Монголдарҙы еңеп, Бейбарыҫ Халеб ҡалаһы идаралығын алырға иҫәп тота, әммә солтан икенсе төрлө хәл итә. Бейбарыҫ Ҡара үс алыу теләге менән янған Бейбарыҫ башҡа әмирҙәр менән алдан һүҙ ҡуйыша. Ҡаһирә ҡалаһына кире әйләнеп ҡайтҡан юлда, һунар ваҡытында, ул Ҡотдосҡа яҡыныраҡ килә һәм әсирлеккә алынған монгол ҡыҙын бүләк итеүен һорай. Солтан ризалаша, һәм Бейбарыҫ, уның ҡулын үбеү теләге менән яҡынлаша. Был шартлы билдә буйынса, мәмлүктәр Ҡотдосҡа ташлана, ә Бейбарыҫ уның муйынын ҡылыс менән сапҡан (1260 йылдың 24 октябре). Әмирҙәр Бейбарыҫты солтан тип иғлан итә, һәм ул 1260 йылдың аҙағында тантаналы рәүештә Ҡаһирәгә инә. Хаким булып алғас, Бейбарыҫ үҙенең элекке хужаһы Айтәгин әл-Бундукдариҙы хөрмәт итеп, Дамаск ҡалаһы менән идара итеү бурысын тапшыра.