Het is anders om getrouwd te zijn – Noyce Family
Gaan trouwen was een langdurig en gecompliceerd proces. Tim woonde in België, was Brits en geboren in Duitsland dus dat maakte het er niet makkelijker op voor de bureaucratie. We zijn bijna een jaar bezig geweest met alle formaliteiten en met alle voorbereidingen natuurlijk. Als je gaat trouwen is dat ook vaak waar je het over hebt; hoe je het hebt georganiseerd, waar je het hebt gedaan. Voor veel mensen is trouwen blijkbaar vooral een praktisch evenement. Voor ons niet, voor ons was (en is) het een heel belangrijke en romantische stap geweest.
Waarom we zijn gaan trouwen? Voor Tim was het alsof we al een afspraak hadden en hij me alleen maar moest herinneren aan dat feit vertelt hij. Wat vreemd is, want geen van tweeën hebben we ooit behoefte gevoeld aan trouwen met een van onze vorige liefdes en onze wederzijdse ouders waren ook al niet erg happig. Ik had iets, maar niet veel, meer tijd nodig om aan het idee te wennen dan Tim. Maar als je zo verliefd bent en echt heel erg zeker weet dat je de rest van je leven met diegene door wilt brengen (en op ons 31e was dit voor allebei de eerste keer) is gaan trouwen de sterkste, meest openbare manier om dat aan elkaar en de wereld te melden. Romantiek is sterk spul…
Ik had me nog nooit in trouwen en wat daarvoor nodig is verdiept en heb een boel geleerd in die tijd. Dat je populaire lokaties vér van te voren moet reserveren, dat je op verschillende lokaties op verschillende manieren kunt trouwen, dat je afspraken moet maken om trouwjurken in een trouwjurkenwinkel te bekijken, dat je uiteindelijk echt een heel minitieus draaiboek moet maken als je het echt op een bepaalde manier wilt hebben, etc.
Uiteindelijk bleek dat we burgerlijk wilde trouwen, maar dat Tim gewend was dat huwelijken in kerken plaatsvonden en daar dus een voorkeur voor had. Verder bleek het voor ons heel belangrijk te zijn dat we deze dag beleefden met iedereen die ons lief was en dat de persoonlijke touch duidelijk aanwezig was. De trouwauto was de oldtimer Citroën van Saskia, die ook mijn haar deed (speciaal meegegaan naar de kapper om het te leren). De bruidstaart werd gemaakt en gegeven door Robert en Ilse, in de kerk zong een Judy voor ons; de hele dag door waren er dit soort persoonlijke en daarom voor ons erg belangrijke connecties.
Tim bleek verder eigenlijk veel traditioneler te zijn dan hij had gedacht. Hij wilde absoluut niet mee om mijn jurk uit te zoeken; hij wilde de jurk pas op de dag zelf voor het eerst zien. Hij sliep dus ook samen met zijn ceremoniemeester in een hotel de nacht voor de bruiloft. Ikzelf bleek minder traditioneel te zijn dan ik dacht. Eindelijk had ik de gelegenheid om de "Sissy jurk" te dragen die ik als klein meisje zo bewonderde… om er bij het uitproberen achter te komen dat ik me gewoon niet mezelf voel in zo'n jurk. Doe mij maar eenvoudige belijningen en veel bewegingsvrijheid, daar voel ik me veel fijner bij.
Op de dag van de bruiloft waren twee van mijn beste vriendinnen blijven slapen om me te helpen. Gelukkig maar, want de boel begon al gelijk met onverwachte hindernissen; er was bloemencorso en veel straten waren afgezet. De fotograaf was te laat, de plattegronden die we alle buitenlanders hadden gegeven klopten niet meer…. Gelukkig hadden we de avond ervoren alle verantwoordelijkheden voor de organisatie bij de ceremoniemeesters gelegd, wij hoefden ons nergens meer druk over te maken.
Toen de fotograaf er was, en Tim dus mocht komen, was het even heel vreemd. Je bent alletwee helemaal opgedoft, dus je kunt niet echt knuffelen of zoenen… maar je kunt toch ook moeilijk een hand geven. Gelukkig nam de fotograaf ons gelijk mee naar de plaats die we uit hadden gekozen om foto's te maken (bij de havens van Amsterdam, we zijn niet de types voor zwanen in parken, we zijn alletwee stadskinderen). Daar moesten we lopen, springen, huppelen, dus de gêne was al snel voorbij.
De ochtend was droog en grijs geweest, maar toen we bij ons schattige kerkje aankwamen brak de zon in volle glorie door. Iedereen zat al binnen (we waren laat, want twee getuigen waren er nog niet. Eentje was zelfs zo vast komen te zitten in het bloemencorso dat hij de hele plechtigheid heeft gemist…) en wachtte op ons. En toen we naar binnen kwamen scheen de zon door de gebrandschilderde ramen, Judy (die in de Antwerpse opera zingt) begon te zingen en de mensen gingen spontaan allemaal staan. Op dat moment belandde ik op een grote warme roze wolk waar ik de rest van de dag niet meer van af ben gekomen.
De plechtigheid was wat Tim treffend beschrijft als een mix van pure romantiek en Nederlands pragmatisme. Achter ons hoorden we het geroezemoes van onze vrienden en familie, compleet met huilende babies en rondrennende peuters; precies zoals we het ons voor hadden gesteld. De speech van de ambtenaar van de burgerlijke stand was goed en duidelijk, met wat komische noten toen hij bijna door een bij werd aangevallen. En toen hij halverwege rethorisch vroeg "U vraagt u misschien af waarom deze twee mensen gaan trouwen" schalde mijn aandachtig toeluisterende moeder spontaan "Ja waarom?" door de kerk. Ik viel bijna van mijn stoel van het lachen (letterlijk) en Tim moest me echt even tot de orde knijpen. Waarna ik bijna weer in tranen uitbarste toen Judy heel prachtig en ontroerend "Du Ring an meiner Finger" en "One hand, one heart" zong. Maar uiteindelijk kwamen we toch bij het officiële gedeelte. Tim kreeg de vraag in het Engels, ik in het Nederlands…. en na ons "yes I do" waren we man en vrouw.