- Һуғыш мине ысын ир-егет итте, - ти Шамил Сабит улы. - Тыныс күк йөҙөнөң, икмәк һәм һыуҙың, йорт, ғаилә, туғандар һәм дуҫтарҙың ҡәҙерен нығыраҡ белергә өйрәтте. Был батырлык мәктәбе ине, унда барыһы ла - дошмандар ҙа, дуҫтар ҙа булды. Әгәр яңынан йәшәп булһа, мин йәнә афған юлдарын һайлар инем. Эйе, беҙ сит ерҙә, әммә афған халҡы менән түгел, ә был ерҙе баҫып алған, беҙҙең көньяҡ сик өсөн ҡурҡыныс тыуҙырған кешеләргә ҡаршы көрәштек. Афғанстанда булһаҡ та, беҙ үҙ Ватаныбыҙға хеҙмәт иттек, һәм мин үҙ бурысымды намыҫ менән үтәүемә ғорурланам.