Күктә емелдәшкән йондоҙҙарға оҙаҡ ҡарап торһаң, ҡайһылары баҙыҡ, ҡайһылары бигерәк емелдәк, ә бүтәндәре тоноғораҡ кеүек күренә. Әммә барыһы ла Айға ҡарап, уның яҡтыһында кинәнә кеүек. Был беҙҙең күҙгә шулай күренә. Ай, йондоҙҙарҙың атаһылыр, тигән фекерҙе өндәшкәндәре юҡ, әммә әкиәттәрҙә улар ата менән ул булып һынланыусан. Ер кешеләре лә шулай үҙ яҡынына, ата-әсәһенә ынтылып йәшәй. Атай менән әсә балаларына тормош асылын үҙҙәренсә аңлата, үҙҙәре генә төшөнгән ҡиммәттәргә һоҡлана, уларҙы һаҡлай, быуындан-быуынға еткерә. Шуға ла бала атай күҙлеге аша тормошто аңлауы яҙыҡ түгел. Ҡайсаҡ киреһенсә лә булған осраҡтар бар. Атайҙың – улына, улдың атаһына биргән аҡылы ҡәҙерлеләрҙән дә ҡәҙерле икәнлеген иҫтә тотоу зарур.