Ik denk er anders over. Ik meen dat God het vermogen heeft los te laten. Ik meen dat hij het vermogen heeft nieuw vorm te kiezen. Hij past zich aan. Hij sprak anders tot Abraham, dan dat hij sprak tot Mozes. Hij heeft zich een tijdlang zichtbaar gemaakt in de ark. Later in de tempel. Weer later in een papieren canon. Mozes reïncarneert in bijbelgenootschappen. De vlam van de Sinaï verspreidt zich over het kaarslicht in de kerken en de synagogen. De tempel verdwijnt. En uiteindelijk is er de vorm van een lichaam. Christus. Christus sterft, wordt begraven, neemt de schuld van mensen mee in het graf. Alle verzoening balt zich in Hem samen. Hij laat de schuld achter in het graf. En hij staat op in een vernieuwd lichaam.
Wat ik eerder van de bijbel zei over goodwill bij journalisten, geldt ook voor Jezus. Jezus heeft veel goodwill. Ook buiten de kerk. Alleen al om die reden doet de kerk er wijs aan zich veel aan Hem gelegen te laten liggen en misschien iets minder aan een enkele zaligmakende vorm. Andere tijden vragen nu eenmaal andere vormen. Augustinus zegt: ‘God wijzigt zijn werken, maar niet zijn plan’. Dat is een relativerende gedachte die ons helpt bij de oecumene. Want veel van de tegenstellingen tussen onze kerken zijn niet gebaseerd op het verschil in vertrouwen op God. De verschillen zijn gebaseerd op de omlijsting.
Confucius vertelt een verhaal over een groep reizigers. De reizigers trekken door het land en komen voor een rivier te staan. Dat is lastig. Goede raad is duur. Tot iemand een idee oppert om hout te verzamelen. Dat doen ze. En ze bouwen daarvan een vlot. Met het vlot gaan ze naar de overkant. Ze nemen daarna het vlot op de schouders en dragen het mee op hun verdere tocht. Probleem is alleen dat ze daarna nooit meer een rivier zijn tegengekomen. Zo wordt datgene wat hen eerst heeft geholpen alleen maar balast.
We hebben ook een stuk uit het Nieuwe Testament gelezen. Het gaat er over welke rol het heiligdom in je leven speelt. Je komt naar het heiligdom om God weer onder ogen te komen. ‘Wie voor het altaar komt en zich herinnert dat je broeder of zuster je iets verwijt, laat je gave bij het altaar achter; ga je eerst met die ander verzoenen en kom daarna je offer brengen’ (Mat. 5, 24). Ga je eerst met de ander verzoenen. Matteus is feller dan Marcus. Marcus zegt: ‘Wanneer je staat te bidden en je hebt iets tegen een ander, vergeef het dan’. Matteus vindt vergeven te weinig. Verzoenen is meer dan vergeven. Verzoenen is vergeven en dan ook samen verder optrekken. Verzoenen is één worden. ‘Als je je herinnert dat een ander je iets verwijt’. Het gaat Jezus niet om de schuldvraag. Als er iets is, moet het vereffend worden. Zelfs het gevoel bij de ander is al reden om voorkomend tegemoet te treden. Dan hebben we het nog niet eens over recht en gerechtigheid. Zo begint de oecumene steeds weer bij recht te doen. En daarna is er de kans om naar het altaar te gaan. Wellicht kom je dan niet meer alleen. Maar kom je met de naaste. Of je komt mede namens je naaste. We gaan het meemaken.