Әммә Ҡәҙим Аралбай күҙ асып йомған арала танылыу алған шағирҙарҙан түгел. Алтмышынсы йылдар уртаһында тәүге шиғырҙарын баҫтырған Ҡәҙим арымай-талмай ижад итте, тынғыһыҙ әҙәби хеҙмәт менән йәшәне, үҙен башҡорт әҙәбиәтенең “йөк аты” итеп танытты. Йылдар һуҙымында бер-бер артлы “Утлы кисеүҙәр” (1975), “Батыр яраһы” (1980), “Аҡ тирмә” (1982) “Гонец” (1983), “Һөйөүем йондоҙо” (1986), “Әле һуң түгел” (1989), “Мәслихәт” (1991), “Рух яҙыуы” (1995), “Тау эйәһе” (1996), “Аҡ тирмәләр иле” (Ҡазан, 1996) китаптары донъя күрҙе. Егәрлелек, ярһыу ижади эҙләнеүҙәр оло әҙәби донъяны – Ҡәҙим Аралбай поэзияһы – тигән донъяны барлыҡҡа килтерҙе. Инде хәҙер бөгөнгө башҡорт әҙәбиәтен, киң ҡатлам башҡорт уҡыусыһының күңел күктәрен ана шул донъянан башҡа күҙ алдына килтереү мөмкин түгел. Талант һәм ныҡышмалылыҡ менән тыуҙырылған Ҡәҙим Аралбай шиғриәтенең төп “сифат билдәләре” хәҙер тулыһынса ойошҡан, үҙ аллы йәнле донъя төҫөн алған.