Bumba: haat versus liefde | viva-svv.be
Weerzin? Fascinatie? Ik weet niet welk gevoel de bovenhand haalt als het om Bumba gaat. Het olijke tv-figuurtje is sinds kort onze woonkamer binnengedrongen. En nu is het hek van de dam. Elke keer als we het tv-toestel aanschakelen of het 'bakje' binnen handbereik leggen, klinkt er op smekende toon 'Bumba'.
Mee met de tijd?
Ik was er ronduit tegen. Over het algemeen ben ik sowieso al niet zo te vinden voor alles wat met technologie te maken heeft. Ik ben dan wel geboren in de jaren '80, maar op technologisch vlak kan je me eerder vooroorlogs noemen. Een smartphone of een tablet bezit ik bijvoorbeeld niet en woorden als swipen krijg ik amper over mijn lippen. Maar ik moet mijn kinderen natuurlijk niet wereldvreemd maken, dus misschien dat ik daarom toch een beetje gezwicht ben. (Of was het uit gemakzucht?)
Het begon allemaal toen mijn man een aflevering van die bewuste Bumba opzette. Ik wilde hem eerst toebijten dat hij dat onmiddellijk moest afzetten. Een kind van 2 moet spelen en niet aan een scherm gekluisterd zitten. Punt uit. Maar zoals ik al zei, is er ook ergens dat stemmetje in mij dat zegt dat ik de kinderen niet wereldvreemd mag maken, waardoor ik mijn snibbige opmerking nog net kon inslikken.
Intussen zit zij gebiologeerd naar het scherm te staren, met haar duimpje nog maar half in haar mond. Ze gaat zo op in het programma - dat slechts een kleine 5 minuten duurt - dat ze geen oog meer heeft voor iets anders. Net omdat ze zo wordt opgeslorpt door dat scherm, zal ik er nooit echt fan van worden.
Ik begrijp bovendien niets van haar fascinatie voor het tv-figuurtje. Voor mij zit er geen samenhang in de beelden en de klanken die Bumba en zijn vrienden uitstoten zijn ook allesbehalve bestaande woorden. Kan ze daar nu echt intelligenter van worden? Het enige voordeel aan het programma is de rust die het brengt in de huiskamer.
Enkele weken later moet ik met schaamrood op de wangen bekennen dat ik - tegen al mijn principes in - ook de hulp heb ingeroepen van Bumba. Niet omdat mijn dochter erom smeekte. Neen. Omdat ík, de anders zo principiële mama, tussen het gewoel van een rollende baby en het gejoel van een overactieve peuter nood had aan een kleine time-out. Aan 5 minuutjes rust.
Het schuldgevoel nadien was groot. Ik ga normaal nooit voor de gemakkelijkheidsoplossing. Maar een mens is ook maar een mens, zeker? En uiteindelijk zal ze van die paar afleveringen ook niet slechter worden. Of wel? Mijn schuldgevoel was bijna buitenproportioneel. Om dat gevoel weer kwijt te raken, koos ik nadien voor lekker ouderwets vertier. Ik heb extra lang verhaaltjes voorgelezen. Uit een boek. Van Bumba.