Төн ныҡлап төшөүгә, апайым ысынлап ауырып китте. Билен баҫып, ишекле-түрле кәлеп һуға. Ахырҙа мине фельдшерға йүгертте. Уны саҡырып ҡайтып килгәндә, апайымдың ыңғырашҡан һайын: “Айбулат ҡайтып өлгөрмәне бит әле… Айбулат юҡ…” – тип өҙгөләнгәне иҫемә төштө лә, ниндәй шайтан ҡотортоуына эйәрептер, теге ат торған йортҡа ҡарай киттем. Барып тыҡрыҡҡа сығып торған тәҙрәһенә таяҡ менән үрелеп туҡылдаттым. Бер шаҡыным, ике. Эстән ҡатын-ҡыҙ тауыш бирҙе: “Кем бар унда?” Бик ҡыйыу килһәм дә, быны ишетеү менән тороп ҡасырға ла уйлағайным, әммә өндәшергә көс таптым: