Wanneer de Sint-Willibrordusparochie Vlierden formeel is opgericht is nog niet achterhaald. De benoeming op 15 mei 1681 van pastoor Nicolaas Smits kan worden beschouwd als een belangrijke mijlpaal in de afscheiding van de Deurnese moederparochie. Vóór de vrede van Münster hoorde Vlierden met zijn kapel kerkelijk tot de parochie Deurne.
In 1658 verzochten de Vlierdenaren de heer van Vlierden er mee toe te stemmen dat de Deurnese pastoor Gerard Jacobs zich in Vlierden zou vestigen om daar zijn pastorale functies te kunnen uitoefenen. De heer van Vlierden stond dat oogluikend toe. De heren van Vlierden en Deurne lagen elkaar niet zo goed en door deze bewilliging hoopte hij katholieke inwoners van Deurne naar Vlierden te lokken en daarmee zijn Deurnese rivaal een hak te zetten. De pastoor van Deurne oefende sinds 1658 zijn functies uit in een schuurkerk te Vlierden. Waar deze eerste schuurkerk stond is niet bekend. Blijkbaar voelde pastoor Jacobs zich in Vlierden goed thuis en in 1664 stelde hij in Deurne een plaatsvervanger aan. De katholieken van Vlierden hadden nu een eigen pastoor in hun midden. Ze begonnen min of meer aan de gedachte te wennen dat Vlierden tot op zekere hoogte een zelfstandige parochie was geworden.
Toen na het rampjaar 1672 de Fransen weer uit ons land vertrokken waren en de katholieken wat meer godsdienstvrijheid kregen, bleef pastoor Jacobs aanvankelijk in Vlierden wonen en er zijn pastorale werkzaamheden verrichten. Wellicht wilde hij niet in aanvaring komen met de protestantse Deurnese heer Rogier van Leefdael en stond hij liever onder bescherming van de katholieke Vlierdense vrouwe Johanna Elisabeth Pieck van Tienhoven.
Rond 1678 werd duidelijk dat de politieke situatie voor pastoor Jacobs in Deurne zodanig stabiel was dat hij niet langer hoefde te vrezen voor tegenwerking van Rogier van Leefdael en keerde hij terug naar Deurne. Daar eenmaal gevestigd weigerde hij nog langer om in Vlierden erediensten te houden en sacramenten toe te dienen. Ook was hij niet bereid om er een plaatsvervanger aan te stellen. Vele jaren hadden de Vlierdense parochianen in hun eigen schuurkerk hun kinderen zien dopen, huwelijksinzegeningen gevierd en afscheid van de doden genomen. En nu verbood pastoor Jacobs zelfs dat in de Vlierdense schuurkerk het hoogfeest van Pasen werd gevierd. Nog meer weerstand wekte het toen pastoor Jacobs ook fikse geldbedragen, waarvan hij de hoogte naar eigen willekeur bepaalde, eiste van de Vlierdenaren voor huwelijksinzegeningen en toediening van de laatste sacramenten. De Vlierdenaren beklaagden zich erover dat ze vanwege zulke boetes soms niet in staat waren om op de geplande datum in het huwelijk te treden. Sommigen van hen zouden daardoor zelfs het sacrament der stervenden hebben moeten ontberen.
De Vlierdenaren zochten en vonden, met medewerking en mogelijk zelfs op verzoek van de vrouwe van Vlierden, een argument om aan de tirannie van de geldzuchtige pastoor Jacobs te ontkomen. Er gold namelijk nog steeds een plakkaat dat de ingezetenen verbood om buiten het eigen rechtsgebied godsdienstoefeningen bij te wonen of uit te oefenen. Als de pastoor de Vlierdenaren verplichtte om in Deurne ter kerke te gaan dan moesten zij daarvoor het Vlierdense rechtsgebied overschrijden en zij begingen daarmee een overtreding die bestraft zou kunnen worden met een boete van 25 gulden. Wilde pastoor Jacobs in Vlierden de mis op komen dragen dan riskeerde ook hij het om door de Vlierdense drossaard beboet te worden. De oplossing die gevraagd werd om uit de problemen te komen was simpel: maak van Vlierden een zelfstandige parochie!