Беҙҙең ҡартатайҙар, өләсәйҙәр быуынының бала сағы һуғыш осорона һәм унан һуңғы ауыр йылдарға тура килгән. Улар өсөн тәүмаҡсат аслыҡҡа, һыуыҡҡа, ауырыуҙарға бирешмәү, тере ҡалыу булған. Бөтә көсөн тәүҙә һуғышта еңеп сығыуға, унан һуң туҙҙырылған донъяны тергеҙеүгә йүнәлткәндәр. Ошо ауырлыҡтарға ҡаршы көрәшеп, ҡараңғылыҡты йырып сығыу теләге йәшәү көсө биргән уларға. Балалары, йәғни киләһе быуын, производстволар тергеҙелеп, ерҙәр эшкәртелеп, аҙмы-күпме бөтәйгән донъяға аяҡ баҫҡан һәм был осор кешеләренә башҡасараҡ бурыстар йөкмәтелгән. Ошо донъяны матурларға, сәскә аттырырға теләгән улар. Шуға күрә был йәштәр иң тәүҙә уҡырға, белем алырға ынтылған, ошо белемдәрен файҙаланып, эшләргә, әүмәтен күрергә тырышҡан. Ул заманда уҡымышлы кешеләргә айырыуса хөрмәт менән һоҡланып ҡарағандар. Баш ҡалаға барып белем алыу һәр кемгә лә тәтей торған уңыш булмаған. Юғары белемле егет һәм ҡыҙҙар иһә эшкә урынлаша алмай интегеп йөрөмәгән, киреһенсә, ундайҙарҙы ҡуш ҡуллап алғандар. Эшһеҙлек тигән төшөнсә бик һирәк осраған. Йәштәрҙең ынтылышы белем алып, һөнәренә ярашлы эшкә урынлашып, ғаилә ҡороп, етеш йәшәүҙә булған. Һәммә ерҙә берҙәмлек, тигеҙлек хөкөм һөргән.