In de loop der jaren had ik allerlei ideeën ontwikkeld over hoe het leven in elkaar zat. Door dat te doen liet ik iets in mij, dat ik altijd had achter gehouden, zien aan de wereld. Ik raakte de wereld aan.
De oude samenleving is niet geaard en niet gebalanceerd. We leven niet in symbiose met de aarde, er is geen harmonie. Onze economie is gebaseerd op roofbouw van de aarde. We onttrekken in hoog tempo enorm veel grondstoffen aan de aarde die nodig zijn om een bedenkelijke massaproductie draaiende te houden, en daarmee verwoesten we het milieu. Het is duidelijk dat we deze ongebalanceerde manier van leven niet eeuwig vol kunnen houden. Het is een manier van leven die het gevolg is van het niet geaard zijn van de menselijke samenleving als geheel. Veel mensen die nu leven denken dat ze goed geaard zijn maar zijn dat in feite niet. Mensen krijgen dat valse gevoel van aarding omdat ze zich sterk verbinden met een groot energetisch systeem dat zelf niet geaard is.
en dus ben je niet geneigd rekening te houden met de aarde. Uitbuiting en verwoesting van de aarde zijn het gevolg.
Op het moment dat je iets vanuit het diepst van jezelf naar de aarde laat stromen, creëer je een energetische cyclus. Je geeft iets aan de aarde en er komt een stroom terug; dit is een natuurlijke cyclus die heel anders is dan het roofbouwmechanisme van de moderne postindustriële samenleving.