Een dikke maand geleden belde onze buurvrouw op een avond aan. Haar anders zo gesoigneerde geblondeerde haar zat in de war, ze had twee donkere wallen onder haar ogen en duidelijk maar snel-snel iets aangetrokken. Ze was in alle staten, ik zag dat ze gehuild had. Ze kwam amper uit haar woorden maar vroeg of wij misschien een iPhone-lader hadden die ze even kon lenen. De politie was net langs geweest om te zeggen dat haar man op intensieve zorgen lag en ze kon hem niet bereiken want hij had de lader mee. Bezorgd vroegen we of we verder iets voor haar konden doen, maar ze zei dat ze het wel zou redden. Erg overtuigend klonk het niet.
De volgende avond, ergens na middernacht, arriveerde haar dochter met een trolley en veel drama. Door het kabaal ben ik aan het raam gaan kijken. Het zal ook u wellicht niet verbazen, meneer Teirlinck, dat ‘de Rudi’ eveneens paraat was. Hij heeft ons overigens ooit eens ingefluisterd (voor zover ‘fluisteren’ überhaupt mogelijk is vanuit het raam op de tweede verdieping) dat hij die kerel – onze buurman – voor geen haar vertrouwt. Wij hoorden af en toe wel eens vreselijk geruzie door de muren heen, maar na afloop ook de stomende goedmaakseks.