czy leczenie psychiatryczne jest mi potrzebne jeśli na ogół czuję się dobrze?
dzień dobry!

od jakiegoś czasu (6 dni) biorę escitalopram active.
lekarz zalecił mi branie tej tabletki pół przez pierwszy tydzień a po tygodniu cała. 
przepisał mi też rispolept 1mg oraz chlorprothixen zentiva 15 2 na noc.

niestety po chlorprothixen zentiva miałem gigantyczny napad lęku tak mocny, że ciężko to opisać w słowa. bałem się wszystkiego, tak jak na codzień nie mam lęków, poza lekiem przed pobiciem to ten lek spowodował dwukrotnie
1.drzenie rąk i ciala
2.uczucie zimna
3.strach lęk i panika przed dosłownie wszystkim (krew, ciemność, dźwięki, bałem się że stracę kontrolę nad ciałem, bałem się że zrobię cos swoim bliskim, bałem się że psychiatra chce mnie zniszczyć lekami, bałem się że dostanę zawał, bałem się dosłownie wszystkiego)

lęki których nie miałem, spowodowały gigantyczny strach którego nigdy nie miałem. mam świadomość, że leki mogą nasilać objawy, ale, że aż dwudziestokrotnie? nigdy w życiu takich lękow nie miałem, nawet po tym jak chcieli mnie przywiązać w holandii do krzesła i wyrzucić przez okno, bądź zostałem w ciągu 4 dni pobity przez wspolokatorow za granicą za nic. to uczucie powoduje, że boje się brać jakiekolwiek leki psychotropowe.

ciężko opisać w słowa moje uczucia, ale przez te doświadczenia uważam, że wcale nie muszę mieć lękow aż tak dużych, skoro po takim przykrym doświadczeniu (które wydarzyło się dwukrotnie) nje byłem wstanie funkcjonować. na szczęście byli rodzice, bo gdybym był sam, najprawdopodobniej na prawdę bym oszalal..

przez ten stan obawiam odstawiłem lęk rispolept oraz zentive..
bardzo nie lubie psychotropów, ponieważ kiedyś brałem twarde narkotyki za młodu i z tego powodu czuję obrzydzenie do chemii, za każdym razem jak biorę nawet lęk antydepresyjny escitalopram, czuję się jakbym coś cpal, mam lekki niepokój, że może coś mi się stać, a w pracy nie mogę funkcjonować normalnie, przez obawę, że mogę zemdleć czy zasłabnąć czy nawet umrzeć, aczkolwiek te obawy są lekkie.

nie ufam temu lekarzowi gdyż jakim cudem lekarz po 30 minutowej rozmowie, może stwierdzić czy ktoś ma depresję czy inne choroby, mam obawę 
, że lekarz źle zdiagnozował chorobę, okej depresja może tak, ale ze dwubiegunowość bądź schizofrenia? 

uważam, że to nieodpowiedzialne dawac od razu leki po tylko 30 minutowej analizie, na prawdę, wiem że powinno się zaufać lekarza, ale załóżmy że jestem hipohondeykiem, i wszystkie objawy chorób zmyśliłem na wizycie i psyhiatry, to lekarz może zdecydowanie zaszkodzić lekami.. 

nie wiem czy potrzebuję leków.. uważam, że mój problem leży w psychice, wiem co mnie trawi i z czego wynika mój smutek, kiedyś brałem narkotyki, kradłem, oszukiwałem ludzi, robiłem wstrętne rzeczy i te myśli czasami powracają.

z reguły jestem mega uśmiechniętym chłopakiem, znajomi nie przepuszczaliby że mam depresję..
mój smutek jest taki natychmiastowy, w sensie wracam z pracy, uśmiechnięty na rowerze i nagle przypominam sobie o czymś przykrym i zaczynam smutac bądź płakać, ten stan jest chwilowy, może max 30 min, ukrywam się z tymi emocjami przed rodzina. aczkolwiek jak jestem z przyjaciółmi zawsze jesyem szczęśliwy i pełen życia, nie spotykam się codziennie, gdyż raz na tydzień, ale czuję się po prostu dobrze..
czuję że znam podłoże moich problemów..
depresja kojarzy mi się, z osobami co mają problemy w życiu, w rodzinie, z samotnością, a ja takich problemów nie mam.. uważam, że zbyt bardzo koloryzuje czasami

mam czasami tak, że martwię się kto coś o mnie powiedział, ale mam tak od małego, czuję czasami że ludzie mnie obgadują, ale dlatego bo jestem specyficzna osoba, szczera, bezpośrednia i czasami gadam głupoty.
nie mam problemów ze snem, nie mam problemów z jedzeniem, nie mam problemów z integracja ludźmi, aczkolwiek mam czasami tak, że chce odizolować się od social mediów, że względu na strach, że ktoś do mnie napisze, że chce mnie pobić czy coś w tym stylu, to wynika jedynie z doświadczeń patologicznym środowisku w moim otoczeniu.

