Geen spelende kinderen in onze buurt! - NRC
Het P.J. Lomanplein in Bussum. De oude beukenboom. De rustieke straatlantaarn. Een klasje dat de zebra oversteekt. Net gym gehad in het leegstaande schoolgebouw. "Jongens, wachten op de stoep", roept de juf. Zo lopen ze langs de villa's terug naar het noodgebouw van de Emmaschool. Een enkele fietser passeert, verder niemand op straat.
De Emmaschool wil het schoolgebouw aan het Lomanplein betrekken. De gemeente is akkoord, actiecomité Mooi en Leefbaar Lomanplein niet. Dat is naar de Raad van State gegaan om de verhuizing tegen te houden. De verbouwing zal het beschermd dorpsgezicht "ernstig aantasten", vrezen zij, en buiten spelende kinderen zullen de 112-decibelgrens doorbreken.
Wonen hier louter hoog sensitieve of neurotische mensen? Nee, gewoon advocaten, bankiers, verzekeraars, artsen, die vaak zelf nog kinderen in de basisschoolleeftijd hebben. "Maar dat zijn hun éígen kinderen", zegt een sociaal-cultureel werker die ook in de buurt woont.
'De samenleving is netter, veiliger, preciezer en minder tolerant geworden voor afwijkend gedrag", zei GGZ-onderzoeker Bauke Koekkoek dinsdag in de Volkskrant. Hij vond dat een groot verschil met de jaren tachtig en negentig, toen mensen niet meteen de politie belden als een verslaafde buiten stond te tieren. Zelf heb ik gezien hoe de afgebladderde binnenstad van Utrecht in een paar decennia huis voor huis werd verbouwd en in de verf gezet. Netjes, veilig en precies, met modieus granito keukenblok. Zo is het in het Bussumse villaparkje ook. Kleine stoorzenders als spelende schoolkinderen worden niet getolereerd.
"Nee, nee", zegt een mevrouw van het actiecomité met een nerveuze lach als ik haar aanspreek. "De crux is dat deze omgeving niet is toegerust op een school. Dat is geen kwestie van intolerantie, maar van realiteitszin." En de oude beukenboom, die zal waarschijnlijk sneuvelen tijdens de verbouwing.
Een mediator uit de Laan van Suchtelen van de Haare heeft gezien hoe de gemeenschapszin in de wijk in 43 jaar tijd plaatsmaakte voor de assertieve houding van de generatie uit het ik-tijdperk. "Zoals in de rest van Nederland", zegt hij erbij. "Mensen gunnen elkaar minder, men neemt voorrang. De tolerantie is heel laag."
De sociaal-cultureel werker lacht om de argumenten van zijn buren. "Puur eigenbelang", zegt hij. "Ze hebben veel voor hun huizen betaald en willen er het maximale uit halen." In het gebouw huisde ooit een school voor speciaal onderwijs. "Nooit last van gehad. Soms lag je vuilcontainer om, dan zette de dader 'm binnen een uur weer rechtop. Z'n leraar stond ernaast." Zijn buren wilden die school ook al weg hebben. Slecht voor de huizenprijs.