Wandelen naar de spectaculaire Brenndalsbreen - Lost in Norvana
In de omgeving van Jostedalsbreen national park, nabij Loen, ligt de Brenndalsbreen. En in Noorwegen geldt de regel: als het bestaat, kun je er naartoe wandelen! Oké, dat bedenk ik net ter plekke, maar vaak is het wel waar. Laten we het meteen even over de olifant in de kamer hebben, want je gaat het woord heel veel tegenkomen in dit artikel:
Breen is Noors voor 'de gletsjer' en je spreekt het uit als breën (bré-un).
Je kunt het woord ook tegen komen als 'bre', dat betekent 'een gletsjer'.
Brenndalsbreen is één van de vele zijarmen van de Jostedalsbreen, de grootste gletsjer van Europa's vasteland. De totale oppervlakte van de Jostedalsbreen gletsjer bedraagt maar liefst 487 km²! De wandeling naar Brenndalsbreen duurt ongeveer 2 uur (inclusief pauzes) en is 8 kilometer lang. Je maakt normaal gesproken 200 hoogtemeters, maar wij zijn een beetje eigenwijs en zijn tot 300 meter door geklommen.
Hoe kom je bij Brenndalsbreen?
Het beginpunt van de wandeling naar Brenndalsbreen ligt vlak achter de accommodatie 'Trollbu'. Deze ligt op 30 minuten rijden van Loen, langs het Oldevatnet. Als je navigeert op Brenndalsbreen, word je iets eerder een doodlopend weggetje op gestuurd. Je kunt dus het beste Trollbu als bestemming aanhouden. Voor 50 NOK (+/- €5,-) mag je daar je auto parkeren, zorg dat je dat contant meeneemt!
Brenndalsbreen ligt redelijk verstopt. De wandeling naar de gletsjerarm ligt namelijk vlakbij Briksdalsbreen, het bekendere zusje. Waar de Briksdalsbreen een eigen parkeerplaats, restaurant en speciaal aangelegde, met rolstoel begaanbare, wandelpaden heeft, ligt de Brenndalsbreen er wat minder opvallend bij. Dat zie je ook (behoorlijk) terug in het aantal medewandelaars dat je onderweg tegenkomt. In ons geval: 0.
De hittegolf van 2019
Toen wij in de zomer van 2019 deze wandeling maakten, was het werkelijk bloedheet in Noorwegen. Op het warmste punt was het maar liefst 34 °C! Dat zorgde er niet alleen voor dat een wandeling naar een gletsjer zo ongeveer de enige comfortabele activiteit was, naast zwemmen in een fjord of meer.. Het zorgde er ook voor dat er heel. veel. smeltwater. in de omgeving was. De watervallen waren woester dan we gewend waren, veel rivieren waren buiten hun oevers getreden en er was zelfs lokaal gevaar voor landverschuivingen.
Van Trollbu naar de Brenndalsbreen
Na aankomst bij Trollbu smeerden we onze schouders nog één keer goed in, zorgden we dat onze flessen goed gevuld waren met koud water en begonnen we aan de wandeling. Het pad spreekt redelijk voor zich. Je loopt eigenlijk gewoon over het terrein naar achteren en begint met een scherpe bocht naar rechts aan de wandeling. Het eerste stuk van de wandeling loop je over asfalt tussen wat bomen door en maak je al snel wat hoogtemeters. Na wat bochtenwerk wordt het langzaam wat meer vlak en beginnen de eerste vergezichten op te doemen.
De koelkast van moeder natuur
Een genot voor het oog en ook voor mijn gesteldheid, want JEMIG wat had ik het warm! In de verte konden we het gedonder van de gletsjer al horen. Ik vind dat altijd zo'n magisch geluid. Het klinkt een beetje als onweer, maar toch kun je heel goed horen dat het iets anders is. Iets dat doordreunt in de grond onder je voeten.
Hoe dichterbij we bij de Brenndalsbreen kwamen, hoe koeler de lucht werd. Alsof iemand ineens de airco aanzette. Wat een verademing! Zodra het pad wat vlakker werd, werd ook goed zichtbaar wat de warme temperaturen van de afgelopen tijd hadden aangericht. We kwamen een bruggetje tegen dat aan beide kanten werd overspoeld door de rivier die er eigenlijk onderdoor zou moeten lopen. Er was echt zó veel water overal.
Overspoelde wandelpaden
En hoe dichter we bij de gletsjer kwamen, hoe meer overweldigend het water werd. Het laatste stukje was het wandelpad dusdanig overspoeld, dat het onbegaanbaar was geworden. Even zagen we onze eindbestemming in het water vallen (ha-ha), maar al snel ontdekten we dat er tussen de bomen door een paadje liep. Het pad was slecht begaanbaar en we moesten flink wat takken ontwijken, maar uiteindelijk kwamen we terecht op wat het 'oude' pad leek. Zo konden we toch nog heel dicht aan de voet van de gletsjer komen!
De extremen van de Noorse natuur
Het geweld dat van de gletsjer af kwam, was enorm indrukwekkend. Ik vind dat normaal gesproken al waanzinnig, maar omdat de Brenndalsbreen zo hard aan het smelten was, was het extra overweldigend. De kou, de denderende watervallen, het opspattende water én de harde wind. Ik voel me altijd zo klein als ik oog in oog kom te staan met de extremen van de Noorse natuur. Heerlijk! En wat was het fijn om even lekker – uit de wind en weg van het spetterende water – te zitten en een broodje te eten. Als mensen tegen mij zeggen "Maar in Noorwegen is het zo koud!" denk ik glimlachend terug aan deze dag.
Genoeg te doen in Loen
Persoonlijk heb ik meer genoten van de wandeling naar de Brenndalsbreen, dan de Briksdalsbreen (wij liepen ze op dezelfde dag en dat kan dus ook prima!). Ik houd ervan om me alleen te voelen als ik wandel en dat kan bij Briksdalsbreen simpelweg niet.
In de omgeving kun je ook nog een bezoekje brengen aan Kjenndalsbreen en Bødalsbreen. De Kjenndalsbreen is wel echt héél bijzonder om te zien en je kunt er binnen 10 minuten naartoe struikelen vanaf de parkeerplaats. Het is er wat drukker dan op de meeste plekken, omdat het ZO onwijs mooi is en ook makkelijk te bereiken. Je kunt er eigenlijk altijd wel je auto kwijt, maar zorg dat je contant geld meeneemt voor de tol! De Bødalsbreen voelt een beetje aan alsof je op een andere planeet terecht komt. Dit is weer het rustigere zusje, zoals de Brenndalsbreen dat van de Briksdalsbreen is.
Er is in ieder geval genoeg te doen in de omgeving van Loen! En dat is nu precies waarom ik er zo graag kom. Je kijkt er je ogen uit en er is voor ieder wat wils. En dan heb ik het niet alleen over de ontelbare 'breen's.