Бер саҡ ул, тыуған көндө билдәләүҙе артыҡ өнәмәһә лә, хеҙмәттәштәренең һүҙен йыҡмай, уларҙы кафеға байрам итергә саҡырҙы. Бик күңелле ултырҙылар, хатта Йәмил дә элеккесә асылып китте. Хеҙмәттәше Светлана үҙен өйгә оҙатыуҙы һорағас, сәбәп-фәлән эҙләп баш тартып маташманы. Ярайһы ғына күңелләнеп алған ҡатын эсен бушатырға тартынманы, уның тураһында кем нимә уйлай, теҙҙе лә һалды. Йәмил үҙенең “сухарь”, “һуҡыр бүкән”, "эре бәрәңге” икәнен белде, тирә-яғындағы ҡайһы бер аҫыл заттың уның иғтибарына зар-интизар булыуын, иғтибар күрһәтеүен көтөүен ишетте. Бына һиңә кәрәк булһа! Ысынлап та, “һуҡыр бүкән” икән шул, эргә-тирәңдә һине энә-ебеңә саҡлы тикшерһендәр ҙә, шуны белмә, күрмә, имеш! Рәхмәт инде Светланаға, күҙҙе асҡанына.