Имеш, Хәким ҡарт атай йортонда йөрөп ята. Атаһы менән әсәһе лә шунда. Үҙе уларҙан бер ҙә генә йәш түгел, хатта олораҡ булмаһа. Улар нишләптер, бесән мәле булмаһа ла, «мәж» килеп бесәнгә китергә йыйынып йөрөй. Оҙон бил арбаһына ат егелгән. Атаһы салғы-һәнәктәрҙе теүәлләп, арбаға һалды. Әсәһе утҡа ҡарайып бөткән сәйнүкте һәм киндер тоҡсайҙа ашамлыҡтарҙы сығарҙы. Хәким, генә бер нимә эшләмәй, бер яҡ ситтә ҡарап тик тора. ҡапҡанан сығып китер алдынан атаһы Хәкимгә әллә күпме эш ҡушты ла, иң һуңынан бойороғораҡ тауыш менән: «Эштәреңде теүәлләгәс тә, оҙаҡлама, беҙҙең арттан барып ет!» – тине. Хәким, «ярай» тигәндәй, баш һелкеп тороп ҡалды.