1916 йылдың сентябрендә  яҙыусы-сценарист Жан Кокто һәм композитор  Эрик Сати Пикассоны Сергей Дягилевтың «Рус балеты» өсөн новаторҙарса сюрреалистик «Парад» балеты постановкаһында ҡатнашыуын күндерәләр.  Пикассо ысынлап та был балеттың идеяһы менән мауыға һәм эшкә ылыға, Сати менән хеҙмәттәшлек итеп тулыһынса сценарийҙы ла, сценографияны ла үҙгәртә. Бер ай һуңыраҡ ул бөтә Рус балеты  труппаһы менән ике айға Римға китә, унда декорациялар, костюмдар әҙерләй, «Парад» балетмейстеры Леонид Мясин менән таныша. 1917 йылдың яҙында Гийом Аполлинерға уны сәнғәттә  «Яңы рухтың» киләсәктән хәбәр итеүсеһе тип яҙа. Дягилев аңлы рәүештә ҙур провокацияға иҫәп тота һәм бөтә ябай саралар менән уны әҙерләй. Ул уйлағанса тап шулай була ла.  1917 йылдың 18 майында Шатл театрында үткән был балеттың премьераһында булған янъял  париж бомондының киң даирәләрендә Пикассоның популярлығын  байтаҡ күтәреүгә булышлыҡ итә. Тамашасылар залда «Рус боштары, күҙҙән юғалығыҙ, рустар, Сати һәм Пикассо!» тип ҡысҡырып, саҡ спектаклде өҙмәйҙәр. Эш саҡ уҫмаҡлашыуға барып етмәй. Матбуғат ҡоторона, тәнҡитселәр «Рус  балетын» ауыр һәм уңышһыҙ һуғыштан һуң тылдағы француз йәмғиәтен  рухи тарҡатыуҙа хыянатсы тип атай.  «Парад» премьераһының икенсе көнөнә сыҡҡан  үҙенең тоны буйынса бер күрһәтмә рецензия. Был мәҡәләнең авторы булып ниндәйҙер маргинал тәнҡитсе түгел, ә  «Клуб Фобур дю» хужаһы,   хөрмәтле Лео Польдес була.