Ул һүҙен әйтеп бөтөрөргә өлгөр­мәне, ҡапҡаның был яғына инеп баҫҡан оло йәштәге ир менән ҡа­тынды күреп, тынып ҡалды. Өҫтөнә әллә һоро күлдәк, әллә джемпер кейеп, бер ҡулына, ахырыһы, пинжәген элгән, икенсеһенә ҙур сум­ка тотҡан, һаҡал-мыйығы ярай­һы етешкән, ҡарсыға танаулы эшлә­пәле ирҙе ул теләһә-теләмәһә лә таныр ине – Ғилметдин. Бында­ғы­лар ише арҡаһы ла көмөрәй­мәгән, йөҙ-битен дә йыйырсыҡтар сыйғыламаған кеүек. Икенсеһенең етендәй сәстәре бөҙрәләнеп, яурынына етә яҙып тора. Йәш булмаһа ла, төҫ ташламаған, һылыу ғына күренә, дуңғыҙың, ирендәре бөрөлә биреп, күҙҙәре ихлас йылмайған ише һынап ҡарай.