Helden in de spotlights | Het Parool
Jeroen Wollaars 21 mei 2014, 17:00
'Welkom bij FC Dordrecht', zegt ze, en in één ruk door: 'Daar zitten dus de mongolen.' Ze is niet veel langer dan 1 meter 55 en wijst naar het sfeervak waar net iemand een vuurwerkbom heeft laten afgaan.
Meestal schieten voetbalvoorlichters in de rodevlekkenstress als ze een verslaggever zien die ze niet kennen. En al helemaal als er iets onverwachts gebeurt. Maar bij FC Dordrecht hebben ze Elisa en die zegt dan: 'Zo, dus jij komt hier een soort Één-voor-Afrikafilmpje maken over dat arme clubje dat ineens eredivisievoetbal gaat spelen?'
Zelden een voorlichter zo weinig blad voor de mond zien nemen. 'Ja, anders moet ik onthouden wat ik allemaal niet mag zeggen en dat kan ik niet zo goed.'
Ze laat ons het stadion zien. De Noord-tribune heeft als bijnaam Nel-tribune, naar de 65-jarige steward die daar de boel in de gaten houdt. Bij de kassa hangt een handgeschreven briefje: 'uitverkocht'. In de kantine smeert een oudere vrouw boterhammen met kaas voor de selectie.
Het is daar een soort jongensboek. Of een roman van Tommy Wieringa. Compleet met zes populieren aan de rand van het complex. En zoals dat gaat met achteloos in columns opgevoerde bomen: die moeten om. Want er gaat nogal wat veranderen bij die club. Er komt een miljoenenbudget.
Er komen straalwagens van Fox. Ticketingsystemen. Grotere uitvakken. Meer beveiliging. Misschien een heel nieuw stadion.
En ik ben bang dat het net zo zal aflopen als bij mijn andere helden die ineens extreem in de spotlights kwamen. Als bij Assange die een ruziemakende narcist werd. Als bij Glenn Greenwald. De man die de Snowden-onthullingen formidabel en integer opschreef, maar die geen kritiek kan hebben.
Als je hem wilt spreken, moet je langs een persvoorlichter die je indeelt in een rooster: tijdens het diner, bij het toetje, heeft hij een paar minuten tijd. En laat ik eerlijk zijn: laatst zat ik ook zo half-imposant - en achteraf behoorlijk stompzinnig - op te scheppen over m'n werk.
Aandacht krijgen vergroot je karakterzwaktes. En veel mensen die in de journalistiek of communicatie werken, hebben er daar nogal wat van.
Behalve Elisa natuurlijk. Samen met Nel zal ze in het volgende voetbalseizoen de jongens van onze F-Side vriendelijk vragen of het wat minder kan. In ruil voor een pakje chocomel en een kleffe boterham met kaas zullen zelfs zij verbaasd gaan zitten. Het stadion blijft heel. De pers wordt niet eng gevonden. Dat is wat ik hoop.