Lizzie & Laura gaat over de liefde tussen twee zussen, het overwinnen van angsten en het tonen van moed.
In een huisje, diep, diep in het grote bos, slaan Lizzie en Laura, twee zussen, aan het koken. Ze kiezen een speciaal recept voor twee personen, twee zussen, twee oude zussen, voor het bereiden van een speciale maaltijd. Een maaltijd ter ere van vroeger, ter ere van hun herinneringen, ter ere van hun samenzijn. Een soeplepel water, een snuifje zout, de woorden wikken en wegen en ze nadien fijnhakken, de tijd in schijfjes snijden en blozen. Dan, eventjes zwijgen, nog eventjes, de boel laten koken, van de ene gedachte naar de andere springen, de draad verliezen, bruin laten bakken, maar voorzichtig, voorzichtig, en dan de slappe lach krijgen.
De herinneringen komen aanwaaien over Lizzie’s schrik voor de boze wolf die telkens als Laura er niet was op de deur van hun huisje kwam kloppen. Maar ook de herinneringen aan Laura’s uitstapjes in het bos toen ze werd verleid door de gezangen van de vreselijke trollen.
Terwijl de zussen de herinneringen oprakelen, springen ze in de verschillende rollen en zo gaat Lizzie op de schouders van de boze wolf het bos in om haar zus te gaan redden van de trollen.