Ә Зөбәйер – бөтөнләй икенсе кеше. Уның, киреһенсә, һәр һүҙе, һәр хәрәкәте мәғәнәле. Уйламай бер ни ҙә эшләмәҫ, еңел һүҙ һөйләп ултырмаҫ. Ғилман кеүек, бер ҡарауҙа күҙгә салынып бармаһа ла, ул үҙенсә матур ине. Һомғол буй-һыны, ныҡ баҫып, төп-төҙ атлап йөрөүе, зәңгәр күҙҙәренең асыҡ ҡарашы, эскер­һеҙ йылмайыуы – бөтәһе лә Хәмиҙәгә ныҡ оҡшай. Ә алдына аныҡ маҡсат ҡуйып, шуға бөтә көсөн һалып эшләй белеүе уҡытыусы ҡыҙҙы һоҡландыра.