Tja, dan sta je met je mond vol tanden en dan kan je of braaf om advies vragen en dat blindelings volgen of... veel informatie over die onderwerpen zoeken. Het internet op dus. En zo kwam ik voor het eerst in aanraking met de Stichting Plotsdoven. Nog heel oppervlakkig, op hun website vond ik een overzicht van CI-centra in Nederland. Verder kwam ik eerder genoemde fora tegen. In het begin dacht ik nog alleen aan vinden van technische informatie over slechthorendheid en CI's was er ook wel. Maar ik raakte ook betrokken bij het wel en wee van de andere forabezoekers. En zo ontstonden vriendschappen en sociaal verkeer, nog wel alleen via het internet maar toch, het was zoveel meer dan vroeger. Het forumbezoek, betrokken zijn bij en helpen van andere (aspirant-)CI-dragers is inmiddels een beetje een missie voor me geworden. Op één van de fora is een hechte vriendengroep ontstaan die nog steeds bestaat. We hadden en hebben veel steun aan elkaar. Ook mijn vrouw. Want toen het eenmaal duidelijk was dat ik (waarschijnlijk) een CI zou krijgen, konden we het ons ook permitteren om achterom te kijken en te zien hoe mijn doofheid huis had gehouden in ons leven. Nee, het leven is niet altijd even geweldig voor de dove maar voor de partners en kinderen is het leven met een dove ook niet altijd even feestelijk hoor. Ook daar liggen eenzaamheid en onbegrip op de loer. Vanwege de behoefte van mijn vrouw om haar "partner van een dove"-schap te verwerken hebben we najaar 2007 de partnerdag van Stichting Plotsdoven bezocht. Ik viel er van de ene verbazing in de andere. Een werkende ringleiding! Schrijftolk, wat hándig zeg! Gebarentolken, intrigérend om naar te kijken. En ze controleren zomaar of de ringleiding wel werkt, iedereen de tolken goed kan zien, vóórdat de bijeenkomst begint. Niet belangrijk maar de lunch op die partnerdag, die heeft de stichting daarna nooit meer weten te evenaren, laat staan overtreffen. Althans niet op de bijeenkomsten waar die ik daarna heb bezocht 🙂 Ik voelde mij zo vrij onder gelijken, lotgenoten, dat ik tot mijn verbazing zelfs een gesprek durfde te beginnen met een wildvreemde. Twee doven zonder hulpmiddelen, de communicatie lukte dan ook niet zo; we hebben zelfs pen en papier bij elkaar gesprokkeld om wat essentiële begrippen uit te wisselen. 🙂
De partnerdag was eigenlijk bedoeld voor mijn vrouw maar het is ook voor mij een belangrijke dag geweest. Vanaf die dag wist ik dat het fijn is om je onder te dompelen in de ontspannen sfeer die lotgenoten je bieden. Vanaf die dag wist ik dat wat het inhoudt: een schrijftolk. Vanaf die dag wist ik wat het inhoudt: de Stichting Plotsdoven. De toenmalige voorzitter Gerard met zijn kenmerkende stem en de 'huistolken' Bianca en Georgia (Margo, was jij er ook bij die dag?) belichamen sinds toen de constante factor, het vertrouwde gezicht dat maakt dat ik steeds weer thuis kom op een bijeenkomst van de stichting. De stichting heeft me daarna niet meer los gelaten. Hoewel nog niet intensief betrokken, heb ik geen enkele ontmoetingsdag meer over geslagen en maar een enkele partnerdag gemist. Aan de andere activiteiten was ik nog niet toe maar dat is inmiddels ook veranderd.
In januari na de 1e partnerdag werd ik geïmplanteerd en 5 februari 2008 begon voor mij een nieuw leven met het aansluiten van de processor. De periode van kort voor de implantatie tot zo'n twee jaar later is hier te lezen: Het is teveel om in dit verhaal op te schrijven.
Laat het duidelijk zijn, ik ben doof en ik blijf doof. Zonder CI en hoortoestel hoor ik niets. En als er met omgevingslawaai ben ik mét CI zoveel dover dan doven die met spraakafzien en/of gebarentaal communiceren. Maar wat ben ik blij met het grote deel van mijn leven dat ik het CI wél op heb en de omgeving zich rustig houdt. Wat hoor ik dan veel. Ik communiceer met de wereld om me heen door de vele geluiden en geluidjes waarvan ik vroeger (= voor het CI) het bestáán niet vermoedde. Ik hoor muziek en geniet, soms tot tranen geroerd. Ik luister naar de radio (praatprogramma's!) en ben beter op de hoogte van het nieuws dan vroeger toen er nog een krant op de mat viel. Ik communiceer met de mensen om me heen en ontdek dat ik het léuk vind om mensen te ontmoeten. Niet meer een blokje om als ik in de verte een bekende ontwaar maar er op af want leuk, dan kan je samen praten.