Бикбауҙың улы ла, Ҡобағоштоң улы ла хәнйәрен ҡынға тыҡҡас, Ҡобағош Бикбау бейгә яҡын килеп, тағы ла өҫтәп әйткән, ти: Әйткәнемде тыңлаһаң, Тел төбөмдө аңлаһаң, Үҙеңде бей ҡуйырмын, ау, Ҡарышһаң, тотоп һуйырмын... Алдымда, Бикбау, әйт һүҙең: Аманлыҡмы теләйһең, Яманлыҡмы теләйһең, ау, Хан һүҙенме һөйләйһең? Яманлығың ҡуймаһаң, Хандан күңелең уймаһаң, Һаман ҡандан туймаһаң, Толпарға менгән улдарым Атанан күргән юлдарын Ташлап ситкә тайшанмаҫ, Һыныңа ҡарап аңшаймаҫ, Сергеһенән ҡан кисмәй, Арыҫландай айҡап ҡан эсмәй, Аттан эйәр алмаҫтар, ау, Ҡынға ҡылыс һалмаҫтар! Бикбау бей һүҙ биреп, үлемдән ҡалһа ла, аҙаҡ һүҙен боҙған. Хандан көс алып, ул да етмәгәс, ҡаҙаҡ бейҙәренә мал биреп, яу саҡырып, күп йыл буйы һуғышҡан. Бара-бара халыҡ, Бикбау менән ханды берәм-берәм ташлап, Ҡобағошҡа ыҡлаған. Хан түҙмәгән, ҡасҡан. Бикбау ҡалған, Ҡобағошҡа буй биргән. Ҡарағөлөмбәт бүтән хандарҙан көс алып, ил өҫтөнә килерҙе ишеткәс, Ҡобағош ат саптырып, ил йыйған.