Икенсе ваҡыт урам буйлап барғанда ҡапҡаһы эргәһендә ултырған Миңлеяр ҡартҡа тап булды. Гонаһҡа батҡан, үтә хәйләкәр, йылғыр бәндә ине был. Тәү ҡарашҡа ябай, телдәр, асыҡ-ярыҡ был ҡарт осрашҡанда һин дә мин һөйләшә, йөрәгеңә үтеп инә, янынан киттеңме — һинең хаҡта шундай ләстит һата, әйтерһең, артыңдан тиҙәк бәреп ҡала. Уның мутлыҡтары тураһында бөтәһе лә белә, әммә бының өсөн бик ғәжәпләнмәйҙәр ҙә шикелле, былай, мәрәкә итеп кенә һөйләйҙәр. Пенсияһын әбейенә бирмәй, аҡсаһын алғас, аҙна буйы эсә, һарай сарҙағында ҡарсығынан йәшеренеп ята — таҡталар йәйеп, өҫтөнә һалам түшәп, өң яһап алған. Эскәмйәлә дауна сире менән сирләгән ҡыҙы ла бар. Ул — утыҙға етеп барһа ла, буйы менән ете йәшлек, аҡылы менән бер йәшлек сабый. Бала һөйләшмәй, мөңрәй генә, һәр ваҡыт бәхетле бала йылмайыуы менән йылмая. Йөҙө, ҡылый күҙҙәрен иҫәпләмәгәндә, һөйкөмлө лә һымаҡ. Уны тәрбиәләйҙәр, таҙа йөрөтәләр, бөхтә кейендерәләр.