Lenny Peeters | bijgekleurd
31 december 2017 31 december 2017 ~ Bijgekleurd
De pluche zag er zacht uit, als de kleinste veertjes die vogels soms verliezen, maar toen vader me de pantoffels aandeed en de konijnenoren mijn voeten raakten, gilde ik. Het was alsof vader in mijn nek kneep. Rillingen tot aan mijn vanachteren. Ik trok de pantoffels weer uit. Vader zei dat ik ze niet hoefde te dragen als ik niet wou, maar dat het wel jammer was, want dat hij ze goedkoop op de kop had kunnen tikken.'Pantoffels hebben geen kop,' zei ik.
Sinds Vosje kan stappen, heeft hij een behoorlijke collectie schoenen verzameld. Pantoffels en schoenen met een zachte zool voor binnen. Stevige winterschoenen om mee door de sneeuw te stappen. En omdat ik niets kan weggooien, zijn er ook nog die allereerste pantoffels – zool en bovenkant toch, de tippen heeft hij al kruipend weggeslepen.
Ze staan op een rijtje, bij de tas die hij zelf wil dragen, op weg naar de crèche. Maar voor we kunnen vertrekken, is er minstens drie keer van schoenen gewisseld. En van sokken, want ook daarin heeft hij zijn goestinkjes. Voor ons is het vermoeiend, maar kijk, hij werpt zo wel een verrassend nieuw licht op de kwestie van vrije wil, waar filosofen, psychologen, wetenschappers en kunstenaars toch wel al eeuwen over redetwisten.
De sokken- en schoenenkwestie gaat gepaard met een duidelijk gearticuleerd 'ja' of 'neen', en als hij fris en monter is, staat hij op om er zelf te gaan halen. Dat zorgt voor de nodige discussies, want zijn gevoel voor kleurcombinaties is nogal gedurfd. Daarin steun ik hem ten volle, er is al genoeg conformisme in deze wereld. Maar ga ik een stap verder, en probeer ik twee verschillende sokken, dan bokt hij en wil er één terug uittrekken.
Zo vrij is zijn wil al niet meer, denk ik dan. Praten kan hij nog niet echt, maar onwrikbare patronen en overtuigingen waar hij nooit meer vanaf raakt, zijn al ingeprent. Het bestaat nochtans, sokken waar links niet rechts spiegelt. Draagt Justin Trudeau dat niet, vraag ik me luidop af, maar ik word terecht gewezen. Dat waren Star Wars sokken, zo ver hoort niemands vrijheid te gaan.
Van sokken komen we al snel op de grote vragen van het leven, en de gemoederen raken verhit. Hoeveel vrijheid geef je een peuter? Die hebben net nood aan duidelijke grenzen, waarbinnen ze dan alle mogelijke vrijheid beleven. Zo wil Kind & Gezin het ons toch doen geloven.
Peuters verschillen daarbij in niets van ons, zeg ik. Grenzen hebben we allemaal nodig, zonder omheiningen lijden we aan emotionele pleinvrees. Echte vrijheid zit in de keuze van het terrein. Je kan kiezen om goed te leren dansen, en dan heb je toelating om vreemden in de ogen te kijken en aan te raken. Wie langs de kant op een stoel blijft zitten, zoals ik, kan een klap voor zijn kop krijgen.
Alhoewel. Ik heb het geprobeerd, dansen. Het lukt me niet, er is iets met de coördinatie tussen armen en benen. Zo vrij ben ik dus toch weer niet. Vosje vindt het alvast geweldig nu, in de armen van zijn moeder, of alleen, dan draait hij pirouettes als een volleerde derwisj.
Het worden uiteindelijk zijn zwart gevlekte schoentjes, die eigenlijk te klein zijn. Met blauwe nijntjeskousen (ik weet het, Nijntje is de Star Wars voor peuters, maar ach). Hij trippelt ermee naar zijn eerste duplo. Baby Vosje is niet meer. Vanaf nu hebben we niks meer te zeggen.