Бер йылдан ашыу ваҡыт үткәс, бер ир менән таныштым һәм уның миңә, улыма ҡарата яҡшы мөнәсәбәтенән эреп төштөм, үткән ваҡиғалар ҙа онотолоп юҡҡа сыҡты. Кейәүгә сығырға тигән тәҡдим булғас, “Юҡ”, - тимәнем, киреһенсә, хәл-ваҡиғаларҙың ошолай барышына ҡыуанып бөтә алманым. Ҡыҙыбыҙ тыуҙы. Ике бала мәшәҡәттәре менән “ҡайнаған” ваҡытта иремдең үҙәгәрә башлағанлығын һиҙмәгәнмен дә. Беҙгә аҡсаны аҙ бирә башланы бер мәл. “Эшең яҡшы, килемле, сыҡһаң да була инде, иш янына ҡуш булыр. Яңы эш асырға теләйем, һиңә сюрприз”, - тип һөйләнгәс, ризалаштым. Һуңғараҡ кредит алыуымды һораны, йәнә ҡаршы төшмәнем. Суммаһын һорамағыҙ, ҙур ғына, әйтергә тел дә әйләнмәй. Ул ғына ла түгел, ата-әсәйем фатир алһағыҙ тип биргән аҡсаны ла ҡуша тотторҙом. Фатир һатып ала тип уйланым...