Silver Linings Playbook eindigt te zonnig *** | Het Parool
Silver Linings Playbook eindigt te zonnig ***
Er is geen filmgenre dat ons de laatste jaren zo veel pijn heeft gedaan als de romcom, waarbij Katherine Heigl, Jennifer Aniston, Jennifer Lopez of welke Jennifer dan ook een hele film loopt te miepen over de ideale droomman, die nota bene al de hele tijd recht onder haar neus woont, loopt, leeft.
Mark Moorman 27 februari 2013, 15:30
Misschien dat daarom Silver linings playbook van de eigenzinnige David O. Russell als een welkome afwisseling voelt, waarin, althans ten dele, nieuwe paden worden bewandeld. De Academy liet zijn waardering blijken door meteen vier acteurs te nomineren, in elke acteurscategorie. En Jennifer Lawrence (veruit onze favoriete Jennifer) mocht deze week op 22-jarige leeftijd haar eerste Oscar ophalen. Dubbel en dwars verdiend overigens, want zij is het stralende middelpunt van deze film, die aangenaam ontregelend opent, maar tegen het einde teleurstellend voorspelbaar in het spoor blijft.
Maar dat ligt niet aan Lawrence, die van alle markten thuis is. Na haar sterke rol in Winter's bone (2010) en haar doorbraak als tieneridool in The hunger games (2012) overtuigt ze als de depressieve seksverslaafde Tiffany, die gekoppeld wordt aan de manisch-depressieve Pat (Bradley Cooper).
Hij heeft een straatverbod, maar blijft ervan overtuigd dat zijn huwelijk te redden valt. Zij is geestig en verleidelijk en ze spoort niet, een jongleeract die ze met verbluffend gemak volbrengt.
Na een verblijf in de inrichting keert Pat noodgedwongen terug bij zijn ouders. Al snel is duidelijk dat hij de manische kant van zijn vader (Robert De Niro) heeft, die al zijn neuroses heeft gericht op het volgen van de Philadelphia Eagles, de lokale footballclub.
Silver linings playbook is aanvankelijk een originele komedie rond een onwaarschijnlijke romance, maar in de tweede helft van de film worden alle balletjes teleurstellend voorspelbaar ingekopt. En tegen het einde is die wolk van Silver linings playbook weggetrokken en zitten we weer naar dat stralende zonnetje in die doorsneeblauwe hemel te kijken. Onze geliefden waren knettergek, asociaal en manisch, maar daar blijft niets van over. Kennelijk is het moeilijk de ijzeren wetmatigheden van het genre te ontlopen.