در قرآن کریم بارها بر ارتباط موجود میان «پاداش و عمل نیک» و نیز «مجازات و رفتار ناپسند» با استفاده از واژگان کلیدی «بما» و با عباراتی مانند «بما قدّمت ایدیهم»، «بما یعملون» و ... پرداخته شده است. دلیل این همه تأکید چیست؟
معنا و مفهوم آیه‌هایی مانند «بما قدّمت ایدیهم» و «بما یعملون» چیست؟
ایات زیادی از قران ، به مسئله پاداش و جزا در اخرت پرداخته و ان را حاصل اعمال و اقدامات هر فرد در دنیا معرفی کرده است. زبان اکثر این ایات به گونه ای است که اشاره به وجود یک رابطه حقیقی بین عمل شخص در دنیا و نتیجه ان در اخرت دارد ؛ مانند جزا بما کانوا یعملون ، [ 1 ] اجرهم باحسن ما کانوا یعملون ، [ 2 ] بما قدمت ایدیکم [ 3 ] و بما کنتم تعملون . [ 4 ] در این نوشتار به توضیح دو عبارت پرداخته می شود. 1. بما قدمت ایدیکم ؛ یعنى عذاب به خاطر اعمالى است که از پیش براى خود فرستادید ، و اگر اعمال را به ایدى ؛ دست ها نسبت داده ، براى این است که بیشتر اعمال به وسیله دست انجام می گیرد و از باب تغلیب ، انجام هر کارى به دست نسبت داده شده است. [ 5 ] 2. بما کنتم تعملون ؛ یعنى یگانه سبب سکونت در بهشت و جوار قرب رحمت الهی ، همانا ایمان و التزام به اعمال صالح است که از این طریق انسان ها کمالات و فضایل به دست اورده و به مقامى از انسانیت نائل می شوند. [ 6 ] در این گونه از ایات قران رابطه بین عمل و جزای ان ، یک رابطه حقیقی می باشد ؛ یعنی حقیقت پاداش و عقاب در اخرت ، همان عملی است که انسان در دنیا انجام داده است ، و نشان می دهد جزا در مقابل عمل نیست بلکه خود عمل و حقیقت وجودی ان است. البته عقل بشری از درک چگونگی این رابطه عاجز است ؛ همان گونه که از درک حقیقت اخرت ناتوان است. [ 7 ] [ 1 ] . سجده ، 17. [ 2 ] . نحل ، 97. [ 3 ] . ال عمران ، 182. [ 4 ] . اعراف ، 43. [ 5 ] . طبرسی ، فضل بن حسن ، تفسیر جوامع الجامع ، ج 1 ، ص 225 ، انتشارات دانشگاه تهران ، چاپ اول ، 1377ش ؛ طباطبائی ، سید محمد حسین ، المیزان فی تفسیر القران ، ج 4 ، ص 83 ، قم ، دفتر انتشارات اسلامی ، چاپ پنجم ، 1417ق ؛ بیضاوی ، عبدالله بن عمر ، انوار التنزیل و اسرار التاویل ، ج 2 ، ص 52 ، بیروت ، دار احیا التراث العربی ، چاپ اول ، 1418ق. [ 6 ] . حسینی همدانی ، سید محمد حسین ، انوار درخشان ، ج 6 ، ص 334 ، تهران ، کتابفروشی لطفی ، چاپ اول ، 1404ق ؛ طیب ، سید عبد الحسین ، اطیب البیان فی تفسیر القران ، ج 5 ، ص 324 ، تهران ، انتشارات اسلام ، چاپ دوم ، 1378ش. [ 7 ] . مصباح یزدی ، محمد تقی ، انسان شناسی در قران ، ص 241 250 ، قم ، انتشارات مؤسسه امام خمینی ، چاپ سوم ، 1390ش.
