Ана шул ҡайтмай ҡалған төн Вазифаның тыуыр балаларының юлын быуҙы ла инде. Арыу, ҡурҡыу ҙа үҙенекен иттеме, мунса ла килешкәндер – тиҙ генә йоҡлап китте Вазифа. Шул ыңғайы ғына төш күрҙе – ул бер үҙе һыуҙың был яғында, ә Ғилфан менән Бәҙәр икәүһе теге ярҙа. Вазифа теге ярға тиҙерәк сыға һалайым, тип маташып, сәбәләнеп ҡарай, Ғилфанына ҡысҡыра – тауышы сыҡмай… Уларҙың Вазифала эштәре лә юҡ, әйләнеп тә ҡарамайҙар. Вазифа уянды ла был төштөң тигенгә түгел икәнлеген аңланы. Йөрәге сәнсеп-сәнсеп ҡуйҙы. «Э-э-й, әсәйем ҡайтармаған булды…» Яңынан йоҡлай алманы. Иртәнсәк әсәһенә төшөн һөйләгәйне, һынсыл Бибиямал, бошоноп: «Әй әттәгенәһе, балаҡайым…» – тине. Ғилфан кейәүенең гүләйт итеүе, Вазифа һөйләмәһә лә, әллә ҡасан килеп ишетелде уға. Шулай ҙа аҙна һайын килергә тырыш, балам, мунса яғып, эсеңде тағы һылармын, тине. Таң менән ат ектереп, ҡыҙын оҙатты.