Ommetjes Mariahout Download (PC)
In het voorjaar van 2011 waren we uitgenodigd bij IVN-Laarbeek voor het geven van een GPS lezing. Omdat het die avond vroeg donker was en er belangstelling was voor een wandeling met de GPS zijn we op een zondag later in het jaar nog eens teruggeweest. Natuurlijk stelden we de vraag of de IVN nog leuke routes had liggen die we op GPS konden zetten. En dat was het geval. Drie ommetjes bij Mariahout werden ons aangeleverd. Deze ommetjes hebben we samengevoegd tot 1 langere wandeling. Bij de start van de wandeling kunt u bij deze folders verkrijgen bij restaurant De Pelgrim. Ideaal voor diegene die niet in het bezit is van een GPS maar toch deze 3 routes wil lopen. De ommetjes zijn de moeite waard. Een grote variatie in natuur en paden komen langs. De paden langs de beken zijn fraai, je hebt er vele mooie vergezichten. Maar ook komt u een prachtig ven tegen, bossen, hei, weilanden, een uitkijktoren, veel vogels, bloemen, een Lourdesgrot en hier en daar wat cultuur. Routebeschrijving
Bij de start is een goede horecagelegenheid met een gezellig terras, u komt er onderweg nogmaals langs. Onderweg komt u verder alleen een aantal bankjes tegen.
Mariahout, bij kerk positie
Noord-Brabant, Nederland. Coördinaten: N51.536796 E5.567691 afstanden
14.0 km, 8 km, 5 km, 5 km, 5 km type
04-07-2011 Langere beschrijving
In het voorjaar van 2011 waren we uitgenodigd bij IVN-Laarbeek voor het geven van een GPS lezing. Omdat het die avond vroeg donker was en er belangstelling was voor een wandeling met de GPS zijn we op een zondag later in het jaar nog eens teruggeweest. Natuurlijk stelden we de vraag of de IVN nog leuke routes had liggen die we op GPS konden zetten. En dat was het geval. Drie ommetjes bij Mariahout werden ons aangeleverd. Een week later was het prachtig weer en hebben we deze 3 ommetjes aan elkaar geplakt tot een grotere route van bijna 15 km. Een ruim ommetje dat de moeite meer dan waard is. Deze ommetjes zijn ook zonder GPS te lopen. Bij de start van de wandeling kunt u bij deze folders verkrijgen bij restaurant De Pelgrim, de enige horeca gelegenheid die u tijdens deze wandeling tegenkomt.
Tussen 10.000 jaar en 3.000 jaar voor Christus komen in onze streken de eerste mensen wonen. Zij vestigen zich op de hogere gronden. Rond het ontstaan van de jaartelling vallen de Romeinen binnen. In Lieshout zijn bij opgravingen vele boerderijen en gebruiksvoorwerpen gevonden. De Franken stichten in de 7de eeuw zogenaamde domeinen. In Lieshout komt er ook een, in wat nu het Hof heet. Hier is Lieshout - en de woeste gronden van wat nu Mariahout heet - in feite uit ontstaan. Op deze kaart zijn enkele gebouwen/plaatsen gegeven die nu nog zichtbaar zijn. Graag nodigen we u uit deze eens op te zoeken.
Ommetje Oost kenmerkt zich landschappelijk door het, voor huidige begrippen, kleinschalig landschap waar akkerbouw en bos de boventoon voeren. Op de kleinere percelen zit hier en daar een hobbyboer waardoor variatie in begroeiing toeneemt. De Heieindseloop en de Kontloop vormen de blauwe lijn van dit gebied. De wandeling loopt dan ook zoveel mogelijk langs deze wateren.
Het eerste deel van de wandeling gaat langs de slootranden van de Heieindseloop en Kontloop. Heerlijk rustig met mooie uitzichten. Wel zijn goede waterdichte wandelschoenen van belang, want in de vroege ochtend is het gras behoorlijk nat. Akkers en bijvoet
In de vroege ochtend wisten we een familie eend uit hun ochtendrust te halen. Moeder nam het voortouw en even later kwamen alle -al uit de kluiten gewassen- jong er achteraan. Paniek om niets want we hadden de hele familie nog niet opgemerkt voordat iedereen er van door ging. Daarna kwamen we bij een kleine stuw. Vergeet niet hier over te steken want het pad gaat aan de andere kant verder.
