Mónica Calle (5 september 1966) is een Portugese actrice, regisseur en decorontwerper.

Biografie 

Calle studeerde aan de Escuela Superior de Teatro y Cine de Lisboa (ESTC). In 1992 richtte ze de Casa Conveniente theatergroep op, in de Cais do Sodré volkswijk, een levendige buurt met havenlieden en sekswerkers. Het gezelschap werd vernoemd naar de buurtsupermarkt die voor hen in hetzelfde pand zat. Hun eerste productie was Virgem Doida, een “striptease-monoloog” gebaseerd op het werk van Rimbaud. 

Bij het maken van haar shows vindt Calle de relatie met het publiek zeer belangrijk; de unie tussen toeschouwer en kunstenaar. Ze werkte geregeld samen met niet-professionele acteurs en sociale integratieprojecten. Met de compagnie Estabelecimento Prisional Vale dos Judeus creëerde ze voorstellingen in een gevangenis, met gevangenen als acteurs. Met de workshop-performance Rifar o Meu Coração trok ze naar Porto en Alentejo, waarbij er telkens een week gerepeteerd werd in samenwerking met de plaatselijke bevolking, gevolgd door een week lang gratis voorstellingen.

Ze speelde mee in verschillende langspeelfilms en kortfilms, zoals Casa de Lava (1994) van Pedro Costa, Fado Majeur et Mineur (1994) van Raúl Ruiz, A Costa dos Murmúrios (2004) van Margarida Cardoso, O Filme do Desassossego (2010) van João Botelho, A Divisão Social do Trabalho Segundo Adam Smith van Fátima Ribeiro en Cinzento e Negro (2015) van Luís Filipe Rocha. Op televisie speelde ze mee in verschillende soaps en telenovellas.

In 2014 trok Casa Conveniente weg uit de Cais do Sodré wijk, omdat die door gentrificatie te hard veranderd was. Verschillende mensen waarmee ze samenwerkte in de gevangenis van Vale dos Judeus waren na hun vrijlating bij Casa Conveniente komen werken. Toevallig kwamen die allemaal uit Zona Jota, een wijk met een slechte reputatie. Daarom besloot Calle om met haar gezelschap naar daar te verhuizen, waar ze voor haar projecten opnieuw samenwerkte met de lokale gemeenschap. De verhuis van de ene locatie naar de andere werd gekoppeld aan zeven voorstellingen op verschillende locaties doorheen Lissabon gedurende zeven dagen, gebaseerd op Die sieben Todsünden van Bertolt Brecht.   

In 2015 stond ze mee aan de wieg van het Zona Não Vigiada” festival, dat nieuw leven wilde blazen in de buitenwijken van Lissabon. 

In 2017 stond ze voor de eerste keer in Teatro Nacional D. Maria II, met het stuk Ensaio para uma Cartografia. Twaalf actrices pogen een klassieke dans uit te voeren, terwijl ze tegelijkertijd op cello’s, violen en bassen een fragment uit een complexe symfonie proberen te spelen. "De route wordt pas duidelijk als je het pad bewandelt", is het idee achter deze voorstelling.

In haar stuk Carta borduurde ze verder op het gegeven van Ensaio para uma Cartografia. Met 15 actrices en 15 muzikanten maakte ze een nieuwe interpretatie van de Zevende Symfonie van Beethoven. Carta, de Latijnse term voor cartografie, is een meditatie over en een verzet tegen de heersende normen. Calle bepleit een andere omgang met de klassieke canon vanuit een benadering waarin het vrouwelijke lichaam centraal staat.

Oeuvre

Televisie 
A Lenda da Garça (1999/2000 - telenovela, RTP)
Ele é Ela (2009/2010 - serie, TVI)
Maternidade (2012 - serie, RTP)
Os Boys (2016 - serie, RTP)
Paixão (2017/2018 - telenovela, SIC)

Langspeelfilms 

 1993 - Aqui na Terra van João Botelho
 1994 - Casa_de_Lava|Casa de Lava van Pedro Costa
 1994 - Fado Majeur et Mineur
 2003 - Nós
 2003 - Antes Que o Tempo Mude van Luis Fonseca
 2004 - A_Costa_dos_Murmúrios van Margarida Cardoso
 2006 - Absurdistant van Veit Helmer
 2007 - Sombras - Um Filme Sonâmbulo
 2008 - Veneno Cura
 2010 - Filme do Desassossego van João Botelho
 2015 - Cinzento e Negro van Luis Filipe Rocha

Kortfilms 

 2017 - Maria
 2016 - Morning Interim
 2012 - Esta Casa Ainda Existe
 2011 - A Divisão Social do Trabalho Segundo Adam Smith
 2010 - Insert
 2008 - Corações Plásticos
 1999 - Chuva
 1999 - Golpe de Asa
 1992 - Lumen
 1990 - O Pomar

Theater 
Virgem Doida" (1992)
Jogos de Noite (1994)
Crónicas (1997) - naar António Lobo Antunes
Os Paraísos do Caminho Vazio (1998)
Os dias que nos dão (1999)
Bar da meia noite" (2000)
As lágrimas amargas de Petra von Kant (2001)
Três Irmãs - que importância é que isto tem? (2003) - naar Anton Tsjechov
Un dia Virá (2003) - naar Samuel Beckett
Rua de Sentido Único (2003)
Luz Interior (2004) - naar Peter Handke
Lar Doce Lar (2006)
A Última Gravação de Krapp (2007)
Inferno (2010)
Recordações de uma Revolução (2012)
os Meus Sentimentos (2013)
Ensaio para uma Cartografia (2017)
Carta (2021)

Externe links 

 Casa Conveniente bij Facebook

Referenties 

Portugees regisseur
Portugees acteur