Waarom grimaste iedereen wanneer ik voorbijkwam, of leek dat maar zo? | De Morgen
Waarom grimaste iedereen wanneer ik voorbijkwam, of leek dat maar zo?
Jana Antonissen is journalist. Haar column verschijnt voortaan tweewekelijks.
✦Exclusief voor abonnees doorJana Antonissen 10 november 2020, 9:00
Nog voor corona vond ik de beslistheid waarmee onbekenden op straat of in de supermarkt mijn blikveld binnendringen redelijk overweldigend. Omdat ik niet het type ben om met een neergeslagen blik door het leven te gaan, richtte ik mijn focus op één punt in de verte. Met onzichtbare oogkleppen op galoppeerde ik vastberaden op mijn doel af.
Af en toe was een kennis beledigd omdat ik hem of haar ogenschijnlijk genegeerd had, maar verder leek dit een prima methode om mijn brein niet te overbelasten.
Tot het punt in de verte iets te vaak van vorm veranderde: wat ik voor een hond had aangezien, bleek uiteindelijk een kind en vice versa. Daarbij dansten de ogen van voorbijgangers plots op anatomisch verontrustende plekken op en neer, waardoor ik nooit zeker was of ze mij nu wel of niet aankeken. Het deed me denken aan de niet al te standvastige rodeogencorrectie die mijn grootmoeder met zwarte alcoholstift doorvoert op onze familiefoto's.
Wanneer ik deze waarnemingen met mijn vriend deelde, glimlachte hij bedenkelijk en gaf me een schouderklopje.
Het onbehaaglijke gevoel bekroop me dat iedereen wist wat er aan de hand was, behalve ik. Waarom grimaste iedereen wanneer ik voorbijkwam, of leek dat maar zo? Was ik misschien doorgeslagen door al dat binnen zitten? Of had ik in het verleden te veel hallucinogenen geslikt?
Het mysterie bezorgde me barstende hoofdpijn.
"Denk je dat die existentiële vervreemding van je misschien iets te maken heeft met je slechte zicht?", vroeg mijn vriend nadat ik met veel moeite een etalageopschrift had ontcijferd. Opgelucht herinnerde ik me dat ik zes jaar geleden een bril voorgeschreven kreeg, die ik – ijdeltuit die ik ben – nooit heb opgezet. Ik was niet gek, ik was gewoon bijziend!
Omdat ik betaald word voor het aanleveren van gevatte observaties, besloot ik toch maar iets aan die troebele blik te doen. Ik boekte een gratis oogmeting bij een brillenketen. De vlotte jongen die de schade opmat, strooide zijn amai's en wows iets te kwistig in het rond. Ik vluchtte de dertien-in-een-dozijnzaak uit zodra ik kon.
De oudere opticien die een tweede test afnam, was opbouwender. "Heel goed", prevelde ze bij elke rij letters die ik bijna helemaal juist aflas. Ze deed me denken aan mijn grootmoeder, al vermoedde ik dat haar hand vaster was. Ze beloofde me dat mijn visuele vervreemding snel voorbij zou zijn en vertrouwde me toe dat ook zij bijziend was; en geen klein beetje. Eindelijk iemand die mijn onbehagen begreep. Ze gaf me een goed gevoel, deze dame.
Ik bestelde dus meteen een bril bij haar: een groot, gouden montuur van Kylie Minogue Eyewear met roze getinte glazen. Nooit gedacht dat ik het type zou zijn om de wereld door een roze bril te bekijken, maar misschien maakt het de coronawinter wel wat minder overweldigend.