Janine (44) voelde zich eenzaam door haar chronische ziekte | Libelle
Janine (44) voelde zich eenzaam door haar chronische ziekte
Het is de Week tegen Eenzaamheid. Dat eenzaam zijn niet altijd hoeft te betekenen dat je letterlijk alleen bent, bewijst Janine (44). Ze heeft de ziekte van Crohn en voelde zich daardoor vaak onbegrepen.
Elselien van Dieren 27 september 2018, 17:00
"Van de buitenkant zie je niets bijzonders aan me, maar van binnen voelt het vaak alsof ik in het lichaam van een bejaarde vrouw zit. Op mijn vijftiende werd, na jarenlange buikklachten en gewichtsverlies, de ziekte van Crohn bij mij vastgesteld. Een chronische darmziekte die zorgt dat ik me vaak ziek voel en maar weinig energie heb. Het was voor mij moeilijk te accepteren dat ik anders was dan mijn leeftijdsgenoten. Ik wilde meedoen met de rest, niet constant afzeggen omdat ik moe of ziek was. Had ik een feestje en voelde ik me slecht? Dan ging ik vaak tóch, met als gevolg dat ik over mijn grenzen ging."
"Ik ben het altijd moeilijk blijven vinden om mijn grenzen te bewaken, vooral omdat ik bang was om anderen teleur te stellen en ik dacht dat ze vonden dat ik me aanstelde.Een paar jaar geleden belandde ik langzaam in een diep dal waarin ik vaker ziek dan fit was. Het maakte dat ik mezelf juist helemaal terugtrok. Ik wilde geen last zijn voor mijn omgeving. Liever maakte ik helemaal geen afspraken, dan hoefde ik ze ook niet af te zeggen of uit te leggen wat er met me aan de hand was. Heel dubbel, want het ik heb juist heel lieve familie, vrienden en kennissen om me heen, maar hun troostende woorden kwamen niet bij me binnen. Ze wilden me troosten en opbeuren, maar ik had juist behoefte aan een luisterend oor. Iemand die mijn verdriet begreep.
"Het ging qua gezondheid steeds slechter waardoor ik me vaak en langdurig moest ziekmelden. Het maakte dat ik mijn baan kwijtraakte. De zoveelste klap in mijn gezicht. Toen daarna ook mijn huwelijk strandde, kreeg ik een burn out. Het beetje energie dat ik had, stak ik in mijn gezondheid en in mijn kinderen. Ik leefde als een kluizenaar. Eén van de weinigen die ik wel af en toe binnenliet, was een vriendin die ook chronisch ziek is. Zij begreep waar ik doorheen ging. Nog steeds begrijp ik niet waarom ik iedereen van wie ik houd zo heb afgestoten. Ik voelde me onbegrepen maar miste hen in die tijd wel degelijk."
"De ommekeer kwam doordat een buurvrouw me vertelde dat er een zelfregiecentrum in het dorp zou openen. Ik besloot er een kijkje te nemen en ontmoette mensen die zich net als ik – om allerlei redenen – gevoelens van eenzaamheid ervaren. Door de verhalen van anderen leerde ik dat ik niet gek of vreemd ben. Het maakte dat ik mezelf een beetje beter leerde kennen. Wie ben ik, wat voel ik, waar heb ík behoefte aan? Ik heb mezelf én mijn ziekte leren accepteren. Ik weet nu dat ik niemand in de weg loop en dat ik naar mijn lichaam moet luisteren. Ik doe mezelf niet langer sterker voor dan ik ben. Voor niemand."
Wil je je inzetten tegen eenzaamheid? Bezoek de website van Week tegen Eenzaamheid voor meer informatie.