Mensen in een psychische crisis weten niet waar ze hulp moeten zoeken en wie verantwoordelijk is. Dit blijkt uit het onderzoek ‘Crisiszorg en herstel’ van MIND Landelijk Platform Psychische Gezondheid, waaraan 762 mensen in het najaar van 2017 meededen. Dit probleem speelt vooral buiten kantooruren. Als er wel goed wordt doorverwezen, dan krijgt bijna een vierde van de mensen geen zorg, terwijl ze dit wel nodig vinden. Daarnaast is het aantal gedwongen opnames met 22 procent toegenomen. Cliënten geven aan dat eerder niet naar hen is geluisterd, waardoor dwang voorkomen had kunnen worden.
Mensen die in een crisis raken, weten niet goed waar ze hulp kunnen krijgen. Vergeleken met onderzoek in 2016 kloppen ze nu vaker aan bij hun eigen begeleider. Maar ook vaker bij twee of meer instanties (bijvoorbeeld bij hun behandelaar, hun begeleider én bij hun huisarts en de GGD). Voor cliënten en naasten is het onduidelijk hoe professionals de ernst van de crisis beoordelen en welke zorg zij nodig vinden. Een cliënt zegt: “ik had genoeg pillen opgespaard om er een einde aan te maken”. Bijna een derde van de mensen die in crisis zijn, wacht langer dan 2 weken op zorg aan huis. En bijna een vijfde van de mensen die in crisis zijn, wacht langer dan 2 weken op een crisisopname. Als mensen in een crisis verkeren is het essentieel dat er direct intensieve zorg aan huis wordt geboden, of dat een tijdelijke crisisopname mogelijk is.
Er waren veel meer gedwongen opnames dan in 2016. Mensen die met dwangopname te maken kregen en hun familie hadden vaak al eerder tevergeefs gevraagd om vrijwillige behandeling en opname. Zij geven aan dat er te weinig voorzieningen beschikbaar zijn om te voorkomen dat ze opnieuw in een crisis raken. Van alle opnames gaat het in 27 procent van de gevallen om gedwongen opnames. Dat is veel hoger dan in 2016; toen was het 5 procent. De helft van de deelnemers aan het onderzoek in 2017 meent dat gedwongen opname voorkomen had kunnen worden, als er in een eerder stadium was ingegrepen. Zij drongen herhaaldelijk aan op zorg, maar er werd te lang gewacht, waardoor uiteindelijk de problemen escaleerden. Bemoeizorg of vrijwillige zorg in een vroeger stadium had volgens hen de gedwongen opname kunnen voorkomen.