Әҫәрҙә һүрәтләнгән ваҡиғалар 1922 йылдың ғинуары ― март уртаһында бара. Хикәйә казак Яков Шибалоктың балаһы тыуыуы тарихы тураһындағы монологынан тора. Айырым тәғәйенләнеше казак йөҙөнөң йәш пулемётсыһы ҡатын-ҡыҙға, аҡтар сигенгәндә юлда табып алған Дарьяға ҡарата йәлләү тойғоһо «кисерә» һәм уны «тачанка»һына ала. Улар араһында үҙ-ара хистәр барлыҡҡа килә. Дарья әсә булырға әҙерләнә. Үлемдән саҡ тере ҡалған героиняға бала тыуҙырғанда ярҙам иткән Шибалок ҡатындан ҡурҡыныс  һүҙҙәрен ишетә: Дарья отрядҡа махсус рәүештә ебәрелгән һәм тап ул бандиттар юҡ иткән яугирҙарҙың үлемендә ғәйепле булып сыға. Шибалок иптәштәренә дөрөҫөн һөйләп бирә, һәм улары ҡатынды «тыумасаһы-ние менән бөтөрөргә» тип ҡарар итә. Герой Даръяны ғәфү итмәйәсәктәрен аңлай, («мин уны ҡурҡҡанға түгел, ә выждан ҡушҡанға үлтерәм»), ләкин бала ғүмерен һаҡлауҙы үтенә («һеҙҙең ҡатындарығыҙ һәм балаларығыҙ бар, ә минең, улымдан башҡа бер кемем дә булмаясаҡ…»), һуңынан улын тачанкаһында йылдан артыҡ үҙе менән йөрөтә.