Өммө Суләймәнең (раҙыйАллаһу ғәнһә) бары тик бер балаһы була. Бер ваҡыт бала ауырый башлай. Әбү Талха балаһын үбеп, эш эҙләргә сығып китә. Ул сығып китеп бер аҙ ваҡыт уҙғас, бала үлә. Өммө Суләймә (раҙыйАллаһу ғәнһә), баланың кәүҙәһен йыуып, кәфенгә төрә лә йыназа намаҙы уҡып, уны ерләй. Балаһы үлгәс күрһәткән сабырлығы өсөн Өммө Суләймә (раҙыйАллаһу ғәнһә) Аллаһының рәхмәтенә өмөтләнә. Әбү Талха (раҙыйАллаһу ғәнһү) ҡайтҡас, улының ҡайҙа булыуын һорай. Өммө Суләймә (раҙыйАллаһу ғәнһә): «Был төндө балабыҙ бик тыныс йоҡланы, бер ҙә ғазапланманы», — тип яуап бирә. Шунан һуң ул иренә ашарға әҙерләй. Ашағас, улар йоҡларға яталар. Һис бер нәмә лә белмәгән Әбү Талха (раҙыйАллаһу ғәнһү) таң атҡансы тороп, ғөсөл ҡойона һәм Өммө Сүләймәгә былай тип әйтә: «Иртәнге намаҙға киткәнсе улымды үбәһем килә». Өммө Суләймә (раҙыйАллаһу ғәнһә) ни әйтергә лә, нимә эшләргә лә белмәй һәм былай ти: