Тағы ла Әбү Һурайранан, унан Аллаһ риза булһын, пәйғәмбәребеҙ, ғәләйһис-сәләм, әйткән: «Ҡиәмәт көнөндә бер күләгәлә булмаған да, Аллаһы күләгәһенән башҡа, етеһе мәхшәрҙә Аллаһты ышығы аҫтында була: ғәҙел хаким; бәләкәй саҡтан уҡ диндә булып Аллаһҡа табынған кеше; шул, кемдең йөрәге мәсеткә тоташҡан; икәү, улар Аллаһ өсөн бер-береһен яратып, осрашҡан-айырылышҡанда ла бер-береһен яратып һәм был мөхәббәт өсөн; ир-егет, кемде юғары дәрәжәләге сибәр ҡатын зина өсөн саҡырған, әммә ул унан баш тартҡан һәм әйткән: «Мин Аллаһынан ҡурҡам»; кем йәшерен саҙаҡа бирә, уң ҡул биргәнең һул ҡулың белмәһен тип; һәм шул яңғыҙ ҡалғанда Аллаһыны иҫләп күҙ йәштәре сығарған» (имам әл-Бохари, Мөслим).