در دین مسیحیت چند گناه کبیره وجود دارد؟
هفت (seven):
گناه به منزله سم مهلک است و بر فرد و اجتماع ضررهای گوناگونی را وارد می سازد ، منشا ارتکاب و غوطه ور شدن در گناه را باید در جهل و غفلت جستجو کرد. مهم ترین سلاح دشمن و اولین راه نفوذ او در انسان ، غافل کردن اوست. جهل نیز سرچشمه فساد است ، جهل به ارزش هاى وجودى انسان ، جهل به مهربانی و حکمت خداوند در قانون گذاری ، جهل به اثار ارزنده پاکدامنى و عفت ، جهل به عواقب گناه و ... . برای نجات از گناهان چند راه را مى توان ذکر کرد: الف. توجه به عظمت خدا و نعمت های بی شماری که به بندگانش بخشیده است. ب. توجه به علم و حکمت و لطف خداوند در قانون گذاری و حرام و حلال کردن کارها و اشیا. ج. توجه به مضرات گناه در زندگی فردی و اجتماعی. د. توجه به ارزش و مقام والای خود در بین مخلوقات. ه: توجه به وظیفه انسان در مقابل نعمت های بی شمار خدا. قران کریم در مورد گروهی از انسان‌ها  که در برابر خدا و رسولش سر تسلیم فرود نیاورده ، و از احکام و دستورات الهی اطاعت نکرده‌اند ، اعلام می‌کند که انان تا اخر در دوزخ خواهند ماند. [ 1 ] البته اگر بدون توبه و پشیمانی از دنیا بروند. البته برخی گناهان ممکن است بخشیده شوند ، اما همان‌گونه که در پرسش بدان اشاره شد ، شرک از گناهان نابخشودنی است. [ 2 ] ایاتی نیز وجود دارد که به مردم توصیه می‌کند تا در زمین به سیر و سفر پرداخته تا از زندگی و عذاب دنیایی گذشتگانی عبرت بگیرند که بیشترشان مشرک بودند: [ 3 ] قل سیروا فی الارض فانظروا کیف کان عاقبه الذین من قبل کان اکثرهم مشرکین‏ ‏‏ ؛ [ 4 ] بگو: در زمین بگردید پس با تامل بنگرید که سرانجام کسانى که پیش‏‌تر بودند [ و مرتکب کار زشت شدند ] چگونه بود ؟ بیشتر انان مشرک بودند. اما ایا می‌توان ایات فوق را به‌عنوان صغرا و کبرایی در نظر گرفت که نتیجه‌اش ان باشد که اهل دوزخ بیشتر از بهشتیان‌اند ؟ ! در پاسخ باید گفت ؛ صرف نظر از ان‌که بیشتر مردم اهل دوزخ باشند و یا بهشت ، اما ایات بالا چنین نتیجه‌ای را نمی‌دهند ؛ زیرا: انچه در قران کریم از عذاب دنیایی مشرکانی که اکثریت را تشکیل می‌دادند یاد شده است ، تنها مرتبط با مناطق خاصی است که کفر و گناه را به بالاترین درجه ان رسانده بودند و دست کم این ایات ، نشانگر ان نیست که اکثریت ساکنان تمام کره زمین مشرک باشند. از طرف دیگر گرچه باید تلاش کرد تا وجود انسان از هر شرکی پاک باشد ، اما انچه به صورت مطلق نابخشودنی است ، شرک اکبر و شریک قرار دادن برای خداست ، اما بسیاری از مؤمنان نیز دچار شرک اصغر بوده و در اعمال و رفتارشان رگه‌هایی از شرک عملی مشاهده می‌شود: و ما یؤمن اکثرهم بالله الا و هم مشرکون‏ ؛ [ 5 ] و بیشترشان به خدا ایمان نمی‌اورند ، مگر ان‌که [ براى او ] شریک قرار می‌دهند. و می‌دانیم که این‌گونه نیست که این رده از شرک نیز به هیچ وجه مورد بخشش قرار نگیرد. بر این اساس ، صغرا و کبرای موجود در پرسش ، ما را به این نتیجه قطعی نخواهد رساند که دوزخیان بیشتر از بهشتیان‌اند.   [ 1 ] . خالدین در جهنم ، 46094 ؛ جهنم و غیر مسلمانان ، ‌47 ؛ سخن گفتن جهنمیان در جهنم ، 85174. [ 2 ] . منظور از شرک در ایه 106 سوره یوسف ، 36163 ؛ تعریف شرک و اقسام ان ، 612 ؛ تاریخ شرک و بت‌پرستی در روی زمین ، 34259 ؛ انکار خدا و تمسخر پیامبران علت عذاب قوم عاد ، 49069 ؛ گناه نابخشودنی ، 40755. [ 3 ] . جهان‌گردی و مسافرت در اسلام ، ‌90862. [ 4 ] . روم 42. [ 5 ] . یوسف 106. گناه و معصیت ، مانند لجن‌زار متعفنی است که انسان ، هر چه بیشتر در ان فرو می‌رود ، کمتر بوی تعفن ان‌را حس می‌کند ؛ زیرا حس بویایی او از کار می‌افتد و متوجه غرق شدن بیشتر خود نمی‌شود. از طرف دیگر ، تصمیم جدی انسان به بازگشت از هر جای این مسیر باتلاق و متعفن ، خود یک پیروزی است. کسی که الان و در این مرحله به این پیروزی رسیده است ، باید سعی کند انگیزۀ خود را برای مبارزه با گناه ، قوی‌تر نماید ، تا در مراحل بعدی هم پیروزی شود. اما در مورد راه‌های قوی کردن انگیزه برای مبارزه با گناه ، می‌توان به موارد زیر اشاره کرد: توجه به مفاسد و مضرات گناه ، توجه به ارزش والای شخصیت خود ، توجه به مقام عظیم خداوند و رعایت کردن دستورهای او ، توجه به ارزش مبارزه با گناه و هوای نفس ، به عنوان یک هنر و لذت‌بخش بودن پیروزی بر نفس. علاوه بر این ، باید با دوری کردن از محیط‌های خلوت و پرکردن اوقات فراغت با برنامه‌هایی ؛ مانند مطالعه ، ورزش ، قرائت و حفظ قران ، عبادت ، روزه گرفتن ، ارتباط با افراد متدین و خودساخته و... شرایط و زمینه‌های گناه را از بین برد. در صورتی که ازدواج نکرده‌اید ، سریعا به این کار اقدام کنید که ارضای غریزۀ جنسی از راه حلال ،   می‌تواند شما را در دست‌یابی به اهداف‌تان کمک فراوانی نماید. نکتۀ بسیار مهم در این‌راه ، مایوس نشدن از رحمت الاهی و استعانت از او و توکل به او است. از توبه شکنی مکرر خود به هیچ وجه دلسرد نشوید و با عزمی جزم و با توجه به راه‌کارهای اشاره شده در بالا ، به مبارزه با این پدیده برخیزید. ما بر این باوریم که با دست‌گیری و لطف پروردگار مهربان ، شما در این مبارزه پیروز خواهید شد. تاثیر گناهان در زندگی انسان ، از امور مسلمی است که ایات قران و روایات دلالت بر ان دارد ، البته توجه به این مسئله ضروری است که محدوده و تاثیر ان ، برای تمام افراد یکسان نیست. بیشترین اثار وضعی زیانبار گناهان ، دامنگیر افرادی می شود که با اختیار و اگاهی مرتکب ان شوند ، اما کسانی که بدون اطلاع از گناه بودن عملی مرتکب ان شده اند و یا کسانی که هیچ نقشی در بروز گناه نداشته بلکه قربانی گناهانی شده اند که اسباب ان را دیگران ایجاد کرده اند ، به مقتضای عدالت و حکمت خداوند ، نمی توان به صورت مطلق انان را از رسیدن به سعادت محروم دانست ، بلکه با اندک تلاشی می توان اثار منفی ان گناهان را زدود. در متون دینی و سخنان پیشوایان ( ع ) راه های جبران بسیاری برای گناهان ذکر شده است ، چه رسد به اموری که واقعا گناه نبوده اند. برای روشن شدن پاسخ توجه به چند نکته ضروری است: 1. در تعالیم اهل کتاب اعم از یهود ، مسیحیت و زرتشت بحثی با عنوان معاد جسمانی مطرح نشده است. بنابراین ، انچه که در این باره بیان می کنیم ، برداشت های است که در متون دینی اهل کتاب در باره اصل اعتقاد به معاد امده است. 2. در این نوشتار سعی شده از نوشته های موجود اهل کتاب برای بیان عقایدشان استفاده شود ؛ هرچند از نظر ما چون همه پیامبران الهی از طرف خدای واحد مبعوث شدند ، از یک دین تبلیغ می کردند و اگر اختلافی بود در اجمال و تفصیل بود. اما در حقیقت دین از جمله در توحید و معاد اختلافی نبوده است ، اختلافات موجود ناشی از تحریفاتی است که دامنگیر بعضی از ادیان شده است. 3. برای بیان اعتقاد اهل کتاب در باره جسمانی بودن معاد به بیان دیدگاه های سه دین یعنی زرتشت ، یهود و مسیحیت می پردازیم: الف. اعتقاد زرتشتیان در باره معاد جسمانی در کتاب گات ها که منسوب به خود زرتشت است ، تعالیمی وجود دارد که می توان از ان اعتقاد به معاد جسمانی را استنباط کرد مانند این که ، انسان پس از مرگ از پل چینود [ پلی که گناهکاران نمی توانند از ان بگذرند ] عبور می کند ، سرانجام نیکان ، بهشت و سرانجام بدکاران دوزخ خواهد بود. نویسنده زرتشتی معاصر نیز جاودانگی روان و بقای انسان پس از مرگ ، پاداش کارهای نیک و مجازات اعمال زشت ، در بهشت و دوزخ و رستاخیز را از پایه ها و بنیاد دین زرتشت بر می شمارد. ب. اعتقاد یهودیان در باره معاد جسمانی در نظر یهودیان اعتقاد به رستاخیز یکی از اصول دین و ایمان است ، و انکار ان گناه بزرگ محسوب می شود. اما در باره جسمانی یا روحانی بودن معاد در نظر یهود باید گفت از ظاهر مجموع گفتارشان چنین به دست می اید که یهودیان معتقد به معاد جسمانی نیستند. انان می گویند: معاد در ابتدا جسمانی است ، ولی بعد از 12 ماه جسم از بین می رود و روح باقی می ماند. ج. اعتقاد مسیحیان درباره معاد جسمانی از مجموع انچه در اناجیل امده می توان گفت مسیحیان نیز معتقد به معاد هستند ، و ظاهر عبارات با معاد جسمانی سازگار است. علیک السلام.وقت بخیر


