Webspiegeltjes – Lucia Bartels
Jasmijn komt uit school, ze heeft afgesproken met een vriendinnetje. 'Mama mogen we op jou IPad?'
'Eh… nou, jullie kunnen toch ook fijn gaan spelen?' Vraag ik meteen. 'Nee we willen gamen.' 'Nou gamen' zeg ik. 'We gaan eerst maar eens wat leuks doen.'
'Wat dan…?' Roepen Jasmijn en haar vriendinnetje in koor. 'We hebben niks te doen.' Ik noem van alles op; knutselen, met de poppen spelen, buiten spelen. Maar ik snap het natuurlijk allang, ze hebben zich voorgenomen om op de IPad te gaan, dus ze zijn niet meer om te krijgen. 'Saai, saai, saai' zegt Jasmijn. 'Wat moeten we nu weer buiten gaan doen?'
Ik neem de twee dames op mijn schoot. 'Weet je wat ik vroeger deed toen ik kindje was?' 'Nee, vertel vertel…!' roepen ze beide enthousiast. En ik vertel ze één van de dingen die ik me herinner van vroeger. 'Ik had vroeger een buurjongetje' zeg ik, hij was van dezelfde leeftijd als mij. 'Hoe heet tie hoe heet tie?' roepen de dames. 'Even denken hoor, hij hete Reinier.
'Als wij thuis uit school kwamen spraken we altijd met elkaar af, bij opa en oma in de pad. Wij verzonnen altijd wel iets leuks. We gingen bijvoorbeeld vlinders vangen, of rupsen zoeken. Wat ik me ook nog heel goed kan herinneren, en heel erg leuk was om te doen, is dat we webspiegeltjes gingen maken.' 'Webspiegeltjes?' Roepen de dames. 'Ja, webspiegeltjes.
Het ging als volgt: je zoekt een mooi groot takje op de grond tussen de stuiken. En je buigt de uiteindes naar elkaar toe. Dan ga je op zoek naar spinnen webjes, en die vang je tussen het takje op. Net zoveel totdat het gaat glanzen. En dan heb je, een soort van spiegeltje. Dat deden wij vroeger.' Vertel ik.
Beide dames springen van mijn schoot. 'Waar gaan jullie heen?' vraag ik. Met half de jas aan, en een voet al buiten de deur, roepen ze in koor: 'buiten spelen, We gaan webspiegeltjes maken!'