Daarna volgt de bekendste vermelding van Tarsus, de tekst waarom het draait. In Jeruzalem in het jaar 55 – maar de chronologie van het leven van Paulus blijft omstreden – voor het volk sprekend, zegt hij: 'Ik ben een jood, geboren te Tarsus in Cilicië, maar hier in de stad grootgebracht en aan de voeten van Gamaliël opgevoed volgens de strenge opvattingen van de voorvaderlijke Wet.' (22, 3) Enkele zinnen eerder had hij hetzelfde al gezegd: 'Ik ben een jood uit Tarsus in Cilicië, burger van een niet onaanzienlijke stad.' (21, 39). Dat zinnetje bevat een stijlfiguur, een litotes – niet onvermaarde stad – eerder afkomstig van de retorisch geschoolde Griek die Handelingen schreef, dan van Paulus zelf. In de, zoals doorgaans, slordige Willibrord vertaling werd het woord anthrōpos weggelaten waardoor de tegenstelling in de zin ook wegviel: als mens een jood, als burger van Tarsus. Er staat dus niet: 'ik ben een jood uit Tarsus', integendeel er wordt een tegenstelling tussen het jood zijn en de burger van Tarsus gemaakt. Ook staat er in het Grieks helemaal niet 'een jood uit Tarsus', maar Tarseus tès Kilikias: niet: 'Uit Tarsus' maar 'Tarsencer'. Hier staat dus niet dat hij geboren is in Tarsus, maar daar burger is. Dat iets verder in het verhaal juist het 'burger van Rome' naar voren gebracht wordt, hoef hiermee niet in tegenspraak te zijn.
Behoudens deze moeilijkheden en aantekeningen daarbij deel ik de mening van enkele filologen1 dat 21,39 pas later vanuit 22,3 in de tekst van Handelingen opgenomen werd.