brzydzę się ciąży! - czy ja jestem nienormalna?
hej, witam was wszystkie dziewczyny na tym forum, poczytałam wasze wypowiedzi i zasanawia mnie jedan rzecz....mianowicie zasanawiam się czy ja jestem nienormalna, czy ze mną jest coś nie tak czy też się takie przypadki zdarzają? ja po prostu czuję straszne obrzydzenie do ciąży, do tego fizjologicznego stanu dokładnie. aż mnie mdłości biorą jak pomyśle, że mogłabym być w ciąży. mam 24 lata, kończe studia i jestem bardzo dojrzałą osobą psychicznie , bardzo dużo w życiu przeszłam i takie nastawienie nie wynika raczej z mojej niedojrzałości psychicznej.mam chłopaka, jesteśmy razem 5 lat i raczej już zostaniemy ze soba na zawsze. na szczęście on nie chce mieć też dzieci, bo jak by chciał, to by chyba nasz związek się zakończył,bo raczej bym tych dziewięciu miesięcy nie przezyła, nie mówiąc o porodzie.po prostu odrzuca mnie na taką myśl. jak tylko to sobie wyobrażę, czuję do siebie takie obrzydzenie, że nie da się tego opisać. nie zwracam się do nikogo o pomoc czy radę jak to uczucie przezwyciężyć, bo tego raczej się zrobić nie da, choć jest to ogólnie męczące dla mnie, ale chcę zapytać się czy jest może ktoś, kto ma podobne odczucia jak ja i czy to się którejś z was przydarzyło.czekam na jakieś wypowiedzi na ten temat. pozdrawiam serdecznie wszystkie czytelniczki forum.
według mnie jesteś jak najbardziej normalna. ja mam podobnie, choć nie   

identycznie. ja w ogóle nie lubię dzieci i aż cała sztywnieje jak jakieś  

 się do mnie zbliża. nie potrafię się bawić z dziećmi, rozmawiać z nimi,  

 nic. ciąża i poród raczej mnie przerażają, niż obrzydzają. obrzydza   

mnie z pewnością karmienie piersią :/ ja również nie wyobrażam sobie   

ciąży i porodu. ale na szczęście mój narzeczony też nie chce mieć   

dzieci. myślę, że to nie jest nic nienormalnego. to raczej kultura,   

społeczeństwo wmawiają nam (kobietom), że naszym obowiązkiem jest   

macierzyństwo. a nie jest. same decydujmy czy chcemy być matkami czy   

nie. a na koniec proszę ewentualnych krytyków o jedno: nie wyjeżdżajcie z  

 tym, że ludzie muszą się jakoś rozmnażać. muszą. ale to, że niektóre   

kobiety nie chcą dzieci, nie zagrozi gatunkowi. inne chcą ;)
hej!:) ja miałam nieregularne cykle jeszcze po pierwszej ciąży, tj 30-33dni. dzien po spodziewanej @(liczylam 33dni- wypadlo 11.05) zrobiłam test i wyszedł negatynwy. myślałam, że mi odbija, bo od 1 maja mialam nudnosci wieczorem, lekkie zawroty głowy, ból podbrzusza niespecyficzny, choć byly to calkowicie obce mi objawy, bo w pierwszej ciąży nic z tego mi nie dokuczało. czekalam na @ kolejny tydzien, zrobilam znow test 18.05 i dopiero pokazał 2 kreski. nastepnego dnia badania z krwi i okazalo sie, że prawie tysiąc. między terminem z om a usg mam około 9 dni różnicy. nie chcę cię nastawiać, bo znam smak rozczarowania:( ale moim zdaniem szanse są. daj znać:) powodzenia! tutaj znajdzie pani odpowiedź:
https://www.gdziepolek.pl/opinie-i-pytania/34240/czy-moge-byc-w-ciazy pytanie skieruj, proszę, do rodziców, ginekologa lub psychologa szkolnego. jeśli masz 16 lat i obawiasz się ciąży, będą oni dla ciebie najlepszym źródłem wiedzy i wsparcia.

