Тиҙҙән Шекспир традицион стилде үҙенең маҡсатына яраҡлаштыра башлай. «Ричард III» пьесаһында башланғыс солилоквий үҙе менән һөйләшеүҙәренә барып тоташа. Шул уҡ ваҡытта Ричардтың сағыу монологтары Шекспирҙың һуңғы пьесаларының монологына үҫеш ала. Бөтә пьесалары традицион стилдән яңы стилгә күсә. Карьераһының артабанғы дауамында Шекспир уларҙы берләштерә, һәм стилдәрҙең иң уңышлы ҡушылыу миҫалы булып «Ромео һәм Джульетта» тора.  1590 йылдар уртаһында,  «Ромео һәм Джульетта»,  «Ричард II» һәм «Йәйге төндәге төш» әҫәрҙәрен ижад иткән ваҡытта, Шекспир стиле тәбиғи була. Метафоралар  һәм образлы  әйтемдәр  драманың ихтыяждары  менән ярашып килә.