Abbott's kortstaartspreeuw - Vogelfamilies - 2021
Amethist met korte staart
Universeel Russisch-Duits woordenboek. Academic.ru. 2011.
elektro-smerende hydraulische pers
De kortstaartige amethistspreeuw (Latijn Cinnyricinculus leucogaster) behoort tot de Spreeuwfamilie (Sturnidae) uit de orde Passeriformes.
Het verenkleed van mannetjes van deze soort in zonlicht speelt in verschillende tinten violet, paars en lila, en lijkt op een echte amethist.
Vrouwtjes zien er minder elegant uit en lijken uiterlijk op gewone spreeuwen (Sturnus vulgaris), maar ze hebben een licht gespikkelde buik en zijn verstoken van de karakteristieke metaalachtige glans.
De soort werd voor het eerst beschreven in 1783 door de Nederlandse natuuronderzoeker Peter Boddert. Het is het meest voorkomende lid van het geslacht Cinnyricinclus op het Afrikaanse continent.
Het leefgebied bevindt zich in West- en Centraal-Afrika ten zuiden van de Sahelzone, ten zuiden van de Sahara-woestijn. Amethistspreeuwen komen ook voor in het zuidwesten van het Arabische schiereiland.
Er zijn 3 ondersoorten.
De nominatieve ondersoort wordt verspreid in Senegal, Gambia, Ethiopië, Tanzania en Kenia. Ondersoorten C.l. arabicus strekt zich uit van Oost-Soedan tot het noordwesten van Somalië en Arabië. C.l. arabicus verreauxi leeft in zuidelijk Afrika, van zuidelijk Congo en westelijk Tanzania tot Botswana, noordoostelijk Zuid-Afrika en Mozambique.
Vogels geven de voorkeur aan struiken, parken, tuinen en savannes.
Ze worden niet waargenomen in tropische en subtropische bossen. In bergachtige gebieden vestigen ze zich op hoogtes tot 1600 m boven zeeniveau.
Amethistspreeuwen met korte staart leiden een actieve dagelijkse levensstijl. De meeste populaties zijn gevestigd en degenen die in droge savannes leven, verlaten tijdelijk hun broedplaatsen tijdens het droge seizoen.
De vogels onderscheiden zich door een sociaal vriendelijk karakter en vormen buiten het broedseizoen niet al te veel kolonies.
Ze worden zelden op het bodemoppervlak gezien. Ze zoeken hun voedsel voornamelijk op de takken van struiken en bomen. Zoals veel verwante soorten, kunnen ze de stemmen van andere vogels nabootsen.
De vogels creëren monogame families die overleven tot de dood van een van de partners. In het vroege voorjaar, vóór de paartijd, verzamelen getrouwde stellen zich vaak in kleine kuddes en zoeken naar de meest geschikte plaatsen om in de toekomst te broeden.
De amethistspreeuw eet graag rijp fruit en bessen, vooral moerbeien (Morus) en wilde vijgen (Ficus carica).
Naast voeding van plantaardige oorsprong zijn er diverse vliegende insecten op het dagmenu opgenomen. Vogels in de lucht vangen vlinders, libellen, bijen, wespen, sprinkhanen en termieten terwijl ze zwermen.
Het paarseizoen begint kort voor het regenseizoen. Vogels bouwen nesten in boomgaten op een hoogte van 4-6 m boven de grond. Meestal is de diameter van de holte 15-20 cm en kan hij meerdere jaren achter elkaar worden gebruikt.
Bladeren, stro en olifantenmest worden gebruikt om het nest te bouwen.
Het vrouwtje legt 2-3 blauwgroene eieren met roodbruine stippen. Ze broedt ze zelf 13-14 dagen uit, tevreden met de offers van haar man. Soms maakt ze korte uitstapjes om haar vleugels te strekken. Tijdens zijn afwezigheid bedekt de vogel het metselwerk met bladeren die van dichtbij zijn gescheurd.
De uitgekomen kuikens blijven ongeveer 3 weken in het nest. Beide ouders voeden ze met kleine insecten en hun larven. Kuikens van 21-22 weken worden gevleugeld, maar blijven ongeveer een week onder ouderlijke zorg.
Seksuele volwassenheid vindt plaats na ongeveer 11-12 maanden. Tegen die tijd krijgt hun grijsbruine verenkleed een volwassen kleur.
Lichaamslengte 17-19 cm Gewicht ongeveer 45 g Er is een uitgesproken seksueel dimorfisme. De vrouwtjes zijn grijsbruin en lijken erg op de merels (Turdus merula). Bij mannen varieert de kleur van de veren op de rug en het hoofd van paars tot bijna zwart met een metaalachtige glans.
Het onderste deel van het lichaam is wit of geelachtig. De zwarte pupillen zijn omgeven door een gele of bruinachtige iris.