Бер мәл диплом спектаклен Островский буйынса ҡуйырға булдыҡ, һәм мин Алла Покровскаянан был диплом спектаклендә, студенттарым менән бергә, Ахов ролен (гениаль роль - артист өсөн бүләк) уйнауҙы һораным. Беҙ репетицияларҙы башланыҡ. Һәм күҙ алдына килтерәһегеҙме, шул ваҡытта минең студенттарым худрук менән репетиция яһағандарын аңлап ҡалдылар, ә мин бит улар өсөн күктә йәшәүсе, Оҫта. Мин бик оҙаҡ эшләйем, яй... һәм... килеп сыҡмай. Минең һәр ваҡыт шундай осором була. «Минең килеп сыҡмаясаҡ та, мин быны уйнай алмаясаҡмын», тип уйлай башлайым. Тәүҙә улар ышанмайҙар, шунан ғына минең ысынлап та килеп сыҡмағанын аңлайҙар. Ә Алла Борисовна Покровская өсөн барыбер: студентмы, худрукмы...бөтәһе лә артистар, һәм ул иҫкәрмәләр эшләй башлай, һәм шул тиклем йән көйҙөргөс: “Йә инде, Кость, тағы ла бер тапҡыр эшләп ҡара инде... ” Ә минең килеп сыҡмай! Һәм мин өмөтһөҙлөктән илай башлайым. Ә был студентиктар ҡомлоҡта уйнаған балалар кеүек: әгәр ҙә берәйһе илай башлаһа, улар уны йәлләмәйҙәр, улар уны тикшерәләр. Һәм былар ҙа шулай: «илаҡ худрук», улар мине йәлләргә кәрәк икәнен уйлап та бирмәйҙәр, улар тикшерәләр – бына ниндәй икән ул, баҡтиһәң...