Ҡаршыбыҙҙа апалы-һеңлеле өс әбей йәшәй ине – Сәхипъямал, Әсҡәпъямал, Миңзифа. Йәшлектәре һуғыш йылдарына тура килеп, өсәүһе лә кейәүгә сыҡмай ҡалған. Ир наҙын, әсәлек шатлығын татымайынса, ҡыҙ килеш ҡартайған әбейҙәр, исмаһам, яңылыш ҡына бер уфтанһа! Күгәрсендәй гөрөлдәп кенә көйләп, эштәрен бөтөрөп йөрөрҙәр ине», – тип хәтирәләрен барлай Миңзәлә. Хәҙисә нәнәһенең әхирәттәре булған был әбейҙәргә ҡыҙ йыш инә. Бер мәл уларға Ҡөрьән ашына китеп барғанда, Миңзәләне баштан аяҡ бал ҡорто күсе һырып ала. Тиҫтәләрсә ҡорт сағыуҙан шунда уҡ шешенеп сыҡҡан баланы тиҙ арала һалҡын һыуға һалалар. «Күс һырыуы – уңышҡа, бәхеткә, киләсәктә, күс һымаҡ, уңыш-бәхет сорнаясаҡ. Ҡорт ғаиләһе сағыуы алда көтөп торған ниндәйҙер ҡаты сирҙән алып ҡалған», – ти шул саҡ әбейҙәрҙең өлкәне бала тәненән ҡорт энәләрен сүпләүсе нәнәһенә. Ҙур сәхнәләрҙә алҡыштарға һәм сәскәләргә күмелгән саҡтарында күп тапҡырҙар изге күңелле күрше әбейенең аҡ юрауын иҫенә төшөрәсәк ул.