Сәһәрйәргә лә хәҙер бер нәмә лә кәрәкмәй бит, ҡасан теләһә, шунда сығып китә, ҡасан теләй, шунда ҡайта. ҡайтмай ҙа ҡалған саҡтары булды. Инһә – бар, сыҡһа – юҡ. Миңлекамал үҙ ирен әүрәтеп, ғүмер буйы бал ҡойоп эсерҙе, тапҡан бер аҡсаһына магазиндан араҡы ташыны. Иргенәһе иҫерек килеш тракторын ҡабыҙам тип, бауын тартҡан ыңғайы, тәгәрмәс аҫтына инеп киткән бит. Нимәһендер дөрөҫ ҡуймай туҡтаған, тинеләр, миңрәүгә әйләнгәйне инде ул. Кит, дөрөҫ түгелдер был хәбәр, булмаҫ. Бала тапмаған ҡыҫыр бисәгә ымһындымы икән? ҡом тишеккә! Ә ниңә, ирҙәр ҡарамаҫлыҡ бисә түгел әле ул! Йылан, юха йылан инде, борғаланып, һырғаланып ҡосағына ташланғандыр йәш, тығыҙ тәне менән. Һыйлап та алғандыр, күп һорап тора торған кеше түгел ул.