عزاداری و برپایی مجالس سوگواری برای سالار شهیدان امام حسین(ع) از امور مستحب و از سفارش‌ها و توصیه‌های اکید پیامبر گرامی اسلام(ص) و امامان معصوم(ع) است. اما چگونگی برپایی مراسم عزاداری، به عرف سالم انسان‌ها واگذار شده است. با توجه به عرف هر جامعه‌ای، شیوه‌ها و گونه‌های متفاوت عزاداری به وجود آمده است؛ سینه‌زنی، زنجیر زنی و مدیحه‌سرایی هر کشوری با کشور دیگر تفاوت دارد. در نتیجه تا زمانی که عزاداری ضرر مهم و قابل توجهی بر بدن نداشته باشد و یا پیامدهایی مثل راضی نبودن به مقدرات الهی و یا وهن دین و مذهب را در پی نداشته باشد و با عقل سالم هم سازگار باشد؛ مورد تأیید اسلام است، اما قمه‌زنی در عزاداری امام حسین(ع) به دلیل مضرات قابل توجه بر بدن، ایجاد رعب و وحشت برای کودکان و زنان، وهن مکتب تشیع، خدشه‌دار کردن اهداف عزاداری و مخالف بودن با سیره اهل بیت(ع) بدعت و حرام است.


بدون شک برپایی مراسم عزاداری و سوگواری برای اهل بیت عصمت و طهارت به ویژه امام حسین(ع) و یاران با وفا و فداکار آن حضرت از شعائر الهی و دارای اجر و ثواب بسیار، و وسیله‌ای برای قرب و نزدیکی به خداوند متعال است، اما در سال‌های اخیر، جریان‌های افراطی و مشکوک با پخش اطلاعیه، سی‌دی و کتاب به تبلیغ و ترویج بی‌حد و مرز بودن عزاداری پرداخته و می‌گویند: هر عملی که به قصد عزاداری انجام شود، جایز است و همه انواع عزاداری‌های مرسوم در جهان که به حدود 330 نوع می‌رسد، جایز است.


بر اساس این باور قمه‌زنی، قفل‌زنی، استفاده از زنجیرهای تیغ‌دار، در آتش رفتن و ... جایز است! اینها برای اثبات این ادعا از همه ابزارهای ممکن از جمله تحریک احساسات، خلط حق و باطل و حتی تهمت و افترا به برخی از فقهای گذشته و حال سود جسته و با همه توان، تلاش می‌کنند که قمه‌زنی را عملی شرعی و مستند نشان دهند. در حالی که عزاداری نیز همانند بسیاری از امور دیگر دارای حد و مرز است؛ زیرا عزاداری با اهمیت و نقش مفیدی که دارد، اگر به صورتی غیرصحیح انجام شود، ضررهای جبران‌ناپذیری را به بار می‌آورد. از این رو، وظیفه عالمان و حوزه‌های علمیه است، که بدون مجمل‌گویی و با صراحت، حد و مرز آن را بیان کنند.


