Mevrouw Laura Reedijk (zus van ds Jaap Boersma) schrijft daarbij dat in deze vier regels beschreven wordt waar het om gaat in het zorgen voor oude mensen, zeker voor oude mensen die in de war zijn. “Allereerst wordt dat ‘zorgen voor’ vertaald in ‘zich wijden aan de naaste’. Daarmee krijgt dat doodgewone werk van het ‘zorgen voor’, dat helaas in onze zich verhardende maatschappij niet erg meetelt, een hogere waarde.
En in dat woord klinkt voor de goede verstaander de gelijkenis van de barmhartige Samaritaan uit Lucas 10 door. Jezus vraagt: ‘Wie is de naaste geworden van de man die in de handen der rovers was gevallen?’ De wetgeleerde antwoordt: ‘Die hem barmhartigheid bewezen heeft.’ Jezus zegt dan: ‘Ga heen, doe gij evenzo.’
Ik hoor de verplegenden en verzorgenden al protesteren: ‘Ik doe gewoon mijn werk, ik verdien er mijn geld mee, geen gezeur over naastenliefde of barmhartigheid.’
Het is de blik van de oude, in hun verwarring hulpeloos geworden mensen, waarmee ze degenen die hen helpen aanzien om te zien of zij vertrouwd kunnen worden. Want ook degenen die niets meer (kunnen) zeggen, zoeken het gezicht van de helpenden af, om te zien of deze mensen lief voor hen willen zijn, of zij met zachte handen willen helpen.
Ik weet alles van de overbelasting van hen die in de tehuizen verplegen en verzorgen. Misschien treft dit kwatrijn van Ida Gerhardt daarom zo, omdat het oproept: Raak, met Gods hulp, ondanks al het gesjouw, het kostbaarste niet kwijt! Bedenk dat je iets kostbaars wordt toevertrouwd, dat het een hoge taak is, hulpeloze mensen te helpen, en hen ‘te beschermen tegen angst en eenzaamheid.’” (Laura Reedijk in Trouw 1996)