"Sinds 3mnd rugpijn" > Observant Online
De laatste twee weken van mijn coschap mag ik zelfstandig patiënten 'zien' op de polikliniek. Na intake en lichamelijk onderzoek volgt de zogenaamde 'supervisie', waarbij ik mijn bevindingen rapporteer aan één van de artsen. Als co's onder elkaar wordt er 's ochtends vroeg in de wandelgangen al gefluisterd: "Heb je al gezien wie er vanochtend supervisie heeft?" Soms gevolgd door "ja die, fijn, die legt altijd zo goed uit!", een andere keer door "o nee, die kijkt altijd zo boos!".
Na mijn eerste patiënt die ochtend ga ik overleggen met een arts van wie ik nog niet eerder supervisie heb gehad. Terwijl hij mijn verslaglegging opent op zijn computer, vat ik bondig mijn bevindingen samen en sluit af met een suggestie voor wat aanvullende diagnostiek. De arts tuurt ondertussen naar het scherm en begint steeds harder te fronsen. Even denk ik dat ik enorme blunders heb gemaakt, tot hij uiteindelijk foetert: "Dit zijn toch geen fatsoenlijke zinnen!" Verwoed begint hij mijn rapportage aan te vullen. "Dat kan ik zo anders ook zelf wel even…", probeer ik nog, maar hij lijkt me niet te horen. "Zo wordt de Nederlandse taal gewoon te gronde gericht", moppert hij.
Later die ochtend haal ik een nieuwe patiënt op uit de wachtkamer. Terwijl hij vertelt over zijn klachten, probeer ik er met tien vingers op het toetsenbord en een half oog op het computerscherm een uitgebreid verhaal van te maken. Waar ik normaal zou opschrijven "sinds 3mnd rugpijn", schrijf ik nu keurig voluit: "Meneer geeft aan sinds drie maanden last te hebben van rugpijn." In plaats van "bij hoesten ++", noteer ik nu dan maar dat "de pijn die meneer ervaart, erger wordt bij hoesten". Het kost moeite om én na te denken over de vragen die ik stel, én te luisteren én bovendien nog een keurig essay te schrijven. Mijn ogen zijn vaker gericht op het computerscherm dan op de patiënt zelf.
Met een iets geruster hart klop ik na afloop weer aan bij de supervisor. Die weet toch weer een paar vergeten lidwoorden, een aantal ontbrekende komma's en een enkele gemiste hoofdletter te vinden. "Iets beter, maar jullie generatie weet nog steeds niet wat goed schrijven is", luidt het vonnis deze keer. Dat kan zijn, maar waar zou een patiënt zelf de voorkeur aan geven: een dokter die zich achter zijn computer verschanst om mooie volzinnen te produceren, of één die ook tijd heeft om oogcontact te maken?