już dawno z tego towarzystwa zrezygnowałem, aczkolwiek z moją osobą jestem łatwym kąskiem do znęcania się.. to jest jedyny lęk który i tsk nie jest tak mocny jak po tamtym lęku..

podsumowując mam kilka pytań :
1. czy to normalne jest stwierdzić choroby po 30 minutowej analizie?
2.czy mogę odstawić lęk rispolept i zentiva i brać ewentualnie escitalopram active?
3.czy po 6 dniach stosowania może zrezygnować natychmiastowo z escitalopram? (jeśli brałem pół tabletki?)
4.czy po 7 dniach jakbym miał bral cała tabletkę, mogę brać kolejny tydzień pół tabletki, gdyż nie jestem jeszcze gotowy?
5. czy efekty uboczne znikną czy zawsze będę czuł niepokój, lekki lęk, zmęczenie?
6.czy potrzebuję leków, gdyż przeważnie czuję się dobrze? 
7. czy nie wystarczy mi sama psychoterapia, jesli wiem co mnie trawi w głębi duszy?
8.czy po tygodniowym stosowaniu leków, które zostały przepisane pod zła diagnoza, mogą zmienić, pogorszyć stan emocjonalny i spowodować zmiany w psychice?
powinien pan w takim razie zaufać wiedzy i doświadczeniu lekarza. proszę nie nastawić się negatywnie do leczenia. lekarz z pewnością chce dla pana dobrze, a leki nie zostały dobrane przypadkowo, tylko na podstawie występujących u pana objawów. 

proszę dać sobie czas, żeby leki zaczęły działać a organizm się do nich przyzwyczaił. jeśli lekarz uznał, że kontynuacja leczenia jest konieczna, to proszę przestrzegać jego zaleceń, bo inaczej terapia nie będzie skuteczna. leki są po to, żeby poprawić samopoczucie i zdrowie psychiczne, a nie żeby je pogorszyc! trzeba tylko dać im czas, żeby zaczęły odpowiednio działać. proszę więc podejść do leczenia z większym optymizmem i nie stresować, bo być może np. stres wywołuje u pana napady lęku, a nie same leki. 

na początku leczenia, jak sam pan zauważył, ważna jest obecność bliskich osób, psychoterapia i pozytywne nastawienie. jeżeli jednak takie silne napady lękowe będą się powtarzać częściej, proszę zgłosić je ponownie lekarzowi.
szanowny panie,

lek depratal zawiera jako substancję czynną duloksetynę, która jest lekiem przeciwdepresyjnym i przeciwlękowym, należącym do inhibitorów wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny.  stosuje się ją w dawkach od 30 do 120 mg na dobę. z reguły początkową dawką w leczeniu zaburzeń lękowych jest właśnie 30 mg/d, czyli tyle, ile zalecił pana psychiatra. w celu zminimalizowania działań niepożądanych, zaczynamy zwykle leczenie od mniejszych dawek, a w zależności od efektów działania i tolerancji leczenia, można je stopniowo zwiększać. pomimo, jak pan wspomniał, pokaźnej listy działań niepożądanych zamieszczonej w ulotce, z mojego doświadczenia lek ten jest raczej dobrze tolerowany i rzadko występują działania niepożądane, które zmuszałyby do jego odstawienia.

z poważaniem,
przemysław wierzbicki szanowna pani joanno,

domyślam się, że leki na migrenę, o których pani pisze, to leki z grupy tryptanów, stosowane w przerywaniu bólu migrenowego. w tym wypadku rzeczywiście uważa się, że ich łączne stosowanie z lekami przeciwdepresyjnymi może skutkować poważnymi interakcjami i takie połączenie jest przeciwwskazane (chociaż pojawia się coraz więcej danych świadczących o tym, że to ryzyko jest nieco przeceniane).
w tej sytuacji należy rozważyć zastosowanie innych leków do przerywania napadów bólowych – np. niesteroidowych leków przeciwzapalnych lub paracetamolu. warto też rozważyć leczenie profilaktyczne, w którym mogą być stosowane leki przeciwdrgawkowe, beta-blokery oraz leki przeciwdepresyjne, w tym właśnie stosowana przez panią wenlafaksyna (faxolet). lek ten ma dobrze udowodnione działanie przeciwmigrenowe, szczególnie w wyższych dawkach (150mg i więcej). zachęcam, by takie możliwości omówić ze swoim neurologiem oraz psychiatrą.

pozdrawiam,
krzysztof wojtasik-bakalarz szanowna pani katarzyno,
proszę absolutnie się nie poddawać, ponieważ wchodzą u pani w  grę jeszcze bardzo liczne opcje terapeutyczne, stwarzające dużą szansę na poprawę. rzecz jasna ich szczegółowe dopasowanie wymaga konsultacji i decyzji podjętej razem z prowadzącym psychiatrą. po pierwsze (jeżeli nie ma przeciwwskazań zdrowotnych a tolerancja leku jest dobra) możliwa jest próba zwiększenia dawki anafranilu. dodatkowo, podstawowe leczenie przeciwobsesyjne (tj. anafranil lub inny lek przeciwdepresyjny blokujący wychwyt zwrotny serotoniny) można potencjalizować innymi lekami (np. atypowymi lekami przeciwpsychotycznymi, lekami przeciwdrgawkowymi, itp.).
ponadto – niezależnie od farmakoterapii – bardzo duże znaczenie w leczeniu zaburzeń obsesyjno-kompulsywnych i towarzyszących im innych objawów, ma psychoterapia. gorąco panią namawiam do jej podjęcia. paradygmat psychoterapii (np. poznawczo-behawioralna, czy psychodynamiczna), jej forma (indywidualna, czy grupowa), sposób połączenia z farmakoterapią, a także miejsce leczenia (gabinet, poradnia, oddział szpitalny) zależą od bardzo wielu czynników które muszą być przeanalizowane przez pani lekarza prowadzącego i omówione z panią.
serdecznie pozdrawiam
marcin siwek Szanowny Panie, rozwiązywanie swoich problemów powinien Pan zacząć od wizyt u specjalisty : alergologa i laryngologa . Według mnie w pierwszej kolejności należy wykonać szczegółowe testy alergiczne : być może wystarczy wówczas stosowanie właściwych leków ( sterydów donosowych oraz leków przeciwhistaminowych) i problem chrapania i uczucia zatkanego nosa zniknie . Dodatkowo, rownolegle do testów alergicznych , sugeruję wizytę u laryngologa i wykonanie tomografii komputerowej zatok- jest to badanie bardziej dokładne niż zdjęcie rtg, na tej podstawie lekarz będzie mógł ocenić czy rzeczywiście istnieje u Pana problem przewlekłego zapalenia zatok i czy ma on związek z alergią czy też ze skrzywioną przegrodą lub nawracającymi infekcjami. Po ocenie CT laryngolog zdecyduje czy i jaki ewentualnie zabieg będzie dla Pana najlepszy - taką decyzję może podjąć tylko laryngolog po osobistej konsultacji . Jeśli chodzi o zabieg LAUP , to rzeczywiście zaleca się go jedynie w przypadku zwykłego chrapania- wtedy wówczas jego przyczyną jest po prostu zapadające się podniebienie, które poddawane jest zabiegowi , zaś w przypadku bezdechu nocnego przyczyny chrapania są inne-mogą być to przyczyny obwodowe, związane ze zwężeniem dróg oddechowych ( zwykle zwiotczenie mięśni w gardle) oraz ośrodkowe , związane z zaburzeniami neurologicznymi. Decyzja o tym czy w Pana przypadku jest zasadność takiego zabiegu również należy do laryngologa.Po wypiciu alkoholu może dochodzić do reakcji alergicznej , tym bardziej , że zwykle ma to u Pana miejsce po wypiciu wina ( które produkowane jest przecież z owoców, mogą tez zachodzić krzyżowe relacje alergiczne ) i dlatego może dochodzić do uczucia zatkania nosa. Na zimnym powietrzu na zasadzie reakcji fizjologicznej nasz nos zaczyna produkować większa ilość śluzu, zaś w czasie biegania i innego wysiłku fizycznego rośnie przepływ krwi przez naczynia krwionośne nosa i dlatego praktycznie każdy z nas ma problem podobny do Pana w postaci „ cieknącego „ nosa na zimnie i przy bieganiu . Reasumując , jak pisałam, Pana problemu musi pomóc rozwiązać w czasie osobistej wizyty alergolog i laryngolog , który pokieruje dalszym postępowaniem. Pozdrawiam serdecznie. Dzień dobry, Ciężko jednoznacznie stwierdzić przyczynę tak różnych i nie związanych ze sobą objawów. Prawdopodobnie mamy tutaj odczynienia z nakładaniem się na siebie schorzeń. Częste zaparcia i biegunki oraz wzdecia, nawet przy małej ilości