Ik ben de Deur" Joh. 10: 9a.
We weten allemaal wat een deur is. Het is de toegang tot het huis. Het is niet prettig voor een dichte deur te staan. Niet thuis! Of nog erger: wanneer de deur voor je dichtgedaan wordt! "Voor u hier in mijn huis geen plaats." Er is een deur die voor niemand opengaat. Voor koning noch onderdanen, voor rijken noch armen, voor geleerden noch eenvoudigen. Dat is de deur naar het paradijs. We zijn daar allemaal van afkomstig. Die deur hebben we zelf dichtgedaan. Wat zeg ik: op het nachtslot geworpen! We zijn van God afgeweken met een eeuwige afwijking. Moedwillig en vrijwillig! We leven nu dus buiten het paradijs, gescheiden van God, en innig verbonden met de wereld. Hoe kleeft mijn ziel aan het stof, aan de duivel, voor wie we gekozen hebben en aan de zonde, waarvan wij een slaaf zijn geworden. Bij de mens vandaan is het onmogelijk in het paradijs te komen. Nee, bij de mens vandaan niet mogelijk, maar o eeuwig wonder, bij God vandaan wel!
Begrijpt u dat? Onder ons. Ver bij Zijn Vader vandaan. Ver bij de Hemel vandaan; 33 jaar lang. Daar komt nog iets bij. Hij is gekomen tot de Zijnen, maar de Zijnen hebben Hem niet aangenomen. Ze hebben Hem verworpen. Waarom? Zij erkenden Hem niet als de van de Vader gezondene. Zij miskenden Hem als de Zoon van God. Buiten Jeruzalem, buiten de heilige stad, is Hij aan het schandhout genageld en daar heeft Hij het in grote zielsbenauwdheid uitgeroepen: "Mijn God, Mijn God, waarom hebt Gij Mij verlaten?" Voor Hem de hemel dicht, opdat Hij voor een doemschuldig zondaar de Deur zou zijn naar het Vaderhart Gods! Hij heeft voor de zonde betaald. Aan het recht van God voldaan. De vloek veranderd in een zegen! De deur geopend naar het paradijs. "Ik ben de Deur". Hij is de goede Herder. De Herder, Die Zijn leven gegeven heeft voor de schapen. David mocht in Psalm 23 er al van zingen: "De Heere is mijn herder, mij zal niets ontbreken." Ja, dat zeiden de Farizeeën en Schriftgeleerden ook: "mij zal niets ontbreken". Maar als twee hetzelfde zeggen, dan is het nog niet hetzelfde! David had alles buiten zichzelf in Christus. Zij echter dachten dat zij alles hadden, buiten Christus om. In zichzelf. Zij meenden dat zij al een burger waren van het Koninkrijk. Zij hadden zelf een deur gemaakt van eigenwillige godsdienst en goede werken. In hun twistgesprek met de Heere Jezus over de genezing van de blindgeborenen zeiden ze: "Zijn wij dan ook blind?" Inderdaad. De blindheid brengt echter mee, dat je de blindheid niet ziet. De prediking van vrije genade is voor hen een ergernis. Zij dachten dat ze alles waren en de Heere Jezus zegt: "U bent niets". Dat verwekte vijandschap. En er is niets dat meer vijandschap verwekt, dan dat de mens wordt aangetast in zijn godsdienst!
De geringste geloofsoefening geeft al zoveel vreugde. De mogelijkheid van zalig worden te mogen zien in die Deur. Dan leven we het in: ik sta er buiten. Hoe gaat het naar God schreiende hart roepen: "Och, werd mijn ziel door U gered!" Voor zulken wordt het een eeuwig wonder. Ik ben de Deur. Zondaren en goddelozen met Hem verzoend. "Die door Mij ingaat, zal behouden worden". Die kan niet meer omkomen! Immers, wie zal beschuldiging inbrengen tegen de uitverkorenen Gods? Ze zullen bij Hem hebben leven en overvloed! Ze zullen ingaan en uitgaan en weide vinden. 's Avonds gaan ze in de stal. Daar zijn ze veilig. 's Morgens gaan ze uit en leidt de goede Herder hen naar de grazige weiden. Veiligheid en verkwikking. Dagelijks uit Christus te mogen worden bediend. Dat is zaligheid. Als de Heere er Zelf niet aan te pas komt, zal niemand door die Deur ingaan. Dat is één van de eerste dingen die Gods kinderen, wanneer ze wat dieper ingeleid worden in het stuk der ellende, moeten zeggen. Een eenzijdig werk. In de verwerving en toepassing van het heil. Soli Deo Gloria!
Mijn onbekeerde lezer: vraag veel om ontdekkend licht, om die Deur te mogen zien! Buiten die Deur is geen leven, maar een eeuwig zielsverderf! Ik ben de Deur!