“...Һине юҡһыныуҙан, айырылышыуҙан сыҡҡан йөрәк һыҙлауын тел менән аңлатып бирерлек түгел. Мин һине шул тиклем яратам. Беләм, һин дә мине һөйәһең. Шул һөйөүеңде ташлама, һандуғасым. Тиҙҙән беҙҙе хәрби часҡа алып китәсәктәр, барып еткәс тә тағы яҙырмын. Хуш, Гөлбиназым! Һине үбеп, Йыһангирың”.