gazów w jelitach mogą świadczyć o zespole jelita drażliwego(IBS), który w niektórych przypadkach ujawnia się po przebytych infekcjach pokarmowych. Pacjenci z IBS mogą zgłaszać się z bardzo licznymi objawami, także spoza układu pokarmowego – takimi jak: zmęczenie, nudności, bóle pleców. Jednak jest to zbyt krótki okres czasu na stwierdzenie takiej diagnozy. zmiana rytmu wypróżnień powinna utrzymywać sie przez co najmniej 6 miesiący. Na opisane przez pana dolegliwości jelitowe, można wypróbować skuteczność probiotyków (najlepiej zawierających szczepy Saccharomyces boulardii) należy przyjmować je przez co najmniej 4 tygodnie. Oczywiście kontynuować Dietę niskohistaminowa, efekty mogą być oddalone w czasie. Zważając na wyniki badań laboratoryjnych, które nie wykazuja znaczących odchyleń od normy, opisane dolegliwości Jak i dość krótki czas trwania objawów, nie powinien być powodem do niepokoju.  
Jeżeli jednak objawy utrzymywałaby się dłuższy czas, zalecałabym zrobienie badań endoskopowych również dolnego odcinka przewodu pokarmowego(kolonoskopię), USG jamy brzusznej, aby wykluczyć inne schorzenia oraz wizytę w poradni gastroenterologicznej. Pozdrawiam serdecznie. Z opisu który Pan przytacza jak najbardziej przyczyną może być alkohol tym bardziej że mieszał Pan różne alkohole (spożywanie alkoholu co tydzień to już nałóg) proszę się nie sugerować tym że Pan w tygodniu nie pije. Jeżeli tomografia głowy, badania krwi i moczu były w normie to alkohol brak snu (deprywacja snu) przemęczenie jest czynnikiem spustowym niekontrolowanych wyładować elektrycznych w obrębie kory mózgu. Zaleciłbym bezwzględny zakaz spożywania alkoholu, skoro juz dochodzi do takich objawów. Badanie EEG nie jest badaniem wykonymwanym z poziomu izby przyjęć, więc nie miał Pan takiego badania wykonanego (można je wykonać z poziomu poradni neurologicznej) Pierwszy napad w życiu nie jest jeszcze wskaznaniem do włączenia leczenia, ale wykluczone że się nie powtórzy a wtedy będzie musiał Pan otrzymać leczenie na stałe, co też wiąże się z wieloma ograniczeniami jeśli chodzi o prace. Proszę nie lekceważyć tego co się stało. dziewczynki, cieszcie się każą chwilą i tym, ze wszystko idze w dobrym kierunku)inaczej nie będzie!).
ja mam 32 lata, staram się z mężem o pierwsze dzieciątko i w dodatku mam na karku świeżo zdiagnozowaną białaczkę. uwierzcie mi, że to dopiero jest realny stres ;)
jak u was maluszek jest zdrowy, wy jesteście zdrowe to powinnyście dostać kopa w tyłek, bo takie chroniczne zamartwianie źle wpływa na was i fasolkę.
powiem wiecej... takie zamartwianie moze (tfu,tfu) wpędzić w nerwicę, naprawdę. to dziadostwo miałam parenaście lat,i bez zadnego powodu(nawet oglądając tv, i skupiając na nich uwagę)czułam ogromne napiecie, a organizm reagował biegunką i wymiotami. ale to już był szczyt mojej nerwicy.
agag04. tak bardzo chciałabym cię uspokoić, ale napewno jesteś świadoma tego, ze ja sama sobie w główce nie poukładasz, to nikt za ciebie tego nie zrobi.
nie porównuję naszych problemów, bo każdy ma swoją skalę problemu, różnie go znosi i absolutnie tego nie podważam, ale spróbuj na to spojrzeć realnie. gdybanie i nagminne zamartwianie nie odpowie ci na to, co przyniesie przyszłość, a pozbawiasz się najprawdopodobniej najpiękniejszych chwil w swoim zyciu :)
ja straciłam pół roku ze swojego życia, martwiac się, czy będe żyć, czy nie i co? będę i ta bardzo długo, bo tak sobie postanowiłam, a ejdyne czego żałuję, ze przeleciało mi tyle czasu na to, na co i tak nie miałam żądnego realnego wpłuwu.
pozdrawiam cię serdecznie i uszka do góry! ciesz się każdym dniem i do swojej główki przyjmuj to co dobre, a to co złe - odrzucaj. z czasem nabierzesz wprawy i będzie tylko lepiej.

