Әхирәттәре менән бына инде нисәмә йыл айырым бер дәүләт кеүек йәшәйҙәр. Элегерәк, йәшерәк саҡта, ғаиләләре менән еләк-емешенә, бәшмәгенә сығып китерҙәр ине, аҙна һайын күмәкләшеп мунсаға йөрөнөләр. Ҡыш көндәре саңғыларын тағып урманға сығырға ла ваҡыт таптылар. Береһе бер нәмә өйрәнһә, мотлаҡ бүтәндәре менән уртаҡлашты. Әле лә ирҙәре менән саҡырғайны ла, әхирәттәре, һөйләшеп ҡуйғандай, үҙҙәре генә килергә теләк белдерҙе. Иркенләп серләшеп ултырайыҡ, тинеләр. Гүзәлдең ире бер йыл элек үлеп ҡалғайны, шуға ахырыһы, һуңғы арала ҡатындар үҙҙәре генә килергә ғәҙәтләнеп алғайны.