XIX быуаттың икенсе яртыһында оперетта пьеса һәм опера араһындағы арауыҡ аҙымы була. Оперетта жанры Франция һарайынан тиҙ арала тарала һәм 60-сы йылдар башында Львовтағы немец һәм поляк театрҙарында популяр була. Был ҡалала профессиональ украин театрын асыу менән, бер үк ваҡытта украин водевиле традицияларына таянып, оперетта жанрына Михаил Михайлович Вербицкий (1815-1870) мөрәжәғәт итә. Атап әйткәндә, уның «Подгоряне» опереттаһы (1865) ҙур популярлыҡ яуланы, оҙаҡламай башҡа әҫәрҙәр, мәҫәлән, «Сельские пленипотенты» (1879), барлыҡҡа килде. «Подгоряндар» украин «ябай халыҡ» опереттаһына хас һыҙаттарға эйә, ә украин ауыл мөхите һәм халыҡ музыкаһы Оперетталарҙың икенсе популяр авторы - Сидор Воробкевич (1836-1903), «Гнат Приблуда», «Бедная Марта» һәм «Золотой Мопс» оперетталары авторы. Рәсәй янындағы Украинала Кропивницкийҙың «Пошили у дурні» (1875) һәм «Вий» (1895) йәки Владимир Александровтың «За Неман иду» (1872) һәм «Не ходи, Грицю, на вечерницы» (1873) комик әҫәрҙәре опереттаның тәүге өлгөләре булып иҫәпләнә. М. Лысенконың «Черноморцы», «Рождественская ночь» (1 версия) и «Наталка Полтавка» әҫәрҙәрендә халыҡ йыры опереттаһы опера жанрына яҡынлаша һәм опера жанры үҫешенә этәргес бирә.