Menschen » Baekelmans, Lode » 1917 - Pag. 118 | Delpher
— Een balkon?...
— Ja, een balkon... Ik heb het onderzocht, het kan gemakkelijk en met weinig kosten. In den zomer zetten wij er bloemen en zitten er 's avonds...
— Ik wil geen balkon, zei Bonmama, wij wonen nu twee-en-veertig jaar in ons huis... Wij zijn nu te oud om nog veranderingen te doen.
Verbluft keek Bonpapa haar aan... Nog nooit had zijn vrouw anders gedacht dan hij; nog nooit had hij iets verzonnen, waarop zij niet gepeinsd had.
Ik was verwonderd.'s Anderdaags herbegon Bonpapa over zijn plan. Bonmama herhaalde kort en bondig dat zij van de zaak niets weten wou...
Het werd een dagelijksch gezeur.Pijnlijk was het de twee oude menschen over het denkbeeldig balkonnetje te hooren kibbelen. Bonpapa vond eigenaardige argumenten om zijn voorstel te verdedigen, — Bonmama zocht wondere omwegen om het plan te kleineeren... Een listige sluwheid legden beiden aan den dag, een dwaze hartstocht in het elkaar bestrijden. Beiden probeerden Melanie en mij te winnen als bondgenoot, — maar de meid noch ik hadden lust om partij te kiezen.
Het geschil duurde weken en maanden. En bittere woorden verdeelden dieper en dieper.
Is de liefde zoo broos, fluisterde het meisje onthutst.
— Onze liefde is eeuwig, verzekerde de jongen zonder aarzelen, wij zullen nooit kleinzielig kibbelen.
— Neen, Goddank!...
Toen er dagen voorbij gingen dat beiden stom liepen, meende ik te moeten tusschenbeiden treden.Zekeren dag lag Bonmama te bed, ziek, na harde woorden en ontroering. Zij weende en kreunde zachtjes toen ik haar den raad gaf toch toe te geven. Zij moest maar
Baekelmans, Lode,"Menschen . -". z.u.1917. Geraadpleegd op Delpher op 19-09-2021, https://resolver.kb.nl/resolve?urn=MMUBL07:000000255:00011