Иӈ тәүге повесть „Лашбайға сәйәхәт”тәге Фәрит булһынмы, „Банан Хисами”лағы Хисами, „Шаярыу”ҙағы Марат, „Ҡасҡын”дағы Cәлимме — уларҙыӈ эске хәләттәре бер-береһенә шундай оҡшаш. Был уртаҡ герой — беҙҙеӈ эсе ялҡын, тышы һалҡын заманыбыҙҙыӈ әҙәбиәтендә иӈ төгәл гәүҙәләндерелгән геройы, тиергә була. Ул ҡаһарманлыҡтан алыҫ, әммә ҡол да түгел; моӈло булһа ла саманан тыш хыялый тип тә булмай үҙен... Миҫал өсөн, әгәр XIX быуат классик рус әҙәбиәтенеӈ „бөгөнгө көн геройҙар” мөлкәтле, дәрәжәле, яҡшы тәрбиә алған, гражданлыҡ һәм ирек хисенә эйә заттар булһа, Кәрим Ҡараныӈ геройы уларға хас сифаттарҙан — хаҡиҡәтте, йәшәйеш мәғәнәһен эҙләү ынтылышына ғына эйә. Тормошто ул ҡайһы берҙә ситтән генә ҡарап күҙәтә, ә ҡайһы саҡ ваҡиғаларҙыӈ уртаһында ҡайнай, торош һынауҙарын үҙ елкәһендә татый. Бары тик үҙ уйҙары менән мәшғүл булырға мәжбүр хәлдә, ауырлыҡтарҙан ни тиклем иҙелгән хәләттә лә уныӈ рухы азат. Һынмай ҡалған рух, меҫкенлеккә төшмәгән йән, керләнмәгән күӈел... Унда нәфрәт юҡ, ул әйләнә-тирәһендәге кешеләрҙән, яҡындарынан үс алырға йыйынмай. Ғөмүмән, ул ғәйеп эҙләмәй, үҙе дусар булған хәл-ситуацияларҙан сығыр юл эҙләй. Аҙаша-аҙаша, яӈылыша-яӈылыша юл эҙләй.