De dikste boom van Nederland is al bijna vijfhonderd jaar oud en wordt De Kabouterboom genoemd. De Kabouterboom is te vinden in Beek bij Nijmegen. Download op de site het kabouterboekje vol leuke opdrachten en kleurplaten en ga op ontdekkingstocht, op zoek naar kabouters die in het bos wonen. Zoals kabouter Smulpaap, die graag op zoek gaat naar hapjes bij een restaurant. Of kabouter Pienter, die je vast aan het werk vindt om het bos netjes te houden. Let extra goed op als je een houten paddenstoel ziet, want daar is er vaak één te vinden. En natuurlijk bij De Kabouterboom zelf. Leuk voor kinderen van twee tot tien jaar.
Kabouterroute langs de Kabouterboom in Beek-Ubbergen leent zich ook goed voor een familiedag, schoolreisje en bruidsreportage of trouwlocatie of trouwfeest. Deze activiteit is geschikt voor het hele gezin, kinderen, volwassenen en ouderen.

Platform over duurzaamheid in Almere. Om te informeren over subsidieaanvragen en meer, te inspireren, te enthousiasmeren en aan te zetten tot actie. Om betrokken te worden en te blijven bij het uitbouwen van de groene en gezonde stad van de toekomst.
De website is het startpunt voor duurzaamheid in Almere en andere thema’s die te maken hebben met duurzaamheid. De nieuwe website is een platform waarin alle thema’s die passen bij “growinggreencities” en groenengezond” in Almere samenkomen.
De initiatieven die er in Almere zijn op het gebied van duurzaamheid, zijn een belangrijk onderdeel op de website, naast nieuws en algemene pagina’s met achtergrondinformatie.

Na een voorspoedige reis, tegen alle sneeuwberichten van eerder in de week, kwamen we vrijdagavond toevalligerwijs (ondanks dat we elkaar kwijt waren geraakt) binnen een paar minuten aan in Gerullis. Alwaar we het ouderlijk huis van Gaby voor onszelf hadden. Met de verzekeringen dat ze morgen toch echt een huis kon regelen met bedden (wat dan het subtiel verplaatsten van andere hurende jagers zou betekenen), en dat we echt niet te veel hoefden te betalen, omdat we op de 'grond' moesten slapen. Nou ja, een beetje batavier is wat gewend, dus met de auto's vol met luchtbedden, matrastoppers, en de recentelijk gekochte, en beruchte blokkendoos van Peter, waren we goed gewapend voor een weekendje "back to basic".
Peter's blokken-stapel spel zou ons veel, frustratie, slapeloze nachten, en zenuwaanvallen hebben gekost, ware het niet dat Gaby genoeg flessen Bittburger en lokale wijntjes had neergezet om onszelf rijkelijk te bezatten. Sanne toonde zich een ware meesteres in het spel, en heeft zaterdag een hoogtepunt van 30!!! blokjes weten vast te leggen onder toezicht van menig aangeschoten Batavier. (Waarvoor respect, ik had de avond ervoor tot 4 keer 25 blokjes weten te stapelen, en kon nog niet slapen...).
Zaterdag 's ochtends was het landschap, en de auto's met kayakken erop compleet ondergesneeuwd, en was de groep in dubio of we er een lekkere sneeuwwandeling van wilde maken, of toch maar een dagje op het water zouden gaan zitten (red: die blokken hebben eringehakt bij Hein, de ochtendsneeuw kwam pas op zondag :). Gelukkig hadden we opperhoofd Menno bij ons, die de hele groep wist te pleasen, door er een gezellig dagje Usbach van te maken. Van geruchten hadden we al vernomen dat deze rivier enigszins bezaaid zou zijn met bomen, maar koppigheid van ons opperhoofd leidde ertoe dat we zelf hebben mogen ondervinden wat dat betekende ;) (red: ach wat heet nou bezaaid, kan toch nooit erger zijn dan een Baybach :)
Na een vlotte start (met zelfs echte zon!) met de twee rookies (Marjolein en ik), als voorvaarders op deze rustig kabbelende beek, waarop in het begin toch niet zoveel zou zitten, en we vooral uit moesten kijken naar het laatste stuk, waar een wonderlijk kloofje zou zitten, kwam na niet al te lang het eerste boompje in zicht. Eerst nog wel ff het stuwtje afstuiteren, maar daarna werd onze gemoedelijke tocht omgetoverd in een heus Wild-Wandel-Weekend.
Stuwtje, in de normale doorgang rechts langs de muur zit hout, dus maar midden door, geen probleem met laag water.
Het hek was van de dam, en alsof er iemand mikado in het bos had gespeeld, werden Marjolein's boomscout-skills behoorlijk op de proef gesteld. Ik kan me nog herinneren, dat Cees na 2 uur vroeg..... "heeft iemand die bomen al geteld eigenlijk?" en dat ik me nog meen te herinneren dat ik zei een stuk of 7........dat voelde als zooooooo lang geleden toen we uiteindelijk bij de beloofde kloof aankwamen, nadat we over minstens nog 3x zoveel bomen heen hebben moeten klauteren en tussen de rest door hebben mogen slalommen (Maarten kan trots op ons zijn!).
En ja hoor... ook het kloofje was bezaaid met ietwat groot uitgevallen lucifers die ons een zeer mooie route belemmerden. Pindakaas.....toch nog maar een keer de schouder eronder, en vanaf boven toezien hoe er heerlijke walsjes, prachtige surfgolven, en pientere passages aan ons voorbijgingen. Nog net 1 vervalletje mee kunnen pikken, en toen was het klaar met de pret. Tip voor de komende 5 jaar: tenzij we met een team kettingzagen in de boot gaan varen......is deze beek helaas voorlopig passé. Een heel groot voordeel: niemand heeft het koud gehad, en een prima workout gehad! Ach, de stukjes die we wel gevaren hebben waren best leuk, en varen in een winterse eiffel heeft altijd wel iets.
's Avonds hebben we afscheid genomen van Denis en Hans, welke voor deze beek helemaal op en neer zijn komen rijden. En na een winterse sneeuwbui kwam chefkok net op tijd binnen om de rest te delegeren met de Chili-Con-Jamie, waar Anke een meesterlijk prutje van had gemaakt. Dit is dan ook de bewuste avond dat Sanne haar record vestigde met ik zeg het nogmaals: 30!!!! blokjes. Dankjewel Peter voor het vermaak dit weekend! Door alle kayakfitness van de middag was iedereen toch wel een paar uur eerder slaapklaar dan de dag ervoor, en zijn de meesten relatief vroeg in gaan slapen, om de volgende dag weer fris (want dat was het!) en fruitig op te staan. En toen lag er dus opeens die 10 cm sneeuw en staat om half negen Gaby met twee schalen warme broodjes voor de deur .
Omdat 2,5 uur rijden naar Menno's favoriete boven-lesse toch net iets te veel van het goede was met een sneeuw-wit wegdek, besloten we vandaag de Midden-Rur te gaan treiteren, en ons geluk op de Peddelbach (red: die houden we erin!) te zoeken. Ik hoop dat we nog foto's hebben van de bevroren spatzeilen, helmen en zwemvesten die sommigen in hun bootje vonden (koud hè Menno? ;) en stijf bevroren waren. Les voor de volgende keer (red: en dat je dan de rivier moet gebruiken om je kanospullen te ontdooien, brrrrrrr...).