“No, dit was vóór Franco” zegt hij. Waarna hij zich omdraait en wegloopt. Twee vrouwen in de straat, die stiekem meeluisterden, roepen: “Viva España!”
Stef gaat verder op onderzoek uit naar de voor- en tegenstanders van Franco en ontdekt al snel dat er niet veel over gesproken wordt. Er is angst voor nog meer verdeeldheid. Als je weet dat je buurman voor Franco was en jij (of jouw ouders) slachtoffer waren van zijn regime, dan ben je geen goede buren meer. Beter dus om er niet over te praten. Het is nog pril. Te kwetsbaar.
Dat blijkt ook als Stef op een middelbare school komt. Hij had de leerlingen een brief geschreven en de vraag gesteld wat zij van Franco weten, deze nieuwe generatie. Zij antwoorden dat Franco wordt verzwegen of er wordt beloofd dat het eind van het schooljaar wordt behandeld, om het uiteindelijk af te raffelen of niet meer aan bod te laten komen. Deze jongeren (ik denk zo’n 17/18 jaar) vinden dat het schoolsysteem faalt. Ze vinden het belachelijk dat deze prille geschiedenis wordt genegeerd en het roept alleen maar meer vragen bij hen op.