Louis Comfort Tiffany (1848-1933) werd in New York geboren. Tot op de dag van vandaag bevindt zich daar nog steeds een kleine winkel die herinnert aan deze periode.
Louis Tiffany werd in zijn jeugd sterk beïnvloed door Edward C. Moore, een meester-edelsmid die een groot vakman, ontwerper en kunstkenner was. Moore had een grote verzameling Oosterse glaskunst en raadde Louis aan zich vooral te oriënteren op islamitische en Perzische kunst. Hij begon zijn carrière als schilder, sterk beïnvloed door de Amerikaanse schilder Georges Innes, die in de stijl van de School van Barbizon werkte. Een groep (met name Millet, Théodore, Rousseau en Diaz) die zich ten doel stelde het landschap naturalistisch te schilderen. Hij had een passie voor mooie voorwerpen en verzamelde deze om het vakmanschap en de techniek waarmee ze gemaakt waren te doorgronden. Hij had een passie voor "doen" en wierp zich al snel op het ontwerpen en vervaardigen van decoratieve kunstvoorwerpen, met name de binnenhuisarchitectuur. Daarin werkte hij samen met Candace Wheeler (textiel ontwerpster), Samuel Colman (schilder en decorateur) en Lockwood de Forest (meubel ontwerper).
Hij was echter geïmponeerd door de prachtige gebrandschilderde ramen die hij op zijn reizen in Europa had gezien omdat ze zo'n stralend licht doorlieten. Ook het vakmanschap, dat sprak uit de tegelkunst in Turkse en andere moskeeën en paleizen, had zijn aandacht. Op grond van zijn vroege belangstelling voor glas ging hij er mee experimenteren. Hij richtte zelfs een eigen glasblazerij op en maakte decoratieve glastegels als wandversiering. Bij het brandschilderen wordt op glas een oplossing van metaaloxyden aangebracht en vervolgens ingebrand. Gebrandschilderde ramen bestaan uit stukjes die door loodzomen worden verbonden. Deze loodlijsten vormen een essentieel onderdeel van het onderwerp. Dit werd later vervangen door het glas schilderen, hetgeen Tiffany verafschuwde. Hij wilde niet alleen de kleur in het glas verwerken, maar in het glas ook de toon en stofuitdrukking weergeven. Zo werd hij in feite glas-in-lood ontwerper. De mozaïekstukjes die hij gebruikte hadden geen effen kleur maar hadden gespikkelde, streperige of een gevlekte structuur die in het glas zelf waren aangebracht. De vensters die hij maakte leken daardoor op schilderijen, waarmee hij een enorm succes had.
Een ander aspect van het industriële kunstenaarschap van Tiffany zijn de lampen die hij ontwierp. Aanvankelijk werden ze in één stuk geblazen. Later werden stukjes glas gebruikt die bij het maken van de glas-in-lood ramen overbleven. Anders dan bij de glas-in-lood ramen, waarbij van loodstrips gebruik werd gemaakt, wordt hierbij de rand van elk stukje glas met koperfolie omwikkeld, waarna ze aan elkaar worden gesoldeerd. Het lijnenspel is zo ontworpen dat het integraal deel uitmaakt van het motief. Ofschoon al eerder door anderen dit soort lampen uit éénkleurig glas werd gemaakt, kregen Tiffany's lampen een grote faam door de warme kleuren, de zeer doordachte en vaak verstelbare armaturen en de grote zorg waarmee de bronzen lampvoeten werden vorm gegeven. Daardoor is dit type lamp nu synoniem met de Tiffany-lamp.
Ofschoon Tiffany ook nog andere soorten kunstproducten heeft gemaakt, zijn het vooral zijn vazen, de vensters en lampen met de door hem ontwikkelde verfijnde variant van de glas-in-lood techniek, die met zijn naam worden geassocieerd.