syn /wiek 21 lat/ jest bardzo nerwowy.
syn /wiek 21 lat/ jest bardzo nerwowy. chodzi na wizyty do psychiatry w częstochowie. wczoraj powiedział mi że chciałby iść do ośrodka zamkniętego najlepiej izolatki, bo coś niedobrego się z nim dzieje. kiedyś palił trawę /teraz podobno przestał/. przyjmuje leki od psychiatry ale mówi, że mu nic nie dają. nie może spać w nocy, wydaje mu się że ktoś wchodzi mu do mieszkania, zerwał kontakty ze znajomymi. mieszka sam z dziewczyną. chciałabym prosić o kontakt lub informację do jakiego ośrodka mam się z nim udać. boję się bardzo o niego. mama
szanowna pani jolanto,
dziękuję za obdarzenie nas zaufaniem. objawy, które pojawiły się u pani syna (bezsenność, izolowanie się społeczne, poczucie, że ktoś wchodzi do mieszkania) budzą zaniepokojenie. syn powinien pilnie zgłosić się do psychiatry, który w bezpośrednim kontakcie może ocenić jego stan psychiczny i zadecydować o ewentualnej konieczności zgłoszenia się do szpitala. syn może się zgłosić do swojego dotychczasowego lekarza lub innego psychiatry, jak również bezpośrednio do szpitala, w którym jest oddział psychiatrii (na sor). informacja od rodziny, dotycząca zmian w zachowaniu syna w ostatnim okresie może być dla lekarza cennym uzupełnieniem informacji i pomóc w adekwatnym postępowaniu.
mam nadzieję, że uda się jak najszybciej znaleźć pomoc dla syna.
pozdrawiam
magdalena dyduch
o mój boże ty tak serio? może twój syn ma taki etap, a może po prostu będzie wolał chłopców. co w tym takiego straszego? obserwuj go i przede wszystkim wspieraj.obwiniać szczepienie o takie zachowanie syna? na prawdę? chcesz leczyć syna na co? czasami nie wierzę co czytam. dziewczynki, cieszcie się każą chwilą i tym, ze wszystko idze w dobrym kierunku)inaczej nie będzie!).
ja mam 32 lata, staram się z mężem o pierwsze dzieciątko i w dodatku mam na karku świeżo zdiagnozowaną białaczkę. uwierzcie mi, że to dopiero jest realny stres ;)
jak u was maluszek jest zdrowy, wy jesteście zdrowe to powinnyście dostać kopa w tyłek, bo takie chroniczne zamartwianie źle wpływa na was i fasolkę.
powiem wiecej... takie zamartwianie moze (tfu,tfu) wpędzić w nerwicę, naprawdę. to dziadostwo miałam parenaście lat,i bez zadnego powodu(nawet oglądając tv, i skupiając na nich uwagę)czułam ogromne napiecie, a organizm reagował biegunką i wymiotami. ale to już był szczyt mojej nerwicy.
agag04. tak bardzo chciałabym cię uspokoić, ale napewno jesteś świadoma tego, ze ja sama sobie w główce nie poukładasz, to nikt za ciebie tego nie zrobi.
nie porównuję naszych problemów, bo każdy ma swoją skalę problemu, różnie go znosi i absolutnie tego nie podważam, ale spróbuj na to spojrzeć realnie. gdybanie i nagminne zamartwianie nie odpowie ci na to, co przyniesie przyszłość, a pozbawiasz się najprawdopodobniej najpiękniejszych chwil w swoim zyciu :)
ja straciłam pół roku ze swojego życia, martwiac się, czy będe żyć, czy nie i co? będę i ta bardzo długo, bo tak sobie postanowiłam, a ejdyne czego żałuję, ze przeleciało mi tyle czasu na to, na co i tak nie miałam żądnego realnego wpłuwu.
pozdrawiam cię serdecznie i uszka do góry! ciesz się każdym dniem i do swojej główki przyjmuj to co dobre, a to co złe - odrzucaj. z czasem nabierzesz wprawy i będzie tylko lepiej.

ps. odpowiadając na twoje pytanie "powinnam udać się do psychologa? "
w mojej ocenie, jeżeli sama sobie z czymś nie radzisz, a masz psychologa pod ręką, to jasne, ze idź. ja doświadczalam wielokrotnie takich rozmów i bardzo mi pomogły, spojrzeć realnie na to, co się ze mną dzieje, jak myślę, jak funkcjonuję... i jak to rzutuję na całe moje życie (taki efetk domina).psycholog, nie zrobi "pracy" za ciebie, ale ustawi na odpowiednie tory i pomoze dostrzec sprawy, do których sama nie potrafiłaś dotrzeć. szczerze mówiąc nie słyszałam ani nie widziałam nigdzie takiego widoku. może poprostu trzeba się zastanowić skąd syn wziął takie zachowanie jak "załatwianie swojej potrzeby jak zwierzę na ulicy" oczywiście bez obrazy. mogłaś reagować jak syn zaczynał się tak zachowywać. mam córkę w podobnym wieku i nie sądzę aby sama wpadła na takie coś jak "robienie na ulicy".
porozmawiaj z nim na spokojnie, wytłumacz że tak się nie robi.

