Ысынлап та, бер көндө беҙ икмәк алып ҡыуанышып ҡайтып килә инек, ҡаршыбыҙға ике ир кеше килеп сыҡты. Ҡур­ҡышыбыҙҙан ҡатып ҡалдыҡ, һүҙ әйтеү түгел, күҙ йәштәре генә аға ине. Ҡасҡындар беҙгә бик оҙаҡ ҡарап торҙолар ҙа, йәлләгәндәрҙер инде, кире боролоп киттеләр. Ҡотолғаныбыҙға хатта үҙебеҙ ышанманыҡ. Күкбейә кисеүенән түңгәктәр аша нисек һикереп сыҡҡанбыҙҙыр, ауылға етә яҙғансы йүгерҙек. Аяҡтарыбыҙ ҡалтырауҙан ергә сүгәләнек. Башыбыҙҙы күтәреп ҡараһаҡ, ауыл яғынан ҡыҙыл күлдәк кейгән бер ҡатын килә. Уны күреп беҙ шундай ҡыуандыҡ. Бына апайыбыҙ эргәбеҙгә килеп етте. Етте лә, ҡапыл икебеҙҙе лә ҡолата һуғып, икмәктәребеҙҙе йолҡоп алып, Сибай яғына ҡасты. Беҙ илаша-илаша өйөбөҙгә ҡайтып индек.