Ҡыҙҙың атаһы яусыға мәһәр, туй, ҡалым биреү, инә, тун, башҡа һалымдарын күрһәтеп: “Минең менән ҡоҙа булышырға теләгән кеше ошо туй сығымдарына күнһә, ҡыҙымды бирергә кәңәш итештек”, – ти. Был һүҙҙе ишеткәс, яусы артыҡ сауҙалашып тормай, ҡайтып, егеттең атаһына ҡыҙ атаһының һорағанын белдерә. Егеттең атаһы, ул һалынған нәмәләргә ауырһынып, һалымды кәметеүҙе һорап, яусыны ҡыҙҙың атаһына тағы ебәрә. Шул рәүешле яусы егеттең атаһы менән ҡыҙҙың атаһы араһында бер нисә ҡабат йөрөй. Иң аҙаҡ ҡыҙҙың атаһы, егеттең атаһы биргән сығымға күндереп ҡайтыуында яусы таяғына таянып, егеттең атаһына ҡарап өндәшмәй тора. Өй хужаһы йәки башҡа берәү “яусының яғы ҡарышып киткән икән” тигән булып, егеттең атаһының аҡса менән яусының ауыҙын асыуын уға аяҡ юллыҡ кәрәклеген белдерә. Егеттең атаһы яусының ауыҙына аҡса ҡаптырып һөйләтергә ҡуша. Яусы ҡыҙҙың аталарының ҡоҙа булышырға теләгәнлек­тәрен һәм биргән мәһәр үә башҡа һалым­дарға күнгәнлектәрен һөйләп бирә.