Fans van Gregg Araki, de indie-filmmaker die gespecialiseerd is in verhalen over jongeren in buitenwijken, hebben zijn naam misschien al gespot in een aantal afleveringen. Misschien waren sommige verrast om de de naam van de regisseur van The Doom Generation en Mysterious Skin te zien bij een gelikte Netflix-serie, maar dat zou niet zo moeten zijn. 13 Reasons Why dompelt je onder in een wereld vol eenzame tieners, types die aan automutilatie doen en achterbakse jongeren; een wereld die we eerder al zagen door de lens van Araki. De casting van de jonge acteurs is geweldig, dat zeker, maar de serie heeft zijn succes net zoveel te danken aan de regisseur.
Ik was niet helemaal eerlijk toen ik zei dat de show zijn succes dankt aan het casten van Hannah Baker. De casting van Clay Jensen is net zo belangrijk. Dylan Minette (bekend door Goosebumps) past perfect in het plaatje van een sociaal onbeholpen, maar aardige jongen. Eerst denk je dat het een aardige knul is, een soort moreel kompas die alle klasgenoten die Hannah onrecht hebben aangedaan aanwijst. Maar daarna verliest hij al snel zijn maagdelijke onschuld tijdens de gebeurtenissen die leiden tot haar dood. Vertrouw nooit een jongen die beweert dat hij graag naar "obscure indie-bands" luistert, terwijl er posters van Arcade Fire en The Shins boven zijn bed hangen.
13 Reasons Why leidt je graag om de tuin. Denk niet dat Hannah de waarheid zelve is; ze liegt. Ze is een onbetrouwbare verteller. Of misschien heeft ze gewoon een slecht geheugen? Het feit is dat Hannah, net als iedereen, haar eigen waarheid hanteert. Het ontrafelen van de 'juiste' waarheid voelt voor de kijker als het uit de knoop halen van kerstverlichting. Maar dan honderd keer leuker.