Wat bot gezegd kwamen Diana Damrau, Piotr Beczala en Nicolas Testé dinsdagavond ‘even huishouden’ in het Concertgebouw. Met niet mis te verstane aria’s en duetten lieten ze horen hoe wereldklasse klinkt. En ja, dat klinkt wondermooi.
Van grote afstand was al te zien wat er deze avond loos was in het Concertgebouw: drie “vocale giganten” zouden de Grote Zaal bezetten, zo stond met drie net zo giga posters aangekondigd. Het leek een ode aan de avondgasten – alsof de vlag was uitgehangen – maar het was in werkelijkheid, zo vermoed ik, een laatste poging om de zaal vol te krijgen. Wat niet helemaal gelukt was.
Gek eigenlijk, dat solisten van zo’n kaliber geen stormloop op het loket weten te ontketenen. Het was nota bene de eerste keer dat de Duitse topsopraan Diana Damrau in Nederland te horen was. En met hun succesvolle verleden bij De Nationale Opera zouden tenor Piotr Beczala en bas-bariton Nicolas Testé toch ook genoeg bellen moeten laten rinkelen om de zaal tot op de laatste stoel te vullen.
De stemming was er gelukkig niet minder om. Het trio werd op handen gedragen, waarbij het enthousiasme van het publiek parallel aan de kwaliteit van de zang steeds verder toenam tijdens de avond, uitlopend op een uitbundig slot met veel gejuich en twee toegiften.
Het programma dat Damrau, Beczala en Testé samen met het Noord Nederlands Orkest onder Pavel Baleff hadden samengesteld, was Italiaans voor de pauze en Frans na de pauze. Er klonken veel bekende scènes uit opera’s als Lucia di Lammermoor, Rigoletto, Manon en Faust, maar de fragmenten uit I puritani, I Capuleti e i Montecchi en vooral I masnadieri waren minder mainstream en verrijkten de avond.
Piotr Beczala trapte af met ‘Di’ tu se fedele’ uit Un ballo in maschera. Riskant, want het is een lastige aria en als de motor dan nog niet helemaal warm is, zoals ik bij Beczala het gevoel kreeg, is het moeilijk om ‘pats boem’ de toon te zetten.
Ook Diana Damrau maakte het zichzelf niet makkelijk door met ‘Rendetemi la speme… Vien’ diletto’ uit I puritani te beginnen. Een zeer kwetsbare scène, waarin ieder detail meetelt in het vasthouden van de spanning. Damrau ging die uitdaging met veel beleving aan, maar wilde vocaal naar mijn idee soms te veel, waardoor de aria wat grillig werd.
Al snel kwam Damrau echter op stoom en na haar tweede Bellini-fragment, ‘O quante volte’ uit I Capuleti e i Montecchi, was ik helemaal verkocht. Omlijst door een voortreffelijke klankbeeld van het orkest (met een hoofdrol voor de harp) stuurde de sopraan haar stem elegant en eenvoudig aan, met een ongehoorde klankschoonheid en diepe beleving tot gevolg.
Dat niveau bouwde Damrau tijdens de rest van de avond alleen maar uit. Ze toverde met haar stemgeluid, altijd haarfijn afgestemd op de teksten die ze zong. Het ‘opgewondenmeisjeskarakter’ van Gilda en Manon paste haar als een handschoen, waarbij haar ontwapenende charme en levendige acteerwerk bepaald niet schaadden. Maar ook het drama van Manon (later in die opera, als de rozengeur is opgetrokken) en het drama van Marguerite in Faust wist Damrau in haar stem te vinden.
Eén van de hoogtepunten was voor mij de scène tussen de hertog en Gilda uit Rigoletto. Damrau en Beczala demonstreerden hoe akelig precies ze hun teksten weten te interpreteren en lieten hun meeslepende vertolkingen op het hoogtepunt van de scène fantastisch samensmelten. Pure magie.
Beczala liet voor en na die scène van zich horen met de klassiekers ‘La donna è mobile’ (ook uit Rigoletto) en ‘Pourquoi me réveiller’ (uit Werther). Vooral in die laatste aria kwam zijn gepassioneerde, emotionele timbre goed uit de verf. En die hoge noten… jammie! Tenoren die hun topregister zo veel kleur en karakter kunnen meegeven, zijn op één hand te tellen.
Ook als Des Grieux en Faust stroomden de emoties royaal door zijn zang, maar op zijn allerbest vond ik hem eigenlijk in zijn toegift, ‘Ah, leve-toi soleil’ uit Roméo et Juliette. Simpelweg perfect, zowel de interpretatie als de absolute stembeheersing.
Nicolas Testé zingt, om heel eerlijk te zijn, niet in dezelfde league als Damrau en Beczala. Hij treedt wel op in de tophuizen, maar dan met bescheidener rollen. Zo stelde hij zich ook op in het Concertgebouw: bescheiden. Op zijn Raimondo in Lucia di Lammermoor was bijvoorbeeld weinig af te dingen, maar het had niet de intensiteit die Damrau en Beczala in hun rollen legden.