czy uważasz, że internet demoralizuje nastolatki?
myślę, że tak, ogólnie środki masowego przekazu, gazetki typu bravo, debilne bajki jak władcy móch i memy internetowe w stylu co ja pacze lub informacje na tematy tabu, jak się naćpać byle czym i tak dalej. to może demoralizować, ale internet też uświadamia młodzież, zaczynają myśleć samodzielnie i przez to trudniej je kontrolować co dla rodziców albo ogólnie starszych też może się wydawać demoralizacją ale tak nie jest moim zdaniem
Dziękuję za ten post. Szczerze mówiąc jest to odrobinę irytujące. Owszem - dzieci na duolingo - to jest fajne. Niech się uczą. To jest ok. 


Ale pisanie postów na temat prezentów, zebrania klasowe albo inne pierdoły poziomu "Mam 12 lat i jestem już duża
 lub duzy" są po prostu po niżej chęci zaglądania na forum. 


Również jestem zdegustowany. Tymbardziej, że forum - jak nazwa wskazuje jest czymś co powinno łączyć w rozmowę, lecz to co można nazwać rozmową od tego co się dzieje w tym momencie na forum jest oddalone przepaścią.


Przyłączam się do pytania. Moderatorzy - gdzie wy jesteście i co robicie... A nie możesz po prostu ręcznie na nowo połączyć się z internetem? Mnie też się tak czasem zdarza. korzystasz z Internet Explorera czy z Chrome? każdy użytkownik internetu żyje sobie we własnej bańce. co jakiś czas trafia do tej bańki jakiś fake news albo jakaś niewybredna opinia. jakoś to na nas wpływa, ale nie koniecznie zmienia nasz światopogląd (tęgie głowy twierdzą, że świadomie i mniej świadomie wybieramy treści ,które są zgodne z nasz… dziewczynki, cieszcie się każą chwilą i tym, ze wszystko idze w dobrym kierunku)inaczej nie będzie!).
ja mam 32 lata, staram się z mężem o pierwsze dzieciątko i w dodatku mam na karku świeżo zdiagnozowaną białaczkę. uwierzcie mi, że to dopiero jest realny stres ;)
jak u was maluszek jest zdrowy, wy jesteście zdrowe to powinnyście dostać kopa w tyłek, bo takie chroniczne zamartwianie źle wpływa na was i fasolkę.
powiem wiecej... takie zamartwianie moze (tfu,tfu) wpędzić w nerwicę, naprawdę. to dziadostwo miałam parenaście lat,i bez zadnego powodu(nawet oglądając tv, i skupiając na nich uwagę)czułam ogromne napiecie, a organizm reagował biegunką i wymiotami. ale to już był szczyt mojej nerwicy.
agag04. tak bardzo chciałabym cię uspokoić, ale napewno jesteś świadoma tego, ze ja sama sobie w główce nie poukładasz, to nikt za ciebie tego nie zrobi.
nie porównuję naszych problemów, bo każdy ma swoją skalę problemu, różnie go znosi i absolutnie tego nie podważam, ale spróbuj na to spojrzeć realnie. gdybanie i nagminne zamartwianie nie odpowie ci na to, co przyniesie przyszłość, a pozbawiasz się najprawdopodobniej najpiękniejszych chwil w swoim zyciu :)
ja straciłam pół roku ze swojego życia, martwiac się, czy będe żyć, czy nie i co? będę i ta bardzo długo, bo tak sobie postanowiłam, a ejdyne czego żałuję, ze przeleciało mi tyle czasu na to, na co i tak nie miałam żądnego realnego wpłuwu.
pozdrawiam cię serdecznie i uszka do góry! ciesz się każdym dniem i do swojej główki przyjmuj to co dobre, a to co złe - odrzucaj. z czasem nabierzesz wprawy i będzie tylko lepiej.

ps. odpowiadając na twoje pytanie "powinnam udać się do psychologa? "
w mojej ocenie, jeżeli sama sobie z czymś nie radzisz, a masz psychologa pod ręką, to jasne, ze idź. ja doświadczalam wielokrotnie takich rozmów i bardzo mi pomogły, spojrzeć realnie na to, co się ze mną dzieje, jak myślę, jak funkcjonuję... i jak to rzutuję na całe moje życie (taki efetk domina).psycholog, nie zrobi "pracy" za ciebie, ale ustawi na odpowiednie tory i pomoze dostrzec sprawy, do których sama nie potrafiłaś dotrzeć. nigdy nie rozumiałam reformy i przeróbki na gimnazja. 
uczylam się starym systemem, w jednym budynku były siedmiu i piętnastolatki i to działało. całkiem długo. po co naprawiać coś, co działa? 
tak naprawdę piętnastolatki nigdy nie znajdowaly się w poblizu maluchów. mieli zupełnie inne sprawy na głowie. niejako zupełnie odrębny świat. mali się do nich nie pchali a duzi się małym nie narzucali.
u nas było inaczej. niby każdy miał swój korytarz, ale były momenty, gdzie się spotykaliśmy (np. przy maluchach była biblioteka dla wszystkich, a ubikacje na końcu korytarza starszych). w ogóle starsi zaczynali się od 4 klasy, więc różnica między 10- a 15-latkami też spora.
pamiętam, że jak poszliśmy do 4 klasy, to chłopcy z najstarszych zaczepiali naszą najładniejszą dziewczynę (ku jej zadowoleniu). chcieli z nią chodzić? a może coś więcej? nie uważam, że tak powinno być.
jak zniknęły klasy 7-8 to odetchnęłam. zresztą, zrobiło się więcej miejsca, więc nic dziwnego [emoji854]

dlatego przed podjęciem ostatecznej decyzji poszłabym na dni otwarte, jeśli nie ma innej możliwości (teraz szkoły już chyba pozamykane na domofony [emoji85]) i się rozejrzała. naucz się czytać i przestań zaśmiecać forum. o mój boże ty tak serio? może twój syn ma taki etap, a może po prostu będzie wolał chłopców. co w tym takiego straszego? obserwuj go i przede wszystkim wspieraj.obwiniać szczepienie o takie zachowanie syna? na prawdę? chcesz leczyć syna na co? czasami nie wierzę co czytam. odinstaluj norton online backup. wiem jedno. dziećmi jesteśmy zbyt krótko. kiedy zaczynamy się rozkręcać nagle okazuje się że za chwilę jest matura i trzeba wybrać ścieżkę którą będziemy kroczyć do śmierci a która do lajtowych szlaków nie należy.