– Тәүҙә шуны асыҡлап китәйек: ағинәйлек, аҡһаҡаллыҡ, күптәр аңлауынса, ҡартлыҡ билдәһе түгел, ә рухи дәрәжә, – тип башлап китте һүҙен Вәсилә апай Садиҡова. – Шулай ҙа ошо рухи дәрәжәгә еткәнгә тиклем кеше бай тормош тәжрибәһе лә тупларға тейеш. Әҙәпле, тотанаҡлы, йәшенә лә, олоһона ла ихтирамлы, иғтибарлы, кеселекле һәм кешелекле, ороп-бәреп хәбәр һөйләп йөрөмәгән ҡатын-ҡыҙҙы, мәҫәлән, ағинәй дәрәжәһенә еткән, тип иҫәпләргә була. Шулай уҡ динебеҙгә лә ихтирамлы, иғтибарлы булырға тейеш ундай кеше. Иманһыҙ кеше бер ҡасан да ағинәй ҙә, аҡһаҡал да була алмай. Шулай уҡ ысын ағинәй бер ҡасан да “Мин – ағинәймен!” тип күкрәк һуғып, ҡысҡырып, тауыш күтәреп, нимәнелер тыйырға тырышып, кемгәлер үҙ кәңәшен көсләп тағып йөрөмәйәсәк.