14 september 2017 15 augustus 2019 Josephine 18 reacties
18 gedachten over "Kijk eens achterom: een pleidooi voor oma's"
16 september 2017 om 11:16
14 september 2017 om 06:58
18 september 2017 om 10:32
14 september 2017 om 16:11
16 september 2017 om 11:20
1 november 2018 om 10:38
24 maart 2021 om 13:20
Naar aanleiding van jouw reactie -dank je wel daarvoor- op mijn reactie op 'Het bewogen leven van Christina van Teylingen' ben ik dit bericht gaan lezen. Zo herkenbaar. Ik was bijna 35 toen mijn eerste grootouder -opa J.- overleed. Ik heb twee overgrootmoeders niet meegemaakt, omdat zij al overleden waren toen ik werd geboren. Een stiefovergrootmoeder heb ik wel meegemaakt. Aan één overgrootmoeder die nog leefde toen ik geboren werd, heb ik geen herinneringen. Er is wel een foto van haar met mij op schoot. De andere overgrootouders heb ik wel gekend. Pure rijkdom. Ik ben gevoed met verhalen over vroeger. Daar genoot ik altijd intens van. Toch kom je erachter dat je ze, als ze eenmaal zijn overleden, te weinig hebt gevraagd.
Je hebt ook hier weer een mooi verhaal geschreven dat ook weer uitnodigt tot speurtochten. Wat het Sütterlin-handschrift is, weet ik nu ook. Het boek -Leven op de grens- op de foto kon ik niet vinden, maar ik las wel een ander prachtig verhaal over het leven op de grens.
De foto's zijn ook prachtig. Wat een rijkdom, hè?
Heb je ooit het verhaal over het maandverband geschreven? Daar heb ik dus nooit iets over gehoord. Wel weet ik van mijn opa B. dat je condooms kon kopen bij een 'slechte' vrouw. maar dat mocht niemand weten. En, praten deed je daar echt niet over. Toen opa dat aan mij vertelde, zat oma erbij te gniffelen.
Ik ga mijn gemberthee opdrinken.
29 maart 2021 om 13:21
Dank je wel voor je verhaal. Wat hebben we allebei een geluk gehad om een deel van onze (over)grootouders te hebben gekend. Hun verhalen over vroeger heb ik altijd interessant gevonden, wat niet bij alle pubers vanzelfsprekend is. 😉
Maar je hebt gelijk, uiteindelijk zijn er altijd nog dingen die je óók nog had willen vragen.
Het kan kloppen dat je 'Leven op de grens' niet hebt gevonden, want het is een boek dat ik zelf heb samengesteld met foto's uit de jeugd van mijn oma van moederskant. Toen zij 92 was, ben ik met haar gaan zitten om alle foto's te bekijken en haar verhalen op te schrijven. Een bijzondere ervaring, waarbij ik mijn oma wat beter heb leren kennen. Uiteindelijk is ze 98 geworden, en ik koester deze herinneringen natuurlijk in het bijzonder.
Op de foto in het blog zie je dus het boek met foto's van mijn moederskant. De losse foto's aan de rechterkant zijn van vaderskant. Ooit wil ik ook nog eens een boek maken met die foto's en de verhalen. Overigens zijn de fotoboeken 'gewoon' afgedrukt bij HEMA. Misschien ook een leuk idee voor jou, als je genoeg foto's hebt? Ik wil zelf in ieder geval alles goed ingescand hebben voordat de conditie van de foto's achteruit gaat!
Het onderwerp 'menstruatie – en hoe deden ze dat dan?' wil ik ooit op mij blog nog eens uitdiepen. Ik ben blij dat ik het destijds aan mijn oma gevraagd heb.
2 april 2021 om 22:21
Nou snap ik waarom ik het boek niet kon vinden. Een leuk idee, zo'n boek. Ik heb zat foto's en informatie om het boek mee te vullen. Eerst nog even een paar andere fotoboeken vullen.
Het is en blijft een rijkdom als je (over)grootouders zo oud worden. 98 is een meer dan respectabele leeftijd.