Һуғышҡа ингәс, афған халҡында диндең көслө булыуына иҫе китте. Һирәк-һаяҡ иҫенә төшкән “Ихлас” сүрәһен Рәмил көнөнә әллә нисә тапҡыр уҡый башланы. Иртәнсәк тә, кисен дә, тауҙарҙа ла, “засада”ла ятҡанда ла, автоматына яңағын терәп, ошо доғаны ятланы, аҙағынан: “Эй, Хоҙайым, имен-һау ғына ҡайтып, атай-әсәйемде, туғандарымды күрергә насип ит инде! Эй, Хоҙайым, был ҡан ҡойошто туҡтат инде!” – тип тағы “Ихлас”ты уҡыны. Ошо берҙән-бер доға уҡыу көс өҫтәй ине десантсыға. Ул күңелендә иҫән-һау тыуған иленә әйләнеп ҡайтасағына ышаныу тыуҙырҙы. Комсомол егет армиянан алда доғаларҙы күпләп ятламағанына үкенә башланы.