parogen okazał się u mnie nieskutecznym lekiem - jak sobie pomóc z depresją?
cześć, chce się podzielić z wami moim doswiadczeniem z tym lekiem, brałem go przez 3 mies przepisany od psychiatry miałem depresje, leki nie chciało mi się żyć. powiem tak strata czasu i zdrowia człowiek nie jest sobą po tym polecam otworzyć się do ludzi, spędzać dużo z nimi czasu myśleć pozytywnie zabijać ludzi dobrem oglądać dużo śmiesznych filmów spędzać czas z bliskimi i się nie dołowac ! dacie radę tylko codziennie coś wymyślajcie kreatywnego, pamiętajcie ograniczenia siedzą tylko w głowie a brać te gówno parogen czy inne chemiczne gówno nie pomoże. z fartem ludzie nie dajcie się mamić psychiatrom. ppamiętajcie możecie wszystko osiągnąć jeśli chcecie. nara i nie dawać się
dziękujemy za podzielenie się z nami tą opinią i życzymy wszystkiego dobrego :) 
zachęcamy również do zapoznania się z artykułem związanym z tematem: https://www.gdziepolek.pl/artykuly/depresja
dzień dobry, 
w zaburzeniach depresyjnych połączenie psychoterapii z farmakoterapią daje najlepsze efekty. rodzaje psychoterapii są bardzo zróżnicowane, ale wszystkie łączy jedna wspólna zasada. aby psychoterapia spełniła oczekiwania, wymaga pełnego zaangażowania i motywacji ze strony pacjenta. myślę, że to co może pani zrobić to podsunąć przyjaciółce artykuły na temat psychoterapii, jej rodzajów, wyników badań (wskazujących np., że skuteczna psychoterapia może pozytywnie wpływać na połączenia międzykomórkowe w mózgu, tworzą się nowe szlaki komunikacji między neuronami, pacjent „oducza się” starych niefunkcjonalnych schematów reagowania, wzmacnia pewność siebie, poprawia się jego zdolność wyrażania i odczytywania emocji swoich i innych i co za tym idzie – jego relacje z innymi stają się bardziej satysfakcjonujące). a także, co nawet ważniejsze, wspierać przyjaciółkę najlepiej jak pani potrafi, poprzez aktywne słuchanie tego, co mówi, bez oceniania, z pełnią akceptacji i obecności.
serdecznie pozdrawiam,
martyna kędziora-wysocka szanowna pani joanno!
w przypadku, gdy podejrzewa pani u siebie występowanie zaburzeń depresyjnych, proponuję aby w pierwszej kolejności skonsultować się z psychiatrą. psychiatra jest lekarzem zajmującym się zdrowiem psychicznym, może postawić odpowiednią diagnozę, ocenić konieczność włączenia farmakoterapii – a w przypadku zaburzeń depresyjnych ta jest bardzo często konieczna, a także ocenić konieczność dodatkowych badań – należy pamiętać, że depresja może mieć związek z innymi chorobami. oczywiście nie wyklucza to, że w dalszej kolejności może być wskazana konsultacja z psychologiem – np. w celu wykonaniu badań psychologicznych lub z psychoterapeutą – w celu rozpoczęcia psychoterapii.
pozdrawiam
krzysztof wojtasik-bakalarz szanowna pani katarzyno,
proszę absolutnie się nie poddawać, ponieważ wchodzą u pani w  grę jeszcze bardzo liczne opcje terapeutyczne, stwarzające dużą szansę na poprawę. rzecz jasna ich szczegółowe dopasowanie wymaga konsultacji i decyzji podjętej razem z prowadzącym psychiatrą. po pierwsze (jeżeli nie ma przeciwwskazań zdrowotnych a tolerancja leku jest dobra) możliwa jest próba zwiększenia dawki anafranilu. dodatkowo, podstawowe leczenie przeciwobsesyjne (tj. anafranil lub inny lek przeciwdepresyjny blokujący wychwyt zwrotny serotoniny) można potencjalizować innymi lekami (np. atypowymi lekami przeciwpsychotycznymi, lekami przeciwdrgawkowymi, itp.).
ponadto – niezależnie od farmakoterapii – bardzo duże znaczenie w leczeniu zaburzeń obsesyjno-kompulsywnych i towarzyszących im innych objawów, ma psychoterapia. gorąco panią namawiam do jej podjęcia. paradygmat psychoterapii (np. poznawczo-behawioralna, czy psychodynamiczna), jej forma (indywidualna, czy grupowa), sposób połączenia z farmakoterapią, a także miejsce leczenia (gabinet, poradnia, oddział szpitalny) zależą od bardzo wielu czynników które muszą być przeanalizowane przez pani lekarza prowadzącego i omówione z panią.
serdecznie pozdrawiam
marcin siwek szanowna pani joanno,

