Мәктәптә уҡытыусылар балаларға, Алла юҡ, мулла-монтағайҙар ябай халыҡты алдай, шуға 471 күрә улар беҙҙең дошман, тип аңлатты. Балалар Алланан ҡурҡмай үҫте, уның талаптарын тотманы, гонаһтың, намыҫтың, үкенеүҙең, тәүбәгә килеүҙең нимә икәнен белмәне. Ҡылған гонаһтары тураһында уйланмай, уны онотоу өсөн, мосолман кешеһенә тыйылған ағыулы шыйыҡсаны эсергә тотондолар. Ирҙәрҙең ирлек мөлкәте бөхилләнде, тоҡом орлоғо хәлһеҙләнде, ҡеүәттәре бөттө; ҡатындар иртә ҡартайҙы, ә балалар сирле, сибек, фәнгә яраҡһыҙ, һыу мейе булып тыуҙы... һәм бына кемдер Хәйҙәргә бик ныҡыш итеп: «Кешеләргә үҙҙәренең гонаһтары тураһында һөйлә, хәтерләһендәр ҙә уйланһындар, тәүбәгә килһендәр, үкенһендәр», — тип шыбырҙай башланы. Хәйҙәр үҙенең уйында ғына ауылдың түбән осонан башлап урта өлөшөнә, идара йортона ҡәҙәр үтте, артабан, теге яғына, бер нисә ғаиләне иҫәпләмәгәндә, кешеләрҙе бик белмәй ине. Ә түбән урамда ул барыһын да тиерлек белә, етмәһә, байтаҡтар менән нәҫелдәш тә. Эйе, бөтәһен дә гонаһҡа батҡан тип булмай, әммә фәрештә кеүек изгеләр бөтөнләй юҡ кимәлендә. Ә ҡайһы бер өйҙәрҙә ҡолағына тиклем гонаһҡа батҡан бәндәләр көн итә, сәстәрең үрә торорлоҡ. Уларҙы, һис икеләнмәй, хыянатсылар тип атарға ла була... Хәйҙәр тәүҙә ошо гонаһлы өйҙәр буйлап төшөргә лә барыһына ла уларҙың этлекле тормошо хаҡында хәҡиҡәтте асып һалырға уйлағайны. Шунан кире ҡайтты. Урамда осрашҡанда йәки кискеһен ҡапҡа эргәһендәге эскәмйәһенә ял итергә, тәмәке көйрәтергә сыҡҡан саҡтарында әйтергә ниәтләне уйын.