De moderne Bijbelse kritiek vertelt ons dat het grootste deel van Deuteronomium dateert van het einde van het slinkende koninkrijk Juda, ongeveer 2600 jaar geleden, en vele eeuwen nadat Israël het land binnenkwam. Op deze basis kunnen we zeggen dat het commando om de (afgoden aanbiddende) inheemse volkeren uit te roeien nooit werd uitgevoerd, maar dat het een soort van fantasie was: hadden we de Kanaänieten nu maar uitgewist, dan hadden we niet aan de verleiding toegegeven om hun Goden te aanbidden en dan hadden we ons de toorn van God niet op de hals gehaald. Maar we zitten nog steeds met de verbazing hoe de Bijbelse schrijver zich zo’n onheilige en onrechtvaardige God heeft kunnen voorstellen. Wat mogelijk van belang is in deze tekst, is dat ze ons iets leert over de wanhoop van Israël, die ernstig genoeg was om een zo harteloze en egoïstische theologie mogelijk te maken. Tegen deze achtergrond komt het uitspreken van Gods liefde voor de ger zelfs nog sterker aan het licht, en beveelt die ons tot het uitdenken en uitvoeren van vormen van samenleven en samenwerken met anderen; niet tot hun eliminatie.