Аттар ҙа илай, балам, илайҙар, йүгереп йөрөгән далаларын, утлап йөрөгән үҙәндәрен, тәмләп эскән шишмә һыуҙарын һағынып илайҙар. Юҡҡа ғынамы үҙебеҙҙең Керчь ҡушаматлы атыбыҙ, тыуған яғына ҡайтҡанда, сыҙамайынса Ҡыпсаҡ ауылы эргәһенән, хужаларынан ысҡынып китеп, Илсеғолға табан саба. Бөтә ауылды яңғыратып, кешеләрҙе ҡыуандырып, йөрәкһеп кешнәп ебәрә. “Керчь башҡа аттарға оҡшамағанмы ни?” – тиһеңме, балам? Керчь менән бергә булған кавалеристар көн-төн һөйләр ине: дошмандарҙың самолет геүләүен ул беренсе булып ишетер, үҙенең алдына бер атты ла алға сығармаҫ, бөтә команданы ла теүәл үтәр, үҙ хужаһына тоғро булыр, ысынмы-бушмы, дошмандар яғына барып тел алып ҡайтҡан ат әле ул. Һәйкәл ҡуйырлыҡ ҡыйыу ат, тиҙәр уның тураһында.