Lariks heeft een enorme wortelenergie (paalwortelgestel, later hartwortelgestel), dat dwars door grint- en steengrond heengaat, met talrijke vertakkingen. De boom groeit in losse, vruchtbare grond en het liefst op leemachtige gronden. Hij gedijt slecht op klei- en stuifzandgronden. Slechte drainage en een hoge zuurgraad van de grond zijn funest voor de groei. De lariks is zeer windbestendig en kan tegen luchtvervuiling. Verwondingen van de wortel verharsen zeer snel.
Hij heeft een smalle, kegelvormige kroon en is op leeftijd meer afgeplat. De takken gaan hangen met opwaarts gebogen punten. De schors is grijsbruin tot rood en glad, later met verticale groeven.
De twijgen van zijn er in twee vormen: de lange loten van 10-50 cm, en de dwergloten van 2-5 mm. De twijgen hebben een bleekgele of lichtroze kleur, lang en hangend, bruine knoppen, met schubben en veel hars, zachte naalden van 2 tot 3 cm lang, die in bosjes van 20 tot 30 stuks aan korte loten groeien. Aan de lange loten staan de blaadjes solitair, aan de dwergloten staan ze in dichte kransjes van tien tot twintig stuks. De mannelijke bloemen verschijnen net even eerder dan de naalden en bestaan uit dichte bundeltjes gelige meeldraden. De vrouwelijke bloemen zijn schubbige rozetjes die verticaal aan de lange loten groeien. Eerst zijn ze groen, rood of paars van kleur; na bevruchting rijpen ze in ongeveer een halfjaar tot grauwbruine kleine kegeltjes van 1-5 cm groot.
Deze Japanse lork is afkomstig van het eiland Hondo, Leptolepsis betekent met brede kegelschubben. Kenmerkend voor deze soort zijn de lange, grove, verspreide en naar buiten uitstaande takken, die de boom een brede kegelvorm geven. Deze boom heeft licht roodpaarse, vaak blauwachtig bedauwde twijgen met vrij lange blauwgroene naalden. De zaadschubben zijn aan de rand naar buiten gebogen (zoals de bloemblaadjes van een roos). Hij is bij ons vaak als sierboom aangeplant.
Larix gmelinii de Aziatische lariks, komt van nature voor in Siberië. De soort komt echter ook voor in het noordoosten van Mongolië, het noordoosten van China (Heillongjiang), het oosten van de vallei van Yenisei tot aan Kamchatka.
Noord Korea en in Japan. In Siberië vormt de Aziatische lariks zeer uitgestrekte en grote wouden, de taiga is bioom (verzameling soorten van fauna en flora die in een habitat leeft en een bepaalde topografie bezet) dat wordt gekenmerkt door uitgestrekte, koude en vochtige naaldwouden. Ze groeien op 50-1200 m hoogte, op zowel moerassige als op goed gedraineerde gronden boven op de permafrost. Deze boom is in twee opzichten uniek; ten eerste omdat de Aziatische lariks de meeste noordelijk groeiende boom ter wereld is (hij groeit tot 72° 30′ NB in Ary-Mas op 102° 27′ OL) en het is ook een boom die tegen temperaturen kan van – 70 graden en heel oud kan worden, 900 tot 1000 jaar.
2: Larix gmelinii var. japonica: het grootste deel van deze variëteit komt voor op de Kurileilanden en op Sakhalin (Japan).
De nauw verwante Larix principis-rupprechtii wordt vaak door botanici gezien als een vierde variëteit met grotere kegels en dikkere zaadlobben die verder uit elkaar liggen dan de gewone soorten. Deze soort komt voor in China in het gebergte van Wutai Shan, ten westen van Peking.