Йософ ғәләйһис-сәләм өс көн ҡойо төбөндә торғандан һуң, юлда туҡтаған карауансыларҙың һыу алырға тип төшөргән биҙрәһенә йәбешеп сыҡты. Әммә йыраҡ түгел генә ерҙә көтөү көткән туғандары килеп: «Ул беҙҙең ҡасҡан ҡолобоҙ», — тип, уны карауан хужаһына арзан ғына хаҡҡа һатып ебәрҙеләр. Мысырҙан уны батшаның хазинаһысы Ғәзизгә бик ҙур хаҡҡа һатып ебәрҙеләр. Ғәзиздең ҡатыны Зөләйха уға ғашиҡ булды һәм әйтте: «Әгәр мин әмер иткәнде эшләмәһәң, йәғни минең менән яҡынлыҡ ҡылмаһаң, мин һине зинданға һалдырырмын, хурлыҡҡа төшкән бәндәләрҙән булырһың»,—тине. Йософ ғәләйһис-сәләм: «Эй, Раббым! Мине саҡырған зинаға ҡарағанда зиндан яҡшыраҡ, әгәр был ҡатындың хәйләһенән ҡотҡармаһаң, мин уларға эйәреүселәрҙән булырмын», — тип доға ҡылды. Доғаһы ҡабул булды. Уны зинданға яптылар. Зинданға уның менән бергә ике егет тә ултырҙы. Береһе — иҫерткес эсемлек яһаусы, икенсе — икмәксе ине. Улар төш күрҙеләр. Уларҙың береһе әйтте: «Мин төшөмдә хәмер сыҡҡанымды күрҙем». Икенсе әйтте: «Мин төшөмдә икмәк күтәреп йөрөгәнемде күрҙем, ул күтәргән икмәгемде ҡоштар ашай, имеш. Әй, Йософ, ул төштөң тәғбире нисек, беҙгә һөйләп бирсе? Беҙ һине яҡшы кеше тип беләбеҙ».