جمشید پادشاه ایران در شاهنامه توسط چه کسی کشته شد؟
ضحاک (zahhak): ضَحاک از پادشاهان اسطوره ای ایرانیان است در شاهنامه پسر مرداس و فرمانروای دشت نیزه وران است او پس از کشتن پدرش به ایران می تازد و جمشید را می کشد و بر تخت شاهی می نشیند با بوسهٔ ابلیس بر دوش ضحاک دو مار می روید ابلیس به دست یاری او آمده و می گوید که باید در هر روز مغز سر دو جوان را به مارها خوراند تا گزندی به او نرسد و بدین سان روزگار فرمانروایی او هزار سال به درازا می کشد تا این که آهنگری به نام کاوه به پا می خیزد چرم پارهٔ آهنگری اش (درفش کاویانی ) را بر می افرازد و مردم را به پشتیبانی فریدون و جنگ با ضحاک می خواند فریدون ضحاک را در البرز کوه (دماوند) به بند می کشد
روایات و گزارش‌هایی حاکی از ان است که بعد از نجات اعجازامیز حضرت ابراهیم ع از اتش ، ایشان دوباره پادشاه زمان خود ، نمرود را به دین حق دعوت نمود ؛ اما نمرود باز هم سرپیچی کرد و در نهایت به عذاب خدا گرفتار شد و توسط پشه‌ای به هلاکت رسید. منابع تاریخی و روایی در این زمینه بسیار گفته‌اند: نمرود به ابراهیم ع گفت: من با خدای تو می‌جنگم و روزی را برای ان تعیین کرد. در روز موعود نمرود با لشکر زیادی بیرون امد ؛ اما ابراهیم ع تنها در برابر وی ایستاد. سرانجام خداوند گروه زیادی از پشه‌‏‌ها را فرستاد که هوا را تیره کردند و بر سر و روی لشکریان تاختند ، و در این نبرد نمرود شکست خورد ، ولی ایمان نیاورد. در این نبرد پشه ضعیفی به دماغ مغز نمرود رفت و به خوردن مغز سر او مشغول شد ، و وی را بی‌تاب کرد. مشکل او به حدی شدید بود که وی جمعی را مامور نمود تا بر سر او گرزهای سنگین بزنند [ 1 ] و گاهی خود سرش را به زمین می‌کوبید [ 2 ] تا شاید از ان حالت تسکین یابد ؛ اما وی از ان بیماری رهایی نیافت و به سبب همین بیماری از دنیا رفت. [ 3 ] امام علی ع در پاسخ به سؤال کسی که در مسجد کوفه ، از ایشان در مورد علت فال بد زدن و سنگین بودن روز چهارشنبه پرسید ، فرمود: روز چهارشنبه خداوند پشه را بر نمرود مسلط کرد . [ 4 ] امام صادق‌ ع در حکمت افرینش پشه فرمود: خدا به وسیله‌ی یک پشه ، فرد جبار و گردن‌کشی را ذلیل گردانید و ضعیف‌ترین خلقش را بر او مسلط کرد تا قدرت و عظمت خود را نشان دهد. پشه داخل بینی او شد و سپس به دماغش مغز رسید و او را کشت ‏. [ 5 ] همچنین ابن عباس می‌گوید: خدا پشه‏ای را بر نمرود مسلط کرد که لب‌های وی را بگزد. او برای دفاع از خود قصد گرفتن پشه را داشت ، اما پشه به سوراخ بینی او وارد شده و وقتی نمرود می‌خواست او را از بینی‌اش بردارد ، پشه وارد مغزش شده و خداوند چهل شب او را به وسیله ان پشه عذاب کرد و ان‌گاه او را هلاک نمود. [ 6 ] مورخان در مورد طول مدت بیماری نمرود بسیار متفاوت نگاشته‌اند. چهل شب ، [ 7 ] چهار سال ، [ 8 ] هفت سال ، [ 9 ] چهل سال ، [ 10 ] و حتی چهارصد سال. [ 11 ] به هرحال چند پرسش ممکن است در این ماجرا وجود داشته باشد. از جمله انچه در پرسش بدان اشاره شده است که در پاسخ ان باید گفت: در این موارد لازم نیست که همواره به راه‌های عادی و طبیعی اندیشید و ممکن است معجزه‌ای رخ داده باشد ، چون خدایی که می‌تواند دریا را بشکافد و بنی‌اسرائیل را از ان گذر دهد ، باز کردن راهی از بینی به مغز نمرود برای او دشوار نخواهد بود ! به علاوه ، این‌گونه نیست که ورود جسم خارجی از بینی به مغز ، موضوعی کاملا محال و بسیار غیر عادی باشد ؛ زیرا در افرادی که شکستگی‌هایی در داخل جمجمه دارند ، چنین امکانی وجود دارد. ممکن است که مراد از دماغ در روایات ، سینوس‌ها و حفره‌های خالی موجود در استخوان‌های پیشانی و صورت باشد. این امکان نیز وجود دارد که پشه ، نوعی میکروب و یا ویروس را به مغز او منتقل کرده باشد. پرسش دیگری نیز در این میان مطرح می‌شود که چگونه نمرود زیر بار گرزهای سنگینی که به سر او می‌زند ، مدت‌های زیادی دوام اورده است ؟ در پاسخ باید گفت ؛ اولا: موضوع گرز زدن تنها در اندکی از گزارش‌های تاریخی وجود دارد و در بیشتر روایات و گزارش‌ها از ان خبری نیست. ثانیا: با فرض پذیرش هم باید گفت ؛ مراد از گرزی که در ان امده ، چیزی نبوده که کشنده باشد ، بلکه چوبی بود که نسبت به چوب‌هایی که در این دردهای سنگین و برای ارام‌بخشی مورد استفاده قرار می‌گرفته ، کمی سنگین‌تر بود. [ 1 ] . علامه مجلسی‏ ، حیاه القلوب‏ ، ج 1 ، ص 345 ، قم ، سرور ، چاپ ششم ، 1384ش. [ 2 ] . مجلسی ، محمد باقر ، بحار الانوار ، ج 61 ، ص 320 ، بیروت ، دار احیا التراث العربی ، چاپ دوم ، 1403ق. [ 3 ] . حیاه القلوب‏ ، ج 1 ، ص 345. [ 4 ] . شیخ صدوق ، خصال ، محقق ، مصحح ، غفاری ، علی اکبر ، ج 2 ، ص 388 ، قم ، دفتر انتشارات اسلامی ، چاپ اول ، 1362ش. [ 5 ] . بحار الانوار ، ج ‏10 ، ص 173. [ 6 ] . جزائری ، نعمت الله ، النور المبین فی قصص الانبیا و المرسلین ، ص 101 ، قم ، مکتبه ایه الله المرعشی النجفی ، چاپ اول ، 1404ق. [ 7 ] . طبرسی ، فضل بن حسن ، مجمع البیان فی تفسیر القران ، مصحح ، یزدی طباطبائی ، فضل ‏الله ، رسولی ، هاشم‏ ، ج 2 ، ص 636 ، تهران ، ناصر خسرو ، چاپ سوم ، 1372ش. [ 8 ] . مستوفی قزوینی ، حمد الله بن ابی بکر بن احمد ، تاریخ گزیده ، تحقیق ، نوایی ، عبدالحسین ، ص 30 ، تهران ، امیر کبیر ، چاپ سوم ، 1364ش. [ 9 ] . منهاج سراج ، طبقات ناصری تاریخ ایران و اسلام ، تحقیق ، عبد الحی ، حبیبی ، ج 1 ، ص 26 ، تهران ، دنیای کتاب ، چاپ اول ، 1363ش. [ 10 ] . حیاه القلوب‏ ، ج 1 ، ص 345. [ 11 ] . مترجمان ، ترجمه تفسیر طبری ، تحقیق ، یغمایی ، حبیب ، ج 2 ، ص 495 ، تهران ، توس ، چاپ دوم ، 1356ش. 4 تن از محبوب ترین پادشاهان ایران در سرزمین کهن ایران پادشاهان بسیاری بر آن سلطنت کرده اند اما برخی از آنان در میان مردم محبوبیت بسیار خاصی داشته اند که ناشی از اقدامات آنان و همچنین رفتار آنان با مرد[ادامه مطلب ...](https://yeksoal.com/question/%d8%a8%d8%b2%d8%b1%da%af%d8%aa%d8%b1%db%8c%d9%86-%d9%be%d8%a7%d8%af%d8%b4%d8%a7%d9%87-%d8%ac%d9%87%d8%a7%d9%86-%da%86%d9%87-%da%a9%d8%b3%db%8c-%d8%a8%d9%88%d8%af%d9%87-%d8%a7%d8%b3%d8%aa%d8%9f/#comment-478 "ادامه مطلب ...")


