Pogroms vroeger en nu: geen verschil – Een Ander Israëlisch Geluid
Pogroms vroeger en nu: geen verschil
Plaatje hierboven: Tijdens de deportatie van overlevenden van een pogrom in Iasi naar Calarasi of Podul Iloaei, stopten de Roemenen een trein om de lichamen af ​​te werpen van hen die onderweg waren omgekomen. Roemenië, juli 1941 [beeldbron: Historisches Archiv der Stadt Koln]
Pogroms waren wilde uitbarstingen van plunderende lynchbendes opgehitst door de koorts van virulente Jodenhaat. De nazi's, aan de andere kant, hadden betere PR en begonnen met boycots net zoals de BDS beweging dat vandaag doet.
Pogrom is een Russisch woord dat betekent "om verwoesting aan te richten, om gewelddadig te slopen." Historisch verwijst de term naar gewelddadige aanvallen door lokale niet-Joodse bevolkingsgroepen op Joden in het Russische Rijk en in andere landen. Het eerste incident dat als een pogrom moet worden bestempeld, wordt verondersteld anti-Joodse rellen te zijn in Odessa in 1821.
Als een beschrijvende term kwam 'pogrom' algemeen voor gebruik met uitgebreide anti-Joodse rellen die Oekraïne en Zuid-Rusland in 1881-1884 overspoelden, na de moord op tsaar Alexander II. Het zijn deze pogroms die de Eerste Aliyah op gang brachten. Deze eerste grote golf van Zionistische immigratie vond plaats tussen 1882 en 1903 van naar schatting 25.000 tot 35.000 Oost-Europese Joden die naar 'Palestina' migreerden dat toen sinds 1517 werd veroverd en bezet door het (Turkse) Ottomaanse Rijk. Vier eeuwen later, in 1917, zullen de Britse legers de Ottomanen verslaan en het Britse Mandaat voor Palestina installeren.
De plegers van pogroms zijn meestal lokaal georganiseerd, soms met aanmoediging van de overheid en de politie. Ze verkrachtten en vermoordden hun Joodse slachtoffers en plunderden hun bezit. Tijdens de burgeroorlog die volgde op de Bolsjewistische Revolutie van 1917, hielden Oekraïense nationalisten, Poolse functionarissen en soldaten van het Rode Leger zich allemaal bezig met pogrom-achtig geweld in West-Wit-Rusland (Wit-Rusland) en de provincie Galicië in Polen (nu West-Oekraïne), waarbij tienduizenden Joden werden gedood tussen 1918 en 1920.
In Duitsland en Oost-Europa tijdens het tijdperk van de Holocaust, zoals in het tsaristische Rusland, versterkte de economische, sociale en politieke weerzin tegen de Joden het traditionele religieuze antisemitisme. Dit diende als een voorwendsel voor pogroms. Nadat de nazi's in 1933 de macht in Duitsland hadden ingenomen, ontmoedigde Adolf Hitler publiekelijk 'wanorde' en gewelddaden.
In de praktijk werd straatgeweld tegen Joden wel getolereerd en zelfs aangemoedigd in bepaalde perioden waarin nazi-leiders berekenden dat het geweld de Duitse bevolking zou 'voorbereiden' op harde antisemitische wettelijke en bestuurlijke maatregelen die zogenaamd 'de orde worden hersteld'. De georkestreerde landelijke campagne van straatgeweld bekend als Kristallnacht van 9-10 november 1938, was het hoogtepunt van een langere periode van meer sporadisch straatgeweld tegen Joden. Dit straatgeweld was begonnen met rellen in Wenen na de Anschluss van Oostenrijk in maart.
De Kristallnacht werd gevolgd door een dramatische toename van anti-Joodse wetgeving in de herfst en winter van 1938-1939. Een andere periode van straatgeweld had betrekking op de eerste twee maanden van het nazi-regime en culmineerde in een wet waarbij Joden en communisten werden afgewezen van het openbaar ambt op 7 april 1933. De zomer vóór de aankondiging van de racewetten van Neurenberg in september 1935 zag frequent geweld tegen Joden in verschillende Duitse steden. Dergelijk straatgeweld omvatte het afbranden van synagogen, het vernietigen van huizen en bedrijven in Joodse handen en fysieke aanvallen op individuen. Kristallnacht was verreweg de grootste, meest destructieve en meest georkestreerde van deze 'pogroms'.
