Zestig jaar geleden: Teddy Scholten wint het Eurovisie Songfestival – dagelijks iets degelijks
writers' blog	in nederlandse muziek, songfestival	 11 maart 2019 601 Words
Dorothea Margaretha Scholten-van Zwieteren (1926-2010) was de dochter van een amateurtoneelspeler en -regisseur uit Den Haag. Hij inspireerde haar om ook te gaan toneelspelen. Na haar middelbare schoolopleiding speelde ze een kleine rol in een show van Toon Hermans.
Op 27 maart 1944 ontmoette Van Zwieteren de zanger Henk Scholten, die in die tijd optrad in een duo met Albert Van 't Zelfde onder de naam Scholten & Van 't Zelfde. Ze verloofden zich in 1945 en trouwden op 22 augustus 1947.
Teddy Scholten trad op in het radioprogramma "De bonte dinsdagavondtrein" van de AVRO met liedjes die door Henk Scholten waren geschreven. Van 1955 tot 1960 trad ze op als "gastvedette" in het televisieprogramma "De Snip en Snap Revue" van de AVRO.
In 1959 werd ze gevraagd om mee te doen aan het Nationaal Songfestival 1959. Daar zong ze twee liedjes, "De regen" en "Een Beetje". Met het tweede, een compositie van Dick Schallies op tekst van Willy van Hemert en in een arrangement van Bert Paige (dirigent Dolf van der Linden) behaalde Scholten uiteindelijk de eerste plaats op het Eurovisiesongfestival 1959 in Cannes. Het was nog maar de vierde aflevering en toch was het al de tweede overwinning voor Nederland. In 1957 had Corry Brokken ook al de tweede editie gewonnen en later zou Nederland nog met "De Troubadour" van Lenny Kuhr (in 1969) en "Ding-a-dong" van Teach-In (1975) in de prijzen vallen. Dat maar om het argument te ontkrachten dat de Vlaamse inzendingen altijd zo slecht scoren omwille van het feit dat het Nederlands een "onbegrijpelijke" taal zou zijn. Zeker in de beginperiode was het Songfestival vooral Frans georiënteerd en daarvan hebben de Walen zeker geprofiteerd (met "J'aime la vie" op kop) en het is eveneens waar dat het best scorende "Vlaamse" nummer in het Engels werd gezongen (Tom Dice met "Me and my guitar" in 2010), maar het (oorspronkelijk verplichte) gebruik van het Nederlands was daar zeker niet de schuld van! Trouwens, de laatste tijd zijn ook de Waalse inzendingen in het Engels, wat ikzelf ten zeerste betreur. Het is overigens zeker geen vooruitgang, net zoals dat ook op andere terreinen merkbaar is. Zo won de Fransman Julian Alaphilippe een paar dagen geleden de Strade Bianche en werd hij na afloop geïnterviewd door een Franstalige reporter, waarbij ze zich beiden in gebrekkig Engels uitdrukten (of moesten uitdrukken)!
Teddy Scholten nam "Een beetje" vervolgens ook op in het Frans ("Un p'tit peu"), Duits ("Sei ehrlich"), Italiaans ("Un poco") en Zweeds ("Om våren").
Na haar overwinning op het Eurovisiesongfestival kregen Teddy en Henk Scholten een eigen tv-show bij de KRO, "Zaterdagavondakkoorden".
In 1960 stond Teddy Scholten samen met Willy Alberti, Corry Brokken, Rita Reys en Ton van Duinhoven in de finale van het Knokke-festival. In 1961 had ze nog samen met Henk een hit met "Bom-be-die-bom", een vertaling van "Goodness Gracious Me" van Sophia Loren en Peter Sellers.
In 1963 presenteerde ze het KRO-programma "Kiekeboe", het eerste Nederlandse candid camera-programma. In 1965 en 1966 presenteerde Teddy Scholten zélf het Nationaal Songfestival, in Theater Concordia te Bussum, resp. Tivoli te Utrecht. Vanaf 1960 was Teddy Scholten de stem geweest voor het radioprogramma "Dutch Light Music", dat voor Radio Nederland (de latere Wereldomroep) werd opgenomen en uitgezonden voor Engelstalige landen. Tot eind jaren zestig nam zij deze programma's op.
Halverwege de jaren zeventig stopte Scholten met zingen. Van 1974 tot 1986 werkte ze als public-relations functionaris van het hoofdbestuur van het Nederlandse Rode Kruis.
Henk Scholten overleed op 17 juni 1983 te Rijswijk. Teddy overleed zevenentwintig jaar later op 83-jarige leeftijd eveneens in Rijswijk. Op 12 april 2010 werd ze in besloten kring gecremeerd. (Wikipedia)