"مزدک" موبد زرتشتی توسط کدام پادشاه ساسانی کشته شد؟
انوشیروان دادگر (khosrow i): خسرو اول فرزند قباد یکم معروف به خسرو (کسری) انوشیروان (نوشیروان) دادگر شاهنشاه ساسانی از سال ۵۳۱ تا سال ۵۷۹ میلادی بود شروع شاهنشاهی خسرو اول آغاز درخشان ترین دورهٔ عهد ساسانیان بود او به مشکلاتی که مزدکیان برای کشور به وجود آورده بودند خاتمه داد اصلاحات اقتصادی و مالیاتی کارامدی را انجام داد که باعث پر پول شدن خزانه شاه و به طور همزمان فراهم آمدن رضایت مردم شد خسرو ارتش را سازمانی و قدرتی دوباره داد او در طول دوره شاهنشاهی خود سه بار با امپراتوری بیزانس جنگ کرد که بار اول با پیروزی های ایران که نقطه عطف آن فتح انطاکیه در سال ۵۴۰ میلادی بود با قرارداد صلح موقت در سال ۵۴۵ میلادی پایان یافت
روایات و گزارش‌هایی حاکی از ان است که بعد از نجات اعجازامیز حضرت ابراهیم ع از اتش ، ایشان دوباره پادشاه زمان خود ، نمرود را به دین حق دعوت نمود ؛ اما نمرود باز هم سرپیچی کرد و در نهایت به عذاب خدا گرفتار شد و توسط پشه‌ای به هلاکت رسید. منابع تاریخی و روایی در این زمینه بسیار گفته‌اند: نمرود به ابراهیم ع گفت: من با خدای تو می‌جنگم و روزی را برای ان تعیین کرد. در روز موعود نمرود با لشکر زیادی بیرون امد ؛ اما ابراهیم ع تنها در برابر وی ایستاد. سرانجام خداوند گروه زیادی از پشه‌‏‌ها را فرستاد که هوا را تیره کردند و بر سر و روی لشکریان تاختند ، و در این نبرد نمرود شکست خورد ، ولی ایمان نیاورد. در این نبرد پشه ضعیفی به دماغ مغز نمرود رفت و به خوردن مغز سر او مشغول شد ، و وی را بی‌تاب کرد. مشکل او به حدی شدید بود که وی جمعی را مامور نمود تا بر سر او گرزهای سنگین بزنند [ 1 ] و گاهی خود سرش را به زمین می‌کوبید [ 2 ] تا شاید از ان حالت تسکین یابد ؛ اما وی از ان بیماری رهایی نیافت و به سبب همین بیماری از دنیا رفت. [ 3 ] امام علی ع در پاسخ به سؤال کسی که در مسجد کوفه ، از ایشان در مورد علت فال بد زدن و سنگین بودن روز چهارشنبه پرسید ، فرمود: روز چهارشنبه خداوند پشه را بر نمرود مسلط کرد . [ 4 ] امام صادق‌ ع در حکمت افرینش پشه فرمود: خدا به وسیله‌ی یک پشه ، فرد جبار و گردن‌کشی را ذلیل گردانید و ضعیف‌ترین خلقش را بر او مسلط کرد تا قدرت و عظمت خود را نشان دهد. پشه داخل بینی او شد و سپس به دماغش مغز رسید و او را کشت ‏. [ 5 ] همچنین ابن عباس می‌گوید: خدا پشه‏ای را بر نمرود مسلط کرد که لب‌های وی را بگزد. او برای دفاع از خود قصد گرفتن پشه را داشت ، اما پشه به سوراخ بینی او وارد شده و وقتی نمرود می‌خواست او را از بینی‌اش بردارد ، پشه وارد مغزش شده و خداوند چهل شب او را به وسیله ان پشه عذاب کرد و ان‌گاه او را هلاک نمود. [ 6 ] مورخان در مورد طول مدت بیماری نمرود بسیار متفاوت نگاشته‌اند. چهل شب ، [ 7 ] چهار سال ، [ 8 ] هفت سال ، [ 9 ] چهل سال ، [ 10 ] و حتی چهارصد سال. [ 11 ] به هرحال چند پرسش ممکن است در این ماجرا وجود داشته باشد. از جمله انچه در پرسش بدان اشاره شده است که در پاسخ ان باید گفت: در این موارد لازم نیست که همواره به راه‌های عادی و طبیعی اندیشید و ممکن است معجزه‌ای رخ داده باشد ، چون خدایی که می‌تواند دریا را بشکافد و بنی‌اسرائیل را از ان گذر دهد ، باز کردن راهی از بینی به مغز نمرود برای او دشوار نخواهد بود ! به علاوه ، این‌گونه نیست که ورود جسم خارجی از بینی به مغز ، موضوعی کاملا محال و بسیار غیر عادی باشد ؛ زیرا در افرادی که شکستگی‌هایی در داخل جمجمه دارند ، چنین امکانی وجود دارد. ممکن است که مراد از دماغ در روایات ، سینوس‌ها و حفره‌های خالی موجود در استخوان‌های پیشانی و صورت باشد. این امکان نیز وجود دارد که پشه ، نوعی میکروب و یا ویروس را به مغز او منتقل کرده باشد. پرسش دیگری نیز در این میان مطرح می‌شود که چگونه نمرود زیر بار گرزهای سنگینی که به سر او می‌زند ، مدت‌های زیادی دوام اورده است ؟ در پاسخ باید گفت ؛ اولا: موضوع گرز زدن تنها در اندکی از گزارش‌های تاریخی وجود دارد و در بیشتر روایات و گزارش‌ها از ان خبری نیست. ثانیا: با فرض پذیرش هم باید گفت ؛ مراد از گرزی که در ان امده ، چیزی نبوده که کشنده باشد ، بلکه چوبی بود که نسبت به چوب‌هایی که در این دردهای سنگین و برای ارام‌بخشی مورد استفاده قرار می‌گرفته ، کمی سنگین‌تر بود. [ 1 ] . علامه مجلسی‏ ، حیاه القلوب‏ ، ج 1 ، ص 345 ، قم ، سرور ، چاپ ششم ، 1384ش. [ 2 ] . مجلسی ، محمد باقر ، بحار الانوار ، ج 61 ، ص 320 ، بیروت ، دار احیا التراث العربی ، چاپ دوم ، 1403ق. [ 3 ] . حیاه القلوب‏ ، ج 1 ، ص 345. [ 4 ] . شیخ صدوق ، خصال ، محقق ، مصحح ، غفاری ، علی اکبر ، ج 2 ، ص 388 ، قم ، دفتر انتشارات اسلامی ، چاپ اول ، 1362ش. [ 5 ] . بحار الانوار ، ج ‏10 ، ص 173. [ 6 ] . جزائری ، نعمت الله ، النور المبین فی قصص الانبیا و المرسلین ، ص 101 ، قم ، مکتبه ایه الله المرعشی النجفی ، چاپ اول ، 1404ق. [ 7 ] . طبرسی ، فضل بن حسن ، مجمع البیان فی تفسیر القران ، مصحح ، یزدی طباطبائی ، فضل ‏الله ، رسولی ، هاشم‏ ، ج 2 ، ص 636 ، تهران ، ناصر خسرو ، چاپ سوم ، 1372ش. [ 8 ] . مستوفی قزوینی ، حمد الله بن ابی بکر بن احمد ، تاریخ گزیده ، تحقیق ، نوایی ، عبدالحسین ، ص 30 ، تهران ، امیر کبیر ، چاپ سوم ، 1364ش. [ 9 ] . منهاج سراج ، طبقات ناصری تاریخ ایران و اسلام ، تحقیق ، عبد الحی ، حبیبی ، ج 1 ، ص 26 ، تهران ، دنیای کتاب ، چاپ اول ، 1363ش. [ 10 ] . حیاه القلوب‏ ، ج 1 ، ص 345. [ 11 ] . مترجمان ، ترجمه تفسیر طبری ، تحقیق ، یغمایی ، حبیب ، ج 2 ، ص 495 ، تهران ، توس ، چاپ دوم ، 1356ش. باید مداذک را ببینم عید الزهرا و جشن گرفتن نهم ربیع الاول به دو جهت می‌تواند باشد:
نخست آنکه سالروز به امامت رسیدن حضرت ولی عصر امام زمان(عج) است، دومین مناسبت که بین برخی از مردم به غلط مشهور شده، سالروز قتل عمر بن خطاب است.


