...Ейәнен һалдатҡа оҙатҡас, Сынтимер ағайҙың ҡулына эш барманы. Күҙлеген кейеп, гәзит уҡырға ла тырышып ҡараны. Әммә башына бер ни ҙә инмәне. Телевизорҙы ҡабыҙҙы. Ул да ҡарттың күңелен биләй алманы. Бәғер итен ниндәйҙер хәүеф, тынысһыҙлыҡ бер туҡтауһыҙ ашап торҙо. Һағыш уты ҡартты тотошлайы менән солғап алғайны. Уның күҙҙәре тәҙрә төбөндәге алһыу сәскә атҡан яран гөлөнә төштө. Үҙе нескә, үҙе хәлһеҙ ошо сәскәне ҡыҙғаныу тойғоһо биләп алды күңелен. Саҡ ҡына тупаҫ итеп һуғылыу ҙа уны имгәтергә, һәләк итергә мөмкин. Кавказда үҙ ерендә азатлыҡ һуғышы алып барған чечендарға ҡаршы көсләп һуғышҡа ебәрелгән йәп-йәш малайҙар ҙа ошо сәскәләрҙе хәтерләтмәйме ни? Күпме Башҡортостан егеттәре башын һалды был ғәҙел булмаған һуғышта. Ошоларҙы уйлап, Сынтимер ағайҙың йөрәге йышыраҡ типте, ҡан баҫымы юғары күтәрелде. Хатта ҡоро һөйәккә ҡалып барған аяҡ-ҡулдары ла нығыраҡ һыҙлай башланы. Ул, белгән доғаларын уҡып, Хоҙайҙан ейәненең хәрби хеҙмәттән иҫән-һау әйләнеп ҡайтыуын теләне. “Бер улымды юғалттым, икенсе улымды ла үлтермә инде”, — тип ялбарҙы ул Раббыһынан.