Een oorspronkelijk natuurgebiedje waar je nog kunt zien hoe het hier vroeger was. Voorbij het Mortelven kijk je rechts naar de bossen, op een dekzandrug waar het droger is. In zulke gebieden van nat en droog woonden al vroeg mensen, getuige de vuurstenen die hier gevonden zijn. In de tweede wereld oorlog bood het ven een schuilplaats aan onderduikers, die daar zeker niet verwacht werden. Het bos is een echt broekbos waar de els de boventoon voert. Op de drogere delen komen ook de es, eik, zachte berk, Amerikaanse vogelkers en sporkenhout voor. Sporkenhout of vuilboom, zo genoemd omdat je van de bessen die aan de boom groeiden diaree kreeg, waardoor de darmen gezuiverd werden. Het werd ook wel klompenpinnekeshout genoemd omdat het zo hard was, dat het in de zachte zolen van wilgenklompen geslagen werd, zodat deze langer mee gingen. Schoenmakers gebruikten het ook bij het lappen van zolen in schoenen.
Ondanks dat het intussen midden in de zomer is kwamen we toch een mooie paddenstoel tegen. Die konden we natuurlijk niet passeren zonder op de foto te zetten. Daarna verandert het landschap. Weg zijn de prachtige vergezichten. We lopen door een naaldbos. Het is rustig en we maken nauwelijks lawaai. Dat is maar goed ook, in de verte staat een ree, ze heeft niets in de gaten. Voorzichtig maken we de eerste foto en sluipen nog wat dichterbij. Ze staat met de rug naar ons toe. Niet de mooiste pose voor een foto. Een kort fluitsignaal zorgt ervoor dat ze even omkijkt en er even later rustig wegloopt. Maar tegen die tijd staat ze op de foto. En dit soort verrassingen maakt het wandelen nu zo leuk. Naaldhout
Dit hofje herinnert aan de ongeveer 300 Mariahoutenaren die eind jaren 40 en in de 50-tiger jaren naar Canada trokken. Het in 1933 gestichte Mariahout werd te klein om ontwikkelingskansen te bieden aan de opkomende tweede generatie bewoners. Een vierde deel van de toenmalige inwoners ging de uitdaging in Canada aan. Het Maple blad is het symbool van Canada en siert de Canadese vlag. De maple bomen op het hofje zijn in 1983 geplant, en het Mariabeeld van kunstenaar Felix van der Linden is toen geplaatst. Tijdens de reunie op het hofje zijn in 1988 plantten de emigranten als vriendschaps- en verbondenheidsteken een totempaal. Het aantal steentjes aan de voet van de totempaal verwijst naar het aantal geëmigreerden. De Totem is een geschenk van de 86 jarige indiaanse (Ojibwa) houtsnijder Austin McCue als teken van de verbondenheid tussen Mariahout en Canada. 'Weech Ki Wan Di Win' wat 'Vriendschap' betekent in de taal der Ojibwa indianen.
In het centrum trekt het beeld van Tinus onze aandacht. Een prachtig, net levensecht, beeld. Je zou geloven dat je kijkt naar de echte Tinus met een ijzerkleurtje. Op het moment dat we hier staan komen er ook 2 oude tractoren voorbij. Ook die gaan op de foto. Tinus
In de bermen vindt je fluitenkruid, glanshaver, grote weegbree, kruipende boterbloem en rietstruweel. Karekiet en Rietzanger houden ervan. Op de akker en in de wei voelt de kieviet zich thuis. Dichterbij het bos kom je witbol, reukgras, braam, ratelpopulier en compassla tegen. De laatste heeft de eigenschap haar blad met de zon mee te draaien voor optimaal gebruik van het zonlicht. De onderliggende dekzandrug van het bos zorgde ervoor dat het water stilstond waardoor vennen als het Meerven, Bosven, Knapersven, Torreven konden ontstaan.
Als u goed kijkt dan ziet u 2 cirkels op de foto rechts. Hierin is de duivelsbeet te zien. In het echt is het soms al moeilijk te zien, op de foto is het helaas niet veel duidelijker. We lopen verder richting het Torreven. Een schitterend en fotogeniek gebiedje.
