Queenstown op de top | On the move
Queenstown op de top
Posted on 27 september 2014 by andreaonderweg
Aangezien mijn tijd in Queenstown er bijna op zit, ben ik vandaag met Alice op pad gegaan, op zoek naar Ben Lomond. De wandeling stond al een tijdje op het lijstje, maar met 1748m ligt er vaak sneeuw op de top. We startten bij het gondelstation en liepen het steile tikipad op. Na een uurtje kwamen we helemaal bezweet en hijgend op de top. Er waren super veel toeristen en we baanden ons een weg naar het uitzichtpunt. Je kon echt heel mooi over Queenstown heen kijken, inclusief Gorge road, waar ik woon.
Zodra we weer op het pad naar Ben Lomond waren, heerste er een stilte. Zo dichtbij en toch ook zo ver weg. We liepen nog een stukje door bosgebied voordat we op een weidse vlakte uitkwamen. Geleidelijk liepen we omhoog. Slow but steady. Het was eigenlijk wel fijn om een stukje minder steil te hebben. Het uitzicht over het Wakatipumeer was echt geweldig. Het had een prachtige blauwe kleur in de felle zon.
Na een ochtendpauze tussen de pollen lang, geel gras, liepen we steeds verder de bergen in. Bij het bordje 'nog 1 uur tot de top' begon het modderig te worden met hier en daar nog wat sneeuw. Gelukkig was de meeste sneeuw niet op het pad, maar van al het smelten werd het een nogal modderige wandelroute. Net voordat we echt weer steil begonnen te klimmen, stond er een bankje met een absoluut schitterend uitzicht!
De tocht naar de top was echt afzien. Het was steil, vol rotsen, modderig en met af en toe sneeuw. Bovendien leek er geen einde aan te komen. Achter elk groot rotsblok dat ik zag als de top lag weer een nieuwe rots. Dat laatste uurtje leken er wel drie! Ik was dan ook verrast dat we er toch echt maar een uurtje over gelopen hadden.
Er waren weer eens schitterende panorama's van de omringende bergen en we zagen Coronet Peak en The Remarkables. Beneden lag Moke lake en aan de andere kant het grote Wakatipumeer. Met een soort primitieve kijker werd aangegeven welke bergen je kon zien. Met de besneeuwde toppen werd het uitzicht nog mooier.
De tocht terug was verrassend makkelijk. Bij de gondel trakteerden we ons nog op een ijsje voordat we aan het laatste uurtje afdalen begonnen. Ik voelde de knieën en benen behoorlijk en benieuwd hoe dat morgen gaat, maar het was zonder meer de moeite waard!