Хатта ауыл да был хәлде ҡабул итә алманы, ул көндән-көн төңөлдө. Элек өйҙәр нисектер күкрәк киреп, түбәләрен күккә сөйөп ҡуҡырайып ултыра ине, ә хәҙер күптәре сүгә, ергә һеңә. Элекке кеүек тәҙрәләре ялтламай, ҡара һөрөм кеүек ҡараңғылыҡ ялмаған уларҙы. Ҡайһы берҙәренең кәртә-ҡуралары ишелгән, ҡапҡалары емерелгән, тәҙрәләренең быялалары ватылып, рамдары һәленеп төшкән, бәғзеләренең тәҙрә уйымдары ғына өңрәйеп тора, ҡыйыҡтарының һүтелгән ҡалай өлгөләре ел күтәрелгән һайын, тирә-яҡҡа шом һалып, шатыр-шотор килә. Ташландыҡ өйҙәр улар. Ауылды йәмһеҙләп, ҡурҡылыҡ булып һерәйешеп ултыралар. Берәм-һәрәм генә түгел, тиҫтәләп йыйыла яҡшы тормош эҙләп, хужалары ташлап киткән бындай өрәк-өйҙәр. Әүәл ауылдың ҡотон ебәреп ултырмай ине бындай йорттар урынында шундуҡ яңыһы ҡалҡып сыға торғайны. Ауылға йәм биреп ултырған, мәктәп тә, клуб та юҡ хәҙер, хатта магазин да хөкүмәттеке түгел, бер эшҡыуар ғына кетәк ҙурлығы итеп кенә һалып ҡуйған уны. Шулай яйлап үлә, ахыры, ауыл. Ә ул бит тормош тотҡаһы! Йәшәйештең башланмышы, рухиәт нигеҙе! Ә нигеҙһеҙ бар нәмә лә юҡҡа сыға был донъяла. Шуны онота башланы, буғай, үрҙә ултырған түрәләр... Ғөмүмән, нишләне һуң был донъя? Бер ҙә алға ыңғайламай, тик кирегә тәгәрәй һымаҡ. Хәлһеҙ Ғәлләметдиндең башында гелән шундай матәм уйҙар уйнаҡланы. Ә тәненән көс-ҡөҙрәте ҡасмаған әҙәм бәндәләре, ауырлыҡтар менән әлеге тормошҡа ярашып ҡәҙимгесә йәшәргә тырышып ятҡан була. Хәләл көс менән табырға тырыша малды бындайҙар, әммә әллә ни ырата алмай. Шунлыҡтан күпселек ябай халыҡ үҙгәртеп ҡороуҙар башланғандан бирле осто осҡа ялғап ҡына йәшәй. Өмөт йәшәтә уларҙы. Ғәлләметдин кеүек улар ҙа, ҡараңғылыҡ пәрҙәләрен йыртып, таң атыр, тип хыяллана. Ә кемдәрҙер, болғансыҡта “алтын балыҡ” ҡармап өлгөргәндәр, киреһенсә, күкрәк киреп, икенсе һулышы асылып, ирәйеп, ҡанаттарын йәйеп көтә донъяны. Уларҙың ҡояшы ҡалҡмай ҙа, байымай ҙа, гел генә ялтлап тора.