Бер аҙна үткәс, әсәйем ҡоҙағыйҙар менән бергә апайымдарҙы ҡунаҡҡа саҡырып алды. Мин бер аҙ ултырғас, киске уйынға сығырға булдым. “Әйҙә, Сания беҙ ҙә бер аҙ йөрөп киләйек. Балдыҙымды йә урлап ҡуйырҙар, оҙатып ҡуяйыҡ. Бер аҙ бейеп тә алырбыҙ”,– тип Илфат та урынынан торҙо. Апайым тәүҙә ҡаршы булһа ла, аҙаҡ ризалашты. Өсәүләшеп һөйләшә-һөйләшә клубҡа барып индек. Бер аҙҙан еҙнәйем килеп: “Ҡайтҡасың, өйгә инмәй тор, мин яныңа сығырмын. Һөйләшәһе етди һүҙ бар”, – тине. Ниндәй һөйләшеү булырын күңелем менән һиҙә инем инде. Ҡайттым да, баҡсаға индем. Тулҡынланып та, ҡурҡып та Илфаттың сығыуын көттөм. Ярамаған, гонаһ эш эшләгәнемде лә аңлайым, әммә шул тиклем күңелем уға тартыла ине. Бер аҙҙан ул сыҡты, бер талай өндәшмәй торғандан һуң һүҙ башланы: