Czy do psychologa wymagane jest skierowanie?
Tak, do psychologa wymagane jest skierowanie. Powyższy fakt regulują zapisy ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. 2015.581 j.t. ze zm.).
szanowna pani joanno!
w przypadku, gdy podejrzewa pani u siebie występowanie zaburzeń depresyjnych, proponuję aby w pierwszej kolejności skonsultować się z psychiatrą. psychiatra jest lekarzem zajmującym się zdrowiem psychicznym, może postawić odpowiednią diagnozę, ocenić konieczność włączenia farmakoterapii – a w przypadku zaburzeń depresyjnych ta jest bardzo często konieczna, a także ocenić konieczność dodatkowych badań – należy pamiętać, że depresja może mieć związek z innymi chorobami. oczywiście nie wyklucza to, że w dalszej kolejności może być wskazana konsultacja z psychologiem – np. w celu wykonaniu badań psychologicznych lub z psychoterapeutą – w celu rozpoczęcia psychoterapii.
pozdrawiam
krzysztof wojtasik-bakalarz szanowna pani jolanto,
dziękuję za obdarzenie nas zaufaniem. objawy, które pojawiły się u pani syna (bezsenność, izolowanie się społeczne, poczucie, że ktoś wchodzi do mieszkania) budzą zaniepokojenie. syn powinien pilnie zgłosić się do psychiatry, który w bezpośrednim kontakcie może ocenić jego stan psychiczny i zadecydować o ewentualnej konieczności zgłoszenia się do szpitala. syn może się zgłosić do swojego dotychczasowego lekarza lub innego psychiatry, jak również bezpośrednio do szpitala, w którym jest oddział psychiatrii (na sor). informacja od rodziny, dotycząca zmian w zachowaniu syna w ostatnim okresie może być dla lekarza cennym uzupełnieniem informacji i pomóc w adekwatnym postępowaniu.
mam nadzieję, że uda się jak najszybciej znaleźć pomoc dla syna.
pozdrawiam
magdalena dyduch szanowny panie,
najlepiej w takiej sytuacji zwrócić się do psychologa, psychoterapeuty.
konsultacja może pomóc rozeznać się co stoi za pana trudnościami, wątpliwościami czy obawami. pytania postawione przez pana mogą mieć wiele różnych odpowiedzi, tj. obawy przed zaufaniem, przed bliskością, zaangażowaniem, być może brak odpowiednich uczuć w relacji, umiejętności dotyczących budowania relacji, a być może presja bliskich. czasem w takich sytuacjach przydatna może być konsultacja partnerska, która może pomóc obojgu w odpowiedzi na pytanie – czy w grę wchodzą problemy partnerskie, np. brak zaufania w związku, konflikty, trudności w komunikacji potrzeb lub uczuć. pomocny w takiej sytuacji może być na przykład terapeuta pracujący w nurcie systemowym.

pozdrawiam serdecznie
cezary barański szanowna pani,
najlepszym rozwiązaniem byłoby skierowanie pani rodziców na konsultację do lekarza psychiatry, który po rozpoznaniu w sytuacji będzie mógł wskazać najodpowiedniejszą formę psychoterapii.
roponujemy dwie spośród naszych specjalistek: dr joannę borowiecką-karpiuk – najbliższy możliwy termin pierwszej konsultacji to 24.01, następnie 29.01 lub 31.01. natomiast dr agnieszka rybak ma wolne terminy 12, 17 i 19 stycznia.


w celu umówienia wizyty prosimy o kontakt z rejestracją centrum pod jenym z numerów tel.: 12 264 17 41; 12 359 51 96; 668 230 869; 664 759 588.


