Тулыраҡ был хәҙис ошолайҙыр: «Әгәр ҙә кешеләр үлсәүҙә хыянат итһәләр – тормоштарында ауырлыҡ күрерҙәр, аҙанға иғтибар итмәһәләр – тыныслыҡ тапмаҫтар, тейешенсә (Аллаһ ҡушҡанса) кейенмәһәләр (ғәүрәттәрен ҡапламалар йә иһә зинаны асыҡтан-асыҡ ҡылһалар) – Аллаһы Тәғәлә уларға күҙ күрмәгән, ҡолаҡ ишетмәгән ауырыуҙар ебәрер, тейешле зәҡәт-ғөшөрҙәр бирмәһәләр – ямғырҙы ваҡытында яуҙырмаҫ (ямғыр яуһа ла, үҫемлек-хайуандар хаҡына булыр)». Үлсәүҙәрҙә хыянат итеүе, уның аҫты-өҫкә килеүҙе нисек аңларға? Ғәҙәттә үлсәү-мизан ул дөрөҫлөк берәмеге, хатта мәхкәмә, хөкөм, суд, прокуратура тигәс тә, унда үлсәү тора. Ул борондан ғәҙеллекте күрһәткән. Һәм хисап көнө еттә килә, ахырзаман алдынан үлсәүҙәрҙең аҫты-өҫкә килер, йәғни дөрөҫлөк тип аталған үлсәүҙәр дөрөҫ күрһәтмәҫ. Шуға күрә кешеләр ялғансыны дөрөҫ һөйләүсе тип әйтерҙәр, ә ысын, хаҡты һөйләгән кешене был ялғансы тип әйтерҙәр; аҡты ҡара тип, ҡараны аҡ тип әйтерҙәр: яҡшылыҡты яуызлыҡ, яуызлыҡты изгелек икән тип әйтерҙәр ти. Бөгөн беҙ шуларҙы күрәбеҙ бит. Изгелектәре, хәйерле эштәре булмаған булмаған кешеләрҙе, түргә күтәреп: «Бына был шәп кеше!»- тип маҡтайбыҙ, ҡаршы бер һүҙҙә әйтмәйбеҙ һәм уны Аллаһы Тәғәләнең ала ҡашҡа тәкәһе тип һанайбыҙ. Ә инде шул әҙәмгә һүҙ күтәргән иманлыны ғәйбәтсе, мосолманға ҡаршы гонаһ ҡылыусы тип ярһыйбыҙ.