Әллә ошо ауырыуынан, әллә бала сағынан ҡыйыуһыҙ булғанға, ауылда ул тауыш-тынһыҙ ғына көн итте, әгәр тракторы булмаһа, уны кешегә иҫәпләп иғтибарға ла алмаҫтар ине. Бер кем дә ауыҙынан алама һүҙ ишетмәне, һүгенеү тураһында әйтеп тораһы ла түгел, ғөмүмән, тауыш-тыны сыҡмаған бер йән эйәһе ине. Ул йылмая ғына, йылмайыуы ла кешеләр алдында үҙенең ниндәйҙер ғәйебен һиҙеп, әрләүҙәрен көтөп йылмайыуға оҡшаш. Эштә ул бөтөнләй баш тарта белмәй торған кеше, үтә теүәл, барыһын да еренә еткереп үтәй. Ундайҙарҙы түрә-ҡара ярата, хәйер, бында ярата тигән һүҙ урынһыҙ, ундайҙарҙы күрмәйҙәр, иғтибарға алмайҙар — үҙ хоҡуҡтарын талап иткәндәрҙе генә күрә түрәләр, ә арттарын ялағандарҙы яраталар. Туған-тыумасалары, күршеләре уны трактор кәрәк булғанда ғына иҫтәренә төшөрә.