1956 йылдыңа июлендә йырсыға 1940 йылда уҡ, осраҡлы ғына уның пластинкаһын һатып алғандан һуң, ғашиҡ булған кинооператор Георгий Кузьмич Епифанов менән таныша. Ә бер нисә ай үткәс, уның Ленинградтағы концертына эләккәндән һуң, тулыһынса. «ғишыҡ утында янғанын» аңлай. Күп йылдар дауамында үҙенең командировкаларынан «Г. Е.» тип яҙып, хаттар, асылмалар һәм телеграммалар ебәрә. Һуңынан асыҡланыуынса, шундай мул почта алыусы йырсы «Г. Е.»-ның хаттарын айырым һаҡлаған була. Ысынбарлыҡ тормошта уны осратҡандан һуң, йырсы ла уға ҡарата хистәрен йәшермәй. Епифанов Клавдия Ивановнанан 12 йылдан ашыу йәш булһа ла, һәр саҡ үҙен өлкәнерәк, уны ҡыҙ кеүек яҡларға һәм һаҡларға кәрәк тигән тойғо менән йәшәүен әйтә. Ул хәҙер инде Шульженко гастроль сәфәренән ебәргән хат һәм телеграммаларын ҡәҙерләп йыйып бара: «Бөгөн һинең өсөн генә йырланым, минең, һөйөклө Жоржым! Һин минең бер мәғәнәһе һәм ҡыҙығы ҡалмаған тормошома килеп индең.Һине минең тормошома ғүмер бирҙең. 1956 йылдың 21 июлендә, беҙ осрашҡан көн, — минең өсөн бөйөк көн, минең һөйөү хаҡына икенсе тапҡыр тыуған көнөм. Миңә күпме ҡалған — барыһы ла һинеке». Был 1964—1976 йылдарҙан һуң тарҡалған гражданлыҡ никахы Клавдия Ивановнаның Союздар Йортоноң Колонналы залында уҙған юбилей концертындағы сығышынан тетрәнгән Епифановтың инициативаһы менән яңыра.