Шүрәлеләрҙең бар белгән эше бер ҡытыҡлау ғына түгел, ул яуыз, ат өҫтөндә йөрөргә бик ярата икән. Әммә ләкин уларҙың үҙ аттары юҡ, шуға күрә элек урманға ебәргән аттарҙы, атланып йөрөп, бик яфаланғандар. Урманға яҡын ат көтөүен күрһә, Шүрәле шунан бер яҡшы атты һайлап алып, менеп атлана ла, үлтергәнсе саба икән. Ат көтөүенә Шүрәле эйәләһә, унан ҡотолоу өсөн ат арҡаһына ҫумала (ыҫмала) ябыштырып ебәрә башлағандар. Атланған Шүрәле шунда йәбешеп төшә алмайынса тотолғас, кешеләр уны ҡубарып алып, таяҡтар менән туҡмап, йәки төтөн тулған мунсаға ябып тонсоҡторғандар, йәки соҡорға ут яғып, шунда төртөп төшөрөп яндырғандар. Тик Шүрәлене яндырған ауылға уның ҡарғышы төшә икән. Тарихта «Шүрәле ҡарғаған » тип атала торған ауылдар күп булған. Уларҙың ваҡиғаһы ғәҙәттә бер төҫлөрәк итеп һөйләнә. Бына шуларҙың береһе: Шөғәли ауылында Биктимер исемле ағай йәшәгән, ти. Уның бик матур бер алмасыуар аты булған. Һәр төндө шул атын малайҙарға биреп, урманға ҡуна ебәрә икән. Шөғәлиҙең тирә-йүне ҡалын ҡара урман булған. Бер көндө иртән тороп ҡараһа, аты шыбыр тиргә батҡан, хәле бөтөп көс-хәл менән аяғында баҫып тора, ти. Икенсе көндө сығара, тағы шул хәл. Аптыраған был: кем минең бер тигән атымды шулай менеп сабып йөҙәтә икән, ти.