4. Сәдәкәт. Тоғролоҡ. Пәйғәмбәрҙәр ғүмерҙәренә бер генә лә тапҡыр ялғанламаған, кешеләрҙе алдамаған. Хәҙрәти Мөхәммәттең, ғәлиәссәләм һәм исламиәттең иң уҫал дошмандарының береһе Әбү- яһил тигән кеше була (әле лә насар һәм уҫал кешегә яһил тиҙәр). Бер саҡ Әбүяһил иптәштәрен йыйып, уҫал ниәт ҡора. «Мөхәммәт — тиле шағир, ялғансы, сихырсы, алдаҡсы», тип кешеләргә хәбәр таратырға ҡуша Әбүяһилдың дуҫтары. Шул саҡ Әбүяһил тороп: «Мөхәммәт хаҡында ни ҙә булһа бүтәнде һөйләгеҙ, ышаныусылар табылыр. Әммә «ялғансы» тиһәгеҙ, бер кем дә ышанмаҫ», — ти.