«Мин, — тип хәтерләр булған сәхәбәләрҙән Әбү-Ҙәрр, — бер наҡыт пәйғәмбәребеҙгә: «Эй, Аллаһ илсеһе! Ниндәйҙер бер ҡалаға мине лә әмир итеп ҡуйыу мөмкинлеге булмаҫмы?» — тим мөрәжәғәт итеп ҡараным. Иңдәремә ҡулын ҡуйып, ул миңә әйтте: «Әй, Әбү-Ҙәрр! Һин — йомшаҡ кеше, һин һорап килгән дәрәжә биҡ тә яуаплы. Көсө еткәндәр, үҙ вазифаһын ҙур яуаплылыҡ менән башҡарып сыға белгәндәрҙән башҡаларҙың Ҡиәмәт көнөндә яуап тотоп, хурлыҡҡа төшөүе бар», — ти.