De eerste dag van de rest van mijn leven | gijssterks
Gepost door: gijssterks | 24 april 2010
De eerste dag van de rest van mijn leven
Deze blog schreef ik de dag nadat ik uit het ziekenhuis kwam. Dit jaar was ik 3x opgenomen geweest in Den Bosch en vervolgens UMC Utrecht. Het eindigde met een epicardiale ablatie, zie https://gijssterks.wordpress.com/category/umc-utrecht-2010/
De eerste dag van de rest van mijn leven.
Zo voelt het een beetje.
Zo van 'Dat hebben we dan gehad'.
Het aardige is dat meteen de zomer begonnen is. Natuurlijk, er komen nog inzinkingen, maar het ergste is geweest; de vooruitzichten voor de komende 4 maanden: Zomer. Lekker in de tuin, heel anders dan de laatste weken. Kunnen gaan en staan waar je wilt, 'Je weet pas wat het is / als je het hebt gemist', het zou een liedje kunnen zijn. Even wennen aan het weer, stuifmeel in de lucht, ik voel het op de adem. Lekker!
Kop verbrand. Lekker, een beetje kleur. En ik hoorde al steeds 'Je ziet er goed uit', ik weet dat meer mensen het vaker horen zodra ze iets hebben van mij mag het, ik klaag niet.
Rustig aan beginnen. We zijn ervaren, 'Elk nadeel hep zijn voordeel'. Niet teveel in een keer.
Lekker weer thuis. Onderuit op de bank. Eigen bed, iemand naast je voelen.
Even wennen. Vanmorgen meegeweest naar de AH, ik wist niet eens of er bijvoorbeeld spekjes moesten zijn, de dingen die ik tegenwoordig wel weet omdat ik regelmatig zelf ook kook. Ik moest zelfs even kijken hoeveel geld ik in mijn portemonnee had, iets wat ik normaal gewoon 'weet', nu dus even niet.
Een stuk gelopen, eindelijk eens wat meer dan rondjes van minder dan 200 stappen. Een ijsje bij de Zwaantjes in het dorp. De benen voelen alsof je meer dan een uur gelopen hebt, al na een kwartier. Even opbouwen.
Kroketten gehaald voor bij het brood, gewoon net als anders even op de fiets naar de frietboer. Soms doen ik dat of mijn lief, normaal maar een paar keer per jaar, zo lekker zijn ze ook weer niet. Alleen, als je er naar uitgekeken hebt dan moet je dat gewoon even doen.
Rustig begonnen, niet eens naar ons moeder geweest vandaag. Rustig aan. We weten het van de vorige keren, het werkt het best. Niet plannen, gewoon rustig aan, niets moet en alles mag.
Natuurlijk een paar telefoontjes. Buren die je aanspreken bijna zodra je buiten komt. Het hoort erbij, we waarderen alle belangstelling.
Toch: het went gauw, na zo'n dag lijkt het allemaal alweer lang geleden. En zo hoort het ook.
Geplaatst in Leven van alledag
« UMC Utrecht – dag 17 – Vrijdag 23 april 2010
Hoi, leuk om te zien dat je nog steeds kan genieten en positief kan blijven na je spannende ziekenhuis avonturen van de laatste maanden.