Coco - Lees review - Weer een klassieker | IGN Benelux
Coco Lees review
Door David Griffin 29 november 2017
Zowel letterlijk als figuurlijk is Coco de meest menselijke film die Pixar ooit heeft gemaakt. De film kent een interessant verhaal dat draait om een memorabel personage dat levend aanvoelen. Zelfs als ze door het Land van de Dood reizen. De animatie is geweldig en draagt bij aan de effectieve manier waarop het verhaal wordt verteld.
Het verhaal van Coco draait om de opkomende muzikant Miguel. In de film ontdekt het hoofdpersonage de geschiedenis van familie en de relatie die zij hebben met muziek. De stad waar Miguel opgroeit, heeft een rijke muzikale geschiedenis, maar zijn familie ziet muziek als een vloek. In plaats van het zingen van liedjes en het spelen op instrumenten moet hij al zijn energie in de schoenenwinkel van zijn familie stoppen. De manier waarop Miguel op zoek gaat naar vrijheid en zich losmaakt van zijn familie is ontzettend innemend.
In zijn avontuur moet Miguel vasthouden aan de kennis die hij heeft over zijn voorouders. Hij weet alleen niet of deze informatie klopt. De pijn die opgroeien en de harde waarheid met zich meebrengen zijn grote obstakels waar Miguel in het Land van de Dood mee te maken krijgt. De taak van Miguel gaat om veel meer dan het zoeken naar muziek. Elke keer wanneer de hoofdpersoon iets belangrijks verliest, gaat alles ontzettend fout.
Anthony Gonzalez is geweldig als Miguel. Hij laat zien dat hij als acteur al ontzettend veel kan. Dat ondanks zijn jonge leeftijd. Hij weet zijn stem zo te gebruiken dat hij op verschillende manieren verdriet of vreugde kan laten weerklinken. Een voorbeeld hiervan is de manier waarop Miguel gitaar speelt en meezingt met zijn favoriete muzikant Ernesto de la Cruz, gespeeld door Benjamin Bratt. Tijdens dit lied hoor je dat Miguel verlangt naar iets buiten zijn huidige woonplaats en het leven. Op geen enkel moment verzwakt zijn prestatie tijdens deze film.
De persoon die Miguel vergezelt in het Land van de Dood is Hector. Dit personage wordt gespeeld door Gael Garcia Bernal en net zoals Gonzalez is Bernal geweldig. Hij weet het meest complexe personage uit de film neer te zetten. Hij is net zo charismatisch als dat hij onzeker is. Om spoilers te voorkomen zal ik niet dieper ingaan op dit personage, maar het is een ijzersterk staaltje schrijf- en acteerwerk.
De regisseurs hebben een gewaagde keuze gemaakt door de Spaanse teksten niet te ondertitelen. Dat pakt goed uit. De kijkers zullen niet het gevoel krijgen dat ze iets missen. Dit wordt ook voorkomen door de visuele hints die de film op de bezoeker afvuurt. Zo weet iedereen op elk moment wat er precies aan de hand is. Dit is een van de vele effectieve manieren waarop de filmmakers de Mexicaanse roots van de film onderstrepen.
Hoe goed de verschillende stemacteurs ook zijn, hun werk zou teniet gedaan kunnen worden door de animaties. Gelukkig wordt dit heerlijke verhaal verteld en ondersteund door geweldige animaties. Disney Animation en Pixar blijven elkaar elk jaar weer verbeteren. Vorig jaar was Moana geweldig, dit jaar gaat Pixar daar dik overheen. Vooral de modellen van de verschillende personages zien er levensecht uit. De manier waarop de oranje gloed van kaarsen bij een kerkhof schaduwen maakt op de gezichten van de bezoekers is gewoonweg voortreffelijk. Elk frame - van het dorp waar Miguel vandaan komt, tot aan het Land van de Dood - is op een geweldige manier weergegeven. Het feit dat je elke rimpel op het gezicht van moeder Miguel kan zien, is een hoogtepunt van de creaties van de animators. Het is soms eng hoe goed Coco eruit ziet.
De reis van Pixar naar het Land van de Dood was een ambitieus plan, zelfs voor een studio die de afgelopen twintig jaar bezig is met animatie. Maar Coco neemt je op een geweldige manier mee langs verschillende thema's. Familie, identiteit en wat het betekent om op te groeien in een wereld die niet perfect is. De reis die Miguel ondergaat, vertegenwoordigt de manier waarop we om moeten leren gaan met opgroeien, de waarheid in het leven en het stappen buiten onze veilige huisjes. Hector, Miguel en zelfs de hond Dante zijn personages die ik niet snel zal vergeten.