Een heel ander uiterste van stress heb ik ervaren toen ik PTSS had: een posttraumatische stressstoornis. Mijn lichaam stond onder hele hoge spanning en was erg alert. Bij ieder klein geluid vloog ik tot aan het plafond. Ik had wekelijks nachtmerries en soms nachtelijke paniekaanvallen. Daarnaast vond ik het niet fijn om op plekken te komen waar veel mensen waren. Op zulke plekken waren er teveel prikkels die mijn gestreste systeem niet goed kon geleiden. Als eerste reactie probeerde ik de stress enigszins ‘leefbaarder’ te maken door naar pianomuziek te luisteren, te schrijven en af en toe met vriendinnen af te spreken. Maar, er kwam een moment dat ik door de hoge stress niet meer kon slapen. Mijn lichaam kon niet meer zelfstandig in de ruststand komen, dus kreeg ik een hulpmiddel in de vorm van een slaappil, naast de antidepressiva die ik al slikte. De slaappil was mijn redding en gaf mij mijn nachtelijke rust weer terug. Deze vorm van stress is eigenlijk niet zelf op te lossen. Ik heb hier EMDR-therapie voor gevolgd bij een psychotherapeut. Al na twee sessies voelde het alsof de zware deken van stress van mij afgleed. Ik kreeg meer ruimte en ging minder overprikkeld de deur uit.
Zo zijn er nog veel meer vormen en gradaties van stress. Een beetje stress is niet erg, maar zodra stress je gaat hinderen in je dagelijks leven, is het belangrijk om te kijken wat je hieraan kan doen.