Ziekenhuis - Schrijverspunt
Publicatie: 02.11.2021 | Renee Iseli - Smits
Beste lezers, ik was een lange tijd stil op deze site. De reden hiervoor waren de vakantiemaanden en een ongelukkige struikelpartij begin september. Doordat ik ongelukkig gestruikeld ben, heb ik mijn evenwicht verloren en er stond een parkeermeter in de buurt waar met mijn linkerschouder vol tegenaan ben geknald. Een aardige omstander die het zag gebeuren heeft mij toen naar de eerste hulp gebracht, waar bleek: schouder uit de kom, kop van de schouder op 3 plekken gebroken en wat bot versplinterd.
Een operatie bleek onvermijdelijk en gelukkig kon mijn schouder met een plaat weer vastgezet. Ofschoon dit simpel klinkt, de gevolgen van deze ongewilde en ongeplande beperking gaan lang duren. Ook met fysiotherapie, duurt het waarschijnlijk wel een jaar voordat ik weer (vrijwel) alles met mijn linker arm/schouder kan doen.
De dag van de operatie was het wel even spannend, toen ik wandelend naar de operatiezaal werd begeleid, de deur openging, apparatuur en operatiepersoneel klaarstonden en men mij uitnodigend vroeg binnen te komen. Slik … Het duurde heel even, voor ik aan deze uitnodiging gehoor kon geven en mij kon overwinnen om de drempel over te stappen, hoe vriendelijk de uitnodiging ook was.
Iedereen in het ziekehuis was even aardig en behulpzaam. Er was (en is nog steeds) een mondkapjes plicht (ik leef in Zwitserland), wat het verstaan voor mij wel behoorlijk vermoeiend maakte. Als er niemand in de kamer was, mocht ik mijn mondkapje afdoen. Zodra er iemand binnenkwam, moest het weer op. De eerste dag vergat ik het nog wel eens doordat ik onder de pijnstillers zat en mij moeilijk kon concentreren. Dan werd ik er vriendelijk maar beslist even aan herinnerd. Geen probleem natuurlijk en een kleine moeite. Wel hielp ik omgekeerd hen er aan herinneren, dat ik slechthorend ben en het voor mij belangrijk was niet te snel en duidelijk te praten. Ook dat was geen probleem en hiervoor had men eveneens alle begrip. Mijn hoortoestellen heb ik voor de zekerheid dag en nacht ingehouden.
Gelukkig was de operatie goed verlopen en mocht ik na een dag of 4 weer naar huis, waar ik tot rust kon komen. Die rust duurde een dag of 2, toen moest ik opnieuw naar de eerste hulp. Vermoedelijk door een combinatie van medicijnen/pijnstillers, schoot mijn bloeddruk naar enorme hoogte en duurde het erg lang voordat ze die op de eerste hulp weer naar beneden kregen. Onderzoeken toonden niets opvallends aan, maar ik moest wel de nacht in het ziekenhuis blijven ter observatie. Gelukkig was mijn man op de eerste hulp bij mij en kon hij af en toe helpen bij de vele communicatie.
Juist op zulke momenten is communicatie zo belangrijk! Dat je goed verstaat en ook begrijpt wat er gevraagd of gezegd wordt, dat je de juiste antwoorden kunt geven. Maar ook hier alle lof: iedereen deed erg zijn best om goed te communiceren en ze hadden alle begrip.iceren en ze hadden alle begrip.
Alhoewel ik deze ervaring graag had overgeslagen, de enorme bereidwilligheid, hulpvaardigheid en vriendelijkheid die ik in het ziekenhuis mocht ervaren, heeft er voor gezorgd, dat ik het zorgpersoneel nog eens extra waardeer.