reizen | ...en de kunst van het kijken
Geplaatst op 12/06/2019| 1 reactie
Salamanca is al eeuwen een belangrijke halte aan de Ruta de la Plata, de Zilverroute. Nu één van de camino's naar Santiago de Compostela. Ook wij hielden er op onze fietstocht vanuit het zuiden een paar dagen halt. De stad ligt op een hoogte in een weids en leeg landschap. Haar torens zijn al van ver te zien.
Salamanca is een levendige studentenstad met zo'n 35.000 studenten. De universiteit is de oudste en belangrijkste van het land, gesticht in 1218.
Wanneer je echt Spaans wilt leren, kun je hier goed terecht.
Salamanca zit vol bijzondere verhalen. Beroemd is de kikker, de rana de la suerte. Een gelukskikker ergens verstopt op de gevel van de universiteit. Het verhaal gaat dat studenten alleen slagen voor hun examens als zij de kikker vinden. De kikker is het symbool van zonden die studenten op de universiteit moeten overwinnen. Kleine zonden zoals te veel bier drinken … De kikker is piepklein. Maar natuurlijk wordt hij door iedereen ontdekt. Ik ga je niet vertellen waar de kikker zich bevindt. Je zult zelf moeten zoeken als je er bent.
Maar waar is de astronaut?
Daarvoor moet je naar de twee naast elkaar gelegen kathedralen, Catredral Vieja gebouwd in de 12de eeuw en Catredral Nueva, waarvan de bouw startte in de 16de eeuw .
Hier op het rijk gedecoreerde portaal vind je de astronaut.
Een astronaut op een eeuwenoud gebouw? De verklaring is simpel. Oude gebouwen vragen in hun bestaan om restauratie. En ooit besloot men om bij iedere restauratie een hedendaags symbool toe te voegen. De astronaut is in 1992 door Miguel Romero aan het portaal toegevoegd.
Er zijn meer nieuwe beeldjes, waaronder een monstertje met een ijshoorntje in zijn hand. En dan is er nog de haas, vlak naast de deur. Dit figuurtje wijkt af van kleur; het is donkerder, gladder. Dit komt omdat ieder die door het portaal de kathedraal in gaat, eerst een hand op de haas legt.
De kikker brengt geluk. De haas waarschijnlijk ook ….
Geplaatst in kunst, reizen
Getagged astronaut, Casa de los Conchas, Catredral Nueva, Catredral Vieja, Huis met de Schelpen, kikker, rana de la suerte, Ruta de la Plate, Salamanca, Zilverroute
Geplaatst op 28/03/2019| Een reactie plaatsen
Wandelend langs kleine dorpen in de buurt van Lucca zag ik gevels van schuren, en huizen, met blokken schuin geplaatste stenen. Niet bedoeld als versiering, maar (denk ik) om de luchtcirculatie te beïnvloeden.
Dit deed mij meteen denken aan de reliëfs van Jan van Schoonhoven. Van Schoonhoven (Delft 1914–1994), behoorde als beeldend kunstenaar tot de Nul-beweging. Vanaf 1955 maakte hij monochrome witte reliëfs, dikwijls geïnspireerd door structuren in de architectuur. Zijn werk is heel herkenbaar. Niet lang geleden zag ik een werk in museum de Prinsenhof in Delft. In het tv-programma 'het geheim van de meester' werd dát werk nagemaakt. Ik houd van zijn werk. Het is gemaakt met zulke simpele materialen; karton, papiermaché en witte verf. Licht en schaduw doen de rest.
Het werk van van Schoonhoven is wereldwijd bekend. In '67 won hij een prijs op de Biennale van Sao Paulo. Daarna volgden meer internationale tentoonstellingen. Of hij zelf reisde weet ik niet. Misschien heeft hij wel eens door de dorpen van Toscane gewandeld en heeft hij zich daar door de stenen luchtroosters laten inspireren.
Getagged architectuur, Jan van Schoonhoven, Nul-beweging, Toscane, witte reliëfs
Geplaatst op 22/03/2019| Een reactie plaatsen
Cherry picking op de Via Francigena in Toscane. 😉
De Via Francigena, of de Frankenweg, is de eeuwenoude pelgrimsroute van Canterbury naar Rome, vergelijkbaar met de Camino de Santiago. De totale route is lang, veel te lang. Jan en ik liepen een stukje. Misschien wel het mooiste deel van de route. Van Lucca naar Siena in Toscane. Cherry picking dus. Als ons onderweg gevraagd werd 'siete pellegrini ?' dan wist ik niet zo goed wat te antwoorden.Ik ben geen echte pelgrim. Maar toch, het was best een eind lopen. Van Lucca naar Altopascio, naar San Miniato, Gambassi Terme, San Gimignano, Colle di Val d'Elsa, en van Monteriggioni naar Siena. Een mooi deel van Toscane.
De route is zeer goed bewegwijzerd en doet vermoeden dat er periodes in het jaar zijn dat het er druk is met wandelaars. Maar nu, begin maart, waren we de enigen. De herberg in Altopascio was nog maar net weer open en wij waren de eerste gasten van het jaar. Niet in het café dat er bij hoorde. 's Ochtends toen wij ontbeten was het druk met mensen die even, staand aan de bar, een espresso dronken.
De weg en de streek hebben een zeer rijke geschiedenis en op borden is er over te lezen. Er zijn overblijfselen van hospitaals waar pelgrims verzorgd konden worden of op adem konden komen. Abdijen en kerken, dorpjes.
En dan zijn er de stadjes. Hoog gelegen, ommuurd met toegangspoorten. Smalle straten met hoge huizen. Muren die door de eeuwen heen steeds zijn opgelapt.
Het landschap is heuvelachtig. De route loopt soms langs de weg, maar meestal over onverharde wegen, de strade bianche (witte wegen), door het bos, langs olijfbomen of tussen wijngaarden door. Dikwijls over de heuvelrug met weids uitzicht. De wijnstokken waren nu nog kaal. Het is bijna niet voor te stellen dat die zelfde iele stokken over een half jaar trossen druiven dragen voor de zo heerlijke wijn. Als alle wijnstokken vol hangen zien de heuvels er anders uit. Nu was alles nog wat bruin, maar we kwamen bloeiende mimosa tegen en magnolia. Vroeg in het seizoen betekent koude avonden, maar we hadden het geluk van stralend weer overdag.