Omdat Godin en Dunckel zich als studenten van de dwarse muziekpraktijk van hun held Serge Gainsbourg en het elektronische pionierswerk van Kraftwerk bewust waren van hun verantwoordelijkheid als popvernieuwers, gooiden ze het roer om op het minder makkelijk in het gehoor liggende album 10.000 Hz Legend dat prompt een relatieve flop werd. Terwijl Cher en Madonna er met hun vondsten op het gebied van elektronische stemvervorming vandoor gingen, zocht Air naar de middenweg tussen luistergenot en experiment die ze op hun derde reguliere album Talkie Walkie hebben gevonden. Nummers als `Cherry blossom girl' en `Surfing on a rocket' klinken onmiddellijk vertrouwd in hun Moon Safari-achtige finesse, waarbij een wulpse sfeer wordt geschapen met verleidelijke vrouwenstemmen en een zacht golvende begeleiding.
Radiohead-producer Nigel Godrich zag erop toe dat Air haar onuitroeibare neiging tot easy listening paarde aan een onderstroom van spannende elektronische ritmes en Philip Glass-achtige minimaliteit. De mellotron in `Run' refereert aan 10 CC's `I'm not in love' en zo kent Talkie Walkie meer van die schizofrene momenten, waarin een gevoel van herkenning sluimert onder een raamwerk van hi-tech. Het `moeilijke' derde album van Air is geen klassieker à la Moon Safari, maar wel een alleszins prettige, vakkundig gemaakte popplaat.