Сёминдың прозаһы, ҡатнашыусы кешеләр, тайпылыштар, деталдәр күплеге менән айырылып тороусы, әммә үҙенең күргәҙмәлелеге һәм ихласлығы менән ышандырыусы автобиографик хикәйәләүҙән ғибәрәт. Уның 1965 йылда  журналында баҫылған  повесы тирәһендә киҫкен бәхәстәр ҡуйырған. Виктор Некрасов авторға: «Бер аҙ һуңланҡырап Һеҙҙең Күркәм Етәүҙе уҡып сыҡтым! Айырыла алмай уҡыным һәм, Һеҙ әллә ни шатлыҡлы нимә хаҡында яҙмаһағыҙ ҙа, ҡыуандым, ҡыуандым, ҡыуандым. Мәҡәлә донъя күреүгә лә шатландым, хәйер, унда ла тағы әллә ни шатланырлыҡ хәл юҡ. Тимәк, үҙегеҙҙең „ысынбарлыҡҡа оҡшатыуығыҙ“ менән Һеҙ әрнеттегеҙ, сәпкә тейҙерҙегеҙ, тап өҫтөнә баҫтығыҙ.