Бындай алышта йәтеш кенә кәүҙәле, сибек Хәлиҙәнең иҫән ҡалыуы күпте күргән врачтар өсөн дә шаҡ ҡатырлыҡ ваҡиға була. Үҙенә ташланған хайуандың телен ҡулы менән ялмап алыуы, Ғәлекәй ҡарттың ваҡытында ярҙамға килеүе генә Хәлиҙәне үлемдән ҡотҡарғандыр, тигән фекергә киләләр. Йыртҡыс йыртҡыс инде, шул арала тырнаҡтары менән Хәлиҙәнең битен сапсып, бер күҙен зәғифләгән, ирендәрен йыртҡан, үткер тештәре менән аяғының итен умырырып алған, уң ҡулының бармаҡтарын сәйнәп иҙгән. Өс көн иҫһеҙ ята ул больницала. Ә инде күҙҙәрен асҡанда ап-аҡ бүлмәлә бер үҙе, тик ҡайҙа ятҡанын ғына аңлай алмай. Ҡайҙандыр алыҫтан таныш моң ишетелгән һымаҡ, хәҙер инде ул аныҡ ишетә, кемдер доға уҡый: “Бисмиллаһир-рахманир-рәхим, әл-хәмдү лилләһи раббилғәләмин…” Йә, Хоҙай, әллә ожмах тигәндәре ошо микән”,- тип уйларға ла өлгөрмәй, уның баш осонда ап-аҡ фәрештә уға ҡарап эйелеп, шундай матур йылмайып ниҙер һөйләй, бары уның “оҙаҡ йәшәрһегеҙ” тигән һүҙҙәрен ишетеп, иҫенә килгәндәй була. Шунда ғына Хәлиҙә үҙенең тере ҡалыуын аңлай. Бер килке ышанырға ла ышанмаҫҡа ла белмәй, күҙҙәренә тығылған йәштәре аша: “Йә,Хоҙай! Рәхмәт һиңә!”- тип бышылдай.