Айһылыу, ысынлап та, ауылдың ҡото булды. Бәләкәс кенә ҡотобоҙҙо ағалары урамға алып сығыр ине. Беҙ йүгерешеп янына барабыҙ, уны һөйөр өсөн сиратҡа баҫабыҙ һәм һәр беребеҙ «Ҡана, саҡ ҡына күтәреп ҡарайым» тип бәпесте күтәрергә сиратта торабыҙ. Бәләкәсебеҙ ҡулға тиҙ өйрәнде, ҡулдан-ҡулға йөрөттөк, кем булһа ла уны күтәреп алып йөрөр ине. Икенсе йәйҙә ауылда «Айһылыу атланы!» тигән шатлыҡлы хәбәр таралды. Беҙҙең һәммәбеҙҙе ҡыуандырып, ун айы тулмаған Айһылыуыбыҙ йыбыр-йыбыр итеп атлап китте. Көндөҙ муйыл күҙебеҙ йоҡлай, ә беҙ уның уянғанын тышта көтөп ултырабыҙ. Уянғас та ағаһы күтәреп алып сыға, ергә баҫтыра һәм ауылыбыҙҙың ҡото урам буйлап йүгереп китә. Беҙ уның артынан эйәрәбеҙ, ул ҡолаһа, беҙ ҙә ҡолаған булабыҙ. Урамда келәм кеүек йәшел хәтфә үлән түшәлгән, йомшаҡ ҡына булып бәпкә үләне күпереп сыҡҡан, уның араһында көмөш өлпө күренә. Беҙ бәләкәсебеҙҙе өлпөгә ултыр­табыҙ ҙа бармаҡтарын һыйпайбыҙ, бәпәйҙең йомшаҡ ҡына табаны менән битебеҙҙе иркәләйбеҙ. Һәм­мәбеҙгә лә был шундай ҙур ки­нәнес була торғайны. Шул саҡта ошо ҡыуаныстан Ер-әсә үҙе лә бик ҡыуана кеүек тойолор ине. Күк йөҙө шундай тыныс, күгелйем төҫтә, һабан турғайы бер туҡтауһыҙ һайрай, йым-йым итеп офоҡта монар уйнай.