اما نسبت به امامت امام عصر از آن جهت که هشتم ربیع الاول روز شهادت امام حسن عسکری است و از آن به بعد امامت به عهده امام زمان حضرت ولی عصر سپرده می‌شود، شیعیان برای به امامت رسیدن امام زمان خشنودند و جشن می‌گیرند. با این کار یک نوع ابراز احساسات و عرض ارادت نسبت به آن وجود شریف و مادر بزر گوارش حضرت زهرا (س) می‌کنند، اما در عین حال هیچ گونه توصیه‌ای از سوی معصومین بر جشن گرفتن این روز نداریم.
دومین جهت که بین مردم به غلط مشهور گشته که سالروز قتل عمر، نهم ربیع الاول است، نیز بدون مستند و دلیل معتبر است. زیرا طبق منابع تاریخی فریقین (شیعی و سنی) عمر بن خطاب در روز بیست و سوم ذی الحجه ترور شد. پس از سه روز درگذشت. بنابر این او در اواخر ذی الحجه درگذشته است.  وقتل او در ۹ ربیع الاول فاقد دلیل معتبر است. بسیاری از بزرگان شیعه براین اتفاق نظر دارند که تاریخ قتل خلیفه دوم ۲۶ یا ۲۹ ذی الحجة سال ۲۳ هـ .ق است. على بن حسين مسعودى و یعقوبی ، دو تن از مورّخان بنام شیعه همچنین همه تاریخ نگاران اهل سنت بر همین عقیده بوده اند.


روز مرگ عمر ابن خطاب در منابع معتبر:


✅تاریخِ #دقیق قتل عُمَر بن خطاب به دست ابولولو :


طبق منابع تاریخی شیعه و سنی ، عمر بن الخطاب ( خلیفه دوم ) در بیست وششم ذی الحجه ترور شد و بعد از حدود سه روز درگذشت. بنابراین وی در آخر ذیحجه یا اول محرم درگذشته است. این مطلب را همه‌ ی مورخان اعم از شیعه و سنی در آثار خود آورده اند. بنابراین اقلیت قلیلی که در نهم ربیع الاول مراسم عمرکشان ( عید الزهرا یا فرحة الزهراء ) برگزار می کنند اساسا حدود هفتاد روز تأخیر می کنند و کارشان حتی اگر توجیه شرعی و عقلی دشته باشد ، دستکم از نظر تاریخی دچار اشکال است. 


✅برای اطمینان می توانید به منابع تاریخی زیر مراجعه فرمایید که همگی آخر ذی الحجه را به عنوان تاریخ قتل عُمَر بیان کرده اند:


✅منابع تاریخی #شیعه یا متمایل به تشیع :


۱. تاریخ ‏الیعقوبى ، یعقوبی، ج‏۲ ، ص۱۵۹ ، قرن سوم ، مولف آن شیعه است. همچنین تاریخ ‏یعقوبى/ ترجمه فارسی آیتی ، ج‏۲ ، ص۴۹
(به این منبع استناد کامل نمیشه)


۲. التنبیه ‏و الإشراف ، مسعودی ، ص۲۵۰ ، قرن چهارم ، مؤلف آن شیعه یا متمایل به تشیع است


۳. مروج ‏الذهب ، مسعودی ، ج‏۲ ص۳۰۴ و ص۳۲۱ ، قرن چهارم ، مولف آن شیعه یا متمایل به تشیع است.


۴. الفتوح ، ابن اعثم کوفی ، ج‏۲ ، ص۳۲۳ ، قرن چهارم ، مولف متمایل به تشیع است.


۵. مَسارّ الشیعه ، ص42 ، مؤلف: شیخ مفید (ره) پیشوای بزرگ شیعیان در اوایل قرن پنجم که خوشبختانه نسخه خطی اصلی این کتاب با دستخط مؤلف موجود است. در این کتاب نیز مرگ عمر در ذیحجه ذکر شده است. می دانیم که شیخ مفید(ره) از نظر عظمت علمی و تقوایی در حد عالی هستند تا جایی که برخی بر این باورند که به دریافت توقیع ( نامه ) از امام عصر (عج) مشرف شده اند. 


✅برخی دیگر از #منابع تاریخی:


۶. الإمامة و السیاسة ، مولف ناشناس، ج‏۱ ص۳۹ ، قرن سوم ، مذهب مولف: نامعلوم


۷. المعارف ، ابن قتیبه، ص ۱۸۳ ، قرن سوم ، مذهب مولف: سنی


۸. أنساب‏ الأشراف، بلاذری، ج‏۱۰، ص۴۱۷ ، قرن: سوم ، مذهبِ مولف: سنی


۹. الطبقات‏ الکبرى، محمد بن سعد، ج‏۳ ، ص:۲۵۸ ، قرن سوم ، مذهب مولف: سنی


۱۰. تاریخ ‏الطبری، طبری، ج‏۴، ص:۱۹۱ ، قرن چهارم ، مذهب مولف: سنی


✅بد نیست بدانیم که #علمای قدیم ما شیعیان درباره اینکه « عمر در ذیحجه کشته شده » اتفاق نظر داشته اند و حتی مرحوم علامه مجلسی(ره) نیز به این موضوع اعتراف کرده است 


?بحارالانوار، ج‏۳۱، ص ۱۱۸


✅البته مجلسی(ره) خود سعی کرده به هر قیمت شده #نهم ربیع الاول را تایید کند!! بعید نیست ایشان که در عصر صفوی می زیست از سوی حکومت یا جو جامعه تحت فشار بوده اند و از این رو به روایتی که از نظر سندی ضعیف است و از نظر متن نیز با مسلمات تاریخی و روایی در تعارض است استناد کرده اند! روایتی که مجلسی به آن استناد کرده از طریق دو راوی مجهول الهویه به احمد بن اسحاق قمی(ره) منسوب شده که سند و متن آن بسیارِ ضیعف است. 


