Үлгән кешенең тәнен йыуалар, уны йә уң, йә һул яҡҡа әйләндереп ҡуялар. Ул ҡыймылдай ҙа алмай, ҡулына бер нәмә ала алмай, тороп та китә алмай. Уның күҙҙәренең нуры һүнгән. Ауыҙы ярым асыҡ, тәне яланғас... Әй, Әҙәм балаһы! Тере сағыңда яныңа кем булһа килеп, һине сисендереп, был хәлдә ҡалдырыуын теләр инеңме? Ә бына кейемеңде һалдырып, һине йыуырға әҙерләнеләр.