Met een baksteen in mijn hart breng ik Cecile –en haar zusjes- de dag erna weer naar school. Weer thuis bedenk ik me dat het Maria Hemelvaart is: 15 augustus. Als er één collega-moeder is die weet hoe afgrijselijk het is als je kind wordt buitengesloten dan is Zij het. Als iemand begrijpt hoeveel pijn dat doet, dan is zij het. En dus smeek ik haar bijna: “Moeder, het is Uw feest vandaag. Wilt U heel alstublieft voor Cecile bidden vandaag?” Met buikpijn vervolg ik mijn eigen werkdag.
Als ik om kwart over twaalf de dames ga halen komt er tot mijn verbazing een blije Cecile uit school: “Mama, weet je wat er gebeurd is? Madelon heeft uit zichzelf haar excuses aangeboden omdat ze zo gemeen tegen me gedaan heeft. En Renske, die ik echt het allerliefste meisje uit de klas vindt, heeft vandaag bij de gym gezegd dat ze graag mijn beste vriendin wil zijn!” Ik kan het bijna niet geloven. Zo’n bijzondere, snelle, duidelijke verhoring heb ik nog nooit gehad. Maar het is echt: in de week die volgt komen er drie uitnodigingen voor feestjes en gaat Cecile weer vrolijk naar school.