wel eens 1,5 of 2 uur kunnen zijn. Ik ging gewoon ergens zitten, en kwam plotseling op het idee om – in plaats
van krantje lezen of proberen geduld te oefenen – met m’n hart naar alles te kijken wat zich zo in mijn directe
omgeving zich voordeed. Tja, hoe doe je dat ? Even snel als het opkomen van het idee kwam er de gedachte in
me op, dat al snel tot gevoel werd naar alle mensen die in de buurt zaten of voorbij liepen: jij bent helemaal oké!
Wat ik al snel merkte was dat de beoordeling/waarneming van uiterlijkheden steeds meer wegebde, en plaats
maakte voor ’n soort onvoorwaardelijke acceptetie en waardering voor ieders eigenheid. Dik of mager, binnenlands