خداوند متعال در قرآن می‌فرماید: «وَ مَنْ یَتَعّد حُدود اللّه فَقَد ظَلَم نَفَسه»؛(سوره طلاق ایه 1)هر کس از حدود الهی تجاوز کند بر نفس خویش ظلم کرده است و نیز روایات زیادی داریم که هر چیزی دارای حدّ است: «مامن شی ءٍ الاّ و له حدّ»؛ هیچ چیزی نیست، مگر آنکه برای آن حدّی است.


عزاداری و سوگواری برای امام حسین(ع) نیز از این قاعده مستثنا نیست؛ زیرا عزاداری نیز مرز بندی‌های خاصی دارد که از آن جمله می‌توان به موارد ذیل اشاره کرد:


1-اقامه این مراسم باید به گونه‌ای باشد که انسان گرفتار عمل حرامی نشود، از باب نمونه، اقامه عزا از اموال نامشروع، در زمین غصبی و ... نباشد.


2-بهره‌گیری از دروغ و مطالبی که با شأن حماسه‌سازان کربلا سازگاری ندارد، روا نیست.


بدون تردید، تحریف رویداد کربلا چه لفظی و چه معنوی، خرافه‌گرایی در نقل حادثه عاشورا، چه شکلی و چه محتوایی، از مرزهای عزاداری به شمار می‌آیند. پس این ادعا که عزاداری هیچ حد و مرزی ندارد، نادرست است.


تبیین و تعیین مرزهای عزاداری مجال گسترده‌تری می‌طلبد، در ادامه به صورت اختصار به قمه‌زنی که به عنوان شیوه‌ای از عزاداری مطرح شده است، می‌پردازیم:


*دلایل حرام بودن قمه‌زنی


1-قمه‌زنی از مصادیق عزاداری نیست


قمه‌زنی به دلیل آثار و پیامدهایی منفی‌ای که به دنبال دارد، از مصادیق عزاداری برای امام حسین(ع) به شمار نمی‌رود. ممکن است کسی ناخود آگاه و با شنیدن مصیبت‌های وارد شده بر خاندان پیامبر(ص) به سمتی کشیده شود که آسیبی به خودش بزند، اما این رفتار با قمه‌زنی که به عنوان یک عمل عبادی و به منظور کسب ثواب انجام می‌شود، متفاوت است. البته ابراز ارادت به سیدالشهداء(ع) مطلوب خداوند متعال است، اما باید دید حد و مزر شرعی آن چیست؟


شهید آیت‌الله مرتضی مطهری می‌فرماید: «قمه‌زنی در شرایط فعلی هیچ دلیل عقلی و نقلی بر آن نداریم و یکی از مصادیق بارز تحریف محسوب می‌گردد و حداقل اینکه در زمان فعلی، باعث زیر سؤال رفتن تشیع می‌گردد. از برنامه‌هایی که هیچ ارتباطی با اهداف امام حسین(ع) ندارند، تیغ، قمه و قفل زدن است. قمه زدن هم همین طور است. این کار، کار غلطی است که یک عده قمه‌ها را بگیرند؛ به سرهای خودشان بزنند و خون‌ها را بریزند که چه شود؟ کجای این حرکت، عزاداری است»؟


حضرت آیت‌الله خامنه‌ای(مدظله العالی) می‌فرماید: «قمه‌زنی علاوه بر اینکه از نظر عرفی از مظاهر حزن و اندوه محسوب نمی‌شود و سابقه‌ای در عصر ائمه(ع) و زمان‌های بعد از آن ندارد و تأییدی هم به شکل خاص یا عام از معصومین(ع) در مورد آن نرسیده است، در زمان حاضر موجب وهن و بدنام شدن مذهب می‌شود، بنابراین در هیچ حالتی جایز نیست و چنانچه در این امور د نذری وجود داشته باشد؛ نذر واجد شرایط صحت و انعقاد نیست»


1. قمه‌زنی به بدن ضرر می‌زند


حرمت اضرار بر نفس از قطعیات فقه ماست. اکثر فقها و آیات عظام تقلید این‌گونه فتوا داده‌اند که اگر قمه‌زنی ضرر قابل اعتنایی بر بدن داشته باشد و یا موجب وهن مذهب شود، جایز نیست.


افرادی که در حین عزاداری از زنجیرهایی استفاده می‌کنند که بر سر آن‌ها تیغ‌هایی بسته شده است و با آن‌ها به سر و صورت یا سینه و پشت می‌زنند و خون شدیدی از بدن آن‌ها جاری می‌شود، آیا این اضرار بر نفس نیست؟ خراش کوچک بر صورت و دست و جوارح انداختن دیه دارد و جایز نیست، آن‌گاه چگونه ممکن است بگوییم این عمل جایز است؟! قمه‌زدن قطعاً از مصادیق اضرار بر نفس است و هیچ‌گونه جای شک و تردیدی در آن نیست. افراد زیادی بر اثر قمه‌زدن آسیب دیده‌اند و دچار عارضه شده‌اند. آیا این اضرار بر نفس نیست؟ آیا این رفتار، مصداق عمل به فعلی که قرآن صریحاً از آن نهی کرده نیست؟ چرا به جای اینکه به خودمان لطمه می‌ز‌نیم، به دشمنان حضرت سیدالشهداء(ع) لطمه نمی‌زنیم؟ چرا به جای اینکه به ظالم و جائر و به یزیدیان زمانه حمله‌ور شویم، این چنین خودزنی می‌کنیم و خودمان را لت‌وپار می‌کنیم؟ آیا این رفتارها عاقلانه است و با مبانی و احکام شرع سازگار استد


3- قمه‌زنی سلامت فرد و جامعه را به مخاطره می‌اندازد


قمه‌زنی از لحاظ بهداشت روانی سلامتی فرد و جامعه را به مخاطره می‌اندازد، به اعتقاد کارشناسان بهداشتی و متخصصان امور بهداشتی قمه‌زنی ممکن است از یک سو باعث خون‌ریزی، عفونت‌های موضعی و قطع شدن برخی عروق و اعصاب فرد قمه‌زن شود و از سوی دیگر می‌تواند بیماری‌های عفونی خطرناکی همچون هپاتیت B و مانند آن را در جامعه گسترش دهد.


4- قمه‌زنی تعادل روان برخی از افراد حساس جامعه را برهم می‌زند


قمه‌زنی تعادل روانی برخی از افراد حساس جامعه را نیز بر هم می‌زند. متخصصان روان‌پزشکی معتقدند، قمه‌زنی در روحیه افراد حساس جامعه از جمله کودکانی که شاهد این عمل هستند اثر منفی بر جای می‌گذارد. آنان می‌گویند از آنجا که نمی‌توان کودکان را نسبت به این کار توجیه کرد، ممکن است قمه‌زنی باورهای مذهبی آنان را سست کند، مهدی بینا دانشیار رشته‌ روان‌پزشکی در مورد اثرات قمه‌زنی بر روحیه کودکان می‌گوید: «چون در قمه‌زنی خون جاری می‌شود و این حرکت ریتم‌دار و با حرکت‌های بدنی و تکرار همراه است، قطعاً روی بچه‌ها اثر منفی می‌گذارد. برخی از بچه‌ها با دیدن این عمل دچار رعب و هراس شده و حالت چندش به آنان دست می‌دهد. حالا اگر کودکی یا بزرگ‌سالی به این مسأله به عنوان یک پدیده مذهبی نگاه کند، ممکن است قمه‌زنی در آینده باعث گریز او از مذهب شود».