farmaceuci udzielają porad w dziedzinie leków i w tej kwestii możemy ci pomóc. dziewczynki, cieszcie się każą chwilą i tym, ze wszystko idze w dobrym kierunku)inaczej nie będzie!).
ja mam 32 lata, staram się z mężem o pierwsze dzieciątko i w dodatku mam na karku świeżo zdiagnozowaną białaczkę. uwierzcie mi, że to dopiero jest realny stres ;)
jak u was maluszek jest zdrowy, wy jesteście zdrowe to powinnyście dostać kopa w tyłek, bo takie chroniczne zamartwianie źle wpływa na was i fasolkę.
powiem wiecej... takie zamartwianie moze (tfu,tfu) wpędzić w nerwicę, naprawdę. to dziadostwo miałam parenaście lat,i bez zadnego powodu(nawet oglądając tv, i skupiając na nich uwagę)czułam ogromne napiecie, a organizm reagował biegunką i wymiotami. ale to już był szczyt mojej nerwicy.
agag04. tak bardzo chciałabym cię uspokoić, ale napewno jesteś świadoma tego, ze ja sama sobie w główce nie poukładasz, to nikt za ciebie tego nie zrobi.
nie porównuję naszych problemów, bo każdy ma swoją skalę problemu, różnie go znosi i absolutnie tego nie podważam, ale spróbuj na to spojrzeć realnie. gdybanie i nagminne zamartwianie nie odpowie ci na to, co przyniesie przyszłość, a pozbawiasz się najprawdopodobniej najpiękniejszych chwil w swoim zyciu :)
ja straciłam pół roku ze swojego życia, martwiac się, czy będe żyć, czy nie i co? będę i ta bardzo długo, bo tak sobie postanowiłam, a ejdyne czego żałuję, ze przeleciało mi tyle czasu na to, na co i tak nie miałam żądnego realnego wpłuwu.
pozdrawiam cię serdecznie i uszka do góry! ciesz się każdym dniem i do swojej główki przyjmuj to co dobre, a to co złe - odrzucaj. z czasem nabierzesz wprawy i będzie tylko lepiej.

ps. odpowiadając na twoje pytanie "powinnam udać się do psychologa? "
w mojej ocenie, jeżeli sama sobie z czymś nie radzisz, a masz psychologa pod ręką, to jasne, ze idź. ja doświadczalam wielokrotnie takich rozmów i bardzo mi pomogły, spojrzeć realnie na to, co się ze mną dzieje, jak myślę, jak funkcjonuję... i jak to rzutuję na całe moje życie (taki efetk domina).psycholog, nie zrobi "pracy" za ciebie, ale ustawi na odpowiednie tory i pomoze dostrzec sprawy, do których sama nie potrafiłaś dotrzeć. nie wiem czy to normalne. u mnie ruszyło przed 30 :) miałam już męża i jakieś doświadczenie życiowe. z perspektywy czasu jednak uważam, że fajnie byłoby mieć dzieci trochę wcześniej. jako starsza koleżanka radziłabym ci wziąć pod uwagę to, że dziecko powinno być upragnione przez obydwie strony. no i ja tak staroświecko twierdzę, że najpierw ślub, później dzieci. ale oczywiście wybór należy do ciebie :) tak jak odpowiedziałam już wielokrotnie - nie jestem w stanie, tak jak nikt zdiagnozować pani ciąży za pośrednictwem internetu. proszę udać się do lekarza i wykonać usg - wówczas uzyska pani odpowiedź na wszelkie nurtujące pytania. hej ja mam 33 lata i obecnie jestem w 34tc [emoji16] mój m ma 41 lat to nasze pierwsze dziecko po 9 latach starań udalo się bez żadnych leków i leczenia [emoji16][emoji106][emoji123] po prostu odpuściliśmy i bum jest nie bawem córcia będzie z nami [emoji3590] to jeszcze ja dorzucę słów kilka. miałam badania prenatalne ze względu na wiek. oczywiście, że się bałam wyniku, ale chyba jestem osobą, które woli wiedzieć więcej, żeby w razie czego móc interweniować, przygotować się itp. piszecie badania prenatalne ogólnie, więc trochę uszczegółowię, bo może komuś się przyda:
badania prenatalne nieinwazyjne
badania prenatalne inwazyjne ja byłam w wczoraj w takim szoku, że nawet nie zapytalam lekarki..
jak to jest z taka ciąża biochemiczna, normalny @ wraca po miesiącu?
wiecie kiedy bezpiecznie można znów starać się o dziecko.?
na razie nie chce, bo będę się bać, ale siostra mnie pytała, ile musimy ewentualnie czekać.. wiecie coś na ten temat..?

po ciąży biochemicznej zaszłam w ciążę w następnym cyklu. nawet nie wiedziałam że miałam okres. miałam się oczyścić, czekać na okres i sprawdzać betę czy spadla. dziwnie się czułam i zrobiłam test. wyszedl delikatny cień kreski. nastepnego dnia wyraźniejszy. poszłam na betę a tutaj prawie 200 gdzie mi się zdarzyła wyzerować. oczyszczanie płynnie przeszło w okres. no i rośnie brzdąc. fakt faktem jestem chorobliwie przewrażliwiona jak zaczyna mnie coś boleć. dzięki za odpowiedź. a pytałaś o to lekarza, czy z doświadczenia wiesz, że to nie przeszkadza ? :)

mamaginekolog mówiła kiedyś. poza tym dopóki nie wykształci się łożysko to dziecku nic nie grozi:)