011 • Flashes of History - Quizlet.nl
011 • Flashes of History
Emma Lewis pov.
Stil keek ik van het plafond, naar Snape, in de hoop te kunnen zien wat hij dacht, terwijl het rode licht langzaam zwakker werd. De rode lichten gaven aan waar schade was en hij stond met zijn stok boven me, terwijl hij een aantal woorden mompelde. Ik had werkelijk geen idee wat hij aan het doen was, maar ik hield mijn mond. Ik wist überhaupt niet waarom hij hier was en waarom Poppy niet alles deed, maar toen bedacht ik me dat Snape veel over duistere krachten wist. Aangezien Poppy vertelde dat ik geraakt was door een spreuk door death eaters was het waarschijnlijk duister.
De deur van de ziekenzaal ging open en ik zag tot mijn vreugde Christie, die met grote ogen op me af kwam lopen. Het eerste wat ze deed was haar handen op mijn wangen leggen en een dikke zoen om mijn voorhoofd drukken. Ik glimlachte zwak en Christie legde opgelucht een hand op haar hart.
'Je bent weer bij,' zei ze en ik lachte zachtjes. In mijn ooghoeken zag ik Snape er ongemakkelijk bij staan, maar daar lette ik nu niet op.
'Inderdaad,' antwoordde ik. Ik liet mijn ogen over haar heen glijden, maar zag geen verwondingen of wat dan ook. 'Is alles oké?' vroeg ik en ze knikte, waarna ze een stoel erbij trok en naast me erop ging zitten.
'Met mij wel ja, ik was zo bezorgd! Death eaters, zeiden ze en toen ik de groene flits zag die je raakte was ik bang voor het ergste,' antwoordde ze en ik grimaste ongemakkelijk. Christie haar blik ging langzaam omhoog, naar Snape en toen pas leek ze hem door te hebben. Verbaast schoten haar wenkbrauwen op en ik glimlachte kort. 'Sorry, hallo professor Snape,' zei ze en ongemakkelijk gleden haar ogen weer terug naar mijn gezicht.
'Miss Flemming,' antwoordde hij droog.
'Ik herinner me niks meer,' zei ik en ze legde haar armen op het bed naast me. Het voelde vreemd dat ik me niks meer kon herinneren, het laatste dat ik nog weet is dat we met de portkey geland waren, het veld opgelopen waren en de tent opgezet hadden. Verder dan dat ging mijn geheugen niet en het idee dat er van alles gebeurd kon zijn beangstigde me.
'Je was best wel hard op je hoofd gevallen, dus dat kan ik begrijpen,' zei ze en ik humde. In de verte hoorde ik Poppy haar hakken klakken op de stenen vloer en voor ik het wist stond ze met een groenig flesje voor mijn neus. Ze trok de stop er af, ik bracht mijn hoofd omhoog en dronk de iets wat zoete potion op.
'Severus?' vroeg Poppy en Snape trok weer een verticale lijn over mijn lichaam heen, waarna de rode lichten weer terugkwamen. Poppy pakte mijn rechterhand vast. 'Nog steeds?' vroeg ze en ik knikte. Poppy wist van mijn hand af en hoe erg het kon zijn. Ook zij wist niet hoe het opgelost kon worden, de enige oplossing leek een muggle operatie te zijn maar daar voelde ik me niet al te fijn bij. Nu legde ze haar handen op mijn hoofd, mompelde ze wat en voelde ik achter op mijn hoofd wat tintelen toen mijn huid zich weer heelde.
Nu trok ze de dekens van mijn lichaam af en mijn ogen dartelde ongemakkelijk naar Snape die nog steeds met zijn armen over elkaar achter Poppy stond. Poppy mompelde zijn naam en meteen liep hij weg. Hij verliet zonder ook maar wat te zeggen de ziekenzaal en het voelde vreemd, ik wilde hem bedanken, ik wist niet wat hij gedaan had, maar hij had blijkbaar wat gedaan omdat hij de persoon was die ik als eerste zag. Opgelucht ademde ik uit en toen Poppy mijn shirt omhoogtrok vielen onze ogen verbaast op mijn buik, net onder mijn borstbeen. Een fel paarse, rode plek had zich daar gevormd, de grote van een quaffle.
'Ik denk dat dit is waar de spreuk contact maakte, klopt dat?' vroeg Poppy en keek vragend naar Christie. Ze knikte en keek grimassend naar de plek op mijn buik.
Bij mijn knie was niet veel te zien, aan de zijkant was het ietsjes dikker, maar met een zalfje van Poppy ging dat bijna weg. Het gewricht voelde alleen nog een beetje stroef aan.
'Ik moet alleen nog vragen aan Severus of hij de zalf voor de plek op je buik wilt maken, voor de rest lijkt alles in orde te zijn. Hoe voel je je?' vroeg Poppy.
'Ik heb hoofdpijn en mijn zicht is wat wazig, het lijkt als of ik spierpijn heb, maar voor de rest niks,' zei ik en de mediwitch knikte goedkeurend.
'De hoofdpijn en wazig zicht komt door de hersenschudding en spierpijn door het liggen in bed. Ik wil dat je vandaag nog hier blijft, terwijl ik met Albus overleg om te kijken door wat je nou precies geraakt bent,' zei ze en ik knikte, waarna ik recht op geholpen werd en ik een glas water in mijn handen geschoven kreeg.
'Dankuwel,' zei ik en ze glimlachte vriendelijk naar me, waarna mijn glas terugpakte en opnieuw vulde.
'Geen probleem, lieverd. Ook al moet ik toe geven dat je beter professor Snape kan bedanken, hij heeft je wakker gekregen,' zei ze en ik knikte. Niet veel later draaide ik me nog naar Christie en bedankte haar ook, zij had tevens mij hiernaar toe gebracht.
Toch voelde mijn lichaam nog raar, vooral mijn spieren, en zeker de spieren in mijn buik. Hoe hard had die spreuk me wel niet geraakt? Waarschijnlijk een hele sterke verlammingsspreuk, toch?
Mooi hoor. Fijnne kerst nog.
Ik hou van jouw schrijftijl, ik word helemaal in het verhaal gesleept en moet eigenlijk leren voor examens (help!)
Dan doe ik het goed
En ik zit op het moment met precies het zelfde probleem... Examens maar ik moet nog veel doen.
Succes met je examens morgen!
Ik moet dinsdag pas examens maken. Voor havo is maandag examen natuurkunde n dat heb ik niet, thank god
Maar jij ook succes!
Ik heb inderdaad helaas morgen natuurkunde :x
oooh weer een stukje! zo leuk!
Toen ik mijn laptop opstartte dacht ik 'even kijken of er weer een nieuw hoofdstukje is' en ja hoor!