Олатайым һуғыштан ҡайтҡас, тағы балалар уҡытыуға тотона. Ә йәйҙәрен ауылдан 15 саҡрым алыҫлыҡтағы Ҡарасәкмән тигән бесәнлегендә ятып, малына ҡышҡылыҡҡа мал-аҙығы әҙерләгән. Һыйырын да үҙе менән күсереп алып киткән. Балалары ла ярҙам иткән бесән әҙерләргә. Ғафар ағай һөйләүенән: “Бәләкәй саҡта атайға ашарға ташый торғайным. Йәйәү барып еткәнсе хәл бөтә. Унда атайҙың ҡайһы ерҙә икәнен белеп булмай, китәһең эҙләп. Бер шулай сәй эскән ергә килеп еттем дә “Һы, мынау һыйыр әле генә һаҙ буйында ине, бында тик тора”, тип аптыраным. Тегендәгеһе айыу икәнен атайым әйткәс кенә аңланым”, – ти.