Кискә табан баҫыу эргәһенән генә ялҡын килеп сыҡты. Быны күргән Дәүләтша: «Арышҡа тотонһа, нисәмә гектар иген юҡҡа сығасаҡ. Эргәһендә бер кем юҡ, миңә бәлә яғасаҡтар бит», – тип уйлап, киндер күлдәген йәһәт кенә систе лә, ялан тәпәй, төтөн сыҡҡан яҡҡа ашыҡты. Ул килеп еткәндә ут игенлекте ялмап алғайны. Ялҡынды һүндерер өсөн, берҙән-бер таянысы булған күлдәге менән уңға-һулға һуға башланы. Әллә ҡайҙан хасил булған ел, ут ялҡынын ялпылдатып, тирә-яҡҡа йәйрәтергә тотондо. Ут майҙаны ҙурайғандан-ҙурайҙы. Дәүләтша күпме шулай мәшәҡәтләнгәндер, ҡолағы төбөндә генә һарыҡтарының «бәәә»елдәгәнен ишетеп, башын күтәрҙе. Мәхлүктәр, ни арала ут дөрләгән игенлеккә килеп тулғандар? Үҫмерҙә ут һүндереү ҡайғыһы китте. Һарыҡтарын ситкәрәк ҡыуайым тиһә, улары, уттан ҡурҡып, бер өйөмгә өйрөлдө, баҡырышып түңәрәк яһап әйләнергә тотондо.