Апайым кейәүгә сыға бит бөгөн! Шуға илайым, шуға ҡайғырам. Сыға инде, “анау” килеп тик йөрөй бит, йәнде көйҙөрөп. Сәскәләр алып килгән була. Ундай сәскәне мин апайыма йыйып бирә алам. Кәрәк булһа, бер арба итеп өйөргә була, үҙебеҙҙә үҫә лә инде. Бүләк иткән пудраһын да күрҙем, йомро ҡумтала он һымаҡ нәмәкәй. Биткә оҙаҡ һөртөп торһаң, ашағы килеп китә, еҫе тәмле генә. Тыуған көнөнә тигән алҡаһы ла матур… Тик барыбер апайымды бирге килмәй.