Ейәне Хөббулла ағайҙың һөйләүенсә, әүлиәгә килеп, уның ҡулынан аяҡҡа баҫҡан төрлө милләттән булған меңәрләгән кеше араһында Мәскәүҙә, Генштаб тирәһендә эшләгән юғары дәрәжәле бер генерал да була. Шәмиғол хәлфә хаҡында ҡайҙан ишеткәндер, әммә Мәскәүҙә әллә күпме дауахана тупһаһын тапап, йылдар буйы профессорҙар ҡулында дауаланһа ла, төҙәлә алмай, ә бына Шәмиғол олатай уны бер өшкөрөүҙә аяҡҡа баҫтыра. Мәҡәләне Фәтхелислам ағай Сөләймәновтың хаты менән башлағайным, уның аҙағында ла был бөйөк шәхесте үҙе күреп белгән, оҙаҡ йылдар буйы уның менән аралашып йәшәү бәхетенә ирешкән ошо кешенең хатындағы юлдарҙы килтергем килә. “Олатай бер ваҡытта ла кеше айырмай торғайны, бөтәһен дә тигеҙ ҡараны. Шулай бер ваҡыт хәлфә менән сәй эсеп ултыра инек, ҡул-аяғы бау менән бәйле урыҫ кешеһен алып килделәр. Уның аҡылы ярты, нимә эшләгәнен үҙе белмәй, тинеләр. Хәлфә уның аяҡ-ҡулдарын сисергә ҡушты: “Әйҙә, улым, минең менән сәй эс”, – тип бер сынаяҡ сәйҙе өшкөрөп бирҙе. Шул сәйҙе эскәндән һуң ауырыу урыҫ , минең күҙ алдында арыуланып, арбаға ултырып ҡайтып китте.