Deze bottum-up werkwijze brengt echter een punt van kritiek met zich mee. Hoe ver kun je gaan met deze strategie van binnen-naar-buiten (van meer volume maken)? Wat betekent dit uiteindelijk voor de open ruimte tussen de flats in de wijk? Juist de open, continue landschappelijke ruimte tussen de flats is hetgeen waarmee deze wijken zich onderscheiden. Met andere woorden wat zijn de stedenbouwkundige gevolgen van de PLUS strategie? Druot, Lacaton en Vassal bedrijven een vorm van stedenbouw waarin totaalplannen, compositie en planning geen rol spelen. Er wordt gestart met een flat, gevolgd door nog één en daarna wellicht een gehele wijk. Het is een pleidooi voor een step-by-step strategie toegespitst op een specifieke situatie. Onduidelijk is wat deze vernieuwde bouwblokken voor betekenis hebben voor de wijk als geheel. Maar zeker is dat het gepresenteerde eindbeeld per flat een overtuigend antwoord is op de vraag of er een alternatief geboden kan worden voor de volledige transformatie van naoorlogse wijken of banlieues. De PLUS strategie is een aanjager in dit vernieuwingsproces.