Иртә тороуына, ҡараһа, Хоҙайҙың рәхмәте, аты бының бар хәленә ярһып сабып ҡайтып инә. Ҡараһа, шул, ышанһаң ышан, ышанмаһаң да ышан, ат өҫтөндә ысын Шүрәле ултыра, ти. Тиҫкәре яҡҡа ҡарап атланған, үрле-ҡырлы килә, тик төшә алмай, арт һаны ыҫмалаға йәбешкән икән. Унда йыйылған халыҡ: «Нишләтәбеҙ быны, нисек итеп үлтерәбеҙ?» — тиҙәр. Ул Шүрәленең күрһәгеҙ ине бер генә ҡиәфәтен! Үҙе шыҡһыҙ оҙондор, бармаҡтары, мин һиңә әйтәм, барҙыр бер-береһе берәр орсоҡ хәтле, ул аяҡтарын күрһәң, сатаҡ-ботаҡ кәкере, әллә инде ергә тиклем һалынғандар. Күҙҙәре ҙур, ялт-йолт уйнай, маңдайында бер һыңар мөгөҙө, үҙенең балтырҙары ҡара йөн менән ҡапланған. Үҙе гөнаһһыҙға һалынып, ғәжәпләнеп әйткән була: «Көн дә, көн дә ат сабыш, ни өсөн бөгөн арт йәбеш?» Шунан халыҡ уның менән уйнап торһонмо, аҡыртып-баҡыртып оҙон бауҙар менән бәйләп, аттан ҡуптарып төшөргәндәр ҙә, ике кеше ҡайыш сыбыртҡы менән Шүрәлене яраларҙа-яралар, ти. Шүрәле сыйылдай, әй аҡыра! Былар уның сыйнауына ҡарамайҙар, бирәләр генә тегенең кәрәген. Ҡыйнағандар, туҡмағандар, туҡмап үлтерә алмағас, аяҡ-ҡулдарын бәйләп текә тауҙан аҫҡа ырғытҡандар. Шүрәлегә һис бер нәмә лә булмағанын күргән халыҡ уны тағы ҡыйнай башлаған, шунан был ялына башлаған: «Бөттө, ағайҙарым, бынан һуң ҡара тәүбә, аҡ тәүбә, икенсе тимәм аттарығыҙға, ебәрегеҙ», —тип бик ялбарып тәүбәләр итә. Халыҡ ҡайҙа инде ул, унда барыһы ла бик ҡаты ҡыҙған, нимә эләкте шуның менән һуғып, бәргеләйҙәр генә, ти. Юҡ, үлмәгәс үлмәй икән Шүрәле. Шунан бер соҡорға ҡоро ағастар тултырып, ут төрткәндәр, Шүрәлене оҙон һайғауҙар менән шул янған утҡа төртөп төшөргәндәр.