We klimmen hoger en hoger in de Alpen, ik gok op Andy |
← Saluut aan Lance Armstrong
Is het misschien Nicki Sorensen? →
door fbakker | 13/07/2010 · 09:37
We klimmen hoger en hoger in de Alpen, ik gok op Andy
SAINT JEAN DE MAURIENNE – Aan de aankomstplaats van vandaag bewaar ik zelf niet de beste herinneringen. Ik ben er een keer in het ziekenhuis beland voor een onderzoekje, nadat ik in de dagen daarvoor in de Tour een fikse verkoudheid had opgelopen. Ze gaven me wat medicijnen, omdat mijn oren ontstoken waren en mijn neus goed dichtzat. En gaven me het dringende advies mee om die dag niet met het Tourpeloton de klim over de Croix de Fer te maken.
Ik heb het toch gedaan, want verslaggevers zijn eigenwijs. En ik heb het geweten ook, want toen ik net iets te veel van de medicijnen ineens had genomen, raakte ik een beetje de weg kwijt. Mijn collega Sven Remijnsen en mijn vriend Jan Piet Schoonakker worden er nog gek van als ze terugdenken aan die dag. We stopten onderweg bij de camper van Ap den Doelder, waar Jan Janssen meekeek naar de etappe. Ik ging een dorpje verderop de medicijnen ophalen waarvoor ik in het ziekenhuis het recept had gekregen, liet mijn auto daar staan en ging te voet terug. Na de doorkomst van het peloton kregen we een lift van een busje met een Belgische jongen en zijn vriendin, die ons vier kilometer mee naar boven nam op de Croix de Fer.
Andy Schleck, die zondag de eerste bergetappe won, is mijn favoriet voor de Tourzege.
We stopten bij mijn auto, we zwaaiden nog een keer vriendelijk en hij reed door. Wij kwamen bij mijn auto en ik moest vaststellen dat ik mijn jas met de autosleutels niet meer bij me had. Twee kansen: beneden laten liggen bij Ap of in de auto van die jongen laten liggen.
Mijn twee vrienden maakten de tocht van vier kilometer terug naar beneden, ik bleef ziek zitten op een stoeprandje. En toen ze bijna bij de camper van Ap waren, zagen ze plotseling een jongen op een racefiets voorbij suizen. Het was de Belg, die bovenop de Croix de Fer had gezien dat mijn jas nog in de auto lag, z'n fiets had gepakt en terug was gereden om ons uit de nood te helpen.
Ik heb nog wel eens een oproepje gedaan op dit weblog, maar heb nooit meer kunnen achterhalen wie het was. Wij waren er in elk geval mee gered en konden onze weg vervolgen.
Maar goed, Saint-Jean-de-Maurienne dus, waar het peloton vandaag vanuit Morzine-Avoriaz naartoe rijdt. We klimmen hoger en hoger in deze Tour, met vandaag twee bekende cols op het dagmenu, de Colombière van 1618 meter met 16,5 kilometer klimmen aan 6,7 procent gemiddeld en de Col de la Madeleine, 25,5 kilometer aan 6,2 procent.
Ik gok weer op Andy Schleck, al een paar jaar mijn favoriete renner vanwege zijn aanvalslust en zijn prachtige rijstijl. En ik hoop natuurlijk ook op Robert Gesink, die weliswaar zondag niet tot de besten van het elitegroepje hoorde, maar op het eind zijn grote kwaliteiten kon aanspreken en een jump maakte die de kopstukken verraste.
Het wordt een prachtige etappe vandaag, de tweede in de Alpen. En ik verwacht dat het klassement weer wat verder op zijn kop wordt gezet.
2 Reacties op "We klimmen hoger en hoger in de Alpen, ik gok op Andy"
13/07/2010 om 20:54
toch lief van die belgen, wellicht vlamingen…
die keken trouwens massaal naar voetballend nederland !!!
20/07/2010 om 21:26
Ciao Frits,
Van alle ongelofelijke verhalen is dit toch wel het meest ongelofelijke. Het escaleerde geweldig uit de hand, zoals JPS zei, maar het kwam toch weer goed. Zoals altijd. Mooie tijden!