"VRIJHEID!!!" brult iemand ineens over het plein. De daad bij het woord voegen, heet dat. Het is een van de weinige harde geluiden die ik tot dan toe had gehoord. Ik tuur in de richting van het geluid, zie een markant groepje van een man of tien met een blikje bier in hun handen.
Inmiddels ben ik een dik half uur op het plein. Ik ben gefascineerd, het is vergelijkbaar met een auto-ongeluk waar je niet van kan wegkijken, echter moet dit auto-ongeluk nog gebeuren. Hier werd ik overvallen door mijn eigen ramptoerisme. Een dilemma ontstond, maar ik besloot nog even te blijven. Inmiddels waren er om mij heen nog meer ramptoeristen gekomen, althans, zo leek het. Bijna niemand leek een duidelijke protestant, op wat mensen met een banner na. Steeds meer figuren met steeds professionelere camera apparatuur voegden zich bij de meute. Ik was onderdeel aan het worden van iets. Ergens begon ik me schuldig te voelen van betrokkenheid bij deze praktijken, al wist ik niet precies van wat. Hypocriet was het ergens zeker, concludeerde ik. Niet dat het benoemen van die hypocrisie mij vrij zal spreken, maar dat nam ik dan maar op de koop toe.