Dit is Michael, het zoontje van een Ierse vriendin. Zij ging vroeger mee op kamp met de Chiro van Gompel waar ik toen leidster was. Ondertussen is ze ook mama van 2 kids. Ze wonen nu nog steeds in Ierland. Michael is echt zo guitig als op het portret. Hij is gewoon iemand met zo'n snoetje dat zegt "teken mij".
Ik heb jaren met mijn man een zaak gehad. Nu sinds een paar jaar heb ik terug tijd gevonden voor mijn passie: tekenen. Tekenen is mijn leven. Ondertussen teken ik portretten op vraag of gewoon omdat ik het leuk vind. En ik maak ook op vraag houtskoolportretten van overledenen met hun assen in verwerkt. Op mijn 47ste ben ik zelfs nog begonnen met tatoeëren. Je bent nooit te oud om te leren, niet?