Бер нисә минутҡа ойоп киткән, ахырыһы, әллә һыйыр мөңрәгән тауышҡа, әллә кемдер уның исемен ҡысҡырҙы, ҡапыл уянып, һикереп торҙо Сәғиҙә. Һауып өлгөрөрмөнмө икән, тип, халат бауын тиҙ генә бәйләне лә сығып йүгерҙе. Эй, ошо ауыл кешеләренең һәйбәтлеген әйтәһе түгел, анау килендең йәш балаһы бар бит, бәлки, төнө буйы йөрөп, яңы йоҡлап киткәндер, анау еңгә кисен, ауырыйым, тип тора ине, уятайыҡ әле, тип, йә ҡапҡаға төртөп китәләр, йә исемде ҡысҡырып уяталар. Малдарын һуңлатып ҡына ҡыуып килгәндә, түбән ос Сафура, әллә ҡасан эше бөткән кешеләй, бер ҡулын ҡара батҡаҡ алъяпҡысына төрөп, ауыҙын ослайтып, ғәйбәтен һата ине. Тыңлаусыһы ла табыла. Сәғиҙә яҡынлағас, һөйләүенән шып туҡтаны. ҡабаланыуынан һаулыҡ һорашырға ла онотоп, һыйыр менән үгеҙен шәпләп ҡыуып килгән Сәғиҙәгә: ”Һауғынамыһығыҙ, һыйырығыҙ йоҡлағанмы ни?” – тип төрттөрөп ҡалды. Сәғиҙә һаулыҡ ҡушты ла, малдарын тағы ла шәберәк ҡыуып китте. Туҡтаһа-туҡтамаһа ла, һүҙҙең үҙе һәм ире тураһында икәнен шундуҡ төшөндө.