Мәрхүмә апаһының хаж бүләге ине ул. «Энем, тик ултырып арып китәһеңдер, тиҫбе тартып, теләк теләп ултыр. Һинең кеүек саф күңелле кеше ни теләһә лә ҡабул була ул», – тип ҡулына тотторғайны. Изге урындан ҡайтҡанғамы, Нәфисәһе был тәсбихкә айырым мәғәнә һалды шикелле, бүләкте үҙенә алды ла, ҡартының ҡулына икенсене һалды. Фалиждан һуң бармаҡтары ғына түгел, хәрәкәттәре лә ҡатып ҡалған Ғәзимгә ни ҡайһыныһы булһа ла барыбер, әлбиттә. Шулай ҙа әбейе ҡулындағыһына һәр ваҡыт апаһының төҫө итеп, яратып, ҡәҙерләп ҡараны. Хәйер, тиҫбе тәүҙә оҙаҡ йылдар стенала сөйҙә эленеп торҙо. Әбейе уны һуңғы осорҙа ғына ҡулына алды. Яулығын килештереп ябынған була ла, аяғын өҫкә күтәреп, тиҫбе тартып ултыра башланы. Ғүмер буйы бөтә эшен бисмиллаһыҙ башлап, үҙенә – баш, үҙенә – түш булып өйрәнгән, Аллаһ исемен теленә лә алмаған әбейе ауыҙ эсенән нимә мығырҙағанын бик белгеһе килә Ғәзимдең. Башҡа эше булмағас, урта ишек быялаһы аша булһа ла Нәфисәнең һәр хәрәкәтен шулай күреп-күҙәтеп ултырырға ғәҙәтләнгән ул. Тик хуплап та, шелтәләп тә бер нәмә лә әйтмәй, дөрөҫөрәге, әйтә алмай: ҡаты ауырыу уны телдән дә яҙҙырғайны. Бына хәҙер ике тиҫтә йыл инде: ултыртһалар – ултыра, ятҡырһалар – ята. Шуға ла әбейенең күп ҡылығы менән күңеленән ризалашмаһа ла, үҙен ҡараған өсөн уға рәхмәтле булып, Аллаһынан уның бөтә гонаһтары өсөн ғәфү үтенеп, ҡиәмәт көнөндә ҡатынын кисереүен һорап, доға уҡыны, теләктәр теләне.