domyślam się, że leki na migrenę, o których pani pisze, to leki z grupy tryptanów, stosowane w przerywaniu bólu migrenowego. w tym wypadku rzeczywiście uważa się, że ich łączne stosowanie z lekami przeciwdepresyjnymi może skutkować poważnymi interakcjami i takie połączenie jest przeciwwskazane (chociaż pojawia się coraz więcej danych świadczących o tym, że to ryzyko jest nieco przeceniane).
w tej sytuacji należy rozważyć zastosowanie innych leków do przerywania napadów bólowych – np. niesteroidowych leków przeciwzapalnych lub paracetamolu. warto też rozważyć leczenie profilaktyczne, w którym mogą być stosowane leki przeciwdrgawkowe, beta-blokery oraz leki przeciwdepresyjne, w tym właśnie stosowana przez panią wenlafaksyna (faxolet). lek ten ma dobrze udowodnione działanie przeciwmigrenowe, szczególnie w wyższych dawkach (150mg i więcej). zachęcam, by takie możliwości omówić ze swoim neurologiem oraz psychiatrą.

pozdrawiam,
krzysztof wojtasik-bakalarz dziewczynki, cieszcie się każą chwilą i tym, ze wszystko idze w dobrym kierunku)inaczej nie będzie!).
ja mam 32 lata, staram się z mężem o pierwsze dzieciątko i w dodatku mam na karku świeżo zdiagnozowaną białaczkę. uwierzcie mi, że to dopiero jest realny stres ;)
jak u was maluszek jest zdrowy, wy jesteście zdrowe to powinnyście dostać kopa w tyłek, bo takie chroniczne zamartwianie źle wpływa na was i fasolkę.
powiem wiecej... takie zamartwianie moze (tfu,tfu) wpędzić w nerwicę, naprawdę. to dziadostwo miałam parenaście lat,i bez zadnego powodu(nawet oglądając tv, i skupiając na nich uwagę)czułam ogromne napiecie, a organizm reagował biegunką i wymiotami. ale to już był szczyt mojej nerwicy.
agag04. tak bardzo chciałabym cię uspokoić, ale napewno jesteś świadoma tego, ze ja sama sobie w główce nie poukładasz, to nikt za ciebie tego nie zrobi.
nie porównuję naszych problemów, bo każdy ma swoją skalę problemu, różnie go znosi i absolutnie tego nie podważam, ale spróbuj na to spojrzeć realnie. gdybanie i nagminne zamartwianie nie odpowie ci na to, co przyniesie przyszłość, a pozbawiasz się najprawdopodobniej najpiękniejszych chwil w swoim zyciu :)
ja straciłam pół roku ze swojego życia, martwiac się, czy będe żyć, czy nie i co? będę i ta bardzo długo, bo tak sobie postanowiłam, a ejdyne czego żałuję, ze przeleciało mi tyle czasu na to, na co i tak nie miałam żądnego realnego wpłuwu.
pozdrawiam cię serdecznie i uszka do góry! ciesz się każdym dniem i do swojej główki przyjmuj to co dobre, a to co złe - odrzucaj. z czasem nabierzesz wprawy i będzie tylko lepiej.

