Tot die conclusie kwam ik, naarmate ik mij steeds meer verdiepte in diverse onderwerpen. Met verdiepen bedoel ik écht de diepte in gaan. De diepzee van de wetenschap. De diepzee van je denkgeest, de diepzee van je hart. De diepzee van empathie. De diepzee van Liefde.
Wanneer je in die diepzee duikt, raak je eerst bedwelmd door alle kennis die je opdoet. Wauw, denk je. Wat valt hier veel over te leren! Je leest steeds meer en meer, verdiept je jarenlang in de materie.
Tot ergens, op de bodem van die diepzee, je tot de ontdekking komt dat die akelig leeg is. Dat iedereen over hetzelfde onderwerp, iets totaal anders beweert. Dat wetenschappelijke onderzoeken zich heel erg vaak tegenspreken. Dat er dingen gebeuren die totaal niet te verklaren zijn. Dat er dingen in je eigen leven gebeuren die totaal niet te verklaren zijn. Maar dan ook écht niet te verklaren.
Tot je misschien zelfs iets meemaakt dat alle natuurwetten overstijgt. En dan ga je zoeken, nadenken, verdiepen, contempleren. Wanneer je dan de bodem van de oceaan raakt zie je dat alles anders in elkaar zit dan je altijd hebt gedacht.
Toen ik dat voor het eerst merkte bracht dat een enorme angst omhoog. De aarde, de wereld zoals ik die altijd gezien had, zat anders in elkaar dan ik tot dat moment dacht! Die gedachte wilde ik niet aanvaarden. Maar langzaamaan kwam de realisatie, en die gaf mij opvallend veel rust en vrede.
Ik weet dat je je afvraagt waar ik het over heb. Ik daag je uit die diepzee in te duiken, om te gaan tot de bodem, om te ontdekken, op avontuur te gaan. Wat is wetenschap nu precies? Wat is empathie? Wat is Liefde? Wie ben ik? Wát ben ik? Tot je je realiseert dat je helemaal niets weet, en dat dat niet erg is. Dat het goed is, prima zelfs. Perfect.
Ik duik nog even verder, want ik weet niets, en ik heb die bodem nog niet geheel bereikt, maar ik voel dat iets in mij me naar die bodem trekt, iets wat ik niet kan weerstaan. Ik duik er volledig in.