Бер көндө Вазифа иртәнге һыуһындан һуң ялға туҡтағас, Ғилфандан әсәләренә ҡайта һалып килергә рөхсәт һораны. Ире рөхсәт бирҙе, әлбиттә. Сөнки ҡатын әсәһенә ҡайтһа, көс еткеһеҙ ашанты тейәп килә. Имән ауылы яҡын, тау артылып әҙерәк атлаһаң, бара ла етәһең. Киске һыуһынға ла ҡайтып өлгөрә. Теге фалсы ҡатын, бер ҙә артыңа боролоп ҡарамай атлайһың икән, тигәйне. Шулайта шул. Ә бына бөгөн байтаҡ барғас, ҡапыл һиҫкәнде лә Вазифа артына әйләнеп ҡараны. Әсәкәйгенәм! Бүре! Әллә нисәү… Был мәлдә ниндәй бүре йөрөй икән? Улар балаларын көҙгөһөн өйрәтә лә баһа? Шунда ғына элек атаһы һөйләгән бүре һуҡмағына юлыҡҡанын аңланы Вазифа. Бөттө, үлемем ошонда икән, тип уйлап өлгөрҙө, шулай ҙа эйелеп таш алды, ҡулындағы таяғын йәтешләп тотто. Уның йәнасыҡҡа ҡысҡырған әсе тауышымы, әллә көтмәгәндә урман араһынан килеп сыҡҡан һыбайлы кешенең сыбыртҡы шартлатыуы мылтыҡ атылғандай булдымы, – бүреләр юртып урман эсенә инеп китте. Теге һыбайлы Имән ауылынан Әхмәтназар, Вазифаның ауылдашы, тиңдәше булып сыҡты. Колхоз малын көтөп йөрөгән ошо тирәлә генә. Шулай итеп, Хоҙай араланы Вазифаны бер хәтәрҙән.