Dankzij de bijna volle maan vind ik het pad in het donker eenvoudig terug. In het bijna donker geniet ik van het zachtjes klotsende water, de frisse lucht, de bijna volle maan en natuurlijk de Aurora. Ik sta hier helemaal alleen. Dat klinkt eenzaam, maar ik vind het heerlijk en geniet van het moment.
De Aurora is een beetje flauw aanwezig, maar mijn camera weet het licht toch mooi te vangen, al mag het van mij wel wat heftiger worden. De Aurora danst over het firmament, maar de kleuren zijn nog vaag. Als ik achteromkijk zie ik zo nu en dan een nieuwe auto aankomen, of een andere wegrijden. Al van kilometers afstand zie je de autolichten naderen.
In de verte naderen veel auto’s tegelijkertijd. Ik zie een lange slang lichtjes naderen. Als de lichtjes dichterbij komen zie ik dat het een bus is waarin alle binnenverlichting brand. Een paar honderd meter verderop komt de bulderende bus tot stilstand. De motor wordt uitgeschakeld, en even is de serene stilte weer terug. Niet voor lang, want zodra de deuren van de bus zich openen vult de parkeerplaats zich met een wel zeer luidruchtig publiek. Hoewel ik normaal gesproken erg kan genieten van de bijna oorverdovende stilte geniet ik nu ook van het geluid van de mensen die net de bus hebben verlaten. Het is het geluid van enthousiasme dat hier over het Kleifarvatn galmt. In gedachten keer ik terug naar het moment dat ik voor het eerst de Aurora mocht zien…
Na verloop van tijd verstomt het geluid en geniet een grote groep ver boven mij, onwetend van mijn aanwezigheid, op de parkeerplaats in stilte.
Met het aanzwellen van de Aurora die boven ons lijkt te exploderen zwelt ook het geluid van de groep mensen weer aan. Een flinke verzameling geluksmomenten komt tegelijkertijd tot een uitbarsting.
Als het licht van de Aurora langzaam uitdooft is het voor mij het teken om mijn spullen weer in te pakken en naar huis te gaan. Het is al half twee geworden, begin ondanks mijn warme kleding sterk af te koelen en verlang hevig naar mijn bed.