Jennie had het liefste baby’tje van de wereld, maar ze kon er niet van genieten. Ze voelde zich waardeloos door een postnatale depressie (ook wel postpartum depressie genoemd). Daar kwam ze vanaf door veel hulp te vragen in haar omgeving: Iedere dag kookte er iemand anders voor haar. En naast de telefoon lag een lijst met telefoonnummers van vrienden om mee te praten als ze het even niet zag zitten.
“Mijn dochtertje was zo’n schatje. Ze huilde bijna nooit en sliep heel goed. Toch was ik ontzettend bang om het fout te doen”, zegt Jennie. Ze had niet het gevoel dat ze op de roze wolk zat, waar iedereen het over had. In plaats daarvan kreeg ze paniekaanvallen. “Ik had wel door dat ik niet lekker in mijn vel zat, maar ik wist niet dat er ook een naam voor was. Ik was vooral bang dat ik een slechte moeder was. En dat ik nooit meer goed zou kunnen slapen.”
“Pas toen ik eerlijk tegen mijn vrienden ging zeggen dat ik niet op een roze wolk zat, kreeg ik begrip van mijn omgeving”, vertelt Jennie. Ze kreeg heel veel lieve reacties en vond het daardoor makkelijker om hulp te vragen. “Ik heb mijn vrienden gevraagd om boodschappen te doen en voor ons te koken. En ik maakte een lijst met vriendinnen om mee te kletsen als ik me verdrietig voelde. Of schuldig, omdat ik mijn kindje niet zo snel in mijn leven kon integreren.”
“Laat goed voor je zorgen door je vrienden en familie. Je hoeft in je kraamtijd niet alles zelf te kunnen.”
“Praat over je wat je voelt. Dan praten je vrienden ook over hun onwennige gevoelens in het begin. En gaat het niet langer alleen over de roze wolk.”
Via de huisarts kwam Jennie bij een psycholoog terecht. “Die paar gesprekken vond ik heel fijn. Zij liet mij inzien dat deze periode met weinig slaap maar tijdelijk was.” Het duurde even voor het beter ging met Jennie. Maar na drie maanden ging haar kindje beter slapen en was Jennie wat meer gewend aan het moederschap. Ze voelde zich niet langer een waardeloze moeder.
Jennie: “Als ik nu weer een kindje zou krijgen, zou ik ook kapot zijn van slaapgebrek, maar ik zou er niet meer van in paniek raken.”