Иртәгәһен, төш мәлендә, аҫмалы күперҙә балыҡ ҡармаҡлай инем. Ағайым мотоциклында Оло туғай яғына үтеп китте. Яңыраҡ ҡына шул яҡҡа Гүзәлиә апай ашыға ине. Тәнем эҫеле-һыуыҡлы булып, күҙ алдымда йондоҙҙар бейешә башланы. Вәт, мәжнүн! Күгәүен! Бәйләнде бит әй! Ҡармағымды алдым да остом тегенең артынан. Мин килгәндә тирә-яғы ҡуйы таллыҡ һәм ҡамыштарға күмелгән Болғайыр ятышында донъяларын онотоп, көлә-шаяра һыу инәләр ине. Бер-береһенә һыу сәсрәткән, баҫтырышҡан булалар... Аҙаҡ ҡосаҡлашалар. Ғафар ағайым уның сәстәренән, биттәренән һыйпай... Ну ҡәбәхәт! Ох... Үбешә башлайҙар... Нишләргә һуң?! Таш бәреп тә, ҡысҡырып та булмай. Тамаҡҡа утлы төйөн тығыла. Тештәр шығырҙай. Йоҙроҡтар төйөлә. Башта ҡапыл шундай этлек тыуҙы: мотоцикл тәгәрмәстәрен бушаттым, сисеп ташлаған кейемдәрен эләктерҙем дә ауылға табан остом. Ултыртайым әле мин һеҙҙе аҡылға! Кейемдәрен ауыл осондағы ҡоймаға элеп киттем. Шәп булды! Үсем ҡанып ҡалды! Нисек ҡайтып ингәндәрҙер, уныһын белмәйем. Атайым үҙе менән урманға алып китте. Ҡараңғы төшкәс кенә кире әйләндек. Ул ваҡытта мотоцикл ҡапҡа алдында ине. Ағайым өйҙә юҡ. Ундай әкәмәттәр күп булды. Аҙым һайын һағалап йөрөй башланым үҙҙәрен. Ниндәй генә этлектәр ҡылманым. Ә кем эше булыуын улар белмәне. Бер ни тиклем ваҡыттан һуң Сулпан апай ҡайҙалыр сығып китте. Уҡырға ингән, тинеләр. Йәл ине, әлбиттә.