De putsch werd in gang gezet tijdens een openbare bijeenkomst van het landsbestuur van Beieren in de Bürgerbraukeller in München. Hitler wilde de bijeenkomst overnemen en de aanwezigen overhalen om met hem mee op te trekken naar het "rode" Berlijn om de regering af te zetten. Vervolgens zou Hitler samen met de populaire generaal Erich Ludendorf en Gustav Ritter von Kahr een nieuwe rechtse regering vormen. De mannen van de Stoßtrupp waren in café-restaurant Torbräu reeds op de hoogte gesteld van de plannen van Hitler en waren uitgerust met mitrailleurs, karabijnen en handgranaten.
In de Bürgerbraukeller waren veel van Hitlers trouwste aanhangers aanwezig waaronder bijvoorbeeld Hermann Göring ( de toenmalige SA-leider) en Rudolf Hess (de toenmalige studentenleider van de SA). Hitler sprong op een stoel, schoot in het plafond en klom via een tafel op het podium. Hier riep hij de revolutie uit. Gustav Ritter von Kahr en de andere twee Beierse regeringsleiders werden achter de coulissen toegesproken door Hitler en enkele van zijn vertrouwelingen en werden gedwongen om deel te nemen aan de mars naar Berlijn. Ze werden vervolgens op vrije voeten gesteld en ook al had Hitler hun deelname aan de staatsgreep verwacht, deze bleef uit. Ondertussen bezetten Ernst Röhm en zijn mannen, waaronder de latere Reichsführer-SS Heinrich Himmler, het gebouw van het Beierse ministerie van oorlog. Zij werden echter belaagd door het leger en de politie. Hitler en Ludendorf besloten met hun aanhang te marcheren richting het oorlogsministerie om Röhm en zijn mannen te ontzetten. Terwijl ze door de straten van München marcheerden, hoopte Hitler dat de bevolking van de stad zich bij de menigte zou aansluiten.
Hitler en zijn aanhangers werden echter door ongeveer honderd Beierse politieagenten tegengehouden op de Odeonsplatz. Het kwam tot een bloedige confrontatie. Ulrich Graf kondigde aan dat Hitler en Ludendorf eraan kwamen in de hoop dat de agenten wel uit de weg zouden gaan voor de geliefde generaal. De agenten wisten echter van geen wijken en plotseling trof een eerste kogel een agent. Er volgde een vuurgevecht waarbij Hitlers vriend Max Erwin von Scheubner-Richter dodelijk werd getroffen. In zijn val trok hij Hitler mee. Stoßtrupp-lid Ulrich Graf werd ook getroffen, hij had mogelijk de kogels voor Hitler opgevangen. Hij overleefde de kogelregen en doordat hij zich had willen opofferen voor het leven van Hitler werd hij een mythe. Hitlers poging tot een staatsgreep was echter mislukt en op de Odeonsplatz bleef een bebloede hakenkruisvlag achter.
Hitler, Röhm, Ludendorf en andere betrokkenen bij de putsch werden berecht en Hitler werd op 1 april 1924 veroordeeld tot een gevangenisstraf van vijf jaar. Hij zou echter wegens goed gedrag reeds op 20 december 1924 vrijgelaten worden. Ludendorf werd vrijgesproken en Röhm kreeg net als veel andere deelnemers aan de putsch een milde straf. Hij werd veroordeeld tot 15 maanden cel, maar werd snel op erewoord vrijgelaten. De SA en de NSDAP werden verboden. Röhm moest dus een andere mogelijkheid kiezen om zijn SA verder te ontwikkelen. Hitler had echter andere plannen en besloot in de toekomst op een legale manier aan de macht te komen. Hij zou geen staatsgreep meer plegen om aan de macht te komen.
At the outbreak of World War Two RAF Bomber Command consisted of five Groups. The Command possessed four types of bombers with which every part of Germany could be reached, with the exception of the very east. Nevertheless, the role of Bomber Command during the first six months of the war was confined to reconnaissance-flights, attacking German shipping and nickelling (dropping propaganda leaflets). Not until March 1940 did Bomber Command launch an assault on a German land target. The Command bombed the air base at Hörnum, on the island of Sylt, during the night of 19/20 March 1940. It was a reprisal raid for the Luftwaffe bombardment on the naval base in Scapa Flow at the Orkney Islands and was ordered by the British government.