Van uit de benedenkamers, waar Mijnheer Rogers, Mevrouw Knozee en Frits in sombere droefheid bij elkaar zaten en kalm de menschen ontvingen, klonk het geluid van gedempte stemmen en zacht voetgestap van hen die kwamen en gingen: Doorlesche menschen en vrienden overgekomen uit Rikmond; hier in de stille, halfdonkere kamer waren moeder en dochter voor het laatst bijeen.
Mevrouw Rogers wilde niemand ontvangen, in elkaar gedoken, als gekrompen van smart, lag ze voor het bed van Nanny.
En het geheele leven van haar kind, dat korte, mooie, jonge leven, van de geboorte in het verre Rusland af aan, al 't geluk en de vreugd die het haar gegeven had, overzag ze nu geheel. En dat alles was uit, afgesneden voor goed. Haar geboorteplaats, waar zij het volgend jaar waarschijnlijk zouden zijn heengereisd, en op welks weerzien zij zich zoo verheugde, om dan hoogerop te gaan naar Ruslands noordelijke streken en te zien het wondere noorderlicht, die middernachtzon .... te lang hadden ze het plan, daarheen te gaan, uitgesteld. De oude Rus was een ziener, hij heeft gelijk gehad, zijn voorspelling is uitgekomen. Zoo ging het door het hart der moeder.
Want Nanny was een bijzonder menschenkind, en haar donkere, vragende oogen wilden veel zien en zoeken, veel doorgronden, en diep hadden ze het leven ingeblikt; maar midden onder het zoeken, voordat ze nog iets