panicznie boje sie poronienia ;(
witajcie drogie mamy jestem w prawie 13 tc. ciąża rozwija się prawidłowo serduszko puka idealnie, dzidzia strzela fikołki, macha rączkami i nóżkami i rośnie jak na drożdżach jednak ja nie potrafię się tym cieszyć :( wiem ze każda mama boi się o swoje maleństwo w brzuszku ale ja aż do przesady do tego stopnia że nie przyswajam do siebie nadal myśli że za kilka miesięcy będę najszczęsliwszą mamą na świecie, cały czas się boję panicznie boje się każdej wizyty że uslysze że moje maleństwo nie żyje, każda mama przed wizytą raczej się cieszy ze zobaczy swoje dziecko a ja trzęse się z nerwów i mam ochotę płakać jakby nie potrafiło do mnie dotrzeć że ej wszytsko bedzie dobrze za kilka miesięcy urodzisz dzidziusia nie wiem tak bardzo pragnę tego maleństwa że wręcz moje szczęście wydaje mi się niemożliwe że coś musi pójść nie tak bo jest za dobrze. najpierw w panice czekałam aż minie 12 tydzień myslaam że będzie lepiej, największe zagrożenie minęło a mi wcale nie jest lepiej a wręcz jeszcze gorzej dzisiaj na usg widziałam mojego wiercipiętka i nadal nie potrafię się cieszyć. mój partner znowu odwrotnie on w ogóle nie wyobraża sobie ze cos mogłoby być nie tak i tak powinnam też myśleć ale tyle wszędzie tych poronien że wydaje się że donosic ciąże i urodzić dziecko to jakis cud. czy któraś z was tak miala? aż taki strach? wiem że to wszytsko oddziałuje na dziecko dlatego chcę się tego lęku pozbyć a nie wiem jak. powinnam udać się do psychologa? uzasadnione by było to bardziej gdybym już wcześniej poronila wtedy taki strach jest bardziej uzasadniony przez przeżycia ale to moja pierwsza ciąża.
dziewczynki, cieszcie się każą chwilą i tym, ze wszystko idze w dobrym kierunku)inaczej nie będzie!).
ja mam 32 lata, staram się z mężem o pierwsze dzieciątko i w dodatku mam na karku świeżo zdiagnozowaną białaczkę. uwierzcie mi, że to dopiero jest realny stres ;)
jak u was maluszek jest zdrowy, wy jesteście zdrowe to powinnyście dostać kopa w tyłek, bo takie chroniczne zamartwianie źle wpływa na was i fasolkę.
powiem wiecej... takie zamartwianie moze (tfu,tfu) wpędzić w nerwicę, naprawdę. to dziadostwo miałam parenaście lat,i bez zadnego powodu(nawet oglądając tv, i skupiając na nich uwagę)czułam ogromne napiecie, a organizm reagował biegunką i wymiotami. ale to już był szczyt mojej nerwicy.
agag04. tak bardzo chciałabym cię uspokoić, ale napewno jesteś świadoma tego, ze ja sama sobie w główce nie poukładasz, to nikt za ciebie tego nie zrobi.
nie porównuję naszych problemów, bo każdy ma swoją skalę problemu, różnie go znosi i absolutnie tego nie podważam, ale spróbuj na to spojrzeć realnie. gdybanie i nagminne zamartwianie nie odpowie ci na to, co przyniesie przyszłość, a pozbawiasz się najprawdopodobniej najpiękniejszych chwil w swoim zyciu :)
ja straciłam pół roku ze swojego życia, martwiac się, czy będe żyć, czy nie i co? będę i ta bardzo długo, bo tak sobie postanowiłam, a ejdyne czego żałuję, ze przeleciało mi tyle czasu na to, na co i tak nie miałam żądnego realnego wpłuwu.
pozdrawiam cię serdecznie i uszka do góry! ciesz się każdym dniem i do swojej główki przyjmuj to co dobre, a to co złe - odrzucaj. z czasem nabierzesz wprawy i będzie tylko lepiej.

ps. odpowiadając na twoje pytanie "powinnam udać się do psychologa? "
w mojej ocenie, jeżeli sama sobie z czymś nie radzisz, a masz psychologa pod ręką, to jasne, ze idź. ja doświadczalam wielokrotnie takich rozmów i bardzo mi pomogły, spojrzeć realnie na to, co się ze mną dzieje, jak myślę, jak funkcjonuję... i jak to rzutuję na całe moje życie (taki efetk domina).psycholog, nie zrobi "pracy" za ciebie, ale ustawi na odpowiednie tory i pomoze dostrzec sprawy, do których sama nie potrafiłaś dotrzeć.
według mnie jesteś jak najbardziej normalna. ja mam podobnie, choć nie   

identycznie. ja w ogóle nie lubię dzieci i aż cała sztywnieje jak jakieś  

 się do mnie zbliża. nie potrafię się bawić z dziećmi, rozmawiać z nimi,  

 nic. ciąża i poród raczej mnie przerażają, niż obrzydzają. obrzydza   

mnie z pewnością karmienie piersią :/ ja również nie wyobrażam sobie   

ciąży i porodu. ale na szczęście mój narzeczony też nie chce mieć   

dzieci. myślę, że to nie jest nic nienormalnego. to raczej kultura,   

społeczeństwo wmawiają nam (kobietom), że naszym obowiązkiem jest   

macierzyństwo. a nie jest. same decydujmy czy chcemy być matkami czy   

nie. a na koniec proszę ewentualnych krytyków o jedno: nie wyjeżdżajcie z  

 tym, że ludzie muszą się jakoś rozmnażać. muszą. ale to, że niektóre   

kobiety nie chcą dzieci, nie zagrozi gatunkowi. inne chcą ;) hej dziewczyny, mam pytanie, czy zawsze u was na początku ciązy tzn w 2,3 tyg po owulacji był ból, czy tez podraznienie piersi?   