قران کریم اساس خلقت انسان را برای عبادت معرفی می‌نماید: و ما خلقت الجن و الانس الا لیعبدون‏ ؛ [ 1 ] من جن و انس را نیافریدم ، مگر براى این‌که مرا عبادت کنند. [ 2 ] بر اساس این ایه ، محور خلقت بر عبادت بنا گذاشته شده است ، اما توجه به این نکته نیز ضروری است که عبادت و بندگی تنها زمانی کامل می‌شود که فرمان‌های خدا در مورد معاملات نیز مورد نافرمانی قرار نگیرند. به عبارت دیگر عبادت ، تنها نماز و روزه نیست ، بلکه باید به هر دستور خدا در هر زمینه‌ای مانند معاملات باید توجه داشت ؛ لذا در برخی از ایات قران شرط تقوا و ایمان را بر توجه به معاملات منوط ساخته و انسان متقی و مؤمن را نسبت به انها توجه داده است: یا ایها الذین امنوا اتقوا الله و ذروا ما بقی من الربا ان کنتم مؤمنین. فان لم تفعلوا فاذنوا بحرب من الله و رسوله و ان تبتم فلکم رؤس اموالکم لا تظلمون و لا تظلمون‏ ؛ [ 3 ] اى کسانى که ایمان اورده‌‏اید ، از مخالفت فرمان خدا بپرهیزید ، و اگر ایمان دارید انچه از مطالبات ناشی از ربا باقى مانده را رها کنید ! اگر چنین نمی‌‏کنید ، بدانید خدا و رسولش ، با شما پیکار خواهند کرد ، و اگر توبه کنید ، سرمایه‌‏هاى شما ، از ان شما است ، نه ستم می‌‏کنید ، و نه بر شما ستم وارد می‌‏شود. الذین یاکلون الربا لا یقومون الا کما یقوم الذی یتخبطه الشیطان من المس ذلک بانهم قالوا انما البیع مثل الربا و احل الله البیع و حرم الربا فمن جاه موعظه من ربه فانتهى‏ فله ما سلف و امره الى الله و من عاد فاولئک اصحاب النار هم فیها خالدون * یمحق الله الربا و یربی الصدقات و الله لا یحب کل کفار اثیم‏ ؛ [ 4 ] کسانى که ربا مى‏خورند ، در قیامت بر نمى‏خیزند مگر مانند کسى که بر اثر تماس شیطان ، دیوانه شده و نمى‏تواند تعادل خود را حفظ کند ، گاهى زمین مى‏خورد ، گاهى به پا مى‏خیزد . این ، به خاطر ان است که گفتند: داد و ستد هم مانند ربا است و تفاوتى میان ان دو نیست. در حالى که خدا بیع را حلال کرده ، و ربا را حرام ! زیرا فرق میان این دو ، بسیار است. و اگر کسى اندرز الهى به او رسد ، و از رباخوارى خوددارى کند ، سودهایى که در سابق [ قبل از نزول حکم تحریم‏ ] به دست اورده ، مال اوست ، و این حکم ، گذشته را شامل نمى‏گردد ، و کار او به خدا واگذار مى‏شود ، و گذشته او را خواهد بخشید. اما کسانى که باز گردند و بار دیگر مرتکب این گناه شوند ، اهل اتش‏اند ، و همیشه در ان‏ مى‏مانند. خداوند ، ربا را نابود مى‏کند ، و صدقات را افزایش مى‏دهد ! و خداوند ، هیچ انسان ناسپاس گنهکارى را دوست نمى‏دارد. و لا تقربوا مال الیتیم الا بالتی هی احسن حتى یبلغ اشده و اوفوا بالعهد ان العهد کان مسؤلا * و اوفوا