Zonde? Nah, daar doen we niet meer aan. – IngridAiram
Zaterdagmiddag vier uur, Loes komt de kerk binnen. Ze gaat zitten in de achterste bank, vlak bij het biechthokje. Die is nog donker, dus de pastoor zal nog wel even bezig zijn met wat anders. Ze kijkt om zich heen: afgezien van een koster die rondloopt om dingen klaar te zetten voor de Mis van vijf uur, is de kerk leeg. Na een paar minuten loopt de pastoor de kerk in, ziet Loes zitten, en loopt door naar de biechtstoel.
Zondagochtend elf uur, de hoogmis begint. De kerk zit aardig vol, met mensen van allerlei slag en leeftijden. Blij dat ze weer te communie kan stapt ze de rij in. Toch snapt ze het niet. Al die mensen die week na week te communie gaan, en hoeveel mensen de dag ervoor voor de biecht waren. Zijn ze dan echt allemaal doordeweeks gegaan? Of bij een andere priester? Ze probeert er niet te veel aan te denken, niet haar zaak, het is niet aan haar om te oordelen.
Een paar weken later spreekt ze met haar familie. Waarom ze nou niet gaat samenwonen. Dat is toch heel normaal? Vroeger moest je trouwen, nu hoefde dat niet meer. Loes krabt achter haar oren: maar er is toch niks veranderd aan wat samenwonen en trouwen is? Is het dan niet slecht meer om te gaan samenwonen?
Nee, de leer van de Kerk is niet veranderd. De handelingen op zich zijn niet veranderd. Wat goed en fout is, is niet veranderd. Maar de mensen zijn gaan denken dat het mag, dat het goed is. Dat was namelijk modern, meegaan met je tijd, iedereen deed het, dus waarom zou dat fout zijn? Daarnaast, werd er niet vertelt dat het toch allemaal maar gaat om lief zijn voor elkaar? Dat je goed bent zoals je bent?
Opeens zijn mensen allemaal goed geworden, verkeerde dingen worden niet meer gedaan. Met een knip van de vinger stelt God ineens geen eisen meer aan de mensen, maar mag je doen en laten wat je wilt, zelfs Hem bespotten en elk gebod dat ooit gold met voeten treden. En daar vervolgens ook nog om lachen. Waarom zou je nog doen alsof je zondigt, terwijl zondigen niet meer bestaat? Je maakt je eigen regels wel, en laten die nou toevallig zijn wat je zelf prettig vindt.
Zondigen, een vies woord. Dus stoppen we het maar weg, doen we alsof het niet bestaat. En als je al iets fout doet hoef je ook geen vergeving te vragen, God weet het toch allang. Maar wanneer ik iets steel, wil het toch niet zeggen dat het goed is op het moment dat iedereen het doet?
biecht, eucharistie, rooms-katholiek
6 gedachten over "Zonde? Nah, daar doen we niet meer aan."
Ja, biecht is iets katholieks, maar niet iets zomaar verzonnen of om de macht van de geestelijkheid te vergroten. Het is een sacrament door Christus zelf ingesteld. Het heeft echter ook te maken met de functie van de apostelen en het paus- en priesterschap dat door Christus zelf is ingesteld, die de protestanten (helaas) ook niet erkennen. Van een site van een voormalig protestant: http://verbond.blogspot.com/2010/02/de-bijbel-over-vergeving-van-de-zonden.html
Daarnaast, zelf op je knieeën gaan thuis om te biechten is vele malen makkelijker dan een biecht. Dat doe ik zelf ook wel, en het verschil is duidelijk. Door het aan een priester te biechten, die namens Christus handelt, hardop, komt het naar boven, moet je echt berouw hebben. En ik kan je vertellen dat dat soms heel erg doet beseffen waar je mee bezig bent. De eerste keer was vreemd, en ook ik heb moeten leren van het waarom en hoe van de biecht. Maar je weet dat je na die biecht vergeven bent door God, je kan weer met een schone lei beginnen. En dat zou ik dus zelf niet hebben als ik niet op deze manier mijn zonden zou belijden.
Verder gaat het wel goed – co-schappen klaar, nu met onderzoek bezig (in de medische ethiek). Vanaf april 14 weken neuro en 6 weken revalidatie in't UMCG. En dan hoop ik in september m'n bul in ontvangst te nemen.
Je zusje is nu dus ook bezig met haar co-schappen? Bevalt het haar?
Probeer trouwens je blogs wat bij te houden, maar ben momenteel wat minder een bloglezer. Evenals trouwens het schrijven van blogs, dat heeft ook een tijd droog gestaan. Daar ook alles goed?
Het hangt er ook vanaf hoe je het leest… in de tijd dat Jezus er was, geloofden mensen inderdaad via de priester: wat zij hen vertelden was waar, zij hadden kennis van de bijbel, zij waren de toegangspoort tot God.
En logischerwijs toen Jezus na de Hemelvaart niet meer persoonlijk schulden kon vergeven (en het daarvoor persoonlijk niet meer aankon), gaf hij ook de apostelen (de eerste christenen, zijn eerste volgelingen) de 'gave' om te kunnen vergeven namens hem. Maar omdaar mee te zeggen dat alleen priesters kunnen vergeven?