Tijdens de Tweede Wereldoorlog ontving Einsatzgruppen (in de volksmond bekend als mobiele moordeenheden) orders van hoofd van de veiligheidspolitie Reinhard Heydrich om de inheemse bevolkingsgroepen die in het nieuw veroverde Sovjetgebied leefden te dulden en zelfs aan te moedigen om pogroms te lanceren.
De pogroms (met verschillende gradaties van spontaniteit) in steden zoals Bialystok, Kovno, Lvov en Riga completeerden het Duitse beleid van het systematisch elimineren van hele Joodse gemeenschappen in de Sovjet-Unie. Op 29 juni 1941, toen Nazi-Duitsland en haar Axis-partner, Roemenië, de Sovjet-Unie binnenvielen, namen Roemeense functionarissen en militaire eenheden, soms bijgestaan ​​door Duitse soldaten, minstens 8.000 Joden om tijdens een pogrom in Iasi, in de Roemeense provincie Moldavië.
Plaatje hierboven: Tijdens de treinrit van Iasi naar Calarasi (of Podul Iloaei), stopten onderweg de trein om de lijken van Joden uit de veewagons te gooien. De doden moesten plaatsmaken voor de levenden. Roemenië, juli 1941 [beeldbron: Historisches Archiv der Stadt Koln]
Op 10 juli 1941 namen Poolse inwoners van Jedwabne, een klein stadje gelegen in het Bialystok-district van het door de eerste Sovjetbezette en toen door Duitsland bezette Polen, deel aan de moord op honderden van hun Joodse buren. Hoewel de verantwoordelijkheid voor het aanzetten tot deze 'pogrom' nog niet volledig is vastgesteld, hebben geleerden tenminste een Duitse politie-aanwezigheid in de stad gedocumenteerd tijdens de moorden.
Tegen het einde van de zomer van 1941, na een toenemend aantal gevallen van corruptie, plundering, vereffening van oude scores, vernietiging van belangrijke economische hulpbronnen en de infiltratie van voormalige communisten in groepen die zich bezighielden met de 'pogroms', brachten de Duitse autoriteiten ertoe de praktijk aan het oostfront te verlaten. Duitse SS- en politie-eenheden zuiverden haastig gerekruteerde hulppolitie-eenheden en begonnen systematische en gecontroleerde moordpartijen uit te voeren op hele Joodse gemeenschappen in de bezette Sovjet-Unie.
Hoewel de Duitsers hen in de steek lieten als een instrument voor vernietigingsbeleid, stopten de pogroms niet met de Tweede Wereldoorlog. In Kielce, Polen, lanceerden de lokale bewoners op 4 juli 1946 een pogrom tegen overlevende en terugkerende Joden in de stad. Bendes vielen Joden aan nadat valse geruchten verspreidden dat Joden een christelijk kind hadden ontvoerd dat ze van plan waren te doden voor rituele doeleinden. De relschoppers doodden minstens 42 Joden en verwondden er ongeveer 50 meer.
De pogrom in Kielce was een van de factoren die leidde tot een massale migratie naar het westen van honderdduizenden Joden die de Holocaust hadden overleefd. Bekend als de Brihah, bracht deze beweging Joden uit Polen en andere Oost-Europese landen naar vluchtelingenkampen in de westelijke zones van bezet Duitsland en Oostenrijk en in Italië. Angst voor gewelddadige pogroms was een motivatie die ertoe leidde dat de overgrote meerderheid van de Joden probeerde het naoorlogse Europa te verlaten.
♦ naar een cartoon van Dry Bones Blogspot: Pogroms then and now van 29 december 2010
♦ naar een artikel "POGROMS" op de site van de Holocaust Encyclopedia van het United States Holocaust Memorial Museum (USHMM)
♦ een artikel op deze blog "Hoe een beperkte pogrom in Rusland de loop van de geschiedenis wijzigde" van 10 april 2018
Een gedachte over "Pogroms vroeger en nu: geen verschil"
En het is nog steeds niet gedaan met Shoah!
Nu zijn het de handlangers/volgelingen van Mohammed's Allah.
Maar de tijd loopt ten einde.
Volgens de Bijbelse jaartelling(die de darwiniaanse mening volledig teniet doet) is de aarde en haar bevolking; het einde van het 6de millenium (6de dag) op 6 jaar na, genaderd.