Йәһәнәмдә иң еңел яза утлы галош булыр. Унан гонаһлы бәндәләрҙен мейеләре ут өҫтөндә ҡайнаған ҡаҙандағы һымаҡ күпереп сығар, күҙҙәре тәгәрмәс һымаҡ өрөлөр, телдәре һалынып төшәр, тештәре ҡара күмер һымаҡ булыр, күкрәктәре ялҡын менән тулыр, ауыҙҙарынан уттар сығар. Үҙҙәре хайран хәлдә ҡысҡырышырҙар, башҡалар ишетеп торыр. Әммә һис-кем ярҙам итмәҫ, тәүбә һорарҙар. Үҙҙәрен иң ҙур ғазап күреүселәр тип белерҙәр, тик ғазаптары еңел икәнлеген генә төшөнә алмаҫтар. Шулай уҡ тамуҡ эсендә дөя муйыны ҡәҙәр йыландар һәм ишәк ҙурлығындағы саяндар мыжғып торырҙар. Тештәһәләр, бер саҡҡанда, етмеш кешене үлтерерлек итеп тештәрҙәр. Йәһәннәм кәферҙәре уларҙан ҡурҡып ҡаса бирерҙәр. Өйөлөшөп, бер тарафтан икенсе яҡҡа йүгерерҙәр, бер уттан икенсеһенә керерҙәр, ғазабтың сиген тапмаҫтар, үкереп иларҙар. Хаҡ Тәғәлә ғәфү итмәһә, беркемдең дә ярҙамы теймәҫ. Тамуҡ әһелләре һәр даими Аллаһ Тәғәләгә үтенеп доға уҡырҙар, был ғазабтарҙан ҡотолыуҙы һорарҙар. Әммә лә ҡырҡ йыл буйына уларҙың ул һүҙҙәрен һискем ишетмәҫ. Шунаң һуң ғына Аллаһ Тәғәлә: