1093—1095 йылдарҙың тәүге йыйынтыҡтарын  сағылдырған беренсе Новгород йылъяҙмаһында, кенәз Олегтың үлеме былай тип тасуирлана: «В лето 6430 (922). […] Иде Олегъ к Новугороду, и оттуда в Ладогу. Друзии же сказають, яко идущю ему за море, и уклюну змиа в ногу, и с того умре; есть могыла его в Ладозе»1116 йылда игумен Сильвестр төҙөгән Повесть временных лет йылъяҙмаһының икенсе редакцияһында, киреһенсә, был хикәйә башҡасараҡ бирелә:  6420 (912) йылғы йылъяҙмала кензәдең мифологик төҫмөрлөккә эйә булған ат башы һөйәгенән үлеме һәм Киевта Олег ҡәбере тураһында риүәйәт бар: «И плакашася людие вси плачем великим, и несоша и погребоша на горе, еже глаголеться Щековица; есть же могила его и до сего дни, словето могыла Ольгова»