آیا می‌توان گفت؛ خدا همان علم است، و هنگامی‌که ما دانشی را کشف می‌کنیم وجهی از وجه‌‌های خدا را کشف می‌کنیم؟!
آیا می‌شود گفت که خدا همان علم است؟ (البته منظور از علم، علم محض است و تمامی علوم را شامل می‌شود، چه آنهایی که کشف شده‌‌اند و چه آنهایی که نه) یعنی ما وقتی علمی را کشف می‌کنیم وجهی از دیگر وجه‌های خدا را کشف می‌کنیم؟!
درک حقیقت و کنه ذات خداوند برای غیر خدا ممکن نیست ؛ انچه برای غیر خدا در ارتباط با شناخت خدا ممکن است ، شناخت جلوه های خدا است. بر این اساس در مورد خداوند می گوییم خداوند وجود محض است که هیچ نقصی در او نیست ؛ دارنده همه صفات کمال به کامل ترین وجه است. بنابر این ، نمی توان گفت خدا همان علم است ؛ یعنی خدا را نمی توان منحصر در علم دانست ؛ زیرا خداوند علاوه بر علم محض ، قدرت محض ، حیات محض و دیگر صفات کمال نیز هست ؛ البته خداوند علم محض نیز هست ؛ به همین جهت گفتن این مطلب که ما وقتی علمی را کشف می کنیم وجهی از دیگر وجه های خدا را کشف می کنیم ، صحیح است و مشکلی ندارد.
پاسخ به سوال مذکور را می توان در قالب چند نکته بیان نمود:


1. وقتی گفته می شود: « پیش از آفرینش جهان»، یعنی به یک زمان خاص اشاره می شود. در حالی که خود قید «زمان» هم از مخلوقات الهی است. و خداوند متعال، در قالب زمان نمی گنجد زیرا که او فراتر از این حرف هاست و خودش آفریننده ی زمان است.
2. خداوند متعال، همیشه بوده و هست و خواهد بود. صفات او هم به همین شکل تداوم دارند. مثلا می توان گفت: خدای تبارک و تعالی، همیشه لطیف بوده و هست و خواهد بود. یا او، همواره رازق و خالق و صانع و ... بوده و هست و خواهد بود.
3. برخی از علما، با توجه به نکته ی دوم نظر بر آن دارند که: خداوند همیشه فیض دارد و لطف خود را به مخلوقات خود می رساند. همان طور که در روایتی از حضرت امیرالمومنین (ع) نقل شده که: تصور نکنید که شما اولین یا آخرین مخلوقات خدا هستید. بلکه قبل از شما و بعد از شما، هزاران هزاران بوده اند و خواهند بود.
4. بنابر روایات، انسان برای کسب خداشناسی بهتر است به صفات او تفکر کند و در امور این چنینی که انسان را دچار شبهه و تردید می کنند، تفکر نکند. ( تَفَکَّرُوا فِی کُلِّ شَیءٍ وَ لَا تَفَکَّرُوا فی ذَاتِ اللهِ) - نهج الفصاحه. مجموعه کلمات قصار حضرت رسول (ص).- چون ذهن او محدود است و خداوند نامحدود است. و وجودی نامحدود را نمی توان در چیزی محدود گنجانید. سلام دوست عزیز

الان این سوال گرامری هست یا نقد ادبی ؟

قطعا همونطور که میگن راه های رسیدن به خدا هزار تاست. راه های بیان یک مطلب واحد هم میتونه هزارتا باشه. اگه قرار بود هر چیزی فقط با یک شیوه نگارش بشه که اصلا دانشی به اسم ادبیات بوجود نمی اومد. چیزی که به عنوان علم منطق می‌شناسیم کمی با اون چیزی که در بین عموم رایجه، متفاوته. به شکلی ساده، ایجاد ساختاری قابل ارزیابی به شکل انتزاعی یا مشاهده‌ای معمولا منطق نامیده میشه. همه‌ی منطق علیت نیست و علیت یکی از گزاره‌های رایج منطقه که معمولا به شکل اگر «الف» آنگاه «ب»، شناخته میشه. چیزی که شما به ا… با توجه به تصریح قران کریم و روایات ، نمی توان عاشق بودن شیطان نسبت به خدا را -به جهت سجده نکردن شیطان بر ادم- پذیرفت. همچنین از سوی بیشتر بزرگان و عرفای شیعه این تفکر مورد انتقاد قرار گرفته است. محبت دارای مراتبی است و شیطان پیش از افرینش انسان ، خدا را مدتی طولانی عبادت کرده و طبیعتا دوست خدا بوده ، ولی در ازمونی که خدا برای او در محبتش قرار داد ، مردود شده و چیزی جز لعن و طرد او نصیبش نشد ؛ در حالی که محب و عاشق واقعی کسی است که هر انچه را که محبوب و معشوق او دوست دارد ، عشق و دوستی بورزد. وجود ربطی در حکمت اسلامی به این معنا است که وجود معلول‌ها و ممکن‌ها ، نسبت به خداوند متعال عین ربط و اضافه اشراقی هستند ؛ یعنى استقلالى از خود ندارند ، و کاملا وابسته به مبدا فیض بوده ، و با کسب فیض وجود از واجب الوجود ، موجود شده و به وجود خود ادامه می‌دهند. خدا به نماز و به هیچ کار انسان نیاز ندارد ؛ زیرا خداوند بی نیاز مطلق است. پس ، این انسان است که به او و به نماز نیاز دارد ، نه خداوند ، اگر خدا فرموده است نماز بخوانید ، نفع انسان را لحاظ کرده است ، نه نفع خود را. در علم فیزیک، سیاه و سفید به عنوان رنگ در نظر گرفته نمی‌شوند. به این دلیل که هم سیاه و هم سفید هیچ طول موج مشخصی نداشته، آنها را نمی‌توان به عنوان رنگ در نظر گرفت. سفید ترکیبی از تمام طول موج‌های نور مرئی بوده، در حالی که سیاه عدم وجود نور مرئی می‌باشد. در فیزیک، رنگ چیزی جز یک طول موج نور مرئی نیست. بنابراین، سیاه و سفید رنگ به حساب نمی‌آیند.

