‘Tja,’ zegt Eva als ik haar hierover bel, ‘het ene kind wordt er inderdaad creatief van en gaat leuke dingen doen, het andere kind gaat uit verveling zijn broertje of zusje irriteren en de ander vraagt tijdens het vervelen om de drie minuten om de tablet. Sommige kinderen vinden het moeilijk om zelf iets te verzinnen om te doen en het ene kind speelt weer makkelijker alleen dan het andere kind. Een standaard recept heb ik niet.’ Als ik Teun naar de iPad zie grijpen, concludeer ik dan ook dat het opvoedkundig gezien geen misdaad is hem een beetje op weg helpen met dat spelen en dat het – bij afwezigheid van zijn grote zus en buurmeisjes – ook wel leuk is om samen een activiteit te gaan ondernemen.