— Ҡайным бер мәл төндә ҡыҙы Фатима менән минең яныма килгәйне. «Намаҙ уҡымайһығыҙмы ни?» — тип һораны. «Йәнебеҙ бит Аллаһ ҡулында, әгәр ул уятырға теләһә, уятыр», — тип яуаплаған булдым. Бер ауыҙ һүҙ әйтмәй, ул боролоп сыҡты ла китте. Уның бот сабып, үҙ алдына: «Барса мәхлүкәттәр араһынан аҙәм балаһы иң күп бәхәсләшеүсе, низағлашыусы булды», — тип һөйләнә-һөйләнә ҡайтып киткәнен генә ишетеп ҡалдым. (Пәйғәмбәребеҙ төнгө өҫтәмә намаҙ — тәһәджүт тураһында һораған, ҡайтҡанда «Мәмерйә» сүрәһенең 54-се аятын әйткән).