Теодорянуның «ҡатын-ҡыҙ һулышлы» булғаны өсөн тәнҡитләнгән прозаһы биҙәкләү һәм лирик йүнәлешле була. 1939 йылдың июлендә баһалаусы Эуген Ловинеска Теодорянуның «бик нескә таланты» ул ваҡыттағы ҡатын авторҙарҙан бер яҡ ситтә тора: уның әҫәрҙәрендә Целла Сергиның һәм Лючия Деметриустың «психологик эротизмы» ла, Сорана Гуриандың «дәртәләндергес хислелеге» лә юҡ тип яҙа. Тикшеренеүсе Елена Панаит әйтеүенсә, персонаждар төҙөү кимәлендә лә, шулай уҡ әҙәби яҙмалар күҙлегенән ҡарағанда ла, Теодоряну әҫәрҙәрендә Рабиндранат Тагор, Лев Толстой , Иван Тургеневтың һиҙелерлек эҙҙәре бар. Стефана үҙе олоғайғансы Тагорҙы яратып уҡый.