Door het optimaal benutten van het aanwezige daglicht als beeldend middel vertoont dit werk gelijkenis met de gotische visie van een gebouw dat ten dienste staat van een religieuze beleving. Geïnspireerd door metafysische leer waarin het licht als oorsprong en oerkracht van het bestaan centraal werd gesteld, moest volgens de gotische visie de lichtinval van kerken en kathedralen voornamelijk bijdragen aan het creëren van ideale condities ten behoeve van meditatie. Op een vergelijkbare metaforische wijze benadert Jansen de beeldende kracht van het aanwezige daglicht in haar werk in de ontmoetingskerk, waardoor er een betekenisvolle synergie tussen architectuur en wandschildering ontstaat.
Het licht dat vanuit een uitspringende hoek zijwaarts tegen de achterwand valt, `strijkt` als het ware langs het muurtafereel. Hierdoor worden de kleinste oneffenheden zichtbaar. Het pasteus aangebrachte lijnenspel van plantmotieven komt daardoor, ondanks dat ze zo licht van kleur zijn, goed naar voren. Je voelt de glans van de verf die sterk afsteekt tegen de matte witte muurverf van de ondergrond.
De kunstenaar gebruikt het licht ook symbolisch. Het licht dat van de zijkant in het schilderij valt, werkt namelijk zoals in bijvoorbeeld in de schilderijen van Johannes Vermeer, als een schijnwerper. Doordat het hier gaat over reëel licht, werkt het soms verhelderend, soms verblindend, al naargelang de weersomstandigheden. Dit licht schijnt zijdelings op het gedaante. Alhoewel er niet meer te zien is dan een vlak geschilderde amorfe vlek, herkennen we daarin een driekwart gezicht dat zich van dat zijwaarts invallend licht afwend. Het figuur richt het gelaat daarentegen juist wel naar een ander licht. Licht dat uit het raam komt dat zich in het midden van de beschilderde wand bevindt en wat frontaal de kerkruimte ingestuurd wordt.
Door enkel gebruik te maken van silhouetten, contourlijnen en een uiterst licht coloriet, creëert Jansen de illusie dat we naar een overbelicht beeld of een beeld in tegenlicht kijken. Alsof we door het licht dat uit de raamnis komt verblind worden. Bij een foto in tegenlicht verschijnt de lichtbron als een heldere vlek of een sterke gloed rond het onderwerp. Hier plaatst die geconcentreerde heldere vlek zich in het centrum van het tafereel en creëert ze, net als in de tegenlichtfotografie, een bijzondere mysterieuze ingetogen dramatiek die het hele werk beïnvloedt.
Alsof we via het beeld wat bewuster dan anders in contact staat met het licht dat vanuit het raam naar binnen komt.