‘You can’t always get what you want’, zo klinkt het ergens halverwege The Rolling Stones’ optreden in de Johan Cruijff ArenA. Het is nog waar ook, want het wensenlijstje van vanavond valt – hoe graag we ook willen – helaas niet volledig af te strepen. Dat heeft voornamelijk te maken met het geluid in het Amsterdamse voetbalstadion, dat de eerste drie, vier, vijf nummers te wensen over laat. En dan drukken we ons nog voorzichtig uit.
Dan iets heel anders: het mag een godswonder genoemd worden dat Mick, Keith, Charlie en Ronnie – inmiddels allen ruim de 70 gepasseerd – nog zo’n show weg weten te geven. Toegegeven, heel fris zien ze er niet meer uit, maar uit alles blijkt dat deze mannen hier niet staan om geld binnen te harken. Integendeel, het enthousiasme spat er vanaf, met Jagger voorop. 74 (vier-en-ze-ven-tig) is hij inmiddels, maar de manier waarop hij over het podium dendert, is er een waar menig frontman een puntje aan kan zuigen. Het is niet voor niets dat er een nummer is geschreven dat ‘Moves Like Jagger’ heet, zo blijkt vanavond maar weer eens.
Tijdens opener(!) Sympathy For The Devil zit-ie er dan ook gelijk vol op, ook al merk je daar vanwege het waardeloze geluid aanvankelijk bar weinig van. Zelfs Richards’ iconische gitaarlijnen vallen in het water, maar dan blijkt voor het eerst hoe goed de sfeer in het stadion is: het lijkt vrijwel niemand wat te deren. Da’s maar goed ook, want de tienduizenden aanwezigen hebben ook nog wel even met dat zorgwekkend slechte geluid te dealen. Bij ‘Tumbling Dice’ is het gelukkig al een stuk beter, waarmee gelijk voor het eerste hoogtepunt van de avond getekend wordt. Op plaat speelt Jagger, gestoken in een geweldige colbert vol glitters (plus dito shirt), niet eens een hele grote rol op dit nummer, maar live draagt-ie ‘m geweldig.
De stoomtrein dendert vanaf dat moment onophoudelijk door, om pas een kleine twee uur later te eindigen. In de tussentijd switcht Jagger liefst twee keer van outfit, waardoor-ie onder meer in de eigen Stones’ merch loopt te schitteren, om even later weer mooi in een glitteroutfit te verschijnen, terwijl Keith zijn shirt inwisselt voor een (geweldig) flamingohemd – het lijkt zo potdomme wel een popshow. Al deze verkleedpartijen nemen niet weg dat er voldoende ruimte is voor een rits muzikale uitspattingen, niet in de laatste plaats van basgitarist Darryl ‘The Munch’ Jones, die alle plek krijgt om zijn muzikale kwaliteiten te laten zien. Zulke momenten had deze show best meer mogen hebben, want ook al nemen de mannen alle tijd om de ArenA om hun vinger te winden – we zijn ruim twee uur verder als we eenmaal naar buiten wandelen – dit soort muzikanten mag je best wat meer in het zonnetje zetten.
Uiteindelijk slaat de vlam er pas écht halverwege in, wanneer You Can’t Always Get What You Want doodleuk wordt opgevolgd door een geweldige versie van Paint It Black en Honky Tonk Woman, waarbij Jagger (terecht) uitgebreid de ruimte neemt om de band voor te stellen. Vervolgens komt er een gevreesd blokje – althans, afgaand op de Stones’ meest recente show op Pinkpop – waarbij Richards het zangstokje van Jagger overneemt. Echter, plots blijkt de gitarist dat donders goed kunnen. Afgezien van de rits aanwezigen die de trappen afstormt om even van de sanitaire voorzieningen gebruik te maken, gaat Happy er meer dan goed in bij het publiek. Aan de andere kant: doe ons toch Jagger maar. Gelukkig neemt hij even later dan ook weer de vocalen voor zijn rekening, om via onder meer Start Me Up – hij is de moves nog steeds niet verleerd, heus niet – en een geweldige versie van Jumpin’ Jack Flash bij een ijzersterk slotstuk te belanden.
In de tussentijd werkt Jagger hier en daar wat aan zijn Nederlands, vraagt hij zich af of er mensen uit ‘Rotterdem’ of ‘Growningeun’ zijn en bedankt hij de ArenA meermaals in die zelfde taal – het gaat hem nog goed af ook. En ja, als je, na al die hits, ook nog af kunt sluiten met het tweeluik Gimme Shelter, waarbij het vuur pas écht naar boven lijkt te komen en (I Can’t Get No) Satisfaction, dan mag je best spreken van een uitstekende show. The Rolling Stones mogen hun hoogtijdagen dan misschien wel achter zich hebben liggen, maar zolang je op deze leeftijd nog met zoveel plezier en energie deze kwaliteit kan waarborgen, dan mag je gewoon lekker blijven optreden. Op naar de Gelredome!