Бындай хәл-ваҡиға һөйләнә: көндәрҙән бер көн бабай урманға утын киҫергә киткән. Ул ваҡытта урман әлеге кеүек түгел, бик ҙур һәм ҡуйы булған. Бабай утын ҡырҡа, алыҫтан бер тауыш ишетелгән, бабайҙы үҙе янына саҡырған. Бабай ҡурҡаҡтарҙан булмаған, балтаһын тотҡан да шул саҡырған яҡҡа табан киткән. Ни тиклем генә бармаһын, тауыш йырағая ғына барған. Ҡояш байып ҡараңғы төшә башлағас, бабай һиҙенгән дә кире ҡайтмаҡсы булған. Әйләнә лә бер урынға килеп сыға, әйләнә лә бер урынға килеп сыға, элекке урынына ҡайтып етә алмай икән. Кискә табан табан бабайҙың өй йәмәғәттәре ҡайғырыша башлағандар. Күршеләре менән бергәләшеп, урманға бабайҙы эҙләргә киткәндәр. Барып ҡараһалар, утын киҫкән урынын тапҡандар, үҙе юҡ. Нисаҡлы ҡысҡырып эҙләһәләр дә, таба алмағандар. Икенсе көн кискә генә бабай ҡайтып кергән. Ул көндө ул бер һүҙ ҙә әйтә алмаған. Киндер кеүек ап-аҡ булып ағарған, төҫө киткән, әллә ниндәй ауырыу эйәртеп ҡайтҡан. Икенсе көндө генә көндөҙ: « Шүрәле », — тип бер нәмә әйтмәксе булған, ләкин башҡа бер һүҙ ҙә әйтә алмаған, шул зәхмәттән терелә алмайынса тиҙ ваҡытта вафат булған.