الکیل اذا کلتم و زنوا بالقسطاس المستقیم ذلک خیر و احسن تاویلا ؛ [ 5 ] و در مال یتیم- جز به طریقى که بهترین طریق است- دخل و تصرف نکنید تا به سرحد بلوغ برسد ، و به عهد خود وفا کنید که از عهد سؤال مى‏شود. و به هنگامى که پیمانه مى‏کنید حق پیمانه را ادا نمائید و با ترازوى درست وزن کنید این براى شما بهتر و عاقبتش نیکوتر است. [ 6 ] ایات و توصیه‌هایی از این دست ، همگی نشانگر ان هستند که رعایت فرمان‌های الهی در معاملات نیز به عنوان بخشی از دین و نوعی عمل صالح و عبادت به شمار می‌اید. البته در برخی موارد ، شرایط زمانی و مکانی و نیز ضرورت‌ها می‌تواند بر احکام اولیه معاملات تاثیرگذار باشد.   [ 1 ] . ذاریات ، 56. [ 2 ] . هدف خلقت ، 76 ؛ هدف از خلقت انسان ، 652 ؛ هدف از خلقت انسان ، 224 ؛ هدف از خلقت جهان و انسان ، 8690 ؛ بررسی اشکالات به پاسخ‌های هدف از خلقت انسان ، 76076. [ 3 ] . بقره ، 279 280. [ 4 ] . بقره ، 276 277. [ 5 ] . اسرا ، 34 35. [ 6 ] . اقسام معاملات ، 17317 ؛ معنای دلالت نهی بر فساد ، 74267 ؛ شرایط معامله صحیح ، 6200 ؛ شغل و رعایت انصاف در کسب روزی حلال ، 8788 ؛ معامله ربوی در قالب نقد و نسیه ، 14977 ؛ فلسفه تحریم ربا در کلام امام رضا ع ، 87930. **لیست اصطلاحات پرکاربرد مکالمه ی زبان عربی:**


1. بفرمایید : **تَفَضَّل بِ.**
2. دست شما درد نکند : **سَلِمَت یَدَاک.**
3. رسیدن به خیر : **الحَمدُ لِلّه عَلَی السَُّلامَه.**
4. سفر به خیر : **رِحلَه سَعیدَه.**
5. خوب بخوابی : **صَحَّ النَّوم.**
6. همه چیز رو به راه است : **کُلُّ شَی ءٍ عَلَی مَا یَرَام.**
7. خدا خیرت دهد : **اللهُ یُوَسِّعُ عَلَیک.**
8. خانه ی خودت است : **البَیتُ بَیتُک.**
9. خودت از خودت پذیرایی کن : **اُخدُم نَفسَکَ بِنَفسِک.**
10. کم پیدا هستی : **عَاشَ مَن سَمِعَ صَوتَک.**
11. خوش آمدی (هنگام استقبال) : **اَهلاً وَ مَرحَبَاً بِکُم.**
12. خوش آمدی (هنگام بدرقه) : **عَلی الرَّحب وَ السِّعَه.**
13. لطفا : **رَجَاءً.**
14. شب خوش : **اَحلام سَعیدَه.**
15. فعلا (هنگام خداحافظی) : **وِداعَاً.**
16. وقت شما بخیر : **طَابَت اُوقاتِک.**
17. مرحمت شما زیاد : **زَادَ فَضلُک.**
18. خواهش می کنم (هنگام تشکر) : **العَفو .**
19. ببخشید: **عَفوَاً.**
20. ملالی جز دوری شما نیست : **لایَنقُصُنَا سِوی وُجودِک.**
21. مبارک باد : **مَبروک.**
22. مبارک باد (مخصوص عروسی) : **بِالرِّفاه وَ البَنین.**
23. صد سال به این سال ها : **کُلُّ عَامٍ وَ اَنتُم بِاَلفِ خَیر.**
24. در خدمتم : **اَنا بِخِدمَتِکُم.**
25. چه عالی : **مَا اَروَعَ.**
26. به سلامت : **رَافَقتُکَ السَّلامَه**.
