Zo leven wij Joden, altijd in bange afwachting tot de dag weer aanbreekt dat het mis gaat. Ik herinner me niet dat het ooit anders is geweest. Ook toen jaar na jaar het aantal antisemitische incidenten daalde, bleven we wijzen op de gevaren. Tweederde van de antisemitische meldingen in dit land heeft nog steeds met voetbal te maken. Steeds minder Europeanen hebben antisemitische gevoelens, en die daling is al 15 jaar aan de gang. Groeit het aantal antisemitische incidenten? Vast en zeker, maar een aanzienlijk deel van die groei is virtueel. Het lijkt erop dat het antisemitisme dat altijd al bestond nu vrijelijk wordt gedeeld online. Net als, trouwens, seksisme en racisme en moslimhaat.
Er is geen aanslag geweest hier in Nederland. Maar het is niet de bedoeling om daar optimistisch over te zijn. Want die kan morgen plaatsvinden, zeggen ze dan. Permanente bezorgdheid is een plicht.
Ik erger me om een andere reden aan de berichtgeving. Een toename van antisemitisme hier in Europa is anders dan in Amerika. Hier is bezorgdheid om de Joodse gemeenschap nooit zomaar bezorgdheid. Het is altijd in de context van de oorlog. Auschwitz blijft de maat der dingen. De geschiedenis wordt maar geen geschiedenis.