De col heeft drie zijden. Vanuit het noorden maak je de meeste hoogtemeters en zie je 24 van de 48 bochten liggen. De weg is smal. Vanuit Bormio, de zuidzijde, tel je veel bochten maar vooral een aantal lange tunnels. De minst gekende zijde gaat via Zwitserland en de Umbrailpas. Hier vind je een onverhard stukje terug. Dit is de rustigste zijde van de passo.
Deze beklimming herbergt de hoogste geasfalteerde grensovergang in Europa. De col is minder gekend maar de Italiaanse zijde is zwaar. In de laatste 10 km overbrug je ongeveer 1000 hoogtemeters. Daardoor klim je bijna continu boven de 10% gemiddeld. Dit is een stukje zwaarder dan de meeste andere hoge cols.
De Franse zijde vanuit Guillestre slingert eerste door een smalle kloof. Nadien volgen weides en kale vlakten elkaar op. Deze uithoek van Frankrijk wordt amper aangedaan in de Giro d’Italia of de Tour de France. De hoogte maakt het weer onzeker en onvoorspelbaar.
Dé klassieker in de Franse Alpen. In 1911 zat hij voor het eerst in de Tour de France. Nadien werd de hoge reus tussen Briançon, Bourg d’Oisans en Valloire haast incontournable. De bergpas heeft ook een tunnel die zo’n honderd meter lager door de bergkam gaat.
In lengte is de beklimming bijna 50 kilometer vanuit Bourg d’Oisans. Tijdens de gekende cyclosportieve la Marmotte vormt dit een ellenlange afzink tot de voet van Alpe d’Huez. Hierbij overwin je ook bijna 2000 hoogtemeters.
Deze col staat nog op mijn verlanglijstje. De tweede grote tegenhanger van de Stelviopas vertrekt ook vanuit Bormio. Na 25 km ben je boven. De andere zijde start vanuit Ponte di Legno en is 17 km. Het is een smallere weg die regelmatig het Giropeloton ontvangt.