XIV  һәм  XV быуаттарҙа   монастырҙың ҡаҡшауы күҙәтелә — шул осорҙа унда бер нисә ауыр енәйәт булып үтә: 1347 һәм 1407 йылда  монахтар уның аббаттарын үлтерә. Үҙәк Европала чума эпидемияһы осоронда монастырь  күп милеген юғалта, әммә бер йылдан һуң ул үҙенең элекке биләмәләрен тергеҙә ала. 1447 йылда Блаубойрен Вюртемберг  графлығына  күсә, ул  бер аҙҙан герцоглыҡ була, һәм монастырҙың йоғонтоһо арта:  1456 йылда уның  аббаты Ульрих Кундиг  бенедиктинлылар Орденының юғары советына инә, уға һуңынан бер нисә тапҡыр Блаубойрендан сыҡҡандар ҙа инә. Кундиганың дауам итеүсеһе булып аббат Генрих III  Фабри тора, ул Тюбинген университетын ойоштороуҙа ҡатнаша һәм уның етәкселегендә  монастырь комплексында ҙур реконструкция үтә.  1493 йылда монастырь сиркәүендә хор төҙөлөүе төп алтарҙы изгеләндереү менән тамамлана; яңы бина, Генрих III инде вафат булғас, 1510 йылда төҙөлөп бөтә.