✅کفعمی از ابن ادریس حلی (صاحب کتاب السرائر) نقل کرده که درباره تاریخ نهم ربیع گفته است: " مَنْ زَعَمَ أَنَّ عُمَرَ قُتِلَ فِیهِ فَقَدْ أَخْطَأَ بِإِجْمَاعِ أَهْلِ التَّوَارِیخِ وَ السِّیَرِ " ترجمه: « هر کس بپندارد عمر در نهم ربیع کشته شده به اجماع صاحبان کتب تاریخ و سیره در اشتباه است». سپس خود کفعمی تاریخ ذیحجه را صحیح دانسته می افزاید: « الإجماعُ حاصلٌ مِن الشیعةِ و أهلِ السنّةِ على ذلک» یعنی «شیعه و سنی بر این موضوع اتفاق نظر دارند»


?کفعمی، مصباح الکفعمی = جنة الأمان الواقیة ، ص: 511 و مجلسی، بحارالانوار، ج‏۳۱، ص ۱۱۹


خرافه\_عیدالزهرا



اینجا، در امنیت کامل #جلسه لعن برپا می کنند
آنجا، در افغانستان و پاکستان به این بهانه خون #شیعه را می ریزند.


✅لینک دانلود:


<https://goo.gl/7fWj6R>


خرافه\_عیدالزهرا



می گویند: ما #لعن میکنیم، اگر شیعه کشته شد هم بفدای حضرت زهرا... 


![توضیح تصویر](https://lamtakam.com/img/uploaded_images/61/1542613612.jpg) 


این جماعت #شیعه\_میلی نمی دانند که تامین امنیت و جان شیعیان آنقدر مهم است که وقتی به امام حسن(ع) گفته شد چرا نمی جنگید؟
در پاسخ یکی از دلایل را این ذکر کردند که جان شیعیان در خطر است 


خرافه\_عیدالزهرا



شیعیان #بددهن
علی(ع) حتی #یارانش را از ناسزا گفتن به سپاهیان معاویه منع کرد!


در جنگ صفین هنگامی که دو لشکر حق و باطل، سپاه امیرالمؤمنین علی (ع)و معاویه در مقابل هم صف آرایی کردند، گروهی از سربازان امیرالمؤمنین (ع) شروع کردند به لشگر شام #فحش\_دادن.


✅حضرت وقتی شنید بعضی از افراد سپاهش، دشنام می دهند و ناسزا می گویند. ایشان را از این کار نهی کرد و فرمود:


«من دوست نمی دارم که #شما این گونه #دشنام داده، مردمی بد زبان و ناسزاگوی باشید (زیرا فحش و ناسزاگویی، عمل زشت و ناپسندی است. و از طرفی اگر شما فحش بدهید، ممکن است این امر سبب دشمنی و کینه توزی بیشتر ایشان شود و مقابله به مثل کرده، به ما و شما حرف های رکیک زده، #فحش و #دشنام بدهند)، بهتر آن است که رفتار و کردار واقعی و احوال حقیقی ایشان را بیان کنید 


?نهج البلاغه خطبه198


خرافه\_عیدالزهرا



شخصی به امام صادق (ع) خبر داد که یکی از شیعیان در مسجد نشسته و #علنا به #خلفا دشنام می دهد. 


حضرت فرمودند: او را چه شده؟ خدا او را لعنت کند که متعرض ما شده است. خداوند متعال می فرماید: (به معبود) كسانى كه غير خدا را مى‏ خوانند دشنام ندهيد، مبادا آن ها (نيز) از روى (ظلم و) جهل، خدا را دشنام دهند.


✅منبع


و في الاعتقادات عنه (عليه السلام) أنه قيل له: إنا نرى في المسجد رجلا يعلن بسب أعدائكم و يسبهم فقال: ما له لعنه الله تعرض بنا قال الله «ولا تسبوا الذين يدعون» الآية".


? بحارالانوار، ج 71، ص 217.


خرافه\_عیدالزهرا



![توضیح تصویر](https://lamtakam.com/img/uploaded_images/61/1542614351.jpg) 


متن امام خامنه ای پاسخ به تمام شبهات درباره لعن کردن بعضی از افراد تاریخ اسلام است .این فتوا حاکی از بصیرت عمیق امام خامنه ای و علمدار انقلاب نسبت به شرایط کنونی جهان اسلام و تلاش صهیونیسم در ایجاد تفرقه بین شیعه و سنی است.خداوند بر توفیق ایشان بیفزاید.


<http://www.saelin18.com/?p=2562>


خرافه\_عیدالزهرا



![توضیح تصویر](https://lamtakam.com/img/uploaded_images/61/1542615444.jpg) 


عیدالزهراء روز بیان مشترکات میان شیعه و اهل تسنن و ترک لعن است.


آیت الله بهجت(ره) درباره برخی از رفتارها به نام عیدالزهرا گفته‌اند: «عیدالزهراء روز بیان مشترکات میان شیعه و اهل تسنن و ترک لعن است؛ چه بسا ... این کارها موجب اذیت و آزار و یا قتل شیعیانی که در بلاد و کشورهای دیگر در اقلیت هستند گردد در این صورت اگر یک قطره خون از آنها ریخته شود ما مسبب آن و یا شریک جرم خواهیم بود.


خرافه\_عیدالزهرا



![توضیح تصویر](https://lamtakam.com/img/uploaded_images/61/1542615645.jpg) 


آیت الله بهجت(ره)؛ كسي كه وحدت مسلمانان را نخواهد ، #مسلمان\_نيست.
ائمه ما در نماز جماعت آنان شرکت می کردند، به جهت اتحاد مسلمانان.


وحدت\_مسلمین



با\_تفرقه\_مخالفیم



ان شاالله شیعیان حقیقی در این برهه حساس حواسشان به حمایت وحدت بین شیعه و سنی و اطاعت امر ولی خواهد بود.


عید\_الزهرا



نکته:طی روز های گذشته همزمان با نهم ربیع‌الاول مطالب انحرافی «عید الزهرا» در راستای اختلاف افکنی میان مسلمانان از سوی معاندان در شبکه‌‌های اجتماعی منتشر شد. 


به گزارش سدیدآنلاین سالهاست که با رسیدن 9 ربیع‌الاول برخی مغرضان با انتشار مطالب و تصاویر وهن‌آمیز به اسم تشیع افراد ناآگاه را گمراه و آنها را با موجی ساختگی خود همراه می‌کنند.


«تشیع لندنی» که پیش تر فعالیت‌‌های تبلیغی خود را از طریق شبکه‌های ماهواره انجام می‌داد، با گسترش فضای مجازی و افزایش تعداد کاربران شبکه‌های اجتماعی از این ابزار ارتباطی نیز غافل نمانده است.


![توضیح تصویر](https://lamtakam.com/img/uploaded_images/61/1542640782.jpg) 


در صفحات مدیریت شده از سوی این افراد تصاویر و مطالب وهن‌آمیزی منتشر شد که با جعل حقیقت سعی در انجام مأموریت نیمه‌کار دشمنان اسلام داشت.
هوشیار باشیم.


✅‌نظر علما و مراجع عظام در رابطه با لعن بزرگان اهل سنت：


1⃣ امام خامنه ای (٢٧/٩/٨٧)：این جور نباشد که کسی از یک گوشه خیال کند دارد از شیعه دفاع می کندوتصورکندکه دفاع از شیعه به این است که بتواند آتش دشمنی ضدشیعه وغیرشیعه رابرانگیزد.این دفاع از شیعه نیست....


⬅ امام خامنه ای：هرگونه گفتار یا کردارورفتاری که درزمان حاضرسوژه شود وبهانه به دست دشمن بدهد ویاموجب اختلاف وتفرقه بین مسلمانان شود حرام اکید است


3⃣آیت الله سیستانی：ایجادتفرقه حتی
به اندازه یک کلمه یانصف کلمه جایز نیست.


4⃣ایت الله وحید خراسانی：لعن وسب بزرگان اهل سنت جایز نیست زیراموجب دور شدن آنها ازاهل بیت میشود


5⃣آیت الله مکارم شیرازی：هرگونه اهانت به مقدسات دیگران جایز نیست


6⃣آیت الله مظاهری：اهانت به مقدسات واعتقادات مسلمانان وایجاد تفرقه میان صفوف پیروان پیامبر عظیم الشأن عقلا وشرعا جایز نیست.


⚠️ نکته آخر اینکه برنامه هایی مثل جشن های نهم ربیع برای دور کردن اذهان شیعه از مسأله مهدویت نیز میباشد.
و نیز باعث افزایش دشمنی ها با شیعه و آزار و اذیت آنها در سایر بلاد میشود.


پیشنهاد می شود كتاب خواندني با عنوان « نهم ربيع ؛جهالت‌ها و خسارت‌ها» مطالعه شود 4 تن از محبوب ترین پادشاهان ایران در سرزمین کهن ایران پادشاهان بسیاری بر آن سلطنت کرده اند اما برخی از آنان در میان مردم محبوبیت بسیار خاصی داشته اند که ناشی از اقدامات آنان و همچنین رفتار آنان با مرد[ادامه مطلب ...](https://yeksoal.com/question/%d8%a8%d8%b2%d8%b1%da%af%d8%aa%d8%b1%db%8c%d9%86-%d9%be%d8%a7%d8%af%d8%b4%d8%a7%d9%87-%d8%ac%d9%87%d8%a7%d9%86-%da%86%d9%87-%da%a9%d8%b3%db%8c-%d8%a8%d9%88%d8%af%d9%87-%d8%a7%d8%b3%d8%aa%d8%9f/#comment-478 "ادامه مطلب ...")


۴ تن از محبوب ترین پادشاهان ایران



در سرزمین کهن ایران پادشاهان بسیاری بر آن سلطنت کرده اند اما برخی از آنان در میان مردم محبوبیت بسیار خاصی داشته اند که ناشی از اقدامات آنان و همچنین رفتار آنان با مردم سرچشمه گرفته است.


**رتبه چهارم:**بهرام گور **سلسله:** ساسانی  

**سال:**۴۰۶ تا ۴۳۸ میلادی  

**فرزند:**یزدگرد یکم


[![بهرام پنجم یا همان بهرام گور](data:image/svg+xml,%3Csvg%20xmlns='http://www.w3.org/2000/svg'%20viewBox='0%200%200%200'%3E%3C/svg%3E)![بهرام پنجم یا همان بهرام گور](https://yeksoal.com/wp-content/uploads/بهرام-پنجم-یا-همان-بهرام-گور.jpg)](https://yeksoal.com/wp-content/uploads/بهرام-پنجم-یا-همان-بهرام-گور.jpg)


بهرام پنجم یا همان بهرام گور یکی از برجسته ترین شاهان تاریخ ایران است که در زمان او ایران به پیشرفت های بسیاری نائل آمد. بهرام رومیان و ترکان را شکست داد و مرزهای ایران را قرین آرامش کرد. او برای شادی مردم دستور داد تا در همه خیابان ها نوازندگانی قرار دهند تا آنان برای مردم آواز خوانده و موسیقی اجرا کنند تا مردم با دیدن و شنیدن آن شاد شوند. درباره مرگ او مورخان اطلاع درستی ندارند، برخی نوشته اند که بهرام به هنگام شکار گور(که همیشه شکار گور مورد علاقه وی بود) از همراهان خود جدا افتاده و با اسب نادانسته به باتلاقی فرو می رود و برای همیشه ناپدید می شود.







**رتبه سوم:**داریوش بزرگ **سلسله:** هخامنشی  

**سال:**۵۵۰ تا ۴۶۰ پیش از میلاد مسیح  

**فرزند:**هیستاسپ


[![داریوش بزرگ](data:image/svg+xml,%3Csvg%20xmlns='http://www.w3.org/2000/svg'%20viewBox='0%200%200%200'%3E%3C/svg%3E)![داریوش بزرگ](https://yeksoal.com/wp-content/uploads/داریوش-بزرگ.jpg)](https://yeksoal.com/wp-content/uploads/داریوش-بزرگ.jpg)


داریوش بزرگ، بزرگ ترین شاه هخامنشی (با احترام به کوروش) از نظر پیشرفت امپراتوری و نظامی است. او پس از رسیدن به پادشاهی و مجازات کردن گئومات مُغ و دیگر شورشیان، یک سیستم پیشرفته در ایران به اجرا در آورد که همه جای آن سرزمین پهناور در داخل آن سیستم به کار مشغول بودند. اقدامات او در زمینه لشکری و اداره کشور نشان دهنده نبوغ بالای اوست که در آن دوره نظیرش در هیچ کجای جهان دیده نشده بود.







**رتبه دوم:**خسرو انوشیروان **سلسله:** ساسانی  

**سال:**۵۰۱ تا ۵۷۹ میلادی  

**فرزند:** قباد


[![خسرو انوشیروان](data:image/svg+xml,%3Csvg%20xmlns='http://www.w3.org/2000/svg'%20viewBox='0%200%200%200'%3E%3C/svg%3E)![خسرو انوشیروان](https://yeksoal.com/wp-content/uploads/خسرو-انوشیروان.jpg)](https://yeksoal.com/wp-content/uploads/خسرو-انوشیروان.jpg)


خسرو انوشیروان یا همان خسرو یکم به گواهی تمامی تاریخ نویسان دادگر ترین شاه ایران است که نام او چند سده پس از فروپاشی ساسانیان هنوز برای مثال زدن و دادگری بر سر زبان ها بود. او بزرگترین پادشاه ساسانی است که حقا به او لقب دادگر داده شد.


آورده اند که در هنگام ساخت ایوان مدائن، برخی از خانه های اطراف را از مردم خریده و خراب کردند تا برای ساخت کاخ انوشیروان مکان بزرگتری را فراهم آورند ولی در این بین یکی از صاحبان این خانه ها که پیرزنی بود به هیچ وجه حاضر به فروش خانه اش نشد، حتی با وجود اینکه ماموران شاه به او پیشنهاد مبلغ بیشتری و حتی چند برابر قیمت خانه اش را به وی دادند. ولی پیرزن به هیچ وجه به خواسته آنان تن در نداد تا اینکه آگهی به نزد خسرو رسید و چون خسرو از ماجرا آگاهی یافت دستور داد تا پیرزن و خانه را رها کرده و کاخ را بنا نهند به طوری که دیوار کاخ خانه او را در بر نگیرد. تا مجبور به خراب کردن خانه آن پیرزن نشوند.


از آن پس کاخ انوشیروان در جایی از آن به طور عجیبی کج شده و در جایی دیگر به دیوار دیگرش می پیوست. پس از آن ماجرا کسی از انوشیروان پرسید که این کژی ایوان چیست؟ انوشیروان خردمندانه در پاسخ او گفت که : آن کژی از راستی ماست.







