Сәхл Ибн Садтан (раҙыйаллаһу ғәнһү) риүәйәт итеүенсә, Рәсүлүллаһ (салаллаһу ғәләйһи үәссәләм): «Кешеләр! (ваҡыты еткәс) ифтар ҡылырға ашыҡҡан ваҡытта даими хәйерҙә булырҙар», — тигән (Бохари, «Саум», 45). Был осраҡта ҡояш байығас та ифтар ҡылыу тейеш һәм был бик мөһим сөннәт. «Уйунул мәзаһиб» аңлатмаларында әйтелгәнсә, ифтарҙы — ашығып, сәхәрҙе һуңғараҡ ҡылыу сөннәт була. Сөнки төндә ураҙа тотоу бидғәт ғәмәл. Ифтар кисектерелһә, кеше төндә ураҙа тотҡандай бидғәт ғәмәл ҡылған була. Әбү Һүрайра] (раҙыйаллаһу ғәнһү) тапшырған бер хәҙистә Пәйғәмбәребеҙ (салаллаһу ғәләйһи үәссәләм) Аллаһы Тәғәләнең: «Иң яратҡан кеше ҡолдарым — ураҙаларын алдан асыусылар», — тип әмер иткәнен һөйләгән (Тирмизи, «Саум», 13, №700, 3/83).