'Eerst was ik bang, nu ben ik vastberaden' | De Volkskrant
'Eerst was ik bang, nu ben ik vastberaden'
Vier opstandelingen in Libië vertellen waarom zij meedoen aan de opstand tegen kolonel Kadhafi. 'Leven onder Kadhafi is alsof we al dood zijn.'
TekstKees BroereFoto¿sSven Torfinn 7 maart 2011, 0:00
'In de eerste jaren onder Kadhafi gingen we er nog van uit dat we een goed leven zouden hebben. Daarom ook had hij toen de steun van het volk. Maar in de jaren zeventig werd duidelijk dat hij uit was op de totale controle.
Toen ook kwam de repressie tegen zijn tegenstanders, of mensen die hij als tegenstanders zag. Het moorden, het executeren: het is toen begonnen.
Zoals Mustafa, een neef van mijn moeder. Ik herinner me nog hoe hij bij ons thuis kwam, in zijn mooie uniform. Mustafa was soldaat en gelegerd in Misurata. Maar hij verloor het vertrouwen van zijn superieuren, en dus hebben ze hem vermoord. Dat was voor mij het begin van de haat tegen Kadhafi.
In de jaren negentig kwam er een beetje openheid in de samenleving. Maar niet genoeg. Weet u, Libië is een rijk land, maar kijk om u heen: er zijn te weinig huizen voor de mensen, de jongeren kunnen geen banen vinden. Het werd er eigenlijk alleen maar slechter en slechter op, wat ook Kadhafi ons vertelde. De meeste mensen hadden toen al genoeg van hem.
En toen begon dus ook hier, dit jaar, de revolutie. Ik woon een stukje buiten Benghazi en hoorde er niet meteen van. Maar mijn zonen vertelden het me. Ik was in het begin ontzettend bang. Het schieten in de straten, mensen die stierven. Maar ik ben een al wat oudere vrouw. Ik merkte toch ook dat het mij vastbesloten maakte te willen helpen om van deze man af te komen.
Nu probeer ik als vrijwilliger de rol te spelen van iemand die de jeugd moed kan inspreken. Ik weet dat we deze revolutie kunnen voltooien. God is met ons. Hij zal ons niet in de steek laten.'