Het weekend inzetten met Laura (Essentialhonesty.be) en lustig bijkletsen. Een vrouwtje naar m'n hart!
Ik vond het zo leuk om Lola (de klaspop) te maken dat ik nog een exemplaar maakte. Deze gaat momenteel nog naamloos door het leven.
Het appartement begint er goed uit te zien. Nog heel even en dan worden de laatste aanpassingen gedaan. Wat betekent dat ik er bijna mag gaan wonen...
Gezien mijn nichtje jarig was deze maand (zie voorgaande taartjes) had ik een trip naar de K3 show voorzien. Hier zien jullie Hanne, Marthe en Klaasje in volle glorie.
Toen ik naar het werk reed, moest ik de hele rit achter deze vrachtwagen rijden. Ik hield mijn hart vast en hoopte dat ze niet zouden omkieperen...

Het uitspreken ervan maakte het opeens erg echt. Bijna tastbaar. Het echte tastbare deel was hopelijk al weggesneden. Maar het litteken was voor ons beiden nog erg voelbaar.
Zoals bij zoveel mensen leek het een ver van ons bed show. °Dramatische muziek° KANKER. Maar blijkbaar lag het al een tijdje midden in ons bed. Aan het voeteinde van mijn man, om precies te zijn.
Het begon met een “kleine” moedervlek. Mooi gaaf, symmetrisch rond en in 1 kleur. Dus in theorie niets om je zorgen over te maken. Alleen… is hij nu groter geworden? In eerste instantie gingen we dus niet eens voor mijn man langs bij de huidarts, maar voor onze jongste zoon die last begon te krijgen van eczeem. De moedervlek van mijn man deden we er in ene weg bij.
Je zou zeggen dat er geen tekening bij gemaakt moest worden, maar de huidarts deed het toch. Uitgerekend op 1 april zat ik met mijn man bij de oncoloog. Slechtste 1-april-grap ooit.
Het nieuws vertellen aan naasten voelde heel vreemd; zeggen dat je iets hebt dat (hopelijk) net is weggesneden. Zoals zeggen dat je een vlek hebt op je T-shirt maar dat je hem er al uitgewassen hebt. Het probleem is er alleen eentje dat je niet kan zien. Misschien is de vlek wel in de vezels gekropen en komt hij langzaam terug wanneer het T-shirt even in de kast ligt. (Mama’s van spuugbaby’s weten waar ik het over heb).
Omdat de melanoom zich al in stadium 2 bevond, volgden er al snel een hele hoop onderzoeken. Het vlekje was weliswaar weggesneden, maar die ienemini kankercellen konden zich wel eens verspreid hebben.
Veel tijd om na te denken is er niet, je stapt gewoon de medische molen in en zit graag twee uur in de auto om in en uit het ziekenhuis te geraken. Enkel dat uur extra in de (verkeerde) wachtkamer viel minder in de smaak.
Pet-scan, schildwachtklierprocedure, therapeutische excisie en huidtransplantatie… Hij onderging het allemaal.
Ondertussen speelden er in mijn hoofd allerlei rampscenario’s af, afgewisseld met het gevoel van aanstelleritis…