5-قمه‌زنی موجب وهن مذهب می‌شود


هرگاه فعل و امر جدیدی که جزء دین بودن آن ثابت نشده، سبب وهن و تضعیف دین شود، به یقین انجام آن فعل حرام بوده و باید از انجام آن پرهیز شود. قمه‌زنی نیز از امور نوپیدایی است که هیچگونه سابقه‌ای در عصر امامان معصوم(ع) و حتی قرون نزدیک به آن نداشته است.


در روزگاری که به برکت انقلاب اسلامی گرایش مردم به تشیع روز افزون شده است و منطق و عقلانیت مبانی تشیع و صفا و پاکی رهبران آن به ویژه امام خمینی(ره) و مقام معظم رهبری دنیای امروز را شیفته و دلداده مذهب اهل بیت(ع) کرده است، انجام کارهایی سؤال‌انگیز که پشتوانه استدلالی محکم هم ندارد، موجب گریز و بیزاری مردم نسبت به مذهب می‌شود و این بزرگ‌ترین ستم به مذهب اهل بیت(ع) است.


بر فرض که بگوییم و معتقد باشیم که قمه‌زنی هیچ‌گونه ضرری بر نفس ندارد و یا اینکه قمه‌زنی دارای دلیل‌های محکم فقهی است؛ به قیمت پایبندی به یکی از شعائر غیر واجب، نمی‌توان اصل دین و مذهب را قربانی کرد و مردم جهان را به مذهب تشیع بدبین کرد و آن را مکتبی خرافی، بی‌منطق و خشونت‌طلب جلوه داد.


مهم\_بر همین اساس امام صادق(ع) می‌فرماید: «کُونوا لنا زینا وَ لا تَکونُوا علینا شَیْنا حَبَّبونا الی الناس و لاتُبْغِضُونا الیهم، فجُرّوا الینا کلّ مودةٍ و ادفعُوا عنّا کلّ شرّ»؛زینت ما باشید نه سبب زشتی و بی‌آبرویی ما، ما را محبوب مردم گردانید و مبغوض ایشان نکنید. پس محبت آنها را به ما جلب کنید و هر گونه بدی را از ما دور سازید.


و نیز امام علی(ع) می‌فرماید: «انّ احسَنَ الزی ما خَلَطَک بالناس و جَمَلکَ بینهم و کفّ السنتهم عنک(غرر حکم و درر کلم جلد 5 ص 510)؛ همانا نیکوترین زینت و زیبایی چیزی است که تو را با مردم آمیخته سازد و تو را در میان مردم زیبا سازد و زبانشان را از بدگویی تو باز دارد.


و نیز امام صادق(ع) می‌فرماید: «ایّاکُم اَنْ تَعْمَلُوا عَمَلاً یُعیّرُونابِهِ، فانَّ ولد السُوءِ یُعیِّر وَالِدَهُ بِعَمَلِهِ، کُونُوا لِمَنْ انْقَطَعتُم اِلَیهِ زَیْناً وَ لا تَکُونُوا عَلیهِ شَیْناً ...»(اصول کافی.جلد2.ص219)؛ مبادا کاری کنید که ما را بدان سرزنش کنند. همانا فرزند بد، پدرش را به کردار او سرزنش کنند، برای کسی که به او دل داده‌اید (امام خود) زینت باشید و عیب و ننگ او نباشید.


آیت‌الله مکارم شیرازی می‌فرماید: عزاداری خامس آل عبا از مهمترین شعائر دینی و رمز بقای تشیع است، ولی بر عزاداران عزیز لازم است از کارهایی که موجب وهن مذهب می‌‌شود و یا آسیبی به بدن آن‌ها وارد می‌کند خودداری کنند.


آیت‌الله سیستانی می‌فرماید: باید از کارهایی که عزاداری را خدشه‌دار می‌کند اجتناب شود، روشن است که قمه‎زنی در حال حاضر تبعات منفی فراوانی از جمله وهن دین را در پی دارد.


آیت‌الله جوادی می‌فرماید: چیزی که مایه وهن اسلام و پایه هتک حرمت عزاداری است جایز نیست، انتظار می‌رود از قمه‌زنی و مانند آن پرهیز شود.


آیت‌الله العظمی خویی می‌فرماید: اگر قمه‌زنی و زنجیر‌زنی با قلاب‌های فلزی که در ماه محرم انجام می‌گیرد؛ منجر به ضرر و زیان قابل توجهی شده و یا هتک، تمسخر و توهین به دین و مذهب را به دنبال آورد؛ جایز نیست.


1. قمه‌زنی اهداف عزاداری را خدشه‌دار می‌کند


قیام امام حسین(ع) در هر عصر و زمان و برای هر ملت و مردمی پیامی دارد، پیامی که هیچ‌گاه کهنه نمی‌شود. اما در شرایطی که همواره ستم‌پیشگان و استعمارگران خون‌آشام در تلاش بوده‌اند تا نقش عاشورا را کمرنگ کرده و بنیانش را براندازند، مؤثرترین عاملی که می‌تواند آن را برای نسل‌های آینده حفظ کند، مراسم سوگواری امام حسین(ع) است.


برپا داشتن مراسمی به یاد سیدالشهداء(ع) در ایام مختلف به ویژه دهه محرم و روز عاشورا می‌تواند روشی برای احیای خط امامان معصوم(ع) و تبیین مظلومیت آنان باشد، تأکیدهای فراوان پیامبر(ص) و امامان معصوم(ع) به برپایی مراسم سوگواری نیز هماهنگ با این اهداف عالیه بوده است. اما نکته‌ای که از تمام روایاتی که در این باب وارد شده‌اند می‌توان دریافت این است که امامان معصوم(ع) به منظور حفظ حادثه کربلا و انتقال فرهنگ آن به نسل‌های آینده، برگزاری مراسم سوگواری ساده و بی‌آلایشی را توصیه می‌‌کردند، اما متاسفانه با گذشت زمان و گسترش مذهب تشیع، این مراسم به پاره‌ای از آداب و رسوم قومی و ملی و سلایق فردی و جمعی نظیر قمه‌زنی و مانند آن ممزوج شد، که خود می‌تواند مانعی برای درک مناسب پیام عاشورا باشد.


