Jammer genoeg loopt deze beklimming opnieuw dood. Of anders gezegd: het asfalt stopt. De weg gaat wel verder naar Jitu de Escarandi via een onverharde weg, maar dat is geen aanrader. Dit neemt niet weg, pardon the pun, dat deze beklimming spectaculair is. Het is de Cantabrische tegenhanger van Jitu de Escarandi. De weg verder asfalteren zou ook zonde zijn. Dit trekt meer gemotoriseerd verkeer aan en dat is nu net hetgeen wat deze regio niet wil.
Met zo’n 10 km aan bijna 10% gemiddeld, verdient deze beklimming ook een tien op tien voor uitzicht. Onbekend is onbemind. Ik moet toegeven, ik heb deze beklimming niet zelf beklommen. Ik passeerde aan de voet van de beklimming: La Hermida. Voor de berijdbaarheid en baseer ik me op een reisgenoot die tijdens de Cycletoursreis van de Picos de Europa wel zo moedig was om hier naar beneden te rijden.
Ik heb het minderwaardigheidscomplex van de Vuelta a España nooit begrepen. Ook al is het de jongste van de drie Grote Rondes. Ook al klinken de verhalen van de Giro d’Italia en Tour de France heroïscher. Ook al heeft de Tour en Giro meer beklimmingen boven de 2000 meter hoogte. De Spanjaarden moeten echt niet onder te doen voor de Italianen en de Fransen. De Ronde van Spanje is voor heel wat wielergekken veel spannender dan de voorgeprogrammeerde Tour de France.
Langer, hoger, steiler: onder dat devies moet je de Puerto de San Glorio niet meteen catalogeren. Toch is de beklimming 26 kilometer lang aan een gemiddelde van bijna 5% best stevig. Een prachtig geasfalteerde weg slingert in een wat breder dal naar boven. Vanuit het pittoreske Potes rijd je naar de grens met de provincie León. Onderweg passeer je enkele rustige dorpjes: Valmeo, Vega de La Liébana en Bores. In 2014 reed Luis Leon Sanchez hier als eerste over de top.