Fabian Dejace van Opgroeien fotografeert voor Boven De Wolken: 'Je krijgt heel veel warmte' | Vlaanderen Intern
Fabian Dejace is management assistent bij de afdeling Ondersteuningscentra en sociale diensten jeugdrechtbank, team Jeugdhulp van het agentschap Opgroeien. In zijn vrije tijd fotografeert hij. In deze coronatijd staat die hobby even op een laag pitje, maar er kwamen ook nieuwe opdrachten bij: raamportretten en fotosessies voor Boven De Wolken, een vzw die vrijwilligers inzet om overleden baby's te fotograferen. Die sluiten perfect aan bij zijn missie: mensen mooie herinneringen geven dankzij fotografie.
'Ik fotografeer al enkele jaren, volg een opleiding fotografie... dat is echt wel mijn ding. De maanden maart, april en mei zitten normaal vol met shoots van communicanten. In de toekomst wil ik me graag meer focussen op bruiloften of baby- en familie lifestyle reportages aan huis.'
'Jammer genoeg strooide corona wel even roet in het eten. Een collega-fotograaf lanceerde het idee om raamportretten te maken van buurtbewoners, uiteraard met de nodige afstand.'
'Zo werd ik tijdelijk 'raamfotograaf' en is mijn eerste reeks raamportretten een feit. Eigenlijk heb ik gewoon het nuttige - mijn fotografie-skills onderhouden - gekoppeld aan het aangename - even buiten komen en mensen, inclusief mezelf een goed gevoel geven.'
'Ik fietste rond met mijn telelens, zodat ik de social distancing kon garanderen. Het is best wel voor herhaling vatbaar, want ik heb zelfs nieuwe inwoners leren kennen. En een goed gesprek, ook al is het dan op de drempel, is altijd fijn!'
'Ik ben sinds een half jaar ook fotograaf voor Boven De Wolken, een organisatie die ouders en hun overleden baby fotografeert. Zo kunnen ze later een mooie, blijvende herinnering koesteren. Ook in deze tijden van corona, zijn er helaas heel wat doodgeboortes. Daarom mocht ik recent een paar keer richting kraamkliniek trekken.'
'Dat verliep wel helemaal anders dan normaal: ik moest een speciaal pak en bescherming aan. Daardoor heb ik nog meer respect voor de zorgverleners gekregen: dat pak is zo warm… je krijgt echt geen lucht. Chapeau dat zij dit lange shiften dragen. Zelf had ik helemaal geen schrik om nu naar een ziekenhuis te trekken, ik was goed beschermd en wil dit voor alle ouders doen!'
'Ook in het contact met de ouders moest ik de social distancing bewaren. Dat was wel moeilijk, want het liefst van al wil ik hen gewoon even vastpakken. Ik had ook een attest van verplaatsing nodig en een attest om in het ziekenhuis binnen te geraken.'
'Toch zijn de meeste principes van Boven De Wolken zeker overeind gebleven. Om op de hoogte te zijn houden we een korte briefing met de verpleegkundige, bij de kennismaking wensen we de ouders altijd proficiat, we creëren een setting, we vragen naar de wensen van de ouders enzovoort."
Zo mooi mogelijke foto's
'Door die foto's te maken kun je als vrijwilliger het verdriet van de ouders een beetje verzachten. Al moet ik toegeven dat ik me soms achter mijn toestel verberg… Als je de kamer binnenstapt is elk verdriet anders. En elke ouder en elk koppel gaat op zijn eigen kracht en op zijn manier daarmee om.'
'Weten dat je straks je kind moet loslaten en dat we samen nog een mooie blijvende herinnering kunnen maken: dat maakt bij iedereen sterke emoties los. Daarom probeer ik zo mooi mogelijke foto's te maken: van elk prinsje of prinsesje apart, met accenten van handjes, voetjes, de oortjes, het gezichtje, samen met de ouders, de andere broer(s) en/of zus(sen), soms met de hele familie, soms met de grootouders.'
'Alle reportages worden uitsluitend op vraag en met akkoord van de ouders gemaakt. Veel kraamafdelingen kennen onze vzw en doen als het nodig is beroep op ons. De ene keer ben ik een uurtje bezig, de andere keer een paar uren. Alles hangt een beetje af van de draagkracht, de emoties en de wensen van het gezin. Maar achteraf voel ik heel veel warmte en een enorme dankbaarheid. Zeker nu kunnen alle kleine beetjes helpen.'