27. دست خدا به همراهت: **سِر عَلی الطائر المیمون.**
28. ساعت چنده: **کم السَّاعَهُ الآن؟**
29. البته: **بِالتاکیدِ.**
30. اوقات خوشی را برایت آرزومندم: **اَتَمَنَّی لَکَ وَقتَاً سَعیدَاً.**
31. از ناراحتی تو متاسفم : **آسِفٌ لِاِعجازِک.**
32. از آشنایی با تو خوش وقتم: **اَنَا سَعیدٌ بِمَعرِفَتِک.**
33. اجازه بده که برویم: **دَعنا نَذهَب.**
34. ظهر خوبی داشته باشی: **ظَهیرَهً طَیِّبَهً.**
35. تعطیلی خوبی را برایت آرزومندم: **اَتَمَنَّی لَک عُطلَهً سَعیدهً.**
36. فدات بشم: **فَدَّیتُک.**
37. به امید روزهای بهتر : **حَتَّی ایَّام افضَل.**
38. تا سال آینده: **حَتّی العام القادِم.**
39. تعارف نکن: **لا تَجَامُل.**
40. بخاطر قهوه سپاس گزارم: **اَشکُرک عَلی القَهوَه.**
41. اهمیت نده : **لا تُبَال.**
42. آیا دوستت را به من معرفی نمی کنی: **أَ لا تُقَدِّم صَدیقَک اِلَیَّ؟**
43. بد نیست : **لا حیفَ بِه.**
44. اشکالی ندارد : **لا بَأس.**
45. سخت نگیر : **هَوِّن عَلَیک.**
46. عاقل باش : **إعقِل.**
47. زشت است : **إخسَاء لَک.**
48. اجازه نمی دهی عذرم را بگویم : **لا تَعذِرُنی.**
49. ببخشید که مزاحمت شدم : **اِعتَذِرُ عَن اِزعاجی لَک.**
50. با اجازه ی شما : **عَن إذنِکُم.**
51. خدا از تو راضی باد : **الله یَرضی عَنک.**
52. انجام وظیفه است : **لا شُکرَ عَلی الواجِب.** علامه طباطبائی ره در تفسیر ایه‌ی: فاذکرونی اذکرکم و اشکروا لی و لا تکفرون ؛ پس مرا بیاد ارید تا بیادتان اورم و شکرم بگذارید و کفران نعمتم مکنید ، [ 1 ] ابتدا مطالبی را به عنوان مقدمه بیان می‌کند: ذکر دارای معانی یا کاربردهای متعدد است: 1-1. ذکر ، گاهی مقابل غفلت قرار می‌گیرد ، مانند ایه‌ی: و لا تطع من اغفلنا قلبه عن ذکرنا ؛ کسى را که ما دلش را از یاد خود غافل کرده‌‏ایم ، اطاعت مکن . [ 2 ] و از ان‌جا که غفلت عبارت است از نداشتن علم به علم ، یعنى این‌که ندانم که می‌دانم ، بنابر این ذکر در مقابل غفلت ، عبارت است از این‌‌که بدانم که می‌‌دانم. 1-2. گاهی ذکر در مقابل نسیان استعمال می‌شود ، و نسیان عبارت است از این‌‌که علم و اگاهی به کلى از خزانه‌ی ذهن محو و زایل شود ، پس ذکری که مقابل نسیان است ، عبارت است از این‌‌که ان علم و اگاهی هم‌چنان در ذهن باقى باشد ، و در ایه‌ی: و اذکر ربک اذا نسیت ؛ به یاد اور پروردگارت را هر وقت که فراموش کردی ، [ 3 ] به همین معنا امده است. ذکر مانند نسیان ، داراى اثار و خواصى است ؛ به همین جهت کلمه‌ی ذکر ، مانند نسیان ، در مواردى که اثارش هست- هر چند خودش نباشد- استعمال می‌شود ، مثلا وقتى من ببینم که شما دوست صمیمى خود را با این‌‌که می‌دانى احتیاج به کمک دارد و یاری نکردى ، می‌‏گویم: دوستت را فراموش کردى ! با این‌که او را فراموش نکرده‏اى و بر عکس همواره با او و به یاد او بوده‌‏اى ، اما از ان‌جا که این یاد اثرى نداشته و بر عکس ، اثر فراموشى از شما سر زده ، مثل این است که اصلا در ذهن شما وجود نداشته و از یادش برده باشى. و گویا استعمال ذکر بر ذکر لفظى مثلا ذکر خدا با گفتن سبحان الله و امثال