Wat dan volgt is een nachtmerrie voor iedere ouder met uiteindelijk de allerergste uitkomt die je je maar kunt voorstellen.
Angela heeft vanaf het begin een blog bijgehouden en beschrijft de opeenstapeling van ongelofelijke gebeurtenissen vanuit haar hart. Vervolgens gaat zij door met het schrijven en neemt iedereen mee in haar strijd om te (over)leven. Als je haar blog gelezen hebt ken je de helft van haar verhaal. De andere helft is aan dit boek toegevoegd. Haar strijd, haar overlevingsdrang en haar grote wens om George grote broer te maken.
Allereerst wil ik Angela bedanken voor de mogelijkheid en eer haar boek, haar persoonlijke verhaal te mogen lezen en recenseren.
Ik voelde mij oprecht bevoorrecht dit persoonlijke boek te mogen lezen. Maar als ik heel eerlijk ben, zag ik er ook behoorlijk tegenop om het te gaan lezen. Zoals veel van jullie weten heb ik zelf twee kinderen, waarvan de jongste uit maart 2017, recent dus nog. Verhalen die betrekking hebben op (jonge) kinderen zijn dan ook enorm moeilijk voor mij om objectief te lezen. Ik betrap mezelf erop het verhaal snel op mijzelf te betrekken en laat mijn emoties dan de overhand krijgen. Toch vond ik dat ik dit boek moest lezen. Een verhaal als dit verdient het om gelezen te worden.