Waaaw, wat geweldig dat je ginder voor de Roemeense kindjes gaat naaien. Ik bewonder je! Alle respect!!
Petje af! Wat je doet, hoe je mensen bij elkaar krijgt, je mooie stoffen die je meeneemt… Ik wens je een prachtige vakantie toe!
Schitterend! Dat wordt een geweldig avontuur voor je gezin, en die kindjes daar gaan heel gelukkig zijn…

Een man met een vrouwelijke kern, een boi. Zo omschrijft Nitzan Krimsky zichzelf. Om hem draaien film, fotoboek en een expositie bij Foam. Filmmaakster Anne Marie Borsboom volgde hem ruim tien jaar van zijn leven. Nitzan is erbij als de expositie start, op 26 juli, en de filmvoorstellingen, een dag later in Eye.
“Ik ontmoette haar in 2002.” Dat zegt Anne Marie Borsboom, filmmaakster. “Ze was met haar Nederlandse vriendin vanuit Tel Aviv naar Amsterdam gekomen, 19 jaar oud, en ze wilde naar Tokio om daar veel geld te verdienen als hostess in een nachtclub. Ik zag in haar een soort Pippi Langkous, mijn heldin van vroeger. Dapper en sterk. Maar zo dapper en sterk bleek ze uiteindelijk toch niet.”
“Een maand of drie, vier kreeg ik mailtjes van haar, soms leuk en vaak dramatisch. Ik kreeg toen het idee van een film, het universele verhaal van iemand die haar land vaarwel zegt en op zoek gaat naar een nieuw huis. Vandaar ook de titel van de film, Song of a Wanderer, een Israëlisch liedje over een vogel die zijn nest verlaat en een nieuw nest zoekt.”
Dat is het verhaal van Nitzan, ‘een tijdbom van tegenstrijdige emoties’, die weg gaat uit Tel Aviv en Israël, maar toch altijd naar dat land blijft trekken. Borsboom verklaart Nitzans rusteloze innerlijke strijd achteraf uit de gedachte dat hij wellicht niet besefte dat hij een jongen wilde zijn. Hij maakte veel nogal onconventionele foto’s van zichzelf, als een soort dagboek waarin hij zijn gevoelens kon teruglezen, verklaart hij.