Шунда Ишмырҙа ағайҙы тәү тапҡыр күрҙем. Улар алдан һөйләшкән инде. Хоспис хужаһы мине алып ҡалды, икенсе ҡаттан бер бүлмә бирҙе. “Әйҙә, ҡустым, ял итеп ал да, бында эш етерлек... Иҫкәртеп ҡуям: эскән, тартҡан кешене яратмайым”, – тине. Кисен мине палаталар буйлап алып йөрөнө. Шунда ул: “Бына, ҡустым, ҡара, ниндәй хәлгә ҡала һаулыҡтары булмаған мәхлүктәр... Бер кемгә лә кәрәкмәйҙәр..." – тип әйтте.