Foul Body Autopsy – Shadows Without Light: Part Two | Zware Metalen
Geschreven door Joris Meeuwissen op 01-05-2022 om 22:08 uur.
"Foul Body Autopsy uit Engeland is een eenmansformatie die al bestaat sinds 2010. Bij tijd en stond verschijnen er EP's, singles doch maar zelden een volledig album. Ook dit Shadows Without Light: Part One is opnieuw een EP. En op zich wel een bijzondere. Ondanks het feit dat er drie nummers vermeld staan, zijn het eigenlijk drie verschillende versies van één nummer." Zo opende ik de review voor inderdaad deel één van dit drieluik. En eigenlijk kan ik dan ook gewoon stoppen want alles wat in de vorige review geschreven stond is helaas weer van toepassing op dit Shadows Without Light: Part Two.
Ik recapituleer nog even voor zij die het eerste deel niet beluisterd hebben en er nu dus even droogjes invallen. De heer Reynolds ging door een erg moeilijke periode. Hij verloor iemand die hem nauw aan het hart lag. Hij besloot daarop prompt drie EP's in elkaar te knutselen waarvan deze Shadows Of The Light, Part Two het tweede deel is, wat logisch is na bovenstaande. Waarom de heer Reynolds maar voor één nummer kiest en er dan drie versies van maakt, is me nu ook nog altijd niet duidelijk ondanks bijkomende info van de promoboer. Eén van de mogelijke verklaringen is dat de heer Reynolds een fan is van 12" singles en hun verschillende versies wanneer je bijvoorbeeld teruggrijpt naar releases in de dancewereld. Je krijgt dus een gewone versie van het nummer Shadows Without Light, Part Two, waarover zo dadelijk meer. De andere versies omhelzen een synth-remix en een hybrid remix waarbij de originele en de synth-mix in elkaar gedraaid werden. Ook nu kreeg de heer Reynolds wederom de hulp van Russ Russell, die we kennen van zijn werk met onder andere Amorphis en At The Gates.
En het nummer waarmee deze EP opent? De originele versie? Het is nog altijd melodische death metal die we al tienduizenden keren hebben gehoord en vaak veel beter ook. Het blijft een mix van typische Scandinavische gitaarpartijen die gemengd worden met een eerder black/industrial-achtig gevoel zoals we dat gewoon zijn van de heren van Anaal Nathrakh bijvoorbeeld. En dan val ik in herhaling, ik weet het. Waarin verschilt dit nummer dan toch met het eerste? Het is iets dynamischer, de melodielijnen gecombineerd met de synth-partijen zijn iets beter en de drum kent net iets meer gevarieerdere dynamieken.
Ik ga nog één poging doen om naar dit Foul Body Autopsy te luisteren en dat is bij deel drie, iedereen verdient immers drie kansen om als het fout gelopen is, alles terug recht te trekken. Tja, zo fout is nu ook wel niet, maar het neemt me nu niet bepaald bij de noten.