„Лашбайға сәйәхәт” повесыныӈ геройы Фәрит ғүмер буйы иллюзиялар тотҡонлоғонда йәшәй, әммә эшһеҙлек, аҡсаһыҙлыҡ, тән ғазаптары, хыйәнәт михнәттәрен татып, аҙағында көрәшселәр сафына баҫа. Уныӈ ауылға ҡайтып китеүен йомшаҡлыҡ, еӈелеү тип аӈларға кәрәкмәй. Дан-шөһрәткә, хаҡимлыҡ ҡылыуға, байлыҡ тупларға ынтылыу тәбиғи хәлгә әүрелгән был заманда выждан сафлығы, кешелеклелегеӈде һаҡлап ҡалыу ҙа рухи көс һәм ихтияр талап итәлер. Фәриттә донкихотлыҡ, иррациональ башланғыс та юҡ түгел, әммә был образдыӈ төп ҡиммәте уныӈ эҙләреҙәр юлына баҫыуында, һуӈлап булһа ла „уянып”, иҫкесә йәшәү рәүешендән, үҙ-үҙен алдауҙан баш тартыуҙа. Урау-урау юлдар үтеп, ул, аҙаҡта, туған ауылына йүнәлә, уныӈ бар ғүмере үк Лашбайға — бала саҡ сафлығына — сәйәхәт булараҡ күҙаллана.