dzień dobry, od 7 lat borykam się z dość dziwną skłonnością do nadmiernego i zbędnego… …
dzień dobry,
od 7 lat borykam się z dość dziwną skłonnością do nadmiernego i zbędnego stresu. mianowicie, (najczęściej) wyobrażam sobie jak np. moja dziewczyna jest obok mnie i wtedy dostaję atak nagłego stresu, myślotok oraz uczucie bijącego gorąca. przeczytałem wiele artykułów i wywnioskowałem z nich, że jest to walka wewnętrzna id z ego. mój głos ego stara się mnie przed czymś obronić (lecz przed czym?), czego powodem jest ww. skłonność. w takiej sytuacji przy uczuciu gorąca mam wrażenie, jakbym robił coś źle, jakbym bał się oceny drugiej osoby, może odrzucenia. dodatkowo, jeśli zaczynam się (ja to nazywam) 'nakręcać' to z myśli o mojej dziewczynie przerzucam się na każdą sytuację i osobę po czym stresuję się przebywając z ludźmi, bo mam przed czymś lęk, obawę. zaczęło się to przejawiać w momencie, kiedy byłem pierwszy raz w związku (7 lat temu) i zawsze miałem taką obawę czy lęk przed oceną. owe myśli często przybierają postać perfekcjonisty, który mówi mi w jaki sposób coś zrobić, powiedzieć czy jak zachować się. stosowałem medytację, która mi pomagała. wiem natomiast, że źródło problemu leży gdzieś w moich doświadczeniach, nie w myślach. możliwe, że doświadczeniach gimnazjalnych (w którym byłem bardzo krytykowany i oceniany przez rówieśników).
szanowny pani kacprze,
 
trudności, o których pan pisze, rzeczywiście mogą mieć podłoże lękowe. może to być lęk przed oceną, bliskością, seksualnością lub agresywnością. są to jednak jedynie hipotezy. do ich zweryfikowania konieczny jest bezpośredni kontakt i możliwość analizy w relacji terapeutycznej. trudne doświadczenia z okresu gimnazjalnego, o których pan wspomina, również mogą częściowo wyjaśniać, to co pan przeżywa. „ego” i „id” są metaforycznym ujęciem pewnych struktur i procesów psychicznych, jakie zachodzą w umyśle na poziomie świadomym i nieświadomym, jednak ważne byłoby sprawdzenie, o jakie procesy dokładnie chodzi w pana przypadku. nie jest to jednak możliwe na drodze pośredniego kontaktu. zapraszamy na konsultację do centrum dobrej terapii. na konsultacji psychologicznej psychoterapeuta oceni wstępnie sytuację i wskaże rodzaj psychoterapii, który byłby dla pana odpowiedni.
 
mam nadzieję, że moja odpowiedź będzie pomocna,
karolina ogarek-szulc
dziewczynki, cieszcie się każą chwilą i tym, ze wszystko idze w dobrym kierunku)inaczej nie będzie!).
ja mam 32 lata, staram się z mężem o pierwsze dzieciątko i w dodatku mam na karku świeżo zdiagnozowaną białaczkę. uwierzcie mi, że to dopiero jest realny stres ;)
jak u was maluszek jest zdrowy, wy jesteście zdrowe to powinnyście dostać kopa w tyłek, bo takie chroniczne zamartwianie źle wpływa na was i fasolkę.
powiem wiecej... takie zamartwianie moze (tfu,tfu) wpędzić w nerwicę, naprawdę. to dziadostwo miałam parenaście lat,i bez zadnego powodu(nawet oglądając tv, i skupiając na nich uwagę)czułam ogromne napiecie, a organizm reagował biegunką i wymiotami. ale to już był szczyt mojej nerwicy.
agag04. tak bardzo chciałabym cię uspokoić, ale napewno jesteś świadoma tego, ze ja sama sobie w główce nie poukładasz, to nikt za ciebie tego nie zrobi.
nie porównuję naszych problemów, bo każdy ma swoją skalę problemu, różnie go znosi i absolutnie tego nie podważam, ale spróbuj na to spojrzeć realnie. gdybanie i nagminne zamartwianie nie odpowie ci na to, co przyniesie przyszłość, a pozbawiasz się najprawdopodobniej najpiękniejszych chwil w swoim zyciu :)
ja straciłam pół roku ze swojego życia, martwiac się, czy będe żyć, czy nie i co? będę i ta bardzo długo, bo tak sobie postanowiłam, a ejdyne czego żałuję, ze przeleciało mi tyle czasu na to, na co i tak nie miałam żądnego realnego wpłuwu.
pozdrawiam cię serdecznie i uszka do góry! ciesz się każdym dniem i do swojej główki przyjmuj to co dobre, a to co złe - odrzucaj. z czasem nabierzesz wprawy i będzie tylko lepiej.

