In de kernfysica legt de wet van Geiger-Nuttall of de  regel van Geiger-Nuttall  een verband tussen de vervalconstante van een radioactieve isotoop en de energie van de alfa-deeltjes die worden uitgezonden. Het komt erop neer dat kortlevende isotopen alfadeeltjes met relatief meer energie uitzenden dan langlevende.

De wet werd in 1911 geformuleerd door Hans Geiger en John Mitchell Nuttall en geeft in zijn moderne vorm een uitdrukking voor de vervalconstante , waarin  de halveringstijd is:

met  het atoomnummer en  de totale kinetische energie (van het alfa-deeltje en de resterende atoomkern).  en  zijn constanten.

Zie ook 
 Radioactiviteit
 Alfastraling

Geiger-Nuttall