Кешеләр араһындағы мөнәсәбәттәрҙе юҡҡа сығарыусы тағы бер хата тураһында әйтмәй булмай – яҡын кешеләреңдең уңыштарын, ҡаҙаныштарын кәмһетеү, тырышлыҡтарын баһаламау йыш ҡына араларҙы һыуыта. “Һинең эшеңде әйтер инем...”, “харап икән, баш ауыртыуы ла булдымы сир”, “яңы күлдәк кейгән булған...” һәм башҡа күҙгә күренмәһә лә, йөрәккә килеп тейгән “ваҡ-төйәк”. Был ата-әсәгә лә хас күренеш, балаларҙың бәләкәй генә уңыштарына ла шатлана, маҡтай, дәртләндерә белмәйбеҙ, күберәк тәнҡитләргә яратабыҙ. Үҙегеҙҙең тәртибегеҙгә анализ яһап ҡарағыҙ әле, яңылыштан яҡындарығыҙҙың хәтерен ҡалдырырлыҡ һүҙҙәр ысҡындырмайһығыҙмы? Маҡтау һүҙҙәрен йыш әйтәһегеҙме?”