— Халыҡҡа хәҙерге заман шарттары талап иткән сифаттар етешмәй. Яңыраҡ бер егет ҡатынына пособие юллап булмауына зарланды. Ул пособиеға ҡатынының хоҡуғы бар, ләкин түрәләр ниндәйҙер сәбәп менән рөхсәт бирмәгән. “Ҡайҙа мөрәжәғәт иттең һуң?” — тип һорайым. “Райсобесҡа”, — ти ул. “Нимә тип әйттеләр?” “Юҡ, тинеләр”. “Шунан һин нимә эшләнең?” “Юҡ, тигәс ни, сығып китергә тура килде”. Уға өйрәтәм: “Һин яҙма ғариза бир, тейешенсә теркәт, күсермәһен үҙеңә алып ҡал. Һиңә нисә көндән һуң яуап бирергә тейештәр, беләһеңме?” “Юҡсы”. “Утыҙ көн эсендә. Әгәр ҙә яуап юҡ икән йәки яуап бирергә йәнә баш тарталар икән – ҡыйыу рәүештә прокуратураға бара һәм судҡа бирә алаһың”, — тим. Дүртенсе курс студентына шулай ауыҙына сәйнәп ҡаптырырға тура килде! Атаһының кем булыуын һорашам. Фермер! Тимәк, эшҡыуар булһа ла, уныһының да үҙен яҡлау кимәле самалы, юғиһә улы аптырап йөрөмәҫ ине.