Йөрәкте иң әрнеткәне – элек урам йәме булған әбей-бабайҙар юҡ хәҙер. Улар бейек бикле ҡапҡалар артында. Совет мәлендәге “бәхетле ҡартлыҡ” тигән һүҙ миф кенә булып ҡалды. Беҙҙең бала саҡта ике-өс балалы ғаиләләр бик һирәк булды. Ишҡолда аҫҡы урамда 26 өйҙә 180-дән ашыу бала-саға үҫтек. Ата-әсәйҙең күпселеге иртәнән ҡара кискә тиклем колхоз эшендә бил бөктө. Беҙ, балалары, бер-беребеҙҙе ҡарап үҫтек. Балалар баҡсаһы булманы. Әсәйҙәр бәпәйләй ҙә күптә үтмәй эшкә сығып китә ине. Ә хәҙер бала тапҡан өсөн аҡса, оҙайлы ял бирелә. Бер-икәүҙе генә табалар ҙа, йәшәү ҡыйынлығына һылтанып, ғаиләне арттырырға уйламайҙар. Тапҡан баланы алтын бөртөгө шикелле ус төбөндә генә алып йөрөйҙәр. Уға алты ҡараусы: ата-әсәнән башҡа, ике яҡтан олатай-өләсәйҙәре. Һөҙөмтәлә бала эгоист, үҙаллы тормошҡа яраҡһыҙ булып үҫә.