Веймар конституцияһы Германияла федератив ҡоролош урынлаштырған, ил территорияһы үҙҙәренең конституциялары һәм власть органдары булған ике өлкәгә (ергә) бүленгән. 1933 йылдың 7 апрелендә үк «Ерҙәрҙе рейх менән унификациялау» (нем. Zweites Gesetz zur Gleichschaltung der Länder mit dem Reich) тигән Икенсе закон ҡабул ителгән, уның буйынса Германия ерҙәрендә империя наместниктары" — (рейхсштатгальтер, Reichsstatthalter) институты индерелгән. Наместниктарҙың бурысы булып, ғәҙәттән тыш вәкәләттәр (шуның иҫәбендә ландтагты, министр-президент етәкләгән ер хөкүмәтен таратыу һәм формалаштырыу хоҡуғы ла) биреп, урындағы власть органдарында етәкселек итеү торған. 1934 йылдың 30 ғинуарында ҡабул итегән «Рейхтың яңынан ҡоролошо тураһында» Законы буйынса (Gesetz über den Neuaufbau des Reichs) ерҙәрҙең суверенитеты юҡҡа сығарылған, бөтөн ерҙәрҙә лә ландтагтар таратылған. Германия унитар дәүләткә әйләнгән. 1935 йылдың ғинуарында империя наместниктары илдең ерҙәрендә хөкүмәттең даими вәкилдәре булып торған. 1937 йылдың 1 апрелендә Любек ирекле ҡала статусын юғалтҡан һәм Шлезвиг-Гольштейн составына индерелгән.