Toen ik nog niet wist dat voetbal me geen voetbal interesseerde, was ik verliefd op Marc Overmars, en dus Ajax-fan: ik was een jaar of twaalf. Ze wonnen iets, geen idee meer wat, en zouden dit vieren met een rondvaart door de grachten. Ik woonde toevallig aan een van die grachten en dacht, nee wist, dat niets me gelukkiger zou maken dan Marc vanaf een paar meter afstand in het echt te kunnen aanschouwen. Zou hij naar me zwaaien? Ik fantaseerde zelfs over mogelijke in-het-water-val-scenario’s en reddingsacties die daarop zouden volgen. Uiteraard zou ik de rest van de optocht mee moeten varen en Marc, mijn held, zou ter geruststelling mijn hand vasthouden. Maar om dit scenario überhaupt een kans tot verwezenlijking te geven, moest ik in ieder geval echt aan die waterkant gaan zitten. Dus belde ik mijn vriendin op en zocht in mijn kast naar roodwitte kleding.
Mijn moeder maakte vanuit het raam een foto van mij en mijn vriendin, waarop te zien is hoe we reikhalzend uitkijken naar de feestvierende voetballers. Misschien dat daarom deze gebeurtenis me zo helder voor de geest staat; zelfs het gevoel weet ik nog terug te halen. Toen de boot eenmaal langs voer, en Marc inderdaad naar mij zwaaide (echt specifiek naar mij, ik weet het zeker!), spatte ik zowat uit elkaar van extase. De luttele seconde van de zwaai en zijn fysieke aanwezigheid voor eventjes zo dicht bij mij, waren het uren wachten aan de kade meer dan waard.