Bedankt voor de tuning heb ondertussen meer dan 25k erbij op de teller en het comfort is toegenomen, pak zuininger en natuurlijk ook sneller :) EGR lampje brand ook nog steeds niet.

Het nieuwe boek van Jacques Vriens is een van zijn bijzonderste. Code kattenkruid vertelt het verhaal van een opa die te horen heeft gekregen dat hij ongeneeslijk ziek is en besluit het allernaarste einde niet af te wachten, maar ondraaglijk lijden te voorkomen en, zoals in de ondertitel wordt gezegd, 'vrolijk dood te gaan'. Euthanasie dus (al wordt dat begrip pas in het nawoord genoemd). Maar het is ook het boek van de brugklasser Stijn die onnoemelijk veel van zijn dwarse opa houdt. Samen besluiten ze, nu het nog kan, een fietstocht te ondernemen. Daar zijn nogal wat familieleden tegen, maar gelukkig kan de tocht doorgang vinden, een tocht waar Stijn later, op opa's begrafenis, van zal getuigen, omdat opa hem dat heeft gevraagd.
Het knappe aan dit boek is dat het monter en helder is - twee adjectieven waar ik erg van houd. Vriens' bondigheid zorgt ervoor dat dit boek nooit te zwaar wordt, maar ook dat de kern ervan - de band tussen Stijn en zijn opa - prachtig duidelijk wordt. Het verhaal is een viering van de liefde en gaat daarmee over het leven zelf - en niet zozeer over de dood. Dat zo toegankelijk en toch genuanceerd opschrijven kunnen dus niet zoveel schrijvers. Maar Vriens wel.
Abe is de jonge hoofdpersoon uit een boek dat ergens in de toekomst speelt, de nieuwe kinderroman van Dirk Weber. De samenleving waarin Abe opgroeit (zonder ouders, dat gaat daar zo) is streng en rechtlijnig: alleen de leiders mogen kennis bezitten en de rechters zijn meedogenloos. Elk kiempje kritiek wordt hardhandig de kop in gedrukt.
Als zoiets weer voorvalt besluit een groepje kinderen te ontsnappen, een van hen is Abe en door zijn ogen maken we de reis mee, de ontberingen, het verraad.
Het bijzondere van Naar de rand van de wereld is dat het een enigszins ongrijpbaar en daardoor heel origineel boek is. Het einde doet je nog lang nadenken over wat er in de hoofden van deze kinderen speelt.
Knap van het werk van Dirk Weber is dat hij elk boek weer zo doet verschillen van het vorige. Naar de rand van de wereld is opnieuw een aanrader.
Twee grootheden van de hedendaagse Amerikaanse young-adult-boekenwereld schreven samen een boek. Adam Silvera kennen we van drie boeken, die in het Nederlands vertaald worden door uitgeverij Clavis (onlangs verscheen het eerste, Op het eind gaan ze allebei dood, zie eerdere bespreking) en Becky Albertalli is natuurlijk de schrijfster van het inmiddels wereldberoemde Love, Simon - vooral ook wereldberoemd door de film. In dit boek ontmoeten twee jongens elkaar in New York, Arthur (vrolijke musicalfan zonder ervaring in de liefde) en Ben (romantische tobber met één recente mislukte relatie achter de rug). De hoofdstukken zijn om en om vanuit Ben en Arthur geschreven, waarbij Adam over Ben en Becky over Arthur schreef. De jongens zien elkaar in een postkantoor en er is instant aantrekkingskracht. Arthur verzint een plan om Ben terug te vinden, wat ook lukt, maar: Arthur zal maar heel kort in New York zijn en moet daarna naar college, ergens ver weg. Daar gaat het boek dan ook over: hebben de jongens recht op hun relatie? Gaan ze het aan - ondanks de tijd? Wat is de rol van hun vrienden? Kun je je vrienden tijdelijk wel op een tweede plan zetten? En wat als een eerste date mislukt? Kun je dat een eerste date gewoon overdoen - maar dan beter? Geeft het leven je tweede kansen?