– Театрҙан китте, тип әйтеү бик үк дөрөҫлөккә тап килмәй. Театрҙан китеү сәхнәнән китеү тигән кеүек яңғырай. Ә мин, әйтеүемсә, һаман да ижад менән йәшәйем. Академия драма театрынан китеүҙең үҙенә күрә бер сәбәбе булды. Үҙ принциптарыма ҡаршы бара алмағаным өсөн, тип тә аңлатырға була уны. Ул йылдарҙа театрҙа профком рәйесе вазифаһын башҡара инем. Һәм минән, ошо вазифам менән файҙаланып, бер кешене эштән бушатыуымды һоранылар. Әлбиттә, баш тарттым. Бәлки, һаман да театрҙа эшләп йөрөгән булыр инем, ләкин ошо ҡылығыма яуап итеп үҙемә “хуш” тинеләр. Әммә үкенмәйем. Мин уны тормош тәжрибәһе һәм кешелекле булыуыма һынау тип ҡабул итәм. Намыҫыма тап төшөрмәнем. Тормошта һәр нәмәгә үҙ ҡарашым, үҙ фекерем һәм үҙ һүҙем бар. Кешегә насарлыҡ ҡылмаҫҡа тырышам. Бер нәмәне яҡшы беләм: кешегә ҡылған насарлыҡ үҙеңә йә балаларыңа кире әйләнеп ҡайта.