Вәхи төндәрендәгеләй, Мөхәммәткә төш аралаш Ябраил фәрештә пәйҙә булған. Пәйғәмбәргә шундай хәбәр һалған: ”И, Мөхәммәт, шундай олуғ, ҡәҙерле төндәрҙә йоҡлап яталармы ни, һин рәсүлгә. Аллаһы Тәғәлә әмере буйынса хәҙер күк ҡабағы асылыр, меңәрләгән фәрештәләр менән ете ҡат күккә, ғәрештәргә сәйәхәткә сығырбыҙ, йәһәт әҙерлән!” Әҙерлән, тигәне лә ғәләмәт мөғжизәле, имеш: унан ике ҡат рәҡәғәт намаҙын уҡытҡандар; артынса саф таҙа тәнгә ефәктәрҙән нескә кейем, нурҙан ҡойолған салма, шунса үтә күренмәле нурлы, суҡлы хөллә кейем кейҙергәндәр. Биленә яҡуттан эшләнгән, әммә үҙе йомшаҡ билбау-ҡәмәр бәйләгәндәр. Тағы ғәжәбе: ҡулына йәшел зөмрә ҡамсы тотторалар. Аяғына йәшел зөмрә башмаҡ кейҙерәләр. Тағы һис көтөлмәгәне: пәйғәмбәрҙең затлы кейемдәрен сылатмай һәм тамсыһын да тейҙермәй эстән йәнен-тәнен әллә ниндәй кәүсәр һыуҙары менән йыуҙыралар, йөрәген пакландырып, ғилем-мәғрифәт ынйылары һалалар.