Hij was bleek weggetrokken. Onyx deed alsof het allemaal zo simpel was, alsof je gewoon zo een ding in iemand kon steken. Alsof je zonder moeite kon toekijken hoe het leven uit iemand liep. Hij zei niets meer tegen Onyx, maar verliet zonder wat te zeggen de kamer. Hij keek niet eens meer om of Jester er stond, maar verschool zich in zijn bed, alsof dat zijn veilige haven zou zijn die hem van dit weergaloze idee zou beschermen.