#jebentnietalleen – Platform Dordtse Kerken
Pfff. Zeg mij wat, "je bent niet alleen".
Zelfs als ik even op de wc zit weet ik dat ik niet alleen ben. Mamaaaaa….
Wanneer ik me 's avonds net op de bank heb geïnstalleerd met Netflix en een pak Oreo's weet ik dat ik niet alleen ben; binnen een minuut staat er een peutertje met onder zijn arm zijn beer, duim in de mond, te mompelen dat "hij echt echt zeker echt niet kan slapen".
Ik ben niet alleen wanneer ik eindelijk slaap; van boven komt er een gil vanwege het monster wat achter het gordijn beweegt.
Ik ben niet alleen wanneer ik het peutertje bij de peuterspeelzaal heb afgeleverd. Als ik thuis net mijn werklaptop open (want ik moet thuis werken; de kleuter is ziek en oppas kon ik zo snel niet regelen) ben ik niet alleen. De kleuter spuugt en via Skype komen er collega's mijn kamer in.
Ik ben niet alleen wanneer ik met de kleuter bij zwemles zit. Zij in het water, en ik tussen een heleboel andere moeders, in een warme hal waar het zweet over je rug druipt, terwijl de hoge plafonds zorgen voor flink wat weerkaatsing van het geluid.
Om me heen hoor ik overal de #jebentnietalleen-slogan en ondertussen zit ik bijna dagelijks op een beetje op een #jebentlekkeralleen-dagje te hopen.
Eigenlijk wil ik niet klagen. Twee kinderen; een soort koningskoppel, van elk soort eentje, met van die blonde krulletjes en beide bijzonder groene glinsterende ogen. Twee blonde kleintjes die graag kletsen en knuffelen en eigenlijk altijd vrolijk zijn, tenzij ze in een nee-bui zijn.
Toen ik net zwanger was van de tweede durfde ik het haar niet te zeggen. Mijn leukste maatje, al vanaf de basisschool. Vroeger zeiden we het vaak: later worden we samen zwanger, en dat worden dan de beste vrienden, net als wij. Maar het ging anders. Toen onze tweede geboren werd wist zij net dat deze droom van haar nooit uit zou kunnen komen.
Dus ik wil niet klagen, en er ook niet een beetje over zeuren. Het voelt niet gepast en het voelt ondankbaar en ik voel me schuldig. Ik wel.. Zij niet..
Maar toch.. wat zou ik graag even alleen zijn. Even geen gekrijs, geen nee-buien, geen zindelijkheidstraining, geen zwemles, niet voorlezen, even geen gezeur aan tafel over bordjes die nooit leegraken en bekers die omvallen, geen vriendjes die komen spelen en lawaai en meteen veel rommel maken.
Zij zal er nooit over kunnen zeuren. Ze zou er maar al te graag over willen zeuren. En toen ze me gisteren appte of ik zin had met haar naar de stad te gaan zei ik nee… Weer even niet alleen. Weer even met iemand. Weer geluid en prikkels en iemand die aandacht van me nodig heeft.
Maar wat schaamde ik me vanmiddag toen ze ineens voor mijn neus stond. Met mijn mouwen vol snot en de grauwe wallen onder mijn ogen deed ik open.