Әнисәгә ата-әсә, ҡайны-ҡәйнәһенең һүҙгә килешеүе барыбер ине. Туйҙың үҙҙәренең ауылында ла үтәсәгенә ҡыуанды ғына. Исмаһам, дуҫтарын, әхирәттәрен дә саҡырыр. Ауыл ашханаһында барған туй ваҡытында ҡапыл ыҙғыш ҡупты. Ипләп кенә әйтешә башлаған ике ҡоҙағыйҙың тауышы тиҙҙән бар мәжлестең шауын ҡапланы. “Ер аяғы, ер башынан килеп йөҙөң сытырайып ултыра! Тағы нимәбеҙ оҡшамай?!”-тип сәрелдәне ҡыҙҙың әсәһе. “Ысынлап та килергә кәрәк булмаған икән! Ауырлы ҡыҙыңды ҡара! Бер кемдән оялмай, бер үҙе һикерәңләй, ирҙәргә аҫыла, етмәһә, ауырлы килеш хәмер һемереп ултыра!”-тип ҡысҡырҙы уға Мазһарҙың әсәһе.