relacje z rodziną męża
hej dziewczyny co byście zrobiły na moim miejscu. moja szwagierka nie ma swoich dzieci i widać, że tęskni za macierzyństwem. od kiedy urodziła się moja córeczka, szwagierka stałą się męcząca dla mnie jak się spotykamy. chodzi za mną krok w krok, chce mnie we wszystkim wyręczać przy małej, ulej jej się, ona już leci, idę zmienić jej pieluszkę ona za mną, trzymam ją na rękach to ona stoi przy nas. jak małą śpi to ona ciągle do niej podchodzi, boję się czasami że córeczka w końcu się obudzi. córeczka lubi być na rękach u mnie lub u męża, z rezerwą podchodzi do innych osób, musi być w dobrym humorze, trochę się oswoić z nową osobą a ciocia chce ją ciągle brać na ręce, nawet jak mała płacze i ma pretensje do mnie że nie chce jej dać dziecka potrzymać. rozumiem że ma nie zaspokojony instynkt macierzyński ale dla mnie jest to męczące. nie proszę o pomoc, nie jest mi ona potrzebna. jak mam reagować na takie sytuacje? mąż nie widzi problemu, mówi że ciocia się stęskniła za mała i musi się nią nacieszyć.
jak to czytam to jakby o mojej szwagierce pisało. na początku bardzo mnie to wkurzało gdy razem z teściową od wejścia wyciągały mi z rąk dziecko i operowały jak swoim. dziewczyny dobrze ci radzą trzymaj sztamę z ciotką. będziesz mogła na nią liczyć jeśli zaistnieje taka potrzeba. niech dziecko się przyzwyczai do cioci i nie będzie później problemu aby z nią dziecko zostawić. każdy potrzebuję czasem trochę odpocząć lub wyjść gdzieś.
według mnie jesteś jak najbardziej normalna. ja mam podobnie, choć nie   

identycznie. ja w ogóle nie lubię dzieci i aż cała sztywnieje jak jakieś  

 się do mnie zbliża. nie potrafię się bawić z dziećmi, rozmawiać z nimi,  

 nic. ciąża i poród raczej mnie przerażają, niż obrzydzają. obrzydza   

mnie z pewnością karmienie piersią :/ ja również nie wyobrażam sobie   

ciąży i porodu. ale na szczęście mój narzeczony też nie chce mieć   

dzieci. myślę, że to nie jest nic nienormalnego. to raczej kultura,   

społeczeństwo wmawiają nam (kobietom), że naszym obowiązkiem jest   

macierzyństwo. a nie jest. same decydujmy czy chcemy być matkami czy   

nie. a na koniec proszę ewentualnych krytyków o jedno: nie wyjeżdżajcie z  

 tym, że ludzie muszą się jakoś rozmnażać. muszą. ale to, że niektóre   

kobiety nie chcą dzieci, nie zagrozi gatunkowi. inne chcą ;) szanowna pani małgorzato,


zmiany skórne (zwłaszcza na rękach) są bardzo częstym zjawiskiem u osób z diagnozą nerwicy natręctw. aczkolwiek – w przeważającej większości przypadków – są one nie tyle przyczyną objawów nerwicowych, co skutkiem kompulsji (tj. czynności natrętnych) polegających na uporczywym, seryjnym powtarzaniu zabiegów higienicznych.


moim zdaniem w pierwszej kolejności córka powinna zostać skonsultowana przez psychiatrę, który – w razie potrzeby skieruje ją na dalsze niezbędne badania, w tym konsultację dermatologiczną. centrum dobrej terapii jest placówką specjalizującą się w pomocy psychologicznej i psychiatrycznej – nie prowadzimy praktyki dermatologicznej, jednak jeśli zachodzi taka potrzeba, specjaliści oczywiście informują pacjentów o dalszych zaleceniach medycznych.


pozdrawiam serdecznie,
marcin siwek w obecnej sytuacji odradza się wychodzenia z domu bez wyraźnej przyczyny, takiej jak szybkie zakupy czy wizyta w aptece. 
jeśli ma pani możliwość, lepszym rozwiązaniem byłby kontakt z wnuczętami on-line, np. przez komunikator internetowy.
dla wszystkich sytuacja ta nie jest łatwa, jednak jedynie ograniczony kontakt z innymi ludźmi, w tym z członkami rodziny mieszkającymi osobno, może zapobiec rozprzestrzenianiu koronawirusa. 

