Na 3 dagen meldden we haar aan bij Amivedi, en maakten wij de postertjes die we overal in de buurt ophingen, De dagen verstreken en we werden ongeruster. Buren en vrienden bleven informeren, is Daisy al terug? Oh nee? Nou dan zal, etc.
We begonnen de moed op te geven. Ik plaatste opnieuw foto's van Daisy op facebook in bepaalde groepen in Houten. Het bleef bij steunbetuigingen - niemand had haar gezien. Pepijn werd verdrietiger en verdrietiger en mijn vrouw en ik begonnen het somber in te zien...