Ik weet niet of het is omdat ik aan huis ben gebonden of dat het door mijn hersenmist komt, maar wanneer alle dagen op elkaar lijken weet ik vaak niet wat voor dag het is of wanneer iets plaatsvond. En dan zijn er incidenten waarbij ik me niet kan herinneren of ik iets deed. Daarbij begon ik te denken dat ik geluiden hoorde (al dan niet werkelijk…) en voelde ik me er heel ongemakkelijk bij. En toen kwam Bob tevoorschijn. Continue reading →
Zondag 1 juli 2018 overleed Armando, kunstenaar die opgroeide in Amersfoort ten tijde van de Tweede Wereldoorlog. Dit artikel schreef ik eerder voor literair tijdschrift Schoon Schip.
De twintigste eeuw onderscheidde zich van voorgaande eeuwen door dood en verderf, oorlog en terreur. Nooit eerder vielen zoveel slachtoffers van geweld te betreuren in een tijdsbestek van honderd jaar. Deze trend lijkt zich in de 21e eeuw voort te zetten. Het klinkt afschuwelijk of zelfs inhumaan, maar zijn geweld en verwoesting niet essentiële aspecten van het mens-zijn? Waarmee het wezenlijk verschilt van andere participanten van het dierenrijk? Continue reading →
Het is maar iets meer dan twee maanden geleden dat ik interesse kreeg voor natuurlijk verven in het algemeen en het doen van een solar dye specifiek, maar ik heb het idee dat ik nu al een maniak begin te worden.
Of ik nu binnen in de relaxfauteuil met mijn benen omhoog zit of buiten op het loungebed lig… ik ben voortdurend bezig om naar de tuin te loeren in de hoop dat ik iets zie wat ik kan gebruiken om te verven, zoals bladeren, bloemblaadjes, bast en zelfs korstmos. Continue reading →
Mijn partner mopperde dat de vriezer zowat tot de nok toe gevuld was met bloemblaadjes van de rododendron (die ik plukte nadat hij die had gesnoeid), akelei en van de viooltjes naast de bloemblaadjes ook het groen, sinds ik een nieuwe hobby begon.
Maar mijn schuldgevoel sinds ik met solar dyeing begon heeft niet met hem te maken. Waar ik bang voor ben is dat ik bijen en vlinders in onze tuin hun eten ontneem. En we weten allemaal dat deze lieve kleine schepselen het zo hard nodig hebben. Continue reading →
En dit weekeinde kon ik er niet omheen. De lente is een tijd van afscheid. Continue reading →
Afgelopen maand was ik precies dertien jaar ziek. Onvrijwillig bracht ik de meeste tijd daarvan door in huis en ik ontwikkelde uiterst vreemde gewoontes. Continue reading →
Hierbij het vervolg van mijn brief aan de ombudsman van Trouw, omdat ik vind dat er sprake is van eenzijdige berichtgeving betreffende het rapport over ME/cvs dat de Gezondheidsraad op 19 maart j.l. uitbracht. Continue reading →
'Tussen je oren zit je lijf' was de titel van het stuk van Malou van Hintum op 24 maart in de rubriek Wetenschap van dagblad Trouw aangaande het rapport van de Gezondheidsraad over ME/CVS dat maandag j.l. verscheen. Eerder schreven Barbara Vollebregt ('Chronische vermoeidheid blijft raadselachtig', 19 maart) en Edwin Kreulen ('Chronische vermoeidheid deels erkend als chronische ziekte' online, met als titel in de papieren krant 'ME deels erkend als chronische ziekte', 20 maart) hierover, en in alle drie de stukken stond de discussie betreffende cognitieve gedragstherapie centraal. Continue reading →
Ik kijk graag naar de natuur vanachter het raam, het is een fijne – maar niet altijd praktische – afleiding van de dagelijkse beslommeringen. Vaak liggen de naalden op mijn schoot en ben ik helemaal vergeten dat ik zat te breien. Continue reading →
'En ik had niet in gedachten om ooit een eierwarmer te worden,' schreeuwt mijn restje sokkengaren, waardoor ik mijn wenkbrauwen optrek. Ik begrijp dat ik niet de enige ben die denkt dat een eierwarmer een breiproject van weinig niveau is. Continue reading →