چطور با فرزندان خود ارتباط موثر برقرار کنید؟
با مشاهده این ویدئو متوجه می‌شوید که چطور با فرزندان خود ارتباط موثر بر قرار کنید
یکی از معضلات مهم که افراد زیادی امروزه با آن درگیر هستند، عدم برقراری ارتباط موثر است. لازمۀ تربیت و پرورش استعدادهای فرزندان، برقراری ارتباط موثر با آن‌ها است. ارتباط خوب داشتن، نه تنها در پیشرفت تحصیلی آن‌ها تاثیرگذار خواهد بود، بلکه صحبت و مشورت با والدین همواره برای آن‌ها، اولین و بهترین گزینه خواهد بود. پس اگر می‌خواهید فرزندان‌تان به پیشنهادات شما توجه کنند و پذیرای کلامتان باشند، قدم ابتدائی در این راستا، برقراری ارتباط مناسب با آن‌ها است. اما چگونه می‌توان این کار را کرد؟
متاسفانه تبعیض میان فرزندان از جمله موضوعاتی است که بسیاری از والدین آن را از زبان فرزندان خود می‌شنوند. در واقع فرزندان باور دارند که والدین‌شان بین آنان تبعیض قائل می‌شوند. علیرغم باوری که همه والدین نسبت به یکسان بودن علاقه و نوع برخورد خود در رابطه با فرزندانشان دارند، احتمال اینکه به صورت ناخودآگاه این تبعیض‌ها واقعی باشد زیاد است. از دیدگاه روانشناسان والدین لازم است سیاستی بی‌طرفانه را در پیش بگیرند و برای هر یک از فرزندان، روش رفتاری مناسب خود را ترتیب بدهند. بنابراین از جمله اشتباهات تربیتی والدین عدم توجه به بازخوردها و تفکر فرزندان‌شان درباره تبعیض‌هاست. معمولا فرزندان دیدگاه یکسانی با والدین‌شان نداشته و از تبعیض پدر و مادرشان شکایت می‌کنند. در واقع عواملی به طور ناخواسته باعث چنین تبعیضی میان فرزندان می‌شود. یکی از ویژگی‌هایی که بر شخصیت افراد تاثیر دارد، ترتیب تولد آنهاست. بچه‌های ارشد خانواده ویژگی‌های متفاوت و انتظارات متفاوتی از خانواده را برآورده می‌کنند. این موضوع باعث می‌شود در رفتار، نحوه کنار آمدن او با مسائل زندگی تفاوت‌هایی ایجاد شود. فرزندان اول بیشتر قانونگذاری می‌کنند و کمتر حاضر به پیروی هستند، در حالی که فرزند دوم ممکن است بیشتر به دنبال پیروی از قانون پدر و مادر باشد تا قانون برادر بزرگ‌تر! بنابراین اگر والدین از این تفاوت بی‌خبر باشند، با مشکلات زیادی روبه‌رو خواهند شد. جنسیت بچه‌ها نیز عامل بسیار مهمی است که از دیرباز مسئله‌ساز بوده است. خیلی از خانواده‌ها به دختردوست بودن یا پسردوست بودن، زبانزد خاص و عام شده‌اند. این نوع نگاه برای فرزندان بسیار شکننده است و در نتیجه این احساس تبعیض، پیامدهای خاص خود را دارد. والدین بر اساس ظاهر و جنسیت فرزندان به صورت ناخودآگاه رفتارهای متفاوتی انجام می‌دهند. وقتی که والدین نسبت به یکی از فرزندان توجه بیشتری نشان بدهند، فرزندان نسبت به والدین و فرزند مورد توجه احساس کینه و نفرت پیدا می‌کنند و درصدد