Яңырыу осоронда драма  театры сәнғәттең иң  демократик, иң халыҡсан төрө була,  киң ҡатлам тамашасыларҙың нисек ҡабул итеүенә ҡарап, ул үҙ  «телен» һәм техникаһын шымарта. Опера тыуған мәлгә үк  Италияла  дель арте комедияһы булған була,  Лопе де Вега, Мигель Сервантес һәм Уильям Шекспир театр өсөн әҫәрҙәр ижад итә.  Драма  театры  композиторҙарға  дини  музыканан бөтөнләй айырылып торған образдар донъяһы тәҡдим итә, унда  музыкаль  фекерләүҙең бөтөнләй башҡа ағышы кәрәк була. Нәҡ  драма  театры менән бәйләнеш  яңы жанрға тиҙ арала  музыкаль донъяла төп урынды тәьмин итә.  Профессиональ ижадта  тәүге тапҡыр  йырсы актёр барлыҡҡа килә; хорҙың ҡатмарлы структураһында тик «тауыш берәмеге»генә булып торған йырсы кисерештәр менән йәшәгән драма геройына әүерелә . Хис-тойғолар монологы көйлө декламация түгел, ә йырлауҙы талап итә — флоренциялылар сығарған музыкаль драма  спектакле   драматик театр йоғонтоһо аҫтында башҡа төрлө эстетик күренешкә әйләнә.