1944 йылғы йәй бигерәк ямғыр­лы килде. Ашлыҡ уңды, бесән шәп үҫте, еләк-емеш түшәлеп ятты. Хөббөниса апайға – туғыҙ, миңә биш йәш ине, икәүләп Сағыл тауының итәгенә барып берәр биҙрә еләк йыябыҙ ҙа, көйәнтәләп Сибайға һатырға алып барабыҙ. Стаканын бер йәки ярты тингә һата торғайныҡ. Әгәр һатып бөтә алһаҡ, уңышлы көн була, йыйған аҡсаға икмәк һатып алып, тинебеҙҙе биҙрә эсенә һалып ҡайтып киләбеҙ. Ныҡ асыҡҡан булһаҡ та, икмәкте тешләмәйбеҙ, өйгә алып ҡайтабыҙ.