ps. jak moja córka ma jakieś swoje nerwy mówię spokojnie do niej "tak się duże dzieci nie zachowują" i na tym się kończy a jakie objawy zauwaza pani na ten moment jezeli chodzi o wzmozone napiecie? u nas tak jak pisalam pozniej to sie unormowalo no ale nie wiem.moze cos przeoczylam? jezeli chodzi o sluch to napewno jest dobrze- synek.mial badania dokladne u audiologa/ foniatry i wyszlo ze wszystko ksiazkowo.

np napina sie jak sie denerwuje. ja oczywiście tego nie zauważyłam tylko logopeda zwróciła na to uwagę. 
jeśli chodzi o badania u audiologa, eeg wszyztko wychodziło w normie a jednak był potężny problem. jak poszedl do szkoly to okazało się że przrwrwy spedza z panią w klasie bo jest dla niego za głośno na korytarzu. słuchajcie, po dzisiejszym dniu muszę się wyżalić, bo nie wytrzymam. jestem w 15tyg ciąży, mam dwuletniego syna. syn od jakiegoś czasu zachowuje się strasznie.
nie mam już siły. ogólnie jak to dziecko miał lepsze i gorsze dni, ale nie sprawiał problemów. teraz każda codzienna czynność kończy się wrzaskiem, kopaniem. często mnie bije, widzi, ze się denerwuje zabraniam mu to tym bardziej bije. jakby robił na złość, wiem, ze to dwuletnie dziecko i nie może być złośliwe, ale tak się czuje. jak mówię, ze czegoś nie wolno to jakbym go zachęcała. mam wrażenie, ze wgl się mnie nie słucha. mam wyrzuty sumienia, bo zaczęłam krzyczeć,, jak widze, ze mnie nie słucha to krzyczę, a nie chce tego. po prostu wsyzstko we mnie buzuje :(.
jak jest u was? proszę pocieszcie mnie, bo czuje się jak najgorsza mama ma świecie.

bunt dwulatka :) konsekwencja konsekwencja. tylko to cie uratuje :) zasady które wg mnie się sprawdzają to: zawsze mów o konsekwencji(spokojnie wytłumacz odwołując się do uczuć) np. jasiu nie kop mnie bo mnie to boli i jest mi wtedy przykro. jeśli jeszcze raz mnie kopniesz zabiorę zabawke, a ty przemyślisz swoje zachowanie. i nigdy nie możesz nie zrealizować konsekwencji. będzie płakało krzyczało ale jak już zrozumie, że ty się nie ugniesz zachowanie zniknie a jeśli nie chce czegoś zrobić to metoda wolnego wyboru np. nie chcę jeść warzyw, rzuca o podłogę a ty spokojnie mówisz np jasiu mam marchewkę i ogórka. wybierz co byś chciał jeść a potem się pobawimy. im lrostrze komunikaty tym lepiej :) ta spokojnie, konsekwentnie i będzie dobrze :) dziecku potrzebne są sztywne zasady bo wtedy wie jaka czeka go nagroda i konsekwencja a to mu daje poczucie bezpieczeństwa twoje źle emocje go nakręcają i w pewien sposób motywują. trzeba też bardzo bardzo motywować, przytulać, chwalić za najmniejsze starania np. zjadł już to warzywko a ty pełna euforii "brawo jasiu jestem z ciebie bardzo dumna :)" mama jest szczęśliwa :) wychowałam już kilkadziesiąt dzieciaków i zawsze działa, teraz mam swoje i zobaczymy 😂😂😂 z pewnością odradzałabym odstawianie lub włączanie innego leku do terapii samodzielnie, ponieważ objawy choroby mogą nawrócić bądź się nasilić. o zmianie terapii może zadecydować tylko lekarz psychiatra. odstawianie leku, włączanie nowego lub modyfikacja terapii w takim przypadku musi odbywać się stopniowo.

zgodnie z kartą charakterystyki produktu leczniczego orizon, wprowadzanie leku, takiego jak np. hydroksyzyna wymaga znajomości historii przyjmowanych dotychczas dawek innych leków oraz chorób współistniejących. dostęp do takiej informacji ma lekarz prowadzący terapię.

