Былай һүҙ юҡ, өс улы ла ҡатындары һәм балалары менән аталарына килеп торҙо. Бер килгәндәрендә Һиҙиәтов Өфөлә ине, оҙатырға сыҡтым һәм юрый ғына: “Киләһе аҙнала бабайҙы ҡайтарырҙар, ахырыһы”, – тиеп ысҡындырҙым. Теге­ләрем мине лә онотто, ҡапҡанан сыҡҡас, машиналарына ултырмай оҙаҡ талаштылар, һүгенешеп тә алдылар. Ҡыҫҡаһы, аталарын береһе лә үҙенә алғыһы килмәй ине шикелле. Шунан минең артымдан берәүһе инеп: “Ағай, профессор менән һөйләшеп ҡарарға ине, пусть бабай ошонда ҡалһын. Өйҙә һаһытып, еҫен сығарттырып һалып ҡуйып булмай бит... Моғайын, аңлар әле...” – тип һүҙ башлағайны, мин бүлдерҙем. “Борсолмағыҙ юҡҡа, мин юрый ғына әйткәйнем. Сөнки “атай” ҙа “атай” тип бик үлеп тораһығыҙ”, – тинем, тегенем мине һуғып осорорҙай итеп ҡарап торҙо ла: “И һиңә делать нечего что ли?” – тип әйләнеп сығып китте. Тыштағыларҙан “һөйөнсө” һорарға ашыҡты, күрәһең...