Был ҙур булмаған ауылда халыҡтың социаль йәһәттән ҡатламдарға бүленеүе асыҡ күренә. Ярлылар, аҙ ҡеүәтле хужалыҡтар араһында йорт, кантон, административ һәм дини чиновниктар (яҫауыл, сотник, йорт старшинаһы, ҡаҙнасы, указлы мулла һәм имам) айырым тотолған. Социаль ғәҙелһеҙлеккә ҡаршы көрәш тураһында ошондай факт һөйләй: ике туҡһанбай кешеһен Себергә һөргөнгә ебәргәндәр.Туҡһанбайҙар Рәсәй яҙмышына битараф булманы. Уларҙың вәкилдәре илдең биләмә бөтөнлөгөн тышҡы дошмандарҙан һаҡланы. Шулай итеп, 1812 йылғы Ватан һуғышы йылдарында Мәскәүҙән Парижға тиклем яу яландарында был ауылдың вәкилдәре бихисап. Улар араһында Ҡорманғол Дәүләтшин (23 йәш), Моратша Алдаров (48 йәш), Биксәнтәй Исламғолов (44 йәш), Исламғол Миндәкәев (29 йәш) исемдәре тарихта билдәле. 1812 йылда хәбәрһеҙ юғалған Дәүләтша Алдаровтың яҙмышы тыуған төйәгендә 5 йылдан һуң ғына асыҡлана.