-Уян, тор! Арба тауышы килә, ишетәһеңме? Ана, ҙур тәгәрмәстәр беҙҙең яҡҡа тәгәрләй. Тор инде, тор!Көнө-төнө бер туҡтауһыҙ шыңшып арыған туғанының хәрәкәтһеҙ ятыуынан шикләнгән көсөк еүеш мороно менән уны төрткөләне:-Тор инде. Тор әйҙә йәһәтерәк!Әммә яуап булманы. Кәрәкмәгән йән булып тыуған ике бисараны бер ниндәй йәлләүһеҙ ташландыҡ бер өй мөйөшөндәге лапы араһына ике һыныҡ икмәккә әүрәтеп ҡалдырып киткәйнеләр. “Әллә оноттолар , килеүсе тойолманы...” Саф күңелле көсөктөң башынан ҡаты бәғерле әҙәмдәрҙе аҡларлыҡ уйҙар йүгерҙе. Имсәктән айырылғас, туғаны бер туҡтауһыҙ шыңшыны. Икмәк сәйнәрлек тештәре булмағас, һыныҡтар ҙа ҡатып бөттө. Тәгәрмәстәр яҡынлашты. Мороно менән төрткөләп тә туғанын ҡуҙғата алмағас, көсөк тауыш килгән яҡҡа шыуышты. “Юҡ, йәшәүгә ышаныс тыуҙырыусы был тәгәрмәстәрҙе үткәреп ебәрмәйем, туҡтатырға кәрәк нисек тә...”