In deel 2 van zijn Levensbeschrijving van enige voornaame meest Nederlandsche mannen en vrouwen. 10 dln. Amsterdam, by Petrus Conradi, Harlingen, by F.v.d. Plaats en Junior 1774-83 [UBA 2318 E 5-14] besteedt Simon Stijl aandacht aan ‘Het leven van Jacob Campo Weyerman’ [p. 94-102; 1775].
Van het eerste en tweede deel bestaat nog een tweede druk [UBA 283 C 9-10, 1777/178O]. De inhoud van de tekst is [wat betreft JCW] ongewijzigd overgenomen, de spelling is aangepast.
Stijl vermeldt een aantal bijzonderheden omtrent JCW's levenswandel en een aantal van diens werken. Daarnaast laat Stijls mening over de mens Weyerman zich uit zijn formuleringen afleiden. Hoewel hij niet zo te spreken is over het karakter van Weyerman (p. 101) heeft hij toch een zekere waardering voor Weyermans schrijftalent. Waar Stijl vooral over valt is JCW's gebrek aan godsdienstzin.
‘JACOB CAMPO WEYERMAN, niet min vermaard, door zyne losbandigheid en ondeugden, dan zynen vluggen geest en menigvuldig uitgegeevene Schriften, werdt gebooren te Breda, op den 9den van Oogstmaand 's jaars 1677. Zyn Vader, Jakob Weyerman, hadt in zyne jeugd als Lakei gediend; zyne Moeder, Lys Sint Mourel genaamd, als Dienstmaagd woonende in een Herberg, was, door zeker toeval, van daar ontvlugt, nam vervolgens, in Mans gewaad verkleed, dienst als Tamboer te Velde, woonde verscheiden belegeringen by, klom op tot de waardigheid van Sergeant; doch haare kunne, ter gelegenheid eener wonde, in het beleg van Bon bekomen, ontdekt zynde, was zy genoodzaakt den Krygsdienst te verlaaten; wordende ter belooninge haarer dapperheid en moed, van Willem den III, met een jaargeld van tweehonderd guldens voor haar leven, begiftigd. Toen onze Weyerman gebooren werdt, hielden zyne ouders een Herberg op Breda. Deeze schikten hem tot de letteroeffeningen, en bestelden hem, toen hy 15 jaaren oud was, ter schoole, welke hy in drie jaaren tyds doorliep. Hier na werdt hy aanbevoolen aan het onderwys van den Heer Sandvoort, Predikant op 't Wouwd, een dorp in Delfsland. Hier oeffende hy zich in alle takken der beschaafde Weetenschappen; doch de zucht tot de Schilder- en Teken-kunst, welke hy met zich als ter waereldt haat gebragt, dreef steeds by hem boven; de Schilder, Thomas van der Wilt, in 't nabuurig Delft woonagtig, verschafte hem gelegenheid om dezelve aan te kweeken.
Ten huize zyner Ouderen wedergekeerd, werdt hy wel haast vermaard door zyne kunst; doch hoe zeer deeze reden hadden om voldaan te zyn over zyne vorderingen, 't was niet zo gesteld omtrent zyn zedelyk gedrag. Zyne ongebondene leevenswyze deedt hem vervallen in de ongunst zyner Ouderen, waarop hy, heimelyk, hen verliet, en zich naar Antwerpen begaf. Hier verleidde hy een Herbergiers Dochter, en vlugtte met haar naar Ryssel; doch verliet haar hier wederom, zynen weg neemende naar Parys. Schoon hy, in deeze stad, merkelyke vorderingen maakte in de Weetenschappen, zyne zeden, egter, wierden meer en meer bedorven; en een minnehandel met de Dochter van een aanzienlyk Heer, by welken hy zich als Kamerdienaar hadt verhuurd, deedt hem deeze stad eerlang verlaaten, en naar Lion vertrekken; onder weg ontmoette hy, in zekere herberg, den berugten Cartouche, die zo wel over hem voldaan was, dat hy hem een Beurs met Louïzen, en een vrygeleide door zyne Bende schonk. Te Lion kwam hy in kennis met zekeren Abt, met welken hy naar Rome trok, en vondt 'er den beroemden Schilder en Ridder van Dyk, met wien hy, als hem in aart niet ongelyk, eene gemeenzaame verkeering hieldt. Onder andere Weetenschappen oeffende hy zich hier in de Italiaansche taal, welke hy in korten tyd meester werdt. Doch hy onthieldt zich niet lang te Rome; kennis gekreegen hebbende aan zekere Vrouw van aanzien, begeerde hy haar ten huwelyk; welke hier in niet willende bewilligen, deedt hem zulks besluiten haar te schaaken. Maar dit mislukte, en wyl het rugtbaar wierdt, riedden hem zyne vrienden het gebied van den Paus te verlaaten. Hy gehoorzaamt, en keert door Zwitserland en Duitschalnd te rug, naar zyne geboorteplaats, alwaar hy, by zyne aankomt, zyne ouders overleeden vondt,