przesyłam również linki do materiałów, które mogą panią zainteresować:

https://www.gdziepolek.pl/artykuly/koronawirus-jak-nie-zachorowac
https://www.gdziepolek.pl/blog/koronawirus-kiedy-bedzie-lek-i-szczepionka
https://www.gdziepolek.pl/blog/pandemia-koronawirusa-jak-spowolnic-rozprzestrzenianie-sie-sars-cov-2 szanowny panie,
najlepiej w takiej sytuacji zwrócić się do psychologa, psychoterapeuty.
konsultacja może pomóc rozeznać się co stoi za pana trudnościami, wątpliwościami czy obawami. pytania postawione przez pana mogą mieć wiele różnych odpowiedzi, tj. obawy przed zaufaniem, przed bliskością, zaangażowaniem, być może brak odpowiednich uczuć w relacji, umiejętności dotyczących budowania relacji, a być może presja bliskich. czasem w takich sytuacjach przydatna może być konsultacja partnerska, która może pomóc obojgu w odpowiedzi na pytanie – czy w grę wchodzą problemy partnerskie, np. brak zaufania w związku, konflikty, trudności w komunikacji potrzeb lub uczuć. pomocny w takiej sytuacji może być na przykład terapeuta pracujący w nurcie systemowym.

pozdrawiam serdecznie
cezary barański czesc. to jest zbyt obszerny temat aby nawet w czesci, poruszac go tutaj na tym portalu. to, co winnes zrobic teraz, to, w miejscu i okolicach docelowego zamieszkania w de, poszukac osoby z biegla znajomoscia jezyka ktora swoj prywatny czas moze sie zadeklarowac poswiecic i tobie partnerce dziecku. na tym portalu, w zakladkach, znajdziesz takze wiele pomocnych wskazowek. powodzenia do @tigerek: być może pacjentka, która zgłosiła się do nas z pytaniem zechce odpowiedzieć, jak wygląda sytuacja ze zdrowiem dziecka. jednak w swoim indywidualnym przypadku proszę kontaktować się przede wszystkim z lekarzem prowadzącym pani ciążę. ja tak kiedyś miałam i przez pół roku szukałam rozwiązania. w końcu dałam laptopa mojemu wujkowi, który zna się na komputerach i okazało się, że to wszystko przez to, że miałam źle ustawioną datę i godzinę na laptopie. zobacz, może twoja siostra też ma godzinę złą, albo datę.  
  
mam nadzieję, że pomogłam Wspominam je dość zabawnie. Było to kilka dni przed naszą pierwszą rocznica w związku (a więc zupełnie się ich nie spodziewałam). Pojechaliśmy odświętnie ubrani do kina, na kolację, żeby świętować rocznicę która wypadała na tygodniu, a potem wróciliśmy do domu. Jako że byłam wtedy przeziębiona i bolało mnie gardło (a gdy boli mnie gardło, miewam odruchy wymiotne od tabletek na gardło) stawaliśmy w drodze powrotnej co pięć minut żebym się mogła przewietrzyć. Wróciliśmy do domu (na szczęście bez większych przygód), wymieniliśmy się prezentami i buziakiem, a mnie z gorączki zaczęło trząść. Tak więc oświadczył mi się jak leżałam w starym, porwanym swetrze (męskim, po tacie 😂) narzuconym na sukienkę i myślałam tylko o tym żeby pójść spać... Może nie były to romantyczne, ale na pewno wyjatkowe zaręczyny. przyjaźń damsko-damska z pewnością nie jest łatwa, przynajmniej dla mnie, bo dużo lepiej dogaduję się jednak z facetami i tu mogę przyznać bez mrugnięcia okiem, że wbrew temu, co niektórzy sądzą przyjaźń damsko-męska istnieje, co mogę potwierdzić około 10-letnim stażem moich relacji z przyjaciółmi płci przeciwnej. z kobietami jest ciężej. Żeby taka przyjaźń rzeczywiście była szczera i pełnowartościowa muszą odstawić na bok zazdrość i inne tego typu negatywne uczucia, co nie jest wprawdzie nierealne, ale bywa trudne. szanowna pani jolanto,
dziękuję za obdarzenie nas zaufaniem. objawy, które pojawiły się u pani syna (bezsenność, izolowanie się społeczne, poczucie, że ktoś wchodzi do mieszkania) budzą zaniepokojenie. syn powinien pilnie zgłosić się do psychiatry, który w bezpośrednim kontakcie może ocenić jego stan psychiczny i zadecydować o ewentualnej konieczności zgłoszenia się do szpitala. syn może się zgłosić do swojego dotychczasowego lekarza lub innego psychiatry, jak również bezpośrednio do szpitala, w którym jest oddział psychiatrii (na sor). informacja od rodziny, dotycząca zmian w zachowaniu syna w ostatnim okresie może być dla lekarza cennym uzupełnieniem informacji i pomóc w adekwatnym postępowaniu.
mam nadzieję, że uda się jak najszybciej znaleźć pomoc dla syna.
pozdrawiam
magdalena dyduch