Йәш ханым сәй ҡуйып ебәр­ҙе. Тиҙ арала кескәй генә табын да ҡорҙо. Шаҡтай оҙаҡ ҡына һөйләшеп ултырҙыҡ. Яңынан уйындарын дауам итеүсе балалар әленән-әле миңә ҡарап ҡуя. Улар ҙа иғтибарымды үҙҙәренә тарта: “Фәниәнең улдарылыр инде. Бәлки, игеҙәктәрҙер ҙә. Береһе, ана, осло моронлоһо, хужабикәгә оҡшап та ҡуя. Икен­сеһе бөтә бит-йөҙө, ҡиәфәте менән полковниктың үҙе инде, һуйған да ҡаплаған”, – башымдан шундай уйҙар ҙа йүгереп үтте. Ултыра торғас, малай­ҙарҙың исемдәрен дә белеп алдым: осло моронлоһо – Шамил, икенсеһе Камил. Йәш ханымдың полковник ҡатыны, биш-алты йыл элек өйлән­гәндәре һәм, ошо кескәйҙәрҙе үҫтереп, ҡыуанышып йәшәп ятыуҙары асыҡланды. Мине һаман да әлеге: «Игеҙәктәрме икән?» – тигән һорау ҡыҙыҡ­һындырҙы. Быны Инсафтың үҙенә лә әйтә һалдым. Ул ҡатынына йылмайып ҡараны ла: