Балаҡайҙарым яҙ башынан эшкә тотоноп, һарайын да һалды, ошо өйҙө лә төҙөп ултыртты. Өй ҙә әҙер булды, һине лә яусылап барҙыҡ бит инде. Әле лә күҙ алдымда тора: беҙ улым менән барып ингәс һин атайыңдың ҡушыуы буйынса йүгереп йөрөп самауыр әҙерләй башланың. Үҙеңдең йөҙөң бешкән алмалай ҡып-ҡыҙыл. Ҡарашыңды беҙҙең яҡҡа ташлап алырға ла оялаһың. Ә Ғәйфуллам шатлыҡ менән тулы күҙҙәрен һинән алмай ҙа тип әйтерлек. Атайың: “Булдыҡлы, ныҡлы нәҫел”, - тип һине улыма бирергә шунда уҡ риза булды. Үҙебеҙсә туй һымаҡ бер нәмә лә үткәрергә һөйләштек.