**رتبه نخست:**کوروش بزرگ **سلسله:** هخامنشی  

**سال:**۵۳۰ تا ۶۰۰ پیش از میلاد مسیح  

**فرزند:** کمبوجیه


[![کوروش بزرگ](data:image/svg+xml,%3Csvg%20xmlns='http://www.w3.org/2000/svg'%20viewBox='0%200%200%200'%3E%3C/svg%3E)![کوروش بزرگ](https://yeksoal.com/wp-content/uploads/کوروش-بزرگ.jpg)](https://yeksoal.com/wp-content/uploads/کوروش-بزرگ.jpg)


کوروش بزرگ نخستین امپراتور از بزرگترین امپراتوری تاریخ یعنی امپراتوری هخامنشیان است. کوروش در زمان پادشاهیش چنان خردمند و با گذشت بود که دوست و دشمن از او تعریف کرده اند. او نخستین پادشاهی است که پس از تصرف دولت های بابل، ماد، لیدی و … دستور کشتن مردم و ویران کردن شهر های مغلوب شده را نداد. او حتی به مردم شکست خورده اجازه داد تا در انتخاب کیش خود آزاد باشند و هیچ اجباری در پرستیدن خدای خود کوروش نکرد.


اقدامات والای کوروش او را نه تنها در تاریخ ایران بلکه در تاریخ کل جهان، بسیار متمایز از دیگر پادشاهان کرده است.


