Waar de één het logisch vond dat een onderneming op die manier mensen in leidende posities zet. daar vond de ander juist het tegenovergestelde: leiderschap zou juist diversiteit en variatie tussen mensen moeten dienen. En doelen kun je hooguit globaal aangeven, die hebben de neiging zich gaandeweg verder vormen, daar worden ze ook effectiever en meer gedragen van trouwens. Nog een ander standpunt was dat leiderschap ook de relatie van het bedrijf met de samenleving zou moeten dienen, en niet alleen de eigen organisatie. Dat laatste vond een aantal van ons extra belangrijk voor de Rabobank. Het is niet voor niets een coöperatie.
We vroegen ons af hoe een organisatie er uitziet waarin die andere manieren van leiderschap leidend zin. Een organisatie wordt dan een holding space (daar weet ik jammer genoeg geen mooi Nederlands woord voor) voor een grote diversiteit aan mensen die ieder op hun eigen manier bijdragen aan die organisatie en het grotere netwerk waar die organisatie deel van uit maakt.
Het zou wel handig zijn als we de toegevoegde waarde van die diversiteit zouden kunnen duiden. En als we door middel van taal bruggetjes kunnen aanleggen tussen die verschillende mensen en hun manieren van werken. Als we vorm en woorden kunnen geven aan de meerwaarde van die variatie. Daar zijn verbeeldingskracht en associatief vermogen voor nodig. Daar is een andere taal voor nodig een meer verbindende, menselijke, poëtische taal. En daar is leiderschap voor nodig dat ruimte geeft aan diversiteit en aan de creativiteit om van 1 + 1 3 te maken.