Jezus zegt zelf in Mattheus 28:19 19 Ga dus op weg en maak alle volken tot mijn leerlingen, door hen te dopen in de naam van de Vader en de Zoon en de heilige Geest (of zelfs in de Statenvertaling niet leerlingen, maar DISCIPELEN). Hij spreek hier tot zijn discipelen (vers 16).
Als ik kijk naar het belangrijkste gebed (en enige) gebed wat ons is achtergelaten in de bijbel, vind ik onderstaande zin toch wel erg sprekend:
wie ons iets schuldig was. (Mattheus 6).
En dat is niet alleen gericht aan apostelen, want dat zou betekenen dat hij daaronder ook alleen tegen de apostelen praat wanneer hij het heeft over de nutteloosheid van het verzamelen van schatten op aarde, het dienen van twee heren, lamp van het lichaam etc.
Tenslotte bidden wij ook zelf dit en niet: laat de priester onze schulden vergeven..
Persoonlijk voel ik het zelf wanneer je echt berouw hebt en je vergeven bent. Wanneer je eerlijk tegen jezelf & God bent kan je ook niet anders. Want dat is de kracht van God, het is niet iets wat je moet verdienen die vergeving, het is er al!
🙂 maar dat zal het verschil in opvoeding/leren wel zijn.. Ik denk alleen niet dat je kan zeggen dat het fout is om niet meer te biechten bij een priester.. net zoals dat het niet fout is wanneer een protestant wél zou biechten bij een predikant.
Zoals ik al zei, het heeft alles te maken ook met het erkennen van het priesterschap. Als je de Handelingen leest (bijv over de afvaardiging van de gemeenschap naar Petrus, maar ook over de talenten van eenieder, waar ook specifiek het ambt wordt genoemd), maar ook het stuk over Christus die de sleutels aan Petrus geeft, met de daarbij bekende woorden dat wat hij op aarde ontbindt, ook in de hemel ontbonden zal zijn. Als hij iemand vergeeft, zijn ze ook vergeven. Als hij de zonden niet vergeeft, zijn ze niet vergeven. Hij zegt dat niet tegen iedereen, hij zegt dat tegen Petrus, tegen de rots (petra).
Jouw uitleg zou je namelijk ook kunnen uitleggen als dat wanneer iemand mij iets aan doet, en ik ben in een goede bui en zeg dat diegene vergeven is, dat het dan ook vergeven is, maar als ik een slechte bui heb dat het dan niet vergeven is.
Je noemt trouwens ook een grove misvatting. Het is niet de priester die vergeeft. Het is de priester die handelt in persona Christi: namens Christus. Die macht is hem immers gegeven. Het is een medium.
De sacramenten staan niet op zichzelf, de Kerk staat niet op zichzelf, de Bijbel staat niet op zichzelf (hij is niet poef uit de hemel komen van als Gods woord en aan de mensen gegeven om het daarmee maar uit te zoeken). Net als alles met het geloof, ook in het jodendom al, moet uitgelegd worden, moet overgeleverd worden, doorgegeven. Christus is duidelijk in de Bijbel, maar het verhaal gaat door, Gods Geest gaat nog steeds door, in ons, in Zijn Kerk.
Dus ja. Gewone dagelijkse zonden kunnen voor zover ik weet prima vergeven worden in de Mis, en ook denk ik zelf als je oprecht berouw hebt, maar je hebt de Biecht nodig, het is een genade. Het is niet afhankelijk van hoe je je voelt of God je vergeven heeft, je weet het gewoon, omdat het zo bepaald is.
Even alleen aanhakend op het zelf zonden vergeven van mensen die mij iets hebben aangedaan: dát staat er nu juist in het Onze Vader! Dat je anderen vergeeft die jou iets aan hebben gedaan en niet in wrok blijft leven. Ik zeg niet dat daarbij het ook vergeven is door God, dat is een kwestie tussen die persoon en Hem.
Dat zijn twee verschillende dingen. Maar goed 😉
Wat ik ook blogte, ik heb me er verder ook niet echt in verdiept en weet ook niet helemaal hoe het dan wel precies zit/ in de bijbel staat.
Gelukkig hoeven we ook niet te bewijzen dat jij of ik gelijk heeft ;). Er zijn niet voor niets verschillende stromingen & geloven, als we onszelf er maar bij thuis voelen, toch?!
Oh, maar dat je elkaar moet vergeven ben ik met je eens. Je moet geen wrok koesteren jegens je medemens. Maar dat wil niet zeggen dat je dan ook namens God vergeeft, dat is een ander verhaal.
Het laatste kan ik absoluut niet me je eens zijn, en is een principieel ander idee over sacramenten, Kerk en heil.
Men vecht de katholieke kerk aan omdat zij nu juist vasthoudt aan waarheden. En zonden bestaan volgens de progressieven al helemaal niet meer. We bedoelen het toch allemaal goed? Logisch dat mensen dit moeilijk vinden. Er wordt wel wat gevraagd van een gelovige, zichzelf onder loupe te nemen. Dat is blijkbaar niet zo populair in deze tijd.