Lonneke: 'Nadat ik de zoveelste jurk niet over mijn borsten omlaag weet te krijgen, komt de vraag'
Home » Lonneke: 'Nadat ik de zoveelste jurk niet over mijn borsten omlaag weet te krijgen, komt de vraag'
Lizette van Loenen Persoonlijk 7 feb 2018
Lonneke: 'Nadat ik de zoveelste jurk niet over mijn borsten omlaag weet te krijgen, komt de vraag'
Column: 'Mama, wil jij graag dun zijn?'
De tienerdochter zit op het puntje van ons bed naast een berg jurken gefascineerd te kijken naar mijn modeshow. De stapel jurken die niet meer passen is ongeveer 3x groter dan de jurken waar ik me nog prettig in voel. Mijn lichaam denkt namelijk in de winter dat het extra vetreserves nodig heeft, waardoor ik elk voorjaar bijna 10 kilo moet zien kwijt te raken. Herstel; dat moet natuurlijk niet, maar ik wil me wel prettig blijven voelen in mijn kleding. Nadat ik de zoveelste jurk niet over mijn borsten omlaag weet te krijgen en met een diepe zucht gefrustreerd op bed gooi, komt de vraag: 'Mama, wil jij graag dun zijn?' Ik schrik ervan. En weet niet meteen hoe ik moet reageren.
Mijn eerste gedachte is: waar komt deze vraag vandaan? Ik heb drie dochters. Waardoor ik nogal gebrand ben op het creëren van een gezond, positief zelfbeeld bij kinderen.
Ik vertel ze vaak dat ze prachtig zijn. Zowel van buiten als van binnen. Maar ook, en dat is misschien wel belangrijker, dat gewicht veel minder telt dan karakter.
Gewicht betekent niets. Het is maar een getal. Het bepaald niet hoeveel ze waard zijn.
Mijn doel om te lijnen is totaal veranderd: ik wil niet meer dun zijn, maar sterk en gezond
Heel gevaarlijk stemmetje
Mijn tweede gedachte is: wil ik eigenlijk wel dun zijn? Zolang ik me herinner staat 'dun worden' altijd steevast aan de top van mijn wensenlijst. Vanaf mijn tienerjaren ben ik steviger dan andere dames in mijn familie. Ik heb bijvoorbeeld niet de maatje 36-38 genen van mijn moeder geërfd, die mijn zus en vele nichtjes wel mochten ontvangen. Wat ervoor zorgde dat ik me altijd een lompe olifant voelde op elk familiefeest, de 'dikke eend' in de bijt zeg maar. In die periode nestelde zich een gemeen stemmetje in mijn hoofd, die zei: je bent niet dun genoeg. Een heel gevaarlijk stemmetje voor een jonge meid.
Daarom is mijn verbazing groot wanneer ik mijn tiener dochter in de ogen kijk en besef dat het antwoord op haar vraag inmiddels 'nee' is. Raar dat ik me dit niet eerder heb gerealiseerd, maar heerlijk om hier eindelijk van verlost te zijn. Blijkbaar heeft het ouderschap mijn innerlijke 'ik moet dun zijn' wens doen verbleken. Waarschijnlijk omdat ik simpelweg als moeder geen tijd heb om veel met mezelf bezig te zijn. Tot nu dus. Mijn goede, cliché voornemen van 2018 is om meer te sporten en minder te eten. Maar mijn doel om te lijnen is totaal veranderd: ik wil niet meer dun zijn, maar sterk en gezond. Zodat ik lekker met de kinderen kan spelen, zwemmen, rolschaatsen én natuurlijk om ze het goede voorbeeld te geven.
Ik moet er namelijk niet aan denken dat mijn dochters, net als ik, tijdens hun jonge jaren met het gevoel rondlopen dat ze lichamelijk niet goed genoeg zijn.
Dat 'ik ben niet dun genoeg' stemmetje probeer ik met alle macht uit hun hoofd te houden. Of wat voor stemmetje dan ook: 'mijn borsten zijn te klein', 'mijn voeten zijn te groot', 'mijn haar is te pluizig'. We hebben er allemaal wel minstens één, toch?