 سیاه احتمالاً عدم وجود رنگ و سفید ترکیبی از تمام رنگهای طیف مرئی است. تصویر نشان داده شده زیر یک منشور می‌باشد. زمانی که نور سفید از آن می‌گذرد، به نورهایی از رنگهای رنگین کمان تجزیه می‌شود که امتداد می‌یابد تا ثابت کند، نور سفید از طول موج‌های متفاوت تشکیل شده است. بنابراین، اگر از یک دانشمند بپرسید که آیا سیاه و سفید رنگ می‌باشند، پاسخ خیر خواهد بود. سلام وقت بخیر.

یکی از معانی wonder به صورت فعل، فکر کردن با خود و در شگفتی بودن و سوال پیش اومدن برای آدم هست اجمالا می‌توان گفت که هنگام سخن گفتن از امکان ، گاه معنای عامی را در نظر می­گیریم که شامل ضرورت هم خواهد بود. مثلا اگر گفته شود: ممکن است خدایی وجود داشته باشد ، ممکن است فرشته‌ای وجود داشته باشد ، ممکن است پیامبری وجود داشته باشد و ... ، مشخص است که سخن متکلم ناظر به امکان عام است ، و گرنه وجود خدا که ضرورت دارد و در دایره ممکنات نمی‌گنجد. این نوع سخن در قالب ممکنه عامه قابل ارزیابی است. اما اگر گفته شود: ممکن است که زوایای مثلث هم‌اندازه باشند ، در این‌جا متکلم از امکان ، تنها معنای خاصی را در نظر دارد که در مقابل ضرورت و وجوب قرار می‌گیرد. به چنین امکانی امکان خاص و به قضیه‌ای که ناظر به چنین امکانی است ، ممکنه خاصه می‌گویند. به هر حال ، اندیشمندان منطق ، این دو اصطلاح را این‌گونه توضیح داده‌اند: ممکنه عامه: قضیه‌‏ای است که حکم در ان به سلب ضرورت از جانب مخالف باشد.   قضایایی که در انها ، حمل محمول بر موضوع ، امری محال و ممتنع نباشد ، قضیه ممکنه عامه می‌نامند ؛ زیرا اعم است از این‌که حمل محمول بر موضوع به نحو ضرورت و وجوب باشد ، مانند این‌که هر انسانی ناطق است ؛ یا حمل محمول بر موضوع نیز مانند سلب ان ضرورت نداشته باشد ، مانند هر انسانی راه‌رونده است ؛ یعنى سلب راه رفتن از او ضرورى نیست. [ 1 ] ممکنه خاصه: قضیه‌‏ای است که حکم در ان به سلب ضرورت از جانب موافق و مخالف هر دو باشد ، مثل هر انسانی نویسنده است . علت ممکنه خاصه بودن این قضایا نیز این است که نسبت به قضایای ممکنه عامه ، خاص‌تر است و دائره شمولش کمتر است ؛ زیرا شامل قضایایی که حمل محمول بر موضوع به نحو وجوب و ضرورت است ، نمی‌شود. [ 2 ]     [ 1 ] . سجادى ، جعفر ، فرهنگ معارف اسلامى ، ج ‏3 ، ص1914 ، تهران ، کومش ، چاپ سوم ، 1373ش. [ 2 ] . همان. برای عرفان عملی دو معنا مطرح است: یکی نفس خود سلوک و رفتار. و دیگری تعلیماتی که مشتمل بر شیوه‌ی سلوک است. عرفان نظری گاهی در مقابل معنای اول قرار داده می‌شود ، و گاهی در مقابل معنای دوم ؛ یعنی عرفان نظری در پی بیان یافته‌های سالک است و یا در پی بیان مباحث هستی‌شناسی و انسان‌شناسی است.