Ҡатыны ла, үҙенә оҡшап, тыныс холоҡло. Уны, аңлы тормошонан башлап ошоға ҡәҙәр колхоз һыйырҙары тиҙәген иҙгән кешене, ауылда берәү ҙә исем-шәрифе менән атамай, барыһы ла «Хәйҙәр бисәһе» тиҙәр ҙә ҡуялар. Иренә ул ике малай табып бирҙе. Улар үҫте, мәктәпте тамамланы, тәртипле булдылар, тартманылар, эсмәнеләр, ҡалаға барып, шунда урынлаштылар. Йосоповтар ергә сүккән иҫке йортта йәшәне. Атаһы уны һуғыштан һуң һалғайны. Ике бүлмәләге диван, өҫтәл дә йорт менән бергә ҡартайҙы, ултырғыстар аҡһаны. Дөрөҫ, һуңғы йылдарҙа осһоҙ ғына һыуытҡыс алып ултырттылар. Район мәртәбәһендәге ҡаланан башҡа Хәйҙәрҙең бер ҡайҙа ла сыҡҡаны юҡ, армияға күҙе насар күреү сәбәпле эләкмәне. Донъяла үҙенең тыуған ауылынан да матур ер юҡ, Аллаһы тәғәлә бер халыҡҡа ла Яйыҡ. аръяғындағы ише ялан-туғайҙар бирмәгән, тип иҫәпләй. Ул унда кинәнеп бесән саба, һулап туйғыһыҙ саф һауа һулай, Мышағыр тауына күтәрелә, еләген сүпләп ашай. Хәйҙәр үҙ ауылының кешеләрен дә ярата. Улар барыһы ла ыңрай, балалар кеүек ғәҙел, гонаһһыҙ. Күршеһе Нурулланы нисек алама кеше тип әйтәһең инде. Иңгә-иң терәп бына нисә йыл донъя көтәләр, Хәйҙәр унан бер ҡыйыш һүҙ ишеткәне, насар ҡылығын күргәне юҡ — нәҫел-нәсәп түгел, әммә күп ҡан-ҡәрҙәштән яҡыныраҡ. Аймаҡта, бөтә түбән урамда бер генә лә тупһыҙ, гонаһлы кеше тапмаҫһың. Ауылда, унда көн иткән кешеләр араһында ул күрмәгән ҡараңғы яҡтар ҙа булғандыр, әммә Хәйҙәрҙең аңы шул тиклем яҡты ине, ошо яҡтылыҡ һис кенә лә кешеләрҙәге, уларҙың тормошондағы ҡараңғы мөйөштәрҙе шәйләй алманы. Кешенең көнитмеше Хәйҙәр өсөн көн яҡтылығы кеүек нурлы, асыҡ, ғәҙел ине, үҙенең был донъяла йәшәүенә 470 әҙ генә ваҡыт ҡалыуын әйтһәләр ҙә, әлеге тапһыҙ тормошта ул үҙен бәхетле иҫәпләп йәшәне.