«В безбрежности» (1895) и «Тишина. Лирические поэмы» (1898) йыйынтыҡтары китабы әүҙем «яңы киңлек, яңы азатлыҡ» эҙләнеүҙәре менән билдәләнә. Был китаптар өсөн көнкүрештең тиҙлеге һәм донъяның үҙгәреүсәнлеге төп идея булып тора. Автор, тауыш яҙыу, музыкаллек менән мауығыуын күрһәткән шиғыр техникаһына ҙур иғтибар бүлә, әүҙем рәүештә «яңы арауыҡ, яңы иркенлек» эҙләй. Уның аңлауынса, символизм тәү сиратта «тауыштарҙан, ижектәрҙән һәм туған телмәр һүҙҙәренән тәрән мәғәнә һәм үтеп инеү аша яңыса ҡороу сараһы» йәғни «яңы фекерҙәрҙе, буяуҙарҙы һәм тауыштарҙы берләштереү» булды. Символик шиғриәт «үҙенең айырым теле менән һөйләшә, был тел музыка һәм һынлы сәнғәт кеүек, интонацияларға бай, ул күңелдә ҡатмарлы кәйеф тыуҙыра, шиғриәттең башҡа төрөнән бигерәк, беҙҙең тауыш һәм күреү тәьҫораттарына ҡағыла», — тип яҙҙы Бальмонт «Горные вершины» китабында. Шағир дөйөм символистик ҡараштар системаһына ингән һүҙҙең өнлө туҡымаһы юғары мәғәнәгә эйә тигән төшөнсәне лә ҡабул итә; теләһә ниндәй матди әйбер кеүек, — «рухи субстанцияны тапшыра».