Оҙаҡламай ауыр һуғыш көндәре башланды. Һин әсәйең менән Өфөлә ҡалдың, ә мин, башҡа йөҙләгән, меңләгән атай­ҙар кеүек, фронтҡа киттем. Мин әле ауыр йәрәхәтләндем. Ләкин һин, минең яратҡан улым, сәскә атҡан илдә – социализм илендә йәшәрһең һәм үҙеңдең атайың өсөн һиңә ҡыҙарырға тура килмәҫ, тигән тәрән ышаныс менән үләм. Һин һуңынан ғорурлыҡ менән: «Атайым буласаҡ бәхет өсөн көрәштә антына һәм Ватанына тоғро булып үлде», – тип әйтә алырһың. Фашистарға ҡаршы аяуһыҙ көрәштә мин үҙ ҡаным менән һиңә бәхетле тормошҡа хоҡуҡ яуланым.