— Һин бесәй, күҙҙәре уйнап торған йылғыр ата бесәй, күҙ алдыңа килтер… ул ниңә мырылдай, ниңә кешегә һырпалана, һыйпағанда ниңә осҡондар сығара, ҡойроғон болғап арҡаһын көмөрәйтә. Һинең бесәй икәнеңә сабыйҙар ышанырға тейеш… ә мин әлегә бик ышанмайым…