'Seksuele vrijheid druk je uit in een blote jurk, niet in een nikab' | Het Parool
'Seksuele vrijheid druk je uit in een blote jurk, niet in een nikab'
Lezers reageren op het opiniestuk van Eva van Vugt over de nikab. 'Je kunt je geen indruk vormen van de persoon en dat heeft voor ons westerlingen iets afschrikwekkends, net als maskers.'
Het Parool 6 augustus 2018, 10:08
Eva van Vugt vindt het dragen van een nikab vallen onder de vrijheid die vrouwen in ons vrije land moet toekomen.
Haar redenering deed me denken aan die van veel mannen (en sommige vrouwen) tijdens de eerste feministische golf: maar als vrouwen nou achter het aanrecht willen staan, dan is dat toch hun goed recht?
De nikab is een teken van onderdrukking en mannelijke macht: ik mag mijn vrouw wél zien, maar andere mannen niet, zij behoort alleen mij toe.
Roos Schlikker verwoordde het in haar column helder: 'Draaide er maar meer om seks, denk ik intussen. Van seksuele vrijheid kun je danig opknappen.'
Seksuele vrijheid druk je wel uit in een blote jurk, maar niet in een nikab. Dat moet Eva van Vugt, jurist en promovendus aan de Tilburg University, toch ook kunnen bedenken?
De reactie van Eva van Vugt op het boerkaverbod trekt het probleem wel erg in de hoek van grondrechten die door dit verbod voor een minderheid worden aangetast. Je kunt het anders bekijken en dat heeft de Eerste Kamer ook gedaan.
In onze cultuur is de boerka een vreemd verschijnsel dat angst inboezemt. Wie verbergt zich achter dat wijde, zwarte gewaad die een ­persoon van top tot teen bedekt?
Niemand heeft bezwaar tegen lange, donkere jassen, enkelbedekkende dikke kousen en een hoofddoek waar geen krulletje aan ontsnapt. Dat moet iedereen zelf weten, niemand peinst erover dat te verbieden.
Je denkt: vreemd - want dat is het voor ons - en je voelt medelijden dat vrouwen in deze hitte er zo bij moeten ­lopen. Bij de boerka gaat het om het gezicht. Je ziet alleen de ogen en moet maar hopen dat er geen kwaadwillige man achter verborgen zit.
Je kunt je geen indruk vormen van de persoon en dat heeft voor ons westerlingen iets afschrikwekkends, net als maskers. Niet voor niets is tegelijk ook het dragen van een gezichtsbedekkende bivakmuts verboden.
Als wij ­vrouwen naar het Midden-Oosten gaan, zijn wij zo beleefd ons aan te passen, dragen wij een sluier en mouwen. Zie minister Kaag en haar bezoek aan Iran. In het Vaticaan lopen we ook niet in ons zomerse shortje. Zo tonen wij ons respect.
Mogen wij dan verlangen dat er ook enige concessie wordt gedaan aan onze leefgewoontes als men zo graag hier woont?