Resident Evil 5 - Review - Tweakers
Een goede game rukt je weg uit de werkelijkheid, voor een ontspannende vlucht naar een fictieve wereld. Een wereld waarin alles kan en niets onmogelijk is. Een wereld zonder verplichtingen of verantwoordelijkheden en bovenal zonder gezeur. Als gelukkig getrouwd gamer leek het me een ware ramp, dat ik uitgerekend in een van mijn favoriete gameseries op pad gestuurd zou worden met een zeurend, vragend vrouwmens dat zich constant in de nesten werkt.
Na Resident Evil 3 besloot men bij Capcom dat het, voor wat zombies betreft, wel goed was zo en dat het tijd werd om de serie een radicale 'make-over' te geven. Raccoon City werd letterlijk weggevaagd, zombies werden ingeruild voor parasieten en zelfs de tijd van kansloze dialogen liep ten einde. Resident Evil 4 was bijna vijf jaar in productie en werd zeker drie keer volledig gewijzigd, voordat men in 2005 de game aan de wereld presenteerde. Met de komst van de 'nieuwe Resi' leek de serie wat meer volwassen geworden en de game werd een daverend succes. Resident Evil 4 zat beter in elkaar, speelde als een trein en vertelde een verfrissend nieuw verhaal. Toch was de game, ondanks alles, niet perfect en het grootste kritiekpunt bleek te luiden dat Resident Evil niet meer zo eng was. En dat is dus, nog voor we inhoudelijk op de game ingaan, het grootste probleem van Resident Evil 5. Wie vond dat deel vier een beetje te ver van de originele formule afdwaalde, zal in dit deel een game vinden die met de serie breekt en die in geen enkel opzicht nog eng genoemd kan worden, behalve dan op het gebied van geloofwaardigheid.
Waar is de A-factor?
In Resident Evil 5 is het niet Leon Kennedy, maar niemand minder dan oudgediende Chris Redfield die te maken krijgt met de nieuwste terreurdreiging. Als lid van de BSAA, een eenheid speciaal opgericht om biologische dreigingen aan te pakken, wordt Chris naar Afrika gestuurd om een mysterieus virus te onderzoeken, dat de bevolking van het fictieve land Kijuju in zijn greep houdt. Tijdens zijn onderzoek wordt hij bijgestaan door een plaatselijke agente, genaamd Sheva Alomar. Al snel blijkt dat er veel meer aan de hand is dan Chris ooit had durven dromen, en belanden we wederom in de duistere wereld van Resident Evil. Al valt dat laatste eigenlijk wel mee, aangezien Resident Evil 5, op een kleine passage in een verlaten mijn na, de minst donkere game in de serie is. Helaas doel ik hierbij niet alleen op het ontbreken van enge donkere plekken in de game, maar ook op de vrijwel volledig absente angstfactor.