Groots en meeslepend 1: Stephen King | Kirsten Verdel
← Echt blond zit van binnen
Groots en meeslepend 2: Harry Mulisch →
Van de vele tientallen boeken die ik gelezen heb zijn er twee boeken die wat mij betreft ver boven de rest uitsteken. De eerste is 'De Marathon' (The Long Walk), een kort verhaal dat eerst samen met drie andere verhalen in een bundel werd gepubliceerd, om pas later ook apart uitgegeven te worden. Waar ik normaal gesproken nooit ook maar een naam onthoud van een karakter uit een boek, weet ik van dit boek nog steeds de hoofdpersoon: Garathy. Het verhaal is nogal bizar. Het speelt zich af in een niet nader gespecificeerde toekomst, waarin het leger een grote rol speelt. Garathy is een van de 100 jongens die is verkozen om mee te doen aan de marathon. In de inleiding van het boek wordt geschetst dat deelname aan de marathon een ongelooflijke eer is. Iedere jongen wil het. De hoofdprijs is dan ook niet misselijk: alles wat je maar wilt hebben… Wat het ook is dat je vraagt, je krijgt het.
Maar er zit uiteraard een addertje onder het gras. En een flinke ook. De marathon is namelijk geen gewone wedstrijd. De deelnemers starten allemaal tegelijk en moeten met een minimaal tempo van zes kilometer per uur lopen. Dat is een normaal wandeltempo. Kom je onder die snelheid of wijk je af van de route, dan krijg je een waarschuwing. Een waarschuwing verlies je weer als je een uur lang geen fouten maakt. Na drie waarschuwingen word je… doodgeschoten.
Het klinkt erg luguber en dat is het ook, maar Stephen King schrijft het verhaal op een ongelooflijk beklemmende manier. Hij laat zien wat de deelnemers denken, waarom ze mee zijn gaan doen, hoe ze zichzelf opblazen, wat er gebeurt als er paniek uitbreekt, hij beschrijft van sommige mensen hoe ze tijdens de wedstrijd langzaam gek worden. Alles op zo een geloofwaardige manier dat je wel moet blijven lezen en ook per se wilt weten hoe het afloopt. Het slot van het boek is dramatischer dan je tijdens het lezen al verwacht had. Het laat je met een enorme kater achter. Niet omdat het einde slecht is, maar juist omdat het zo goed is, dat je er stevig van baalt (eufemisme) dat je het boek uit hebt.