ps. odpowiadając na twoje pytanie "powinnam udać się do psychologa? "
w mojej ocenie, jeżeli sama sobie z czymś nie radzisz, a masz psychologa pod ręką, to jasne, ze idź. ja doświadczalam wielokrotnie takich rozmów i bardzo mi pomogły, spojrzeć realnie na to, co się ze mną dzieje, jak myślę, jak funkcjonuję... i jak to rzutuję na całe moje życie (taki efetk domina).psycholog, nie zrobi "pracy" za ciebie, ale ustawi na odpowiednie tory i pomoze dostrzec sprawy, do których sama nie potrafiłaś dotrzeć. dziękuje wam dziewczyny za odpowiedzi, rozmawiałam dzisiaj z narzeczonym bo przy rozmowie wyczuł że coś nie tak, ze jakaś inna jestem, wbrew moim obawom po pierwszym szoku ucieszył się i trochę mnie podbudował, że damy radę napewno i że mamy teraz najlepsza mobilizacje by się wziasc w garaść i wszystko poukładać dla tego dzieciaczka 🥰😊 kochana tez mi zostalo 6tyg do porodu, tez mi zagraża porod przedwczesny i mam identyczna sytuacje z narzeczonym. chcial dziecka, planowalismy, a teraz mi mowi, ze go to przerasta i wyprawke praktycznie sama skompletowalam, tylko 2 razy cos ze mna kupil, a tak to sie nie kwapi... wydaje mi sie, ze faceci po prostu do tego wszystkiego inaczej podchodza, a w nas buzuja.hormony i trzeba poczekac az dzieci sie urodza, mose wtedy bedzie lepiej, chociaz cie w stu % rozumiem. tak, bo na usg wyszło dużo czegoś (już że stresu nie wiem czego) i to było konieczne, bo bardzo bym krwawiła. już u gina się ostro polało. dzięki za dobre słowa, pozdrawiam! słuchajcie, po dzisiejszym dniu muszę się wyżalić, bo nie wytrzymam. jestem w 15tyg ciąży, mam dwuletniego syna. syn od jakiegoś czasu zachowuje się strasznie.
nie mam już siły. ogólnie jak to dziecko miał lepsze i gorsze dni, ale nie sprawiał problemów. teraz każda codzienna czynność kończy się wrzaskiem, kopaniem. często mnie bije, widzi, ze się denerwuje zabraniam mu to tym bardziej bije. jakby robił na złość, wiem, ze to dwuletnie dziecko i nie może być złośliwe, ale tak się czuje. jak mówię, ze czegoś nie wolno to jakbym go zachęcała. mam wrażenie, ze wgl się mnie nie słucha. mam wyrzuty sumienia, bo zaczęłam krzyczeć,, jak widze, ze mnie nie słucha to krzyczę, a nie chce tego. po prostu wsyzstko we mnie buzuje :(.
jak jest u was? proszę pocieszcie mnie, bo czuje się jak najgorsza mama ma świecie.

