Аңлайышһыҙ заман китте. Мин, аллаға шөкөр, кешеләр араһында ҡайнайым., эшем шулай. Шуныһы эсте бошора, кеше ғәйбәтсегә әйләнеп бара. Ҡайҙа ғына булһаң да, кемдер менән генә һөйәләшһәң дә яҡшы хәбәр ишетмәйһең. “Шул кешелә короновирус тапҡандар”, “Фәләнсә кеше үлгән” һ.б. Был ауырыу менән ауырығандарҙы, үлгәндәрҙе һанайбыҙ. Ишбулды ауылындағы трагедиянан һуң пандемия әҙерәк онотолоп ҡалды. Хәҙер кемдәрҙер, ҡарттар йортоноң хужабикәһен йәлләй, ә кемдәрҙер ғүмерлеккә төрмәгә бикләргә, тип яу һала. “Үҙен утҡа ташларға ине”, – тип тә ҡуялар.