Ҡыш үтеп, йәмле яҙ килде. Радмир ат егеп мунсаға ҡоро утын әҙерләргә, тип бесәнлектәренә китте. Йыл да шулай ауған ағастарҙан, ҡоро-һары а ғастарҙы йығып, таҙартып торалар. Ҡороған йыуан ғына ҡайынды ауҙарғайны, осонда ҡош ояһы булған икән. Ағасты турап бөтөп, ҡыҙыҡһынып, ояны туҙҙыра башланы. Һайыҫҡан ояһы булған икән. Нимә генә юҡ унда! Алюмин тимер сыбыҡ, ағас, балсыҡ, ниндәйҙер биҙәкле таштар, быялалар, ә иң аҫтында... сәғәт! Үҙенең сәғәтен танып, саҡ ултыра төшмәне Радмир.