Er is iets geknapt tussen 'Homeland' en jou. De verantwoordelijkheid ligt bij het konijn Hop | De Morgen
Er is iets geknapt tussen 'Homeland' en jou. De verantwoordelijkheid ligt bij het konijn Hop
Bart Eeckhout is hoofdredacteur bij De Morgen en papa van John John (9) en Missy (4). Elke week schrijft hij over zijn avonturen met zijn kroost.
✦Exclusief voor abonnees,Bart Eeckhout 3 november 2018, 09:00
Het konijn heet Hop. Niet het knuffelkonijn van Missy. Dat heet, nogal toepasselijk, Konijn. Gewoon, Konijn. Het knuffelkonijn Hop behoort toe aan Frannie. Zij is de dochter van Carrie, de dysfunctionele heldin uit de tv-reeks Homeland.
Op een mindere dag zou je ouderschap willen samenvatten als de ambitie om 's avonds uitgeteld de zetel te halen. Het is op zo'n dag dat je van onder het tv-dekentje weleens Homeland kunt bingewatchen. Hoe vermoeider geest en lichaam, hoe groter de lust om iets te zien ontploffen op de buis. Geloofwaardigheid is daarbij geen punt. Hoe nipter het Witte Huis alweer aan een aanslag ontsnapt, hoe liever.
En toch is er iets geknapt tussen Homeland en jou. Het gebeurde ongeveer halfweg in het laatste seizoen en de verantwoordelijkheid ligt bij het konijn Hop. Dat zit zo. Behalve een dysfunctionele speurder is protagoniste Carrie ook een dysfunctionele moeder. Na een zoveelste noodsituatie stuurt Carrie haar dochter met vrienden het ouderlijke pand uit. Maar Frannie kan moeilijk zonder haar knuffel. Herkenbaar, erg herkenbaar. Dus besluit mama Carrie om het konijn in te pakken in de reiskoffer die ze na zal sturen.
Euh... wat? Het is daar dat Homeland elke geloofwaardigheid verliest. Alles wil je aanvaarden in naam der fictie. De wereld redden met een schotwond in de schouder? Moet kunnen. Als enige ongedeerd uit een ontploft huis stappen? Vooruit maar. In je eentje het leven van de president redden? Waarom niet. Alles moet kunnen. Maar een moeder die de lievelingsknuffel niet aan haar om troost verlegen dochter meegeeft, maar koudweg in een valies stopt? Neen, sorry, dat kan niet.
Waar is Konijn? Het is thuis de meest gestelde vraag. Overal en altijd dient de knuffel beschikbaar te zijn. Helaas laat je dochter haar konijn ook overal en altijd rondslingeren. Gedrild als een Homeland-veiligheidsagent scan je alle ruimtes in het huis op zoek naar het pluchen beest. In de badkamer, achter de boekenkast, onder de stapel was: het konijn kan overal zijn. Altijd wordt het teruggevonden. Tot dusver.
Jouw beloning? Haar geluk. Hoe ze de knuffel met liefdevolle aandrang vastpakt. Hoe ze hem onder haar neus houdt, om die typische, ongewassen knuffelgeur diep te inhaleren. Hoe ze met een vingertje dwangmatig aan de broekspijp van het konijntje frunnikt. En hoe ze dan, uiteindelijk, met een zalige zucht alle onrust uit het lijf laat varen.
Sinds kort is de band losser gemaakt. Konijn hoeft al niet meer dagelijks mee naar school. Dat scheelt in de kansen dat het onvervangbare dier ooit echt onherroepelijk verloren gaat.
Dat tv-scenaristen er alvast rekening mee houden. Als ze hun vader- of moederheld(in) uit een brandend huis laten vluchten dan neemt die altijd kinderen en geliefden mee. En het knuffelkonijn. Alle andere opties ontberen elke geloofwaardigheid.