Een sabbatical die, zo bleek achteraf, het gevolg was van de laattijdig gediagnosticeerde ziekte van Lyme. Nadat ze hersteld was richtte Hanna The Julie Ruin op, een band genoemd naar haar soloproject uit 1997, waarmee ze een evenwicht zoekt tussen de furieuze punk van Bikini Kill en het poppy Le Tigre en waar bassiste en Bikini Kill-oudgediende Kathi Wilcox ook deel van uitmaakt. Nadat Hanna na de release van Run Fast in 2013 even herviel in haar ziekte komt de band nu af met opvolger Hit Reset. Een plaat waar de woede en verontwaardiging naar aloude gewoonte weer van afspat.
Een album dat in de tang zit tussen twee persoonlijke songs, die zich als uitersten van een spectrum tot elkaar verhouden. Het album opent met het over de moeilijke relatie met haar vader handelende titelnummer, een nummer dat klinkt als een exorcisme, een uiting van een onverwerkt trauma. “Drunk from a mug shaped like a breast / Punishing the people he loved at best”, klinkt het. Gevolgd door een venijnig meermaals herhaald “I don’t think you’re sorry at all”. Diametraal daartegen staat de lo-fi pianoballad “Calveston” waarmee Hit Reset afgesloten wordt, genoemd naar de voorstad van Washington DC waar ze opgroeide, een lieflijk eerbetoon aan haar moeder.