Zijn Alheiligheid heeft het Oecumenisch Patriarchaat vertegenwoordigd op tal van Inter-Orthodoxe en Inter-Christelijke bijeenkomsten, bij de Turkse Regering, bij Orthodoxe en Heterodoxe Kerken, bij de bisdommen van de Oecumenische Troon en op de Heilige Athosberg. In 1990 zat hij de Voorbereidende Panorthodoxe Commissie voor het Groot en Heilig Concilie voor, waar men het probleem van de Orthodoxe Diaspora heeft besproken.
Hij is ook lid van de Orthodoxe Akademie van Kreta (Griekenland) en een erelid van de Stichting “Pro-Oriente” van Wenen.
Ere-doctoraten werden hem toegekend door tal van Universiteiten en Theologische Faculteiten, w.o. van de Katholieke Universiteit van Leuven.
Onmiddellijk na zijn bestijging op de Oecumenische Troon begon hij zijn taak volgens wat hij bij zijn intronisatie had beloofd te doen.
Om de panorthodoxe eenheid te bevorderen riep hij zijn broeders-primaten van de lokale Orthodoxe Kerken bijeen in de Fanar, waar zij allen samen concelebreerden op de “Zondag van de Orthodoxie” van het jaar 1992. Samen stelden zij een boodschap op gericht naar de Kerk en de ganse wereld, boodschap die de éne stem van de Orthodoxie kenschetst.
Hij bracht een bezoek aan tal van Kerken en landen, maar ook aan de Paus van Rome, de Aartsbisschop van Canterburry en de Wereldraad van Kerken.
In 1994 bracht hij een officieel bezoek aan de landen van de Benelux, ter gelegenheid van de 25e verjaardag van de stichting van het Orthodox Aartsbisdom van België en Exarchaat van Nederland en Luxemburg.