Төн... Йоҡоһоҙ төн. Иртәгә ҡайтам, тип ҡанатланып, күҙ алдына килтереп ятам. Ваҡыты-ваҡыты менән тыным ҡыҫылып ала, шатлығымдан, тип уйлайым. Таң менән температура юғары, сатурация түбән булыуы асыҡлана. Һатлыҡ йән приборҙар мине ҡайтармаҫҡа итә. Тағы анализдар... Хәлем минут һайын насарыраҡ була бара. Төшкә тора алмауымды аңлайым. Табиптар береһен икенсеһе алмаштырып, инеп тикшереп тора. КТ, 36%, реанимация... Башта бер генә уй, йәшәү теләге. Тоташтырылған бөтә приборҙар былай ҙа хәлһеҙ тәнемде баҫа. Атып бәрге килә. Туҡтауһыҙ геүләп тороуы йәнгә тейә. Эргәләге илау-һыҡтауҙар, уфтаныуҙар, ҡысҡырыуҙар, ярҙам һорауҙар - был тауыштарҙан күңел тағы ла төшә. Дауалаусы табип хәл белергә инә. "Нимә борсой?" - тигән һорауына, хәлһеҙ ҡулым менән саҡ кислород маскаһын сисеп : "Хочу жить! " - тип ысҡындырам һәм быуым йырыла. Шул уҡ ваҡытта, бөтөнләй үҙ аллы тын ала алмауымды аңлау, мейемде телеп үтә...