Net als alle kinderen van de andere slachtoffers ben ik opgegroeid met het verhaal van de moorden op 8 december 1982 en dat betekent voor mij MIJN HELE LEVEN. Naarmate ik ouder werd, werd ik steeds bewuster van het grote onrecht dat mijn familie en de families van de andere slachtoffers is aangedaan.
Na de moorden zijn wij zoals velen in die periode naar Nederland gevlucht en na de vrije verkiezingen van 1987 teruggekeerd naar Suriname.
Op mijn dertiende vertrok ik wederom uit Suriname. Hoe ouder ik werd, hoe meer ik op zoek ging naar mijn vader, en hoe meer vragen ik had over wat er precies gebeurd was op 8 december 1982. Hoe, waarom, maar vooral ook: hoe kon het dat terwijl alom bekend was wie in elk geval de hoofdschuldige was voor de moorden, er nog steeds niemand juridisch verantwoordelijk was gesteld? Het ging mijn logisch verstand te boven. Pas na mijn terugkeer naar Suriname in 2006 zou ik langzaam beginnen dit zeer gevoelige en complexe probleem te ontrafelen.
De periode van 2006 tot heden is voor mij op verschillende gebieden een hele grote uitdaging geweest. Terugkomen naar een land waar de moordenaar van je vader vrij rondloopt, en meer nog door een behoorlijke groep wordt aangehangen, is niet makkelijk. Met name de verkiezing van Bouterse tot president van ons land in 2010 was voor mij een grote klap in het gezicht.
Gister nog kreeg ik de vraag van mijn dochtertje: “Maar papa, hoe kan opa’s moordenaar president zijn?”
Nou… leg dat maar uit aan een kind van zeven aan wie je consequent het verschil tussen goed en kwaad probeert mee te geven, basis leef principes en normen en waarden die haar tot een fatsoenlijke, rechtvaardige burger zouden moeten maken.