Намаҙ уҡыуға етди иғтибар бирмәһәк, ваҡыты сыҡҡас уҡыһаҡ, уның сауабы ҡалмай, бурыс булараҡ ҡына өҫтөбөҙҙән төшә. Намаҙҙы ваҡытында уҡымау дингә лә, иманға ла ҙур кәмселек килтерә, сөнки беҙ билдәле бер ваҡытта Аллаһы Тәғәләне зекер итмәйбеҙ икән, арабыҙ һыуына башлай. Намаҙ тейешле ваҡытында уҡылмағас, уның тәмен дә тойоп булмай. Эштән арып ҡайтҡас, береһе артынан береһен ихласһыҙ уҡылған ғибәҙәттең һис бер ниндәй рәхәте лә, тәме, әжере ҡалмай. Бындай намаҙ «исем» өсөн генә, бурысымды үтәнем тийеү генә була. Пәйғәмбәребеҙ заманында, уның сәхәбәләре һәм тәүге баштарҙа Ислам динен ҡабул итеп нисек намаҙ уҡығандарҙы, хәҙерге намаҙ уҡыусылар менән сағыштырып ҡарау ҙа мөмкин түгел.