Sidderend. Dat is in een woord de juiste omschrijving van mijn gevoelens van die dag. De boot voor mij kliefde met de boeg door de kleine golfjes. Het water spatte en de soepele gespierde beweging van mijn voorganger deden mij beseffen: een geoefend kano-vaarder. Zo geruisloos, zo gestroomlijnd. Het leek wel op een ex-marineman. De krachtige slagen, de eenvoudige beweging, de boeggolf die getrokken werd. Ik was verbaasd. Wat een soepelheid. Wat een kracht. Wat een voortvloeiende beweging. Ik werd er stil van. Langs de waterkant liepen enkele mensen. Vol bewondering werden hun blikken getrokken door de krachtige peddelslagen die zich aan hun oog ontvouwden. Ergens in de verte krijste een meeuw.