ps. odpowiadając na twoje pytanie "powinnam udać się do psychologa? "
w mojej ocenie, jeżeli sama sobie z czymś nie radzisz, a masz psychologa pod ręką, to jasne, ze idź. ja doświadczalam wielokrotnie takich rozmów i bardzo mi pomogły, spojrzeć realnie na to, co się ze mną dzieje, jak myślę, jak funkcjonuję... i jak to rzutuję na całe moje życie (taki efetk domina).psycholog, nie zrobi "pracy" za ciebie, ale ustawi na odpowiednie tory i pomoze dostrzec sprawy, do których sama nie potrafiłaś dotrzeć. szanowna pani joanno!
w przypadku, gdy podejrzewa pani u siebie występowanie zaburzeń depresyjnych, proponuję aby w pierwszej kolejności skonsultować się z psychiatrą. psychiatra jest lekarzem zajmującym się zdrowiem psychicznym, może postawić odpowiednią diagnozę, ocenić konieczność włączenia farmakoterapii – a w przypadku zaburzeń depresyjnych ta jest bardzo często konieczna, a także ocenić konieczność dodatkowych badań – należy pamiętać, że depresja może mieć związek z innymi chorobami. oczywiście nie wyklucza to, że w dalszej kolejności może być wskazana konsultacja z psychologiem – np. w celu wykonaniu badań psychologicznych lub z psychoterapeutą – w celu rozpoczęcia psychoterapii.
pozdrawiam
krzysztof wojtasik-bakalarz dzień dobry, 
w zaburzeniach depresyjnych połączenie psychoterapii z farmakoterapią daje najlepsze efekty. rodzaje psychoterapii są bardzo zróżnicowane, ale wszystkie łączy jedna wspólna zasada. aby psychoterapia spełniła oczekiwania, wymaga pełnego zaangażowania i motywacji ze strony pacjenta. myślę, że to co może pani zrobić to podsunąć przyjaciółce artykuły na temat psychoterapii, jej rodzajów, wyników badań (wskazujących np., że skuteczna psychoterapia może pozytywnie wpływać na połączenia międzykomórkowe w mózgu, tworzą się nowe szlaki komunikacji między neuronami, pacjent „oducza się” starych niefunkcjonalnych schematów reagowania, wzmacnia pewność siebie, poprawia się jego zdolność wyrażania i odczytywania emocji swoich i innych i co za tym idzie – jego relacje z innymi stają się bardziej satysfakcjonujące). a także, co nawet ważniejsze, wspierać przyjaciółkę najlepiej jak pani potrafi, poprzez aktywne słuchanie tego, co mówi, bez oceniania, z pełnią akceptacji i obecności.
serdecznie pozdrawiam,
martyna kędziora-wysocka Witam, trudno mi tu doradzić cokolwiek bez możliwości zbadania Pana. Jeżeli lekarz rodzinny podejrzewa astmę oskrzelową to powinien skierować Pana do pulmonologa - on przeprowadzi dokładniejszą diagnostykę, która pozwoli zweryfikować to rozpoznanie. Choć wydaje się ono raczej mało prawdopodobne jeżeli problemem jest głównie kaszel od kilku tygodni, a do tej pory nie miewał Pan duszności. A przyczyn przewlekłego kaszlu jest bardzo wiele i zanim postawi się jakieś rozpoznanie konieczne jest przeprowadzenie wielu badań. Dlatego proponuję poprosić lekarza rodzinnego o skierowanie do Poradni Pulmonologicznej.  
Natomiast w kwestii gorszego samopoczucia, które wystąpiło w ostatnim czasie to jest bardzo prawdopodobne, że jest to skutek uboczny Theospirexu i do czasu wizyty u pulmonologa sugeruję odstawić ten lek. Jeżeli pulmonolog stwierdzi konieczność stosowania leków rozszerzających oskrzela to sam je Panu zleci. Pozdrawiam!