۴ تن از محبوب ترین پادشاهان ایران



در سرزمین کهن ایران پادشاهان بسیاری بر آن سلطنت کرده اند اما برخی از آنان در میان مردم محبوبیت بسیار خاصی داشته اند که ناشی از اقدامات آنان و همچنین رفتار آنان با مردم سرچشمه گرفته است.


**رتبه چهارم:**بهرام گور **سلسله:** ساسانی  

**سال:**۴۰۶ تا ۴۳۸ میلادی  

**فرزند:**یزدگرد یکم


[![بهرام پنجم یا همان بهرام گور](data:image/svg+xml,%3Csvg%20xmlns='http://www.w3.org/2000/svg'%20viewBox='0%200%200%200'%3E%3C/svg%3E)![بهرام پنجم یا همان بهرام گور](https://yeksoal.com/wp-content/uploads/بهرام-پنجم-یا-همان-بهرام-گور.jpg)](https://yeksoal.com/wp-content/uploads/بهرام-پنجم-یا-همان-بهرام-گور.jpg)


بهرام پنجم یا همان بهرام گور یکی از برجسته ترین شاهان تاریخ ایران است که در زمان او ایران به پیشرفت های بسیاری نائل آمد. بهرام رومیان و ترکان را شکست داد و مرزهای ایران را قرین آرامش کرد. او برای شادی مردم دستور داد تا در همه خیابان ها نوازندگانی قرار دهند تا آنان برای مردم آواز خوانده و موسیقی اجرا کنند تا مردم با دیدن و شنیدن آن شاد شوند. درباره مرگ او مورخان اطلاع درستی ندارند، برخی نوشته اند که بهرام به هنگام شکار گور(که همیشه شکار گور مورد علاقه وی بود) از همراهان خود جدا افتاده و با اسب نادانسته به باتلاقی فرو می رود و برای همیشه ناپدید می شود.







**رتبه سوم:**داریوش بزرگ **سلسله:** هخامنشی  

**سال:**۵۵۰ تا ۴۶۰ پیش از میلاد مسیح  

**فرزند:**هیستاسپ


[![داریوش بزرگ](data:image/svg+xml,%3Csvg%20xmlns='http://www.w3.org/2000/svg'%20viewBox='0%200%200%200'%3E%3C/svg%3E)![داریوش بزرگ](https://yeksoal.com/wp-content/uploads/داریوش-بزرگ.jpg)](https://yeksoal.com/wp-content/uploads/داریوش-بزرگ.jpg)


داریوش بزرگ، بزرگ ترین شاه هخامنشی (با احترام به کوروش) از نظر پیشرفت امپراتوری و نظامی است. او پس از رسیدن به پادشاهی و مجازات کردن گئومات مُغ و دیگر شورشیان، یک سیستم پیشرفته در ایران به اجرا در آورد که همه جای آن سرزمین پهناور در داخل آن سیستم به کار مشغول بودند. اقدامات او در زمینه لشکری و اداره کشور نشان دهنده نبوغ بالای اوست که در آن دوره نظیرش در هیچ کجای جهان دیده نشده بود.







**رتبه دوم:**خسرو انوشیروان **سلسله:** ساسانی  

**سال:**۵۰۱ تا ۵۷۹ میلادی  

**فرزند:** قباد


[![خسرو انوشیروان](data:image/svg+xml,%3Csvg%20xmlns='http://www.w3.org/2000/svg'%20viewBox='0%200%200%200'%3E%3C/svg%3E)![خسرو انوشیروان](https://yeksoal.com/wp-content/uploads/خسرو-انوشیروان.jpg)](https://yeksoal.com/wp-content/uploads/خسرو-انوشیروان.jpg)


خسرو انوشیروان یا همان خسرو یکم به گواهی تمامی تاریخ نویسان دادگر ترین شاه ایران است که نام او چند سده پس از فروپاشی ساسانیان هنوز برای مثال زدن و دادگری بر سر زبان ها بود. او بزرگترین پادشاه ساسانی است که حقا به او لقب دادگر داده شد.


آورده اند که در هنگام ساخت ایوان مدائن، برخی از خانه های اطراف را از مردم خریده و خراب کردند تا برای ساخت کاخ انوشیروان مکان بزرگتری را فراهم آورند ولی در این بین یکی از صاحبان این خانه ها که پیرزنی بود به هیچ وجه حاضر به فروش خانه اش نشد، حتی با وجود اینکه ماموران شاه به او پیشنهاد مبلغ بیشتری و حتی چند برابر قیمت خانه اش را به وی دادند. ولی پیرزن به هیچ وجه به خواسته آنان تن در نداد تا اینکه آگهی به نزد خسرو رسید و چون خسرو از ماجرا آگاهی یافت دستور داد تا پیرزن و خانه را رها کرده و کاخ را بنا نهند به طوری که دیوار کاخ خانه او را در بر نگیرد. تا مجبور به خراب کردن خانه آن پیرزن نشوند.


از آن پس کاخ انوشیروان در جایی از آن به طور عجیبی کج شده و در جایی دیگر به دیوار دیگرش می پیوست. پس از آن ماجرا کسی از انوشیروان پرسید که این کژی ایوان چیست؟ انوشیروان خردمندانه در پاسخ او گفت که : آن کژی از راستی ماست.







**رتبه نخست:**کوروش بزرگ **سلسله:** هخامنشی  

**سال:**۵۳۰ تا ۶۰۰ پیش از میلاد مسیح  

**فرزند:** کمبوجیه


[![کوروش بزرگ](data:image/svg+xml,%3Csvg%20xmlns='http://www.w3.org/2000/svg'%20viewBox='0%200%200%200'%3E%3C/svg%3E)![کوروش بزرگ](https://yeksoal.com/wp-content/uploads/کوروش-بزرگ.jpg)](https://yeksoal.com/wp-content/uploads/کوروش-بزرگ.jpg)


کوروش بزرگ نخستین امپراتور از بزرگترین امپراتوری تاریخ یعنی امپراتوری هخامنشیان است. کوروش در زمان پادشاهیش چنان خردمند و با گذشت بود که دوست و دشمن از او تعریف کرده اند. او نخستین پادشاهی است که پس از تصرف دولت های بابل، ماد، لیدی و … دستور کشتن مردم و ویران کردن شهر های مغلوب شده را نداد. او حتی به مردم شکست خورده اجازه داد تا در انتخاب کیش خود آزاد باشند و هیچ اجباری در پرستیدن خدای خود کوروش نکرد.


اقدامات والای کوروش او را نه تنها در تاریخ ایران بلکه در تاریخ کل جهان، بسیار متمایز از دیگر پادشاهان کرده است.


[جمع کردن](#) عید الزهرا و جشن گرفتن نهم ربیع الاول به دو جهت می‌تواند باشد:
نخست آنکه سالروز به امامت رسیدن حضرت ولی عصر امام زمان(عج) است، دومین مناسبت که بین برخی از مردم به غلط مشهور شده، سالروز قتل عمر بن خطاب است.


