Өс өлөшлө  da capo арияһы Венеция операһында уҡ барлыҡҡа килә, унда өсөнсө өлөш беренсеһен һүҙмә-һүҙ ҡабатлай, ләкин  «конфликтлы» икенсе өлөштән һуң ул драматик ситуацияның сиселеше тип ҡабул ителә. Әммә  Скарлатти уны үҙгәртә:  da capo арияһы ирекле репризалы йомоҡ формаға әүерелә һәм йырсыларға вокаль оҫталыҡтарын күрһәтеү өсөн  импровизацияға урын ҡалдыра . Опера-сериа образды индивидуалләштереүҙе күҙ уңында тотмай, ул дәүер музыкаһы өсөн образды түгел, ә жанрҙы индивидуалләштереү мөһим була, һәм хатта Метастазио кеүек яҡшы шағирҙарҙың зауыҡлы текстары ла төрлөлөк менән айырылмай; ләкин  XVIII быуаттың беренсе яртыһы композиторҙары кисерештәрҙе музыка аша   тапшырыуҙа юғары үрҙәргә өлгәшә, шуның өсөн тексты ишетеү әллә ни мөһим дә булмай: тауыш һәм инструменталь оҙатыу тыңлаусыларға һүҙҙәрҙең ҡалыплашҡан йыйылмаһына ҡарағанда күберәкте һөйләй .