Атайһыҙ икәнлегемде тоймаһам да, атайлы ғаиләләрҙә нимәлер икенсерәк икәнлекте аңлайым. Шунлыҡтан еҙнәмдең (хәҙер мин уны шулай атайым, дөрөҫөрәге әсәйем «һыҙырыу» менән янап шулай тип кенә өндәшергә ҡушты) башҡа балалар янда булғанда килеп һүҙ ҡушыуы оҡшай. Ат эсерә барғанда йыуаш бейәһенең киң арҡаһына атландыра ла, яйлап ҡына йөрөтөп алып килә. Мин түбәндә йәнәшәнән тәпәйләгән малайҙарға һауалы ғына ҡарап барам. Әүһәләгенә лә бик ҡәнәғәтмен. Атынып эйеп һауаға тиклем осорға була. Көйәнтәгә тип муйыл киреп ҡуйҙы әле, киләһе килеүемә кибеп торор тине. Улар апайым менән күрше ауылда йәшәйҙәр, быйыл уҡырға барып, киләсәктә дүртте тамамлағас мин дә уларҙа торасаҡмын, беҙҙә мәктәп тик башланғыс ҡына.