Ik ben nooit bang geweest dat ik mezelf iets zou aandoen. Diep vanbinnen wist ik dat ik alle reden had om te blijven leven en dat ik ooit beter zou worden. Maar een labieler iemand had zich in deze situatie misschien allang van een gebouw gegooid, zo heftig was het. Ik voelde me een waardeloze moeder. Toon was inmiddels een jaar en zat midden in zijn hechtingsperiode. Als hij viel, riep hij meteen om papa. Logisch, want mijn vriend Marcel deed alles. Hij deed hem in bad, kleedde hem aan, bracht hem en zijn broer Maas naar bed. Als Toon huilde, kon ik hem moeilijk troosten, maar als Marcel hem oppakte, was hij meteen stil. Dat zag ik als persoonlijk falen en ik voelde me enorm schuldig. Ik was een nutteloze moeder die niet eens voor haar kinderen kon zorgen.