serdecznie zapraszamy
rejestracja centrum dobrej terapii dziewczynki, cieszcie się każą chwilą i tym, ze wszystko idze w dobrym kierunku)inaczej nie będzie!).
ja mam 32 lata, staram się z mężem o pierwsze dzieciątko i w dodatku mam na karku świeżo zdiagnozowaną białaczkę. uwierzcie mi, że to dopiero jest realny stres ;)
jak u was maluszek jest zdrowy, wy jesteście zdrowe to powinnyście dostać kopa w tyłek, bo takie chroniczne zamartwianie źle wpływa na was i fasolkę.
powiem wiecej... takie zamartwianie moze (tfu,tfu) wpędzić w nerwicę, naprawdę. to dziadostwo miałam parenaście lat,i bez zadnego powodu(nawet oglądając tv, i skupiając na nich uwagę)czułam ogromne napiecie, a organizm reagował biegunką i wymiotami. ale to już był szczyt mojej nerwicy.
agag04. tak bardzo chciałabym cię uspokoić, ale napewno jesteś świadoma tego, ze ja sama sobie w główce nie poukładasz, to nikt za ciebie tego nie zrobi.
nie porównuję naszych problemów, bo każdy ma swoją skalę problemu, różnie go znosi i absolutnie tego nie podważam, ale spróbuj na to spojrzeć realnie. gdybanie i nagminne zamartwianie nie odpowie ci na to, co przyniesie przyszłość, a pozbawiasz się najprawdopodobniej najpiękniejszych chwil w swoim zyciu :)
ja straciłam pół roku ze swojego życia, martwiac się, czy będe żyć, czy nie i co? będę i ta bardzo długo, bo tak sobie postanowiłam, a ejdyne czego żałuję, ze przeleciało mi tyle czasu na to, na co i tak nie miałam żądnego realnego wpłuwu.
pozdrawiam cię serdecznie i uszka do góry! ciesz się każdym dniem i do swojej główki przyjmuj to co dobre, a to co złe - odrzucaj. z czasem nabierzesz wprawy i będzie tylko lepiej.

ps. odpowiadając na twoje pytanie "powinnam udać się do psychologa? "
w mojej ocenie, jeżeli sama sobie z czymś nie radzisz, a masz psychologa pod ręką, to jasne, ze idź. ja doświadczalam wielokrotnie takich rozmów i bardzo mi pomogły, spojrzeć realnie na to, co się ze mną dzieje, jak myślę, jak funkcjonuję... i jak to rzutuję na całe moje życie (taki efetk domina).psycholog, nie zrobi "pracy" za ciebie, ale ustawi na odpowiednie tory i pomoze dostrzec sprawy, do których sama nie potrafiłaś dotrzeć. dzień dobry, 
w zaburzeniach depresyjnych połączenie psychoterapii z farmakoterapią daje najlepsze efekty. rodzaje psychoterapii są bardzo zróżnicowane, ale wszystkie łączy jedna wspólna zasada. aby psychoterapia spełniła oczekiwania, wymaga pełnego zaangażowania i motywacji ze strony pacjenta. myślę, że to co może pani zrobić to podsunąć przyjaciółce artykuły na temat psychoterapii, jej rodzajów, wyników badań (wskazujących np., że skuteczna psychoterapia może pozytywnie wpływać na połączenia międzykomórkowe w mózgu, tworzą się nowe szlaki komunikacji między neuronami, pacjent „oducza się” starych niefunkcjonalnych schematów reagowania, wzmacnia pewność siebie, poprawia się jego zdolność wyrażania i odczytywania emocji swoich i innych i co za tym idzie – jego relacje z innymi stają się bardziej satysfakcjonujące). a także, co nawet ważniejsze, wspierać przyjaciółkę najlepiej jak pani potrafi, poprzez aktywne słuchanie tego, co mówi, bez oceniania, z pełnią akceptacji i obecności.
serdecznie pozdrawiam,
martyna kędziora-wysocka pytanie proszę skierować do lekarza lub diagnosty wykonującego badanie. powinien pan w takim razie zaufać wiedzy i doświadczeniu lekarza. proszę nie nastawić się negatywnie do leczenia. lekarz z pewnością chce dla pana dobrze, a leki nie zostały dobrane przypadkowo, tylko na podstawie występujących u pana objawów. 

proszę dać sobie czas, żeby leki zaczęły działać a organizm się do nich przyzwyczaił. jeśli lekarz uznał, że kontynuacja leczenia jest konieczna, to proszę przestrzegać jego zaleceń, bo inaczej terapia nie będzie skuteczna. leki są po to, żeby poprawić samopoczucie i zdrowie psychiczne, a nie żeby je pogorszyc! trzeba tylko dać im czas, żeby zaczęły odpowiednio działać. proszę więc podejść do leczenia z większym optymizmem i nie stresować, bo być może np. stres wywołuje u pana napady lęku, a nie same leki. 

na początku leczenia, jak sam pan zauważył, ważna jest obecność bliskich osób, psychoterapia i pozytywne nastawienie. jeżeli jednak takie silne napady lękowe będą się powtarzać częściej, proszę zgłosić je ponownie lekarzowi. zatem należy postępować zgodnie z zaleceniami lekarza. tutaj potrzeba psychologa, jeżeli on ma taką blokadę. 
ale podsylam link link do: zrób to sama, czyli domowa inseminacja nasieniem dawcy