Ik blijf flarden horen van de gruwelijke getuigenissen, krijg het niet uit mijn hoofd | De Morgen
✦Exclusief voor abonnees,Hilde Van Mieghem 26 september 2020, 12:00
Drie dagen lang hebben we gefilmd de voorbije week. Thema? Partner­geweld.
Drie dagen lang kropen de verhalen als een langzaam werkend gif onder mijn huid. Drie dagen lang heb ik geluisterd naar de meest tragische getuigenissen. En niet alleen ik ben compleet leeg en uitgeput na al dat luisteren, ook de crew.
Om nog te zwijgen van de moedige getuigen, die urenlang hun hele 'zijn' binnenste­buiten keerden.
De getuigen zijn dol op mijn oudste dochter. Zij zocht hen bij elkaar. Zowel voor de eerste documentaire Als je eens wist... als voor deze tweede reeks. Zij voert lange voor­gesprekken met hen en vangt hen op bij paniek­aanvallen.
Vrijuit spreken maakt angstig.
Ze is al meer dan twintig jaar casting director en toen ik aan de eerste documentaire over kindermishandeling begon, wist ik dat niemand anders dan zij de juiste mensen zou kunnen vinden. Ze heeft een ongelooflijk psychologisch inzicht door het werken met acteurs. Hoe kan het anders.
's Avonds stuur ik haar een bericht: "Het maakt me zo triest. Men blijft het herhalen, tot in het oneindige, generatie na generatie!"
Ze belt me. "Samsara", zegt ze door de telefoon met haar zachte stem. "Sam-sara, Hoem."
Hoem is de naam die mijn oudste me lang geleden gaf. Zij is mijn pleegdochter en woonde sinds haar zesde bij mij, tot ze als jonge vrouw definitief de deur uitging en aan haar volwassen leven begon. Ze was hier nog maar net een half jaar en wilde eerst gewoon mama zeggen, maar daar kon haar biologische moeder niet echt mee leven. Dus verzon ze doodleuk iets anders.
Dat kleine, ernstige snuitje terwijl ze er dagenlang over nadacht. Ik zie nog zo voor me hoe haar grote blauwe kijkers oplichtten en ze opgelucht en blij uitriep: "Eindelijk! Ik heb het gevonden, jij bent Hoem, ja! De 'H' van Hilde en oemmmmmmmm, van knuffelen, jij voelt zo oem!" Waarna ze lachend in mijn armen sprong en me een salvo klap­zoenen gaf.
"Samsara", gaat ze verder in mijn oor, "is het in cirkels rond­draaien, van emotie naar emotie, gedreven door verlangen en onwetendheid. Onder invloed van begoocheling, karma, en vol met lijden. Het blind achterna­hollen, als een muis in een loop­radje, van wat men had moeten krijgen en niet of nauwelijks gekregen heeft. Liefde. Niet in staat één seconde stil te blijven staan of eruit te stappen en te zien hoe weids een wereld zonder rad kan zijn."
Ik sluit mijn ogen terwijl ze tegen me praat en als een stukje drijfhout kabbelt het verdriet op haar zachte stem langzaam mijn lichaam uit.
"Slaap zacht", we kussen elkaar door de telefoon ten afscheid.
Ik kan niet slapen. Ik blijf flarden horen van de gruwelijke getuigenissen, krijg het niet uit mijn hoofd. Ik zet de tv aan en kijk naar het late journaal. Weer dat gekrakeel. Politiek partner­geweld!
Ik heb stilte nodig. Ik ga met mijn hondje Mr. Wilson de deur uit, wandel de nacht in, kijk naar de sterren en droom van een wereld zonder Sam­sara.