‘Bert is Bert. Bert is zot.” Siegfried Bracke besloot zijn verslag over de 11-julireceptie in het Vlaams Parlement, een week na het ontslag van de cultuurminister, met een van de kortste en grofste typeringen uit de geschiedenis van de openbare omroep, maar hij deed niet meer dan zeggen wat zowat het hele Wetstraat-milieu dacht. De bleitsmoel was definitief geflipt, reageerde bovenmatig impulsief en emotioneel op de overstap van zijn laatste vriend Sven Gatz naar de VLD, bewees uiteindelijk zelf wat iedereen allang had moeten inzien: dat zelfs de aanhang van 300.000 chiromeisjes geen brevet van politieke bekwaamheid verschaft. De doodgraver van de VU ligt er, hij ligt er goed, en hij mag al blij zijn dat hij het magere restant van zijn populariteit nog kan verzilveren bij de SP.A, die desnoods een hoed met een hond op zou binnenpakken om toch nog eens een verkiezing vooruit te gaan. Het is een niet eens zo overdreven samenvatting van de verzamelde perscommentaren, die na tien jaar Bert Anciaux in de Wetstraat hun kans zagen om even de puntjes op de i te zetten, en het Fremdkörper uit Neder-over-Heembeek, de apolitieke politicus, de belichaming van de emocratie, de man die schaamteloos leurt met zijn Damienne en de vier kinderen, even definitief op zijn plaats te zetten.