1147 йылда монастырь Изге Тәхет тарафынан — папа III Евгенийҙан — яҡлау ала һәм монастырға тәүге хоҡуҡтар бирелә. Артабан император монастыры статусына күтәреү, үҙгәрештәр индереү, азатлығын һәм хоҡуғын арттырыу — аббат Зигфрид (1146—1182) һәм Эберхард (1182—1209) идаралығы осоронда була. Әммә Альдерсбах император аббатлығына эйә була алмай, сөнки ул Виттельсбах ырыуының герцогтары буйһоноуында торған була. Шуға ҡарамаҫтан, ул үҙенең иҡтисади базаһын даими киңәйтә, бүләктәр ала, ерҙәр һатып ала һәм алмаша: уның килем килтереү сығанағы булып ашлыҡ, шарап һәм тоҙ менән сауҙа итеү тора. Өҫтәмә өҫтөнлөктәрҙе Дунайҙан йөктәр ташыу бирә — был монахтар йәмғиәтенең финанс хәлен нығыта. Монастырҙың Урта быуаттарҙа сәскә атыуына данлыҡлы ювелир сәнғәте, шулай уҡ ҡиммәтле ҡулъяҙма китаптар булдырыу булышлыҡ итә.