Гөлсара йөрәген тынысландырырҙай, күңеленә иман нуры тултырырҙай, йәшәүенә көс-ҡеүәт бирерҙәй, йыһандағы көслө, үткер күҙ ҡарашы менән күҙмә-күҙ осрашҡандай булды: “Ах, ниндәй илаһи сихри донъя был күк йөҙөндә, күңелдәргә ниндәй һиллек бирә. Ошондай матурлыҡтан, камиллыҡтан нисек айырылмаҡ кәрәк?”