Nuovo cinema Paradiso (1988) is een Italiaanse film, geschreven en geregisseerd door Giuseppe Tornatore. Hij heette oorspronkelijk Cinema Paradiso en was enkel te zien in Frankrijk, Spanje, het Verenigd Koninkrijk en de Verenigde Staten.

Hij was oorspronkelijk gemaakt om in Italië 155 minuten te duren, maar door negatieve reacties werd hij ingekort tot 123 minuten. Het werd een internationaal succes. De internationale, verkorte versie won de speciale juryprijs op het Filmfestival van Cannes in 1989 én de Oscar voor beste niet-Engelstalige film. In 2002 werd de onverkorte 173-minuten durende versie vrijgegeven op dvd, met de naam Cinema Paradiso: The New Version.

De hoofdrollen worden vertolkt door Philippe Noiret, Jacques Perrin, Leopoldo Trieste, Marco Leonardi, Agnese Nano en Salvatore Cascio.

Cinema Paradiso deed de filmkassa's rinkelen. De film wordt door sommigen beschouwd als een klassieker. Vooral de scène met de gemonteerde, ooit gecensureerde filmkussen aan het einde van de film is wereldberoemd.

Verhaal 

De film vertelt, met behulp van flashbacks, het verhaal van de terugkeer van de beroemde filmregisseur Salvatore naar zijn geboortedorp om de begrafenis bij te wonen van zijn oude vriend Alfredo die de projector van de Cinema Paradiso bediende. Alfredo had steeds als vaderfiguur voor Salvatore gediend.

De film wisselt sentimentaliteit af met komedie, en nostalgie met pragmatisme. Het toont de problemen van het opgroeien naar volwassenheid, en nostalgie naar de kindertijd. Cinema Paradiso is ook een hulde aan de film; als projecteur ontwikkelt Salvatore een liefde voor films.

Een beroemde filmregisseur keert voor het eerst in 30 jaar terug naar zijn geboortedorp. Hij denkt terug aan de Cinema Paradiso, waar Alfredo, de projecteur, hem zijn liefde voor de film heeft bijgebracht. Hij denkt ook terug aan zijn jeugdliefde, Elena, die door haar vader gedwongen werd Salvatore (Toto) te verlaten. In de versie van 123 minuten ziet ze hem nooit meer terug, in de versie van 154 minuten komen ze elkaar weer tegen, allebei oud en grijs geworden. Terwijl ze praten, blijkt dat het Alfredo was die ervoor gezorgd heeft dat ze wegging, zodat Salvatore zijn dromen zou kunnen verwezenlijken. Uiteindelijk bedrijven ze de liefde in een auto, waar Toto de relatie terug wil starten, maar Elena vertelt hem dat dat onmogelijk is.

De film eindigt met een filmspoel die Salvatore erft van Alfredo, die bestaat uit stukjes die uit films geknipt waren (gecensureerd door de priester). De stukjes tonen de kussen uit elke film die in Cinema Paradiso gespeeld heeft, wat Salvatore tot tranen toe beweegt.

Trivia: Op 1.20.35 (lange versie) wordt de kalender vertoond van 1954. Deze klopt echter (om één of andere reden) niet met de werkelijke kalender.

Rolverdeling 
 Antonella Attili - Maria (Jong)
 Enzo Cannavale - Spaccafico
 Isa Danieli - Anna
 Leo Gullotta - Usher
 Marco Leonardi - Salvatore (Volwassen)
 Pupella Maggio - Maria (Oud)
 Agnese Nano - Elena (Jong)
 Leopoldo Trieste - Vader Adelfio
 Salvatore Cascio - Salvatore (Kind)
 Tano Cimarosa - Smid
 Nicola Di Pinto - Dorpsgek
 Roberta Lena - Lia
 Nino Terzo - Peppino's Vader
 Jacques Perrin - Salvatore (Volwassen)
 Brigitte Fossey - Elena (Volwassen)
 Philippe Noiret - Alfredo

Italiaanse film
Film uit 1988
Film van Giuseppe Tornatore