Zaterdag 21 mei werd voor de tweede keer het rock 'n roll festival Rumbling in the Peateries georganiseerd in Nieuw-Amsterdam. Dankzij de bands, bezoekers, vrijwilligers en het prachtige weer kunnen we wel stellen dat het wederom een succes was. Sinds 2015 bestaat het evenement: kleinschalig, in een oude schuur. Broers Egbert en Klaas van der Weg en hun dames, Brenda en Reintsje, zijn verantwoordelijk voor de organisatie. Met de hulp en steun van vrienden en professionals zetten ze een gezellige avond neer.
Rumbling in the Peateries: Het lijkt wel een reünie, zal ik later op de avond meermaals zeggen. Wat moet je verwachten? Vorig jaar ben ik helaas niet geweest, dus ik weet niet zo goed welke inschatting ik mag maken en laat het rustig op me afkomen. Bij aankomst neemt de liefhebber in mij al meteen enkele Amerikaanse voertuigen waar, die prima in het tijdbeeld passen. Het oogt en voelt van buitenaf al rustiek en authentiek aan. Afzettingen doen een buitenterrein vermoeden, waarmee je geenszins rekening hebt gehouden. Op deze stralende lentedag die zijn vervolg krijgt met een zwoele avond, die bijkans zomers aanvoelt, is het buiten kunnen vertoeven een absolute plus. Snel het terrein op dan maar, zo luidt de consensus binnen ons groepje van drie.
Vergeet het maar! De beveiliger van dienst is een goede kennis die je een tijd niet hebt gezien. Zijn uitstraling en gezichtsbeharing doen vermoeden dat hij als passend bij de entourage speciaal is geselecteerd voor de gelegenheid. En terwijl de eerste muziektonen klinken, mensen langzaam binnendruppelen, de kleine caravan die op ludieke wijze als kassa fungeert je aandacht blijft trekken – niet in de laatste plaats omdat je in de dame die je door het raampje net kunt zien eveneens een bekende vermoedt – neem je de tijd om lekker bij te kletsen. Mijn partner komt meermaals informeren waar ik nu eigenlijk blijf, omdat de eerste band al zo lekker speelt en het bekijken meer dan waard is. Ze doet dat lachend, met een stralende grijns van oor tot oor zoals je zelden ziet, dus is het goed.
Mijn gezelschap amuseert zich al opperbest: drankje in de hand af en toe aanwippend om verslag uit te brengen. Deze beschrijvingen triggeren om je richting podium te begeven, en het klinkt ook gewoon zo vreselijk lekker. Maar de vraag waarom de beveiliger daar in die hoedanigheid dienst heeft moet je eerst van de lippen. Dit is totaal geen omgeving waar je calamiteiten zou verwachten. Veel liefhebbers, een vredelievend subcultuurtje. Een ons kent ons sfeertje, zeer ontspannen en zonder welke vorm van dreiging ook. Dat klopt, zo wordt bevestigd. Maar omdat het nu officieel eenmaal zo moet. Omdat de organisatie nu eenmaal de zaakjes helemaal op orde wil hebben. En omdat de beveiliger, als eigenaar van het bedrijf, dit nu eenmaal ook erg leuk vindt en graag zijn steentje bijdraagt. Zo’n sfeer heerst er dus.