Krka is een van de grotere nationale parken. Krka bestaat uit bergen, bossen en meren. Het is een gebied met tientallen grotere en kleinere watervallen
Kroatie valt enorm tegen in alle opzichten. ik zal er een aantal benoemen: met de auto is het een enorm dure reis, aangezien de brandstofprijs in Slovenie door een corrupte overheid wordt opgedreven. daarnaast is het vaak lang wachten aan de pomp, ook betaal je veel aan autobaanvignetten en tolwegen, maar het ergste zijn de files waardoor je vakantie meteen al vertraging oploopt. Eenmaal aangekomen in Kroatie blijkt dat er nauwelijks of geen zandstranden zijn( pas op voor messcherpe spekgladde rotsen onder water) daarnaast is er op veel plaatsen geen uitgaansleven en de plaatselijke bevolking praat geen of nauwelijks Engels of Duits.Het woord Euro kennen ze wel, voor een overnachting zonder luxe betaal je al snel 50 tot 70 Euro per nacht!tel uit je verlies! daarnaast wil men bij meerdere overnachtingen het geld meteen in ontvangst nemen.Als toerist betaal je de hoofdprijs en men is vriendelijk tegen toeristen omdat ze er enorm aan verdienen, laat ik het zo zeggen, als Nederland mogelijkheden had om toeristen zo uit te buiten, dan zou Nederland de crisis snel te boven zijn. Vroeger was er dikwijls oorlog tussen de moslims en katholieken in voormalig Joegoslavie, het lijkt er sterk op dat men nu een andere hobby heeft: toeristen kaal plukken. Voormalig Joegoslavie(oa Kroatie) en Slovenie kun je daar rustig bij benoemen, zijn DE landen waar de wapens voor de Europese markt vandaan komen. Het land/ dat soort landen, verdienen mijn geld niet, daarvoor heeft het teveel negatieve punten. Kort samengevat: Kroatie/Slovenie is veel te duur,mensen buiten toeristen uit(dit wordt aangezet door een zeer corrupte regering die de plaatselijke bevolking teveel belastingen laat betalen) geen fijn strandleven, te dure reis en te ver, pas op dat je niet op een landmijn loopt in die voormalige oorlogslanden. schietpartij in Nederland,waar komen de wapens vandaan? Ik ga er nooit meer naartoe
In de 6e en 7e eeuw vestigden de Kroaten zich in Zuidoost Europa. Rond de tiende eeuw vormde zich een Kroatisch koninkrijk, dat het merendeel van het huidige Kroatië besloeg, alsmede delen van het huidige Bosnië-Herzegovina. In 1102 vormde Kroatië een unie met Hongarije, dat, een periode van Ottomaanse overheersing in de 16e en 17e eeuw uitgezonderd, stand hield tot 1918. Na het uiteenvallen van het Oostenrijks-Hongaarse Rijk sloot Kroatië zich aan bij een Koninkrijk waartoe ook Servië en Slovenië behoorden. Dit koninkrijk werd echter nooit een stabiele staat.
Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd Joegoslavië bezet door Duitsland en Italië. In Kroatië werd een fascistische vazalstaat ingericht (Nezavisna Drzava Hrvatska; Ustasha-regime). Het geweld in de regio was grootschalig en ernstig. In het concentratiekamp Jasenovac, bijvoorbeeld, werden vele gevangenen omgebracht, met name Serviërs, joden, Roma en communisten.
Eén van de belangrijkste verzetsbewegingen in de regio, de Partizanen, werd gevormd door leden van de Communistische Partij onder leiding van Josip Broz Tito. Na de oorlog, in 1945, stichtte Tito de Socialistische Federatieve Republiek Joegoslavië (SFRJ). De SFRJ bestond uit zes republieken: Bosnië-Herzegovina, Kroatië, Macedonië, Montenegro, Servië (met daarbinnen, vanaf 1963, twee autonome provincies: Kosovo en Vojvodina) en Slovenië.
Tito overleed in 1980. Halverwege de jaren tachtig begon de onvrede onder de verschillende deelrepublieken over de verhoudingen binnen de SFRJ te groeien. In economisch opzicht ging het slecht: er was sprake van crisis en hoge inflatie. In de diverse deelrepublieken wonnen nationalistische sentimenten terrein (zoals tot uitdrukking kwam bij de eerste meerpartij-verkiezingen in 1990). De politieke samenwerking tussen de republieken verliep steeds stroever. De Servische wens om de Federatie te versterken (en daarbinnen een dominante rol te blijven spelen) bleek onverenigbaar met de wens van de deelrepublieken Kroatië en Slovenië om Joegoslavië om te vormen tot een samenwerkingsverband van soevereine staten. Aan die wens van de twee meest noordelijk gelegen deelrepublieken lagen diverse motieven ten grondslag, waaronder politieke, etnisch-nationalistische en economische. Op 25 juni 1991 verklaarden Slovenië (o.l.v. president Milan Kucan) en Kroatië (o.l.v. president Franjo Tudjman) zich onafhankelijk, gevolgd door Macedonië (september 1991) en Bosnië-Herzegovina (april 1992). De SFRJ hield op te bestaan. Op 27 april 1992 werd de Federale Republiek Joegoslavië (FRJ), bestaande uit de deelrepublieken Servië (met Slobodan Milosevic als president) en Montenegro, uitgeroepen.
De Slovenen leverden enkele dagen strijd met het Volksleger van de SFRJ (het JNA), voordat op 7 juli een akkoord (Brioni) werd bereikt. In Kroatië, dat honderdduizenden Serviërs binnen zijn grenzen had die de aansluiting bij de Joegoslavische federatie en Belgrado niet wilden verliezen, zou de strijd veel heviger en langduriger zijn. In de zomer van 1991 verstevigden Kroatisch-Servische paramilitairen, met steun van het JNA, hun greep op gebieden in de Krajina en Oost-Slavonië. Kroatische inwoners werden met geweld verdreven en vluchtten naar andere delen van het land. Op 26 augustus 1991 verklaarde de Kroatische president Tudjman Joegoslavië formeel de oorlog.