Het Torreven is ontstaan na de laatste ijstijd. Toen de grond begon te ontdooien ontstond er door wind een uitholling die vervolgens onder water liep en verveende. Tot aan de jaren 40 werd hier op bescheiden schaal turf gestoken. In 1992 is het ven grondig gerestaureerd en behoort met het Moorselen tot de natuurpareltjes van Laarbeek. Bijzondere flora en fauna: moerashertshooi, zonnedauw, moeraswederik, de heikikker en levend barende hagedis. Ook zie je verschillende soorten libellen. Bij het Torreven is in 1992 een Robinia geplaatst als herrinnering aan het opknappen van dit ven met Duitse overheidssteun, vanwege het vervuilen van de omgeving met accu's.
Om deze reden zijn een aantal bomen geveld en geringd. De bomen blijven liggen. Het dode hout is weer van belang voor insecten en vogels. De bosrand wordt geleidelijk gerealiseerd. Ook in de komende jaren zullen in andere delen van de bosrand rondom het Torreven bomen geveld en geringd worden.
Tussen het MOB complex en een poel, aangelegd op Nuenens grondgebied ter compensatie van de A50, loopt een pad met opvallend veel brem, boerenwormkruid, A. vogelkers, gewonekoekoeksbloem, veldbeemd en zuringsoorten. Van boerenwormkruid werd van de bloemen een aftreksel gemaakt, dat door de armsten onder de bevolking gebuikt werd voor ontwormen van het gezin.
De rust wordt even verstoord door een groepje quadcrossers die hier helemaal niet thuishoren. We lopen het ommetje zuid precies andersom dan in onze gids staan. Geen probleem want uiteindelijk komen we weer netjes in Mariahout uit. Aan de start van dit laatste ommetje komen we een informatiebord tegen die ons meer verteld over de land- en tuinbouw in dit gebied. Land- en tuinbouw
Nergens op de aardbol is de opbrengst van landbouwgrond zo hoog als in Nederland. Na de USA is ons land het grootste agrarische exportland ter wereld. Nergens ook werken op zo'n klein lapje grond zoveel goed opgeleide boeren en tuinders. Ruim 100.000 mensen werken in Zuid-Nederland in de land- en tuinbouw. Zij werken met moderne technieken en zorgen voor topkwaliteit. Met grote verantwoordelijkheid voor landschap en milieu. Er zijn zes hoofdsectoren te onderscheiden in de land- en tuinbouw: rundveehouderij, varkenshouderij, pluimveehouderij, akkerbouw, tuinbouw en fruit/boomteelt.
De lengte van dit ommetje is 4,93 km. Door het ommetje ingesloten gebied kenmerkt zich landschappelijk door nog kleinschalige elementen als knotwilgen en kleine houtwallen in een mengeling van akkerbouw en weiland. Nog veel elementen uit de laatste ontginningsperiode rond 1920 zijn hier zichtbaar. Met het Keelgras en het Moorselen als natuurparels liggend in de EHS (Ecologische Hoofd Structuur) geeft het een beeld van oude en moderne cultuurlandschap.
Dit gedeelte van de wandeling voert door weide en akkerland waar Kievit, wulp en grutto zich thuis voelen. langs de loop komen we smeerwortel, witte klaver, rietgras, verschillende boterbloemen, echte koekoeksbloem, hop en braam tegen. Vooral in het voorjaar wanneer de weidevogels broeden is rust hier geboden. Onderweg komen we veel variatie in paden tegen. Van slootranden, bospaden en ook stukjes asfalt. Populieren
Knapersven en Broek vormen samen de rand van het populierenlandschap van Brabant. Een landschap dat vooral in te vinden is rond de plaatsen Veghel, Sint-Oedenrode en Schijndel. Het ontstaan ervan hangt samen met het voorpootrecht dat vanaf het einde van de vijftiende eeuw kon worden verleend.
Van het stukje asfalt gaan we opeens een glooiend gebied in. Uit de beschrijving blijkt dat er hier vroeger een vuilstort heeft gelegen. Dat verklaard het glooiende karakter. Keelgras
Boven in de uitkijktoren eten we onze lunch. Het uitzicht is mooi en wijds. In de jaren '50-'60 werd het Keelgras gebruikt als vuilstort voor de gemeente en omliggende plaatsen. Toen de stort werd gesloten is ze overdekt met zand uit de aan te leggen visvijvertussen Mariahout en Lieshout. Opvallend is hoeveelheid verschillende paddenstoelen die hier voorkomen.
Dan komen we een groot informatiebord tegen dat ons vertelt over het verleden en het heden: "pioneren door de eeuwen heen". Hieronder kunt u de hele tekst lezen. 13e-14e eeuw
De Gemeynt moest cijns (een soort belasting) betalen aan Hertog Jan II van Brabant. Om dit op te brengen verkocht ze stukjes grond aan particulieren. In de buurt van het huidige Ginderdoor ontstonden zo de eerste ontginningshoeves "De Hoef" en "De Reizende Man" aan een pad dat van Lieshout naar Sint-Oedenrode liep. Bemesting van grond vond plaats met mest uit de potstal. Dit was een mengsel van schapen- en koeienmest, heideplaggen en huisvuil. Voor reizigers die overnachtten in "De Reizende Man" werd een kapel gebouwd waar ze kerkelijke diensten konden bijwonen. Niet ver van deze plek is nu de St. Servatiuskapel te vinden.
In 1845 werd de kunstmest uitgevonden. De heide was niet langer nodig om schapen te laten grazen en plaggen te steken voor de potstalmest. De woeste gronden van heide en vennen werden ontgonnen. Deze nieuwe gronden en de bestaande landbouwgronden kon men nu met kunstmest vruchtbaar maken. Zo ontstond er veel nieuwe landbouwgrond voor de immer groeiende bevolking. Veel straatnamen in de Pioniersroute verwijzen nog naar eens bestaande vennen in het gebied. Pastoor van Eyndhoven stichtte in 1932 voor de ontginningsboeren een parochie en koos de naam Mariahout.
De groeiende hoeveelheid huisvuil werd door boeren en burgers in Het Keelgras gestort. Van 1960 tot eind 1970 gebruikten de kernen van de huidige gemeente Laarbeek de plek als gemeenschappelijke vuilstort. Het ven veranderde op een klein restant na in een berg. De vuilstort is afgedekt met zand waardoor hier verderop de visvijver is ontstaan. Door vermesting en milieuvervuiling is de biodiversiteit in het landschap dramatisch afgenomen. Huidige inzichten maken duidelijk dat we zo niet verder kunnen gaan. Het Keelgras is nu een belangrijk natuurgebied en landbouwers gaan over op agrarisch natuurbeheer. Samen brengen we de natuur weer terug in het landschap.
Ontsnapt aan ruilverkavelingen ligt hier nog een stukje kleinschalig landschap zoals dit door heel Brabant was voor de grote ruilverkavelingen die begonnen in de jaren 50 en 60 van de vorige eeuw. De vijver in het midden is gegraven ten behoeve van zandwinning voor de bouw van de parochiekerk in 1932. De eigenaar van het perceel, Guusje van Hoof, leende zijn naam aan de vijver: Guusje's vijver.
Dan komen we weer terug bij de start. We brengen even een bezoekje aan de Lourdesgrot waar we kaarsje opsteken voor onze overleden ouders. Lourdesgrot
Op 15 augustus 1932 werd te Ginderdoor, later Mariahout genoemd, in de gemeente Lieshout de parochie Onze Lieve Vrouw van Lourdes gesticht. Bouwpastoor Jacques van Eijndhoven beloofde hier zo snel mogelijk een Lourdesgrot te bouwen. "Bij een kerk, aan Onze Lieve-Vrouw van Lourdes toegewijd, hoort een Lourdesgrot", schreef hij. De kerk was 10 juli 1933 klaar en op 30 mei 1935 kon de grot - een getrouwe kopie van Lourdes - worden ingezegend. De grot was in die tijd een bijzonder bouwobject dat velen naar Mariahout trok. Tot midden jaren vijftig. Vanaf die tijd verminderde het aantal processies en raakte de grot in onbruik en verval. Rond 1960 stortten het bovenste gedeelte en het zijgedeelte in. Pogingen om de restanten te behouden hadden geen succes. In 1996 kwam wat er nog stond naar beneden. Het mariabeeld bleef wonderwel gespaard.
Het doel was een grot te bouwen die een langer leven beschoren zou zijn dan de eerste grot van betonijzer en een laagje beton uit 1935. Er zijn ruim 7000 vrijwilligersuren in gaan zitten. Op 30 mei 1999, precies 64 jaar na de inzegening van de eerste grot, kon de nieuwe grot van tien meter hoog en vijfentwintig meter breed worden ingezegend.
Stichting GPSwalking.nl | © 2015 | Ruim 150.000 bezoekers per jaar | bezoeken: 3095 | downloads: 437