Harmes zelfbewust genoeg voor de senioren | De Volkskrant
Harmes zelfbewust genoeg voor de senioren
In het beklimmen van erepodia heeft turnster Suzanne Harmes inmiddels behoorlijk veel ervaring. Toch struikelde ze zaterdagmiddag, bij de huldiging van de HGT 2001, een internationale wedstrijd in Zoetermeer, bij het opstappen van het podium....
Van onze verslaggever John Volkers 3 december 2001, 0:00
Harmes, een groot talent met zelfbewuste uitstraling, viel half naar voren toen ze, als de nummer drie achter winnares Verona van de Leur en de Amerikaanse Uzelac, het podium beklom en haar been onvoldoende optilde. Het was haar tweede valpartij van de middag. Een half uur eerder had ze met een val op de balk, een slordigheidje na een simpele draai, haar zilveren medaille verspeeld.
Harmes turnde bij de Hypotheekshop Gymnastics Top een categorie hoger dan ze had gehoeven. Ze is met haar vijftien jaar officieel nog juniore, maar mag bij internationale wedstrijden keuze-gewijs in de senioren-klasse uitkomen.
De Zoetemeerse MBO-leerlinge voelt zich ook thuis in die categorie. Altijd turnde ze bij Pro Patria - met 2685 leden de grootste sportclub van Nederland - in het ploegje met Verona van de Leur, Gabriella Wammes en Kimberley Viola. Het afgelopen jaar, het voorname WK-jaar, moest zij evenwel afhaken.
Het reglement schrijft voor dat een turnster pas in het jaar dat zij zestien wordt, mag uitkomen in de hoogste categorie. 'En ik ben tien dagen te laat geboren, 10 januari 1986. Helaas, maar het is niet anders', aldus Harmes.
In turnen is jeugdigheid, anders dan in de meeste andere sporten, een groot voordeel. Hoe ouder, hoe stroever is een wetmatigheid voor de artistieke gymnastiek, zeker bij de meisjes die in die tienerjaren de oversteek naar het vrouw-zijn maken.
Harmes moest daarom bij de wereldtitelstrijd in Gent toezien hoe de een halve maand oudere Van de Leur wel kon excelleren en hoe de twee maanden oudere clubgenote Wammes de tweede plaats in de rangorde van de nationale ploeg greep. Zaterdag was het trouwens weer andersom: Harmes ging Wammes (vijfde) ruim vooraf.
Dat zelf turnen was gemakkelijker geweest dan het toekijken. In Gent was ze maar één dag gaan spieden: op de dinsdag van de kwalificatie, toen het Nederlands team zich zelfs als de nummer drie voor de finale plaatste. Het had Harmes niet verrast. 'Ik wist het wel, hoor, dat we het zouden gaan halen. Als we maar een beetje normaal turnden, moest het haalbaar wezen. Die uiteindelijke vijfde plaats was ook echt niet teleurstellend. Ben je gek, het was hartstikke goed.'
Zelf had Harmes haar grote dag enkele maanden eerder gehad. Bij de Jeugd-Olympische Dagen van Murcia, het voorportaal van de grote Spelen, had ze op vloer de gouden medaille gehaald. Het was een onderbelichte prestatie. Nooit kwam een Nederlandse zo hoog, zelfs Van de Leur lukte dat twee jaar eerder in Esbjerg niet. Die haalde brons, zoals Harmes er in Spanje ook nog twee veroverde.
Harmes: 'Ik had de nieuwe FIG-code het best onder de knie. Ik turnde elementen die anderen nog niet beheersen.' Ze had er met haar vrouwelijke postuur uitgezien als een senior. Ze is 1.65 groot, weegt vijftig kilo, echte Nederlandse maten. 'Ik ben al jaren de grootste van allemaal. Dat lijkt vooral zo, omdat die andere jonge meisjes in het internationale circuit in de 1.30, 1.40 zijn.'
Als Suzanne Harmes 'heel' blijft, dan vormt zij de toekomst van het Nederlandse turnen. Dat heel blijven valt niet mee bij 33 uur trainen per week. Ze zit qua fysiek malheur in de middenmoot. 'Verona van de Leur heeft bijna nooit iets en Laura van Leeuwen, ook van Pro Patria, is een echte pechvogel. Die gaat van blessure, naar blessure. Ik zit er tussenin.'
Als je turnt, moet je pijn kunnen lijden. Harmes turnt al twee jaar met een brace om de linkerenkel. Een struikelpartij door een slordig achtergelaten touw deed haar de enkel zwikken. 'Ik ben er al tien keer doorheen gegaan. Ik moet het gewricht wel zo ondersteunen, bij sprong en vloer. Anders is de kans te groot dat ik weer last krijg.'
Vorige week, bij de Massilia Cup in Marseille, miste ze op zaterdagse brugoefening een glibberige ligger. Ze overstrekte de elleboog. Een dag later ging ze er op de balk twee keer af. Er werd geturnd in spotlights. Ze raakte in het omringende duister de oriëntatie kwijt en viel hard. Zaterdag was ze evenwel weer voldoende hersteld, maar kampte ze met een zware verkoudheid. Ze klapte bovendien hard met het onderlijf tegen het hout. Hijgend als een paard werkte ze haar laatste oefening af.
Haar beste onderdeel bij de wedstrijd was opnieuw de vloer, de kür. Ze kwam met 9.200 bijna aan de score van Van de Leur (9.325). Harmes imponeerde met haar vlekkeloze landingen na salto's en met de schroefelementen. 'Ik ben heel goed in schroeven. Dat gaat me altijd gemakkelijk af', zegt het meisje dat zich wil bekwamen in het onderwijs. 'Turnen wil ik tot 2004 doen, tot en met de Spelen van Athene.'