Ҡайныһы ҡайтып киткәс, барыһын да йәшенеп тыңлап торған Әнисә тағы нығыраҡ ыҙғыш ҡуптарҙы. “Айыр, имеш! Хәҙер, айырылып китеп барам тей! Әгәр мине айырһаң, улыңды башҡа бер ҡасан да күрмәйәсәкһең! Беренсе осраған кешегә кейәүгә сығып, балаңды уның фамилияһына күсерәсәкмен!”-тип ярһыны. Йәш ҡатын иренең улын ни тиклем яратҡанын бик яҡшы белә ине. Мазһарҙың балаһына булған хистәре менән файҙаланып, уны оҫта ғына итеп еңергә лә өйрәнеп алды. Тәүҙә әсәһе: “Теләһә нисек йөрөгән бисә, әллә һинән тапҡан баланы, әллә...”-тип шик һалып йөрөһә лә, көндән-көн үҙгәргән бала атаһына бер тамсы һыу кеүек оҡшаған ине. Шуға күрә ата-әсәһе лә ейәндәрен иҫе китеп ярата ине. Әнисә быны ла үҙ файҙаһына әйләндерә алды.