Ik zat dus héél de dag nagelbijtend op ’t werk met mijn telefoon binnen handbereik (zelfs in de meeting met de tiran).
Maar onze Vic was blijkbaar héél flink. Hij keek ook wel uit naar de operatie, want we hadden op voorhand nogal veel verteld over de operatie en het kadotje dat hij zou krijgen (allé, dat heeft Liv hem verklapt “Vic, jij krijgt voor je operatie een kado met dinosaurussen, maar de rest verklap ik niet wat dat is een verrassing” … dat er geen rest was, en dat ze bijgevolg alles al had verklapt dat had ze blijkbaar niet door … ’t kind kan al evengoed verrassingen stilhouden als haar moeder) en de ijsjes die hij achteraf zou mogen eten.
In het boekje van de kliniek lazen we wel dat we moesten vertellen tegen onze kleuter dat “een toverdokter hem in een toverslaap zou brengen”, maar zo’n gezever krijgt ik als nuchtere mama niet over mijn lippen.
Waar we Vic niet op voorbereid hadden (en wat het grootste drama scheen te zijn) was dat hij een kleedje moest dragen. Vic (die nogal kieskeurig is op vlak van kledij … ik had dus nooit gedacht dat jongens daar moeilijker konden in zijn dan meisjes) was het daar dus niet mee eens.
De zus was ook ontzettend lief voor de broer, omdat Vic een groot kado kreeg (en ik schrik had dat ze wat jaloers zou zijn op Vic zijn aandacht) had ik voor haar ook iets kleins van playmobile gekocht met een dierenarts en een hond (waar ze bijgevolg zeer blij mee was, want de hondenfase is nog steeds niet gedaan) en toen Vic vertrok tilde ze hem op en zei “jij krijgt dit om mee te spelen in het ziekenhuis” *smelt*
Tijdens de operatie kreeg hij een lelijk roos knuffeltje, waar hij nu enorm aan gehecht is (dat ga ik waarschijnlijk nooit uit mijn huis kunnen laten verdwijnen … want elke poetsbeurt verdwijnt hier wel wat speelgoed/brol)