Мин олатайыма киттем. Уйымса, тиҙ генә һөйләтеп, яҙып, мәктәпкә йүгерергә. Ә олатайым минең ҡулдағы дәфтәр битендәге һорауҙарҙы уҡып ҡараны ла бер нимә лә әйтмәне, тик күҙлек аҫтынан йәштәре тәгәрәне. Мин аптыраңҡырап ултырам: нисек инде, үҙе олатай, ә илай... Өләсәй: “Һуғыш тураһында һөйҙәмәй бит ул олатайың”, – тигәс, ҡайтып киттем.