Мал-тыуарҙары ла йыл әйләнәһенә ҡазаланып торҙо. Ғәзим ғаиләһендә нимә барғанын аңлап, ишетеп, күҙәтеп, йөрәге аша үткәреп ултырҙы. Инеп сыҡҡан арала ла быға тиклем бер һүҙ әйтмәгән Нәфисә һуңғы осорҙа йыш ҡына: «Һинең һымаҡ һаңғырау, һуҡыр, телһеҙ, аҡылһыҙ кешегә ҡайһылай рәхәт, балаларыңдың үлемен дә белмәйһең бит, бәхетле йән... – тип һамаҡланы, – ғүмер буйы бер ҡайғы белмәнең, башыңды ахмаҡлыҡҡа һалып тик ултырҙың». Әбейенең ошо хәленә көнләшеп ҡарауынан, асыуынан, ғәрлегенән Ғәзимдең йөрәге ярылырҙай була, күҙенән субырлап йәш тама. Тик Нәфисә генә уның күҙенә ҡарамай, дөрөҫөрәге, ҡарарға тырышмай.