Methoden en technieken - Aan de slag met de Omgevingswet
In 1997 door Machteld Rijkeboer & Arnold Dekker (IVM), Herman Gons (NIOO-CL). Op verzoek van de STOWA en meetstrategie 2000+
Een demonstratie voor waterbeheerders aan boord van het onderzoeksschip de IJsselmeer. Tijdens deze demonstratie werd getoond hoe optische teledetectie van de kleur van het oppervlakte water gebruikt kan worden bij het monitoren van de waterkwaliteit (m.b.t. eutrofiëringsonderzoek).
Deze methode wordt beschouwd als aantrekkelijk alternatief voor waterbeheerders als tussenvorm voor het nemen van watermonsters. En het hieraan in het laboratorium bepalen van de waterkwaliteitsparameters enerzijds en het gebruik van vliegtuig en satelliet remote sensing anderzijds.
Rijkeboer M., H.J. Gons & A.G. Dekker (1998) Optische teledetectie van waterkwaliteitsparameters: demonstratie voor het waterbeheer. H20 15:19-21
Het opstellen van een optische typologie van Nederlandse wateren op grond van kleurmetingen die in 1995 verzameld zijn in ca. 100 wateren. In dit project werden o.a. de volgende waterkwaliteitsparameters gemeten: Chlorofylconcentratie, totaal zwevend stof, het organische gehalte hiervan en G440 (humus). Tegelijkertijd zijn de optische eigenschappen van de componenten bepaald en het reflectiespectrum (de kleur).
In 1999 door Machteld Rijkeboer & Reinold Pasterkamp (IVM) op verzoek van Rijkswaterstaat Dienst IJsselmeergebied
Rijkeboer M., R. Pasterkamp & S.W.M. Peters (1999). Voorbereidende studie voor de implementatie van een spectroradiometrische veldmeetmethode voor het monitoren van optische waterkwaliteitsparameters. IVM\O-99/09, IVM, Amsterdam
In 2000 door Machteld Rijkeboer & Reinold Pasterkamp (IVM) op verzoek van de STOWA.
Het opstellen van algoritmen (rekenmethode) om vanuit kleurmetingen (reflectiespectra) de optische waterkwaliteitsparameters te berekenen voor een aantal optische watertypen die onderscheiden zijn in het kader van de optische classificatie van Nederlandse wateren.
In 2002 door TNO-MEP.
Water speelt een steeds belangrijkere rol in de gebouwde stedelijke omgeving, zowel op stads-, wijk- als locatieniveau. Ruimtelijk is water een kwaliteitselement dat op meervoudige wijze kan worden ingezet, bijvoorbeeld voor de ontwikkeling van stadsnatuur, recreatie en verfraaiing van de locatie (buurt, blok). Anderzijds krijgt de waterketen eveneens aandacht vanwege de milieuhygiënische bezwaren die verbonden zijn aan de huidige manier van omgaan met regen- en afvalwater. Bij gemeenten en projectontwikkelaars ontbreekt het echter op locatieniveau aan heldere en eenduidige afwegingskaders en ontwikkelingstools aangaande het waterprofiel van plannen en voorgenomen maatregelen. Met een dergelijk instrument zouden de duurzaamheidsdoelstellingen voor water in de planfase op transparante wijze meegewogen kunnen worden en na de realisatie kunnen worden geëvalueerd. Het doel van het door TNO-MEP te ontwikkelen duurzaamheid monitoringsinstrument voor water op locatie (WPL), is het eenduidig en transparant beoordelen van duurzaamheidsaspecten van water zoals hinder door wateroverlast, veiligheid, beleving, en economische en ruimtelijke functie, op het schaalniveau van de locatie (buurt, blok) in de planfase en na de realisatie. WPL kan daarnaast gebruikt worden om meer inzicht in de duurzaamheid van het watersysteem te krijgen. Het WPL-instrument is bedoeld om besluitvormingsprocessen bij gemeenten en betrokkenen te ondersteunen, en vormt een communicatiemiddel tussen de actoren in de verschillende fasen van het planproces. Bij de uitvoer van de Watertoets kan WPL als beslissingsondersteunend instrument dienen voor de waterbeheerder die binnen de procedure van de watertoets advies moet uitbrengen.