"Ир үҙенең ҡатынына итәғәт ҡылыр, әммә әсәһен рәнйетер"... ни тиклем ир-егеттәр ҡатынына ярайым, тип, ҡәҙерле әнкәйҙәрен рәнйетәләр. Ҡатындарығыҙҙы һанаға һуҡмағыҙ, тимәйем, әммә ҡатын көйләйем тип, әсәйенең рәнйешен алыу ярамаҫ. Пәйғәмбәребеҙ: «Ахырызаман алдында ҡол ҡатын үҙенең хужаһын тыуҙырыр», — тине. Иң беренсе замандарҙа ата-әсә дәрәжәһе ҙур булған. Балалар, бөгөнгө көндәге кеүек, үҙҙәрен үҫтереүсе, кеше итеүсе ата-инәһена тауыш, ҡул күтәреү түгел, хатта күҙ ҙә күтәрергә оялғандар. Атай-инәйгә иң күркәм рәүештә өндәшә торған булғандар. Әммә бөгөн, ни тиклем ата-әсә үҙенең балаһының ҡоло булып, балаһына һүҙ әйтергә лә ҡурҡып йәшәй. Башҡорт халҡы быуаттар буйы матса (өрлөк) өҫтөндә торған бабайҙарҙың сыйыҡ сыбығын «иҫкелек ҡалдығы» тип ташлап, Монтессори методикаларына күскәс, шуға барып еттек инде.