De kathedraal van Canterbury wordt de moeder van de Anglicaanse kerk genoemd, door de komst van Augustinus die was gestuurd door Paus Gregorius de Grote.
Na de desastreuze brand van 1174 die de oostelijke voorgevel verwoestte, liet Guillaume de Sens het koor herbouwen in een modernere gotische stijl met steunbogen, hoge bogen en gewelven, die de verticale lijnen benadrukken van de zuilen en de spitsen, waardoor er zeer hoge binnenruimtes werden gecreëerd.
Later voegde William the Englishman de Trinity Chapel toe. Dit werd een grafmonument voor de relikwieën van Thomas Becket. Hier vlakbij werden andere beroemdheden begraven, zoals Eduard Plantagenet (de Zwarte Prins) en koning Henri IV van Engeland. De "Corona Chapel" werd aan de oostgevel gebouwd voor de relikwie van het hoofd van Thomas Becket.
Dankzij de giften van de pelgrims (waaronder die van Geoffrey Chaucer rondom de graven van Cantorbéry) die het grafmonument van Becket bezochten, waar naar men zei wonderen gebeurden, was de kostbare herbouw van de kathedraal en de aangrenzende gebouwen mogelijk. De bedevaartstochten kwamen ten einde toen Henri VIII van Engeland zich meester maakte van de schatten van de kathedraal en toen de heilige plaats waar de relieken van de prelaat werden bewaard, werd vernield.
De kathedraal is beroemd om haar prachtige glas-in-lood-ramen uit de 12e en 13e eeuw met afbeeldingen van wonderen, koninklijke en bijbelse gebeurtenissen. De Romeinse crypte stamt uit de 11e eeuw, het koor uit de 12e eeuw en het schip uit de 14e eeuw.