Раббың һеҙгә үҙенән башҡа һис кемгә ғибәҙәт ҡылмаҫҡа һәм ата-әсәләрегеҙгә изгелек күрһәтергә бойорҙо. Әгәр һинең яныңда ата-әсәйеңдең береһе йә икеһе лә ҡартайһа, уларға: “Уф!” – тип тә, әйтмә, ҡысҡырма ла. Матур һүҙҙәр генә ишеттер. Улар алдында мәрхәмәт менән түбәнселек ҡанатын йәй һәм: “Раббым! Улар бала сағында мине тәрбиәләгән кеүек, һин дә уларға рәхмәтле бул!” – тиеп. Һәр изге ғәмәл ҡылыусы булһағыҙ, һеҙҙең күңелегеҙҙә нимә барын Раббығыҙ яҡшы белә...” – тиелгән Ҡөрьәндә (“Әл-Исра” сүрәһе, 23-25-се аяттар).