Aan de bar van café ‘Chris’ is nog één kruk vrij. Voor het middaguur gebruik ik in principe geen alcohol en bestel een frisdrankje. Naast mij staart een man naar een leeg kelkje. Op mijn “goedemorgen”, kijkt hij naar mijn glaasje prik. “Heb ik ook een tijdje geprobeerd, maar mijn maag kan er niet tegen”, bekent de man. Ter ondersteuning van deze ontboezeming boert hij binnensmonds om vervolgens de oprisping met een zucht vrij te laten. “Mijn vrouw vindt dat ik te veel drink. Om haar ter wille te zijn ben ik een tijdje gestopt en gewacht op ontwenningsverschijnselen. Hartkloppingen, zweten, bevende handen. En, wat denkt u? Niets, helemaal niets! Ik heb al jaren last van een onregelmatige hartslag, zweten doe ik altijd en van beven is geen sprake.” Demonstratief strekt hij de armen en kijkt triomfantelijk naar zijn twee bewegingloze handen. “Wat is dan het nut van droog staan?” Ik haal de schouders op. “Maar om thuis de vrede te bewaren heb ik uitwegen gevonden. Als ik de boodschappen doe en twee keer per week stofzuig, mag ik ‘s avonds één borreltje drinken. Van het statiegeld, dat ik apart incasseer bij een andere kassa, laat ik hier iedere dag een pikketanissie naar binnen glijden. In de schuur heb ik een fles klare verborgen en ook op zolder staat er eentje verdekt opgesteld.” Na zijn biecht vraag ik of hij er nog een lust, wijzend naar het lege kelkje. Hij knikt, kijkt op zijn horloge en slaat het jonkie in één teug achterover. “Maar ik moet nu gaan, anders wordt de vrouw achterdochtig. Ik ga straks nog wat knutselen in de schuur en daarna de zolder opruimen.” Met een knipoog en een klopje op mijn schouder neemt hij afscheid. In de verte slaat een kerkklok 12 uur. Gelukkig maar.