In de afgelopen jaren ben ik met enige regelmaat naar diverse concerten geweest waar oude muziek gespeeld werd. Dit is dan vaak muziek van voor de 17e eeuw, gespeeld op instrumenten uit de periode. Deze muziek valt bijna automatisch onder de noemer klassieke muziek, maar binnen de klassieke muziek zijn ook zo ongelofelijk veel stromingen dat het eigenlijk weinig zegt.
Bij muziek van voor de 17e eeuw zijn in ieder geval nog duidelijk de “roots” te horen, vaak is dit traditionele folkmuziek.
De Zweedse muzikante Emilia Amper is een van degene zich verdiept heeft in oude Scandinavische meldodiën en speelt deze op een nyckelharpa. Dit is een wat vergeten snaarinstrument uit Zweden (met name in en rondom Uppland) dat wordt gebruikt om traditionele volksmuziek te spelen.
In november 2012 bracht Amper haar eerste solo album “Trollfågeln” (“The Magic Bird”) waarop ze het typische geluid van de nyckelharpa liet horen. Dit uitermate goed ontvangen album werd genomineerd voor zowel een Zweeds als een Amerikaanse Grammy, de Noorse Grammy equivalent Spellemansprisen, een NPU award voor de ‘Swedish Composers of Popular Music’. Tevens won ze het Wereldkampioenschap nyckelharpa en werd ze ‘Artist of the Year’ bij de Zweedse Folk & World Music Awards.
In de herfst van 2016 verscheen haar tweede album “Lux”. Op dit album is uiteraard weer voldoende traditionele Scandinavische folk te horen, maar experimenteert ze ook met andere muziekstijlen en zoekt ze de grenzen op van de nyckelharpa. En met succes! Op “Lux” zijn invloeden te horen van over de hele wereld waarbij ze gebruik maakt van een strijkorkest en percussie, maar waar ze ook pop en rock invloeden zeker niet schuwt.
Liefhebbers van o.a Keltische volksmuziek, maar liefhebbers van b.v. Flairck zullen de muziek van Emilia Amper zeker kunnen waarderen.
Van haar debuutalbum “Trollfågeln“ is hier het nummer Galatea Creek te horen in een mooie live-uitvoering.