Mentel: 'Het liefst word ik een grijs omaatje' - Helden Media
"We schrokken enorm. Voor het eerst hoorden we: 'Er is niks meer aan te doen.' Ik wist al dat er slecht nieuws kwam. Maar niet dit. Dat er verteld wordt dat je dood gaat. 'We kunnen niet opereren.' Toen ik dat hoorde, kwam het wel heel dichtbij," vertelt Bibian. "Je gaat van de curatieve fase naar de palliatieve. Hoe gaan we je leven met kanker zo lang mogelijk rekken? Een heel gek idee. Daar ben ik helemaal niet klaar voor, realiseerde ik me meteen."
Het kwam aan als een mokerslag. Aangeslagen reed het duo vanuit het Leidse LUMC naar hun huis in Loosdrecht. Met als meerijder de stekende en eigenlijk onmogelijk te beantwoorden vraag: hoe vertellen we het de kinderen? Julian, de zoon van Bibian, is dertien jaar jong. Wat voor een moeder Bibian is? Ze omschrijft zichzelf als een vlooier. "Ik verwen hem. Maar wel op een goede manier. Alles is bespreekbaar maar als het niet kan, stellen we duidelijke grenzen."
Julian is opgegroeid met het feit dat zijn moeder kanker heeft. Toen ze ditmaal de paniek in zijn ogen zag, draaide haar maag om. 'Ga je dood?' vroeg hij. "Dat is niet mijn intentie hoor schat, zei ik." Edwin voerde lange gesprekken met zijn tienerdochters, de drie kinderen van het koppel komen voort uit eerdere relaties. Hun eigen emoties bewaarden ze voor elkaar, 's avonds laat. Daarvoor waren ze met z'n vijven uitgebreid uit eten gegaan. "We hebben enorm veel gelachen die avond," haalt Bibian op. Harmonie als versterkend bindmiddel. Gezamenlijk vonden ze de kracht om de strijd aan te gaan.