kolejna kwestia - opisane przez panią dolegliwości mogą (ale muszą) być działaniem niepożądanym leku orizon, np. szarpiące, niekontrolowane ruchy kończyn. taka sytuacja wymaga szybkiego kontaktu z lekarzem, celem podjęcia decyzji, co dalej ze stosowaniem leku.
przesyłam ulotkę:
https://www.gdziepolek.pl/produkty/57913/orizon-tabletki-powlekane/ulotka

niestety, nie znam historii chorób pani dziecka, nie wiem nawet dokładnie, na jakie schorzenie jest leczone, jakie leki stosowało wcześniej, jakie jest podłoże dolegliwości. 
tak, jak napisałam wyżej, mogę jedynie doradzić, aby nie podejmować żadnych kroków na własną rękę. decyzję, co dalej z leczeniem pani pociechy musi podjąć specjalista, który ma szerszy zasób informacji w tym temacie i to z nim należy jak najszybciej się skontaktować.

jeśli leczenie u danego specjalisty okazuje się nieskuteczne, najlepiej byłoby zasięgnąć porady innego psychiatry. z pewnością, jeśli obecnie prowadzący lekarz jest na urlopie, ktoś inny jest na jego zastępstwo. można spróbować się z nim skonsultować.

nie wiem także, jakie leki były stosowane wcześniej, ale lekarz może spróbować zmienić dotychczasowe preparaty na inne, działające przez inny mechanizm.

załączam artykuły, które mogą okazać się przydatne:
https://www.gdziepolek.pl/tematy/czy-mozna-laczyc-leki-ze-soba
https://www.gdziepolek.pl/tematy/czy-bac-sie-dzialan-niepozadanych-lekow
https://www.gdziepolek.pl/tematy/jak-i-dlaczego-zglaszac-dzialania-niepozadane psycholog po pierwszej stracie powiedział mi, że inni ludzie nie czytają nam w myślach. jeżeli robisz dobra mina do ich zachowania to nie mają nawet jak się przekonać że coś cię męczy. 
musisz im otwarcie posiedzieć, że jest ci cholernie ciężko, bo na pewno jest! nie że złością, bo na atak odpowiedzą atakiem. szczerością i niech zobaczą twój ból. bądź szczera. powiedz o swoich trudnościach. jeżeli to nie pomogło, to po prostu się odizoluj. muszę dorosnąć do prawdy. 
moim zdaniem uważają cię za ważna osoba bo działa się swoim życiem z tobą, ale to nie znaczy że mają być nieczuli.
są o swoich dwóch poronieniach nie rozmawiałam z rodzina. wiedzą tylko o jednym. udają że nic się nie wydarzyło. omijają temat. a ja oczekiwałam.pytan i wsparcia. mówiąc to psychologii zapytał czy dałam im na to pozwolenie i czy powiedziałam im to. 
straciłam 2 ciążę i już miałabym dziecko z pierwszej ciąży. w trakcie moich poronien, 5 kuzynek u mnie w rodzinie urodziło. z dwoma dzieciakami utrzymuje bliższe stosunki. nosze, bawie się i całuje. 
jest mi cholernie ciężko ale strata nie jest ich wina.
nie ma wszystko jesteśmy w danym momencie gotowi. po pierwszym poronieniu odizolowalam się na miesiąc od rodziny. powiedziałam rodzicom że nie będę przyjeżdżać na razie. mi pomoglo. 
trzymam kciuki za ciebie! :* jeśli chodzi o odpowiedzi na jego pisma - nie chodzi o to, że masz zakładać swoją sprawę, tylko jeśli on założy sprawę, napisze pozew, to musisz pisemnie na ten pozew odpowiedzieć. tytułujesz to pismo "odpowiedź na pozew nr... z dnia..." i wysyłasz do sądu. i na każde pismo, które on złoży w sądzie. ale tak jak pisałam - ja bym nie czekała na jego kroki. nie uprzedzaj go o zamiarze podniesienia alimentów - po prostu złóż pozew i tyle. uprzedzanie daje mu dłuższy czas na kombinacje. ułóż sobie plan działania i krok po kroku konsekwentnie się go trzymaj. jeśli byłaś na policji w sprawie nękania to weź z policji notatkę o zgłoszeniu. wszelkie dokumenty są dla sądu lepsze niż zeznania. tak samo koszty utrzymania syna - zbieraj rachunki przez 2-3 miesiące - wszystkie paragony, opłacone rachunki, potwierdzenia zapłaty. ponieważ mieszkacie we dwoje z synkiem to wszystkie koszty utrzymania - czynsz, prąd, woda itp dzielisz na 2 i ta kwota powinna się zawrzeć w pozwie o podniesienie alimentów. do pozwu załącz wyliczenie kosztów utrzymania dziecka - wszystkie - od bieżących - jedzenie, środki czystości, rachunki, przez okresowe typu przedszkole, ubrania, po jednorazowe typu łóżko, biurko, podręczniki, pomoce do szkoły. i w pozwie piszesz taką formułę, że ty swoją część obowiązków rodzicielskich względem syna pełnisz w postaci sprawowania fizycznej opieki nad nim i codziennego starania. to taka ładna formułka, która mówi o tym, że pierzesz, sprzątasz, gotujesz, wstajesz w nocy, biegasz po lekarzach i nie wychodzisz wieczorem na imprezę...
bo oficjalnie, zgodnie z prawem koszt utrzymania dziecka ponoszą oboje rodzice i tatuś mógłby powiedzieć, że tę wyliczoną przez ciebie kwotę trzeba podzielić na oboje. a przecież to nie on swoim codziennym staraniem zabezpiecza potrzeby syna tylko ty. i to dla sądu ma wymierną wartość - ojciec płaci alimenty a matka na co dzień realizuje potrzeby dziecka...