ان از همین باب است ؛ یعنى کلمه ذکر برای اثر ذکر به کار رفته است ، نه برای خود ذکر ؛ چون ذکر حقیقی مربوط به قلب است و ذکر زبانى ، از اثار ذکر قلبى است و از این باب است ایه‌ی: قل ساتلوا علیکم منه ذکرا ؛ [ 4 ] بگو بزودى ذکرى از او برایت می‌خوانم . و نظائر این استعمال بسیار است. البته بر فرضی که ذکر لفظى از مصادیق ذکر واقعى باشد ، ان‌را باید از مراتب ذکر دانست ، نه این‌که کلمه ذکر منحصر در ذکر لفظى باشد. ذکر داراى مراتب است ؛ [ 5 ] اختلاف مراتب ذکر را به خوبی می‌توان از این دو ایه‌ی قران به‌دست اورد: 1-3. فاذکروا الله کذکرکم اباکم او اشد ذکرا ؛ [ 6 ] پس خدا را بیاد ارید ان‌طور که به یاد پدران خود هستید و یا شدیدتر از ان . در این ایه به طور صریح ذکر را به وصف شدت توصیف کرده است. 2-3. و اذکر ربک اذا نسیت ، و قل عسى‏ ان یهدین ربی لاقرب من هذا رشدا ؛ [ 7 ] به یاد ار پروردگارت را هر وقت که فراموش کردى ، و بگو امید است پروردگارم مرا به رشدى نزدیک‌‏تر از این هدایت کند . از مجموع صدر و ذیل ایه چنین برداشت می‌‏شود که تنزل از مقام بالاتر ذکر به مقام پایین‌تر ، در واقع نوعی نسیان و فراموشی است ؛ از این‌رو می‌‌توان گفت ایه بیان می‌فرماید: تو وقتى از یک مرتبه از مراتب ذکر خدا پایین امدى و به مرتبه‌ی پایین‏تر برگشتى ، بگو پروردگارا مرا به رشدى نزدیک‌‏تر از این هدایت کن ، پس به حکم این ایه ، تنزل از مقام بلندترى از ذکر و یاد خدا ، نیز نسیان است. بنابر این ، ایه‌ی شریفه دلالت دارد بر این‌‌که ذکر قلبى هم براى خود مراتبى دارد. از این‌جا روشن می‌‏شود ذکر به معناى حضور معنا ، در نفس است ؛ و حضور داراى مراتبى است. [ 8 ] علامه طباطبائی پس از بیان این مقدمات در مورد ایه‌ی مورد بحث فاذکرونی اذکرکم و اشکروا لی و لا تکفرون می‌گوید: اگر این‌ سخن خداوند را که فرمود: مرا یاد بیاورید ، تعبیرى حقیقى بدانیم ، ان وقت ایه‌ی شریفه دلالت می‌‌کند بر این‌‌که ادمى غیر از ان علمى که معهود همه‌ی ما است ، و ان‌را می‌‏شناسیم ، که عبارت است از حضور معلوم در ذهن عالم ، یک نسخه‌ی دیگرى از علم دارد ؛ چون اگر مراد همان علم معمولى باشد ، سر به تحدید خدا در می‌‏اورد ؛ چون این قبیل علم عبارت است از تحدید و توصیف عالم ، معلوم خود را ، و ساحت خداى سبحان منزه از ان است که کسى او را تحدید و توصیف کند ، [ 9 ] همچنان که خودش فرمود: سبحان الله عما یصفون الا عباد الله المخلصین ؛ [ 10 ] منزه است خدا از هر توصیفى که اینان برایش می‌کنند ، مگر توصیف بندگان مخلص . و نیز فرمود: و لا یحیطون به علما ؛ [ 11 ] احاطه علمى به او پیدا نمی‌کنند . بنابراین مقصود این است که علم انسان نسبت به خداوند علم حضوری است ، و حصولی نیست ؛ زیرا علم حضوری مستلزم محدود بودن خداوند می‌گردد ؛ چون علم حصولی به معنای احاطه عالم بر معلوم ، و حصول صورت معلوم نزد عالم است ، در حالی‌که خداوند نامحدود است. [ 1 ] . بقره ، 152. [ 2 ] . کهف ، 28. [ 3 ] . کهف ، 24. [ 4 ] . کهف ، 83. [ 5 ] . ر. ک: ذکر و انواع ان ، 7741. [ 6 ] . بقره ، 200. [ 7 ] . کهف ، 24. [ 