[جمع کردن](#) تمام مسلمانان از جمله اهل سنت به مقام والای سلمان فارسی اعتراف دارند ، اما در دیدگاه شیعیان - صرف نظر از امامان معصوم ( ع ) - سلمان فارسی ، بزرگ ترین و جلیل القدرترین صحابی پیامبر اسلام ( ص ) می باشد که به بالاترین درجه های ایمان و کمال رسید و این شایستگی را یافت که پیامبر خدا ( ص ) درباره او بگوید: سلمان از اهل بیت ما است . [ 1 ] این جایگاه ویژه سلمان پیش پیامبر و اهل بیت ( ع ) ، موجب شد تا این بزرگواران توجه خاصی به او داشته باشند ؛ ازاین رو بنابر برخی نقل ها حضرت علی ( ع ) انجام کارهای دفن او را شخصا بر عهده گرفت. حضرتشان فاصله بسیار طولانی بین مدینه و مدائن و یا همان تیسفون را ( که در جنوب بغداد قرار دارد ) با استفاده از نیروی الهی خود ( طی الارض ) در مدت بسیار کوتاهی پیمود تا این مهم را به انجام برساند. داستان دفن سلمان توسط امام علی ( ع ) از دو منظر نقل شده است ؛ از یک جهت ، کسانی که در مدینه و محل زندگی علی ( ع ) حضور داشتند ، این جریان را نقل کرده اند و از جهتی دیگر ، کسانی که در مدائن و محل زندگی سلمان در سال های پایانی عمر او و محل وفات و دفنش ، این واقعه را شرح داده اند. الف. از شهر مدینه چنین نقل شده است: روزی حضرت علی وارد مسجد شد و فرمود: دیشب پیامبر خدا ( ص ) را در خواب دیدم و به من فرمود: سلمان از دنیا رفته است. او به من وصیت کرد که غسل ، کفن کردن ، نماز و دفن او را برعهده گیرم. من الان به مدائن خواهم رفت . در این لحظه عمر بن خطاب به ایشان گفت: کفنش را از بیت المال بردار. حضرت علی ( ع ) فرمود: کفن او قبلا اماده شده است . سپس علی ( ع ) به سمت خارج شهر به راه افتاد و مردم هم او را همراهی کردند. وقتی از شهر خارج شد مردم برگشتند. قبل از ظهر بود که ان حضرت به شهر برگشت و فرمود: سلمان را دفن کردم . بیشتر مردم باور نمی کردند ، تا این که بعد از مدتی نامه ای از مدائن رسید که در ان نوشته شده بود: سلمان در فلان شب از دنیا رفت. عرب بیابان گردی بر ما وارد شد و او را غسل داد و کفن کرد و بر او نماز خواند و بعد ، از ان جا رفت. با دیدن این نامه ، همه مردم متعجب شدند. [ 2 ] در نقلی دیگر جابر چنین می افزاید که حضرت علی ( ع ) هنگام عزیمت به مدائن ، عمامه و زره پیامبر را پوشید و عصا و شمشیرش را برداشته و سوار بر شتر پیامبر که نامش عضبا بود ، شدند. [ 3 ] ب. اصبغ بن نباته نیز از مدائن چنین گزارش داده است: ناگهان دیدیم مردی که سوار بر قاطری سفید است و صورتش را پوشانده ، نزد ما امد. به ما سلام کرد و ما هم جواب دادیم. سپس فرمود: ای اصبغ ! در انجام کار سلمان شتاب کنید . ما هم مشغول انجام کار سلمان شدیم. برایش حنوط و کفن اوردیم. او گفت: حنوط و کفن را برایش اماده کرده ام . سپس اب و محلی برای غسل دادن اماده کردیم. ان مرد با دستان خودش سلمان را غسل داد و پس از این که بر او نماز خواندیم ، او را دفن کرد و لحدش را گذاشت. وقتی که کار دفن تمام شد ، راه خود را در پیش گرفت. من به سمت او رفته و لباسش را گرفتم و گفتم: ای امیرالمؤمنین ! شما چه طور به این جا امدید و چگونه از مرگ سلمان مطلع شدید. ان حضرت به من رو کرد و فرمود: از تو در نزد خدا پیمان می گیرم تا زمانی که زنده هستم با کسی در این باره سخن نگویی . به ایشان گفتم: من قبل از شما می میرم ؟ ان حضرت فرمود: نه ! عمر تو طولانی تر خواهد بود . پس از این که اصبغ قول داد که در این باره سخنی با کسی نگوید ، حضرت علی ( ع ) به او فرمود: این پیمانی است که پیامبر خدا ( ص ) از من گرفته است. بعد از این که نمازم را در کوفه خواندم ، به خانه رفته و خوابیدم. شخصی به خوابم امد و گفت: ای علی ! سلمان از دنیا رفته. من نیز سوار بر قاطرم شده و انچه که میت لازم دارد با خود برداشته و به راه افتادم. خداوند دور را برایم نزدیک گردانید و همین طور که می بینید ، به این جا امدم . [ 4 ] از شخصی به نام زاذان این گونه نقل شده است: وقتی سلمان می خواست از دنیا برود ، به او گفتم چه کسی تو را غسل خواهد داد. گفت کسی که پیامبر خدا را غسل داده. گفتم تو در مدائن هستی و او در مدینه ؟ او گفت: وقتی که لحیه ام را بستی صدایی خواهی شنید. وقتی که سلمان از دنیا رفت و من لحیه اش را بستم ، صدایی شنیدم. به سمت در خانه رفتم. دیدم که امیرالمؤمنین علی ( ع ) حضور دارد. ایشان به من فرمود: ای زاذان ! سلمان از دنیا رفته است ؟ گفتم بله. ان حضرت وارد خانه شد و روانداز را از صورتش کنار زد. سلمان به چهره امام لبخند زد. امام فرمود: خوش به حالت ! وقتی که پیامبر خدا را ملاقات کردی به او بگو که از دست قومت چه بر سر برادرت امد . سپس مشغول تجهیز او شد. وقتی که بر او نماز می خواند ، تکبیر شدیدی را از امام می شنیدم... [ 5 ] با این که در این نقل ها تفاوت هایی وجود دارد اما تمام انان در این نکته مشترک اند که حضرت علی ( ع ) برای دفن سلمان ، در کمتر از یک نیمروز ، خود را به مدائن رسانده و با دستان مبارک خود ، سلمان را به خاک می سپارد. [ 1 ] . مفید ، محمد بن محمد ، الاختصاص ، محقق ، مصحح ، غفارى ، على اکبر و محرمى زرندى ، محمود ، ص 341 ، قم ، الموتمر العالمى لالفیه الشیخ المفید ، چاپ اول ، 1413ق. [ 2 ] . قطب الدین راوندی ، سعید بن هبه الله ، الخرائج و الجرائح ، ج 23 ، ص 562 ، قم ، مؤسسه الامام المهدی ( عج ) ، چاپ اول ، 1409ق. [ 3 ] . ابن شهراشوب مازندرانی ، محمد بن علی ، مناقب ال ابی طالب ( ع ) ، ج 2 ، ص 301 ، قم ، نشر علامه ، چاپ اول ، 1379ق. [ 4 ] . بحرانی ، سید هاشم بن سلیمان ، مدینه معاجز الائمه الاثنی عشر ، ج 2 ، ص 12-13 ، قم ، مؤسسظ المعارف الاسلامیه ، چاپ اول ، 1413ق ؛ ابن شاذان قمى ، ابو الفضل شاذان بن جبرئیل ، المناقب ، ص 91-92 ، قم ، رضی ، قم ، 1363ش. [ 5 ] . مناقب ال ابی طالب ( ع ) ، ج 2 ، ص 302. یکی از کسانی که روز عاشورا در دفاع از امام حسین ع به شهادت رسید ، [ 1 ] عبدالله بن یزید بن ثبیط ، عبدی [ 2 ] بصری [ 3 ] بود. [ 4 ] نام پدر وی یزید بن ثبیط [ 5 ] نبیط [ 6 ] و یا زید بن ثبیت قیسی و یا زید بن ثبیط قیسی است. [ 7 ] ‏ به دنبال نامه‌ی امام حسین ع به مردم بصره ، جمعى از شیعیان در منزل ماریه بنت سعد از قبیله عبدالقیس - که خانه‌اش مرکزی براى مشورت‌ها و گفت‌وگوهاى شیعیان بود - گرد هم امدند و  عبدالله بن یزید هم یکی از حاضران در ان جلسه بود. ان‌جا بود که عبدالله به همراه پدر و برادرش عبیدالله تصمیم گرفتند که به سپاه امام حسین ع بپیوندند و به دنبال این تصمیم به سمت حضرتشان حرکت نمود و در منطقه‌ی ابطح به ایشان پیوستند. [ 8 ] روز عاشورا انان در رکاب امام ع جنگیدند و عبدالله به همراه پدر و برادرش به شهادت رسیدند. [ 9 ] بر اساس برخی از گزارش‌ها او از کسانی بود که در حمله‌ی اول به شهادت رسید. [ 10 ] برادرش عامر بن یزید در رثای برادر و پدرش ، این‌گونه