Света менән Валерий ауыл хужалығы техникумында бер төркөмдә белем ала. Уҡыу йортонда үткәрелгән сараларҙың үҙәгендә булған, үҙе йырсы, үҙе бейеүсе ҡыҙҙы егет тәүҙә ситтән генә күҙәтеп йөрөй. Бындай һылыу ҡыҙҙың ауылда егете барҙыр, моғайын, тип дуҫлыҡ тәҡдим итергә ашыҡмай. Етмәһә, Света ла, техникумда күҙ атҡан егеттәр булһа ла, улар менән дуҫлашырға ашығып бармай. Өләсәһе тәрбиәһендә генә төпкөл ауылда үҫкән һылыу белем алыуҙы өҫтөнөрәк күрә, әхирәттәре егеттәре менән осрашыуға ашыҡҡанда ул китап тотоп ултырыуҙы, бәйләм бәйләүҙе хуп күрә. Бер көндө ҡыҙҙар йәшәгән бүлмә ишегенең йоҙағы ватыла. Бергә уҡыған төркөмдәштәренә яңыһын ҡуйырға ярҙам итешергә әйтеп ҡарайҙар, эш ҡоралдары юҡ, тип барыһы ла баш тарта. Бер Валерий ғына: «Өйҙән инструменттар алырмын да йүнәтермен», – тип вәғәҙә бирә. Һүҙендә тора егет. Кискә ишеккә өр-яңы йоҙаҡ та ҡуйыла. Рәхмәт йөҙөнән ҡыҙҙар уны сәй менән һыйлай. «Йышыраҡ килеп йөрө, беҙҙең юҡ-бар эшебеҙҙе эшләшеп китергә. Өйҙән алып килгән тәмлекәстәр менән һыйларға ваҡыт табырбыҙ», – тип шаярта әхирәттәр.