گاهی درخت تنومند و ریشه‌دار سنت‌های دینی به دلیل برخی از عملکردها و بهره‌برداری‌های نادرست آسیب می‌بیند و کم‌کم بخشی از آن به یک سنت غلط تبدیل می‌‌شود، چنین پدیده‌ای که از سهل‌انگاری‌های کوچک ریشه می‌گیرد گاه اهداف بزرگ را خدشه‌دار می‌سازد و به طور ناخواسته بستر را برای برآوردن اهداف پلید دشمنان اسلام و انقلاب فراهم می‌سازد و گاها چنین پدیده‌ای که از سهل‌انگاری‌های کوچک ریشه می‌گیرد گاه اهداف بزرگ را خدشه‌دار می‌سازد و به طور ناخواسته بستر را برای برآوردن اهداف پلید دشمنان اسلام و انقلاب فراهم می‌سازد و گاه سبب می‌شود افرادی که از خوان پر نعمت سوگواری عاشورایی بی‌بهره‌اند و آن را سنتی، ناکارآمد و گاه بیهوده می‌انگارند، این انحراف‌ها را دستاویزی برای هجوم به اصل فرهنگ عاشورا قرار می‌دهند.


1. قمه‌زنی خلاف سیره اهل بیت(ع) است


ما باید از مشی و منش حضرات معصومین(ع) در مراسم و محافل عزاداری پیروی کنیم، سنت عزاداری از مواریث حضرت امام باقر(ع) و امام صادق(ع) است، امام باقر و امام صادق بیش از سایر معصومین(ع) بر مسأله‌ ذکر مصیبت و تشکیل محافل عزاداری تأکید فرموده‌اند و خود این بزرگواران هم ملتزم بودند. در واقع سنت‌های حسنه‌ قدسیِ الهی که بقای تشیع و حیات مکتب اهل بیت(ع) و در حقیقت اسلام ناب در گرو تحفظ آن‌ها بوده و هست، ارث صادقین(ع) است و آن بزرگواران این سنت را بنا گذاشته‌اند.


آیا در رفتار و سنت حضرات معصومین(ع) که بانی این سنت حسنه هستند، چنین رفتارهای غیرمعقولی سراغ داریم؟ حتی یک مورد داریم که حضرت امام صادق(ع) که بنیان‌گذار سنت عزاداری‌ هستند، زنجیر تیغ‌دار بر سینه و پشت زده یا قمه بر سر زده باشند؟ اگر چنین چیزی جایز بود، امام صادق(ع) انجام می‌دادند. ما در هر امری اگر از حضرات معصومین(ع) مدرک مستند برخوردار از دلالت تام در اختیار داشته باشیم، روی چشم می‌گذاریم و به آن عمل می‌کنیم، اما هرگز قول و فعل مستند به آن بزرگواران در این زمینه‌ها در دست نیست. 


