foto & oprisping: juni 2015
Gepost door martin op 14:28 Geen opmerkingen:
's Morgens maken een fazant en wulp naast mijn tent kabaal. Door een haan en de kou was ik al wakker geworden. Volgende nacht sokken aan. Vanaf de camping rijd ik – vier uur vroeger dan gisteren – een drukke provinciale weg op. 75 Ongelukken in drie jaar stelt een bord me gerust. Als er een andere weg binnendoor komt, neem ik die. Fluitend daal ik af naar Whitby.
Bij de pont over de Tyne waarschuwden twee Engelsen me al dat de fietspaden hier anders zijn. Ze gingen terug naar een rondje Nederland en België. Ik ga op vakantie voor different zei ik. Maar na twee dagen denk ik er toch al anders over. Witte, gele of rode wegen op de kaart maken niets uit. Als ze handig liggen worden ze gebruikt; er zijn gewoon teveel auto's en hier niet zoveel wegen.
Iemand raadde me zelfs een kleinere weg af om de grotere directe te nemen. Ook al omdat de kleinere slecht zou zijn en het zwaar klimmen is over de walls. Dat laatste klopte, het wegdek viel erg mee en ik hoorde af-en-toe de leeuweriken zingen en zag de mussen in de heggen.
Bovendien heb ik wel wat van een commando. Alles wat in mijn lijf zit wil ik eruit halen; mezelf testen. Tegen de heuvels opzwoegen vind ik daar een prettige vorm voor. Als kado mag je naar beneden roetsen, bijna even snel als de auto's (als er veel bochten zijn).
Gepost door martin op 09:32 Geen opmerkingen:
Vroeg op. Een uurtje eerder dan ik wilde. De campingbaas kwam in zijn onderbroek aan de deur voor de 5 pond. Niet veel maar voor een camping zonder douche en WC ook niet te weinig. Vandaag meer mooie wegen in het eerste deel dan in de vorige dagen bij elkaar. Het landschap is minder spectaculair. Ik eet een custard slice (tompoes) met een koffie bij een vismeertje waarvan er hier erg veel zijn. Mannen met hengels aan de oever.
Het duurt even maar dan ben ik bij de eerste kustplaats zuidelijk van de Humber. Bij Sutton-on-Sea stap ik af. Het is een plaats met een eindeloos strand en een lange rij strandhuisjes van steeds een andere timmerman of tenminste met andere verf. Via de Bankdyke, Seadyke en zelfs even Romandyke ga ik naar de volgende plaatsen Chapel St. Leonard. Zo'n naam beloofd rust en contemplatie. Het tegendeel is waar; kermis en casino, speelhallen, schiettenten, vreten en snoep. Ingoldmells probeert Coney Island na te doen. Skegness is een oord van 'vinexwijken'. Voor ieder wat wils aan de Engelse kust.
De kust is hier een dijk, dan een stuk niets, of akker, golfbaan en dan smalle duinen en een breed strand. Om de zoveel kilometer spuit een gemaal slootwater uit het vlakke achterland de zee in. De molens die dat vroeger deden, hebben nu vreemde witte 1001-nacht kapjes op. Of misschien hadden ze die altijd al gehad.
Gepost door martin op 08:53 Geen opmerkingen:
Gepost door martin op 08:39 Geen opmerkingen:
Gashouder Great Yarmouth
Radome type 93 radar RAF Trimingham
Carryaoleinnifyé! Ongeveer zoiets hoorde ik een tegemoetkomende wielrenster zeggen terwijl ze naar mij keek. Het duurde minstens een halve mijl voordat ik begreep dat het leek alsof ik een hele herberg bij me had op mijn volgepakte fiets.
Een halve dag later kom ik na uren de eerste inn tegen. 'Eten?' Ooit zoiets geks gehoord. 15 uur. De lunchkeuken is al dicht en de avondkeuken nog niet open. Ik neem maar een bronwater met bubbels om de dorst te lessen. Als ik al snel vertrek, hoor ik achter me: 'Kwam hij alleen voor een soda binnen?' Vreemde gasten die Hollanders en ik nog een tikkie vreemder.
Maar zondagmiddag eten is helemaal zo gek niet. Soms zijn de typisch Britse tradities al verwaterd of iets van de lokale kroegbaas. En die inn op mijn fiets. Een week of zes eerder hoorde ik iemand zeggen: "Die komt de Postbank niet op," in een Geldersch dialect. Je zoekt soms ook verschillen die er niet zijn.
Je krijgt in Engeland het idee die te moeten zoeken. Daar wordt je ook een beetje toe gedwongen. Er wordt links gereden en over de stoep gefietst. Er zijn mijlen en yards en de £. Ze hebben Tea. Rijden in tweedjasjes met pet in open auto (ik heb er veel gezien). De supermarkt verkoopt picknick-manden. Maar anderen zuipen zich ongeneerd een stuk in de kraag. Zo werd ik door wat dronkaards naar mijn kampeerplek gestuurd; tenten mogen niet – ook zo vreemd: vier van de vijf campings zijn alleen voor caravans – maar buitenlanders mogen wel. (onzin zie blog 7)
Labels: Cromer, gashouder, Great Yarmouth, pier, radar, RAF
Gepost door martin op 10:14 Geen opmerkingen:
Genoten heb ik alleen op die fiets en maar trappen en maar kijken.
Een week lang door een omgeving die anders is dan Nederland heeft me nieuwe dingen laten zien, maar als ik van Hoek van Holland naar huis fiets merk ik dat ik daardoor ook anders om me heen kijk naar de mij vertrouwde omgeving.