Тиф, туберкулез ауырыуҙары башланды, күп кеше шуларҙан ҡырылды. Ил өҫтөнә килгән ҡаза, һуғышта йөрөгән атай, ағай, еҙнәйҙәрҙең һәләк булыуы ауыл халҡын берләштерҙе. Ололар ҙа, балалар ҙа берҙәй намаҙға баҫты. Халыҡ Аллаһы Тәғәләнән һуғыштың тамамланыуын, тыныслыҡ килеүен һорап ялбарҙы, ҡыштың сатлама һыуығына ҡарамаҫтан, тауға менеп теләк теләрҙәр ине. Бабайҙар аҙан ҡысҡырғандан һуң намаҙ уҡыйҙар, сәждәгә китеп, күҙ йәше менән Алланың ҡөҙрәтенән уландарының имен-аман ҡайтыуын илап-илап теләне. Беҙҙе лә, ас-яланғас балаларҙы, теләккә алып сыға торғайнылар, туҙған кейемдә генә булһаҡ та, ҡаты һыуыҡтан туңһаҡ та, ололарҙан ҡалмай теләккә йө­рөнөк. Илашып илебеҙҙең баҫып ингән илбаҫарҙарҙан азат ителеүен һораныҡ. Теләккә сыҡҡан ауыл халҡы зыулашып илай торғайны. Өшөп-туңып ҡайтабыҙ. Ҡаҙанда ҡайнатылған мәтрүшҡә сәйен эсеп саҡ-саҡ йылынабыҙ, күптәр һыуыҡ тейгеҙеп ауырышты.