Йөрәгенең күкрәгенән сыға яҙып дарҫлап тибеүенән уянып китә Зәлифә. Бөтә тәненә тир бәреп сыҡҡан. Тағы шул уҡ бер мәхшәр һаташыу тынғылыҡ бирмәй уға. Ҡатын, ут ҡабыҙып, өҫтәл­дәге дарыуына ынтылды. Тик шешәне ятыр алдынан бушатып ҡуйғаны иҫенә төштө. Бәлки, һыуытҡыстағы аҡбаш ярҙам итер тип, бер стаканды “һә” тигәнсә бушатып ҡуйҙы. Их, кисә генә был ҡәһәрле эсемлекте башҡаса ауыҙыма алмайым, тип үҙенә һүҙ биргәйне бит! Әммә төн һайын йоҡоһон бүлгән бер үк һаташыуҙы шунһыҙ баҫып булмай. Һалҡынданмы, әллә ҡурҡыуҙанмы ҡалтыранған тәнен ыуа-ыуа, Зәлифә тағы түшәгенә йығылды. Ниңә был хәлгә төштө һуң ул? Үҙенә көндән-көн тынғы бирмәгән һорауға яуап эҙләгәндәй, үткәндәрен күҙ алдынан үткәрҙе. Йәшлек хатаһы, ҡәһәрле ваҡиға күҙ алдына баҫты.