Заводҡа беркетелгән крәҫтиәндәр улар өсөн ғәҙәти булған ауыл хеҙмәтенә ҡайтырға хыяллана, шул уҡ ваҡытта крепостной поместьеларҙа крәҫтиәндәрҙең хәле уларҙыҡынан яҡшыраҡ булмай. 1760 йылдарҙа ысынында крепостной крәҫтиәндәр алпауыттарҙа шәхси ҡоллоҡта була, уларҙың шәхси иҡтисади һәм юридик үҙаллығына бер ниндәй ҙә хоҡуҡтары булмай: крәҫтиәндәрҙән дәүләт налогтарын алыу алпауыттарға йөкмәтелә, крәҫтиәндәр йоломдарҙы һәм подрядтарҙы алыу хоҡуғынан, вексель мөнәсәбәттәренә инеүҙән мәхрүм ителә, уларҙың аҡса йөкләмәләре ғәмәлдән сыҡҡан тип иғлан ителә. Уларға хәрби ант биреү, монахлыҡҡа инеү тыйыла. Бер-бер артлы һуғыш алып барған илдә иҡтисади хәл насар була, алпауыттар замана модаларынан һәм яңылыҡтарҙан ҡалышмаҫ өсөн сәсеү майҙандарын арттыралар, барщина көсәйә, ҡайһы берҙә аҙнаһына 4 — 6 көнгә тиклем барып етә, йәки крәҫтиәндәр бөтөнләй «месячинға» күсерәләләр. Крәҫтиәндәр үҙҙәре лә тауарға әйләнә, уларҙы бурысҡа бирәләр, алмаштыралар, ҡайһы берҙә ауыл менән оталар. Етмәһә, Екатерина Икенсенең 1767 йылдың 22 авгусындағы указына ярашлы, крәҫтиәндәргә алпауыттарына зарланыу тыйыла. Ысын мәғәнәһендә язаһыҙлык һәм шәхси бойондороҡлолоҡ шарттарында крәҫтиәндәрҙең ҡоллоҡ хәле алпауыттарҙың холоҡһоҙлоғо һәм хатта енәйәтселеге менән киҫкенләшә бара, шул уҡ ваҡытта улар тикшерелмәй һәм һөҙөмтәһеҙ ҡала.