اما نسبت به امامت امام عصر از آن جهت که هشتم ربیع الاول روز شهادت امام حسن عسکری است و از آن به بعد امامت به عهده امام زمان حضرت ولی عصر سپرده می‌شود، شیعیان برای به امامت رسیدن امام زمان خشنودند و جشن می‌گیرند. با این کار یک نوع ابراز احساسات و عرض ارادت نسبت به آن وجود شریف و مادر بزر گوارش حضرت زهرا (س) می‌کنند، اما در عین حال هیچ گونه توصیه‌ای از سوی معصومین بر جشن گرفتن این روز نداریم.
دومین جهت که بین مردم به غلط مشهور گشته که سالروز قتل عمر، نهم ربیع الاول است، نیز بدون مستند و دلیل معتبر است. زیرا طبق منابع تاریخی فریقین (شیعی و سنی) عمر بن خطاب در روز بیست و سوم ذی الحجه ترور شد. پس از سه روز درگذشت. بنابر این او در اواخر ذی الحجه درگذشته است.  وقتل او در ۹ ربیع الاول فاقد دلیل معتبر است. بسیاری از بزرگان شیعه براین اتفاق نظر دارند که تاریخ قتل خلیفه دوم ۲۶ یا ۲۹ ذی الحجة سال ۲۳ هـ .ق است. على بن حسين مسعودى و یعقوبی ، دو تن از مورّخان بنام شیعه همچنین همه تاریخ نگاران اهل سنت بر همین عقیده بوده اند.


روز مرگ عمر ابن خطاب در منابع معتبر:


✅تاریخِ #دقیق قتل عُمَر بن خطاب به دست ابولولو :


طبق منابع تاریخی شیعه و سنی ، عمر بن الخطاب ( خلیفه دوم ) در بیست وششم ذی الحجه ترور شد و بعد از حدود سه روز درگذشت. بنابراین وی در آخر ذیحجه یا اول محرم درگذشته است. این مطلب را همه‌ ی مورخان اعم از شیعه و سنی در آثار خود آورده اند. بنابراین اقلیت قلیلی که در نهم ربیع الاول مراسم عمرکشان ( عید الزهرا یا فرحة الزهراء ) برگزار می کنند اساسا حدود هفتاد روز تأخیر می کنند و کارشان حتی اگر توجیه شرعی و عقلی دشته باشد ، دستکم از نظر تاریخی دچار اشکال است. 


✅برای اطمینان می توانید به منابع تاریخی زیر مراجعه فرمایید که همگی آخر ذی الحجه را به عنوان تاریخ قتل عُمَر بیان کرده اند:


✅منابع تاریخی #شیعه یا متمایل به تشیع :


۱. تاریخ ‏الیعقوبى ، یعقوبی، ج‏۲ ، ص۱۵۹ ، قرن سوم ، مولف آن شیعه است. همچنین تاریخ ‏یعقوبى/ ترجمه فارسی آیتی ، ج‏۲ ، ص۴۹
(به این منبع استناد کامل نمیشه)


۲. التنبیه ‏و الإشراف ، مسعودی ، ص۲۵۰ ، قرن چهارم ، مؤلف آن شیعه یا متمایل به تشیع است


۳. مروج ‏الذهب ، مسعودی ، ج‏۲ ص۳۰۴ و ص۳۲۱ ، قرن چهارم ، مولف آن شیعه یا متمایل به تشیع است.


۴. الفتوح ، ابن اعثم کوفی ، ج‏۲ ، ص۳۲۳ ، قرن چهارم ، مولف متمایل به تشیع است.


۵. مَسارّ الشیعه ، ص42 ، مؤلف: شیخ مفید (ره) پیشوای بزرگ شیعیان در اوایل قرن پنجم که خوشبختانه نسخه خطی اصلی این کتاب با دستخط مؤلف موجود است. در این کتاب نیز مرگ عمر در ذیحجه ذکر شده است. می دانیم که شیخ مفید(ره) از نظر عظمت علمی و تقوایی در حد عالی هستند تا جایی که برخی بر این باورند که به دریافت توقیع ( نامه ) از امام عصر (عج) مشرف شده اند. 


✅برخی دیگر از #منابع تاریخی:


۶. الإمامة و السیاسة ، مولف ناشناس، ج‏۱ ص۳۹ ، قرن سوم ، مذهب مولف: نامعلوم


۷. المعارف ، ابن قتیبه، ص ۱۸۳ ، قرن سوم ، مذهب مولف: سنی


۸. أنساب‏ الأشراف، بلاذری، ج‏۱۰، ص۴۱۷ ، قرن: سوم ، مذهبِ مولف: سنی


۹. الطبقات‏ الکبرى، محمد بن سعد، ج‏۳ ، ص:۲۵۸ ، قرن سوم ، مذهب مولف: سنی


۱۰. تاریخ ‏الطبری، طبری، ج‏۴، ص:۱۹۱ ، قرن چهارم ، مذهب مولف: سنی


✅بد نیست بدانیم که #علمای قدیم ما شیعیان درباره اینکه « عمر در ذیحجه کشته شده » اتفاق نظر داشته اند و حتی مرحوم علامه مجلسی(ره) نیز به این موضوع اعتراف کرده است 


?بحارالانوار، ج‏۳۱، ص ۱۱۸


✅البته مجلسی(ره) خود سعی کرده به هر قیمت شده #نهم ربیع الاول را تایید کند!! بعید نیست ایشان که در عصر صفوی می زیست از سوی حکومت یا جو جامعه تحت فشار بوده اند و از این رو به روایتی که از نظر سندی ضعیف است و از نظر متن نیز با مسلمات تاریخی و روایی در تعارض است استناد کرده اند! روایتی که مجلسی به آن استناد کرده از طریق دو راوی مجهول الهویه به احمد بن اسحاق قمی(ره) منسوب شده که سند و متن آن بسیارِ ضیعف است. 


✅کفعمی از ابن ادریس حلی (صاحب کتاب السرائر) نقل کرده که درباره تاریخ نهم ربیع گفته است: " مَنْ زَعَمَ أَنَّ عُمَرَ قُتِلَ فِیهِ فَقَدْ أَخْطَأَ بِإِجْمَاعِ أَهْلِ التَّوَارِیخِ وَ السِّیَرِ " ترجمه: « هر کس بپندارد عمر در نهم ربیع کشته شده به اجماع صاحبان کتب تاریخ و سیره در اشتباه است». سپس خود کفعمی تاریخ ذیحجه را صحیح دانسته می افزاید: « الإجماعُ حاصلٌ مِن الشیعةِ و أهلِ السنّةِ على ذلک» یعنی «شیعه و سنی بر این موضوع اتفاق نظر دارند»


?کفعمی، مصباح الکفعمی = جنة الأمان الواقیة ، ص: 511 و مجلسی، بحارالانوار، ج‏۳۱، ص ۱۱۹


خرافه\_عیدالزهرا



اینجا، در امنیت کامل #جلسه لعن برپا می کنند
آنجا، در افغانستان و پاکستان به این بهانه خون #شیعه را می ریزند.


✅لینک دانلود:


<https://goo.gl/7fWj6R>


خرافه\_عیدالزهرا



می گویند: ما #لعن میکنیم، اگر شیعه کشته شد هم بفدای حضرت زهرا... 


![توضیح تصویر](https://lamtakam.com/img/uploaded_images/61/1542613612.jpg) 


این جماعت #شیعه\_میلی نمی دانند که تامین امنیت و جان شیعیان آنقدر مهم است که وقتی به امام حسن(ع) گفته شد چرا نمی جنگید؟
در پاسخ یکی از دلایل را این ذکر کردند که جان شیعیان در خطر است 


خرافه\_عیدالزهرا



شیعیان #بددهن
علی(ع) حتی #یارانش را از ناسزا گفتن به سپاهیان معاویه منع کرد!


در جنگ صفین هنگامی که دو لشکر حق و باطل، سپاه امیرالمؤمنین علی (ع)و معاویه در مقابل هم صف آرایی کردند، گروهی از سربازان امیرالمؤمنین (ع) شروع کردند به لشگر شام #فحش\_دادن.


