Zodra wij door de entree zijn gelopen zien we een balie met daarachter drie dames en ernaast een beveiliger. Boven een van de dames van het ontvangstcomité hangt een bordje met UWV. Na de controle van mijn ID bewijs en de uitleg dat mijn vrouw geen ID heeft meegenomen wordt ons een formulier aangeboden om de reiskosten te declareren. Naar het vergeten ID=bewijs waarmee ik zou kunnen aantonen dat mijn chauffeur ook mijn vrouw is wordt niet meer gevraagd.
Ik observeer de grote ruimte en zie dat de mooie lichte houten vloer overgaat in wanden van glasplaten. De glasplaten zitten in dunne crème kleurige kozijnen en het glas is mooi blauw van kleur, in verschillende, maar bij elkaar passende tinten. Zes platen van ongeveer vijftig centimeter hoog en ruim tweehonderd centimeter lang boven elkaar. Er zit een enkele witte tussen. Naast elkaar maken meerdere van deze stapels een meters lange wand.
De vrouwelijke arts vraagt ons binnen en laat ons plaatsnemen. Weer moeten we bewijzen dat we zijn wie we zijn en dus leg ik mijn identiteitsbewijs op tafel. Omdat mijn vrouw zich niet kan legitimeren wordt mij expliciet gevraagd of zij aanwezig mag blijven bij dit gesprek. Ik antwoord dat ze de afgelopen drie jaren nog nooit bij een gesprek over dit onderwerp afwezig is geweest, dus nu ook niet.