aktualnie nie mam paragonów, nigdy nie zbierałam. mam jeden bo kupowałam młodemu dres do przedszkola. adwokatka mówiła, że muszą być faktury imienne, że paragon to sobie każdy może z kasy nawet zabrać. kolejne większe zakupy będą na lato i do szkoły od września. kupiłam dwie paczki ubran na allegro, wiec moze byc dowod zaplaty ale tam nie ma na co to było hmm ;/
rachunki, płace za 2 miejsca w akademiku i za przedszkole. bardzo dziekuje za te rady. od teraz będę zbierać wszytsko. mam faktury za leki np. w lipcu przeprowadzam sie do narzeczonego na mieszkanie i nie wiem jak wtedy liczyc te rachunki itd itd ..podobno dziadkowie i ojciec chca kupic synowi cos do szkoły, coś ala wyprawka.. przeprowadzam sie ale dalej będę zameldowana u rodziców. nie wiem jak wtedy to wtedy zrobić. cały pozew o alimenty chciałabym złożyc pod koniec lipca albo jakoś w sierpniu. wtedy na spokojnie wszystko poprzegladam i zorganizuje.. tak jak pisałam wcześniej o policji-była, gadałam znimi tam, ale nie moga nic zrobić bo nie ma konkretnego zagrozenia dla mojej osoby, i lekka forma ( dla nich lekka) nic im nie da do wszczęcia postępowania. kazali nagrywac i zapisywac rozmowy. oni rozumieja ze jest to forma gnebienia ale prawnie to za mało. więc to odpada.

zapiszę się gdzieś do jakiejś poradni pscyhologicznej, jak mi radziłaś - to na 100%.a z malym idziemy 22 czerwca, pogadać z psycholoszką jak mam postepowac z ojce zeby maly nie ucierpial itd.

ogólnie żałuję że nie zrobiłam tego wczesniej. teraz się nagle zaczął interesować, pytac i dzwonic na skype raz w tygodniu. i od razu sie milszy zrobil. nie wiadomo jakie ma prawdziwe intecje, ale to sądu ponoć nie inetersuje. tylko fakt ze ma kontakt. a gdzie byl przez 6 lat to już nic ;/ powinien pan w takim razie zaufać wiedzy i doświadczeniu lekarza. proszę nie nastawić się negatywnie do leczenia. lekarz z pewnością chce dla pana dobrze, a leki nie zostały dobrane przypadkowo, tylko na podstawie występujących u pana objawów. 

proszę dać sobie czas, żeby leki zaczęły działać a organizm się do nich przyzwyczaił. jeśli lekarz uznał, że kontynuacja leczenia jest konieczna, to proszę przestrzegać jego zaleceń, bo inaczej terapia nie będzie skuteczna. leki są po to, żeby poprawić samopoczucie i zdrowie psychiczne, a nie żeby je pogorszyc! trzeba tylko dać im czas, żeby zaczęły odpowiednio działać. proszę więc podejść do leczenia z większym optymizmem i nie stresować, bo być może np. stres wywołuje u pana napady lęku, a nie same leki. 

na początku leczenia, jak sam pan zauważył, ważna jest obecność bliskich osób, psychoterapia i pozytywne nastawienie. jeżeli jednak takie silne napady lękowe będą się powtarzać częściej, proszę zgłosić je ponownie lekarzowi. Tak, do psychologa wymagane jest skierowanie. Powyższy fakt regulują zapisy ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. 2015.581 j.t. ze zm.).