Een ieder heeft recht op arbeid, op vrije keuze van beroep, op rechtmatige en gunstige arbeidsvoorwaarden en op bescherming tegen werkloosheid. Een ieder, zonder enige achterstelling, heeft recht op gelijk loon voor gelijke arbeid.
Desondanks tonen de statistieken een heel andere, trieste realiteit: die van de voortdurende discriminatie op de arbeidsmarkt in de Europese Unie.
De werkloosheidsgraad van jongeren die in een Europees land geboren zijn uit geïmmigreerde ouders is 50% hoger dan die van jongeren zonder migratieachtergrond. Eén op vijf van hen stelt reeds slachtoffer geweest te zijn van discriminatie. In België toont de Sociaal-Economische Monitoring van 2015 aan dat het ongelijkheid troef is bij de toegang tot de arbeidsmarkt. De achterstelling van mensen met een vreemde origine is manifest.
Deze alarmerende vaststelling wordt door iedereen erkend, en hoewel de situatie jaar na jaar aangeklaagd wordt, verbetert ze niet. Nochtans bestaat er op alle niveaus wetgeving die racisme en discriminatie verbiedt. Waarom blijft de rechtspraak anekdotisch? Waarom worden er niet meer procedures gestart om discriminatie te stoppen of te laten bestraffen? Welke zijn de hindernissen die de gediscrimineerde bevolkingsgroepen ervan weerhouden om naar de rechtbank te stappen? Hoe kan discriminatie bewezen worden?
Het colloquium zal het woord geven aan juristen en aan mensen uit het middenveld en de vakbond, die een antwoord bieden op deze vragen en juridische oplossingen kunnen voorstellen.
Het recht kan allicht niet alle maatschappelijke problemen oplossen, maar het is belangrijk dat juristen het debat mee dragen en van het recht een motor tot verandering maken.