Ураҙа тотмау иһә ғәйеп эштер. Һәм яныңдағы ураҙа тотоусыға ла, һәм йәмғиәткә лә, һәм Раббыбыҙға ҡарата ғәйеп. Ураҙа тотмауҙың ике төрө бар. Мәҫәлән, мосолман кешеһе, ураҙа тотмаһа ла, кеше күрмәгәндә генә ашап — эсә. Был бары тик уның шәхси мәсьәләһе, Аллаһ ҡаршыһында шәхси яуаплылығы. Ләкин ил-көнгә күрһәтеп ашаусылар ла бар. Былар гонаһтарын йәшермәй, оялмай-тартынмай. Бына ошоноһо оло гонаһ. Йәғни бындай кеше үҙ гонаһы менән генә ҡалмай, уны ураҙала асыҡтан — асыҡ ашауын күргән кешеләр әхирәт көнөндә шул гонаһтарға ҡаршы шаһитлыҡ ҡыласаҡтар. Асыҡтан — асыҡ гонаһ ҡылған мосолман бәндәне «фасиҡ мөтәджаһир» тиҙәр. Үткән замандарҙа мосолман йәмғиәтендә фәлән кешенең таныҡлығы ҡабул ителмәгән, уға ҡыҙ бирмәгәндәр, мөһим эштәрҙә уның менән хеҙмәттәшлек итмәгәндәр. Шулай ҙа мосолман ураҙаһына ҡәҙер-хөрмәт күрһәткән мәжүси ҙә Аллаһтың рәхмәтенә лайыҡ булған, ул хөрмәттең мөкәффәтен — әжерен күргән. Был тарихи миҫалдар дәлилләй.