– Йәшем үтеп бара, ә йәшәүемдең бер мәғәнәһе лә булмаған кеүек тойолдо, ошо һүҙҙәрҙе ишеткәс, – тип хәтерләй ул ваҡытты Мәмдүҙә ханым. – Концерт шул тиклем көслө тәьҫир итте, электән Хоҙайҙан “ҡыҙ бала бүләк итһәң ине” тип һорай торғай­ным. Ир ҡатыны, бала әсәһе булғым килде. Ҡыйыулыҡмы, сәмме уянды үҙемдә: тоттом да “Башҡортостан ҡыҙы” журналына иғлан бирҙем. Күп тә үтмәй Учалы яғынан хәбәр килеп етте. Бер нәмәгә ҡарамай, күптәрҙе аптыратып, кейәүгә сығып киттем. Ауырға ҡалдым, иптәшем эсә башланы, аҙаҡ бәләгә осраны. Хоҙайҙан теләгәнем юш килде, берҙе генә түгел, игеҙәк ҡыҙҙар бүләк итте миңә. Уларға алты ай булғанда, ирем менән айырылыштым да йәнә ата-әсәйем янына ҡайтып төштөм.