Farbod staat met een ongelooflijke rust op het podium, vindt de jury. En hij maakt optimaal gebruik van zijn mimische kwaliteiten, die wiebelende wenkbrauwen vergeten we niet snel. In het doseren van interactie met het publiek valt nog terrein te winnen, volgens ons. Ook de overgangen kunnen strakker.
Farbod ontwikkelt zich aan het eind van de voorstelling, als hij zijn gedicht voordraagt, van een pure stand up comedian tot een echte, theatrale performer.
Een prachtige apotheose. De jury vindt dat Farbod zich met succes heeft ingevochten in de cabaretwereld. En we hopen dat deze open sollicitatie hem nog veel oplevert.
Nooit meer normaal je billen af kunnen vegen, je wordt bedankt Kasper. Dat is wel typerend voor zijn stijl: een heel eigen logica die hij tot absurde proporties doorvoert. Daarmee neemt hij ons mee naar een andere wereld. Zijn wereld! Een labyrint, want we tuimelen van de ene in de andere dagelijkse situatie waarin niets is wat het lijkt.
Als je Kasper op het podium ziet, weet je dat het klopt. Hij staat op zijn gemak, en de jury kan zien dat hij vlieguren heeft gemaakt. Zijn programma ‘Gewapend karton’ heeft vaart en snelle grappen, afgewisseld met bijvoorbeeld een tergend lange sketch over de uitvinding van het tellen, die van de jury misschien wel langer had mogen duren.
De rode draad in zijn show is assertiviteit. Of juist het gebrek eraan bij hemzelf. We zien dappere pogingen om dat te doorbreken. De oplossing is meestal even onnavolgbaar als origineel. Het nadeel is wel dat het personage dat hij speelt, weinig ontwikkeling doormaakt, dus de jury is benieuwd hoe hij dit half uur gaat uitbouwen tot een avondvullende voorstelling.
De jury was aangenaam verrast door het decor en Kaspers slimme, goed uitgewerkte mis-en-scène. Kasper weet ook op een behendige manier met het publiek om te gaan. Zowel bij zijn binnenkomer met de achternamen als de sketch over de dikte van panty’s. Het is goed toeven in het universum van Kasper.
Theo Maassen, Hans Teeuwen, Guido Weijers, Mark van de Veerdonk, Jochen Otten, en Ronald Goedemondt – allemaal zijn ze opgegroeid in de regio van de jongens van Jeroens Clan. Er moet daar iets in het drinkwater zitten. Of is het er zo verschrikkelijk, dat humor de enige uitweg is? De provincie strikes back in ieder geval.
Jeroens Clan bestaat uit drie frisse jongens, met een strakke rolverdeling – twee aangevers en één afmaker. Dat mag van de jury in de toekomst wel iets afwisselender. Op het moment waarop Matthias tegen Bram en Jip zegt dat het publiek graag conflict wil zien, wordt het meteen interessant.
De combinatie van sketches met de personages die de drie jongens aannemen met actuele thema’s vindt de jury een goede. Ze weten ongelooflijk slim de zaal te bespelen en maken van hun half uur een feestje waarbij iedereen – dom of intelligent, randstad of provincie – is uitgenodigd. Alle smaken en meningen worden op deze manier prettig uitgespeeld en lichtvoetig op de hak genomen.