Slikwerk heet natuurlijk zo omdat veel van de ateliers op de route liggen op wat eens het slik van de Waddenzee was, op de eeuwenoude polders achter de dijk. Het is een alleszins aan te raden evenement, vooral als de zon op het rechtlijnige landschap straalt.
De kunst loopt uiteen van beeldjes her en der in een overwoekerde tuin, tot abstracte vellen metaal, van heldere foto's tot reusachtige portretten, van collage tot geboetseerde acrylverf. En zo ook de kunstenaars. Sommigen komen groots en meeslepend op je af, gepantserd in een overtuiging van grootsheid, meer de dijk dan het graanveld. Hun eigen creaties voor henzelf en daardoor ook voor de beschouwer van het allergrootste belang. Hun slikwerk betreft vooral hun eigen pootjes, hun eigen manen.
Terwijl anderen al hun slikwerk in het kunstwerk hebben gelegd, en zelf bescheiden en blij naast hun creatie staan. Blij als beschouwers het strelen, met hun ogen of hun vingertoppen. Geslaagd in hun visioen, niet in hun visie van Kunstenaar op Hoog Paard.
Ik moet weer denken aan die woorden van Sjoerd Kuyper: "Als jij later schrijfster wilt worden, bedenk dan dat je niet iets bijzonders moet zijn, maar iets bijzonders moet maken. Veel schrijvers vergissen zich daar enorm in, draaien het juist om en lopen als een ontploft circus over straat. Niet doen!"
Wat betekent het om geworteld te zijn? Ik moet meteen denken aan de uitspraak: bomen hebben wortels, mensen hebben benen. Ik ben al op heel wat plekken op aarde te bloeien gezet. Overal waar ik vandaan ging, liet ik stukjes wortel achter in de grond, en als ik nu foto's terugzie van die plekken voel ik soms een pijnlijk heimwee. Niet omdat ik daar weer wil wonen, maar omdat ik daar iemand was die ik niet meer ben. Stukjes hart, heb ik er verloren.
Ik heb altijd geweten dat mijn echte wortels in Friesland lagen, het sprak dan ook vanzelf dat ik daarheen terugkeerde, na de internationale omzwervingen. Dat ik nu in Groningen woon omdat ik niet meer gelukkig was in mijn geboortestad Leeuwarden, voelt als ontrouw. Een dwaas gevoel dat ik in al die andere landen nooit gehad heb. Daar koesterde ik mijn heimwee en zette het om in romanvorm.
Maar nu ervaar ik dagelijks dat ik geen Groninger ben, niet echt. Als ik Friezen hoor praten, bij de ikea ofzo, voel ik direct een band. Als ik Groningers hoor luister ik met antropologische interesse, zoals ik deed naar al die verschillende accenten in Schotland.
Er is een groot verschil met toen: ik ben oud. Of in elk geval zo oud, denk ik, dat ik moet besluiten wortel te schieten. Dat ik zeker moet gaan weten: hier blijf ik. Nog één keer opnieuw beginnen, was dit. Nieuwe vrienden maken, werk zoeken, leven. Het valt nog niet mee.
Getogen in Den Haag voelde ik me daar thuis. Vooral de zee en het strand gaven mij daar de kans om te wortelen. Na jaren Amsterdam waar het geweldig was verhuist naar Friesland. Geen Fries, geen Friese taal, geen Friese wortels.