► Суфыйҙар был кеше шулай әйткән, теге кеше — тегеләй, һымағыраҡ фекерҙәргә һылтанырға яратмай. Суфый хикмәте һүҙгә түгел, ә ғәмәлгә нигеҙләнә. Һүҙ изге ғәмәл менән берлектә булып, ғибәҙәт ҡылыу ихлас булырға тейеш. Суфыйҙар Мөхәммәт бәйғәмбәребеҙҙең ихсан төшөнсәһе тураһындағы хәҙисенә таяна. «Нимә ул ихсан?» тигәнгә ул былай тип яуаплаған: «Аллаһы Тәғәләгә табынғанда уның үҙен күргәндәй табынырға кәрәк. Һин Уны күрмәһәң дә, Ул һине күрә бит!» Суфыйға фәлсәфәнең артыҡ кәрәге юҡ, Ислам хәҡиҡәтенә ул ғәмәли юл менән төшөнә. Әммә суфыйсылыҡты Исламдың башҡа философик аспекттарынан айырып, йәиһә уларға ҡаршы ҡуйып ҡарау дөрөҫ түгел. Исламдың бөтә йүнәлештәре лә бер үк нигеҙгә — Ҡөрьәнгә таянып, Аллаһтың берлеген, Мөхәммәт бәйғәмбәрҙең уның рәсүле булыуын таный. Ислам илаһиәте ғилемендә ошо нигеҙҙә фәлсәфәүи йүнәлештәр барлыҡҡа килеп, күренекле теологтар үҫеп сыҡҡан. Мәҫәлән, суфый философы ибн Ғәрәбиҙең «Барлыҡтың берлеге» тигән китабы киң билдәлелек таба. Тимәк, суфыйсылыҡты ла Ислам фәлсәфәһенең бер тармағы итеп ҡарарға була.