Daten in Rotterdam – Essentzie – Marije Profijt
De laatste tijd was hier weinig te lezen over mijn huidige liefdesleven. Dat had een goede reden. In real life verveelde ik me namelijk absoluut niet. Maar real time mijn avonturen en gevoelens delen? Je zou zeker gesmuld hebben. Voor de privacy van mijn date, en toch ook een beetje voor die van mezelf, deed ik het niet. Helaas betekent mijn openheid nu dat het feest voorbij is. Gelukkig heb ik de herinneringen nog. Ga je mee?
Zes weken geleden zat ik bij een goede vriendin in de tuin. Zonnetje, fijne gesprekken. Of ik even meeging de luier verschonen van haar dochtertje? Ik bedankte vriendelijk. Eigenlijk had ik Tinder even afgezworen (op aanraden van mijn moeder). Maar in die 5 minuten van zomerse ontspanning kwam ik hem tegen op de app. Uit Rotterdam. De volgende dag was ik van plan naar de Kunsthal te gaan. 'Toevallig, ik ook'. Een schone luier later had ik een date.
De foto's van Philippe Halsman waren vermakelijk, maar vooral in combinatie met hem. Ik had het naar mijn zin. Gevatte opmerkingen en gelach: een goed teken. Na de Kunsthal volgden biertjes op de Witte de Withstraat, daarna sushi op de Wilhelminapier en als afsluiter een wijntje op Katendrecht. Aan het water met uitzicht op Hotel New York, Rotterdam op haar best. Onze eerste ontmoeting was geslaagd.
De weken daarna was ik regelmatig in Rotterdam te vinden. En hij in Den Haag. Binnen de contrasten van mijn stad achter de duinen versus zijn internationale havenstad leerden we elkaar kennen. Tijdens strandwandelingen, brunches op zijn dakterras, het Zeeheldenfestival bij mij in de straat en onder het genot van een heerlijk toetje bij de Italiaan bij de Witte de With. Mijn favoriete herinnering? Een vroege maandagochtend, ik in mijn zomerjurk achterop zijn fiets. Rijdend over een Rotterdamse brug met uitzicht over de Maas en stad. De warme ochtendzon op mijn gezicht. Mijn linkerhand in zijn zij.
Een dikke maand was het hartstikke leuk. Waarom dit gevoel veranderde? Ik weet alleen dat voor mij afgelopen zondag klaar was. Het voelde voor mij scheef. Mijn enthousiasme om elkaar verder te ontdekken werd niet meer met warmte beantwoord. Waren het verwachtingen van mijn kant? Daar ben ik het mee oneens. Ik gaf het simpelweg een kans.
It takes two to tango. Dus ik dans weer alleen. Op hoge hakken en feestjurkje in tijgerprint, dat wel. Even heb ik mogen proeven van hoe het is om samen de dansvloer te verkennen. Wat ik heb mogen ontdekken? Sommige lessen hebben even nodig om te landen. Ik deel ze binnenkort graag.
Nu is het afkicken. Gek om intensief contact te hebben en dan ineens… niets. Ik kan en ga niet ontkennen dat ik het zonde vind. Het zijn liefdevolle herinneringen, mooie gesprekken, heerlijk zoenen. Gelach en geflirt. Gelukkig hebben we de foto's nog. ♥