1. Abdullah kan zijn hoofd afwenden, hij kan mensen aanspreken die de poster bekijken en hij kan zelfs een boek erover schrijven of een blog beginnen, maar hij verkiest het om andere mensen het recht te onthouden om die poster te zien. Omdat hij hun recht niet onderkent, of in elk geval ondergeschikt acht aan het recht van God om die posters niet op te hangen, waarbij hij zichzelf als werktuig beschouwt. Daarmee wordt zijn opvatting opgelegd als norm voor ieder individu, waarbij iedere nuance of respect voor andermans zienswijze terzijde wordt geschoven. En ja, daar hebben gelovigen vaker last van.
2. Nu zou je kunnen stellen dat Abdullah e.c. dermate geschokt zijn door de aanblik van een halfnaakte vrouw, of in het verlengde hiervan dat de maatschappij als geheel hier schade van ondervindt (zoals Hilkens wel betoogt, maar niet bewijst) dat in dit geval het belang van de maatschappij opweegt tegen het belang van Sapph, de kopers van dat product en de mensen die graag naar een poster van een mooie vrouw kijken. Zoiets vergt een bepaalde consensus, wat kan wel of wat kan niet. Los van het feit dat Abdullah die dialoog en consensus nooit gezocht heeft, noch die consensus wenst (‘je moet ergens beginnen’, leidt uiteindelijk tot zijn claim), kun je die consensus nooit bereiken met het inbreuk maken op een ander grondrecht: door vandalisme. En ja gelovigen zien toegeeflijk alweer vaak als een eerste stap in de juiste richting ipv een compromis.
Met alle nuanceringen die je aan kunt brengen, blijven voor mij een paar simpele feiten overeind staan. Abdullah legt graag zijn waarden op aan anderen en toont respect voor anderen noch voor de maatschappelijke consensus op dit vlak.
Nu keer ik het eens om. Ik ben van progressieve, feministische, libertair en atheïstisch huize en ik volg het voorbeeld van mijn ouders. Hoofddoekjes zijn in hun en mijn optiek niet alleen een reductie van de vrouw tot objecten van de seksuele voorkeur van de heteroseksuele man, maar mannen worden in deze optiek gereduceerd tot objecten die gevormd zijn op basis van opvattingen over wat heteroseksuele mannen aantrekkelijk moeten vinden.
Heb jij evenveel begrip voor mij als ik bij willekeurige passantes hoofddoekjes ga aftrekken om hen ‘te bevrijden’. Nee en terecht natuurlijk, omdat daarmee inbreuk wordt gemaakt op een belangrijker recht, nl dat van de vrouw zelf om een hoofddoek te dragen.
Niettemin heb jij wel alle begrip voor de actie van Abdullah en dat begrijp ik dus niet. Sterker nog, ik vind het subjectief en hypocriet.
De regel “Mohammedanen als subgroep van moslims, is werkelijk onzinnig.” bevestigt wat ik al vermoedde: je boek is de moeite van het lezen niet waard.
Wat bedoel je met gemakzuchtig? Ik heb simpelweg gekeken wat de belangrijkste thema’s zijn. Hoe/wat zou jij doen of aanvullen? Wat zie jij zoal in die grijstinten?
Uitstekend samengevat, zou ik zeggen. Ik weet overigens niet of al die jongens een moslimachtergrond hadden. Zou kunnen.
Ik snap je punt. Het gaat mij erom dat je het principiële punt, los kunt zien van de praktische consequenties. Misschien is het helemaal niet zo erg dat type afbeeldingen en zo (en er zijn ook studies die dat, heel voorzichtig, suggeren), maar moet je het dan nog doen?