LWL � Joods Leven in Europa buiten de grote steden � Joden op de veemarkt
Joodse veehandelaren zagen er op de markt net zo uit als hun niet-joodse collega�s: ze hadden een pet op, droegen klompen en spraken Gronings.
Toch werden op de veemarkt ook veel woorden uit het Jiddisch (joodse volkstaal) gebruikt, ook door niet-joodse handelaren. Deze namen allerlei Jiddische woorden van hun joodse collega�s over, en dan vooral de Jiddische getallen. Zo ontstond een vakjargon voor veehandelaren dat bestond uit Jiddische en Nederlandse woorden. Zelfs na de oorlog bleven niet-joden op de veemarkten deze Jiddische woorden gebruiken.
Paardenslagerij in de Folkingestraat, begin van de 19e eeuw. De eigenaar, Mozes Nijveen, was Joods. Dat is merkwaardig, want Joden mogen geen paardenvlees eten omdat het niet kooosjer is.
Joodse veehandelaren en joodse klanten onderhandelden met elkaar vaak in een mengsel van Gronings dialect, Nederlands en jiddisch. Zo�n gesprek zou zo gegaan kunnen zijn: "Hei je veel beheime aan de sjok? (Heb je veel koeien op de markt?) En hoe was de massematten gisteren? (Hoe was de handel gisteren?) Wat voor meke vroag je voor die beime? (Hoeveel geld vraag je voor die koe?) Wat is het voor een beime? (Wat is het voor een beest?)."