Coaching bijeenkomst - Platform MS (Multiple Sclerose)
Theeleut momentje… Voordat ik op het idee kwam hier coaching aan te koppelen, vond ik het belangrijk dat mensen met elkaar konden verbinden. Op het platform kwamen er regelmatig berichten voorbij van mensen die de ander graag wilde ontmoeten. Ook merk ik dat er verdiepende vragen los komen op het platform waar een mooi gesprek uit voort kan komen. Maar je belt elkaar niet zomaar op. Hoe zou het zijn als we in gesprek konden met elkaar? Het fijnste is om elkaar te zien.
Ik deed een oproep om te zien of er behoefte was om af te spreken op een locatie in de buurt. Tot mijn verbazing kwamen er reacties over de behoefte voor een online bijeenkomst. Voor de meeste mensen is de afstand toch een probleem. Heel begrijpelijk natuurlijk en daarom een online versie. Dus ik was vastbesloten, via zoom gaan we elkaar ontmoeten!
Ik voel de bezorgdheid, de compassie en vooral de empathie
Samen theeleuten en praten over de dag. Dat is wat we gaan doen tijdens de coaching bijeenkomst op de dinsdag avond. Niet zomaar over de dag natuurlijk. Want, wat speelt er veel als je een lichaam hebt die niet 'zomaar' de dag beleefd. De dag wordt gevuld met lichamelijke klachten, onbeantwoorde vragen, onzekerheden, paniekmomenten, onbegrip, frustratie en dat is pas een kleinigheidje die de MS veroorzaakt.
Er wordt van ons brein ontzettend veel gevraagd en dat bespreek je allemaal met jezelf. Want, heb je jezelf wel eens afgevraagd hoeveel gesprekken je met jezelf gevoerd hebt sinds de diagnose?
Zo ver weg en toch zo dichtbij… Het mooie aan mensen bij elkaar brengen is dat we elkaar meer kunnen helpen dan we denken. Als een sociaal isolement je depressief kan maken, dan kan meer sociale contacten zorgen voor vreugde en verbinding. Sociaal contact doet zoveel voor de mens. Ik zie het al aan het onze Facebook pagina.
Het moest beter kunnen dan dit, bedacht ik mij
Voor mij is het een 'ons' want zo voelt het. Jullie zijn op afstand en ik heb jullie nog nooit gezien maar ik voel de verbinding als ik een vraag stel op het platform. Ik voel de bezorgdheid, de compassie en vooral de empathie. Op het platform weet ik dat de ander echt in staat is om mee te leven. Dat is iets wat mijn omgeving met liefde probeert maar nooit zo in de buurt komt als lotgenoten. Waarom dan een coaching?
In de afgelopen jaren heb ik met plezier mijn werk gedaan als praktijkverpleegkundige. Op bepaalde gezondheid gebieden had ik mij gespecialiseerd en besprak ik met patiënten leefstijl adviezen. Nadat ik zelf een diagnose MS kreeg heb ik mij enorm verdiept in de relatie met voeding. Niet omdat ik dacht dat ik kon genezen maar wel omdat ik er van overtuigd was mij beter te kunnen voelen.
De kwaliteit van mijn dagen, van mijn leven moest beter kunnen dan dit, bedacht ik mij. Nu voel ik mij al zoveel beter en ik weet dat er nog steeds winst te behalen is. Dit klinkt even makkelijk gezegd maar dat was het absoluut niet.
Het ging met kleine stapjes
In een eerder stuk op het platform beschrijf ik, hoe mijn jaar er vorig jaar uitzag. Om te komen waar ik nu ben heb ik mijzelf als praktijkverpleegkundige opgeroepen als personal coach. Wat zou ik adviseren aan mijzelf als een patiënt? Hierna heb ik een plan gemaakt met een doel en hele kleine tussendoelen om daar te komen.
Tuurlijk heb ik soms de hulp van iemand ingeroepen omdat ik het zelf even niet meer zag. Dat is heel logisch want de emotie kan soms behoorlijk in de weg zitten. Soms heb je gewoon even iemand nodig die het overzicht weer brengt.
Het ging met kleine stapjes. Echt hele kleine stapjes! Maar elke stap, hoe klein ook, was een overwinning. Dit gaf mij kracht en vertrouwen. Natuurlijk kwam er weer een dal. Een harde val met veel lange ziekte dagen. Maar zodra ik was opgeknapt pakte ik mijn plan er weer bij en zette ik weer een klein stapje. Een stapje richting een tussendoel was bijvoorbeeld om weer een maaltijd te koken voor mijn gezin.
Jij bepaalt zelf welk doel je stelt
Om daar te komen moest ik energie sparen. De vraag was dan: wie of wat heb ik daarvoor nodig? Ik kwam er ook achter dat de stap te groot was en stelde mijn doel bij. In plaats van de maaltijd koken werd mijn doel om het ontbijt van mijn dochter te maken.
Dat is wat ik een ander ook gun. Die succes momentjes kunnen ervaren zodat je heel dicht bij jezelf blijft en je trots kan zijn op hetgeen wat je doet en wie je bent. Door deze bijeenkomsten kan ik anderen helpen en inspireren en daar word ik heel blij van. Het geeft niet alleen heel veel voldoening maar de sociale contacten maken mij ook heel blij. Ik help een ander maar dus ook mijzelf ;)
Wat we gaan doen? In de coaching sessies bepaal jij zelf welk doel je stelt. Dat kan iets heel kleins zijn en heel waardevol. We stellen elkaar vragen, om je verder te helpen maar oordelen niet. Hierdoor blijft het een veilige en betrouwbare omgeving waarin je steun ervaart. Ik denk dat dat het belangrijkste is in de groep. Elkaar in de waarde laten en keuzes van een ander te respecteren. Wat voor de een werkt, werkt soms niet voor de ander. Dat moet ook prima zijn. Je vind zelf je eigen pad.
Inmiddels is de eerste bijeenkomst een feit en wat was het leuk om de groep te leren kennen. De openheid en interesse in elkaar is heel mooi om te zien. Wat een verschil in mensen die samen iets gemeenschappelijk hebben. Ik weet zeker dat hier nog veel goede gesprekken uit voort komen. Ook heb ik enorm veel zin om de groep nog beter te leren kennen!