De weken vliegen voorbij en dat betekent dat het niet lang meer duurt voordat ons kindje geboren wordt. Maar eerst nog ‘even’ bevallen… En dat wordt nog wel een dingetje, want stiekem ben ik best een beetje bang voor de bevalling.
Ik heb het er niet graag over, maar toch wil ik het onderwerp aansnijden. Ik ben bang voor de bevalling en het uitspreken hiervan vind ik lastig. Over je angsten praten doet waarschijnlijk niemand graag, maar ik weet dat dit ongemak juist weer heel erg helpend kan zijn. Weten en voelen dat je niet de enige bent bijvoorbeeld, dat scheelt al enorm!
Al voordat ik zwanger was zat het in mijn hoofd: de bevalling. Hoe leuk ik het allemaal ook voor me zag, de bevalling bleef toch wel een puntje waar ik heel erg tegenop zag. En ergens denk ik dat veel vrouwen dit herkennen. Een beetje gezonde spanning is niet meer dan normaal, maar als je echt heel erg bang voor de bevalling bent wordt het toch een ander verhaal…
Regelmatig probeer ik even bij mezelf na te gaan waardoor die angst precies ontstaan is. Ik denk dat het deels komt doordat ik nare ervaringen en herinneringen heb aan het ziekenhuis. Nu zal dit voor veel mensen gelden, maar ik vind het echt drie keer niks. Het ziekenhuis staat voor mij grotendeels gelijk aan narigheid, pijn en angst. Ik denk dat deze associatie er voor een deel voor zorgt dat ik bang ben voor de bevalling. Uiteraard ben ik me ervan bewust dat ik in het ziekenhuis in goede handen ben en hier voldoende mensen aanwezig zijn met de nodige kennis. Dus wat dat betreft maak ik me geen zorgen, maar toch…
Een ziekenhuisbevalling heeft dan ook mijn voorkeur, ondanks het ietwat negatieve/angstige gevoel wat ik heb bij een ziekenhuis. Ik voel me dan toch net wat zekerder en veiliger als ik weet dat alle hulpmiddelen en specialisten heel dichtbij zijn.