Helaas hebben we deze nacht niet erg goed geslapen. Het was warm. Er waren midden in de nacht blaffend honden. Daarbij was de Koreaanse gast midden in de nacht aan het appen en deed daarvoor ook nog eens z’n hoofdlamp aan. We vertrokken pas om half negen omdat we dachten dat de épicerie dan open zou zijn, maar blijkbaar niet op maandag. Dus konden we hier toch geen inkopen doen. Gelukkig hadden we nog genoeg eten tot Levens.
We hadden het idee, dat we de komende drie dagen al wat konden gaan afkicken van de GR5. De hoge Alpen waren voorbij en ook de langste hellingen. Uiteindelijk was de etappe van deze dag toch nog behoorlijk pittig, mede vanwege de warmte en de vele stenen onderweg. En de minder goede nachtrust maakte het nog wat extra zwaar. Het was een zonnige en toch weer behoorlijke warme dag, waarop de temperatuur tot dicht tegen de 30 graden opliep. Dit kwam ook omdat we inmiddels veel lager lopen, dat is onder de 1000 meter boven de zeespiegel.
We liepen eerst door het centrum van Utelle en daalden daarna vanuit het dorp af over een mooi paadje tot de rivier. Nadat we het stroompje overgestoken hadden, moesten we minstens honderd meter omhoog over een niet steil maar wel behoorlijk steenachtig pad. De begroeiing is hier behoorlijk anders geworden. Er stonden hier planten, struiken en lagere bomen die heel goed tegen de droogte konden. De begroeiing had hier echt een mediterraan karakter. We hadden af en toe nog steeds mooie uitzichtpunten. De wandelgroep met de collega van Gijs passeerden ons vandaag. Zij waren iets later vertrokken maar hadden een hoger tempo en zouden in één dag naar Aspremont lopen. Na de klim werd het weer wat vlakker. We gingen nog wel wat op en neer. Af en toe lagen er erg veel stenen op het pad, wat er voor zorgde dat ons tempo toch niet al te hoog was.
Na zo’n kleine vijf kilometer lopen kwamen we langs een mooi kapelletje, Saint-Antoine. We hebben even binnen gekeken. Daar ontmoetten we ook een groep Franse mannen die voor een grotere uitdaging dan wij gingen. Ze waren namelijk van plan om vanaf hier naar Saint Dalmas de Valdeblore te lopen en daar via de GR52 naar Menton. Ze hadden kampeeruitrusting bij zich en waren van plan om de komende nacht ergens voorbij Utelle te bivakeren. Hier in de buurt van het kapelletje waren de paden prima te belopen.
Verderop werd het steeds steenachtiger en op een gegeven moment ook nog eens vrij steil naar beneden, dus het was toch geen afkickdag. We kwamen in een klein dorpje La Cross d’Utelle. Het was tijd voor onze lunch. Er bevond zich hier ook een waterpunt met koel water. Dat was heerlijk. We konden hier op een laag muurtje op onze zitmatjes in de schaduw zitten. We hebben na de lunch eerst even een stukje over de weg gelopen om met name Anja’s lichaam wat rust te geven. Wat verder gingen we weer verder over het officiële GR5 pad. Opnieuw was het behoorlijk steil naar beneden over een steenachtig pad totdat we bijna bij de rivier waren. Het was inmiddels nog maar zo’n kleine 200 meter boven de zeespiegel.
We staken de rivier la Vésubie over en begonnen daar meteen weer aan een klim van ruim 350 meter richting Levens. De klim was op een paar stukjes na niet al te steil, maar wel met heel veel stenen. Het was daarbij behoorlijk warm. We dronken veel water. Het ging hier voornamelijk door het bos en het was niet opwindend. Het laatste stuk naar Levens was gemakkelijk. In Levens aangekomen gingen we eerst naar een nieuwe supermarkt in het centrum. Daarvoor moesten we wel over een lange trap omhoog. Maar ja, ons proviand was bijna op en dit was de enige plek waar een supermarkt open was. Ze hadden hier een prima assortiment inclusief lekker fruit van goede kwaliteit.
Na onze boodschappen gingen we weer via dezelfde trap, nu naar beneden. We zijn hier even niet langs de officiele route gelopen maar langs de D19. We hadden een overnachting bij een bed and breakfast geregeld bij les Grand Prés, een heel groot perceel vlak grasland een paar kilometer ten zuiden van Levens. Dit lag pal aan de GR5.
Ons overnachtingsadres was een prachtige idyllische verblijfplaats met palmbomen en ook een privé zwemband. Onze gastheer was werkelijk heel gastvrij. We mochten in het zwembad. We hadden onze zwemkleding bij ons vanwege een geplande duik in de Middellandse zee. Dit gaf ons de gelegenheid om hier alvast een keer te gaan zwemmen. Na het zwemmen hebben we nog een tijdje op een stretcher in de zon gelegen om zo heerlijk uit te rusten. Ja het echte harde leven van de GR5 is nu toch echt voorbij. In de avond hebben we pizza gegeten. Hiervoor moesten we de grote weide schuin oversteken. We waren voor het donker weer terug. Wat hadden we hier een prima bed en een hele stille plaats om te slapen. Wat een verschil met de vorige nacht.