З. Ш. Заһиҙуллиндың атаһы, Зариф Шәкир улы (1904 йылдың 14 [27] февралендә, Өфөлә тыуған — 4 август 1982, Өфөлә вафат булған), — терапевт, ғалим һәм клиника табибы; педагог. Медицина фәндәре докторы, профессор, РСФСР-ҙың атҡаҙанған табибы, Башҡорт АССР-ның атҡаҙанған фән эшмәкәре. 1934—1972 йылдарҙа БДМИ-ла эшләй. (1956—1972 йылдарҙа — госпиталь терапия кафедраһы мөдире). 1942 йылда «О некоторых гемодинамических изменениях при крупозной пневмонии» темаһына кандидатлыҡ диссертацияһы яҡлай. «Действие башкирских сернистых нефтей и их продуктов на сердечно-сосудистую систему рабочих нефтепромыслов и нефтеперерабатывающих заводов» темаһына докторлыҡ диссертацияһы яҡлай (Ҡазан, 1961). 110 ғилми хеҙмәт, шул иҫәптән 2 монография авторы; З. Ш. Заһиҙуллиндың әүҙем ҡатнашлығында фәнни-практик конференциялар йомғаҡтары буйынса терапияның актуаль һорауҙары буйынса 8 хеҙмәттәр йыйынтығы сығарыла. З. Ш. Заһиҙуллин етәкселегендә 5 докторлыҡ һәм 9 кандидатлыҡ диссертациялары яҡлана. Ике «Почёт Билдәһе» ордены һәм алты миҙал менән бүләкләнгән.