Ғаиләлә беҙ дүрт бала үҫтек. Ике ағайым өйләнеп, ауылда донъя көтә, Сания апайым мин уҡырға ингән йылда медицина училищеһын тамамлап, район дауаханаһында эшләй башланы. Беҙ икебеҙ йөҙгә шул тиклем оҡшаш булһаҡ та, характерҙарыбыҙ бөтөнләй ҡапма-ҡаршы ине. Ул һүҙгә лә, йылмайыуға ла һаран, бер ваҡытта ла кешегә асылып хәбәр һөйләмәҫ. Тауышы минекенән күпкә матурыраҡ булһа ла, бер ваҡытта ла сәхнәгә сыҡманы, йырларға яратманы. Шулай уҡ кешеләргә ҡарата артыҡ талапсан, бөтә нәмәнең тик кире яҡтарын ғына эҙләй. Мәҫәлән, бешергән ашты тәмле булған тимәҫ, биргән бүләкте рәхмәт әйтеп алмаҫ. Кешеләргә ҡарата изгелекле, ярҙамсыл булһа ла, дорфа яуаптарынан ҡурҡып, уға ярҙам һорап мөрәжәғәт итмәҫкә тырыштым. Арала дуҫлыҡ әллә ни булманы, етмәһә, минең сәнғәт юлынан китеремде белгәс, ныҡ ҡына әрләп алды. “Сәхнәлә йөрөү ҙә булғанмы эш. Тамаҡ туйҙырырлыҡ, донъя көтөрлөк һөнәр һайларға кәрәк. Былай ҙа сәхнәгә сығып сәрелдәп тораһың бит, етмәйме шул? Барыбер Фәриҙә Ҡудашева йә Ғәлиә Солтанова була алмаҫһың!” – тип күңелемде төшөр ҙө. Икенсе курс аҙағында ауылдан, 24 июнгә апайымдың туйына ҡайтып етергә, тигән фарман менән хат килеп төштө. Имтихандарымды, практикаларымды биреп бөтөп, иртәгә туй тигән көндә ҡайтып төштөм. Күңелем күтәренке, кәйефем шәп, ҡапҡанан инеү менән апайымды ҡосаҡлап алдым. “Ну, шымпата һин ә! Май байрамдарында ҡайтҡанда бер һүҙ ҙә әйтмәгән булдың. Кем ул, минең еҙнәй? Ҡайҙан таптың? Тиҙ генә һөйлә, әйҙә!” – тип әйтеүемә, ул, ғәҙәттәгесә, дорфа яуап ланы: “Күҙең бар, иртәгә күрерһең. Нимәһен һөйләп торайым инде, ҡыш таныштыҡ та, иртәгә – туй. Һиңә рәхәт, уҡыйым тигән булып, өй эштәренә эләкмәнең. Ә беҙҙең бында бөтә ихатаны буяп, рәтләп хәл ҡалманы. Хәҙер йәйге ялыңда ятаһың инде эшһеҙ, әҙергә хәҙер генә итеп!” Иң бәхетле мәлдәрендә лә ризаһыҙ йөҙ менән йөрөгән апайыма йәнем көйһә лә, өндәшмәнем. Сәй эсеп алдым да, туй алды мәшәҡәттәренә сумдым.