“Көндәлек тормошта иң кәрәклеһе, әлбиттә ут, йылылыҡ. Беҙҙең ата-бабаларға йылылыҡ сығанағын булдырыу бик еңелдән булмаған. Халыҡ мәҡәлендәгесә “Кәрәк тирәкте йыҡтыра” тигәндәй, тиҙәк һуғыу ҙа кәрәклектән барлыҡҡа килгән мөһим ут сығанағы ул. Әлбиттә, был онотолған эште ауыл халҡы яңғыҙ ярым ғына башҡармаған. Кәбән-кәбән тиҙәк өйөмдәрен булдырыу өсөн тотош ауыл халҡы йорттан-йортҡа йөрөп өмә ойошторған. Ә нисек башҡарылған һуң был күмәк көс менән атҡарылған эш? Һыйыр малының тиҙәген ҡыш буйы йыйып барып, йәйге айҙарҙа соҡор ҡаҙып, унда тиҙәк һалып, һыу һалып, һалам өҫтәй-өҫтәй уны яҡшы итеп ат менән баҫтыралар. Өлгөргән тиҙәк үҙенән-үҙе йомарланып ҡушылып ҡына тора ул. Бына шул массаны бөтә ауыл халҡы тиерлек, бала-сағаһына тиклем бергәләшеп ағастан яһалған ҡалыптарға һалып матур итеп кирбесләп бүлеп, 3-4 тапҡыр әйләндереп-әйләндереп ҡояшта киптереп алғандар. Был эште, бөтә ауыл менән башҡарылғанлыҡтан, бик еңел, күңелле булған. Бигерәк тә өмәгә барыр өсөн балалар атлығып торғандар, сөнки уларҙы, эш тамамланғандан һуң, тәмле майлы дөгө ярмаһы менән һыйлағандар. Эш, әлбиттә, йыр – моңһоҙ ғына бармаған. Йыр-моң, таҡмаҡтар, әйтемдәр, йомаҡтар, көләмәстәр һөйләү менән дауам иткән. Шулай итеп, балалар бер уңайҙан, эшкә лә өйрәнгәндәр, халыҡ ижадының ҡомартҡылары менән дә танышҡандар, рух бөтөнлөгөнә, рух ныҡлығына ла килгәндәр”.