Ik draai me om, laat mijn blik over de voor het weekend gesloten school glijden en tuur naar het verst gelegen eind van de straat. Zo veel mensen. Eigenlijk ken ik er maar een paar. Maar ik weet wel wat over hen allemaal.
Ongeveer 50% van mijn buren heeft ooit te maken gehad met een vorm van huiselijk geweld. Achter welke voordeuren dat geweld plaatsvindt weet ik niet. De daders van huiselijk geweld zijn in meer dan de helft van de gevallen partner of ex-partner. In bijna 20% van de gevallen zijn ouders de dader, in 13% betreft het een broer en in 9% een zus.
Kinderen zijn gemiddeld drie tot vijf jaar lang slachtoffer van huiselijk geweld. Volwassen slachtoffers gemiddeld drie tot zeven jaar lang.
Bijna 40 procent van mijn buurvrouwen heeft, nog voor hun zestiende levensjaar, een of meer negatieve ervaringen met seksueel misbruik opgedaan. Van mijn buurmeisjes zal tussen 5 en 10% in hun jeugd verkracht worden, van de buurjongens zal dat 1 tot 5% hetzelfde lot ondergaan. Zo’n 80% van de slachtoffers wordt misbruikt door daders uit de dagelijkse omgeving; gezinsleden of bekenden van de familie.
Over het percentage pedofielen is veel onzekerheid, schattingen lopen erg uiteen. Cloud Bower, Song en van Dyk (2002) schatten de prevalentie van pedofilie op 4% van de algemene populatie.
Naar schatting is 1% van de bewoners van mijn straat psychopaat. Van mijn buurmannen heeft 3% psychopathische trekken, van de buurvrouwen is dat 1%. Achter welke voordeuren zij zich bevinden, ik heb geen idee.