✅حضرت وقتی شنید بعضی از افراد سپاهش، دشنام می دهند و ناسزا می گویند. ایشان را از این کار نهی کرد و فرمود:


«من دوست نمی دارم که #شما این گونه #دشنام داده، مردمی بد زبان و ناسزاگوی باشید (زیرا فحش و ناسزاگویی، عمل زشت و ناپسندی است. و از طرفی اگر شما فحش بدهید، ممکن است این امر سبب دشمنی و کینه توزی بیشتر ایشان شود و مقابله به مثل کرده، به ما و شما حرف های رکیک زده، #فحش و #دشنام بدهند)، بهتر آن است که رفتار و کردار واقعی و احوال حقیقی ایشان را بیان کنید 


?نهج البلاغه خطبه198


خرافه\_عیدالزهرا



شخصی به امام صادق (ع) خبر داد که یکی از شیعیان در مسجد نشسته و #علنا به #خلفا دشنام می دهد. 


حضرت فرمودند: او را چه شده؟ خدا او را لعنت کند که متعرض ما شده است. خداوند متعال می فرماید: (به معبود) كسانى كه غير خدا را مى‏ خوانند دشنام ندهيد، مبادا آن ها (نيز) از روى (ظلم و) جهل، خدا را دشنام دهند.


✅منبع


و في الاعتقادات عنه (عليه السلام) أنه قيل له: إنا نرى في المسجد رجلا يعلن بسب أعدائكم و يسبهم فقال: ما له لعنه الله تعرض بنا قال الله «ولا تسبوا الذين يدعون» الآية".


? بحارالانوار، ج 71، ص 217.


خرافه\_عیدالزهرا



![توضیح تصویر](https://lamtakam.com/img/uploaded_images/61/1542614351.jpg) 


متن امام خامنه ای پاسخ به تمام شبهات درباره لعن کردن بعضی از افراد تاریخ اسلام است .این فتوا حاکی از بصیرت عمیق امام خامنه ای و علمدار انقلاب نسبت به شرایط کنونی جهان اسلام و تلاش صهیونیسم در ایجاد تفرقه بین شیعه و سنی است.خداوند بر توفیق ایشان بیفزاید.


<http://www.saelin18.com/?p=2562>


خرافه\_عیدالزهرا



![توضیح تصویر](https://lamtakam.com/img/uploaded_images/61/1542615444.jpg) 


عیدالزهراء روز بیان مشترکات میان شیعه و اهل تسنن و ترک لعن است.


آیت الله بهجت(ره) درباره برخی از رفتارها به نام عیدالزهرا گفته‌اند: «عیدالزهراء روز بیان مشترکات میان شیعه و اهل تسنن و ترک لعن است؛ چه بسا ... این کارها موجب اذیت و آزار و یا قتل شیعیانی که در بلاد و کشورهای دیگر در اقلیت هستند گردد در این صورت اگر یک قطره خون از آنها ریخته شود ما مسبب آن و یا شریک جرم خواهیم بود.


خرافه\_عیدالزهرا



![توضیح تصویر](https://lamtakam.com/img/uploaded_images/61/1542615645.jpg) 


آیت الله بهجت(ره)؛ كسي كه وحدت مسلمانان را نخواهد ، #مسلمان\_نيست.
ائمه ما در نماز جماعت آنان شرکت می کردند، به جهت اتحاد مسلمانان.


وحدت\_مسلمین



با\_تفرقه\_مخالفیم



ان شاالله شیعیان حقیقی در این برهه حساس حواسشان به حمایت وحدت بین شیعه و سنی و اطاعت امر ولی خواهد بود.


عید\_الزهرا



نکته:طی روز های گذشته همزمان با نهم ربیع‌الاول مطالب انحرافی «عید الزهرا» در راستای اختلاف افکنی میان مسلمانان از سوی معاندان در شبکه‌‌های اجتماعی منتشر شد. 


به گزارش سدیدآنلاین سالهاست که با رسیدن 9 ربیع‌الاول برخی مغرضان با انتشار مطالب و تصاویر وهن‌آمیز به اسم تشیع افراد ناآگاه را گمراه و آنها را با موجی ساختگی خود همراه می‌کنند.


«تشیع لندنی» که پیش تر فعالیت‌‌های تبلیغی خود را از طریق شبکه‌های ماهواره انجام می‌داد، با گسترش فضای مجازی و افزایش تعداد کاربران شبکه‌های اجتماعی از این ابزار ارتباطی نیز غافل نمانده است.


![توضیح تصویر](https://lamtakam.com/img/uploaded_images/61/1542640782.jpg) 


در صفحات مدیریت شده از سوی این افراد تصاویر و مطالب وهن‌آمیزی منتشر شد که با جعل حقیقت سعی در انجام مأموریت نیمه‌کار دشمنان اسلام داشت.
هوشیار باشیم.


✅‌نظر علما و مراجع عظام در رابطه با لعن بزرگان اهل سنت：


1⃣ امام خامنه ای (٢٧/٩/٨٧)：این جور نباشد که کسی از یک گوشه خیال کند دارد از شیعه دفاع می کندوتصورکندکه دفاع از شیعه به این است که بتواند آتش دشمنی ضدشیعه وغیرشیعه رابرانگیزد.این دفاع از شیعه نیست....


⬅ امام خامنه ای：هرگونه گفتار یا کردارورفتاری که درزمان حاضرسوژه شود وبهانه به دست دشمن بدهد ویاموجب اختلاف وتفرقه بین مسلمانان شود حرام اکید است


3⃣آیت الله سیستانی：ایجادتفرقه حتی
به اندازه یک کلمه یانصف کلمه جایز نیست.


4⃣ایت الله وحید خراسانی：لعن وسب بزرگان اهل سنت جایز نیست زیراموجب دور شدن آنها ازاهل بیت میشود


5⃣آیت الله مکارم شیرازی：هرگونه اهانت به مقدسات دیگران جایز نیست


6⃣آیت الله مظاهری：اهانت به مقدسات واعتقادات مسلمانان وایجاد تفرقه میان صفوف پیروان پیامبر عظیم الشأن عقلا وشرعا جایز نیست.


⚠️ نکته آخر اینکه برنامه هایی مثل جشن های نهم ربیع برای دور کردن اذهان شیعه از مسأله مهدویت نیز میباشد.
و نیز باعث افزایش دشمنی ها با شیعه و آزار و اذیت آنها در سایر بلاد میشود.