پس نتیجه میگیریم قمه زنی و امثال انها ن پشتوانه دینی دارد و ن عقلی.بهتره شیعه امام حسین برای معرفی امامش و دینش با رفتار و کارهای خود بر منبای درک صحیح دین بقیه را جذب کند ن اینکه با قمه زنی موجب بدبینی و اسلام هراسی شود و. نقشه های دشمن را برای اسلام زدایی در جهان عملی کنذ.
التماس دعا خداوند متعال در قران کریم خطاب به رسول خود می فرماید: هرگاه بعد از علم و دانشی که [ درباره مسیح ] به تو رسیده ، باز کسانی با تو به ستیز برخیزند ، به انها بگو: بیائید ما فرزندان خود را دعوت کنیم ، شما هم فرزندان خود را. ما زنان خویش را بخوانیم ، شما هم زنان خود را. ما خودمان را دعوت کنیم ، شما هم خودتان را. ان گاه مباهله کنیم و لعنت خدا را بر دروغ گویان قرار دهیم . [ 1 ] پس از نزول این ایه ، رسول خدا ص هیاتی از بزرگان مسیحی نجرانی که برای گفت وگو درباره حقانیت اسلام به مدینه امده بودند را به مباهله دعوت کرد ، [ 2 ] ولی در روز مورد توافق طرفین ، وقتی اسقف مسیحیان ، پیامبر ص را دید که با بهترین عزیزانش پا در میدان گذاشته ، ترس او را فراگرفت و گفت: مردى را می بینم که با کمال جرات اقدام به مباهله می کند و می ترسم راست گو باشد ، و اگر اینگونه باشد ، به خدا سالی بر ما نمی گذرد که در تمام دنیا یک مسیحی وجود نداشته باشد ؛ [ 3 ] و به همین دلیل از مباهله منصرف شده و با قبول تعهداتی با پیامبر مصالحه نمودند. درباره این ماجرا می توان گفت ؛ - با توجه به نزدیک تر بودن مسیحیت ان زمان به عصر حضرت عیسی ع و دسترسی بزرگان انان به متون اصلی و دست نخورده مسیحیت ، و نیز اگاهی انان از اوصاف و نشانه های پیامبر اخر الزمان - انصراف اسقف های مسیحیان از مباهله با رسول خدا ، و چگونگی رفتار و گفتار انها در این رخداد ، می تواند سندی بر حقانیت اسلام باشد. اما درباره دلالت جریان مباهله بر حقانیت و فضیلت اهل بیت پیامبر ص ، باید یاداور شد که مفسران شیعه و سنی ، معتقدند ، پیامبر اسلام ص در این ماجرا ، فقط چهار تن را به همراه داشت ، که عبارت بودند از: حضرات علی ، فاطمه ، حسن و حسین ع . و بعد از نزول این ایه ، پیامبر از ایشان به عنوان اهل بیت خود ، یاد کردند. [ 4 ] ، [ 5 ] در ذیل ، به کلماتی از منابع حدیثی و تفسیری اهل سنت در این زمینه ، اشاره می کنیم ؛ 1. زمخشری می گوید: در روز مباهله پیامبر ص دست حسنین را گرفت و فاطمه و علی به دنبال انان بودند ، هنگامی که اسقف نجران این منظره را دید گفت: ای مسیحیان ! من صورت هایی را می بینم که اگر از خدا بخواهند کوه را از جا برکند ، خداوند ان را بر خواهد کند. با انان مباهله نکنید که هلاک می شوید و بر روی زمین تا روز قیامت یک نفر نصرانی باقی نخواهد ماند. [ 6 ] 2. در صحیح مسلم امده است: روزی معاویه از سعد بن ابی وقاص سؤال کرد ؛ چرا تو لعن و سب علی بن ابی طالب نمی گویی ؟ سعد در جواب گفت: به خاطر سه امر: حدیث منزلت در جنگ تبوک ، داستان پرچم در جنگ خیبر و داستان مباهله ، وقتی که ایه فقل تعالوا ندع ابنانا و ابناکم نازل شد ، پیامبر ص علی ، فاطمه ، حسن و حسین را فرا خواند و گفت: بار خدایا ! اینها اهل بیت من هستند. [ 7 ] 3. در تفسیر کشف الاسرار نیز امده است: اصحاب مباهله پنج نفر بودند: مصطفی ، زهرا ، مرتضی ، حسن و حسین ، ان ساعت که برای مباهله بیرون امدند ، رسول خدا ص دست به دعا برداشت و عرضه داشت: خدایا ! این ها اهل بیت من هستند. جبرئیل امد و گفت: یا محمد و من هم از اهل بیت شما هستم ؟ ، رسول خدا فرمود: یا جبرئیل تو هم از ما هستی. ان گاه جبرئیل به اسمان ها عروج کرد و فخر فروخت و گفت: چه کسی مثل من است ، من در اسمان ها طاووس ملائکه ام و در زمین از اهل بیت محمد ص . [ 8 ] 4. سیوطی و ابن کثیر در تفسیر خود می گویند: در ایه مباهله مراد از انفسنا ، رسول الله و علی می باشد و مراد از ابنائنا ، حسن و حسین و مراد از نسائنا ، فاطمه می باشد. [ 9 ] همچنین به اعتراف برخی نویسندگان اهل سنت ، ایه مباهله دلالت بر فضیلت اهل بیت داشته و گواه بر حقانیت علی بن ابی طالب ع است: ایه مباهله دلیل بر فضیلت و مقدم بودن علی بر ابوبکر و عمر است ، و اگر بخواهیم احادیث دال بر فضل علی بر ان دو را بیان کنیم از صد تا روایت هم بیشتر است. [ 10 ] من دلایلی دارم که می رساند علی از بقیه انبیا ، رسولان ، ملائکه مقربین و همه مخلوقات خدای متعال به غیر از حضرت محمد ص افضل است و از جمله این دلایل ، ایه مباهله است که خداوند علی را نفس محمد ص قرار داده و چون محمد افضل همه است ، پس علی نیز افضل از همه می باشد. [ 11 ] توضیح این که ، وقتی علی ع به منزله نفس و شخص محمد ص خوانده می شود ، به یقین عین او نیست ، ولی در تمام جهات بجز مقام نبوت... همانند او است. از سوی دیگر می دانیم پیامبر برتر از همه ی انبیا بود ، پس علی نیز می باید افضل باشد. [ 12 ] نتیجه این که ایه مباهله هم سند حقانیت اسلام است ، و هم بیانگر فضیلت اهل بیت و امیرمؤمنان علی ع ! [ 1 ] . ال عمران ، 61. [ 2 ] . جهت اگهی از معنا و شرح این ماجرای مباهله ، ر. ک: نمایه 6231 شرایط مباهله . [ 3 ] . ر. ک: رازی ، ابو عبد الله فخرالدین محمد بن عمر ، مفاتیح الغیب ، ج 8 ، ص 248 ، بیروت ، دار احیا التراث العربی ، بیروت ، چاپ سوم ، 1420ق. این شان نزول با تفاوت هاى مختصرى در کتب احادیث و تفاسیر ؛ مانند: صحیح مسلم ، جز 12 ، ص 129 ، ش 4420 ؛ سنن ترمذی ، جز 10 ، ص 260 ، ش 2925 و جزالورد 12 ، ص 187 ، ش 3658 ؛ مسند احمد ، جز4 ، ص 32 ، ش 1422 ؛ حاکم ، المستدرک علی الصحیحین ، جز 11 ، ص 26 ، ش 4702 ، که او می گوید مطابق شرط شیخین این حدیث صحیح است ؛ و انوار التنزیل و اسرار التاویل ، ج 2 ، ص 20 و نیز معجم کبیر طبری ؛ صحیح ابن حیان ، مشکل الاثار طحاوی ؛ ابو الفتوح رازى ، و تفسیر کبیر غیر ان نیز امده است ، و فخر رازى در ذیل تفسیر ایۀ مذکور بعد از بیان شان نزول ایۀ تطهیر برای امام حسن و امام حسین و فاطمه و علی ع می گوید: این روایت در میان علماى تفسیر و حدیث ، مورد اتفاق است ؛ بر گرفته از نمایه 6231 شرایط مباهله . [ 4 ] . یکی از شبهاتی که اهل سنت دارند این است که