Geen Nederlandse componist schudt de provinciaalse gezapigheid van het Nederlandse muziekleven in de jaren vijftig zo luidruchtig van zich af als de protestantse bakkerszoon Peter Schat. Hij studeert onder meer in Londen en Basel en wordt, terug in Nederland, als een soort componist-profeet gezien door zijn generatiegenoten. Hij is compromisloos, maar zijn militante houding roept ook steeds meer weerstand op. Bas van Putten reconstrueert de opmars van Peter Schat in een periode van grote culturele en maatschappelijke veranderingen die het muzieklandschap én de samenleving een ander aanzien geven.