De Indiaan van Sint-Pieters-Kapelle | Leven op Pluto
De Indiaan van Sint-Pieters-Kapelle
"Heeft u ook een slaapplaats", roepen wij vanaf de fiets. Aan de kant van de weg voor zijn kleine huis staat een man die je hier op het Vlaamse platteland niet snel zou verwachten. Zijn lange donkere haar, gedrongen verschijning en talloze tatoeages doen vermoeden dat we zojuist de set van een western zijn binnengefietst. De schemering nadert, de uitputting ook. Kom maar, gebaart hij. "Ik heb een kamer over."
Onze gastheer van vanavond noemt zich Pepe. Hij is eind veertig met West-Vlaams-Waals-Italiaanse wortels. We zijn niet zijn enige gasten vanavond. Ook Etienne, een grote, vaak onverstaanbare West-Vlaming, een witte huid, wit haar en een witte auto – de man is stukadoor – ziet zijn vriend na vele jaren weer. Hij wil wellicht het kleine huis van Pepe huren, maar dat is nog niet zeker. Eerst moet het weerzien gevierd worden.
We zijn een paar kilometer verwijderd van de taalgrens, in het Vlaamse boerengehucht Sint-Pieters-Kapelle. Of België hier barst? Daar moet Pepe een beetje om lachen. "Ik spreek Nederlands, Frans, Engels en Spaans. Ik ben een Europeaan." Politiek interesseert hem nauwelijks. De politici zoeken problemen. Pepe heeft zijn eigen problemen.
Hij verloor zijn broer aan een motorongeluk, vorig jaar overkwam zijn enige zoon op 22-jarige leeftijd hetzelfde. Tot overmaat van ramp maakte ook zijn veertien jaar jongere vriendin heeft het vorige week uit. Een en al ellende voor de man zit al zestien jaar in de ziektewet wegens allerhande kwaaltjes – hij verloor onder meer het zicht aan een oog na een wilde avond met iets teveel natte speed. Ook heeft Pepe ruzie met justitie na motorrijden met drank op. Seks, drugs en rock & roll heeft zijn tol geeist.
Met zijn vieren stappen we in de witte auto van Etienne. De mannen willen bier en wiet van Belgische kweek. Dat laatste is alleen een paar dorpen verderop te krijgen. Ook Etienne blijkt een bewogen leven achter de rug te hebben. Hij is ex-gedetineerde, ontsnapte uit de gevangenis van Mechelen in een vuilniswagen, pleegde geweldsdelicten, leeft het liefst in zijn eentje. Nu wil hij een nieuw leven beginnen. In het huis van Pepe, in alle rust veel geld verdienen.
Pepe wil naar Oostende. Hij kan in dit huis niet meer wonen, na de dood van zijn zoon. En het is hem ook veel te rustig hier, op het Vlaamse platteland. "Daar word ik depressief van".
Ben jij niet stiekem de ideale Belg, vragen we. Vlaming en Waal, Nederlandstalig en Franstalig. Een huis op de taalgrens. Pepe haalt zijn schouders op. "Ik ben in mijn leven maar één keer voor Vlaming aangezien. Ik word de Indiaan genoemd." De Indiaan van Sint-Pieters-Kapelle. Deze nacht slapen we in zijn bed. Hij staat erop. Zelf valt hij 's ochtends om zeven uur in slaap. Op de bank, naast een foto van Herman Brood en een gordijn van Che Guevarra en Etienne.
Uit veiligheidsoverwegingen hebben we de namen in dit stuk toch maar gefingeerd.
This entry was posted in België and tagged België, Reportage on 25/08/2008 by Pieter-Bas van Wiechen en Sophie van Leeuwen.
← In Limburg De Muur → Notice: compact(): Undefined variable: limits in /data/www/levenoppluto.nl/www/wp-includes/class-wp-comment-query.php on line 860 Notice: compact(): Undefined variable: groupby in /data/www/levenoppluto.nl/www/wp-includes/class-wp-comment-query.php on line 860