Театр өсөн ҡатлаулы осор башлана. 1902 йылда беренсе тапҡыр "Тормош  төпкөлөндә" спектаклен әҙерләгәндә Станиславский менән Немирович-Данченко араһында  күренеп ҡалған  фекер айырымлыҡтары 1906 йылда театр нигеҙләнгән саҡтағы ғәҙәттән- бергә спектаклдәр ҡуйыуҙан баш тартыуға килтерә. «Беҙ — икебеҙ ҙә  театрҙың төп эшмәкәрҙәре, — тип яҙа һуңыраҡ Станиславский, —  үҙаллы, формалашыуы теүәлләнгән  ҙур режиссёрҙарға әйләндек. Тәбиғи ки, һәр беребеҙ ,шул уҡ ваҡытта театрҙың төп , дөйөм принцибына тоғро ҡалып, тик үҙенең  юлынан ғына китергә теләне һәм бара ала ине… Хәҙер  һәр ҡайһыбыҙҙың үҙ өҫтәле, үҙ пьесаһы, үҙе ҡуйған тамашаһы бар ине.Был  төп принциптарҙан тайпылыу ҙа, бер беребеҙ менән араны өҙөү ҙә түгел , — был тәбиғи хәл: һәр бер (киң мәғәнәлә) художник йәки  артист… ҡасан да булһа, уны тәбиғәт менән талант үҙенсәлектәре  ҡайһы юлға этәрһә,әйҙәһә, шул юлға сығырға тейеш»