Recensie: Het ongelofelijke schooljaar van Scarlett M. – Pluizenbol.nl
Het ongelofelijke schooljaar van Scarlett M. / The Murder of Bindy Mackenzie
Aantal bladzijdes: 478
Scarlett heeft het zwaar op school: ze is een overijverige leerling en daardoor niet erg geliefd bij haar klasgenoten. In het nieuwe schooljaar neemt ze zich voor om vrienden te maken.
Die mogelijkheid dient zich aan wanneer ze het nieuwe vak 'vos' krijgt: Vriendschap, Ontwikkeling en Samenwerking.
De docente is nieuw en zit vol gekke ideeën. Scarlett vindt de lessen raar, maar gelukkig wordt de aardige Finnegan haar steun en toeverlaat. Naarmate het schooljaar vordert, voelt Scarlett zich steeds vaker ziek.
Hoe moet ze nu vrienden maken? En hoe houdt ze haar schoolprestaties op peil? Wanneer er ook nog een complot tegen haar lijkt te bestaan, komt Scarlett voor een moeilijke opgave te staan.
Gelukkig heeft ze meer vrienden dan ze denkt…
Van deze schrijfster had ik al wat boeken gelezen en in het begin moest ik altijd even aan de schrijfstijl wennen. Ik was benieuwd of dat in dit boek ook het geval was en ja, ook hier moest ik behoorlijk wennen.
Het verhaal wordt verteld vanuit dagboeken, verslagen van lessen en briefjes. Alles wat je kunt gebruiken om iets niet direct te vertellen. Het draait om Scarlett, haar overpeinzingen en de memo's die ze verstuurt. Ik kan me goed voorstellen dat je het irritant vindt als het op die manier verteld wordt en dat vond ik in het begin ook. Bij dit boek moest ik er echt even inkomen voor het me pakte.
Het boek is verrassend leuk, ondanks de vertelstijl en er zitten ook een paar onverwachte plotwendingen in die ik echt niet aan had zien komen. Nu heb ik het boek vooral gepakt als tussendoortje, als een boek waarbij je niet al teveel na hoeft te denken. Ik had niet echt verwachtingen, behalve dan dat het lekker doorlas. Het snelle doorlezen was geen probleem, ondanks dat het een boek van zo'n 478 pagina's is. Ik was er met een paar dagen doorheen.
Scarlett vond ik best een interessant personage. Ze was soms aardig, soms behoorlijk irritant (ik snapte de irritatie van haar klasgenoten wel) en soms gewoon echt social awkward. In het begin was ze eigenlijk vooral irritant, later kreeg ik toch wel medelijden met haar en ik was blij met het einde.
Het is dan misschien geen hoogstandje, maar het is wel een leuk boek. En niet alle boeken hoeven literaire hoogstandjes te zijn, toch? Het is trouwens een deel van een serie, maar alle boeken kunnen gewoon los gelezen worden. De originele titel vind ik trouwens wel een stuk spannender klinken dan de vertaalde titel.