1805—1817 йылдарҙа яҙылған романтизм стилендә яҙылған шиғырҙары уны донъяға бөйөк шағир итеп таныта. Уларҙа шағир Урта быуаттағы драматик эстәлек менән тирә-яҡтағы тәбиғәттең хозур күренештәрен һәм баллада стилендәге лирик йырҙарҙы бергә туплай. Шулай итеп, Скотт лиро-эпик поэма жанрының таралыуына булышлыҡ итә («Песня последнего менестреля» (1805), «Мармион» (1808), «Дева озера» (1810), «Рокби» (1813) һәм б.) Вальтер Скотт тарихи поэма жанрына нигеҙ һала.