politiek Archieven • Erik Kersten
Charlie Chaplin en Ernst Lubitsch wisten al tijdens WOII dat een dictator maar het beste geparodieerd kan worden. The Great Dictator en To Be or Not to Be zijn vroege voorbeelden van een satire over een megalomaan leider van een totalitair regime. Woody Allen deed er met Bananas (over een fictieve Castro-achtige leider) nog een […]
2017comedyhistorischpolitiek
In de stad hingen affiches waarop deze serie werd getypeerd als de Franse equivalent van House of Cards. Daar valt iets voor te zeggen. De zwarte baron is Philippe Rickwaert, een beroepspoliticus die zich met verve en ook met de nodige slachtoffers staande weet te houden in de politieke slangenkuil. Hij is burgemeester van Duinkerke […]
2016Frankrijkpolitiek
Het laatste. En ook weer een van de beste. Homeland was altijd al actueel en spannend maar in dit laatste seizoen wordt er nog een schepje bovenop gegooid. Dat leidt met enige regelmaat tot een OMG-moment, soms meerdere malen binnen één aflevering. In dit slotseizoen draait het om de vredesdeal met de Taliban die een […]
2020politiekterrorisme
Hugh Grant laat zien dat hij toch best wel kan acteren. Hij is Jeremy Thorpe, de grote hoop van de Britse Liberalen in de jaren zestig. Klein probleem: hij was homo. En daar schaamde hij zich niet voor. Hij zoekt het gevaar bewust op en morrelt aan de grenzen van wat kan, en niet kan. Al […]
2018gayhistorischpolitiek
In Macfan 123 (maart/april 2016) had ik het over tech-CEO's die geen afstand kunnen doen van de macht. En als het al gebeurt, is er meestal al lang een kroonprins in beeld die geruisloos de troon mag overnemen. Dat is op zich best logisch maar het ontneemt het publiek wel van een debat over de […]
In oktober en november 1954 vond de eerste solotentoonstelling van Escher plaats in de Verenigde Staten, in de Whyte Gallery in Washington. Het initiatief daartoe werd genomen door de Amerikaan Charles Alldredge, die fan en verzamelaar was geworden na het lezen van artikelen over Escher in Time en Life in 1951. De twee begonnen een […]
Mooi van eenvoud, vergeleken met de Amerikaanse remake. Het Britse politieke systeem is altijd vooral silly geweest, dat zie je nu ook wel weer met alle Brexitkolderiek, maar begin jaren 90 was het ook nog eens een stukje onschuldiger. Daar staat dan weer tegenover dat Francis Urquhart (Ian Richardson in de beste rol van zijn […]
Een publieksfilm van Steve McQueen. Althans, zo wordt ie wel genoemd. 12 Years a Slave won 3 Oscars dus eigenlijk was hij al een publieksfilmer, maar toch zijn er duidelijk verschillen. De misdaad als basismotief, inclusief de bijbehorende actiescenes maken Widows meer een publieksfilm. Ook is er ruimte voor seks en heeft hij met Liam […]
2018crimepolitiek
Ik heb wel eens gemopperd op Homeland in het verleden, over de iets te toevallige samenloop van omstandigheden of het gedrag van Carrie, en ook dit seizoen is niet perfect. Maar wat de serie ook deze keer weer zo fascinerend maakt is hoe dicht hij op de politieke werkelijkheid weet en durft te kruipen. Seizoen […]
2018politiek
De rek is er een beetje uit. Het vijfde seizoen is vaak niet te volgen en soms wordt het echt silly. Onderhoudend is het nog steeds maar veel details gaan aan me voorbij, dankzij het vaak niet te snappen politieke gedoe. Maar dan komt er weer iets uit de hoed waardoor je toch weer nieuwsgierig […]
2017David Fincherpolitiek
Het begint wat moeizaam allemaal met de botsingen tussen de totaal gesloopte Peter Quinn en de nieuwe carrières verkennende Carrie. Peter is een schim van de man die hij ooit was en Carrie wil nog slechts een soort sociaal raadsman zijn. Maar gelukkig is daar een geradicaliseerde jongeman die de zaak aan het rollen brengt. […]