Je hoeft niet perfect te zijn om aantrekkelijk gevonden te worden
Columnist Eline: "Ik propte mijn tienerbeha vol met wattenschijfjes zodat mijn borsten groter leken"
De aantrekkelijkste mensen zijn in mijn ogen mensen die zichzelf accepteren voor wie ze zijn, met al hun 'tekortkomingen'
Toen ik in de eerste klas van de middelbare school zat was er maar één tv-serie die ertoe deed: Baywatch. Om de flinterdunne verhaallijntjes was het de meeste kijkers niet te doen. Nee, het ging om de vrouwelijke lifeguards en dan met name Pamela Anderson. Als zij in slow motion over het strand rende, op weg naar iemand die op het punt stond te verzuipen in zee, deinden haar enorme jopen op en neer in haar laag uitgesneden rode badpak. En deed ik stilletjes een wens, dat ik ook ooit zulke borsten zou krijgen.
Van Pamela Anderson naar Kate Moss
Helaas gebeurde dat nooit of, nou ja, ik kreeg weliswaar borsten maar ze bleven klein. Ik propte mijn tienerbeha vol met wattenschijfjes zodat mijn borsten groter leken (wat er achteraf behoorlijk belachelijk uit moet hebben gezien). Ik bad aan de Goden, of deze mij alsjeblieft dikke prammen wilden schenken. Het mocht niet baten. Het hielp niet dat ik regelmatig gepest werd om mijn kleine borsten door klasgenoten. Of dat een oom tijdens een verjaardag, waar mijn hele familie bij was, een "grappige" opmerking maakte over mijn 'erwten op een plank'. Toen later het schoonheidsideaal verschoof van Pamela Anderson naar Kate Moss, die nou ook niet bepaald een grote bos hout voor de deur had, voelde ik me iets beter over mezelf. Niet dat ik ook maar enigszins op Kate Moss leek, maar qua lichaamsbouw kwam het in elk geval iets meer in de buurt.
De borsten van Emily Ratajkowski
Lange tijd dacht ik helemaal oké te zijn met mijn kleine borsten. Maar laatst was ik op vakantie en durfde ik toch niet topless op het strand te gaan liggen uit schaamte. Gek hoe dat soort oude overtuigingen toch blijven hangen, ook al dacht je ze allang van je te hebben afgeschud. Ik moet helaas toegeven dat als er een pil zou bestaan waarmee ik de borsten van Emily Ratajkowski zou krijgen ik die zeker zou nemen, zelfs als deze milde bijwerkingen had. Een permanente loopneus, bijvoorbeeld, of extreme haargroei op mijn tenen. Dat is oké. Dat is menselijk. En dat onzekere gevoel gaat meestal ook weer snel voorbij.
Gek hoe oude overtuigingen toch blijven hangen, ook al dacht je ze allang van je te hebben afgeschud
Ik heb toen ik jonger was meerdere malen siliconen borsten overwogen maar zag er uiteindelijk toch altijd vanaf. Het voelde niet goed. En achteraf ben ik blij dat ik het nooit heb gedaan. In tegenstelling tot vroeger geloof ik nu niet meer dat je 'perfect' moet zijn om aantrekkelijk gevonden te worden. Sowieso laat ik het niet meer van een ander afhangen om te bepalen of ik mooi ben. Als ik mezelf mooi vind is dat genoeg. De aantrekkelijkste mensen zijn in mijn ogen mensen die zichzelf accepteren voor wie ze zijn, met al hun 'tekortkomingen'. Want dat zijn het eigenlijk niet eens. En vind ik schijnbare perfectie, zoals je dat veel op sociale media ziet, juist een verschrikkelijke afknapper. Wat een saaie eenheidsworst.
Ik zit veel liever naast iemand op de bank die imperfect is maar wel grappig, lief en slim dan naast een zogenaamd perfect iemand met een blokjesbuik, maar zonder gevoel voor humor en met een rotkarakter. Het is een onwijze dooddoener. Maar uiteindelijk gaat het niet om je tieten maar om de persoon die eraan vastzit.