Cynisme heeft meerdere betekenissen. Oorspronkelijk was het een filosofie, die bij alle menselijke conventies en meningen vraagtekens zette. Inclusief die van je zelf. Met als doel toch iets van waarheid te vinden. Tegenwoordig is het toch meer een soort schampere houding om je tegenstanders van repliek te dienen, waarbij je eigen gevoelens buiten schot houdt.
Wantrouwen is ook een gevoel. Ik bijvoorbeeld ben best wel een cynisch mens. Bij mij moet je niet met sprookjes komen. Een sprookje als zielige Palestijnen en het nare Israël. Als Israël stopt is het een prachtig mooi MO. Net zo goed als het zionisme een sprookje is> (wat kan ik anders vinden als atheïst. Maar goed, de joden komen ergens vandaan en als ik naar de geschiedenis kijk, is een eigen land van noodzaak. Van zo’n realiteit wordt ik al niet goed en cynisch. Maar tevens, geef ik me niet over aan de eerste de beste waarheid die voor handen ligt. Misschien ben ik wel te makkelijk met: de joden hebben nu een land waar ze nu eenmaal vandaan komen en na al die zieke pogroms, ben ik daar blij Nu de koerden nog. Zij zijn een beetje de joden van nu. Mijn hoop voor het MO is, dat karma een realiteit is. Die verdeeld zo als het moet. Die heeft geen oogappel zoals domme goden dat wel hebben. En tevens zou dat goede hoop voor mijn leven geven. Maar ik ben cynisch.
Ik ben ontzettend cynisch, maar ik heb ook reden dat niet te zijn want als mensen bij mij zomaar op de eerste de beste waarheid afgingen had het mijn leven kunnen kosten. Helaas ben ik het toch. Maar ik denk dat onoprecht cynisme makkelijk door te prikken is. Ik weet trouwens niet of ik nog kan reageren ik heb geen telefoon met internet of zo. Ik ben in ieder geval een periode weg.
Ik weet ook niet hoe ik zou reageren als ik levenslang in bezet gebied zou wonen, waar alle fundamentele rechten me ontnomen worden. Waar ik stinkend duur drinkwater zou moeten kopen, terwijl m’n buren in de settlemenst hun zwembad vullen met mijn water…
Kort voor deze ellende begon vernietigde Israël op een vroege morgen de boomgaard met 1500 vruchtbomen bij The Tent of Nations, gewoon om Daoud er te verdrijven, zodat de kolonisten dat vruchtbare stukje kunnen inpikken en er een settlement kunt gaan bouwen. Tussen die bomen stond één boompje die mijn pas overleden man er plantte en één boompje dat vrienden er voor hem lieten planten toen we hoorden dat hij ongeneeslijk ziek was. Het voelde bij mij als grafschennis, ook al weet m’n verstand dat het het Israëlisch leger worst zal zijn wie die boompjes daar plantte of namens/voor wie. Maar zo’n voorval heeft dan wel invloed en maakt me nog kwetsbaarder als Israël dan elders er met de botte bijl op inhakt en honderden mensen/kinderen dood.
Bovendien zijn we hier in Nederland heel slecht geïnformeerd over hoe het werkelijk daar toegaat. Zo weet bijna niemand dat Nederland een miljoenen kostende scan aan Israël/Gaza schonk om veilig goederen in en uit te kunnen voeren. Complete vrachtwagens kunnen erdoor rijden en gescand worden Maar ’t ding is nog nooit gebruikt en staat er gewoon weg te roesten sinds Israël zeven jaar geleden begon met Gaza volledig af te sluiten en te isoleren van de buitenwereld, ze naar believen wel of geen stroom en water gunt, waardoor de economie van Gaza volledig is ingestort en er, vooral in de vele vluchtelingenkampen die daar zijn, bittere armoede en ellende heerst waardoor de mensen steeds meer in de armen van Hamas gedreven zijn… En wat we hier ook niet hoorden was, dat Israël er bijna dagelijks binnenviel. En evenmin horen we hier dat Hamas pas ontstaan is na de bezetting van de Westbank en Gaza en pas gaandeweg een militaire tak kreeg…
En ook nu is de informatie die we krijgen via de correspondenten daar zeer gekleurd… Soms bijna lachwekkend als je via andere bronnen veel informatie binnenkrijgt…
Desondanks probeer ik ook van Israël te blijven houden, al maken ze het me wel verdomd moeilijk, want ik gun ze een veilige plek om te wonen, en doet het me pijn als mensen mij, vanwege m’n kritiek, uitmaken voor antisemiet…