Dat was de conclusie die ik trok uit het bekijken van de film Gonzalez trekt van leer tegen Escobar, de onrechtvaardige kater.
Ik bevond me op dat ogenblik in bioscoop Vooruitgang en Vermaak, in Ertvelde. Naast mij zat die goeie, ouwe Tup, mijn neefje. Die had ik voor zijn tamelijk goede rapport op een filmavondje getrakteerd. Die film met Speedy, dat was pas het opwarmertje. De hoofdfilm heette Willy de walvis en handelde over de vriendschap van een jongetje met een wat zielige, maar brave walvis die in een pretpark allerlei kunstjes diende te verrichten voor een op sensatie belust publiek. Die walvis dreigde bovendien door de boosaardige pretparkeigenaar gedood te worden omdat die zat te vlassen op een verzekeringspremie die hem in het geval van het overlijden van zijn walvis te beurt zou vallen. Een tragisch verhaal dat van lieverlede almaar schrijnender werd.