مصداق اهل بیت در ایه تطهیر سوره احزاب ، ایه 33 را به زنان پیامبر تفسیر می کنند ، در حالی که از شان نزول ایه مباهله روشن می شود که اهل بیت پیامبر اسلام عبارت اند از: علی ، فاطمه ، حسن و حسین. [ 5 ] . ر. ک: طبرسى ، فضل بن حسن ، مجمع البیان فى تفسیر القران ، ج 2 ، ص 763 764 ، تهران ، ناصر خسرو ، چاپ سوم ، 1372ش ؛ فیض کاشانى ملا محسن ، تحقیق ، اعلمى ، حسین ، تفسیر الصافى ، ج 1 ، ص 345 344 ، تهران ، الصدر ، چاپ دوم ، 1415 ق. ؛ عروسى حویزى عبد على بن جمعه ، تحقیق ، رسولى محلاتى ، سید هاشم ، تفسیر نور الثقلین ، ج 1 ، ص 347 350 ، قم ، اسماعیلیان چاپ چهارم ، 1415ق. [ 6 ] . زمخشرى محمود ، الکشاف عن حقائق غوامض التنزیل ، ج 1 ، ص 368 ، بیروت ، دار الکتاب العربی ، چاپ سوم ، 1407ق. [ 7 ] . اللهم هؤلا اهلی ؛ مسلم بن الحجاج ابو الحسن المحقق ، محمد فؤاد عبد الباقی ، المسند الصحیح ، ج 4 ، ص 1871 ، باب فضائل علی بن ابی طالب ، ح 2404 ، بیروت ، دار احیا التراث العربی ، بی تا. [ 8 ] . میبدى ، رشیدالدین ، تحقیق ، حکمت ، على اصغر ، کشف الاسرار و عده الابرار ، ج 2 ، ص 151 ، تهران ، امیر کبیر ، چاپ پنجم ، 1371ش. [ 9 ] . سیوطى جلال الدین الدر المنثور فى تفسیر الماثور ، ج 2 ، ص 39 ، قم ، کتابخانه ایه الله مرعشى نجفى ، 1404 ق ؛ ابن کثیر دمشقى ، اسماعیل بن عمرو ، تحقیق ، محمد حسین شمس الدین ، تفسیر القران العظیم ، ج 2 ، ص 47 ، بیروت ، دار الکتب العلمیه ، منشورات محمدعلى بیضون ، چاپ اول ، 1419ق. [ 10 ] . حفتی ، حامد ، داوود ، نظرات فی الکتب الخالده ، ص 184 ، قاهره ، مطبوعات النجاح ، اول ، 1399ق. [ 11 ] . حنفی ، فتح الدین علی محمد ، فلک النجاه فی الامامه و الصلاه ، ص 18 ، بی جا ، مؤسسه دار الاسلام ، چاپ دوم ، 1418ق. [ 12 ] . مکارم شیرازی ، ناصر ، جمعی از دانشمندان ، پیام قران ، ج 9 ، ص 251 ، قم ، نسل جوان ، چاپ دوم ، 1374ش. 1. در منابع روایی از پیامبر اکرم ص نقل شده است: هر کس با زنى مسلمان ، یا یهودى ، یا مسیحی ، یا زردشتی ، ازاد یا بنده زنا کند و توبه نکند و بر ان اصرار داشته باشد و بمیرد ، خداوند سی صد درب در قبر او باز می کند که مار و عقرب و اژدهاى دوزخى از ان در ایند ؛ و او تا روز قیامت در قبر بسوزد و چون قیامت شود و او از قبرش بر خیزد ، مردم از بوی گند او در ازار باشند و از بوی بد او را بشناسند و بدانند در دنیا چه کاره بوده است و در نهایت دستور دهند تا او را به دوزخ افکنند. [ 1 ] در ارتباط با این حدیث و احادیث مشابه باید گفت: 1. منظور از عالم قبر ، عالم برزخ است ، و منظور از ان ، قبر مادی و حفره ای که مرده را در ان می گذارند نیست ، هر چند بی ارتباط با ان نیست و به نوعی با هم ارتباط دارند. 2. روح انسان هیچ گاه بدون بدن نیست ؛ نهایت این که در هر موطن و مرتبه ای ، بدن مناسب همان مرحله را دارد. در این دنیا از بدن مادی که مناسب با این دنیا است برخوردار است ، و در عالم برزخ با بدن مناسب عالم برزخ ؛ یعنی بدن مثالی محشور است. توضیح این که موجودات عالم برزخ ، مادی نیستند ، اما در عین حال از برخی ویژگی های مادیات بی بهره نیستند ؛ [ 2 ] مثلا دارای شکل ، صورت ، زمان و مکان و ... هستند و حالات متفاوتی ؛ مانند سختی ، راحتی ، شادی و نگرانی و ... را می توانند درک کنند. [ 3 ] 3. همان گونه که انسان با بدن برزخی و مثالی در عالم قبر و برزخ زندگی می کند ، موجودات ان عالم - مار ، اژدها و عقرب- نیز با وجود مثالی خود در ان عالم وجود دارند ؛ نه با بدن مادی. بنابراین انسان در برزخ ، نه روح بدون جسم است و نه جسم بدون روح ، بلکه روح انسان با جسم برزخی ، یا در نعمت های برزخی متنعم است و یا با عذاب های برزخی معذب است. [ 4 ] [ 1 ] . ابن بابویه ، محمد بن على ، الامالی للصدوق ، مجلس 66 ، ص 427 ، تهران ، کتابچى ، چاپ ششم ، 1376ش. [ 2 ] . طباطبائی ، محمد حسین ، انسان از اغاز تا انجام ، ترجمه و تعلیقات ، لاریجانی املی ، صادق ، ص 77 78 ، انتشارات الزهرا. [ 3 ] . قاسمی ، علی محمد ، برزخ ؛ پژوهشی قرانی و روایی ، ص 16 ، قم ، مؤسسه اموزشی و پژوهشی امام خمینی ، چاپ اول. [ 4 ] . ر. ک: پاسخ 3891 عصمت عبارت است از: وجود امرى در درون انسان معصوم که باعث حفظ او از وقوع در خطا و معصیت می‌‏شود. این امر نتیجه‌ی علم معصوم به عواقب سو گناه است ، یا بر اثر بالا بودن مراتب شناخت خداوند و دلباختگى نسبت به جمال و کمال حق و عشق و علاقه به معبود و درک جمال و جلال او حاصل می‌‏شود. عصمت بر دو نوع است: علمى و عملى ، که این دو قسم ذاتا و حقیقتا از یکدیگر جدا هستند ، اما پیامبران ع واجد هر دو نوع عصمت هستند ؛ یعنى هم کردارشان صالح و مطابق با واقع است و هم علم و دانش انان صائب و برخاسته از مبدئى است که هیچ‌گونه اشتباه و سهو و نسیان در ان راه ندارد. مقام عصمت یک مقام ذاتى یا انحصارى نیست ؛ یعنى در مورد انسان‏ها مقامى اکتسابى است و باید براى رسیدن به ان رنج و تلاش و مجاهدت فراوان نمود. غیر از پیشوایان دین ، دیگران هم می‌‏توانند به این مقام دست یابند ، البته در پست‏هاى کلیدى مانند رسیدن به مقام نبوت و امامت ، انحصارى هستند ؛ یعنى هر معصومى به ان مقامات دست نمی‌‏یابد. انچه که باعث شده از اجر یک معصوم سؤال شود ، این است که گمان شده ؛ چون مقام عصمت یک مقام تفضلى است ، پس ذاتا از گناه به دور است و طبعا ثوابى نباید براى او در نظر گرفت ؛ چون میلى به گناه ندارد. نظیر مقامى که فرشتگان نزد خدا دارند. لکن باید توجه داشت که مقام عصمت یک مقام ذاتى نیست ، چنان‌که صدور گناه از یک معصوم هم محال ذاتى نیست و معصومین از سنخ بشرند ، نه از سنخ ملائکه و اگر گناه نمی‌کنند به سبب اختیار خودشان است و این هم ناشى از ایمان و باور کاملى است که در انسان‏هاى کامل نسبت به ذات اقدس خداوند و جهان غیب وجود دارد که از گناه و معصیت گریزان باشند ، بلکه فکر ان‌را هم به مخیله‏ى خود راه ندهند ؛ زیرا یک معصوم زشتى گناه را به خوبى درک می‌‏کند. پس طبعا انسان معصوم در مقابل اعمال خویش و در قبال کنترل نفس از محرمات و مشتهیات نزد خداوند اجر دارد ، چنان‌که