Ik kan me niet meer herinneren wanneer ik voor het laatst ben aangeraakt of iemand in de ogen keek. Laat me kijken, begin maart kwamen de maatregelen…
Sindsdien voelde ik enkel de kinesist die mijn voet behandelde en mijn huisarts die hem onderzocht. Ik woon alleen, ik heb huidhonger, echte huidhonger en last van deprivatie. Aanraking en verbinding is uit mijn leven verdwenen en als gevolg daarvan verlies ik mezelf. Eigenlijk leerde ik nog niet zo lang geleden dat al mijn deeltjes toch aangeraakt wilden worden, ze kenden het gewoon niet en net wanneer ze dat leren en ze soms nog vol weerstand zitten, gaven ze nu ook toe dat ze er toch echt naar hunkerden. Net dan werd het ze alweer ontnomen. Ze zijn gekwetst, allemaal, al mijn deeltjes zijn gekwetst nu…