bunt dwulatka :) konsekwencja konsekwencja. tylko to cie uratuje :) zasady które wg mnie się sprawdzają to: zawsze mów o konsekwencji(spokojnie wytłumacz odwołując się do uczuć) np. jasiu nie kop mnie bo mnie to boli i jest mi wtedy przykro. jeśli jeszcze raz mnie kopniesz zabiorę zabawke, a ty przemyślisz swoje zachowanie. i nigdy nie możesz nie zrealizować konsekwencji. będzie płakało krzyczało ale jak już zrozumie, że ty się nie ugniesz zachowanie zniknie a jeśli nie chce czegoś zrobić to metoda wolnego wyboru np. nie chcę jeść warzyw, rzuca o podłogę a ty spokojnie mówisz np jasiu mam marchewkę i ogórka. wybierz co byś chciał jeść a potem się pobawimy. im lrostrze komunikaty tym lepiej :) ta spokojnie, konsekwentnie i będzie dobrze :) dziecku potrzebne są sztywne zasady bo wtedy wie jaka czeka go nagroda i konsekwencja a to mu daje poczucie bezpieczeństwa twoje źle emocje go nakręcają i w pewien sposób motywują. trzeba też bardzo bardzo motywować, przytulać, chwalić za najmniejsze starania np. zjadł już to warzywko a ty pełna euforii "brawo jasiu jestem z ciebie bardzo dumna :)" mama jest szczęśliwa :) wychowałam już kilkadziesiąt dzieciaków i zawsze działa, teraz mam swoje i zobaczymy 😂😂😂 powinien pan w takim razie zaufać wiedzy i doświadczeniu lekarza. proszę nie nastawić się negatywnie do leczenia. lekarz z pewnością chce dla pana dobrze, a leki nie zostały dobrane przypadkowo, tylko na podstawie występujących u pana objawów. 

proszę dać sobie czas, żeby leki zaczęły działać a organizm się do nich przyzwyczaił. jeśli lekarz uznał, że kontynuacja leczenia jest konieczna, to proszę przestrzegać jego zaleceń, bo inaczej terapia nie będzie skuteczna. leki są po to, żeby poprawić samopoczucie i zdrowie psychiczne, a nie żeby je pogorszyc! trzeba tylko dać im czas, żeby zaczęły odpowiednio działać. proszę więc podejść do leczenia z większym optymizmem i nie stresować, bo być może np. stres wywołuje u pana napady lęku, a nie same leki. 

na początku leczenia, jak sam pan zauważył, ważna jest obecność bliskich osób, psychoterapia i pozytywne nastawienie. jeżeli jednak takie silne napady lękowe będą się powtarzać częściej, proszę zgłosić je ponownie lekarzowi. Byłam tak szczęśliwa i wyluzowana tego dnia, że sama nie dowierzalam. Właściwie nie czułam stresu, jednak po pierwszym tańcu poczułam jak schodzi ze mnie ciśnienie i suknia zrobiła się za duża. Na szczęście miałam gorset i swiadkowa zacisnela mnie mocniej 😉 moja 12 miesięcy i też się budzi co chwila w nocy. srednio raz na godzine. czasami częściej. placze przez sen , kręci się bardzo. masakra. od roku może z 3 nocki całe przespałem. czekamy aż minie,oby jak najszybciej, bo już powoli brakuje sił

hahaha nieźle, a myślałam że tylko ja tak mam bo dzieci w naszym otoczeniu niby śpią jak aniołki . a nasza taki wyjątek heh zachęcam do zapoznania się z naszymi opracowaniami na temat leków na pamięć i koncentrację:
https://www.gdziepolek.pl/artykuly/jak-poprawic-pamiec-i-koncentracje
https://www.gdziepolek.pl/kategorie/preparaty-na-pamiec-i-koncentracje

sposób postępowania i ewentualny dobór produktu może zaproponować personel fachowy apteki po zadaniu dodatkowych pytań (chociażby o wiek, czas trwania dolegliwości). niekiedy przejściowe kłopoty z pamięcią to zwykłe roztargnienie, stres, przemęczenie i w takich sytuacjach można się wspomóc produktami bez recepty. "objawowo" można spróbować prowadzić notatki dotyczące bieżących spraw do załatwienia czy zawodowych.

jeśli jednak zaburzenia są nasilone, to warto rozważyć konsultację z lekarzem pod kątem problemu neurologicznego (dotykającego układ nerwowy) lub endokrynologicznego (związanego z hormonami). jeśli trudno to panu ocenić - proszę zapytać o opinię najbliższe otoczenie. w pierwszej kolejności można się udać do lekarza rodzinnego, który w razie potrzeby skieruje pana do specjalisty. niestety czasem teoria z praktyka się nie schodzi i te granice możemy sobie wyznaczać ale to na dziecko nic nie działa. ja jedyne co mogę powiedzieć ze to normalne i tylko spokoj nas uratuje i trzeba przeczekać.