Иртән үҙ йортомдоң гөл-сәскәгә күмелгән ихатаһынан атлап сығыуға, өйөмдәге бөтә проблемаларым онотола, юғала. Океан эсендәге тулҡындарға ингән кеүек, мәктәп тигән серле утрауҙы йыуған тулҡындарҙа тирбәлә башлайым. Балаларҙың шатлығы, ҡыуаныстары, борсоуҙары минекенә әйләнә. Күпме күҙ мөлдөрәмә тулып миңә баға: кемдер һынап, кемдер һоҡланып, кемдер ялбарып ҡараған кеүек... Мин ошо күҙҙәр алдында яуаплы, улар алдашмай, улар эскерһеҙ. Уларға тура ҡарап мин балаларҙың ниндәй ғаиләләрҙән килеүен баһаларға өйрәндем. Нур сәсеп, шат йылмайған күҙҙәр араһында моңһоуҙары ла, күҙгә тура ҡарарға баҙнат итмәгәндәре лә, ярҙам һорап тилмергәндәренең булыуы күңелемде ҡыра. Шулай, төрлө балалар, төрлө ата-әсәләр бар. Һәр береһенә ҡаты бәрелмәҫкә, күңелдәрен китмәҫкә, рәнйетмәҫкә тырышам. Һәр ҡайһына йомшаҡ һүҙ, наҙлы ҡараш, йылы мөнәсәбәт бүлергә тырышам.