Нагарджунаның «атеистик» булараҡ билдәле трактаты идеялары кире диалектик мадхьямаки ҡулланыуға бәйле, фәйләсүфтың был хеҙмәтен Ф. И. Щербатский урыҫ теленә тәржемә иткән. Унда Нагарджуна түбәндәге дәлилдәрҙе килтерә: беренсенән, теисттар фекеренсә, бөтә нәмәнең дә үҙ сәбәбе булғас, тотош донъяның дә сәбәбе бар, һәм был сәбәп — Алла. Ул сағында Алланың да сәбәбе булырға тейеш, ә был сәбәптең — үҙ сәбәбе һәм шулай сикһеҙлеккә тиклем. Һәм ни өсөн сәбәптәр сылбыры Алла менән тамамланырға тейеш? Икенсенән, Алла донъяны булдырған икән — тимәк уға был ни өсөндөр кәрәк булған, уға нимәлер етмәй, тимәк, ул камил түгел. Ә был үҙе үк Алла идеяһына ҡаршы килә. Әгәр ҙә Алла донъяны бер ниндәй маҡсатһыҙ булдыра икән, уны бәләкәй, аҡылы булмаған бала менән сағыштырырға мөмкин. Аҙаҡ килеп, әгәр донъя юҡ икән, тимәк, ул барлыҡҡа ла килә алмай, сөнки йәшәйеш булмағандан йәшәйеште булдырып булмай, булмаған нәмәнән барҙы эшләп булмай.