پیشنهاد می شود كتاب خواندني با عنوان « نهم ربيع ؛جهالت‌ها و خسارت‌ها» مطالعه شود در کتاب‌های تاریخی از فردی به نام سلیمان [ 1 ] - غلام امام حسین ع - یاد شده است که به وسیله به نام سلیمان بن عوف حضرمی به شهادت رسیده است. [ 2 ] در زیارتی نیز امده است: ...سلام بر سلیمان ، غلام حسین بن امیرالمؤمنین و خداوند لعنت کند قاتل او سلیمان بن عوف حضرمی را... . [ 3 ] نام قاتل غلام امام حسین ع در عبارت بالا سلیمان بن عوف حضرمی ذکر شده است. اما در زیارت رجبیه که به شهدای کربلا در ان سلام داده می‌شود ، سلیمان بن عوف حضرمی به عنوان یکی از شهدای کربلا نام برده می‌شود ! پرسش ان است که سلیمان بن عوف حضرمی چه نقشی در حادثه کربلا داشته است ؟ ایا از یاران امام حسین ع بود ، یا از قاتلان اصحابش ؟ ! همان‌گونه که بیان شد کتاب‌های تاریخی ناظر به ان هستند که شخصی به همین نام ، قاتل غلام امام حسین ع بود که ان غلام شهید نیز اتفاقا سلیمان نام داشت و در برخی زیارات ، وی به همین دلیل مورد لعن و نفرین قرار گرفت. موضوع تا این مرحله روشن است ، جز ان‌که سید بن طاووس در اعمال شب نیمه شعبان ؛ زیارتی برای امام حسین ع اورده که در فرازی از ان امده است: السلام على سلیمان بن عوف الحضرمی ؛ [ 4 ] در این عبارت به سلیمان بن عوف حضرمی به عنوان شهیدی از شهیدان کربلا ، درود فرستاده شده است. این زیارت برای اولین بار در کتاب اقبال نقل شد ، اما در نسخه موجود بحار الانوار ، در این زیارت منقول از ابن طاوس ، سلیمان بن عون الحضرمی با نون اورده شده است. [ 5 ]   از انچه گفته شد ، چند احتمال را برای پاسخ به این پرسش می‌توان مطرح کرد: 1. به احتمال زیاد سلیمان بن عوف حضرمی همان قاتلی بود که از سپاه یزیدیان به شمار می‌امد ، اما چون فردی که به دست او به شهادت رسید نیز سلیمان نام داشت و بر این اساس ، در نقل‌های تاریخی این دو همواره در کنار هم یاد می‌شدند ، به اشتباه ادامه نام قاتل بر مقتول نیز نهاده شد. 2. دو شخصیت به نام سلیمان بن عوف حضرمی وجود داشتند که تنها در نام ، مشابه هم بودند. 3. سلیمان بن عوف حضرمی از سپاه یزیدیان بوده و سلیمان بن عون حضرمی از سپاه امام حسین ع . البته دو احتمال اخیر را با کمی تردید می‌توان پذیرفت ؛ زیرا سلیمان بن عوف تنها در کتب قرن هفتم به بعد و تنها در این زیارت از اصحاب امام حسین ع به شمار امده و از سلیمان بن عون نیز قبل از بحار الانوار و جز در همین زیارت گزارشی در کتب تاریخی وجود ندارد ، بلکه ممکن است انچه در بحار امده نیز اشتباهی در استنساخ باشد.   [ 1 ] . البته در برخی از کتب ؛ نام غلام امام حسین ع را سلیم گفته‌اند. خلیلى ، عباس ، حالت ، ‏ ابو القاسم ، تاریخ کامل بزرگ اسلام و ایران ، ج 11 ، ص 209 ، تهران ، مؤسسه مطبوعات علمی ، 1371ش. [ 2 ] . طبری ، محمد بن جریر ، تاریخ الامم و الملوک تاریخ طبری ، تحقیق ، ابراهیم ، محمد ابو الفضل ، ج 5 ، ص 469 ، بیروت ، دار التراث ، چاپ دوم ، 1387ق ؛ ابن اثیر جزری ، علی بن محمد ، الکامل فی التاریخ ، ج 4 ، ص 93 ، بیروت ، دار صادر ، 1385ق. [ 3 ] . مجلسی ، محمد باقر ، بحار الانوار ، ج 45 ، ص 69 ، بیروت ، مؤسسه الوفا ، 1403ق. [ 4 ] . سید ابن طاووس ، رضی الدین علی ، الاقبال بالاعمال الحسنه ، ج 2 ، ص 714 ، تهران ، دار الکتب الاسلامیه ، چاپ دوم ، 1409ق. [ 5 ] . بحار الانوار ، ج 98 ، ص 340. بله باید بقیه را هم بکشید درباره کشته شدگان لشکر عمر سعد در روز عاشورا ، نمی توان امار دقیقی ارائه کرد. از جهتی ممکن است نسبت به برخی از این امارها تشکیک شود. و از جهتی دیگر ، درباره برخی افراد ، از تلفاتی که او به لشکر دشمن وارد کرده است ، سخنی به میان نیامده است و یا درباره برخی از شهدا به همین مقدار اکتفا شده که گفته اند: جنگ شدیدی کرد تا این که کشته شد . با این حال ؛ در منابع مرتبط با فاجعه عاشورا ، برای افرادی که توسط امام حسین ع و یا برخی از اصحاب ایشان کشته شده اند ، امارهایی بیان شده است: 1. یزید بن زیاد مصاهر ابو شعثا کندی : حداقل 5 نفر. [ 1 ] 2. حر بن یزید ریاحی: حداقل 40 نفر ، تا پیش از این که اسبش را پی کنند. [ 2 ] 3. وهب بن عبدالله کلبی: 36 نفر 24 پیاده و 12 سواره . [ 3 ] 4. قاسم بن الحسن: 35 نفر. [ 4 ] 5. علی بن الحسین علی اکبر : 200 نفر. [ 5 ] 5. حبیب بن مظاهر: 31 [ 6 ] یا 62 [ 7 ] نفر. 6. زهیر بن قین بجلی: 19 [ 8 ] یا 70 [ 9 ] یا 120 [ 10 ] نفر. 7. بریر بن خضیر همدانی: 30 نفر. [ 11 ] 8. مالک بن انس کاهلی: 14 [ 12 ] یا 44 [ 13 ] نفر. 9. قره بن ابی قره غفاری: 68 نفر. [ 14 ] 10. جون بن حوی: 25 نفر. [ 15 ] 12. انیس بن معقل اصبحی: بیش از 20 نفر. [ 16 ] 13. حجاج بن مسروق جعفی مؤذن امام حسین [ 17 ] : 25 نفر. [ 18 ] 14. جناده بن حارث انصاری: 16 نفر. [ 19 ] 15. غلام ترک حر بن یزید ریاحی: 70 نفر. [ 20 ] 16. ابراهیم بن حصین اسدی: 84 نفر. [ 21 ] 17. عبدالله بن مسلم بن عقیل: 98 نفر. [ 22 ] 18 عون بن عبدالله بن جعفر: 21 نفر 3 سواره و 18 پیاده . [ 23 ] 19. محمد بن عبدالله بن جعفر: 10 نفر. [ 24 ] 20. عبدالرحمن بن عقیل: 17 سواره. [ 25 ] 21. جعفر بن عقیل: 2 یا 15 نفر. [ 26 ] 22. عبدالله بن الحسن: 14 نفر. [ 27 ] 23. نافع بن هلال بجلی یا جملی: 12 [ 28 ] یا 70 نفر. [ 29 ] 24. عباس بن علی ع : 80 نفر پیش از ورود به نهر. [ 30 ] 25. امام حسین ع : 1950 نفر. [ 31 ] این امارهای جزئی نمی تواند ما را به یک امار کلی رهنمون شود ، زیرا: اولا: امار مرتبط با تمام اصحاب امام گزارش نشده است. ثانیا: برخی گزارش ها نیز باید اعتبارسنجی شوند ، زیرا به عنوان نمونه جز از راه اعجاز امکان ندارد که امام حسین ع با استفاده از سلاح های ان روز ، در مدت چند ساعت ، نزدیک به دو هزار نفر را کشته باشد. [ 1 ] . طبری ، محمد بن جریر ، تاریخ الامم و الملوک تاریخ طبری ، ج 5 ، ص 445 ، بیروت ، دار التراث ، چاپ دوم ، 1387ق. [ 