bo ja nic takiego nie odczuwam, a okres spoznia mi sie pare dni, tzn. to jest dzis 32 dzień cyklu, a normalnie moj cykl to 27, 28 dni. boje sie zrobić test miała niedawno bol podbrzusza, ale to wszystko...  

bardzo bym chciała, byc w ciązy, ale nidawno poroniłam... do @tigerek: być może pacjentka, która zgłosiła się do nas z pytaniem zechce odpowiedzieć, jak wygląda sytuacja ze zdrowiem dziecka. jednak w swoim indywidualnym przypadku proszę kontaktować się przede wszystkim z lekarzem prowadzącym pani ciążę. a ja napisze ci tak - mikolaj tez byl duuuzy, rosl bardzo szybciutko. w 32 tyg bedac na usg lekarz powiedzial, ze tydzien przed terminem mam sie zglosic na wywolanie porodu, bo nie dam rady w terminie urodzic takiego klocka....  

no ale okazalo sie ze nie musialam , bo w pierwszym dniu 35 tyg, urodzilam mikusia.... miewalam skurcze z 4 dni przed porodem, gdy pojechalam do szpitala na badania- juz zostalam , bowiem lekarz stwierdzil - zaczyna sie!!! podali kroplowe na przyspieszenie porodu i kilka godzin pozniej miki byl juz na swiecie - w 1 dniu 35 tyg - wazyl - 2900 mierzyl 48 cm..... - badania nie pomylily sie wazac i mierzac go gdy byl jeszcze w brzuszku.....  

byl w szpitalu tydzien - ale tylko z powodu zoltaczki i dlatego ze musial nauczyc sie ssac.... najwazniejsze ze byl zdrowy!!!!!  

  

a teraz ma 5 i pol msca i wazy 9 kilo!!!!!  

  

glowka do gory - jesli takie duze to twoje dzieciatko to tez moze bedzie chcialo wyjsc predzej z brzuszka,,,,,   

zaufaj lekarzowi!!!!!!  

  

trzymaj sie - zyczymy powodzenia!!!! tutaj znajdzie pani odpowiedź:
https://www.gdziepolek.pl/opinie-i-pytania/34240/czy-moge-byc-w-ciazy niestety bardzo trudno jest jednoznacznie określić termin powrotu płodności po porodzie - jest to sprawa bardzo indywidualna. owulacja pojawia się jeszcze przed powrotem miesiączki, nawet niedługo po urodzeniu, w związku z tym bardzo trudno kobietom w połogu zorientować się, że ich organizm już rozpoczął powrót do fizjologicznego cyklu.

dla oceny poziomu ryzyka kluczowe znaczenie ma, czy karmi pani dziecko wyłącznie piersią, bez dokarmiania. jeśli podaje pani tylko pierś, to przestrzegając konkretnych zasad karmienia (bez dokarmiania, bez podawania smoczka, na żądanie, także w nocy) ryzyko nieplanowanej ciąży tuż po urodzeniu zmniejsza istotnie tak zwana niepłodność laktacyjna. jest to jednak metoda obarczona niepewnością ze względu na wspomniane reguły. uważa się, że może utrzymywać się do 12 tygodni, niektórzy podają, że dłużej, ale nie dłużej niż 6 miesięcy. 

u kobiet, które nie karmią piersią lub karmią dziecko w sposób mieszany, owulacja, a co za tym idzie możliwość zapłodnienia pojawia się już nawet 2-4-6 tygodni po porodzie. w takim przypadku współżycie 5 tygodni po cięciu może się wiązać ze standardowym ryzykiem ciąży.

w każdym przypadku współżycia bez zabezpieczenia należy się liczyć z jakimś (małym lub dużym) ryzykiem ciąży. ponieważ jest pani dopiero w okresie połogu po cesarskim cięciu ewentualna kolejna ciąża mogłaby być dla pani niebezpieczna. zalecałabym kontakt z ginekologiem. oprócz omówienia powyższej sytuacji warto od razu porozmawiać o odpowiedniej dla pani metodzie antykoncepcji:
https://www.gdziepolek.pl/tematy/antykoncepcja jeśli pierwsze w życiu to tym bardziej trzeba być cierpliwym - tak jak napisałam, przez pierwsze 3 miesiące stosowania, organizm "przyzwyczaja się" do tego, że dostarczane mu są hormony w postaci tabletek, zanim wszystko się ureguluje, musi minąć trochę czasu. 

w razie obaw przed ciążą można (mimo stosowania tabletek) przez pierwsze kilka miesięcy zabezpieczać się dodatkowo, np. stosując prezerwatywy. będzie pani spokojniejsza. tak jak pisałam - moim zdaniem, przy wszystkich czynnikach jakie były spełnione, ciąża jest bardzo mało prawdopodobna. nie można jej całkiem wykluczyć, gdyż żadna metoda antykoncepcji nie zapewnia 100% skuteczności. test należy wykonać po 10-14 dniach od stosunku, aby był wiarygodny. skoro jest pani umówiona do lekarza w czwartek, wykona on usg i wystosuje jasny i pewny komunikat na temat pani stanu zdrowia. pytanie skieruj, proszę, do rodziców, ginekologa lub psychologa szkolnego. jeśli masz 16 lat i obawiasz się ciąży, będą oni dla ciebie najlepszym źródłem wiedzy i wsparcia.

farmaceuci udzielają porad w dziedzinie leków i w tej kwestii możemy ci pomóc. dla bezpieczeństwa jednak skonsultowałabym się z lekarzem rodzinnymi. zbyt wysokie ciśnienie również może nieść konsekwencje dla zdrowia.