Angst steekt zijn kop op – Steph to Read
De laatste twee maanden heb ik Lore elke ochtend gebracht en elke namiddag opgehaald van de crèche. Het moment dat ze mij zag, kreeg ze de grootste glimlach en kwam, met armen open, op mij aflopen. Daarna spendeerden we nog even wat quality time voor papa thuis kwam en dan was het ravottijd 😉 Het feit dat ik haar vanaf nu weer 3 dagen niet kan ophalen, breek stiekem mijn hart. Wat ga ik die kleine meid toch missen.
Mijn huishouden stond meer op punt dan het ooit heeft gedaan. De najaarsschoonmaak is gedaan, alle kasten opnieuw heringericht, oude spulletjes weggedaan,… Ik ben nog steeds geen ideale huisvrouw, maar het lijkt er aardig op. Ik heb zelfs tijd gehad om meer te koken (en degenen die mij kennen, zijn blij dat het huis nog rechtstaat).
En dan was er nog de creatieve zijde van het verhaal. Tijdens mijn vrije tijd heb ik mij volledig gestort op schrijven. Ik was constant bezig voor mijn blog (schrijven, onderzoek, knutselen en fotograferen), mijn cursus creatief schrijven of mijn boek. Ik vond het zalig! Ik heb gerealiseerd dat dit een deel van mij is. Eentje dat een tijdje verscholen zat, maar nooit is weggeweest. Het is een echte passie.
En dat is de reden waarom ik bezorgd ben. Ik wil dit niet weer kwijtraken. Als ik terug begin met werken, heb ik schrik dat alles chaotisch gaat worden. Een hele dag niets anders dan geregel en proberen alles in 24u te proppen. Ik kan mij nog herinneren wat voor een stresskip ik was. Ik ben bang dat de wereld het gaat overnemen, dat mijn leven terug hectisch wordt en dat mijn schrijven op de laatste plaats gaat komen. Maar ik ben vooral bang dat ik mezelf weer ga verliezen…
Daarom heb ik weer een schema gemaakt voor mij en Tim. Hier heb ik tijd ingepland voor werk, huishoudelijke taken, Tim zijn sporten, mijn blog én mijn schrijven. Na de eerste paar weken gaan we kijken hoe het schema bevalt en passen eventueel nog wat dingetjes aan, maar het ziet er niet slecht uit. In totaal heb ik 7 uren ingepland voor mijn blog en te schrijven. Ik kan 's avonds natuurlijk langer werken dan dat ene uurtje, maar ik mag mijn liefste mannetje ook niet vergeten. Het zal veel wikken, wegen en kopjes koffie in stilte worden, maar ik hoop zó dat dit lukt. Gelieve allemaal jullie vingers te kruisen!