De regels 1 en 3 van Revius’ eerste strofe volgen Marot op de voet, terwijl regel 2 de belangrijkste wijziging laat zien: de Romeinse liefdesgod Amor is vervangen door Jezus, ‘mijn koning groot’.
Behalve de titel ‘Lof Jesu Christi’ maakt ook de slotregel van de eerste strofe overduidelijk wie Revius met zijn ‘koning groot’ bedoelt: ‘want Jezus wil mijn Heiland zijn’.
Bij een dichter uit de renaissance komt imitatie vooral voort uit verering van de nagevolgde dichter. Revius bewonderde Marot en probeert hem hier nog voorbij te streven. Zo’n aemulatio kan bijvoorbeeld inhouden dat de dichter het nagevolgde voorbeeld vergeestelijkt. Marot schreef in zijn korte leven als Franse hofdichter veel erotische poëzie, én hij werd een van de dichters van het Geneefse psalter. Tijdens Revius’ tweejarige verblijf in Frankrijk, waarin hij diverse universiteiten bezocht om er zijn theologische studie af te ronden, maakte hij een literaire bedevaart, waarbij hij speciaal Marots geboortedorp Cahors bezocht: hij vermeldt het in zijn aantekeningen (De Bruijn 2012, 96). Later volgt Revius Marot nogmaals, nu als psalmberijmer: in 1640 verschijnt zijn psalter in Deventer: De CL Psalmen Davids.
Om ruimtetechnische reden is in het Liedboek de strofebouw van Revius’ lied iets anders weergegeven, waarbij steeds twee korte regels samen op één regel worden geplaatst, in de tweede strofe door slashes gescheiden. Hieronder geef ik de twee strofes van Revius’ lied dezelfde vorm als die van het nagevolgde minnelied van Marot.
De bovenste zes regels van de strofes tellen elk tien lettergrepen. Dat zestal regels kent uitsluitend mannelijk eindrijm: A-A-B-A-A-B: zál-zál-gezáng-vál-tál-dánk. Dan volgen zes korte regeltjes met slechts vier of vijf lettergrepen, waarbij vrouwelijke en mannelijke rijmparen elkaar afwisselen: c-c-D-D-e-e: líjden-blíjden-míjn-zíjn-wíjke-blíjke. Er is nog een zevende korte regel: ‘Want Jezus wil’, die niet goed past in het rijmschema, in tegenstelling tot de slotregel, die rijmt met de derde en vierde korte regel (D). Het rijmschema van de hele strofe ziet er nu als volgt uit: A-A-B-A-A-B-c-c-D-D-e-e-F-D. De F is het storende element. Beide voorlaatste regels – die in de slotregel herhaald worden – komen oorspronkelijk bij Revius niet voor, ook niet in de Hervormde proefbundel 102 gezangen (1965), de oudste vindplaats van Revius’ lied als kerklied. Pas in het Liedboek voor de kerken (1973) zijn ze toegevoegd.
Revius’ tekst is in de gebruikte, enigszins aangepaste spelling nog goed te volgen, maar soms heeft zo’n aanpassing een onbedoeld neveneffect: de oude woorden ‘gesanck’ en ‘danck’ uit de eerste strofe rijmen zuiver, maar de slotklanken van ‘gezang’ en ‘dank’ gaan verschillende wegen. En wie slechts de spelling aanpast, houdt ongewenste taalconstructies over, hier bijvoorbeeld de plaatsing van een bijvoeglijk naamwoord achter een zelfstandig naamwoord, zoals ‘mijn koning groot’ in de eerste en ‘de wereld boos’ in de tweede strofe. Deze volgorde kwam onder modieuze invloed van het Frans vaak voor in oude Nederlandse literaire teksten, maar klonk zelfs in Revius’ tijd al ouderwets. En ten slotte: woordverklaringen blijken soms nodig als de tijd verstrijkt. De tekstbezorger W.A.P. Smit probeerde in 1930 in zijn editie er zo weinig mogelijk op te nemen. Toch vond hij het nuttig bij de tweede strofe drie verklarende noten te plaatsen: aendacht (regel 1) = vroomheid; wederom (regel 5) = van mijn kant; geval (regel 8) = welgevallen.