BELGEN STERK OP ZATERDAG IN NISMES. Een knap georganiseerde Grand Prix op een al even mooi circuit, en de Belgen die het voortreffelijk deden, onder een finaal stralende zon. Wat wil een mens nog meer ? In groep A was het, binnendoor als een duivel uit een doosje, Söderqvist (met invaller Joe Millard) die zich de kopstart toeëigende voor Jenkins-Chamberlain en Willemsen-Sabbe. Toen de heren zich na één ronde opnieuw vertoonden was Willemsen al doorgestoomd naar de kop. Adriaenssen-Vandenbogaart lagen vijfde, met de Rozehnals voor zich. Vanaf de vierde ronde kwam er tekening in de strijd met nog steeds Willemsen en sabbe op kop, voor Adriaenssen , Rozehnal en Söderqvist die even later weg viel met een kapotte versnellingsbak. Finaal wonnen de Bennen de race nog met - zo leek het altans - sprkend gemak, voor Willemsen-Sabbe die aan derde man Rozehnal een flinke kluif hadden. Daiders (vierde) kon zich niet echt moeien vooraan. Heel mooi was de strijd om plaats acht, die na wat stuivertje wisselen, kantelde in het voordeel van Clohse-Strauss, voor Grondman-Verhagen en Cerny-Musil. Etheridge en Wilkinson toerden vrolijk , genietend van de herfstzon, rond op plaats elf en twaalf.
In groep B, ging Bürgler er als een haas vandoor, mar jammergenoeg viel de Zwitser al in de tweede ronde uit. Dan was het de beurt aan Jan Hendrickx om de kop over te nemen. Met de druk van Vandaele-Smeuninx in de rug, stortten zowel Hendrickx als Vandaele zich met ware doodsverachting naar beneden in de tricky-dubbel afzink, een riskant maneuver wat algauw ook Bax-Stupelis en Rupeiks-Kurpnieks onder de knie hadden. Bax, pas als negende uit de start gekomen, vocht zich met veel panache naar voor, en kon in de laatste tien minuten de kop overnemen, en de race controlerend afronden. Ook voor onze landgenoten Jan Hendrickx (tweede) en Jason Van Daele (derde), was er geen vuiltje aan de lucht. Opmerkelijk in deze groep was de come-back van Marcel Willemsen-Gertie Eggink, die wegens conditiegebrek naar 't einde toe wel wat verzwakten, maar toch maar mooi als vijfde finishten ! De broers Visscher, verschalkten nipt Nick Jarvis voor plaats zes. Carlo Vanduijnhoven, die blijkbaar heeft gepiekt naar de najaarswedstrijden, werd achtste, voor Bjorn Roes, die wegens motorblok-perikelen bijna niet aan starten toe kwam. Thijs Derks-Jan Bielen, kwalificeerden zich nipt als 12de, na een bijzonder mooie strijd met aanvankelijk de Brit France, en later de Fransman Ains en Frank Muldersn die als veertiende naar de Last Chance moest. In die Last Chance namen uiteraard de snelle pechvogels Van Werven-Beunk (snelste!), Söderqvist-Millard en Burgler-Betschart de eerste plaatsen in. Garhammer, Weiss, en met de hakken over de sloot, Frank Mulders (zesde) waren de andere gelukkigen. Davy Maris kon in extremis nog de tweede reserveplaats inpalmen. Benny Clé, strijdend tot de laatste snik, kwam daags voor zijn verjaardag, amper 4/10 sec. tekort om er bij te zijn. Tja Benny, het leven vermomt zich inderdaad soms als een ondankbare hond.