«…Һеҙ берәй ҡасан боҙҙа ялан аяҡ көйөнсә атлағанығыҙ бармы? Хәтерләге лә килмәй инде ҡот осҡос минуттарҙы. Боҙҙан бер нисә аҙым атлағас та, осло сөйгә баҫҡандай тойолдо. Аяҡтар йәбешә, ә мин алға барам. Ҡырт-ҡырт-ҡырт… Бер аҙға ғына туҡталғайным, уң табаным боҙло ергә ҡуша йәбешеп өлгөрҙө. Мин уны йән көсөмә тартып алдым. Артабан һәр аҙымымдан эҙ ҡала ине…»