Daniël loopt weg van het raam en opent de gebalde vuist. Zijn vingers strijken het verkreukelde papier glad: het doet ons genoegen u uit te nodigen voor de auditie van violist bij het Concertgebouworkest, met vriendelijke groet, de selectiecommissie. Twee weken geleden ontvangen. Sindsdien hoort hij weer Bach in zijn hoofd. Crescendo, accelerando, fortissimo, voortdurend aanzwellend Bach. Vanmiddag moet hij het laten horen.
Tik, tik, tik. Er wordt op de deur van zijn kamer geklopt. Hij doet open. Zijn benedenbuurvrouw. Onrustig schuifelt ze heen en weer. Ze studeert psychologie. Misschien dat dat haar interesse in hem verklaart.