De populariteit van Etzioni is al een tijdje tanende. De meest recente en belangrijkste inspiratiebron voor de participatiesamenleving komt uit Groot Brittannië. De afgelopen jaren is daar een gedachtegoed gepopulariseerd dat uitgaat van een terugtredende overheid en een vergrote rol voor initiatief vanuit de samenleving om dat op te vangen. Dit idee, samengevat onder de term Big Society was het speerpunt van de agenda waarmee de Britse premier David Cameron in 2010 de verkiezingen won. Sindsdien is menig Nederlands politicus en bestuurder fan van de Big Society, zowel op rechts als op links. Zo hebben Jos van der Lans (GL) en Pieter Hilhorst (PvdA) zich allebei als fan van de Big Society formule gepresenteerd. De belangrijke figuur achter de Big Society is de Britse conservatieve katholiek Phillip Blond, die op het hoogtepunt van zijn populariteit the philosopher king van David Cameron werd genoemd. De kern van zijn denken, te vinden in zijn boek Red Tory, is een wat rechtsere uitvoering van Etzioni. Volgens Blond is er een geatomiseerd individualisme ontstaan. Het is een gevolg van de opkomst van de welvaartsstaat, de culturele revolutie van links (de afrekening met de traditionele waarden in de jaren zestig en zeventig) en de economische revolutie van rechts, waarmee hij op het neoliberalisme doelt. Dit komt door de dominantie van het culturele liberalisme op links en het economische liberalisme op rechts. Phillip Blond baseert zich daarbij op de oorspronkelijke kritiek op het liberalisme van de grondlegger van het conservatisme, Edmund Burke. Het liberalisme zou in zijn meest extreme vorm een samenleving betekenen zonder gemeenschap, met enkel geïsoleerde individuen. En daardoor leidt teveel liberalisme tot big government:
In andere woorden: de dominantie van markt en staat heeft geleid tot een zwakke samenleving die als los zand aan elkaar hangt. Belangrijk hier is dat Blond zichzelf opwerpt als conservatief, maar van mening is dat het conservatisme zich teveel heeft ingelaten met het neoliberale denken. Er wordt gebroken met het idee van het rationele eigenbelang dat we vinden bij klassiek-liberalen als Adam Smith en neoliberale denkers als Friedrich Hayek. Phillip Blond heeft zelfs een aperte afkeer van de markt en in bijzonder het grootbedrijf, waar kleine lokale economieën voor in de plaats zouden moeten komen. Het is daarmee verre van een liberaal denken.
De Britse Labour partij ontwikkelde zijn eigen variant op de Big Society formule, aan de hand van het werk van Maurice Glasman. Volgens Glasman moest Labour het inherent conservatieve karakter van de Britse arbeidersklasse erkennen. Hij pleitte voor een “conservative socialism that places family, faith and work at the heart of a new politics of reciprocity, mutuality and solidarity”. Dit conservatieve socialisme – dat samengaat met economisch nationalisme en verzet tegen immigratie – noemde hij Blue Labour. Via Blue Labour heeft men geprobeerd om delen van het verloren Labour-electoraat terug te winnen door op het gebied van immigratie en misdaadbestrijding een harde lijn te bepleiten. Dit discours is uiteindelijk bij de PvdA terecht gekomen via de internationale denktank Policy Network, geleid door Peter Mandelson, bekend als de architect van New Labour en spindoctor van Tony Blair. Lodewijk Asscher staat bekend als een graag geziene gast en doet daar veel van zijn denkbeelden op. In januari 2012 ontving Lodewijk Asscher Maurice Glasman in de Balie en sprak hij zich uit voor diens ideeën. In de ‘Preek van de Leek’ van Lodewijk Asscher, gehouden vlak voor aanvang van het huidige kabinet in september 2012, zien we alle bekende Big Society thema’s terugkomen. Asscher stelt zich te weer tegen de TINA slogan van Margaret Thatcher, het idee dat er geen alternatief is voor het neoliberalisme, en draagt vervolgens vrijwilligerswerk aan als oplossing. De verzorgingsstaat moet worden afgebouwd en links moet geen oude verworvenheden verdedigen.