Natuurlijk vindt Sjuuls moeder dat niet goed, dus het wordt onderhandelen. Het om en om een nieuw huisdier roepen, is waar de kracht van het prentenboekje mee is verbonden: de tegenstrijdigheden in de tekeningen op opeenvolgende bladzijden. Iedere keer dat Sjuul vraagt om een groot, krachtig beest, zijn de plaatjes schilderachtig, majestueus en passievol. De felle kleuren spatten van het papier, de dieren en Sjuul knallen in je gezicht. Op iedere volgende pagina, zegt mama ‘nee’, en komt Sjuul weer in de realiteit terecht, met een netjes getekende slaapkamer of keuken. Het verschil tussen Sjuuls fantasie en de echte wereld is prachtig weergegeven door verschillende tekenstijlen.
Het verhaal zelf heeft ook nog een wijze les in zich voor de kinderen van een jaar of 4-5 aan wie je Ik wil een leeuw! voorleest: onderhandelen werkt! Als je iets heel graag wilt, zijn je ouders vaak wel bereid om een compromis te sluiten. Dit sluit goed aan bij de manier van opvoeden van nu.

Bibi Dumon Tak schrijft het liefst over dieren. Ze deed dat al met veel succes in bijvoorbeeld Winterdieren, waarvoor zij de Gouden Griffel ontving en in Bibi’s doodgewone dierenboek.
Voor We gingen achter de hamsters aan meldde zij zich aan als vrijwilliger bij de dierenambulance en schreef er een boek over.
Over de inhoud: de dierenambulance helpt dieren in nood. Een zwaan die op de snelweg landt, een kat hoog in de boom, een schildpad overreden door een tram ze worden allemaal geholpen. Zelfs als een stel hamsters ontsnapt, komt de dierenambulance om ze te redden. Alle verhalen in dit boek zijn echt gebeurd.
De cover van het boek is een close up van de hamsters in de handen van Bibi in het uniform van de dierenambulance. De ondertitel is Mee met de ambulance en daar gaat het boek ook over. In het voorwoord legt de schrijfster uit wat ze heeft gedaan en hoe ze aan de foto’s in het verhaal is gekomen. Dan volgen er zeventien hoofdstukken met een belevenis van de dierenambulance en daarna een klein stukje informatieve tekst met een wetenswaardigheid over het dier of over hoe je het kunt verzorgen.
In het nawoord vertelt de schrijfster nog wat iemand moet doen voor hij of zij echt vrijwilliger kan worden. Door het hele boek heen staan foto’s die bij een verhaal passen en die een nog duidelijker beeld geven van de inhoud. Als laatste zit er op de achterzijde van de kaft een stickervel bijgesloten.
Naast de spannende, ontroerende, grappige en zielige verhalen krijg je een goed beeld over het werk van de dierenambulance en de grote inzet van de vele vrijwilligers die veel tijd opofferen voor het welzijn van de dieren. Tussen de regels door lees je hoe belangrijk dit werk is en hoe erg ze afhankelijk ze zijn van giften om de boel draaiende te houden. Zo lees je bijvoorbeeld hoe een ambulance gewoon uit elkaar aan het vallen is en er geen geld is voor een nieuwe.
Maar op de eerste plaats is het gewoon een prettig leesbaar boek met mooie dierenverhalen! Op de laatste pagina een foto van een reptiel met de vraag of jij weet wat voor dier het is en dat er in het tweede deel een krokodil moet worden gevangen. Er zijn namelijk zoveel verhalen dat er een tweede boek over komt. Een boek waar we alvast naar uit kunnen kijken.
Ik vind de boeken van deze schrijfster altijd erg leuk. Ze schrijft grappige verhalen over dieren. Dit boek is bijzonder, omdat het echt gebeurd is en ze doen goed werk bij de dierenambulance. Het moet ook erg leuk zijn als elke dag anders is en je zoveel verschillende dieren meemaakt. Ik zou best een keer mee willen maar niet op de ambulance die uit elkaar valt. Het is jammer dat er geen geld is voor goede spullen. Het boek was leuk om te lezen. De verhalen kort, elk stukje over een ander dier en ook de stukjes informatie vond ik er goed in passen net als de foto’s. Het zijn er best veel, maar passen goed bij het verhaal en dat maakt het nog echter

Bij deze wil ik mij even voorstellen ! mijn naam is wil en mijn vraag is of er mensen zijn die het goed zouden vinden dat ik met mijn maatje we zijn beide afgekeurd door aandoeningen en als hobby hebben we het metaal detector ontdekt nu is mijn vraag of er mensen zijn die het met toestemming goed zouden vinden om evt grond van hun zouden mogen belopen met de metaal detector ????
We gaan serrieus te werk dus laten geen gaten openleggen en nemen evt gevonden oud ijzer of ander afval mee van het land zodat het niet tot schade of leed kan lijden bij mens – dier of machine !!