انتقامجویی دست به اعمالی می‌زنند. لذا تبعیض والدین می‌تواند از فرد یک شخصیت خشمگین و عصبانی بسازد که همیشه در پی بهانه‌هایی برای ایجاد درگیری ‌باشد. چنین فردی به دلیل رفتارهای ناپسند و خودخواهانه در خارج از خانواده و جامعه دوستان نیز مورد بی‌توجهی قرار می‌گیرد و در نهایت به فردی گوشه‌گیر و منزوی تبدیل می‌شود. چنین کودکانی معمولا در آینده‌ای نه چندان دور لازم است با یک مشاور برای حل مشکلات روحی و روانی ایجاد شده، صحبت کنند. با سلام موقع برخورد بافرزندتان باید ارام باشید حتی اگر روز سختی داشته اید چون کودکان رفتار ما را تقلید می کنند به نظر من عوامل محیطی مثل دیدن فیلمهای که مناسب سن بچه ها نیست ورفتار پدر ومادر وژنتیک از دلایل اصلی پرخواشگری است عزیزم بچه 5 ماهه نیاز ب آغوشت داره بغلش کن راه ببر براش لالایی بخون هرجوری هست نیاز وابستگیشو برطرف کن بعد بذارش زمین و دورش اسباب بازی بریز با فاصله دور از تلویزیون یه ده دقیقه ای هم تلویزیون رو روی شبکه پویا بذار ببینه در عین حال دورش اسباب بازی باشه که میخکوب نشینه پای تلویزیون. تا کارت تموم شد تلویزیون رو خاموش کن. اینو میگم برای اینکه به کارای مهمت برسی وگرنه الان همه میگن تلویزیون ضرر داره منم میگم دور باشه و مدت کم * |آموزش اتصال به کامپیوترها از راه دور به وسیله remote desktop::http://virtualization.itpro.ir/articles/250|
* |مروری بر remote desktop::http://virtualization.itpro.ir/articles/406/| خیلی مطلبه جالبی هست اگر به عنوان یک مقاله در اینجا آورده بشه. 
البته در این رابطه ویدئو های فارسی و مطالب زیادی توی دیگر سایتا هم هست که با یک جستجو میتونین پیدا کنین.
مثلن این لینک یک ویدئوی آموزشی خوب هست:
http://dl.daneshjooyar.com/users/user1030/a.sh/regex/regex.mp4 سلام صبا حسینی
ابتدا کودکی که میخواد راه رفتن یاد بگیره قطعاً در اولین قدم و قدم های بعدی نمیتونه راه بره و بقیه براش دست بزنند و شما در قسمتی از کار قرار دارید که ابتدا نیاز هست فقط و فقط شروع کنید چه بسا که این محتوا هم گیر نشه خیلی مخاطب نداشته باشه در ادامه اقدام شما یاد خواهید گرفت که چه محتوایی را ارائه کنید که مخاطب خوشش بیاد
ابتدا راه اصلا مهم نیست محتوا شگفت انگیز باشه
در صورت پرسش بیشتر با کمال میل در خدمتم واقعیت امر این است که با ازدواج کردن دایره ارتباطات و همچنین تعداد اعضای خانواده دو طرف افزایش پیدا می کند، به طبع آن میزان گفتگوها، روابط و رفتارهایی که ممکن است فرد از آنها خوشحال یا نارحت شود نیز بیش از زمان مجردی می شود. زوجین برای ایجاد یک رابطه بدون تنش با خانواده همسر که اثرات آن در زندگی زوجین بیشتر خواهد بود نیاز به مدیریت روابط هستند.  

