Был йоғонтоларға ҡарамаҫтан, Чосер һуңғы поэмаһында  үҙаллылыҡ күрһәтә, был бигерәк тә  картиналарҙы һүрәтләнгәндә һәм  йәнле тәбиғи диалогта күренә.  Ул шулай уҡ үҙ шәхесенә байтаҡ урын бүлә,  был  уның  поэмаһына беҙгә яҡын  характер бирә. Чосер үҙен нисек  бөркөт үҙенең алтын ҡанаттарында бөйөк кешеләрҙең исемдәре яҙылған боҙло ҡаялағы дан ғибәҙәтханаһына алып киткәнен һүрәтләй.  Ҡояш нурҙары тәьҫирендә  ҡая ирей, исемдәрҙең хәрефтәре юҡҡа сыға. Ғибәҙәтханала музыканттарҙың шаулы төркөмдәре, жонглерҙар, пәйғәмбәрҙәр, геройҙарҙы данлаусы кешеләр була, күңелле музыка яңғырай, бөйөк шағирҙарҙың статуялары күренеп тора. Сатирик элементтар насар дан ҡаҙанған  әҙәпһеҙ маҡтансыҡтарҙы һүрәтләгәндә сағыла.  Артабан шағир уҡыусыны яңылыҡтар йортона алып килә, унда яңылыҡтарға әүәҫ һәм хәбәрҙәрҙең дөрөҫлөгөнә иғтибар итмәгән эшһеҙ асыҡ ауыҙҙар өйкөлөшә.