Аллаға шөкөр, яу-төшөмдәрҙән һуң тормош-көнкүрештәренең матди яғы яҡшырҙы, һәр ғаиләһенең үҙ йорто, үҙ көнө-йүне бар. Ғаилә баштары Мөхәммәт менән осрашыу, ҡуныу тәүлеге тигеҙ бүленгән. Мөҙҙәте еткән көн-төн һәр хужабикәгә байрамға торошло. Ул көндө нәүбәт хужабикәһе бешеренә-төшөрөнә, өй эсен тәртипкә килтерә, аҙна эсендә һағынып өлгөргән ирен өрмәгән ергә ултыртмаҫҡа, тәмле аш-һыуҙар менән һыйларға, бар күңел йылылығын бирергә тырыша. Шуныһы ла яҡшы: көндәштәр үҙ көндәрен үҙҙәре күрә, өй эсендәген бигүк тышҡа сығармай, һыр биреп бармай. Ҡайһы берҙәре бик көйәҙ, һауалыраҡ икән, улары ла һәр өй эсе, ир менән ҡатын мөнәсәбәте — үҙ-ара ҡала. Һүҙ-ғәйбәт йөрөтөүгә, ошаҡ, үпкә-фәләнгә юл ҡуйылмай. Ил-ҡәүем, яңы дин менән идара итергә Аллаһы Тәғәлә тарафынан бойоролған икән, рәсүле лә йорт, ғаилә эсендәген юлға һалырға һәм мосолмандарына үрнәк тә булырға тейешлеген әйтеп тораһы ла түгел, ул мотлаҡ.