Ik heb de wedstrijd tegen Heerenveen geheel op de (auto)radio moeten volgen in verband met een belofte om mensen van een conferentie te halen. Wat is dat vreemd, dat ben je niet gewend. Langs de lijn, met zenuwslopende flitsen in de tweede helft omdat je bij het eerste tegendoelpunt denkt: “Nee hè, het zal toch niet weer?”
Wel, net niet “weer”, maar ook mijn billen waren toegeknepen, totdat het verlossende woord kwam: wie neemt er nu zo’n slechte corner bij de allerlaatste kans? Met Warner Hahn voor je doel, de spanning was juist omdat je niets zag nog vele malen groter. Hopelijk donderdag een zelfde dominantie, maar dan graag twee helften.