Een album van een duo en dan ook nog een Braziliaan en een Deen, gaat dat wel goed komen ? Welzeker, de muzikale virtuositeit van Carlos Malta en Thomas Clausen tillen deze muziek ver boven het gemiddelde en de synthese tussen Europese jazz en Braziliaanse ritmes is wonderwel geslaagd. Carlos Malta afkomstig uit Rio Janeiro is één van de populairste jazzmuzikanten van Brazilië, hij speelde in de band van de beroemde Hermeto Pascoal en heeft zijn eigen groep Pife Muderno. Op "Dreamland" is hij te horen op tenor- en sopraansax, basklarinet, c fluit, basfluit en piccolo fluit.
Thomas Clausen is een Deense pianist, hij leidde zijn eigen groepen met muzikanten als Niels-Henning Orsted Pedersen, Alex Riel en Jesper Lundgaard en werkte nauw samen met grootheden als Gary Burton, Steve Swallow en Billy Hart. Hij is hier te horen op de Steinway D, Fender Rhodes en celesta. Malta switcht van het ene naar het andere instrument zonder enig probleem en Clausen volgt hem wonderwel. Acht composities zijn geschreven door Thomas Clausen, Carlos Malta nam er drie voor zijn rekening en dan is er nog "Tiger Rag" een nummer van "The Original Jass Band". Verbazend natuurlijk om dit afgekloven dixielandnummer hier aan te treffen, maar het is een prachtig voorbeeld om te horen hoe deze twee heren musiceren, een geweldige symbiose tussen fluit en piano geïnjecteerd met het baio ritme, dit is ver verwijderd van alle gekende versies.
Braziliaanse ritmes duiken geregeld op, maar er zijn ook nummers met een klassieke inslag zoals "After the metronome"en het openingsnummer "Shadows", sfeervolle verstilde klanken die klinken als een soort "kamermuziek" met een jazzy grondslag. In het nummer "Nippon"wanen we ons in de jaren '70 met een typisch fusion geluid met Fender Rhodes, el. basgitaar, sopraansax en percussie. Ja op enkele nummers worden Malta en Clausen bijgestaan door anderen zoals Romulo Duarte (el. Bs, ak. Bs) en Niclas Campagnol (drs, perc.). Uitermate vrolijk stemmende muziek, hetgeen geen overbodige luxe is in deze zowel politiek als meteorologisch sombere tijden. Een goed voorbeeld hiervan is het feestnummer "Fanfare" met diverse fluiten, piano en stuwend slagwerk. "One or more" is een knipoog naar het bekende "One note samba" van Jobim en in "Logum Ede" horen wij Malta op tenor qua sound als een reïncarnatie van Stan Getz. Het afsluitende "Dreamland" omschrijft perfect de verschillende stemmingen en sferen die dit album oproepen, een terechte titel voor deze verrassende nieuwe uitgave van Stunt Rec. Alleszins de moeite waard om te beluisteren !