Resolute Support - 20 maart 2021 / Blog (NLD) | Spannenburg.Art
Resolute Support - 20 maart 2021
In oktober 2020 kreeg ik de vraag of ik mogelijk naar Afghanistan wilde. Voor mij was het antwoord makkelijk, natuurlijk wilde ik dat. Kort daarvoor had ik ook al een poging gedaan om COVID te ontvluchten.
Dat continue thuiszitten, geen exposities kunnen organiseren, moeilijke afspraken maken voor fotoprojecten en vooral het leven op 1 plek vielen mij zwaar. Afghanistan is dan ook, hoe vreemd t misschien ook klinkt, een welkome afwisseling van het leven zonder reizen.
Inmiddels ben ik een aantal maanden verder. Het opwerktraject ging weliswaar niet zo soepel als ik gehoopt had, maar de hindernissen zijn overwonnen en alles staat inmiddels klaar om die kant op te gaan.
Een deel van mijn uitrusting is al onderweg naar Masar-e-Sharif, en thuis heb ik nog twee tassen klaar staan. Komende week rest mij dan nog om wat spullen in te pakken om 14 dagen quarantaine door te komen. Uiteraard gaat er een camera mee en heb ik al diverse ideeën om mee aan de slag te gaan.
KFOR-1 | 1999 | Sergeant Arjan Spannenburg
Deel uitrusting is alvast opweg naar Afghanistan
In overleg met Defensie mag ik mijn persoonlijke verhaal en beelden ook gaan posten. Uiteraard kan ik niet zomaar alles posten, want ook een vijand kan zijn voordeel doen met informatie. Voor mij betekend het vooral dat ik m'n schrijfsels en wie weet foto's voorbereid en inlever bij een vertegenwoordiger van de afdeling communicatie. Dat zijn de specialisten die weten of het handig is wat ik op dat moment wil posten, of dat ik dat wellicht beter bijvoorbeeld een jaar later kan doen.
Zo vlak voor de quarantaine kwam ik foto's mijn eerste missie tegen. Van 1999 tot 2000 zat ik in Kosovo, de eerste weken leefden we in een klein tentje en war de hygiene toch een stuk matiger. Later leefden we in wat grotere tenten en werd de hygiene gelukkig ook wat beter. Destijds was ik net klaar met mijn basis opleiding aan de Koninklijke Militaire School en was ik net paraat gegaan. Ook toen kreeg ik de vraag of ik mee wilde op missie waar ik snel ja op zei. Grappig genoeg als ik terug kijk, heb ik toen 6 fotoboeken vol met foto's gemaakt waar ik nu nog altijd heel blij mee ben.
De plek waar ik nu naar toe ga, daar zit Nederland al een tijdje. Van luxe is geen sprake, want thuis kan ik tegen de lampen praten en gaan die aan. De koffie is altijd onder handbereik en als ik mn bed in wil duiken is die toch echt bijna net zo breed als lang. Maar binnenkort zullen jullie wel zien dat het vergeleken met Kosovo echt wel heel goed te doen is (hoop ik).
Na terugkomst van mijn 2 vorige missies merkte ik dat ik de kleine dingen in het leven weer veel meer waardeerde. Schoon water uit de kraan, een gevulde koelkast met keuzes en vooral geen zware uitrusting die je 24/7 mee zeult. Maar ook de vrijheid om vrienden en familie op te zoeken, wanneer je wilt.
Ik tel de dagen inmiddels af en bereid me mentaal en fysiek voor op de quarantaine en de missie. Ben je benieuwd hoe dat allemaal verloopt? Kijk dan af en toe een op mijn instagram of website en wie weet heb ik dan weer wat nieuws gepost. Mocht je specifieke vragen hebben of dingen willen zien, stuur me dan een mailtje of berichtje op instagram.