Бәлки кемдер ситтән ҡарап, “О, һинең нисек ҡулыңдан килә һуң ул? Һинең бит үҙеңә ярҙам кәрәк” тип әйтер. Әммә был кешеләр күргән тышҡы образ ғына. Ысынбарлыҡта мин теләһә ниндәй һау кешегә ҡарағанда ла тулыраҡ тормош менән йәшәйем һәм үҙемде нисектер сикләнгәнмен тип тоймайым. Шуға күрә рәхәтләнеп ҡыҙҙар менән ҡалам һәм барлыҡ ата-әсә бурыстарын үҙ иңемә алам. Беҙ әсәйһеҙ һағышҡа бирелеп ултырмайбыҙ (Индира, ғәфү ит), күңелле итеп ваҡыт үткәрәбеҙ. Уйнайбыҙ, уҡыйбыҙ, тышҡа сығабыҙ һәм спорт менән шөғөлләнәбеҙ. Ашарға әҙерләү, уларҙы йыйындырып балалар баҡсаһына алып барыу, йыуындырыу, йоҡларға һалыу – күңелле мәшәҡәттәр. Мин хатта бысраҡ подгузниктарҙан да ҡурҡмайым!