Ихтилалдың башланыуына киҫкенләшә барған ҡапма-ҡаршылыҡтар һәм Яйыҡ казак ғәскәрендә тыуған ризаһыҙлыҡ сәбәпсе була. XVIII быуат дауамында Яйыҡ казактары бер-бер артлы үҙ өҫтөнлөктәрен һәм азатлыҡтарын юғалта баралар. 1721 йылда император Пётр I бөтә казак ғәскәрҙәрен Сит ил эштәре коллегияһы ҡарамағынан Хәрби коллегияһының туранан-тура буйһоноуына күсерә. Хәрби коллегия башта ғәскәри атаманды раҫлаған була, ә һуңынан — тәғәйенләй башлай. Ошо ваҡыттан алып Яйыҡтағы хөкүмәттең терәге — старши́на тәғәйенләнә башлай, казактар артабан кәрәкмәгән атаманды алмаштыра алмай. Атаман Меркурьевтан башлап, 1730 йылдарҙа ғәмәлдә булған Яйыҡ казак ғәскәренең тулыһынса икегә бүленеүгә килтерә. Хәлде батшаның 1754 йылғы тоҙға монополия индереүе тураһында указы ҡатмарлаштыра. Ғәскәрҙең иҡтисады тулыһынса балыҡ һәм ыуылдырыҡ һатыуға төҙөлгән булғанға күрә, тоҙ ғәскәр өсөн стратегик продукт була. 1763 йылда ярһыуҙың беренсе шартлауы була, һәм 1772 йылғы ихтилалға тиклем казактар Ырымбурға һәм Санкт-Петербургка ялыуҙарын һәм ғәскәр делегаттарын ебәрәләр («зимовые станицы»). Казактарҙың ирекле ваҡыттарҙы кире ҡайтарыуға маташыуы һәм хөкүмәттең уларҙы ябай хәрби подразделениеға әүерелдерергә маташыуы ҡотолғоһоҙ рәүештә яраша алмаҫлыҡ ҡаршылыҡтарҙың пружинаһын ҡыҫа баралар.