Ауылға был килеүемдә ураҙа байрамы хөрмәтенә әсәйем ҡатын-ҡыҙҙарҙы саҡырҙы. Мин аш бүлмәһендә булышып йөрөгәндә, доға уҡыусы ҡатындың һөйкөмлө, моңло тауышы иғтибарымды йәлеп итте. Ҡыҙыҡһыныуымды еңә алмай, алғы бүлмәгә күҙемде һалдым һәм шаҡ ҡаттым. Шундай моңло тауышлы ҡатындың шул хәтлем йөҙгә йәмһеҙ булыуы мине икеләтә шаңҡытты. Битендә - ҡыҙыл тамғалар, күҙендә ҡара күҙлек, китап тотҡан ҡулында бер генә бармаҡ һерәйеп тора. Доғалар уҡылып бөтөп, сәй эскәс, ул башҡа ҡатындар кеүек һуҙылып ултырып, ауыл яңылыҡтары тураһында ла һөйләшмәйенсә, тиҙ генә генә йыйынды ла, аҡһай-аҡһай ауыл осондағы бәләкәй йортҡа йүнәлде. «Беҙҙең ауылдыҡы түгел, ниндәй сәйер ҡатын икән ул?” - тигән уй тынғылыҡ бирмәне миңә, ураған һайын уның йөҙө күҙ алдыма килеп баҫты. Күңелем менән һиҙәм, ниндәйҙер ҡазаға тарыған бисара ҡатын, тиктән генә ундай аяныс хәлгә инмәгәндер. Етмәһә, әсәйем дә, ҡатындарҙы оҙатам тип сығып китте лә юҡ булды. Шуға күрәлерме, әсәйем килеп инеү менән ул ҡатын тураһында һорашмайынса булдыра алманым һәм ошо ғибрәтле хәлде ишеттем.