яғынан туған да тейешле әле ул. Тәүге китабындағы повесы, хикәйәләре лә шул тиклем матур ине уның. “Цех”ты ул әҙерәк кенә үҙенең туған теленән, тыуған төйәгенән айырылыбыраҡ яҙғанлығы күренеп тора, завод цехы бит инде, Баҡый ауылы түгел. Цехтың үҙенең атмосфераһы, үҙенең теле, үҙ кешеләре, шуның өсөн үҙеңдең телеңде һаҡлап бөтөңкөрәмәгәнһең, һинең телең бит икенсе төрлө, байыраҡ, тип тә әйттем. Кәрәкмәгән урындары, деталдәре бар, ғишыҡ-мөхәббәттәргә күп урын бирелеп, ҡабат-ҡабат шул бер геройға ҡайтҡан урындары ла бар әле тигәс, кәңәштәремде яҙып алды. Ноғман ағай, эшләнем тип, бер йылданмы тағы килде. Сабир Шәрипов иҫән ине ул ваҡытта, уға алып бар, тинем. Байтаҡ ятты. Быйыл Раят миңә, Ноғман ағай, һеҙгә рәхмәтемде әйтәм, журналда баҫылып китте бит, тип шылтыратты. Тема яғынан да яңылыҡ был роман әҙәбиәтебеҙгә, бирелеше лә ҡыҙыҡлы.