Samen kijken we hoe de mieren in een wirwar door elkaar heen lopen en hun weg vinden naar een mierenhoop iets verderop.
‘Nee hoor, dit zijn gewoon zwarte mieren. Die doen niks. Kijk maar.’ Ik leg een vinger op de grond, in de hoop dat er een mier opklimt, maar ze gaan met een grote boog om me heen.
Eva is haar aandacht al weer verloren en besluit om aan mijn knie te gaan hangen, waardoor ik bijna mijn balans verlies. Ik pak haar handjes vast en ga rechtop staan.
Ik werp een blik op de eettafel en zie de agenten tegen mijn vader praten. Mijn vader heeft zijn hand voor zijn mond geslagen en hij kijkt met grote ogen naar Erik, die aan het woord is. Zijn gezicht is bleek. Nog bleker dan toen hij een paar minuutjes geleden ons huis binnen kwam. Hij is enorm geschrokken, dat is duidelijk.
Voordat ik ze kan tegenhouden, rennen ze met z’n tweeën naar de achterdeur, trekken hem open, roepen enthousiast ‘opa!’ en vliegen bij mijn vader op schoot.
Ik zie zijn geschokte blik, duidelijk overdonderd en dan schudt hij even met zijn hoofd. Ik zie dat hij moet schakelen.