Le Caporal Épinglé (1962) - MovieMeter.nl
169.378 gebruikers | 124.705 films | 48.132 regisseurs | 4.574.351 berichten | 7.269.515 stemmen
Alternatieve titel: The Elusive Corporal
met Jean-Pierre Cassel, Claude Brasseur en Claude Rich
"The Corporal" is een Franse officier die vast zit in een Duits krijgsgevangenenkamp in de Tweede Wereldoorlog. Zijn eerste poging om te ontsnappen met zijn makkers Pater en Ballochet mislukt. Bij een tweede poging komt hij al verder, maar wordt hij wederom in de kraag gevat. De Duitsers sturen hem naar een strafkamp om zijn wil te breken, iets waarin ze bijna slagen. Als hij echter naar de tandarts moet en diens dochter ziet, is zijn strijdlust weer helemaal terug. Hij gaat verder met het uitbroeden van ontsnappingsplannen die echter keer op keer door de Duitsers verijdeld worden.
IMDb (7,1 / 635)
geplaatst: 24 maart 2011, 02:54 uur
Le caporal( het was een Fransman,echt waar) épinglé doet voor het grootste gedeelte eerder aan als een parodie op POW outbreak drama's en vooral dan LGI van Renoir zelf, met enkele opvallende overeenkomsten in de verhaallijn.Niet dat het komische aspect onbedoeld zou zijn ,integendeel. Het is dat Bourvil en De Funés wat te oud waren voor de hoofdrollen,anders hadden ze hier zo kunnen meespelen.Pas in het laatste half uur wordt het wat serieuzer,maar dan nog is het geen "verschrikkingen van de oorlog "melodrama.
De tig ontsnappingspogingen hebben allemaal iets farcicaals,en zijn in hun stompzinnigheid misschien wel realistischer dan in de heroische genrefilms.
Zoals we van Renoir mogen verwachten staan de personages ook min of meer voor bepaalde stromingen in de maatschappij,zij het minder geprononceerd dan in LGI. Vooral de figuur van het nihilistische intellectueeltje Ballochet (gespeeld door Rich) is opvallend en interessanter dan dat van de 2 helden Cassel ( die hier al helemaal op jr. lijkt) en C. Brasseur.
Hoewel geen absolute topper-de visuals zijn ook wat mat- behoorlijk vermakelijk. De lage waardering hier begrijp ik niet geheel, te meer daar dit voor "romantici" een absolute must see zou moeten zijn: die tandartsdochter wordt namelijk gespeeld door niemand minder dan Songfestival-winnares Conny Froboess:
die kommen aus Napoli
Zet maar in die karaoke,jongens
geplaatst: 30 augustus 2012, 00:06 uur
Le Caporal Épinglé is het kleine broertje van La Grande Illusion, dat is duidelijk te zien. Misschien is het beter om hem een echo van die film te noemen, want net als een echo is het makkelijk herkenbaar als het origineel, maar komt het zwakker aan.
Dus een aantal dingen gaan op herhaling. Niet alleen de ontsnappingspogingen uit een gevangenis tijdens de oorlog, maar ook kleinere dingen, zoals een vriendschap tussen twee officieren die eigenlijk elkaar tegenpartij moeten zijn, of de realisatie van twee personages dat ze alleen bevriend zijn doordat de oorlog tijdelijk hun klassenverschillen wegwuift, iets wat na de oorlog gewoon weer rechtgezet zal worden. Dat dit een zwakkere film is dan zijn grote broer merk je uit deze echo's. De twee bevriende officieren worden hier vooral als schurken getoond (de nazi vrij karikaturaal zelfs, zeker voor Renoir) en de twee soldaten uit verschillende klassen blijven gewoon net zo bevriend nadat ze ontsnapt zijn. De film is minder "echt" naar mijn gevoel, waarbij ik niet op realisme doel, want ook La Grande Illusion is niet helemaal realistisch. Sommige pogingen tot humanisme, altijd een belangrijk onderdeel van Renoir, doen hier wat geforceerd aan, alsof hij succes uit het verleden probeert te herhalen of omdat het van hem verwacht wordt. Niet dat dit een meer cynische film had moeten zijn, maar voor het grootste deel ontbreekt de pijn. In ieder geval in de eerste helft.
De eerste helft kreeg me dan nog vooral mee als een vermakelijke, maar niet bijster indrukwekkende ontsnappingsfilm met een luchtig sfeertje, dat soms bijna frivool dreigt te worden. Dat blijft niet zo en in de tweede helft wordt het allemaal wat sterker. Er wordt wat duisternis aan het geheel toegevoegd en zelfs wat tragedie in de vorm van Ballochet (erg goed gespeeld door Claude Rich) en er worden goede punten gemaakt over wat vrijheid nou werkelijk is, waarbij uiteraard verder gekeken wordt dan slechts gevangenschap en geen gevangenschap. Op zich is dat niet heel origineel, maar het werkt doordat de verhaallijn van Ballochet goed uitgewerkt wordt en licht ontroerd. Daarna houdt Renoir de wat meer sombere toon door de humor en suspense vast, waardoor de rest van de film meer overtuigd.
Daarnaast vond ik dit één van de visueel mooiste films van Renoir, met vaak zeer sfeervolle belichting. Niet op een nadrukkelijke manier zoals bij een film-noir, maar met een zekere elegantie. Daarbij is het meestal wel vermakelijk om bij een Renoirfilm te zien hoe de personages het verhaal in en uit wandelen, hun intriges door elkaar heenlopen en hun excentriciteiten belicht worden. Daar is Le Caporal Épinglé geen uitzondering op.