Шул ваҡыт әлеге һонтор подполковник, асыҡ торған механик люгы аша Сапаровҡа ҡарап, әсе тауыш менән сыйнап ебәрҙе: “Ә-ә, черномазый, дала ҡомағы, һин төкәттеңме ни беҙҙең машинаны?” Беҙ күҙ асып йоморға ла өлгөрмәнек, ул кобураһынан пистолетын сығарып, механик-водителдең башына терәп атты. Шунан һуң йүгереп барып машинаға инеп ултырҙы. Башҡалар ҙа, енәйәт урынынан ашығыс рәүештә ҡасып ҡотолорға теләп, машиналарына тейәлделәр һәм китеп барҙылар. Арттарынан саң ғына осоп ҡалды. “Иптәш командир, улар Сапаровты үлтерҙеләр!” — тип ҡысҡырҙы миңә наводчик. Мин уға тиҙ генә башняны артҡа борорға һәм полуторкаға төбәп атырға ҡуштым. Теге хәсистәр бына-бына күҙҙән юғалырға тора. Бер ваҡыт пушканан атҡан тауыш гөрһөлдәне, тирә-яҡты төтөн ҡапланы. Бер аҙҙан күрәбеҙ — машиналарынан төтәп ятҡан тимер-томор өйөмө генә ҡалған...