– ҡайынҡайым, беләһеңме… ишетәһеңме? Минең һиңә һөйләр ҙур шатлығым бар. Иҫеңдәме, үткән йәй һинең һүрәтеңде төшөргәйнем. ҡояш нурҙарына мансылған мәлеңде лә, иртәнге томанға сорналыуыңды ла, моңһоу ай менән серләшеүеңде лә, япраҡ-сәстәреңде йылы ямғырға йыуыуыңды ла – барыһын да төшөрөп, журналға ебәргәйнем. Тәүҙә, берәй хәбәр булырмы, тип өмөтләнеп көттөм. Шул арала һин һары шәлеңде аҡ бөркәнсеккә алмаштырҙың. Мин уларҙы йәнә һүрәткә төшөрөп ебәрҙем… ҡайынҡайым! Бына ул һүрәттәр… Таныйһыңмы үҙеңде?