Niemand wordt als monster geboren – De Nieuwe Koers
Rodrigo rende naar de deur en wierp hem stevig in zijn sponning. Dat moet je hier niet doen, riep hij geschrokken. We (de laatste tijd gingen mijn vrouw en onze dochter van 1 ook af en toe mee) stonden in een soort vergaderkamer van de kliniek, bij een halfgeopende deur, de luier van onze baby te verschonen. Zedendelinquenten, fluisterde hij, je weet toch. Ik kende Rodrigo op dat moment al een jaar of drie. In de huiskamer van zijn kliniek had ik ook met veel andere tbs'ers een soort band opgebouwd. We waren enigszins van elkaars levens op de hoogte geraakt. Van wandelende delicten waren ze voor mij gaandeweg veranderd…