– Минең әсәйем Ғәлимә Ноғоманова атайым Әсғәткә, Солтанмәхмүттең оло улына, 1940 йылда кейәүгә сыға. Улар был мәлдә ярлы, көндө-көнгә ялғап ауыр йәшәй. Мулланың кинйәһе Даянға ни бары биш йәш була. Балаларҙың ҡайһы берәүҙәре аслыҡтан һәм ауырыуҙарҙан яҡты донъя менән хушлаша. Золом йылдарында халҡына ярҙам итәм, тормошон яҡшыртам тип йәшәгән кешене үҙ кешеләре үк юҡ иткән. Юлдашевтарҙы ла, “халыҡ дошманы” балалары тип, ситләтәләр, ҡыйырһыталар. Ауылдаштарҙың береһе лә улар менән аралашмай. Зөһрә өләсәйемде үҙенең улы һәм ире нахаҡҡа ҡулға алынып, атып үлтерелгән Фатима Ситдиҡова ғына аңлай. Ҡул эшенә оҫта Фатима әхирәтен тегенгә өйрәтә, үҙенекеләрҙең тамағынан өҙөп булһа ла мулла балаларына өлөш сығара. Әсәйем дә был апайҙан мәҙәнилеккә, рус теленә һәм донъя көткәндә башҡа файҙалы һөнәрҙәргә өйрәнә. Ул үлеп киткәнсе оло йөрәкле был ҡатынға рәхмәтле булды: “Фатима еңгәйҙән күргән изгелекте һөйләп бөткөһөҙ”, – ти торғайны.