Helemaal klaar... voor een nieuw jaar | Jeroen Bosch Ziekenhuis
Het mag niet ontbreken: ik wens van harte dat 2016 een heel mooi jaar mag worden voor jullie allemaal! X
Ik kan het me nog herinneren als de dag van gisteren: een (ondertussen) vriendin postte 'KLAAR' op haar Facebook. Ik had net de uitslag gekregen en stond nog aan het begin. Dat is nu 6 maanden geleden.
Nu ben ik ook 'KLAAR'. Wat is dat ontzettend snel gegaan.
Het was een half jaar van ondergaan en doorgaan. Kortom 'overleven'.
Komend half (?) jaar wordt er een van herstellen en re-integreren. Weer terug naar het 'leven'.
Als ik nu de balans opmaak, kijk ik niet terug op een dramatisch jaar. Ik vond het natuurlijk niet leuk en had het graag overgeslagen maar als het dan toch zo is....Ik ben er wel wijzer van geworden. Ik heb gezien en gevoeld wat voor fantastische mensen ik om me heen heb.
Vaak is er tegen me gezegd: 'in dit soort situaties leer je je vrienden kennen'. En dat is waar. Maar er is me er niet één tegengevallen...niet één. En dat voelt goed en heel rijk.
Maar ik zal jullie ook de komende tijd nog nodig hebben, mijn grootste strijd zal waarschijnlijk nog komen.
Het 'overleven' lag me wel. Dat 'bikkelen' dat kan ik wel. Het werd me ook makkelijk gemaakt: ik hoefde niets, ik mocht alles, er was niemand die enige verwachting van me had. Ik zelf ook niet.
Nu wordt dat anders. Ik wil weer terug naar het 'gewone' leven. Het leven vol met verwachtingen. In eerste instantie van mezelf. En daar ligt nu precies mijn grootste valkuil.
Ik heb mijn lijf afgelopen jaar aardig leren kennen. Ik zal mijn grenzen best wel herkennen maar zal ik ze ook op tijd kunnen erkennen? Vertroebelt de drang naar het gewone leven niet het zicht op mezelf?
Om me daar bij te helpen, heb ik mezelf opgegeven voor het oncologisch revalidatieprogramma Herstel en Balans dat in februari begint (bekijk hier het filmpje op YouTube). Dit programma werkt voor mij eigenlijk als een soort rem zodat ik niet direct in de 6e versnelling schiet en over een half jaar alsnog oververhit raak. Daar wordt niemand blij van.
Op dit moment gaat het goed met me hoewel de feestdagen wel extra emotioneel waren; je beseft je toch ineens dat het toch 'gewoon bijzonder' is dat je 2e kerstdag de 9e verjaardag van je zoon viert.
Mijn huid heeft schade van de bestralingen, mijn borst is erg gevoelig en m'n tepel is kapot. De komende weken ga ik dus gebruiken om hiervan te herstellen.
Ook zal ik deze tijd gebruiken om mijn 'denk- en doe-snelheid' te verhogen. Ik heb gemerkt dat daar nog veel winst in te behalen is. Ik ben nu hele dagen bezig met activiteiten die ik voorheen in enkele uren kon doen. Niet dat ik er fysiek veel moeite mee heb, maar het multitasken en vooruit denken is niet meer wat het geweest is. Ik voel gelukkig wel dat er vooruitgang in zit.
Ook mijn geheugen ben ik aan het trainen, ik heb nog moeite met namen en kan vaak niet op woorden komen. Gelukkig is iedereen geduldig en komen we er altijd wel uit.
Op het werk en met de ARBO kijk ik hoe we de re-integratie gaan doen. Vanuit die hoek voel ik geen enkele druk om me te moeten haasten en ik denk dat dat het herstel uiteindelijk ten goede komt. Ik voel nu alleen de druk van mezelf.
Ik wil terug naar GEWOON
Gewoon is best bijzonder
PS1: Zet 'm op Julia! Over ca. 5 maanden kan jij hopelijk ook 'KLAAR' noteren in je agenda. Ik denk aan je!
PS2: De mails zullen niet meer zo frequent zijn. Goed werk heeft tijd nodig, deze tijd ga ik pakken. Jullie horen het van me als ik weer wat te melden heb. Geen nieuws is goed nieuws.