Иҫемә килгәс, мине Шәмиғол хәлфәгә алып инделәр. Хәлфә мине янына ултыртты ла, башымдан һыйпай-һыйпай: “Миңә килә алмай күп зарландың, хәҙер юлды белдең инде,үҙең килерһең бынан һуң”, – тине. Шул ваҡыт мин, бер һүҙ әйтә алмаған кеше, үҙем дә һиҙмәҫтән: “Олатай!” – тип ҡысҡырып ебәрҙем. Ул миңә бер аҙнанан тағы килергә ҡушты. “Хәҙер юлды белдең, үҙең кил”, – тине. Бер аҙнанан һуң йәйәүләп юлға сыҡтым. Шуныһы ғәжәп, мине юл буйы бер ҡара ҡош (ҙурлығы һуйыр кеүек) оҙата барҙы. Күпмелер алға барып ултыра ла, мине көтә, килеп етһәм, тағы ла алғараҡ барып ултыра. Шәмиғол хәлфәнең ауылына барып етәрәк ул ҡош тирәктә ултырып ҡалды.