2 ] . خوارزمی ، موفق بن احمد ، مقتل الحسین ع ، ج 2 ، ص 13 14 ، قم ، انوار الهدی ، چاپ دوم ، 1423ق. [ 3 ] . همان ، ص 16. [ 4 ] . همان ، ص 31. [ 5 ] . همان ، ص 34 35. [ 6 ] . فتال نیشابوری ، محمد بن حسن ، روضه الواعظین و بصیره المتعظین ، ج 1 ، ص 423 ، قم ، دلیل ما ، چاپ اول ، 1423ق. [ 7 ] . ابن شهر اشوب مازندرانی ، مناقب ال ابی طالب ع ، ج 4 ، ص 103 ، قم ، علامه ، چاپ اول ، 1379ق ؛ کرکى حائرى ، سید محمد ، تسلیه المجالس و زینه المجالس ، ج 2 ، ص 296 ، قم ، مؤسسه المعارف الاسلامیه ، چاپ اول ، 1418ق. [ 8 ] . روضه الواعظین و بصیره المتعظین ، ج 1 ، ص 423. [ 9 ] . قندوزی ، سلیمان بن ابراهیم ، ینابیع الموده لذو القربى ، ج 3 ، ص 72 ، قم ، اسوه ، چاپ دوم ، 1422ق. [ 10 ] . مناقب ال ابی طالب ع ، ج 4 ، ص 103 ؛ تسلیه المجالس و زینه المجالس ، ج 2 ، ص 295. [ 11 ] . روضه الواعظین و بصیره المتعظین ، ج 1 ، ص 424 ؛ تسلیه المجالس و زینه المجالس ، ج 2 ، ص 283. [ 12 ] . مناقب ال ابی طالب ع ، ج 4 ، ص 102. [ 13 ] . ینابیع الموده لذو القربى ، ص 74. [ 14 ] . مناقب ال ابی طالب ع ، ج 4 ، ص 102. [ 15 ] . همان ، ص 103. [ 16 ] . همان. [ 17 ] . مقتل الحسین ع ، ج 2 ، ص 23. [ 18 ] . مناقب ال ابی طالب ع ، ج 4 ، ص 103. [ 19 ] . همان ، ص 104. [ 20 ] . همان. [ 21 ] . همان ، ص 105. [ 22 ] . همان. [ 23 ] . همان ، ص 106 ؛ تسلیه المجالس و زینه المجالس ، ج 2 ، ص 303. [ 24 ] . مناقب ال ابی طالب ع ، ج 4 ، ص 106 ؛ تسلیه المجالس و زینه المجالس ، ج 2 ، ص 303. [ 25 ] . مناقب ال ابی طالب ع ، ج 4 ، ص 106. [ 26 ] . همان ، ص 105. [ 27 ] . همان ، ص 106. [ 28 ] . همان ، ص 104 ؛ تاریخ الامم و الملوک تاریخ طبری ، ج 5 ، ص 441 ؛ بلاذری ، احمد بن یحیى ، انساب الاشراف ، ج 3 ، ص 197 ، بیروت ، دار الفکر ، چاپ: اول ، 1417ق. [ 29 ] . مناقب ال ابی طالب ع ، ج 4 ، ص 104. [ 30 ] . مجلسی ، محمد باقر ، بحار الانوار ، ج 45 ، ص 41 ، بیروت ، دار احیا التراث العربی ، چاپ دوم ، 1403ق. [ 31 ] . مناقب ال ابی طالب ع ، ج 4 ، ص 110. ماجرای مقابله امام هفتم ع و امام هشتم ع با جادوگران و زنده کردن تصویر شیرهایی که در کاخ سلطنتی وجود داشت و دریده شدن ساحران توسط انها در برخی منابع روایی گزارش شده است که به بررسی مختصر ان می پردازیم: 1. به جهت جایگاه والایی که امام کاظم ع در میان مردم داشت ، هارون الرشید به دنبال شخصی بود که موقعیت حضرتشان را تضعیف نموده و ایشان را در میان مردم شرمنده سازد ؛ در همین راستا ، مرد جادوگری را به او معرفی کرده و به حضورش اوردند. وقتی سفره غذا پهن شد ، جادوگر وردی بر نان خواند که هر گاه خادم امام برای برداشتن نان دستش را دراز می کرد ، نان از میان دستانش می پرید و هارون از دیدن این صحنه خوشحال شده و به شدت می خندید. امام کاظم ع با مشاهده این جادوگری ، به تصویر شیری که بر یکی از پرده های قصر کشیده شده بود ، اشاره کرد و فرمود: ای شیر خدا ! دشمن خدا را بگیر ! پس شیر تصویر کشیده شده بر پرده به درنده بسیار بزرگی تبدیل شد و فرد جادوگر را درید ! هارون و اطرافیانش از شدت ترس بیهوش شدند و عقل از سرشان پرید. زمانی که به هوش امدند ، هارون به امام کاظم ع گفت: به حقی که بر تو دارم سوگندت می دهم که از شیر بخواه که ان مرد جادوگر را برگرداند. امام ع پاسخ داد: اگر عصای موسی که تبدیل به اژدها شده بود ، ریسمان ها و عصاهای جادوگران که به صورت مار درامده بودند را برگداند ، این شیر نیز جادوگری که بلعیده بود را برخواهد گرداند ! [ 1 ] در سند این روایت ، افراد زیر قرار دارند: محمد بن الحسن بن احمد بن ولید ، [ 2 ] محمد بن الحسن الصفار ، [ 3 ] سعد بن عبدالله ، [ 4 ] احمد بن محمد بن عیسی ، [ 5 ] حسن بن علی بن یقطین ، [ 6 ] حسین بن علی یقطین ، [ 7 ] و علی بن یقطین بن موسى البغدادی. [ 8 ] تمامی افراد مذکور در سند این روایت موثق مورد تایید هستند ؛ لذا این روایت ، گزارشی قابل استناد و اعتماد است و از جهت محتوا هم مشکلی با عقائد شیعیان ندارد ؛ زیرا با انکه امام کاظم ع در کنترل کردن خشم خود ، فردی نمونه بوده و به همین جهت به حضرتشان کاظم بسیار فروبرنده خشم می گفتند ؛ [ 9 ] اما گاه در جایی که دشمنی بخواهد با جادو و عوام فریبی ، ان چنان حقیقت را وارونه نشان دهد که بیم ان باشد که حتی حق طلبان نیز از مسیر حق منحرف شوند ، اولیای خدا با اجازه پروردگار می توانند با رفتاری اعجاز امیز ، این توطئه را نابود سازند. 2. در زمان مامون خلیفه عباسی ، خشک سالی شدیدی رخ داد و با اصرار مامون ، امام رضا ع برای خواندن نماز باران به بیابان رفت و بعد از استجابت دعای امام ع ، عده ای از اطرافیان مامون به بدگویی از حضرتشان پرداخته و به مامون گوشزد کردند که بعد از چنین اتفاقی این نگرانی وجود دارد که خلافت از بنی عباس به فرزندان علی ع منتقل شود. یکی از این بدگویان حمید بن مهران بود که با لحن جسارت امیزی به امام ع گفت: اى پسر موسى ! پایت را از گلیمت درازتر کرده ای ! خداوند بارانی را در وقتش فرستاده و تو ان را کرامتی برای خود می پنداری ! گویا مانند ابراهیم ع ، مرغان تکه تکه شده را دوباره زنده کرده ای ! در زنده کردن مرغان را انجام داده ای ، ... اگر می پنداری که راستگویی ، تصویر این دو شیری که بر تخت مامون است را زنده کرده و به جان من بینداز ! این می تواند معجزه باشد نه بارش بارانی که هم در وقتش امده و هم دیگران برای ان دست به دعا برداشته بودند ! امام رضا ع خشمگین شد و خطاب به دو تصویر بانگ برداشت: این نابکار را بدرید و هیچ اثری از او باقی مگذارید ! ان دو تصویر تبدیل به دو شیر زنده شده و در برابر نگاه های شگفت امیز حاضران به ان فرد جسور حمله نموده و او را دریدند و استخوان هایش را شکسته و خوردند و خون های او را نیز لیس زدند و هیچ اثری از او باقی نگذاشتند ! سپس رو به امام رضا ع کرده و عرضه داشتند: ای ولی خدا بر روی زمین ! دستورت در مورد مامون چیست ؟ ایا او را نیز به همین ترتیب دریده و نابود کنیم ؟ ! مامون از ترس بیهوش شد. امام به شیرها دستور داد که فعلا دست نگه دارند و سپس فرمود که عطر و گلاب به صورت مامون زده و او را به هوش اورند. بعد از انکه مامون به هوش امد ، شیرها دوباره عرضه داشتند: ایا اجازه می دهید که او را به رفیقش ملحق سازیم ؟ ! امام فرمود: نه ! خدا در باره او نیز نقشه ای دارد که اجرایش خواهد کرد ! ان دو شیر گفتند: پس چه فرمانی می دهید ؟ امام فرمود: به جای خود برگردید و همان گونه شوید که قبلا بودید ! ... [ 10 ] پذیرش محتوای این روایت هم مانند روایت قبل مشکلی ندارد ، اما از لحاظ سند ، فردی به نام محمد بن قاسم المفسر در سلسله سند ان وجود دارد که در کتب رجالی توثیق نشده است. [ 11 ] [ 1 ] . شیخ صدوق ، امالی ، ص 148 ، تهران ، کتابچی ، چاپ ششم ، 1376ش ؛ شیخ صدوق ، عیون اخبار الرضا ع ، محقق ، مصحح ، لاجوردی ، مهدی ، ج 1 ، ص 96 ، تهران ، نشر جهان ، چاپ اول ، 1378ق. [ 2 ] . بررسی سند و متن زیارت عاشورا ، 8950. [ 3 ] . محمد بن الحسن الصفار و اتهام تفویض ، 1938. [ 4 ] . نجاشی ، احمد بن علی ، فهرست اسما مصنفی الشیعه رجال نجاشی ، ص 177 ، قم ، دفتر انتشارات اسلامی ، چاپ ششم ، 1365ش. [ 5 ] . شیخ طوسی ، محمد بن حسن ، رجال الطوسی ، محقق ، مصحح ، قیومی اصفهانی ، جواد ، ص 351 ، قم ، دفتر انتشارات اسلامی ، چاپ سوم ، 1427ق. [ 6 ] . رجال الطوسی ، ص 354. [ 7 ] . همان ، ص 355. [ 8 ] . حلی ، حسن بن علی بن داود ، الرجال ، ص 91 ، دانشگاه تهران ، چاپ اول ، 1342ش. [ 9 ] . زندگی امام موسای کاظم ع و فرزندانش ، سؤال 1888 ؛ عفو و گذشت ، سیره و منش اهل بیت ع ، سؤال 4857. [ 10 ] . شیخ صدوق ، عیون اخبار الرضا ع ، محقق ، مصحح ، لاجوردی ، مهدی ، ج 2 ، ص 172 - 169 ، تهران ، نشر جهان ، چاپ اول ، 1378ق. [ 11 ] . حلی ، حسن بن علی بن داود ، الرجال ، ص 510 ، دانشگاه تهران ، چاپ اول ، 1342ش. یکی از کسانی که روز عاشورا در رکاب امام حسین ع به شهادت رسید ، [ 1 ] پسر عموی حضرتشان عبدالرحمن بن عقیل است. [ 2 ] مادرش عبد الرحمن کنیزی ام ولد بود. [ 3 ] او با دخترعمویش خدیجه دختر امام علی ع ازدواج کرد. [ 4 ] بر اساس گزارش‌های تاریخی ، عبد الرحمن روز عاشورا بعد از شهادت برادرش جعفر بن عقیل [ 5 ] و قبل از محمد بن عبدالله بن جعفر به میدان رفت [ 6 ] و این‌گونه رجز می‌خواند: ابی‏ عقیل‏ فاعرفوا مکانی         من هاشم و هاشم اخوانی کهول صدق ساده الاقران            هذا حسین شامخ البنیان و سید الشیب مع الشبان ؛ [ 7 ] پدر من عقیل است. پس مقام و منزلت مرا در میان بنی هاشم بشناسید. انان برادرانم هستند که بزرگانی راستین و والاتر از هم‌ردیفان خود هستند. این نیز حسین است که داراى ریشه‌ای اصیل بوده و بزرگ پیران و جوانان است . می‌گویند وی هفده نفر از سپاه اموی را به قتل رساند ، [ 8 ] اما سرانجام توسط عمر بن اسد جهنی ، [ 9 ] عبدالله بن عروه خثعمی ، [ 10 ] یا عثمان بن خالد همدانی [ 11 ] با کمک بشر بن سوط همدانی به شهادت رسید. [ 12 ] در زیارت ناحیه این‌گونه از او تجلیل شده است: السلام على عبد الرحمن بن عقیل ، و لعن الله قاتله و رامیه عمر بن اسد الجهنی ؛ [ 13 ] سلام بر عبدالرحمن بن عقیل و لعنت خدا بر عمر بن اسد جهنی که با تیر او را به شهادت رساند. پیکر وی به همراه سایر شهدا در حرم امام حسین ع در کربلا و پایین پای ان‌حضرت ع دفن شده است. [ 14 ]       [ 1 ] . شهدای قیام عاشورا ، 28614. [ 2 ] . شیخ مفید ، الارشاد فی معرفه حجج الله علی العباد ، ج 2 ، ص 107 ، قم ، کنگره شیخ مفید ، چاپ اول ، 1413ق. [ 3 ] . ابو الفرج ، علی بن الحسین الاصفهانی ، مقاتل الطالبیین ، محقق ، صقر ، سید احمد ، ص 96 ، بیروت ، دار المعرفه ، بی‌تا. [ 4 ] . ابن حبیب ، محمد بن حبیب‏ ، المحبر ، محقق ، شتیتر ، ایلزه لیختن‏ ، ص 56 ، بیروت ، دار الافاق الجدیده ، چاپ اول ، بی‌تا. [ 5 ] . ابن اعثم کوفی ، احمد بن اعثم ، الفتوح ، تحقیق ، شیری ، علی ، ج 5 ، ص 111 ، بیروت ، دار الاضوا ، 1411ق. [ 6 ] . همان. [ 7 ] . ابن شهر اشوب مازندرانی ، مناقب ال ابی طالب ع ، ج 4 ، ص 106 ، قم ، علامه ، چاپ اول ، 1379ق. [ 8 ] . همان. [ 9 ] . ابن مشهدی ، محمد بن جعفر ، المزار الکبیر ، محقق ، مصحح ، قیومی اصفهانی ، جواد ، ص 491 ، قم ، دفتر انتشارات اسلامی ، چاپ اول ، 1419ق. [ 10 ] . دینوری ، ابو حنیفه احمد بن داود ، الاخبار الطوال ، ص 257 ، قم ، منشورات الرضی ، 1368ش. [ 11 ] . الارشاد فی معرفه حجج الله على العباد ، ج ‏2 ، ص 107. [ 12 ] . ابن اثیر جزری ، علی بن محمد ، الکامل فی التاریخ ، ج 4 ، ص 74 75 ، بیروت ، دار صادر ، 1385ق. [ 13 ] . المزار الکبیر ، ص 491. [ 14 ] . طبرسی ، فضل بن حسن ، اعلام الوری باعلام الهدی ، ص 255 ، تهران ، دار الکتب الاسلامیه ، چاپ سوم ، 1390ق. امروزه گاه فتوایی از شریح قاضی نقل می شود که بر اساس ان ، او حکم به قتل امام حسین ( ع ) داده است و چنین عبارتی نیز به او منتسب می شود: ان حسین بن على بن ابى طالب لقد شق عصا المسلمین ، و خالف امیر المؤمنین و خرج عن الدین ثبت و حقق عندى قضیت و حکمت بدفعه و قتله حفظا لشریعه سید المرسلین ؛ حسین ستون مورد اعتماد مسلمانان را به دو نیم کرده و با امیر المؤمنین یزید بن معاویه ، به مخالفت پرداخته است ، برای من خروج او از اسلام محرز شده و حکم من ، جنگ با اوست و قتل او برای حفظ شریعت اسلام واجب است. اما بنا بر تحقیق و جستجویی که در کتاب های حدیثی و تاریخی اولیه و قابل استناد داشتیم ، چنین چیزی یافت نشد. البته در فضای مجازی این روایت را به کتاب الفین علامه حلی استناد می دهند که در واقع کلام خود علامه نیست ، بلکه این متن از مترجم الفین به نقل از یکی از کتابهای یکی دو سده اخیر می باشد. [ 1 ] [ 1 ] . ر.