Back in the USA (11, slot) |
HomeDe BuitencategorieBack in the USA (11, slot)
12 november 2015 Chris Ebbe De Buitencategorie, Wereldvenster Reacties uitgeschakeld voor Back in the USA (11, slot)
Er hangen donkere wolken boven Olympic National Park, juist op de dag dat wij naar Hurricane Ridge willen. Toch maar naar het Visitors Center gereden, misschien weten zij of het nog opklaart.
'A great day for a visit,' zegt de ranger met een big smile. 'Boven de wolken op de top schijnt de zon.'
In de somberte van de grijze dag beginnen wij aan een rit van zevenentwintig kilometer. Slingerend voert de weg ons naar boven, links van ons het dal, hier en daar een flard mist. Na vijftien kilometer kijken we tegen een donker plafond aan, we rijden het wolkendek in, ontsteken de mistlampen, minderen vaart, houden de gele streep in het midden van de weg nauwlettend in het oog.
Een paar kilometer voor de top klaart het op, de zon vertoont zich in al zijn glorie, straalt over de hellingen met alpenweiden en sparren, in de verte besneeuwde pieken, de wolken contrasteren strakwit tegen de diepblauwe lucht.
We stappen uit, de berglucht streelt tintelfris onze wangen, we ruiken het frisgroen van de sparren. We nemen de wandeling naar Sunset Point. Zonder inspanning lopen we op het geasfalteerde bergpad, alsof we op weg zijn naar de kruidenier om de hoek. Rechtsaf voert een onverharde trail naar boven, het wordt allengs steiler, we staan stil om uit te rusten, happen naar adem in de ijle berglucht. Nog honderd meter te gaan, hijgend bereiken we de High Ridge.
Als een draadje breiwol slingert beneden de weg tussen de hellingen, ver voor ons verrijzen de Olympic en Cascade Mountains, nog verder weg ligt Canada. Hoog boven de weiden en bosschages cirkelt een arend speurend naar marmotten.
Onder de indruk beginnen wij zwijgend aan de afdaling. Een eekhoorn dartelt tussen de takken van een spar, blijft stil zitten op zijn achterpoten, kijkt met zijn kraaloogjes in het rond, knabbelt aan een hapje. Plotseling schrikt het diertje van luide stemmen en storend lachen. Weg is hij.
Met de pest in ons lijf vervolgen we onze weg, het lawaai neemt toe, een korhoen vlucht weg in de lage begroeiing, dan, voor ons zien we een opengetrokken blik Japanners, die Amerika op z'n Amerikaans doen: met een bus in groepen van de ene highlight naar de andere. Heel on-Amerikaans zijn ze al ketend een stukje de trail opgelopen. Een humorist heeft een grote zwam van een boom geplukt, doet of hij hem opeet, lachen, gieren, brullen. Er worden foto's en selfies gemaakt, respectloos gooit hij de zwam terzijde, zelfs de brutale kraaien wordt het teveel en kiezen krassend het luchtruim.
In het Information Center leren wij hoe zuinig hier met de natuur wordt omgegaan: blijf op de paden lopen, vertrap geen micro-ecosystemen, maak geen lawaai, benader geen wilde dieren, voer ze niet, menseneten kan zelfs dodelijk zijn, verjaag dieren die je benaderen door te schreeuwen of met stenen te gooien, meldt hardnekkige opdringers aan de ranger, berggeiten kunnen je ernstig verwonden en zelfs de kleine chipmonk kan gemeen bijten en… laat achter wat hier hoort, neem mee terug, wat je hebt meegebracht.