Имән ауылында бер ҡыҙ бар, ҡулынан да, теленән дә килә, тик ун туғыҙ йәше тулһа ла, һаман кейәүгә сыҡмаған, тип ишеткән Ғилфан. Егерме өс йәше тулып үтһә лә, кәләш алмаған Ғилфан да ҡарт егеттәр рәтендә. Бик алыр ине лә, дәрт бар – дарман юҡ. Осон осҡа ялғап саҡ көн күрәләр әсәһе менән мунсалай ғына туҡалаҡ өйҙә. Шул ҡыҙҙы барып күрәйек, һөйләшәйек, тип килгәндәр ағаһы Шәкир менән. Килделәр, күрҙеләр. ҡылый ҙа, көмрө лә түгел ҡыҙ, киреһенсә, бик һөйкөмлө, матур, аҡ ҡына йөҙлө, көләкәс ҡарашлы. Тик шуныһы – буйға бик бәләкәй икән. Улайға китһә, Ғилфан үҙе лә «митр ярым – палтара». ҡап- ҡара сәсле, күк күҙле егетте Вазифа ла бер күреүҙә оҡшатты, еңгәһе Бибиғәйшә аша: «Барам, риза», – тип әйттерҙе…