Dit wat wij (mijn broer en ik) zonder het door te hebben, als kind meekregen vanuit huis. Gewoon doen en durven dan kom je er vanzelf wel. Met veel vallen en opstaan zeggen ze dan.
De vele etentjes op Vlieland waarbij mijn vader zorgde voor al het vis op tafel, waren voor mij ontzettend leerzaam daar kon geen één opleiding tegenop. Vissen zo simpel als dat het is : zoek een mooi plekje aan het strand, gooi je hengel uit, kijk uren naar de horizon en over zee en neem een visje mee. Het leek wel een meditatie op het strand. Uren kijken naar het puntje van een hengel? Gewoon gaan en zien wat de opbrengst zal zijn. Met een klein beetje planning en voorbereiding van hoog en laag water.
Vervolgens aten we de hele opbrengst met z'n allen op in de tuin. Met vrienden, familie, kennissen, opa's , oma's, buren en wereldreizigers die weer even kwamen buurten met hun boot om gezellig en lekker te dineren. De verhalen die boven tafel kwamen waren voor mij als klein kind wel heel erg leerzaam. Zo jong als dat ik was. Ik was gewoon een spons. Ik was geen prater en luisterde alle gesprekken mee. Wat precies... Geen idee meer, maar ik begon de grote mensenwereld op snel tempo te begrijpen.
Om mij heen zie ik mensen die durven, die doen wat ze moeten doen. Die keuzes maken waar ze gelukkig van worden. Door diepe dalen gaan, want dat kan er toch echt bij horen. Niet opgeven en als ze ergens aan beginnen het vaak ook afmaken of juist de juiste de keuze kunnen maken. Grenzen aangeven, gewoon stoppen en opnieuw beginnen. Het lijkt zo gemakkelijk en dat is het (achteraf gezien) ook.