In de eerste plaats moet ieder solist, ja ieder koor-lid, vergeten dat hij zanger is, dat hij zangkunst te beoefenen heeft, wanneer hij deelneemt aan een vertolking der Matthaeus-Passie. De opperste kunst en kundigheid moeten stellig voorradig zijn, waar dat kan zoals hier in Amsterdam. Deze hebben echter te wijken voor de tekst. De solisten hebben zich zodanig te vereenzelvigen met de wisselende gebeurtenissen van het tragische verhaal, dat zij niet meer denken aan hun stem, aan hun vocale praestatie, maar dat zij de directe echo worden der steeds verschillende momenten ener rigoureus zich ontwikkelende en onophoudelijk veranderende handeling.