“Шидад бер заман бөтә ер йөҙөнә эйә булыр батшаға әйләнеп бара ине, ул үҙенә тиклемге һәм үҙенән һуң килер батшаларҙан уҙҙырыр, үҙ исемен, данын мәңгеләштерер өсөн ошо алтын, яҡуттарҙан ғына торор пайтәхетен төҙөттө, — тип һөйләп киткән ҡарттар. — Уны былары ғына мөрхәтһендермәгән, нәфсеһе хәттин-хәттиндәрҙән ашҡан, үҙе Алла булырға ниәтләнгән. Бының өсөн үҙенә көндәштәй күргән ҡояшты үлтермәк булған башта. Бер ғәләмәт дәү һәм хәтәр йәйә, уҡ яһатып, ҡояшҡа тоҫҡап атҡан. Күпмелер ғүмер үткәс, бер саҡ уғы ҡанға мансылып ергә килеп төшкән. Быны батша үҙе лә, халҡы ла ҡояшты үлтергәнме, әллә яралағанмы тип фаразлаған. Батша үҙен хәҙер күк йөҙөнөң дә хакимы тип иғлан иткән. Быны ишеткән Аллаһы Тәғәлә ҡояшҡа, уның күк йыһанына уҡталған батшаның иленә ҡояш йөҙөн күрмәҫ һалҡынлыҡ, ямғыр тамсыһы төшмәҫ ҡоролоҡ ебәргән. Халыҡ астан ҡырыла башлаған. Түрәләре батшаларын инде Алла урынында күреп, Шидад илаһтан, ергә ямғыр яуҙыр, ашарға икмәгебеҙ булһын, тип ялбарған. Яман ғорур һәм үтә тәкәббер батшалары быларға былай ти икән: “Әгәр ер үҙенең иген бөртөктәрен ҡыҙғанһа, ана, алтын, көмөштәр, аҫыл таштар алдарығыҙҙа ята бит, шуларҙы аш итегеҙ, тамағығыҙҙы туйындырығыҙ!”