Гөлсара мөштәйеп кенә сүгәләне лә, ҡулдары менән дымғылт үләндәрҙе һыпырып ҡарағас, ҡоршайып ҡына ергә ултырҙы. Дымлы ерҙән килгән һыуыҡ, яйлап ҡына шыуышҡан йылан кеүек, арҡаһына үрмәләне. Һуғылыуҙан да, көйөнөүҙән дә тәне ҡыйралып барған кеүек ауырта. Күп йөрөүҙән аяҡтары ла деүләй. Их, хәҙер ҡыҙыу мунсаға инһәң ине лә бит. Мәтрүшкәле миндекте әрем ебетелгән тасҡа тығып алып, рәхәтләнеп сабынһаң тән ауыртыуҙары ла, йөрәк һыҙлауҙары ла баҫылыр кеүек. Наҙ кәрәк, йылылыҡ кәрәк йәненә. Ниндәйҙер ярҙам көткәндәй, ул күккә күтәрелеп ҡараны. Төнгө күмгелт-ҡараһыу күк йөҙө болотһоҙ, тап-таҙа. Серле, сикһеҙ ҡарағусҡыл зәңгәр киңлектә кинәнешеп уйнаған кеүек, алтын төҫөнә мансылған бихисап йондоҙҙар, күкһел диңгеҙ даръяһында ҡойонғандай ем-ем килеп ҡыуаныштылар. Ҡыҙҙарҙың нәфис, нескә ҡашылай ҡыйғасланып торған йәш ай ҙа нурланып балҡып, күңелле генә көлөп ҡарай.