8 ] . ر. ک: طباطبائی ، سید محمد حسین‏ ، المیزان فی تفسیر القران ، ج 1 ، ص 510 - 511 ، قم ، دفتر انتشارات اسلامی‏ ، چاپ پنجم‏ ، 1417ق. [ 9 ] . ر. ک: المیزان فی تفسیر القران ، ج 1 ، ص 511. [ 10 ] . صافات ، 160. [ 11 ] . طه ، 11. در روایات بر انجام برخی از مستحبات ؛ مانند مرتب بودن لباس ، [ 1 ] استعمال بوی خوش ، [ 2 ] و... در نماز سفارش شده است و این اختصاصی به نماز جماعت نداشته بلکه در نمازهای فرادا نیز مطلوب است: [ 3 ] امام حسن ع هر گاه به نماز می‌ایستاد ، بهترین لباس‌هاى خود را می‌پوشید. پرسیدند: اى پسر رسول خدا ! چرا بهترین لباس‌هایتان را می‌پوشید ؟ فرمود: خدا زیبا است و زیبایى را دوست می‌دارد ، و من خود را براى پروردگارم اراسته می‌کنم . خدا فرموده است: خذوا زینتکم عند کل مسجد ؛ [ 4 ] به هنگام خواندن هر نماز و انجام دادن هر عبادت ، و در نماز جمعه و نماز عید ، اراسته باشید و جامه‌‏هاى تمیز بپوشید ، و سر و وضع و لباس‏ خود را مرتب‏ کنید ؛ این است که دوست دارم به هنگام عبادت ، بهترین جامه‏‌هایم را بپوشم. [ 5 ] امام صادق ع فرمود: دو رکعت نماز گزاردن با بدنى معطر ، از هفتاد رکعت نماز بدون عطر بهتر است . [ 6 ] و ... در پاسخ به پرسش مطرح شده باید گفت: این‌گونه نیست که مرتب بودن لباس ، ارایش و بوی خوش بدن و ... فقط برای حضور در اجتماع باشد ، و در خلوت انسان‌ها هیچ تاثیر مثبتی بر روحیه انسان‌ها نداشته باشد ! در بیشتر موارد ، انسان اراسته ، پوشیده و معطر حس و حال بهتری نسبت  علاوه به افرادی دارد که دارای این ویژگی‌ها نیستند. علاوه بر این ، اراسته بودن در خلوت ، نوعی تمرین ادب در برابر پروردگار است ، و گرنه خدایی که بر اندیشه ما اگاه است ، چه نیازی به قیام و قعود و رکوع و سجود دارد ، تا چه برسد به نوع لباس و معطر بودن بدن ؟ [ 1 ] . مکروهات و مستحبات در لباس نماز گزار ، 28771 ؛ رابطه‏ى ایمان با پاکیزگى و ازدواج ، 211. [ 2 ] . عطر از نگاه روایات ، 39110. [ 3 ] . اهمیت ، اداب و فواید شانه زدن ، 23492 ؛ نقش پاکیزگی در کسب محبت خدا ، 50136. [ 4 ] . اعراف ، 31. [ 5 ] . عیاشی ، محمد بن مسعود ، التفسیر ، محقق ، مصحح ، رسولی محلاتی ، سید هاشم ، ج 2 ، ص 14 ، تهران ، المطبعه العلمیه ، چاپ اول ، 1380ق. [ 6 ] . طبرسی ، حسن بن فضل ، مکارم الاخلاق ، ص 42 ، قم ، شریف رضی ، چاپ چهارم ، 1412ق. ی اصطلاح خیلی محاوره ای ک جاهای مختلفی استفاده میشه

مثلا ی مطلبی رو ب کسی گفتین و ازش میپرسی : فهمیدی؟ یا معادل فارسی دقیق ترش میشه، گرفتی؟

یا مثلا ب کسی میگی ی کار رو انجام بده (مثلا ی چیزی رو انتخاب کنه) بعد بهش میگی : انجام دادی؟

تو انگلیسی از این اصطلاح برای این مواقع استفاده میشه

تو این جمل… کلام با تکیه‌گاه من دارای 4 بخش اصلی شامل؛ بیان شفاف رفتار، بیان احساس، بیان دلیل و بیان رفتار مورد انتظار است. اگر کلام در این ساختار بیان شود، به راحتی می‌توان با فرزند ارتباط کلامی موثری برقرار نمود. اما هریک از این بخش‌ها دارای نکات بسیاری مهمی است که در ویدئو به همراه مثال توضیح داده‌شده‌است. 

