Nee , dit is geen verslag van een recente vakantie maar het is een herinnering aan een moment in een vakantie van ruim 30 jaar geleden. Dan moet het een bijzonder moment zijn geweest, zult u denken en dat klopt. Zo bijzonder dat ik een ansichtkaart vol schreef met deze ervaring en die aan mijn ouders zond. Die ansichtkaart kwam na het overlijden van mijn ouders weer in mijn bezit en kortgeleden kwam ik de kaart tegen toen ik een kast opruimde. Nu zie ik het moment van toen weer helder voor ogen.
Mijn man en ik waren samen op vakantie in Zuid Frankrijk. We hadden een huisje gehuurd in het bergdorp Pouzols wat op 700 meter hoogte ligt net boven Menton. Het was juni, maar het weer liet veel te wensen over. We zaten in het huisje met de kachel aan te wachten op een droge dag en leefden in de wolken. Nu waren we verliefd en dus inderdaad in de wolken maar de regenwolken die naar binnen kwamen als we een raam open deden konden we missen als kiespijn.
Dat binnen zitten ging vervelen en op een sabbatmiddag nadat we een ochtend doorgebracht hadden met Bijbellezen en naar muziek luisteren besloten we er ondanks de regen, toch maar op uit te gaan. Nu kun je in de bergen twee kanten op, omhoog of naar beneden. Wij besloten om omhoog te gaan.
Na en uurtje gelopen te hebben werd de bewolking dunner en uiteindelijk liepen we in de zon! Op de top van de berg aangekomen was het prachtig weer. We zijn in het gras gaan zitten en hebben om ons heen gekeken naar de toppen van andere bergen die boven de wolken uitstaken, net als onze bergtop. De dalen waren gevuld met witte wolken die op watten leken en die alle geluiden dempten. Wij waren daar samen alleen met God en hebben de stilte niet verbroken met onze woorden. Ook de tranen die over mijn wangen liepen verstoorden de rust niet.