De Italiaan en het terras – modder en lijm
De Italiaan en het terras
Een Italiaanse restauranthouder met het juiste accent en het juiste Zuidelijke uiterlijk wilde een terras aan de voorzijde van zijn zaak. Hij moest daarvoor eerst een schutting plaatsen ter afbakening.
Dit bleek geen eenvoudige onderneming.
De plek waar het terras zou komen was tot voor kort bestemd om auto's te parkeren. Sterker nog, niets wees er op dat er niet langer geparkeerd mocht worden.
Zo kwam het dat de Italiaanse restauranthouder maar een deel van de schutting neer kon zetten. Een kleine, zwarte Peugeot stond – bijna halsstarrig – op de plek waar pasta's geserveerd moesten worden.
Het een en ander vond plaats op een maandagmorgen. De Italiaan met het juiste accent en het juiste uiterlijk leunde op zijn halve schutting en was bezig zijn temperament binnen te houden. Hij vroeg aan mij of ik de eigenaar van de Peugeot kende. De auto stond er al twee dagen en hij had geen idee van wie het vehikel kon zijn.
Ik kon hem er helaas niet bij helpen.
De Italiaan zei dat hij de stoelen van het terras op de auto zou zetten. Het was waarschijnlijk een grap, maar het kon ook een glimp van zijn temperament zijn, dat binnen kolkte en als lava in een berg het moment afwachtte voor een fraaie uitbarsting.
Ik lachte een beetje om het dwaze dreigement, maar zag ondertussen voor me dat die auto het werk was van een of andere activist. Iemand die liever parkeerplaatsen had dan Italiaanse restaurantterrassen. De auto was het offer dat de activist bracht. De Peugeot zou er eeuwig blijven staan, de Italiaan zou fraai uitbarsten en woedend met zijn pasta's uit de stad vertrekken.