Blog 7 april 2017	1227Views
Het meest bijzondere in dit jaar was mijn verblijf als artist-in-residence bij Hangar in Barcelona. Een zeer geslaagde periode van november 2016 tot en met januari 2017 waarin ik de beschikking had over een tijdelijk huis met een atelier op loopafstand. Mijn ultieme droom, fulltime als kunstenaar werken, kon ik hier waar maken. Ver van Nederland en de immer aanwezige vrienden, familie en dagelijkse beslommeringen, is het veel makkelijker te focussen op dat wat ik het liefste doe: kunst maken. En dat in Barcelona, een stad, die ik sinds mijn eerste bezoek, in mijn hart heb gesloten. Een artist-in-residency is jezelf verlossen van een aantal vastgeroeste gewoontes en zienswijzen. Je onderdompelen in een in dit geval eveneens westerse doch andere cultuur, een verblijf tussen andere nog onbekende kunstenaars en hun werk. Ik moest wel wennen aan deze groep kunstenaars waarin ik terecht kwam en waarvan de voertaal Spaans bleek te zijn. Zelfs aan dat mooie huis en aan mijn atelier moest ik wennen. Temeer daar ik beide moest delen met anderen. En zelfs mijn eigen vertrouwde kunstwerken bleken ineens minder betrouwbaar te zijn dan in Nederland. Alles opschudden en zien wat er gebeurt. Hoe ervaar je alles, wat komt er boven drijven en wat beklijft er er na verloop van tijd, als je weer terug bent in Nederland? En ook natuurlijk, nog belangrijker, wat gebeurt er in de kunst die je maakt?
Ik ben kopje onder gegaan en ben weer boven gekomen en ik heb er ook nog eens heel mooi werk aan over gehouden. Ik ben ruimschoots geslaagd en ben erg trots op het werk dat ik in Barcelona gemaakt heb. Met veel inspiratie en heel veel energie ben ik tenslotte toch maar weer huiswaarts gekeerd. Er waren momenten dat ik graag gebleven was. Met nog meer energie pak ik hier de draad weer op. Verder met het onderzoek naar dat ene ultieme kunstwerk waar ik nu al mijn hele kunstenaarsleven naar op zoek ben. Ik ga zeker nog eens een artist-in-residency doen. Misschien weer in Barcelona, misschien in een ander land of in Nederland. Loesje zegt: "af en toe moet je je leven ondersteboven houden om te zien of er nog meer in zit". Door het opzeggen van mijn baan bij de gemeente heb ik het idee dat ik meer dan ooit de regie heb over mijn leven. Van nu af aan ruim baan voor de kunst. Barcelona was de aftrap voor dit nieuwe leven.