1895 йылдың 28 сентябрендәге шәмбе  кистә Пастер институтына ҡараған Гарш янындағы  Вильнёв-л’Этанда Луи Пастер вафат була. Уға йыназаны доминикан монахы үткәрә, артабан ғалимдың кәүҙәһе бәлзәмләнә һәм Париждағы Пастер институтының бәләкәй сиркәүенә (часовняға) килтерелә, унда ғалим менән уның бөтә ғаилә ағзалары, коллегалары һәм уҡыусылары хушлаша хушлаша. Шунан һуң уның менән хушлашырға бөтә теләүселәр сиркәүгә индерелә. Француз хөкүмәте ҡарарына ярашлы уны дәүләт, тантаналы месса үткәреп, ҙурлай; 5 октябрҙә Пастерҙы  Нотр Дам соборында ерләүҙә яңы ғына һайлап ҡуйылған Франция президенты Феликс Фор, Рәсәйҙең бөйөк кенәзе Константин Константинович һәм Греция принцы Николай  ҡатнаша. Халыҡ мәғарифы министры Раймон Пуанкаре тантаналы телмәр тота. Эдмон Гонкур шул көндө үҙенең көндәлегендә Пастер фамилияһын — «Пастырь» —  тип үҙгәртеп яҙа: «бәлки, ул элек Хоҙай ҡулында булғанды мираҫы итеп алғандыр». Пастерҙың үлеме бөтә донъяла ваҡиғаһына әйләнә, бөтә донъя гәзиттәре уның тураһындағы  некрологтар менән тулы була; тиҫтәләгән рәссамдар — профессионалдар һәм һәүәҫкәрҙәр — уның башы өҫтөнә нимб ҡуйып сағылдырып, картиналар ижад итә. Ғалимды Пантеонда (Вольтер, Руссо, Гюго һәм Золя янында) күмергә тәҡдим итәләр, ләкин, ахыр сиктә ғаилә ағзалары —  беренсе сиратта улы Жан-Батист —  Пастер институты янында кәшәнә яһап, шунда күмергә тигән ҡарар ҡабул итә; Пастерҙың үҙе тере сағында яратмаған секуляризмға оҡшатылған Пантеонға ирен күмеүгә мадам Пастер ҡаршы сыға. Византия стилендәге кәшәнә (уның көмбәҙе ғалимдың ҡаҙаныштарын кәүҙәләндергән мозаика менән биҙәлә[Прим. 12]) дүрт айҙан әҙер була, һәм 1896 йылдың ғинуарында Пастер кәүҙәһе һалынған табут кәшәнәгә урынлаштырыла. 1910 йылда мадам Пастерҙың мәйете лә шунда уҡ ҡуйыла. Сиркәү (часовня)-мавзолейҙы  Равенналағы  Галла Плацидий мавзолейының планы һәм биҙәлеше менән рухланған француз ар-нуво сәнғәт осороноң билдәле шәхестәре: архитектор Шарль Жиро, рәссам Люк-Оливье Мерсон һәм мозаикалар оҫтаһы  эшләй .