De jonge gansjes bij de steiger bij de vijver achter de scholen trokken meteen de aandacht van kleinzoon lief toen we gisterochtend een wandelingetje maakten. De ganzen hebben een haat-liefdeverhouding met menselijke bezoekers aan de vijver. Enerzijds zijn ze dol op eventueel meegebrachte boterhammen maar anderzijds moet je niet te dichtbij komen of ze beginnen te sissen. Kom je nog dichterbij dan kunnen ze ook agressief worden. Dat ondervond ook mijn kleinzoon, hij werd in zijn kont gebeten, of toch net niet, hij droeg een luier die dik genoeg was.
Het is logisch dat ganzen hun kroost willen beschermen tegen een te veel aan mogelijke menselijk aanwezigheid. Ik als opa had mijn kleinzoon steviger “aan moeten lijnen” maar hoe nieuwsgierig is een jonge man van ruim twee jaar oud, hij wil de wereld verkennen. Opa’s hand vasthouden…nu even niet.
Even later staan we op de brug, binnen een mum van tijd is de complete ganzenfamilie ook bij de brug gearriveerd. Rafael ligt op zijn buik op de brug om de ganzen en de gansjes van nog dichterbij te bekijken. Hoe deze ganzenfamilie precies in elkaar steekt weet ik niet. Het viel me op dat zowel de twee witte als de twee bruine ganzen voortdurend in de buurt bleven van het jonge grut, hoe kwetsbaar.