Review: Dutch Valley 2016 - Festivalblog
Met een poncho voor ons alle vier vertrokken we zaterdag 20 augustus richting het westen. De weersvoorspellingen waren (net als voor de rest van de zomer) niet denderend. Het festival waar wij al maanden naar uitgekeken hadden, leek heel even in het water te gaan vallen. Maar alsof de weergoden onze chagrijnige geklaag al weken aangehoord hadden… De zon scheen alsof hij de hele dag niet meer weg wilde. Jippie! Dutch Valley mét zon beloofde veel goeds.
We besloten al lekker vroeg op pad te gaan, aangezien het weer toen nog zo fantastisch was (we wisten niet wat we de rest van de dag konden verwachten). Behalve een flinke wind scheen er een aangenaam zonnetje en voelde het in plaats van 20 graden wel als 25. Op het moment dat we de Mainstage benaderde was het programma nét begonnen. Wat een timing! We besloten direct te settelen op de grote (!!) berg zodat we van het zonnetje én o.a. Gers Pardoel, Lange Frans en André Hazes Jr. konden genieten!
Tijd voor wat vocht en een rondje over het terrein. We kwamen erachter (want het was voor ons alle vier de eerste keer) dat de naam niets onderdoet aan het terrein.
Er is niets gelogen aan 'the valley'. Het terrein lijkt op een Teletubbie-landschap, met vele (flinke) heuvels en dalen.
Goed voor de beentjes zullen we maar zeggen, maar voor rolstoelgebruikers (en dronkelappen) niet ideaal.
Er waren een aantal artiesten die we sowieso wilden zien, maar daar omheen hebben we meerdere keren rondjes gelopen over het terrein. Zo belandden we als tweede bij de Mega Piraten Stage. Fan-tas-tisch. Lekkere meezingers van artiesten die je ook op het Mega Piratenfestijn terug vindt. Zo gingen we los op Henk Dissel, Peter Beense en later op de avond (wéér, want het was zo leuk) op Django Wagner, Ancora, Vinzzent, Alex en de Gebroeders Ko.
Ook hebben we 's middags nog een dansje gewaagd bij de BN'er Stage terwijl we wegzwijmelde bij Sascha Visser! Voordat je daar was moest je een stukje lopen over de – voor de gelegenheid in elkaar geknutselde – brug. Eventjes doorstappen de heuvel op en je kwam in weer een nieuwe wereld. Op dit stuk terrein vond je de BN'er Stage, de Go! Après Ski Stage en de Radio10 80's & 90's Stage. Op de terugweg moesten we – vooral ik – naar de Hiphop Stage, want ik wilde Ronnie Flex niet missen. En wauw, wat was er een animo voor deze man. In de drukte hebben we lekker gefeest op de welbekende nummertjes terwijl we opgefrist werden door het bier uit de lucht. Na een half uurtje gekkenhuis zijn we weer naar de Mainstage gewaggeld om neer te strijken voor wat vrolijke songs van Nielson. Dat plekje in de zon beviel zo goed, dat we ook bleven hangen voor favoriet De Jeugd Van Tegenwoordig. Helemaal fantastisch weer, die mannen! Gevolgd door hoofd/mysteryact Kensington. Een flinke dosis muziek en ontelbare zonnestralen later begon onze maag te knorren en gingen we op voedseljacht.
Zeker een top: genoeg bars en eetgelegenheden over het hele festival verspreid. Ideaal, want je hoefde over het algemeen niet lang te wachten op iets lekkers. Over het algemeen dan hè, want toen wij besloten om onszelf te voorzien van een hartige snack (19:00 uur ongeveer), was het natuurlijk su-per druk. Ach, dat hoort er ook wel een beetje bij. Na wat geduw en gewring zaten we drie kwartier later – eveneens in een heerlijk zonnetje – aan een frietje en broodje dönner.
Vanaf de Tim & Faab Stage kwamen regelmatig fijne deuntjes gewaaid (want enorm harde wind). We besloten dit – voor ons onbekende – duo een kans te geven en klommen de trappen bij de stage op. Wat een gezelligheid en wat een diversiteit aan muziek. Het was een feestje daarboven met muziek die daarbij hoort. Van Grease-toppers tot 'Rampeneren'. Na een poosje zijn we weer naar beneden gedaald en liepen via het hoofdpodium weer verder over het terrein.
Memphis Maniacs (die ik at that moment even moest googelen) vond ik heel bijzonder. Ondanks de leegte voor het hoofdpodium(!) was ik toch wel even nieuwsgierig. Met z'n vieren waren we het erover eens dat dit geen act was die tijdens Dutch Valley op het hoofdpodium hoorde. In ieder geval niet tijdens 'prime time'. Daarnaast vond ik het een beetje eigenaardig dat ze het publiek in het Engels toespraken, terwijl we toch echt op "Dutch" Valley waren. Geen succes wat ons betreft!
De afsluiter op de Mainstage was Within Temptation, maar ook dat was niet voor ons weggelegd. Wij besloten de grote oversteek nogmaals te wagen en naar de Go! Après Ski Stage, waar FeestDJRuud afsloot. En wij waren niet de enigen die dat bedacht hadden. Bijna elk grassprietje was bedekt door feestgangers. Volgens ons ongeveer alle bezoekers die er nog waren. Wat een gezelligheid tijdens de laatste uurtjes. Later toen we richting de uitgang liepen en de Mainstage nog even passeerden zagen we nog net de laatste nummers van Within Temptation. Onze verwachtingen waren waarheid, want daar was een groot deel van het veld niet gevuld.
Ondanks dat was de afsluitende vuurwerkshow wel echt de moeite waard. Gelukkig hebben we die niet gemist 😉
Over het algemeen dus héél veel artiesten en toffe stages. Helaas konden we onszelf niet door tienen (aantal stages) delen en bij meerdere optredens tegelijk aanwezig zijn. Daardoor hebben we ook niet alle stages gehad. Ook vonden we het jammer dat een Nick&Simon of Jan Smit dit jaar ontbraken en in plaats daarvoor bijvoorbeeld Memphis Maniacs op het hoofdpodium stonden. Volgens ons niet zo'n groot succes. Daarnaast was er veel rommel. Héél veel afval, dat door de harde wind rondvloog en door het gebrek aan drukte bij de Mainstage in de avond nogal opviel. Persoonlijk ben ik goed aan m'n trekken gekomen wat betreft mijn guilty pleasure. Ik heb luidkeels meegezonden met m'n favoriete Nederlandse nummers. Helemaal mijn feestje wat dat betreft, maar ook de rest had het naar z'n zin, want voor iedereen is er wel wat wils. Van Hiphop tot Après Ski!
Al die kilootjes die er deze dag zijn afgedanst én gewandeld (want heuvels) zijn er dubbel weer bijgekomen door het lekkere eten en de drankjes.. Het was een fantastische dag, mede dankzij de aanwezigheid van de zon. Met rode wangetjes en licht verbrande neuzen vetrokken we rond elven weer naar huis. Samen met alle andere festivalgangers. Lallend op alle Hollandse hits die we die dag te horen hadden gekregen. Wel thuis en tot volgend jaar, zoals de festivalorganisatie ons 'uitzwaaide'. Tot volgend jaar.. Jawel! Mits er dan misschien wel weer een Nick&Simon of Jan Smit op het festival staan.