De Duitsche boeken worden dus aan onze medische faculteiten het meest gebruikt, terwijl de Fransche studieboeken hoe langer hoe meer op de achtergrond raken, doordat de studenten opzien tegen de moeilijkheden, die het studeeren uit een Fransch studieboek, meer nog dan de studie uit een Duitsch of Engelsch studieboek, met zich meebrengt. Het verdwijnen van de Fransche wetenschap aan onze hoogescholen, acht prof. van Rijnberk, in zijn reeds eerder genoemd artikel in het ‘Nederlandsch Tijdschrift voor Geneeskunde’ een betreurenswaardig feit.

Bilderdijk, onder den invloed der antieke minne-lyriek - vooral van Anacreon - zich zelf wordend, geeft een zelfstandige herhaling te zien van hetgeen wij in Duitschland iets vroeger kunnen waarnemen: een streven naar eenvoud en natuurlijkheid door middel van het kleine en liefelijke, zich openbarend in voorliefde tot de Anacreontische poëzie. De Anacreontiek was in Duitschland een reactie eenerzijds tegen het pompeus-holle, de grootdoenerij, de deftigheid met haar allongepruik; anderzijds tegen den stroeven levensernst die het lachen verleerd had en vroolijkheid lichtzinnigheid noemde. Vermoeid van het grootsche, dat vooral onder en door den ‘roi-soleil’ overheerschend was geworden, van het louter-geestelijke en seraphisch-verhevene, door Klopstock's machtigen invloed de gemoederen dwingend, verlangde men naar het kleine, eenvoudige, liefelijke, naar het menschelijk-gewone. De lyrische gedichten, die op naam van Anacreon stonden, waren bij uitstek geschikt om dat verlangen te bevredigen: daar vond
men levenslust, niet zonder levensernst, zich vermeiend in het genot van liefde en wijn, bekoorlijke liederen zingend en bevallige tafereeltjes schetsend. Opgewekt door Hagedorn, gingen dichters als Gleim, Uz, Götz Anacreon's lyriek navolgen in hun moedertaal; in 1746 gaven de beide laatstgenoemden een vertaling der Oden Anakreons uit, die de neiging tot deze soort van poëzie in ruimen kring verbreidde. Misschien moet men uit het streven naar eenvoud en natuurlijkheid ook dien tegenzin in het rijm verklaren, die in de Anacreontiek te zien valt, al handhaafden de oude rijmende verzen hunne plaats naast de nieuwe rijmlooze. De pastorale ondervond den invloed der Anacreontiek; duidelijk zag men dat in het werk van den Zwitser Geszner, den ‘klassieken dichter der rococo-idylle’. Ook Lessing doet in zijne Kleinigkeiten aan de Anacreontiek mede; Gerstenberg, Weisze, Von Kleist, Jacobi, de jonge Goethe dichten Anacreontische liederen.
Als elke reactie ging ook deze soms te ver; met zich bracht zij het gevaar om van het kleine in het kinderachtige te vervallen, van het bevallige in het gemaniëreerde, van het liefelijke in het zoetelijke. Menig Anacreontisch dichter is aan dat gevaar niet ontkomen: Geszner's slappe bevalligheid, hoe ook door vele tijdgenooten bewonderd en nagevolgd, zelfs door Fransche auteurs, toont dat ten deele; meer nog het werk van Jacobi; tegen dezen richtte de Zwitser Bodmer zijne verhandeling Von den Grazien des Kleinen (1769), die tevens een goede uiteenzetting der bekoring van het kleine bevat. Krachtiger tegenstrooming echter ging uit van Frederik den Groote en zijne roemrijke oorlogen, gevoerd ter wille van den opbouw en de bevestiging der Pruisische monarchie. Gleim's Grenadierlieder, waarvan boven reeds melding is gemaakt, waren slechts één uiting der bezieling door het streven en de daden van dien grooten en populairen vorst gewekt; majoor Von Kleist hield
in zijn Ode an die preuszische Armee (1757) hetzelfde spoor als zijn vriend Gleim; de Halle'sche dichters Pyra en Lange zongen lofliederen op Frederik's eerste overwinningen; zelfs Klopstock, hoe weinig sympathie hij ook koesterde voor een veroverings-oorlog, heeft een Kriegslied ter eere van den koning gedicht.
Deze strijdpoëzie, die haar stof vond in het heden, strekte evenzeer tot opwekking en versterking van den volksgeest, als de zoogenaamde barden-poëzie, die tot een verren voortijd terugging. Gerstenberg had, onder den invloed van Ossian, door zijn Gedicht eines Skalden (1766) die soort van poëzie in de Duitsche letterkunde gebracht; op zijn voorbeeld ging Klopstock de Grieksche mythologie in zijne Oden vervangen door de nationale, die hij Keltische noemde. Kretschman, die den bardennaam Rhingulph had aangenomen, verbreidde den smaak voor dit genre door zijn lyrische Hermannstrilogie; door Klopstock's dramatisch gedicht Hermannsschlacht (1769) was het woord bardiet voor bardenzang in zwang gekomen.