“Weet je, Sofie, mijn man had een goed salaris, maar hij was aan de andere kant zo saai! Ja, en dan is shoppen een goede remedie om de tijd te verdoen. U hebt mijn man ook gekend. Ja, nu weet ik het weer. U was de buurvrouw van drie hoog achter. U keek zo op onze bungalow!” Verbaasd kijk ik haar aan. Omdat ze zo ontzettend serieus kan praten, geloof ik haar keer op keer en eigenlijk vind ik het wel heel fijn om mee te gaan in Thereza’s wereld.
Het is alweer vier weken geleden dat ik bij mevrouw Grut binnenstapte. Ze heeft heel snel mijn hart veroverd. Op een dag na het verorberen van onze wekelijkse tompoes neemt ze me mee naar boven, helemaal de vliering op. Ik loop wat ongemakkelijk achter haar aan de trap op. Ze is met haar vierentachtig jaar niet meer zo soepel en ik bereid me erop voor om haar zo goed mogelijk op te vangen als zij onverhoopt zou vallen.
We moeten de vlieringtrap uitschuiven en dat is duidelijk een klus voor mij. Thereza doet een stapje naar achteren en laat mij de trap op een wel heel ongemakkelijke manier uitschuiven. Na een aantal pogingen is de trap eindelijk uitgeschoven. Thereza staat erbij en kijkt ernaar. Ze stapt als eerste de steile trap op. Ik vind het best eng. Na de tiende trede bereikt mijn hoofd de vliering. Thereza heeft zich al veilig neergezet tussen al de kledingstukken die overal liggen en hangen. Het is een walhalla aan Bijenkorfkleding. Met open mond van verbazing ga ik naast Thereza staan. “Ja, ja, dat had je niet gedacht, hè. Jij bent ook de enige die in mijn schatkamer mag komen.”
Ze loopt naar een rek waar zeker drie bontmantels hangen. ”Zijn die allemaal echt?” stamel ik. “Ja, wat denk jij dan? Dat ik kunst draag?”