هنگامی که شما فردی را برای ازدواج انتخاب می کنید یعنی باید بقیه عمرتان را با او به عنوان دوست داشتنی ترین فرد زندگیتان سپری کنید. همچنین برای شکوفایی زندگی مشترک لازم است که هم مرد و هم زن بعد از جدا شدن از خانه ی پدری و شروع زندگی با همسر، فرد شماره یک زندگی همدیگر باشند! اما... این به معنای این نیست که نباید مراقب پدر و مادرشان باشند یا به انها توجه نکنند، بلکه به این معناست که اولویت اول زندگیشان باید از والدین به همسرشان تغییر کند و تمام حمایت و توجه را نصیب همسر خود کنند و اینکه این امر گاه گاهی و بدون قصد و غرض اتفاق می افتد قابل اغماض هست و سعی کنید حساسیت خود را در این رابطه کاهش دهید و بیشتر بر نکات مثبت همسر و خانواده همسر خود تمرکز کنید. سلام

ضربان قلب در بچه ها معمولا بالا هست

اما بهتره دکتر قلب اطفال ایشون رو ویزیت کنه خودت بهش اعتماد به نفس بده ازجملات تو قوی تو بهتری تو خوشگل تری تو موفق تری حتما استفاده کن تو کارای خونه وآشپزی حتما بزار کمکت کنه پسرمنم همینجوری بود الان خیلی خوبه در حقیقت می توان گفت که هیچ نوزادی متوقع و حساس به دنیا نمی آید و در صورتی که با کودک و نوجوانی پرتوقع روبرو شده ایم می توان گفت این محصول تربیت اشتباه و رفتار نامناسب والدین است. ولی سوال اصلی این است که چه رفتاری از والدین ، منجر به تربیت و پرورش یک فرزند پرتوقع می شود. مطالعات نشان داده است که پرتوقع بودن والدین، قطعاً می تواند یکی از علل پرتوقع شدن فرزندان باشد .هنگامی که فرزندان شاهد رفتارهای والدین خود هستند پرتوقع بودن را از آنها یاد می گیرند به عنوان نمونه هنگامی که پدر خانواده از غذای همسرش ایراد می گیرد و زبان تشکر ندارد و دایم غر می زند و ایراد می گیرد یا اینکه مادر خانواده از خریدهای همسرش ایراد می گیرد. بنابراین همه این مسایل به صورت غیرمستقیم روی فرزندان تاثیر گذاشته و پرتوقع بودن را در فرزندان خانواده به تدریج شکل می دهد. در رابطه با سوال بعدی مددجوی گرامی که بیانگر ناسازگاری فرزندش با برادر کوچکترش است باید گفت پرخاشگری در کودکان پدیده شایعی است که ممکن است به شکل های مختلف هیجانی، رفتاری و فیزیکی خود را نشان دهد. از جمله عوامل مهم در بروز پرخاشگری کودکان می توان به عوامل ژنتیکی، وراثتی، سرشتی، محیطی و تربیتی کودک اشاره کرد. مثلا وجود الگو های ناسالم یا پرخاشگر بودن خود والدین و ضعف در کنترل و نظارت رفتار کودکان نیز می تواند زمینه را برای پرخاشگری کودک فراهم کند. سعی کنید وقتی فرزند شما پرخاشگری می کند سریعاً پاسخ دهید تا همان لحظه متوجه کار اشتباه و نادرست خود شود. همچنین می توانید در واکنش به پرخاشگری او تنبیهاتی را برای او وضع کنید نظیر محرومیت از برنامه تلویزیونی مورد علاقه اش یا حتی پول توجیبی کمتر. مهم نیست که در آن موقعیت چقد ر از دست او عصبانی و دلخور هستید، سعی کنید در آن شرایط از داد زدن ، برخورد فیزیکی و از نسبت دادن القاب و صفات بد به او خودداری کنید. فرزند شما باید بداند در مواقعی که مرزها و مقررات خانواده را رعایت نمی کند لازم است به خاطر این نقض قوانین عذرخواهی کند و اگر پرخاشگری او به وسایل خانه یا اشیاء برادرش صدمه و آسیبی را وارد کند باید خودش آن را درست کند یا از پس اندازش جهت جبران خسارت وارده کسر شود. یا مثلا اشیایی را که در زمان عصبانیت پرتاب کرده یا بهم ریخته اند باید مرتب و جمع آوری کند. در مقابل لازم است که پاداشی نیز جهت رفتار مناسب او در نظر گرفته شود.