Был фекер менән барыһы ла ризалаша. Ләкин үлтереүсе табыла. Бер асыҡ ауыҙ, уны ғәйепләй башлағас. бик ныҡ уңайһыҙланып китә. Уның өйөн тентейҙәр, унда табибтың ҡанға батҡан еңле күлдәген һәм ланцетын табып алалар. Енәйәт әйбере тулыһынса күҙ алдында. Яуызды төрмәгә ултырталар.  Уның ғәйебе күренеп торған кеүек булһа ла, ул үҙен ғәйепле тип һанамай. Суд был асыҡ ауыҙҙы ғәйепле тип һанарға тырыша, ләкин баш судья ғәйепләү ҡарарын уҡып сығырға өлгөрмәйсә ҡапыл ҡысҡырып ебәрә: «Ант итәм, ул ғәйепле түгел! Мин беҙҙең дуҫыбыҙ табибты үлтерергә бер кемдең дә ҡулы күтәрелеү мөмкинлеген башыма ла һыйҙырмайым! Кеше шул тиклем түбәнселеккә бара алмаҫ!» Судьялар уның һүҙҙәре менән ризалаша һәм ғәйепләнеүсене иреккә сығарып ебәрә.