Toen de Boeddha in het Jetavana klooster verbleef, sprak hij dit vers met verwijzing naar de Eerwaarden Assaji en Punabbasuka.
Deze monniken, zo is ons verteld, waren leerlingen van de hoofdmonniken Sariputta en Maha Moggallana, maar desondanks waren zij schaamteloos en verdorven. Toen zij met hun gevolg van monniken in Kitagiri verbleven, lieten ze bloeiende bomen planten en plantten ze deze zelf ook en zij maakten zich schuldig aan allerlei vormen van wangedrag. Zij onteerden gezinnen en haalden daar de kloosterlijke benodigdheden vandaan waar zij van leefden. Zij brachten de goedaardige monniken, die in het klooster leefden, in diskrediet.