Gaston Milhaud (Nîmes, 10 augustus 1858 - Parijs, 1 oktober 1918) was een Frans filosoof, wiskundige en wetenschapshistoricus. Van oorsprong wiskundige, ging hij zich in zijn later leven bezighouden met wetenschapsfilosofie. Onder invloed van Paul Tannery  focuste hij zich vooral op het ontstaan van de wiskunde en wetenschap bij de oude Grieken. Pas later ging hij zich ook bezighouden met de moderne wetenschappen.

In zijn wetenschapsfilosofie verwierp hij zowel het empirisme als het positivisme en pleitte voor een vorm van spiritualisme, waarin de intuïtie aan de basis ligt van alle menselijke concepten. Geïnspireerd op Émile Boutroux verwierp hij elke vorm van sciëntisme en stelde, juist zoals auteurs als Henri Poincaré, Pierre Duhem en Édouard Le Roy, dat het spirituele cruciaal stond in de wetenschapsgeschiedenis. In die zin zit er ook altijd een vorm van contingentie in de constructie van wetenschappelijke theorieën. Milhauds denken kan verder getypeerd worden als een vorm van conventionalisme en neokantianisme.

Aan de Sorbonne creëerde hij de eerste leerstoel in de "geschiedenis van de filosofie en haar relatie tot de wetenschappen", een positie die later door onder meer Abel Rey, Gaston Bachelard en Georges Canguilhem werd bekleed.

Bibliografie 
 1893 : Leçons sur les origines de la science grecque
 1894 : Num Cartesii methodus tantum valeat in suo opere illustrando quantum ipse senserit
 1898 : Essai sur les conditions et les limites de la certitude logique
 1898 : Le rationnel : études complémentaires à l'"Essai sur la certitude logique"
 1900 : Les philosophes géomètres de la Grèce. Platon et ses prédécesseurs
 1906 : Études sur la pensée scientifique chez les Grecs et chez les modernes
 1911 : Nouvelles études sur l'histoire de la pensée scientifique
 1921 : Descartes savant
 1927 : La philosophie de Charles Renouvier
 1927 : Étude sur  Cournot

19e-eeuws filosoof
Frans filosoof
Wetenschapsfilosoof
Wetenschapshistoricus