سروده است: و ابکی‌ یزید مجدلا و ابنیه فی‌ حر الهجیر متزملین دماؤهم تجری‌ علی‌ لبب النحور یا لهف نفسی‌ لم تفز معهم بجنات و حور ؛ [ 11 ] و بر یزید بن ثبیط عبدی‌ و دو پسرش عبدالله و عبیدالله‌ که در گرمای نیم‌روز بر زمین فتاده‌‌اند گریه کن ! انان در جامه‌های اغشته به خون گلویشان ، پیچیده شدند ! افسوس بر نفس من ! که همراهشان نتوانست به باغ‌های بهشتی و حوریان دست یابد . در زیارت ناحیه‌ی مقدسه این‌گونه از وی و پدر و برادرش تجلیل شده است: السلام‏ على‏ عبد الله‏ و عبید الله‏ ابنی‏ یزید بن ثبیت‏ القیسی . [ 12 ] در نقل‌های دیگری از این زیارت ، نام‌های مشابهی وجود دارد که احتمال یکی بودن انها با شهید مورد نظر وجود دارد: الف السلام على عبد الله و عبید الله‏ ابنی زید بن ثبیط [ ثبیت‏ ] القیسی‏ ، [ 13 ] که نام پدر به جای یزید ، زید اعلام شده است. ب السلام على بدر بن رقیط و ابنیه عبد الله و عبید الله‏ ، [ 14 ] که نام پدر و پدربزرگ این شهید به جای یزید بن ثبیط ، بدر بن رقیط اعلام شده است.   [ 1 ] . شهدای قیام عاشورا ، 28614. [ 2 ] . ابن صباغ مالکى ، الفصول المهمه فی معرفه الائمه ع‏ ، ج 2 ، ص 1280 ، قم ، دار الحدیث‏ ، چاپ اول ، 1422ق‏. [ 3 ] . همان. [ 4 ] . ابن شهر اشوب مازندرانی ، مناقب ال ابی طالب ع ، ج 4 ، ص 113 ، قم ، علامه ، چاپ اول ، 1379ق. [ 5 ] . رسان ، فضیل بن زبیر ، تسمیه من قتل مع الحسین ع‏ ، ص 153 ، قم ، ال البیت‏ ، چاپ دوم‏ ، 1406ق. [ 6 ] . طبری ، ابو جعفر محمد بن جریر ، تاریخ الامم و الملوک تاریخ طبری ، تحقیق ، ابراهیم ، محمد ابو الفضل ، ج 5 ، ص 354 ، بیروت ، دار التراث ، چاپ دوم ، 1387ق. [ 7 ] . ابن طاووس ، علی بن موسی ، اقبال الاعمال ، گرداورنده ، اخوندی ، محمد ، ج 2 ، ص 576 ، تهران ، دار الکتب الاسلامیه ، چاپ دوم ، 1367ش. [ 8 ] . تاریخ الامم و الملوک تاریخ طبری ، ج ‏5 ، ص 353 354. [ 9 ] . همان. [ 10 ] . مناقب ال ابی طالب ع ، ج‏4 ، ص 113. [ 11 ] . سماوی ، شیخ محمد بن طاهر ، ابصار العین فی انصار الحسین ع ‏ ، ص 190 ، قم ، دانشگاه شهید محلاتی‏ ، چاپ اول ، 1419ق. [ 12 ] . ابن طاووس ، علی بن موسی ، اقبال الاعمال ، گرداورنده ، اخوندی ، محمد ، ج 3 ، ص 78 ، تهران ، دار الکتب الاسلامیه ، چاپ دوم ، 1367ش. [ 13 ] . همان ، ج ‏2 ، ص 576. [ 14 ] . شیخ مفید ، محمد بن محمد بن نعمان ، کتاب المزار ، محقق ، مصحح ، ابطحی ، ‌ سید محمد باقر ، ص 152 ، قم ، کنگره جهانی هزاره شیخ مفید ، چاپ اول ، 1413ق. بله باید بقیه را هم بکشید در کتاب‌های تاریخی از فردی به نام سلیمان [ 1 ] - غلام امام حسین ع - یاد شده است که به وسیله به نام سلیمان بن عوف حضرمی به شهادت رسیده است. [ 2 ] در زیارتی نیز امده است: ...سلام بر سلیمان ، غلام حسین بن امیرالمؤمنین و خداوند لعنت کند قاتل او سلیمان بن عوف حضرمی را... . [ 3 ] نام قاتل غلام امام حسین ع در عبارت بالا سلیمان بن عوف حضرمی ذکر شده است. اما در زیارت رجبیه که به شهدای کربلا در ان سلام داده می‌شود ، سلیمان بن عوف حضرمی به عنوان یکی از شهدای کربلا نام برده می‌شود ! پرسش ان است که سلیمان بن عوف حضرمی چه نقشی در حادثه کربلا داشته است ؟ ایا از یاران امام حسین ع بود ، یا از قاتلان اصحابش ؟ ! همان‌گونه که بیان شد کتاب‌های تاریخی ناظر به ان هستند که شخصی به همین نام ، قاتل غلام امام حسین ع بود که ان غلام شهید نیز اتفاقا سلیمان نام داشت و در برخی زیارات ، وی به همین دلیل مورد لعن و نفرین قرار گرفت. موضوع تا این مرحله روشن است ، جز ان‌که سید بن طاووس در اعمال شب نیمه شعبان ؛ زیارتی برای امام حسین ع اورده که در فرازی از ان امده است: السلام على سلیمان بن عوف الحضرمی ؛ [ 4 ] در این عبارت به سلیمان بن عوف حضرمی به عنوان شهیدی از شهیدان کربلا ، درود فرستاده شده است. این زیارت برای اولین بار در کتاب اقبال نقل شد ، اما در نسخه موجود بحار الانوار ، در این زیارت منقول از ابن طاوس ، سلیمان بن عون الحضرمی با نون اورده شده است. [ 5 ]   از انچه گفته شد ، چند احتمال را برای پاسخ به این پرسش می‌توان مطرح کرد: 1. به احتمال زیاد سلیمان بن عوف حضرمی همان قاتلی بود که از سپاه یزیدیان به شمار می‌امد ، اما چون فردی که به دست او به شهادت رسید نیز سلیمان نام داشت و بر این اساس ، در نقل‌های تاریخی این دو همواره در کنار هم یاد می‌شدند ، به اشتباه ادامه نام قاتل بر مقتول نیز نهاده شد. 2. دو شخصیت به نام سلیمان بن عوف حضرمی وجود داشتند که تنها در نام ، مشابه هم بودند. 3. سلیمان بن عوف حضرمی از سپاه یزیدیان بوده و سلیمان بن عون حضرمی از سپاه امام حسین ع . البته دو احتمال اخیر را با کمی تردید می‌توان پذیرفت ؛ زیرا سلیمان بن عوف تنها در کتب قرن هفتم به بعد و تنها در این زیارت از اصحاب امام حسین ع به شمار امده و از سلیمان بن عون نیز قبل از بحار الانوار و جز در همین زیارت گزارشی در کتب تاریخی وجود ندارد ، بلکه ممکن است انچه در بحار امده نیز اشتباهی در استنساخ باشد.   [ 1 ] . البته در برخی از کتب ؛ نام غلام امام حسین ع را سلیم گفته‌اند. خلیلى ، عباس ، حالت ، ‏ ابو القاسم ، تاریخ کامل بزرگ اسلام و ایران ، ج 11 ، ص 209 ، تهران ، مؤسسه مطبوعات علمی ، 1371ش. [ 2 ] . طبری ، محمد بن جریر ، تاریخ الامم و الملوک تاریخ طبری ، تحقیق ، ابراهیم ، محمد ابو الفضل ، ج 5 ، ص 469 ، بیروت ، دار التراث ، چاپ دوم ، 1387ق ؛ ابن اثیر جزری ، علی بن محمد ، الکامل فی التاریخ ، ج 4 ، ص 93 ، بیروت ، دار صادر ، 1385ق. [ 3 ] . مجلسی ، محمد باقر ، بحار الانوار ، ج 45 ، ص 69 ، بیروت ، مؤسسه الوفا ، 1403ق. [ 4 ] . سید ابن طاووس ، رضی الدین علی ، الاقبال بالاعمال الحسنه ، ج 2 ، ص 714 ، تهران ، دار الکتب الاسلامیه ، چاپ دوم ، 1409ق. [ 5 ] . بحار الانوار ، ج 98 ، ص 340. از مجموع ایات قران و مطالب تورات در این زمینه و از شواهد تاریخی چنین بر می اید که این گروه در مناطق شمال اسیا زندگی می کردند و با هجوم وحشیانه خود به مناطق جنوب و غرب فاجعه می افریدند. با بسته شدن سد ذو القرنین تهاجم انها برای مدت زیادی خاتمه پیدا کرد اما در اخر الزمان دوباره باز خواهند گشت. بعضی بازگشت انها را همان حمله مغول می دانند که اتفاق افتاد. و بعضی دیگر بازگشت انها را به صورت زنده شدن دوباره انها در اخر الزمان می دانند که هنوز اتفاق نیفتاده است. یکی از شهدای کربلا و از افرادی که روز عاشورا در راه مکتب امام حسین ع به شهادت رسید ، سعید سعد [ 1 ] بن عبدالله از قبیله بنی حنیفه بود. [ 2 ] سعید بن عبدالله به همراه سلیمان بن صرد خزاعی از کسانی بودند که بعد از صلح امام حسن ع با معاویه ، به برادرشان امام حسین ع پیشنهاد کردند تا او به این صلح تحمیلی گردن ننهد ، اما ان‌حضرت ع قبول نکرد و فرمود: این کار به صلاح نیست. [ 