Намаҙ уҡығандан һуң үҙең өсөн, ил-йортобоҙ, ғаиләләребеҙ именлеге-тыныслығы өсөн, һинән доға өмөт итеүсе әруахтарҙың рухы шат булһын өсөн, тип хәйер-доғалар ҡылып, Ҡөрьән уҡыуҙа гонаһ юҡ, хатта ҡайһы бер ерҙәре тейешенсә дөрөҫ булып етмәһә лә. Хата менән булһа ла уҡыу, бөтөнләй ҙә уҡымауҙан хәйерлерәк. Шуға күрә Ҡөръән уҡыуыңды берәр белгән кешегә ваҡыт-ваҡыт, мөмкинлек килеп сыҡҡан һайын тыңлатып, дөрөҫләтеп тороу мөһим. Уҡыған өсөн дә, өйрәнгән өсөн дә, хатаңды тырышып төҙәткән өсөн дә сауап бар. Тимәк күберәк уҡыу кәрәк. Уҡыған һайын шымарабыҙ һәм ятлау өсөн еңел була. Һәр кем күпмелер сүрәне яттан белергә тейеш. Сөнки намаҙҙа сүрәләрҙе күңелдән уҡыйбыҙ. Ҡиәмәт көнөндә Ҡөръән аяттары: «Йә Раббыбыҙ, был ҡолоңды утҡа (шул теманы уҡырға баҫ) һалма, уның күңелендә һинең һүҙең булған аяттар бар», — тип әйтерҙәр. Асыҡтан-асыҡ Ҡөръәнде ҡарап уҡыу ҙа сауаплы, әммә бер көн килеп күреү һәләтебеҙҙең насарайыуы бар, ул ваҡытта инде ҡарап уҡып булмай, күңелдән белгәндәрҙе уҡып ҡәнәғәтләнергә ҡаласаҡ.