Hoe persoonlijk wilt u het hebben? - blog van John Heskes | Yarden
Blog › Inspirerende uitvaarten › Hoe persoonlijk wilt u het hebben?
Afgelopen maand mocht ik het afscheid organiseren van Bob. Bob hield van gezelligheid, van een drankje en een hapje. Het was dan ook absoluut de wens van zijn vrouw en dochters dat zijn afscheid voor een selecte groep mensen in een bij hem passende sfeer zou plaatsvinden. Eerst een rouwbezoek voor zo'n 30 personen en daarna een informele afscheidsbijeenkomst voor 18 personen. Waarbij in ruime mate voor een drankje en een hapje diende te worden gezorgd.
Hoe mooi is het dat de Rozenkamer van crematorium Ockenburgh in Den Haag voor dit doel kan worden gebruikt. Deze ruimte, een huiskamer warm en sfeervol ingericht met een aantal banken en fauteuils, wordt in toenemende mate ingezet. Steeds meer families kiezen voor een intiem afscheid met een beperkt aantal personen in besloten kring. De Rozenkamer is in principe geschikt voor een afscheidsbijeenkomst tot 15 personen, maar de ingeschatte 18 personen klopten echt volgens Bob zijn vrouw en mochten dus geen probleem vormen.
Absoluut Bob
Op de dag van het afscheid bleek 'select' een niet passend begrip te zijn; al een half uur voor aanvang verzamelden zich de eerste personen bij de entree. Nadat het rouwbezoek eindigde stond de teller op 60 personen. Hard werken dus voor de gastvrouw van Ockenburgh. Maar, ondanks deze drukte en de toch wel overvolle Rozenkamer, bleek de sfeer absoluut Bob te zijn. Mensen namen afscheid van hem, legden bloemen bij hem in de kist, namen een wijntje, biertje en een bitterbal en gingen rondom Bob met elkaar in gesprek. Op de achtergrond speelde door de familie zelf zorgvuldig uitgezochte muziek.
Informeel en spontaan
Aansluitend aan het rouwbezoek volgde de afscheidsbijeenkomst, die ik op informele wijze mocht leiden. Zittend rondom Bob luisterden we naar muziek, de kleinkinderen staken kaarsen aan en we keken naar een filmpje van opa, door één van de kleinkinderen opgenomen op zijn telefoon. Daarnaast voerden enkele sprekers, waarvan enkele spontaan, al zittend vanuit hun stoel het woord.
Dansend uitgeleide
Nadat we aan het einde van de bijeenkomst met elkaar de uitvaartkist hadden gesloten, hielden we een pauze. De glazen werden gevuld en de aanwezigen konden met elkaar herinneringen ophalen. Toen iedereen van een glas was voorzien, bracht Bob zijn vrouw een toost uit op zijn leven. Daarna riep zijn dochter de aanwezigen op om op het laatste muziekstuk Bob al dansend uit te wuiven bij zijn uitgeleide richting de ovenruimte.
En, heel eerlijk, dat laatste had ik zelf ook nog nooit meegemaakt. Maar zonder gêne gebeurde het toch echt. Op de tonen van 'Bella Ciao' stond iedereen op om Bob al dansend hun ere saluut te brengen. Anders dan anders maar werkelijk prachtig om te zien.