En nochtans kon hij niet buiten teekenen. Meer dan eene obsessie, was het hem eene behoefte. Ontmoette hij op straat een type dat zijne aandacht trok, hij achtervolgde hem, een papiertje in de handpalm, het potlood tusschen de vingeren. Hij vergat het behangerswerk: hij was de bezetene der kunst. Ik herinner mij hoe hij, dagen na mekaar, een soort philosoof had opgevolgd. Die man was een figuur in de Gentsche geestelijke wereld. Oudambtenaar, van goeden huize, was hij betrokken geworden in eene zedenzaak. De gevangenis had hem de waarde geleerd der vrijheid, en al haar gebrek aan sociabiliteit. Zonder Loukianos gelezen te hebben, was hij iets als Menippos geworden. Zonder geld om zich behoorlijk te kleeden, had