ک: علامه حلی ، حسن بن یوسف ، الالفین ، مترجم: وجدانی ، جعفر ، ص 1003 ، تهران ، سعدی و محمودی ، بی تا. تمام مسلمانان از جمله اهل سنت به مقام والای سلمان فارسی اعتراف دارند ، اما در دیدگاه شیعیان - صرف نظر از امامان معصوم ( ع ) - سلمان فارسی ، بزرگ ترین و جلیل القدرترین صحابی پیامبر اسلام ( ص ) می باشد که به بالاترین درجه های ایمان و کمال رسید و این شایستگی را یافت که پیامبر خدا ( ص ) درباره او بگوید: سلمان از اهل بیت ما است . [ 1 ] این جایگاه ویژه سلمان پیش پیامبر و اهل بیت ( ع ) ، موجب شد تا این بزرگواران توجه خاصی به او داشته باشند ؛ ازاین رو بنابر برخی نقل ها حضرت علی ( ع ) انجام کارهای دفن او را شخصا بر عهده گرفت. حضرتشان فاصله بسیار طولانی بین مدینه و مدائن و یا همان تیسفون را ( که در جنوب بغداد قرار دارد ) با استفاده از نیروی الهی خود ( طی الارض ) در مدت بسیار کوتاهی پیمود تا این مهم را به انجام برساند. داستان دفن سلمان توسط امام علی ( ع ) از دو منظر نقل شده است ؛ از یک جهت ، کسانی که در مدینه و محل زندگی علی ( ع ) حضور داشتند ، این جریان را نقل کرده اند و از جهتی دیگر ، کسانی که در مدائن و محل زندگی سلمان در سال های پایانی عمر او و محل وفات و دفنش ، این واقعه را شرح داده اند. الف. از شهر مدینه چنین نقل شده است: روزی حضرت علی وارد مسجد شد و فرمود: دیشب پیامبر خدا ( ص ) را در خواب دیدم و به من فرمود: سلمان از دنیا رفته است. او به من وصیت کرد که غسل ، کفن کردن ، نماز و دفن او را برعهده گیرم. من الان به مدائن خواهم رفت . در این لحظه عمر بن خطاب به ایشان گفت: کفنش را از بیت المال بردار. حضرت علی ( ع ) فرمود: کفن او قبلا اماده شده است . سپس علی ( ع ) به سمت خارج شهر به راه افتاد و مردم هم او را همراهی کردند. وقتی از شهر خارج شد مردم برگشتند. قبل از ظهر بود که ان حضرت به شهر برگشت و فرمود: سلمان را دفن کردم . بیشتر مردم باور نمی کردند ، تا این که بعد از مدتی نامه ای از مدائن رسید که در ان نوشته شده بود: سلمان در فلان شب از دنیا رفت. عرب بیابان گردی بر ما وارد شد و او را غسل داد و کفن کرد و بر او نماز خواند و بعد ، از ان جا رفت. با دیدن این نامه ، همه مردم متعجب شدند. [ 2 ] در نقلی دیگر جابر چنین می افزاید که حضرت علی ( ع ) هنگام عزیمت به مدائن ، عمامه و زره پیامبر را پوشید و عصا و شمشیرش را برداشته و سوار بر شتر پیامبر که نامش عضبا بود ، شدند. [ 3 ] ب. اصبغ بن نباته نیز از مدائن چنین گزارش داده است: ناگهان دیدیم مردی که سوار بر قاطری سفید است و صورتش را پوشانده ، نزد ما امد. به ما سلام کرد و ما هم جواب دادیم. سپس فرمود: ای اصبغ ! در انجام کار سلمان شتاب کنید . ما هم مشغول انجام کار سلمان شدیم. برایش حنوط و کفن اوردیم. او گفت: حنوط و کفن را برایش اماده کرده ام . سپس اب و محلی برای غسل دادن اماده کردیم. ان مرد با دستان خودش سلمان را غسل داد و پس از این که بر او نماز خواندیم ، او را دفن کرد و لحدش را گذاشت. وقتی که کار دفن تمام شد ، راه خود را در پیش گرفت. من به سمت او رفته و لباسش را گرفتم و گفتم: ای امیرالمؤمنین ! شما چه طور به این جا امدید و چگونه از مرگ سلمان مطلع شدید. ان حضرت به من رو کرد و فرمود: از تو در نزد خدا پیمان می گیرم تا زمانی که زنده هستم با کسی در این باره سخن نگویی . به ایشان گفتم: من قبل از شما می میرم ؟ ان حضرت فرمود: نه ! عمر تو طولانی تر خواهد بود . پس از این که اصبغ قول داد که در این باره سخنی با کسی نگوید ، حضرت علی ( ع ) به او فرمود: این پیمانی است که پیامبر خدا ( ص ) از من گرفته است. بعد از این که نمازم را در کوفه خواندم ، به خانه رفته و خوابیدم. شخصی به خوابم امد و گفت: ای علی ! سلمان از دنیا رفته. من نیز سوار بر قاطرم شده و انچه که میت لازم دارد با خود برداشته و به راه افتادم. خداوند دور را برایم نزدیک گردانید و همین طور که می بینید ، به این جا امدم . [ 4 ] از شخصی به نام زاذان این گونه نقل شده است: وقتی سلمان می خواست از دنیا برود ، به او گفتم چه کسی تو را غسل خواهد داد. گفت کسی که پیامبر خدا را غسل داده. گفتم تو در مدائن هستی و او در مدینه ؟ او گفت: وقتی که لحیه ام را بستی صدایی خواهی شنید. وقتی که سلمان از دنیا رفت و من لحیه اش را بستم ، صدایی شنیدم. به سمت در خانه رفتم. دیدم که امیرالمؤمنین علی ( ع ) حضور دارد. ایشان به من فرمود: ای زاذان ! سلمان از دنیا رفته است ؟ گفتم بله. ان حضرت وارد خانه شد و روانداز را از صورتش کنار زد. سلمان به چهره امام لبخند زد. امام فرمود: خوش به حالت ! وقتی که پیامبر خدا را ملاقات کردی به او بگو که از دست قومت چه بر سر برادرت امد . سپس مشغول تجهیز او شد. وقتی که بر او نماز می خواند ، تکبیر شدیدی را از امام می شنیدم... [ 5 ] با این که در این نقل ها تفاوت هایی وجود دارد اما تمام انان در این نکته مشترک اند که حضرت علی ( ع ) برای دفن سلمان ، در کمتر از یک نیمروز ، خود را به مدائن رسانده و با دستان مبارک خود ، سلمان را به خاک می سپارد. [ 1 ] . مفید ، محمد بن محمد ، الاختصاص ، محقق ، مصحح ، غفارى ، على اکبر و محرمى زرندى ، محمود ، ص 341 ، قم ، الموتمر العالمى لالفیه الشیخ المفید ، چاپ اول ، 1413ق. [ 2 ] . قطب الدین راوندی ، سعید بن هبه الله ، الخرائج و الجرائح ، ج 23 ، ص 562 ، قم ، مؤسسه الامام المهدی ( عج ) ، چاپ اول ، 1409ق. [ 3 ] . ابن شهراشوب مازندرانی ، محمد بن علی ، مناقب ال ابی طالب ( ع ) ، ج 2 ، ص 301 ، قم ، نشر علامه ، چاپ اول ، 1379ق. [ 4 ] . بحرانی ، سید هاشم بن سلیمان ، مدینه معاجز الائمه الاثنی عشر ، ج 2 ، ص 12-13 ، قم ، مؤسسظ المعارف الاسلامیه ، چاپ اول ، 1413ق ؛ ابن شاذان قمى ، ابو الفضل شاذان بن جبرئیل ، المناقب ، ص 91-92 ، قم ، رضی ، قم ، 1363ش. [ 5 ] . مناقب ال ابی طالب ( ع ) ، ج 2 ، ص 302.