Риүәйәттәрҙә шулай әйтелә, Аллаһ Тәғәлә тамуҡты бар ҡылған ваҡытта иң элек уны мең йыл буйы ҡыҙҙырҙы, тамуҡ ҡыҙыл ут рәүешендә янып торҙо, шунан тағы ла мең йыл дауамында яндырҙы. Йәһәнәм уты ҡыҙғандан-ҡыҙҙы, аҡ төҫкә әйләнде, шуннан ары тағын да ул мең йыл дауамында янып торҙо, тамуҡ ҡап-ҡара төҫкә үҙгәрҙе. Әйтерҙәр: «шуға күрә лә тамуҡ уты ҡара төҫтә, унын осҡоно әгәр ҙә күктәр ҡатына тейһә, барыһын иретеп бөтөрә, әгәр ҙә ергә төшһә, ҡорылыҡ менән үләндәр, ағастар, йән эйәләре үлешеп бөтәсәктәр». Шул сәбәпле Аллаһ Тәғәлә тамуҡ ҡатын күктәрҙән һәм ер йөҙөннән алыҫҡа ҡуйҙы, ул урынды халыҡтарға аңлайышлы булһын өсөн «ер аҫты» дип атанылар, аҫылда ул беҙ йәшәгән ерҙең аҫтында түгел, бәлки күктәрҙән һуң, ары инде. Юғыйһә, ҡәберҙән ҡубарылып, үлсәүгә, һорауға килтерелгән бәндәләргә Аллаһ Тәғәлә тамуҡты нисек итеп күрһәтеп ҡуя алыр ине? Бына ошо риүәйәттә ҡайһы бер кешеләргә яуап.