Deze week hebben we eindelijk onze zekken gekregen, vroeger waren de bekkasei zekken oranje maar nu zijn ze gewoon wit. De gekleurde zekken worden gebruikt om de verschillende jaren te onderscheiden. 1e jaars zijn geel, 2e jaars rood, 3e jaars groen en 4e jaars wit. Het enigste verschil tussen de zekken van de 4e jaars en de onze is dat bij ons ons land ook vermeld word.
Tegenwoordig gaan we vrijdag na de avondtraining die om 6:30 stopt ook nog naar de training in de lokale club, dat wil zeggen dat we direct moeten vertrekken na de training om om 7 uur in de Kenshu Center te zijn om dan nog een uurtje ji keiko te doen met allemaal hoge graden. Hoelang we die gewoonte gaan volhouden weet ik niet maar het is alvast een goede leerschool voor het moment.
Zaterdag was een minder leuke dag, de training begon uitzonderlijk om 10 uur, dit wil zeggen dat ik om 9 uur ga om de asa keiko mee te doen, die duurde maar een half uur, daarna stonden we gewoon te praten in de dojo tot 10 wanneer shiai oefening begon tussen de eerste jaars en studenten uit een middelbare school. In het begin was dit zeer intressant maar 2 uur later begonden we toch een beetje beu te worden van in kleermakerszit te zitten en de hele tijd te moeten kijken naar shiai zonder zelf iets te doen. Net toen we dachten dat we verlost waren van dit kwamen de mensen van Chiba Bank om shiai oefening te doen met de senshu (geselecteerden voor het kantou tornooi) dit wilde zeggen dat we alweer 90 minuten moesten kijken naar shiai, toen dat voorbij was (1u30) mochten we eindelijk onze men aandoen om 1 ji keiko te doen en 1 kirikaeshi. Dus die dag hadden we 5 uren kendo waarvan we maar 45 minuten eigenlijk iets gedaan hadden, toch voelde mijn lichaam de dag erna veel pijn vanwege de uren die we in kleermakerzit hadden gezeten.
Vandaag voor de training kwamen opeens 2 nieuwe personen in de kaikan (het gebouw waar de internationale studenten verblijven) toen ik hen hoorde spreken was ik blij verrast dat ze nederlands spraken, toen ik hallo kwam zeggen bleek dat het Gella Vandecaveye was die even oude herinneringen kwam ophalen. Leuk om even nederlands te spreken en Gella Vandecaveye te ontmoeten.