Recensie van Nancy De Brucker over De jongen die zijn vader naar Auschwitz volgde | Hebban.nl
door Nancy De Brucker	24 mei 2019
"De jongen is mijn grootste vreugde, we geven elkaar kracht.
We zijn één, onafscheidelijk"
Toen ik ontdekte dat dit boek zou verschijnen was ik er als de kippen bij om het te mogen recenseren. Wat me meteen aantrok was de cover; Eén veewagon op een treinspoor in een besneeuwde omgeving. Dit alleen al legt direct de link naar een concentratiekamp. Ook de vermelding dat het om een waargebeurd verhaal ging was dus een must have & read voor mij!
Het verhaal begint bij de bezetting van Oostenrijk door de Nazi's. De familie Kleinmann woont dan in Wenen. Gustav Kleinmann is een begaafd vakman, stoffeerder en is getrouwd en heeft vier kinderen. Hij had ook al gevochten in de Grote Oorlog; twee maal gewond geraakt en onderscheiden vanwege zijn moed. Zo is ook zijn zoon Fritz, veertien jaar oud, bezig aan een opleiding om stoffeerder te worden. Voor alle Joden verandert er plotseling van alles, Wenen is geen deftige stad meer zoals voorheen; de smerigste schepsels en de SS hebben het nu voor het zeggen. Aan het Nazisme viel niet meer te ontsnappen!
Gustav, een optimist, dacht dat alles wel zou loslopen maar niets is minder waar. Tijdens de Kristalnacht worden Gustav en Fritz gearresteerd. Op 2 oktober 1939 komen ze, na een treinreis van twee dagen, aan in Buchenwald. Beiden worden tewerkgesteld in de steengroeve. Het is zwaar en gevaarlijk werk en ondertussen worden ze geslagen en uitgescholden. Er waren schrale rantsoenen en elke dag vielen er gewonden en doden. De SS was onaantastbaar en haar macht was grenzeloos; ze konden naar hartenlust straffen en moorden. Gustav heeft een klein notitieboekje en potlood al die tijd verborgen kunnen houden. Als het enigszins mogelijk is schrijft hij daar in hoe verschrikkelijk alles is.
Drie jaar en twee weken hebben ze in Buchenwald gezeten. Gustav wordt op transport gezet naar Auschwitz. Voor Fritz is het onverdraaglijk om zijn vader alleen te zien vertrekken. Wetende dat hem daar ook de dood staat op te wachten, laat hij zijn vader niet alleen gaan en gaat hij vrijwillig mee.
Na twee dagen komen ze aan bij de poorten van de hel. Vanaf nu zijn ze gevangenen 68523 & 68629. Hun lot ligt nu in handen van SS. Hoe gaan vader en zoon het ervan af brengen en eindigt hun nachtmerrie hier?
"Elke dag zeg ik in mezelf een gebed op. Niet wanhopen. Klem je tanden op elkaar – de SS moordenaars mogen je niet klein krijgen."