Gisteren helaas vanwege een internetstoring geen blog, maar vandaag zijn we er weer. Vandaag staat er als challenge dat ik een gedicht moet schrijven. Maar aangezien ik op het moment echt geen inspiratie heb sla ik die even over en zal ik jullie wat vertellen over mijn huisdieren. Zoals sommige van jullie weten heb ik een hondje genaamd Mayday. Ze is geboren op 1 januari 2007 en ik kocht haar een aantal maanden later als laatste uit het nest. Ik kocht haar in een periode dat ik zwaar depressief was en ze was letterlijk mijn steun en toeverlaat. Zij was de rede dat ik ’s morgens opstond, zij was de rede dat ik de deur uitmoest. Zij was er altijd wanneer ik me eenzaam voelde. Ik heb een paar foto’s van toen ze nog puppie was. Ik baal ervan dat ik er niet meer heb.
Op de foto hiernaast zie je hoe Mayday als pup bij me sliep. Zo sliep ze natuurlijk niet altijd, maar dit is toch wel een van mijn favoriete foto’s die ik van haar als pup heb. Mijn toenmalige vriend was ’s nachts vaak weg en het was heerlijk om dat in iedergeval Mayday in de buurt te hebben. Als mijn huidige vriend tot laat moet werken vind ik het nog steeds fijn om niet helemaal alleen te zijn. Dat zou ik wel heel erg gaan missen als Mayday er niet meer zou zijn.
Toen ik Mayday als pup kocht pastte ze nog in mijn tas en ik weet nog hoe ik haar meenam als ik boodschappen ging doen. Ik was als de dood dat iemand haar mee zou nemen als ik d’r bij de ingang aan een paal zou zetten. Dus naam ik haar in mijn tas onder mijn arm mee naar binnen, wat natuurlijk niet mocht. Ze kon dan ook vaak genoeg haar nieuwsgierigheid niet bedwingen en stak dan haar neus boven de rand van mijn tas uit waarna ik met een waarschuwing de winkel werd uitgestuurd. Omdat ik destijds in Brabant woonde en mijn ouders nog geregeld in Noord-Holland bezocht, reisden we vaak met de trein. Dit vond ze superfijn en ze wiegde dan ook vaak lekker in slaap op mijn schoot. Nu is ze bijna 10 en vind ze treinreizen lang niet zo leuk meer. Ze wordt er zenuwachtig van en is met haar 10 kilo best zwaar om de hele weg op schoot te hebben.
Twee jaar geleden kochten we een poesje erbij. Omdat mijn vriend en ik vanwege werk en studie veel van huis zijn vonden we het wel gezellig voor Mayday om gezelschap te hebben. Elphie, voluit Elphaba, vernoemd naar de groene heks uit onze favoriete musical Wicked. Het is geen heel erg aanhankelijk poesje en zeker niet super knuffelbaar. Ze komt een aai halen wanneer het haar uitkomt en vraagt om aandacht wanneer ze daar behoefte aan heeft. Elphie en Mayday zijn wel echt maatjes. Waneer ik Mayday uit ga laten staat Elphie al bij de voordeur te wachten en wanneer we binnenkomen krijgt Mayday letterlijk een dikke knuffel. Elphie slaat beide voorpootjes om Mayday’s nek en overlaad haar met likjes. Nu Elphie wat ouder wordt komt ze wel steeds vaker bij ons liggen, maar zoals je van een kat verwacht is ze super zelfstandig en een echt gewoontedier. Ik vind het superfijn om huisdieren om me heen te hebben en denk dat ik ook altijd wel huisdieren in huis zal hebben. Mayday wordt in Januari 10 en ik begin te merken dat ze wat ouder wordt. Ze wordt rustiger en reageert minder heftig op andere honden en mensen die over de vloer komen. Ik moet er niet aan denken dat ik haar moet missen. Dus ik hoop dat ze nog lang bij me mag zijn. Dat geldt ook voor Elphie, maar dat is nog zo een jonge blom, denk dat we daar nog lang van mogen genieten.