یک غیر معصوم در مقابل گناه نکردن ماجور است و چه بسا بتوان ادعا نمود که اجر گناه نکردن یک معصوم مضاعف باشد ؛ زیرا که با این خویشتن‌دارى دو کار می‌‏کند: یکى این‌که خود را از گناه حفظ کرده و تن به ذلت معصیت نداده است ، و دیگر این‌که ارزش مقام و پست خود را حفظ نموده ، و هتک حرمت مقام پیامبرى یا پیشوایى نکرده است. چنان‌که اگر معصومى - فرضا - مرتکب گناهى شود ، گناه او دو برابر ، بلکه چندین برابر محاسبه خواهد شد ؛ زیرا اولا: مرتکب معصیت شده ، ثانیا: ملاحظه‌ی مقام الاهى را نکرده است. به هر حال عصمت ، منافاتى با اجر داشتن نزد خداوند ندارد. درباره زندگی و احوال حضرت عیسی ، ایات زیادی در قران ، و روایات متعددی از معصومان ع وارد شده است  که برای اگاهی از انها می‌توانید به زندگی حضرت عیسی مراجعه کنید. در این نوشتار نیز احادیث دیگری تقدیم می‌شود: 1. زهد حضرت عیسی: یکی از ویژگی‌های اخلاقی حضرت عیسی ع ، زهد ان پیامبر بزرگ است. او همچون پیامبران دیگر خود را از تشریفات و زیبایی‌های دنیا و نعمت‌های رنگارنگش دور نگه می‌داشت و ابا داشت که کارهای خود را به عهده دیگران واگذارد. در این‌باره ، حضرت علی ع می‌فرماید: بالشتش سنگ و لباسش خشن و غذایش ناگوار بود. خورشتش گرسنگی و چراغش در شب ، ماه و سایبانش در روز ، شرق و غرب زمین بود. میوه و سبزی‌اش ، گیاهانی بود که در مناطق مختلف می‌رویید . [ 1 ] خود حضرت عیسی نیز دائما چنین می‌گفت: خادم من دستانم و مرکبم پاهایم و فرشم زمین و بالشم سنگ است. در زمستان ، سرزمین‌های شرقی مرا گرم خواهند کرد. چراغ شب‌هایم ماه است و خورشتم گرسنگی. شعارم ترس و لباسم پشم و میوه و سبزیجاتم ، چیزهایی است که زمین برای حیوانان وحشی و چارپایان رویانده. وقتی می‌خوابم چیزی ندارم و وقتی بیدار می‌شوم نیز چیزی ندارم ولی کسی ثروتمندتر از من روی زمین وجود ندارد . [ 2 ] 2. تعادل در خوف و رجا: یکی از صفاتی که باید یک مؤمن ان‌را دارا باشد ، داشتن حالت خوف و رجا است ؛ یعنی هم از عقاب الهی بترسد و هم به رحمت او امیدوار باشد. به عبارت دیگر ؛ هم اهل خوف و گریه باشد و هم اهل خوشحالی. برخی از بندگان خالص خدا ، به دلیل این‌که ایمانی کامل به جهنم و عذاب الهی دارند ، دائما در حال خوف بسر می‌برند. اما کسانی که از این افراد کامل‌تر هستند ، هم بیم و هم امید را به یک اندازه در خود ایجاد کرده‌اند. در این زمینه ، امام رضا ع درباره حضرت عیسی ع چنین می‌فرماید: حضرت عیسی هم گریه می‌کرد و هم می‌خندید ولی حضرت یحیی ع فقط گریه می‌کرد و نمی‌خندید. ان حالتی که عیسی داشت ، بهتر از حالت یحیی بود .‏ [ 3 ] 2. خدمت به مخلوقات: از این جهت که خدای همه مخلوقات یکی است ، و همه از او سرچشمه می‌گیرند ، نباید پنداشت که لزوم خوش‌رفتاری با دیگران ، مخصوص هم‌نوعان یا هم‌کیشان است ؛ بلکه این حکم ، شامل حیوانات نیز می‌شود ؛ یعنی یک بنده خوب خدا ، حتی نسبت به حیوانات نیز توجه دارد و در فرصت مناسب ، به احوال انها رسیدگی می‌کند. در این زمینه نقل شده ، وقتی حضرت عیسی با حواریون به ساحل دریا رسیدند ، قرصی از نان خود را به دریا انداخت. یکی از حواریین به او گفت: ای روح الله چرا چنین کاری کردی ؟ ان نان قوت تو بود ! عیسی ع فرمود: ان‌را برای یکی از حیوانات دریایی انداختم. ثواب این کار بسیار بزرگ است . [ 4 ] 3. اهمیت اخرت: هرچند که دنیا نیز برای انسان مهم است. ولی اهمیت ان در مقابل زندگی اخروی انسان ، بسیار ناچیز است. از این‌رو ، حضرت عیسی به حواریون می‌فرمود: وقتی دینتان سالم مانده ، به خاطر از دست دادن دنیا تاسف نخورید ؛ همان‌طوری که اهل دنیا وقتی دنیایشان سالم باشد ، به خاطر از دست رفتن دینشان تاسف نمی‌خورند . [ 5 ] 4. اثار خصلت‌های مذموم: پیامبران الهی که ماموریت هدایت مردم را برعهده دارند ، یکی از وظایفشان ، بیان اثار شوم خصلت‌های منفی و کارهای ناپسند است. در این زمینه ، از حضرت عیسی نقل شده است: هر کس که غم و ناراحتی‌اش زیاد باشد ، بدنش بیمار می‌شود و هر کس که اخلاقش بد باشد ، خودش را عذاب می‌دهد و هر کس که زیاد حرف می‌زند ، خطاهایش زیاد می‌شود و هر کس که زیاد دروغ بگوید ، بی‌ارزش می‌شود و هر کس که با مردان گلاویز شود ، مروتش از بین می‌رود . [ 6 ] 5. حقیقت دنیا: مردم ظاهر دنیا را می‌بینند ، ولی از حقیقت ان غافلند. حضرت مسیح در بیان باطن دنیا ، به حوارایانش چنین گفت: دنیا پل است. از ان عبور کنید و ان‌را اباد نکنید . [ 7 ] 6. خصوصیات همنشین: یکی از عواملی که بر انسان تاثیر بسیاری دارد ، کسانی هستند که انسان با انان حشر و نشر دارد. از این‌رو ، وقتی حواریون از ایشان پرسیدند: با چه کسی همنشینی داشته باشیم ، ایشان فرمود: کسی که با دیدنش به یاد خدا بیافتید و سخن گفتنش علم شما را افزایش دهد و اعمالش شما را به اخرت ترغیب کند.‏ [ 8 ] 7. سخن گفتن زیاد: همیشه بزرگان دین ، از اثار منفی زیاد سخن گفتن ، سخن به میان اورده‌اند. امام صادق ع در این‌باره فرمود: حضرت مسیح دائما می‌گفت: در غیر یاد خدا ، زیاد سخن نگویید ؛ کسانی که زیاد حرف می‌زنند ، دل‌هایشان دچار قساوت شده ولی خودشان نمی‌دانند . [ 9 ] از عیسای مسیح در منابع روایی اسلامی بسیار یاد شده است که ما به این اندک بسنده کردیم.   [ 1 ] . شریف الرضی ، محمد بن حسین ، نهج البلاغه ، محقق ، صبحی صالح ، ص 227 ، قم ، هجرت ، چاپ اول ، 1414ق. [ 2 ] . دیلمى ، حسن بن محمد ، ارشاد القلوب الى الصواب ، ج 1 ، ص 157- 158 ، قم ، الشریف الرضی ، چاپ اول ، 1412ق. [ 3 ] . قطب الدین راواندی ، سعید بن هبه الله ، قصص الانبیا ، ص 273 ، مشهد ، مرکز پژوهش‌های اسلامی ، چاپ اول ، 1409ق. [ 4 ] . کلینی ، محمد بن یعقوب ، الکافی ، ج ‏4 ، ص 9 ، تهران ، دار الکتب الاسلامیه ، چاپ چهارم ، 1407ق. [ 5 ] . شیخ صدوق ، محمد بن على‏ ، الامالی ، ص 496 ، تهران ، کتابچی ، چاپ ششم ، 1376ش. [ 6 ] . همان ، ص 543. [ 7 ] . شیخ صدوق ، محمد بن علی ، الخصال ، محقق ، غفاری ، علی اکبر ، ج 1 ، ص 65 ، قم ، دفتر نشر اسلامی ، چاپ اول ، 1362ش. [ 8 ] . الکافی ، ج 1 ، ص 39. [ 9 ] . همان ، ج ‏2 ، ص 114.