Het komt dan ook regelmatig voor dat uitgeprocedeerde moeders met hun kinderen in Nederland worden 'geklinkerd', op straat gezet, dakloos gemaakt. Zij komen meestal in de noodopvang terecht of zoeken inderdaad hun heil elders.
De Staat kijkt hier met opzet weg van de consequenties voor de kinderen, uit politieke motieven. Of zoals het arrest het zegt: de Staat verschuilt zich achter de moeder. De gevolgen van haar keuze mag je de kinderen niet aanrekenen.
Zulke uitspraken mogen niet alleen zuiver juridisch worden beoordeeld. Ze hebben een morele lading, die relevant is voor de partijen die met het beleid instemden. Illegalen uit de opvang zetten maakt van kinderen echte slachtoffers. Wil de Kamer dat? Hoe is dat te rijmen met bezorgde debatten over tekortschieten in de jeugdzorg, kindermishandeling, het tekort aan voogden, etcetera? Over een 'zeilmeisje' heeft heel Nederland een mening, maar drie kinderen van een Angolese moeder in Ter Apel mogen voortaan op straat slapen.
Rechtsstaten die mensenrechten respecteren, moeten soms voldongen feiten accepteren. Gezinsvorming bij illegalen kan ook ontmoedigd worden door snellere procedures, eerlijke voorlichting en een betere voorbereiding op vertrek.