In Stirling begon ik aan een tocht waarvan ik nog niet precies wist waar die ging eindigen. Schotland zou bijzonder worden. Ik had korte afstanden en lange middagen contemplatie in mijn hoofd. In mijn tas mijn nieuwe fluit, wat schrijfwerk en een notitieblok. Ik wist dat ik hier niet alleen was om een tochtje te rijden. Ik was hier om een nieuwe versie van mezelf te testen, die ik in een jaar van intensieve studie, therapie en praktische filosofie had gemaakt. Een die tevreden is en zich thuis voelt in de wereld. Ik had er heel erg mijn best op gedaan. Maar al snel kwam ik er achter dat ik helemaal niet in staat was om me ergens op te concentreren, compleet verzadigd met gedachten en ideeën die ik de afgelopen twee jaar had uitgekauwd.
Fietsen bleek de ontspanning die ik zocht. Een weg kiezen, rustig maar gestaag doortrappen en iedere dag een six-pack marsrepen wegwerken. Zo reed ik zonder veel moeite etappes van honderd kilometer.
Eén reactie op "Schotland: een solotocht in de Highlands"
Bikepacken in de Schotse Hooglanden – De Wilde Weg schreef:
29-08-2019 om 20:47
[…] Schotland, het mooiste, vriendelijkste land op aarde, maar niet echt een fietswalhalla. Toen ik er drie jaar geleden was, schrok ik van de drukke wegen. Het schaarse asfalt in de Highlands had het zwaar te verduren […]