Клаудио Монтевердиҙың  1607 йылда яҙылған тәүге операһы уҡ флоренциялылар йоғонтоһонда һәм  Медичи менән Гонзагалар көнәркәшлеге араһында  Камератаның бөтә тәжрибәләренә ҡарағанда юғарыраҡ дәрәжәлә   музыкаль драма  булып сыға. Ринуччини шағир булһа,    Монтевердиҙың либреттосыһы Алессандро Стриджи драматург була; уларҙың Орфейы — антик мифҡа  түгел, ә   XVII быуат башындағы драматик театрға яҡыныраҡ торған образ; ул  —  операны тәүге тыңлаусыларҙың замандашы, улар кеүек  үк хис-тойғолар һәм хәсрәттәр кисерә. Флоренция формаһынан айырып торған ария (ария-сәхнә) Монтевердиҙың асышы була, уға Камерата ҡәһәрләгән  полифония ла сит булмай — уның операларында,  «Орфей»ҙа ла,   35 йылдан яҙылған «Поппеяға таж кейҙереү»ҙә лә (уны музыка белгестәре «Шекспир» әҫәре тип атай), музыка — һүҙҙе көсәйтеүсе түгел, ә драма хәрәкәтен ойоштороусы.  «Поппеяға таж кейҙереү»ҙә  характерҙарҙы контраст һүрәтләү ҙә, образдарҙың психологик трактовкаһы ла тик музыкаль саралар менән тормошҡа ашырыла һәм оҙаҡ ваҡыттар буйы камиллыҡ өлгөһө булып тора.  Монтевердиҙың тағы бер асышы  —  «тулҡынланыу стилен» йөрөтөүсе булараҡ тремоло ҡулланыу — операла ғына түгел, симфоник музыкала ла шул уҡ  семантикала һәм экспрессияла өлгөрөп еткән романтизмға тиклем һаҡлана.