Raymond Bossaert Sturmgruppe Langemarck Vervolgverhaal in maart – Ingelmunster
Raymond Bossaert Sturmgruppe Langemarck Vervolgverhaal in maart
Raymond is geboren in Tielt op 2 februari 1919. Ons rest enkel een foto met een kale muur als achtergrond. Hij kijkt wat onwennig naar de lens, de flits werpt een donkere schaduw op de muur. Hier is geen sprake van een studiofoto. Veel leden van het Vlaams Legioen of de Sturmgruppe Langemarck lieten zich trots fotograferen bij de thuisfotograaf of in de kazernestad. Slechts enkelen hebben deze ingeweken Tieltenaar gekend. Hij woonde in de Lysbrugstraat. Verdere familiale informatie ontbreekt. Niemand kon ons verder helpen. Op de rechter binnenzijde van zijn doodsprentje komen we meer te weten.
Bossaert bij het VNV.
Op het doodsprentje van Raymond Bossaert staat zijn VNV-lidmaatschap vermeld. Het VNV ofwel Het Vlaams Nationaal Verbond bestond in Vlaanderen reeds vanaf 1933. Deze beweging was een eenheidspartij die zich met de jaren zal ontpoppen tot de belangrijkste collaboratiegroep. Volgens historicus Bruno Dewever kende het VNV voor het uitbreken van de oorlog ongeveer 30.000 leden, waarvan 1/3 koos voor een geheim lidmaatschap. Na het uitbreken van de oorlog in 1940 steeg het ledenaantal tot 50.000. Vanaf de zomer van 1940 gaat er een algemene collaboratiegolf doorheen het VNV. Veel VNV'ers gaan werken in Duitsland. Het VNV zal tijdens de oorlog ook de burgermeesters leveren. René Craeymeersch (Ingelmunster, 1910 – Izegem, 1978) werd oorlogsburgermeester.
VNV-oorlogsburgermeester René Craeymeersch
(Het VNV zal ongeveer 70 procent van de burgermeesters leveren in Vlaanderen. Voor Wallonië zal Rex de burgemeesters overnemen.) Raymond vertoeft voor februari 1943 in Duitsland. Over zijn verblijf in Duitsland is er geen informatie bekend. Maar dan neemt hij een belangrijke beslissing. (Wordt vervolgd.)
Het Vlaamsch Huis in de Gravinnestraat was het verzamelpunt voor de plaatselijke VNV-afdeling.
Toen het na mei 1940 duidelijk werd dat er een Duitse bezetting zou komen van België, ontwaakte er in de Vlaamse groeperingen het verlangen om te streven naar een onafhankelijk Vlaanderen. Men gebruikte zelfs het woord 'Dietsland' voor de hereniging van Vlaanderen en Nederland. Sommigen droomden van een verregaande Vlaamse autonomie door collaboratie met de Duitsers. Hier en daar rijpten de kiemen voor een militaire collaboratie, inlijving in het Duitse leger en de uitbouw van een Vlaams leger. (Veel Belgische krijgsgevangenen hadden geen zin om van 'kant te veranderen'. Vanuit London waarschuwde de Belgische regering in ballingschap voor landverraad.)
De eerste grote groepen vrijwilligers begonnen zich rond februari 1941 aan te melden, weliswaar in het logistieke militaire kader. Door de inval van Rusland op zondag 22 juni 1941 veranderde de situatie. De belofte van de Wehrmacht en de Waffen-SS om de vrijwilligers niet in hun vaderland in te zetten voor militaire doeleinden , deden enkele tientallen Vlamingen reeds tekenen voor de Waffen-SS.
De grote doorbraak voor het oprichten van Het Vlaams Legioen kwam er in juli 1941. Na een oproep van VNV-leider Staf De Clercq meldden zich verschillende propagandisten voor het legioen. De bekendste is Reimond Tollenaere die eigenlijk van plan was om priester te worden. (Als voorbereiding hiervoor studeerde hij aan het Klein-Seminarie te Roeselare. ). Terwijl de Algemene SS-Vlaanderen koos voor de Duitse lijn in de militaire collaboratie, wilde het VNV hiermee niets te maken hebben en ging voor een Vlaams legioen.
Van de 1175 kandidaten werden er 770 afgekeurd. Sommige VNV-leden zagen hier een tactiek van de Algemene SS-Vlaanderen om het Vlaams Legioen te verhinderen uit te groeien tot de belangrijkste Vlaamse militaire organisatie.(Wordt dagelijks vervolgd.)