od kilku lat jestem w związku z dziewczyną, jednak nie potrafię podjąć decyzji o małżeństwie.
witam,
od kilku lat jestem w związku z dziewczyną, jednak nie potrafię podjąć decyzji o małżeństwie.
boję się tej decyzji, mam ciągłe wątpliwości czy to na pewno odpowiednia osoba, nie wiem czy na pewno ją kocham.
do którego specjalisty najlepiej zwrócić się w takim wypadku ?
szanowny panie,
najlepiej w takiej sytuacji zwrócić się do psychologa, psychoterapeuty.
konsultacja może pomóc rozeznać się co stoi za pana trudnościami, wątpliwościami czy obawami. pytania postawione przez pana mogą mieć wiele różnych odpowiedzi, tj. obawy przed zaufaniem, przed bliskością, zaangażowaniem, być może brak odpowiednich uczuć w relacji, umiejętności dotyczących budowania relacji, a być może presja bliskich. czasem w takich sytuacjach przydatna może być konsultacja partnerska, która może pomóc obojgu w odpowiedzi na pytanie – czy w grę wchodzą problemy partnerskie, np. brak zaufania w związku, konflikty, trudności w komunikacji potrzeb lub uczuć. pomocny w takiej sytuacji może być na przykład terapeuta pracujący w nurcie systemowym.

pozdrawiam serdecznie
cezary barański
pytanie skieruj, proszę, do rodziców, ginekologa lub psychologa szkolnego. jeśli masz 16 lat i obawiasz się ciąży, będą oni dla ciebie najlepszym źródłem wiedzy i wsparcia.

farmaceuci udzielają porad w dziedzinie leków i w tej kwestii możemy ci pomóc. nie mam pojęcia. może do innego lekarza pójdź?! a dokucza jej to?! czesc. to jest zbyt obszerny temat aby nawet w czesci, poruszac go tutaj na tym portalu. to, co winnes zrobic teraz, to, w miejscu i okolicach docelowego zamieszkania w de, poszukac osoby z biegla znajomoscia jezyka ktora swoj prywatny czas moze sie zadeklarowac poswiecic i tobie partnerce dziecku. na tym portalu, w zakladkach, znajdziesz takze wiele pomocnych wskazowek. powodzenia dziękuje wam dziewczyny za odpowiedzi, rozmawiałam dzisiaj z narzeczonym bo przy rozmowie wyczuł że coś nie tak, ze jakaś inna jestem, wbrew moim obawom po pierwszym szoku ucieszył się i trochę mnie podbudował, że damy radę napewno i że mamy teraz najlepsza mobilizacje by się wziasc w garaść i wszystko poukładać dla tego dzieciaczka 🥰😊 ja tez bym powiedziała, choć nie wiadomo jak to się skończy, nie dalabym rady ,żyć z kim i cały czas myśleć, że mnie nie kocha i pewnie szuka miłości, a jak ja znajdzie, to mnie zostawi trudno mi jednoznacznie odpowiedzieć, na pewno po jakimś czasie uda się odstawić lek, ale proszę zaufać lekarzowi, czasem trzeba robić 'kilka podejść". do @robert:
tak jak słusznie pan zauważył, w takiej sytuacji najlepiej byłoby skonsultować się ze swoim lekarzem. specjalista znając historię leczenia może zdecydować o zmianie sposobu terapii. abym mogła udzielić precyzyjnej odpowiedzi na to pytanie, musi pan podać więcej informacji. nie jestem w stanie doradzić niczego, jeśli wiem tylko, że pacjentkę boli żołądek.

ile córka ma lat? co jadła i piła w ostatnim czasie? czy oprócz bólu żołądka występują jeszcze jakieś inne objawy? czy stosuje jakieś leki? czy w ostatnim czasie miała kontakt z osobami chorymi?

bardzo proszę o doprecyzowanie pytania, abym mogła pomóc. dziewczynki, cieszcie się każą chwilą i tym, ze wszystko idze w dobrym kierunku)inaczej nie będzie!).
ja mam 32 lata, staram się z mężem o pierwsze dzieciątko i w dodatku mam na karku świeżo zdiagnozowaną białaczkę. uwierzcie mi, że to dopiero jest realny stres ;)
jak u was maluszek jest zdrowy, wy jesteście zdrowe to powinnyście dostać kopa w tyłek, bo takie chroniczne zamartwianie źle wpływa na was i fasolkę.
powiem wiecej... takie zamartwianie moze (tfu,tfu) wpędzić w nerwicę, naprawdę. to dziadostwo miałam parenaście lat,i bez zadnego powodu(nawet oglądając tv, i skupiając na nich uwagę)czułam ogromne napiecie, a organizm reagował biegunką i wymiotami. ale to już był szczyt mojej nerwicy.
agag04. tak bardzo chciałabym cię uspokoić, ale napewno jesteś świadoma tego, ze ja sama sobie w główce nie poukładasz, to nikt za ciebie tego nie zrobi.
nie porównuję naszych problemów, bo każdy ma swoją skalę problemu, różnie go znosi i absolutnie tego nie podważam, ale spróbuj na to spojrzeć realnie. gdybanie i nagminne zamartwianie nie odpowie ci na to, co przyniesie przyszłość, a pozbawiasz się najprawdopodobniej najpiękniejszych chwil w swoim zyciu :)
ja straciłam pół roku ze swojego życia, martwiac się, czy będe żyć, czy nie i co? będę i ta bardzo długo, bo tak sobie postanowiłam, a ejdyne czego żałuję, ze przeleciało mi tyle czasu na to, na co i tak nie miałam żądnego realnego wpłuwu.
pozdrawiam cię serdecznie i uszka do góry! ciesz się każdym dniem i do swojej główki przyjmuj to co dobre, a to co złe - odrzucaj. z czasem nabierzesz wprawy i będzie tylko lepiej.

ps. odpowiadając na twoje pytanie "powinnam udać się do psychologa? "
w mojej ocenie, jeżeli sama sobie z czymś nie radzisz, a masz psychologa pod ręką, to jasne, ze idź. ja doświadczalam wielokrotnie takich rozmów i bardzo mi pomogły, spojrzeć realnie na to, co się ze mną dzieje, jak myślę, jak funkcjonuję... i jak to rzutuję na całe moje życie (taki efetk domina).psycholog, nie zrobi "pracy" za ciebie, ale ustawi na odpowiednie tory i pomoze dostrzec sprawy, do których sama nie potrafiłaś dotrzeć. najlepszym rozwiązaniem jest konsultacja z lekarzem, który ma wszystkie informacje na temat pani leczenia i jest w stanie, w razie potrzeby, je zmodyfikować lub zmienić swoje zalecenia.