Имам мәйеттең күкрәге тәңгәленә баҫа, ә йәмәғәт уның артында саф-саф булып теҙелә. Йыйылыусыларға мәрхүмдең ир-атмы, ҡатын-ҡыҙмы икәнлеге иғлан ителә һәм уға ҡарата ниәт ителә. Йәғни: «Аллаһы Тәғәлә ризалығы өсөн намаҙға, мәйет өсөн доғаға, ир кеше (йәки ҡатын-ҡыҙ) ниәтенә ойоном ошо имамға», — тип күңелдән ниәт ителә һәм имам артынан тәкбир әйтелә. Әүәлге тәкбирҙә ҡулдар ҡолаҡ тәңгәленә күтәрелеп, артабан кендек аҫтына ҡуйылып «Сүбхәнәкә...» доғаһы «Үә джәллә ҫәнәүкә...» менән бергә уҡыла. Ҡулдарҙы ҡабат күтәрмәйенсә генә икенсе тәкбир ителә, был тәҡбирҙәрҙе имам ҡысҡырып, йәмәғәт эстән генә әйтә. Артабан «Аллаһүммә салли...» һәм «Аллаһүммә бәрик ...» уҡыла. Бынан һуң өсөнсө тәҡбир әйтелә. Шунан йыназа доғаһы уҡыла.