ps. odpowiadając na twoje pytanie "powinnam udać się do psychologa? "
w mojej ocenie, jeżeli sama sobie z czymś nie radzisz, a masz psychologa pod ręką, to jasne, ze idź. ja doświadczalam wielokrotnie takich rozmów i bardzo mi pomogły, spojrzeć realnie na to, co się ze mną dzieje, jak myślę, jak funkcjonuję... i jak to rzutuję na całe moje życie (taki efetk domina).psycholog, nie zrobi "pracy" za ciebie, ale ustawi na odpowiednie tory i pomoze dostrzec sprawy, do których sama nie potrafiłaś dotrzeć. ja jak starałam się te wszystkie lata miałam wszystkie badania. 4inseminacje, droznosc, monitoring cyklu i nic... wtedy gin mi powiedział zajdzie pani w ciążę z każdym innym ale mężem nie... miał rację. ja wiem ze u mnie psychika odgrywa ogromną rolę.. 
tylko ja nie umiem wyluxowac ciągle ta myśl mi siedzi w głowie że mój zegar tyka a ja nie umiem zajsc. zrobie hormony, pójdę na monitoring cyklu zobaczymy. jeśli od tej strony jest ok. to muszę znaleźć złoty środek na zapomnienie szanowny panie,

lek depratal zawiera jako substancję czynną duloksetynę, która jest lekiem przeciwdepresyjnym i przeciwlękowym, należącym do inhibitorów wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny.  stosuje się ją w dawkach od 30 do 120 mg na dobę. z reguły początkową dawką w leczeniu zaburzeń lękowych jest właśnie 30 mg/d, czyli tyle, ile zalecił pana psychiatra. w celu zminimalizowania działań niepożądanych, zaczynamy zwykle leczenie od mniejszych dawek, a w zależności od efektów działania i tolerancji leczenia, można je stopniowo zwiększać. pomimo, jak pan wspomniał, pokaźnej listy działań niepożądanych zamieszczonej w ulotce, z mojego doświadczenia lek ten jest raczej dobrze tolerowany i rzadko występują działania niepożądane, które zmuszałyby do jego odstawienia.

z poważaniem,
przemysław wierzbicki psycholog po pierwszej stracie powiedział mi, że inni ludzie nie czytają nam w myślach. jeżeli robisz dobra mina do ich zachowania to nie mają nawet jak się przekonać że coś cię męczy. 
musisz im otwarcie posiedzieć, że jest ci cholernie ciężko, bo na pewno jest! nie że złością, bo na atak odpowiedzą atakiem. szczerością i niech zobaczą twój ból. bądź szczera. powiedz o swoich trudnościach. jeżeli to nie pomogło, to po prostu się odizoluj. muszę dorosnąć do prawdy. 
moim zdaniem uważają cię za ważna osoba bo działa się swoim życiem z tobą, ale to nie znaczy że mają być nieczuli.
są o swoich dwóch poronieniach nie rozmawiałam z rodzina. wiedzą tylko o jednym. udają że nic się nie wydarzyło. omijają temat. a ja oczekiwałam.pytan i wsparcia. mówiąc to psychologii zapytał czy dałam im na to pozwolenie i czy powiedziałam im to. 
straciłam 2 ciążę i już miałabym dziecko z pierwszej ciąży. w trakcie moich poronien, 5 kuzynek u mnie w rodzinie urodziło. z dwoma dzieciakami utrzymuje bliższe stosunki. nosze, bawie się i całuje. 
jest mi cholernie ciężko ale strata nie jest ich wina.
nie ma wszystko jesteśmy w danym momencie gotowi. po pierwszym poronieniu odizolowalam się na miesiąc od rodziny. powiedziałam rodzicom że nie będę przyjeżdżać na razie. mi pomoglo. 
trzymam kciuki za ciebie! :* Szanowna Pani, jeśli maluch nie kaszle , to na razie nie trzeba go osłuchiwać. Radzę podać dziecku ibuprofen 3xdz ( co 8 godzin) przez 3 dni, aby działał on przeciwzapalnie i wytłumiał infekcję. Dodatkowo można podać dziecku Fenistil 3x7 kropli- będzie łagodził objawy kataru. Jeśli pomimo tych działań dziecko nadal będzie źle się czuło lub też zacznie kasłać albo pomimo ibuprofenu gorączkować , wtedy wizyta u pediatry będzie niezbędna . Pozdrawiam serdecznie. Tak, do psychologa wymagane jest skierowanie. Powyższy fakt regulują zapisy ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. 2015.581 j.t. ze zm.).