Bij obstakel 20 begin ik te verlangen naar de finish. Ik heb het nu best wel koud en ook ons subgroepje is inmiddels uiteen gevallen tot twee nieuwe groepjes. Het is ook bijna niet te doen om bij elkaar te blijven omdat stilstaan eigenlijk geen optie is. Ik ben tot mijn bilnaad doorweekt en ik begin een dof gevoel in mijn tenen en vingers te krijgen van de kou. Het voordeel van de constante regen is wel dat alle modder die ik ergens tijdens het tijgeren over de natte grond opgedaan heb er zo langzamerhand wel weer afgespoeld is. Behalve dan tussen mijn billen, waarvan de binnenkant nu wel lekker gescrubt is.
Ik ben blij dat ik droge kleding bij me heb, inclusief droog ondergoed. Behalve dan droge schoenen en dat is dan weer een beetje jammer. Ik dacht ‘Ach, het valt wel mee en anders loop ik weer zo te sjouwen.’ Nu denk ik, ‘Nee, het valt niet mee en ze hadden nog best in mijn tas gepast.’ Nou ja, het moet maar. Zonder dat is. Ik dacht dat er 25 obstakels waren maar het blijken er meer. Het lijkt ook steeds harder te gaan regenen. Dat is niet zo maar zo voelt het wel. Nog even tanden op elkaar en door. Uiteindelijk komt altijd die finish.
We moeten nog een vervelend stuk over het spoor rennen maar dan zijn het eindelijk de laatste honderden meters. En natuurlijk nog twee obstakels voordat we er echt zijn. Ik ben vaak genoeg heel erg blij geweest om de finish te zien maar vandaag staat toch wel redelijk hoog genoteerd. Ik neem de medaille in ontvangst en ren gauw door naar binnen waar ik gelijk mijn tas oppik. Beer time! Tenminste voor de mannen. Cola voor het kind hé?
Eenmaal binnen komt de groep weer samen en kan er bier gehaald worden. Wat dan ook in grote getallen gebeurt. Nog even wachten op het laatste groepje maar als iedereen binnen is vieren we onze triomf. Het is heel gezellig, iedereen heeft het ondanks de regen enorm naar zijn zin gehad en we hebben genoeg muntjes om er ook nog wat patat, poffertjes en fruit tegen aan te gooien. Ondertussen heb ik mijn droge kleding aangetrokken. Dat voelt een stuk beter alhoewel ik het nog steeds koud heb. Damn wet shoes. Nog een laatste groepsfoto, nu met medaille, de laatste shirtjes uitdelen en als alle muntjes op zijn is het toch echt tijd om naar huis te gaan. Tenslotte moet er morgen ook gewoon nog weer gewerkt worden.