در دو ویدئوی قبلی و این ویدیو، راجع به داشتن ارتباط موثر با فرزند صحبت شد. بدین صورت که در واکنش به یک رفتار و یا مسئله، چگونه با آن‌ها صحبت کنیم تا کلام ما را بپذیرند. اما نکتۀ بسیار مهمی که وجود دارد؛ این است که آیا باید در تمامی مسائل و مشکلات فرزندمان دخل و تصرف داشته‌باشیم؟ در ویدئو بعدی، این موضوع مهم بررسی خواهد شد. از شما دعوت می‌شود که ویدئو بعدی را نیز تماشا کنید.
برای تماشای این ویدئوی بسیار مفید، ابتدا در سایت عضو شوید. اگر قبلاً در سایت عضو بوده‌اید، وارد حساب کاربری خود شوید. با عضویت در سایت به ویدئوهای آموزشی، انگیزشی و مشاوره‌ای بسیاری که برای موفقیت دانش‌آموزان عزیز تهیه کردیم، دسترسی پیدا می‌کنید.
هم‌چنین پس از تماشای ویدئو، نظرات، پیشنهادات و پرسش‌های خود را با ما در میان بگذارید. «اَفلَح» از استثناءات باب افعال هست که معنای لازم دارد؛ مثل «اَسلَمَ». بنابراین، درست است که معنای باب افعال، متعدی است؛ امّا برخی موارد استثنا هم وجود دارد. سلام دوست عزیز؛ در درس moving as a child part2از دوره ی real english یک اصطلاحی هست که به معنای مصلحت بود نزدیک هست با توجه به موارد کاربردش در درس:

a blessing in disguise: something that is good but you do not think is good at first

something that [seems](https://dictionary.cambridge.org/dictionary/english/seem) [bad](https://dictionary.cambridge.org/dictionary/english/bad) or [unlucky](https://dictionary.cambridge.org/dictionary/english/unlucky) at first, but [results](https://dictionary.cambridge.org/dictionary/english/result) in s… کلمه ولی دارای معانى گوناگون است. [ 1 ] به نظر می رسد کلمه ولی در این زیارت نامه به معنای دوست دار یا ناصر به کار رفته است. بکارگیری این معنای از ولی در مورد هر مؤمنی نیز جایز است ، چنان که در برخی روایات وارد شده است. [ 2 ] هر چند به معنایی که در مورد ائمه بکار می رود ( یعنی به معنای کسى که از جهاتى بر تصرف در امور شخصى دیگرى ، از خود او شایسته تر است و یا کسی که صاحب قدرت بر تصرف در امور تکوینی است ) ، نیز می تواند بکار رفته باشد ؛ زیرا این حقایق دارای مراتب هستند و ائمه ( ع ) بالاترین مراتب ولایت را دارند و حضرت علی اکبر می تواند برخی از مراتب پایین تر را داشته باشد. [ 1 ] . برای اطلاع بیشتر رجوع شود به پاسخ 153 ولایت ، ولی ، امامت ، امام . [ 2 ] . قال بلغنی انه قال ان المؤمن لاهل السما کما تزهر نجوم السما لاهل الارض و قال ان المؤمن ولی الله یعینه و یصنع له و لا یقول علیه الا الحق و لا یخاف غیره . کلینى ، محمد بن یعقوب ، الکافی ، ج 3 ، ص 438 ، دار الحدیث ، قم ، چاپ اول ، 1429ق. قران کریم ، بارها و بارها بشر را به تفکر و تعقل دعوت می­‌نماید ؛ زیرا تفکر ، زیربنای ایمان واقعی هر فردی بوده و بعد از ایمان است که دیگر عبادات معنا خواهد داشت. بر این اساس هیچ دور از ذهن نخواهد بود که تفکر را - که خود نوعی عبادت است - ارزش‌مندتر از دیگر عبادات بدانیم. روایات فراوانی صریحا ناظر به همین واقعیت‌اند: حسن صیقل نقل می‌­کند که به امام صادق‌ ع عرضه داشتم: ایا یک ساعت اندیشه ، ارزش‌مندتر از یک شب تهجد و شب‌­زنده‌­داری است ؟ ! امام فرمود: بله ! چنین سخنی از پیامبر اکرم ص منقول است ! پرسیدم: اکنون چگونه یک فرد می‌­تواند خود را به اندیشه وادارد ؟ ! فرمودند: به عنوان نمونه و برای تمرین به خانه‌­های قدیمی و به خرابه‌­ها گذر کند ، انها را مخاطب قرار دهد و بگوید: انان‌که تو را ساختند اکنون کجایند ؟ ! انان‌که در تو زندگی می­‌کردند ، اکنون چه سرنوشتی دارند ؟ ! چرا از انان سخن نمی‌گویی ؟ ! [ 1 ] از امام صادق ع نقل است: یک ساعت اندیشه ، ارزش‌مندتر از یک سال عبادت است. خداوند می‌­فرماید همانا صاحبان عقل ، پند خواهند گرفت. [ 2 ] همچنین از پیامبر اکرم ص روایت شده است ؛ یک ساعت اندیشه حتی از هفتاد سال عبادت هم ارزش‌مندتر است. [ 3 ] اکنون ممکن است این پرسش پدید اید که با توجه به مقدارهای مختلف عبادات که در این روایات وجود دارد ، ایا انها با هم متضاد نیستند ؟ ! پاسخ ، منفی است و چنین تضادی وجود ندارد. دلیل ان‌را فیض کاشانی به اختصار چنین بیان کرده است: اختلاف در مورد مقدار عبادتی که با یک ساعت اندیشه مقایسه شده است ، ناشی از چند مطلب است: اول. ژرفنای تفکر در افراد مختلف ، متفاوت است. دوم. اندیشوران ، خود نیز دارای مراتب و درجاتی می­‌باشند. سوم. انچه اندیشه در مورد ان انجام می­‌شود نیز متفاوت است. [ 4 ] روایاتی وجود دارند که جمع‌بندی فوق را تایید می­‌کنند. به عنوان نمونه ، دو روایت ذیل ، ناظر به ان هستند که تنها برخی تفکرها و اندیشه‌­های ویژه هستند که توانایی برابری با هفتاد سال عبادت را دارند: پیامبر اعظم ص فرمود: فعالیت یک ساعت فرمان‌روای عادل -که به طور طبیعی نیاز به تفکر و اندیشه فراوان دارد- ارزش‌مندتر از هفتاد سال عبادت است. [ 5 ] روایتی نیز به امام ششم ع منتسب است ، مبنی بر این‌که یک گام که در میدان‌های جلال و هیبت پروردگار برداشته می‌­شود و طی ان ، ضمن ان‌که انسان از خدایش حیا می‌کند به سوی او نیز رهسپار می­‌شود ، بهتر از هفتاد سال عبادت است. [ 6 ]   [ 1 ] . کوفی اهوازی ، حسین بن سعید ، الزهد ، ص 15 ، قم ، المطبعه العلمیه ، 1402ق. [ 2 ] . عیاشی ، محمد بن مسعود ، تفسیر العیاشی ، ج 2 ، ص 208 ، تهران ، المطبعه العلمیه ، 1380ق. [ 3 ] . مجذوب تبریزی ، محمد ، الهدایا لشیعه ائمه الهدی ، ج 1 ، ص 207 ، قم ، دار الحدیث ، 1429ق. [ 4 ] . فیض کاشانی ، محسن ، تفسیر الصافی ، ج 1 ، ص 409 ، تهران ، مکتبه الصدر ، 1415ق. [ 5 ] . شیخ کلینی ، کافی ، ج 7 ، ص 175 ، ح 8 ، تهران ، دار الکتب الاسلامیه ، 1407ق. [ 6 ] . مصباح الشریعه ، ص 189 ، بیروت ، اعلمی ، 1400ق.