Ik had de acht weken echo gehad en alles was gelukkig goed. We zagen een ruggetje en een hoofdje. Dat was goed nieuws, al wat rustiger.
Nu moest ik ook aan de positiekleding, omdat ik nog wat last van mijn onderbuik had en mijn broeken wat strak zaten. Tussendoor ging ik even wat koffie drinken en dat viel niet goed, conclusie: ik kan dus geen koffie meer drinken. In de nacht wakker geworden van de krampen, maar dit trok weer weg. De dag erna kreeg ik ‘s avonds weer krampen. Ik had hele dag gewerkt, boodschappen gedaan, huishouden en denk dat het teveel was. Ik heb toen een weekschema gemaakt om zo alles meer te verdelen. Totdat ik een paar dagen later op de wc zat en in mijn onderbroek bloed zag en het ook verloor, net als ongesteldheid. Ik schrok, ik kon alleen maar huilen, mijn vriend roepen lukte ook even niet. Mijn vriend kwam en we hebben gelijk de verloskundige gebeld. We mochten langs komen, want op zich kon het geen kwaad als ik geen buikpijn had. We kregen het hartje te horen en het bloeden werd minder. Wat was het fijn om het hartje te horen!
Samen met mijn man officieel de eerste keer naar verloskundige. Mijn man kreeg voor het eerst onze hetje op beeld te zien, zijn mond ging open. Hetje was lekker aan het bewegen. Het was in zo`n korte tijd enorm gegroeid. Hierna hebben wij het iedereen vertelt, eerst mijn eigen ouders en mijn oma. Ik heb mij ingeschreven voor zwangerschapsyoga en we hebben de kraamzorg aangevraagd. Daarnaast zijn we gaan kijken wat we nodig hebben voor onze kleine als het geboren is en naar ideeën voor kinderkamer. Dus aankomende weken staat in teken van klussen in het kleine kamertje en afwachten wanneer ik ons kindje voor het eerst ga voelen. Nu ik nog niks voel, geeft het wat onzekerheid. Je hebt echt de echo’s of het horen van het hartje nodig om te weten dat hetje leeft.