Tim Burness – Vision On « Progwereld
Album B Tim Burness – Vision On
Zanger, gitarist, astroloog, voedingsdeskundige, psychiatrische broeder en grappenmaker Tim Burness had zichzelf voor deze nieuwe cd vijf doelen gesteld:
1. Iets harder en steviger
2. Meer een band-gevoel
3. Sterkere liedjes
4. Betere productie, meer lagen gitaar, toetsen en zang
5. Een bredere uiteenzetting van het tekstuele materiaal.
En daar ik redelijk positief was over Tim's vorige cd, is het mijn schone taak de lezer te vertellen dat deze doelen van de sympathieke Engelsman zijn geslaagd. Immers, de vorige cd, "Finding New Ways To Love" kan gezien worden als een prima stukje huisvlijt, met belofte voor de toekomst. Zoals je kan lezen in die recensie was ik vooral onder de indruk van de instrumentale stukjes, hoewel ik ook niet negatief kon zijn over de liedjes, waarvan sommige een hoog meezing-gehalte hebben.
Deze nieuwe plaat, het opnieuw in een foeilelijk hoesje gestoken "Vision On" probeert Tim Burness duidelijk een synthese te vinden in deze twee eigenschappen. Zes van de tien tracks zijn gezongen, wat wellicht als een nadeel kan worden beschouwd door luisteraars die Tim's stem niet kunnen hebben. Dat is denk ik een kwestie van smaak, en de MySpace-pagina kan de luisteraar wellicht daarbij helpen.
De muziek van Tim Burness beweegt zich nog steeds op het aalgladde pad van de poppy neoprog, waarbij een vergelijking met Steve Thorne zich gelijk opdringt. Helaas kan Burness productioneel nog wat leren van zijn collega, want de cd klinkt productioneel wat dof en dor geproduceerd. Dat is jammer, want ondanks dat wordt er voortreffelijk gemusiceerd en zijn de geluids- en stemeffecten heel treffend. Eén van de hoogtepunten daarin is het ritmisch zeer opwindend klinkende Space And Time. Het heeft een goed ritme, de gesproken tussenstukjes zijn goed gevonden en het kent aangename solo's en geluidseffecten aan het einde. Jammer weer van de productie.
Daarentegen zeurt het 'titelnummer' This Is Life me met zijn 'save-me'-drone me wat teveel. Instrumentaal is Burness echter onovertroffen, wat gelijk blijkt uit de zalige instrumentale opener Can You Hack It? Helaas wordt die dan weer verpest aan het begin met die verschrikkelijke jaren-80-computergeluidjes. Tim zorgt ervoor dat zijn plaat – wellicht onbedoeld, hoewel Fudge Smith een belangrijke gast is – een "Kowtow"-achtig sfeertje. Ook Triumph Of The Soul is als instrumentaal nummer goed te noemen, hoewel de woordloze zang van Burness in dit nummer mijns inziens een verkeerde keuze is.
Ik heb voor de volgende plaat van Tim Burness vijf nieuwe doelen:
1. Besteed meer aandacht en geld aan de productie
2. Zing minder
3. Speel meer gitaar
4. Koppel de ambient sferen, symfonische stukken en gewone 'liedjes' meer aan elkaar, zodat het één geheel wordt