3 ] نقش سعید بن عبدالله در قیام عاشورا نقش سعید بن عبدالله در حرکت عاشقانه امام حسین ع در چند مورد برجسته بود: نامه‌رسانی به دنبال مرگ معاویه ، شیعیان کوفه گرد هم امده و شروع به نامه‌‌نگاری با امام حسین ع کردند. این نامه‏ها در طی چند مرحله صورت گرفت. در مرحله سوم ، نامه‌‌ای از ناحیه شبث بن ربعى ، حجار بن ابجر ، یزید بن حارث ، عرزه بن قیس ، عمرو بن حجاج و محمد بن عمیر نوشته و توسط سعید بن عبدالله برای امام ع فرستاده شد. امام ع نیز بعد از خواندن نامه ، جواب ان‌را به وسیله خود او به همراه هانی بن هانی سبیعی برای شیعیان کوفه ارسال نمود. [ 4 ] 2. دفاع از مسلم بن عقیل بر اساس انچه در برخی منابع متاخر بیان شده ، سعید بن عبدالله به همراه دیگر بزرگان کوفه ؛ مانند عابس بن شبیب ، حبیب بن مظاهر در جلسه‌‌ای که در منزل مختار تشکیل شده بود ، حضور داشت و در حمایت از مسلم بن عقیل سخن گفت. [ 5 ] شب عاشورا امام حسین ع در شب دهم محرم خطبه‌‏اى براى یارانش ایراد کرد. در ابتدا خانواده‏ ان‌حضرت ع برخاستند و به دفاع از ایشان پرداختند. بعد از خانواده ، یاران ان‌حضرت حمایت خود را اعلام نمودند. در این میان ، سعید بن عبدالله نیز از افرادی است که برای دفاع از امام ع سخنرانی نمود. وی در این سخنرانی گفت: به خدا دست از تو برنمی‌داریم و از تو جدا نمی‌شویم تا وفادارى خود را به پیامبر ص و فرزندش به اثبات برسانیم. به خدا اگر می‌دانستم که کشته می‌‏شوم و سپس زنده می‌‏شوم و زنده زنده سوزانده می‌‏شوم و هفتاد بار به این ترتیب با من رفتار می‌‏شود باز هم از شما جدا نمی‌‏شدم تا در محضرتان جان به‏ جان افرین تسلیم کنم. پس چرا به کمک شما نشتابم ، درحالی‌که یک‌بار کشته می‌شوم و به کرامت ابدى می‌رسم. و بعد از او زهیر برخاست و به دفاع از امام ع پرداخت. [ 6 ] این سخنرانی او نشان دهنده عمق ایمان و اخلاصش در راه یارى حق و اهل‌بیت ع است‏. روز عاشورا روز عاشورا وقتی نبرد میان لشگر یزید با امام حسین ع و یارانش به درازا کشید ، و وقت نماز ظهر فرار رسید ، بر اساس برخی گزارش‌ها ، امام حسین ع با یارانش نماز خوف خواندند ، و سعید بن عبدالله حنفی به صورت داوطلبانه - و بدون این‌‌که امام به او دستوری داده باشد - جلوی حضرت ایستاد و دشمن او را از سمت راست و چپ مورد هجوم تیرهای خود قرار می‌داد که سرانجام در همان‌‌جا به شهادت رسید. [ 7 ] اما بر اساس گزارش‌های دیگر ، سید الشهدا ع به زهیر بن قین و سعید بن عبدالله حنفی دستور داد تا با نیمی از سپاه در روبروی حضرت به نبرد بپردازند ، تا امام با نیمی دیگر از همراهانشان ، نمازشان را بپا دارند. [ 8 ] 1-4 . رجزها در روز عاشورا سعید بن عبدالله با رشادت ، شعرهای حماسی می‌خواند: اقدم حسین الیوم تلق احمدا                         و شیخک الخیر علیا ذا الندى و حسنا کالبدر وافى الاسعدا [ 9 ]                           و عمک القرم الهمام الارشدا حمزه لیث الله یدعى اسدا                         و ذا الجناحین تبوا مقعدا فی جنه الفردوس یعلوا صعدا ؛ [ 10 ] اى حسین براى جهاد اقدام کن ، امروز احمد ص را خواهى دید و پدر بزرگوارت على را که صاحب بذل و بخشش است ملاقات می‌‌کنى‏. حسن را که مانند ماه و به حد کامل با سعادت است و عموى خود را که مردى پر همت و ارشد است دیدار می‌‌نمایى. حمزه که شیر خدا است و اسد خوانده می‌‏شود و جعفر طیار که داراى دو بال است و در مکان شایسته‌‏اى جایگزین شده‌‏اند ملاقات می‌کنى ، در بهشت فردوس که مقام عالى است رفته‌‏اند. 2-4 . شهادت وقتی سعید بن عبدالله به زمین افتاد و در همین حال می‌‏گفت: بار الها ! انان را ، به لعن قوم عاد و ثمود ، لعنت کن ؛ بار الها ! سلام مرا به پیامبرت برسان و ان‌‌حضرت ص را از درد زخم‌‌هایی که بر من رسید اگاه فرما که مرا در یارى خاندان پیامبرت هدفى به جز پاداش تو نبود. [ 11 ] سرانجام علاوه بر زخم‌‌های شمشیر و نیزه ، سیزده تیر به بدن وی اصابت نمود و به شهادت رسید. [ 12 ] 3-4 . زیارت‌نامه در زیارت شهدای روز عاشورا این‌گونه از وی یاد شده است: السلام‏ على‏ سعید بن‏ عبد الله‏ الحنفی‏ ، القائل للحسین و قد اذن له فی الانصراف: لا و الله لا نخلیک حتى یعلم الله انا قد حفظنا غیبه رسول الله صلى الله علیه و اله فیک ، و الله لو اعلم انی اقتل ثم احرق ثم اذرى‏ ، یفعل ذلک بی سبعین مره ، ما فارقتک حتى القى حمامی دونک ، و کیف لا افعل ذلک ، و انما هی موته او قتله واحده ، ثم هی الکرامه التی لا انقضا لها ابدا ، فقد لقیت حمامک‏ ، و واسیت امامک ، و لقیت من الله الکرامه فی دار المقامه ، حشرنا الله معکم فی المستشهدین ، و رزقنا مرافقتکم فی اعلى علیین‏ . [ 13 ] البته در برخی از منابع دیگر ، نام ایشان سعد گفته شده و این‌گونه به وی سلام داده شده است: السلام‏ على‏ سعد بن‏ عبد الله‏ الحنفی‏... . [ 14 ]     [ 1 ] . ابن طاووس ، علی بن موسی ، اقبال الاعمال ، ج 2 ، ص 575 ، تهران ، دار الکتب الاسلامیه ، چاپ دوم ، 1367ش. [ 2 ] . رسان ، فضیل بن زبیر ، تسمیه من قتل مع الحسین ع‏ ، ص 155 ، قم ، ال البیت ع‏ ، چاپ دوم‏ ، 1406ق ؛ شیخ طوسی ، محمد بن حسن ، الابواب رجال طوسی ، محقق ، مصحح ، قیومی اصفهانی ، جواد ، ص 101 ، قم ، دفتر انتشارات اسلامی ، چاپ سوم ، 1427ق. [ 3 ] . بلاذری ، احمد بن یحیی ، انساب الاشراف ، تحقیق ، زکار ، سهیل ، زرکلی ، ریاض ، ج 3 ، ص 149 ، بیروت ، دار الفکر ، چاپ اول ، 1417ق. [ 4 ] . ابومخنف کوفی ، لوط بن یحیی ، وقعه الطف ، محقق ، مصحح ، یوسفی غروی ، محمد هادی‏ ، ص 93 97 ، قم ، دفتر انتشارات اسلامی ، چاپ سوم ، 1417ق. [ 5 ] . مقرم ، عبد الرزاق‏ ، مقتل الحسین ع ، ص 148 ، بیروت ، مؤسسه الخرسان للمطبوعات‏ ، 1426ق. [ 6 ] . ابن طاووس ، على بن موسى ، اللهوف على قتلى الطفوف ، ترجمه ، فهرى زنجانى ، سید احمد ، ص 92 ، تهران ، جهان‏ ، چاپ اول ، 1348ش‏. [ 7 ] . وقعه الطف ، ص 232 ؛ مجلسی ، محمد باقر ، بحار الانوار ، ج 45 ، ص 21 ، بیروت ، دار احیا التراث العربی ، چاپ دوم ، 1403ق. [ 8 ] . ابن نما حلی ، جعفر بن محمد ، مثیر الاحزان ، ص 66 ، مدرسه امام مهدی ، قم ، چاپ سوم ، 1406ق ؛ ر. ک: شهید نماز عاشورا ، 109839. [ 9 ] . ابن شهر اشوب مازندرانی ، مناقب ال ابی طالب ع ، ج 4 ، ص 103 ، قم ، علامه ، چاپ اول ، 1379ق. [ 10 ] . حسینی موسوی ، محمد ، تسلیه المجالس و زینه المجالس مقتل الحسین ع ، محقق ، مصحح ، حسون ، کریم فارس ، ج 2 ، ص 295 ، قم ، مؤسسه المعارف الاسلامیه ، چاپ اول ، 1418ق. [ 11 ] . اللهوف على قتلى الطفوف ، ص 111. [ 12 ] . تسلیه المجالس و زینه المجالس مقتل الحسین ع ، ج‏ 2 ، ص 292. [ 13 ] . ابن مشهدی ، محمد بن جعفر ، المزار الکبیر ، محقق ، مصحح ، قیومی اصفهانی ، جواد ، ص 492 ، قم ، دفتر انتشارات اسلامی ، چاپ اول ، 1419ق. [ 14 ] . اقبال الاعمال ، ج 2 ، ص 575.