Тәжрибәле яҙыусы булып өлгөргән Бунин ижадының тағы бер үҙенсәлеге булып көтөлмәгән финал ойоштороуы тора. Мәҫәлән, исемһеҙ геройҙың иҫтәлектәре һымаҡ төҙөлгән «Руся» (1940) хикәйәһе башында репетитор булараҡ аҡса эшләгәне Подольск станцияһынан йыраҡ түгел ғәҙәти тойола: поезд туҡтауы, пассажирҙың ҡатыны менән ялҡау диалогы, фонарь тотҡан кондуктор. Әммә яйлап йоҡомһоратырлыҡ интонация аша мистика билдәләре тойомлана башлай. Герой уйында үткән ваҡыттарға китә, һәм шул уҡ урын «тылсымлы йәнләнә». Артабан уның аңында, ысын исеме — Маруся булған рәссам ҡыҙ барлыҡҡа килә. Был күренеш тамырҙары менән әллә Рускә, әллә һыуһылыуҙарға күсә, һаҙлыҡта йәшәүсе героиня ла «һынлы сәнғәт һүрәте кеүек, икона һүрәте кеүек». Поезд туҡтауы арҡаһында драматик айырылыу менән тамамланған онотолғаан мөхәббәт тарихы ҡатып ҡалған «гүзәл мәлгә» әйләнә.