Ғиниәтулла Сафиулла улы. Инәкәйем торғаны бер йәнле, тере энциклопедия ине. Уның ”Ләйлә вә Мәжнүн”, “Ҡиссаи Йософ”тарҙы көйләп ултырғанын йә бүтән бер башҡарғандарының, мәҫәлән, дастан, бәйет, мөнәжәт икәнен университетҡа килгәс кенә аңланым. “Мәҙрәсәләрҙә быяла ишек…” – тип көйләүҙәрен, әкиәттәр һөйләүен, мәҡәләйтемдәр менән генә әйтеп ҡуйыуҙарын һөйләп тораһы ла түгел. “Балам, ағас ни тиклем генә бейек булмаһын, уның бит тамыры барыбер ерҙә, шуны онотма, тамырһыҙ бер нәмә лә юҡ”, – тиер ине. Студенттарға әҙәби мираҫтарыбыҙ тураһында аңлатҡанда гелән әсәйемдең ошо һүҙҙәрен ҡабатлайым. Ә бит ул бөтөнләй әлепте таяҡ тип белмәгән, уҡыу эләкмәгән ябай кешенең – инәйемдең фекере.