»Soms zijn we op onze reizen in spannende situaties terechtgekomen. 25 jaar geleden zag hij Mexicanen de Amerikaanse grens naar San Diego oversteken. Hij wilde hen volgen, dus sprong hij uit de auto om ze achterna te lopen. Maar hij had de sleutels mee, waardoor er voor mij niets anders op zat dan in de auto te wachten. Er passeerde een patrouillewagen: ‘Ma'am, what are you doing here?’ Ik wilde de Mexicanen noch Stephan verklikken, en heb toen een smoesje verzonnen. Dan pas begin je te denken: ‘Is dit wel veilig? Waar is hij heen?’ Of die keer toen hij in Alabama foto's ging maken van een bijeenkomst van de Ku Klux Klan en ik 's nachts in dat donkere bos op hem zat te wachten. Ik krijg het nog altijd benauwd als ik terugdenk aan die kreten: 'White power! White power!’ Maar achteraf bekeken zijn het unieke herinneringen.
»Stephan wil nooit een hotel boeken vóór zonsondergang. Hij wil altijd een zonsondergang zien: dan is het licht het mooist. Op een roadtrip door Amerika vroegen de kinderen weleens: 'Mama, waar gaan wij vanavond slapen?' 'We vinden wel iets. Zoniet, dan slapen we gewoon in de Chevy Inn.' Het is nooit zover gekomen dat we effectief in de Chevrolet moesten overnachten, maar soms heeft het niet veel gescheeld (lacht). Dat bezorgde me wel stress: zelf zou ik het niet erg vinden, maar je hebt toch liever dat je kinderen in een bed kunnen slapen.»
‘Vóór we een koppel waren, stond Stephan op een avond plots voor mijn kot. Ik heb nog diezelfde avond mijn boeltje gepakt en ben bij hem gaan wonen. Dat leek heel logisch.’
HUMO Stephan is zijn carrière begonnen bij de krant. Voor De Morgen trok hij naar Rwanda, om de genocide vast te leggen. Ben je nooit bang geweest dat een reportage slecht zou aflopen?
HOFMAN «Hij was toen nog maar 23. Ik had een reis voor ons geboekt naar Calcutta, maar twee dagen voor ons vertrek zei hij: ‘Ik mag voor de krant naar Rwanda.’ Eerst was ik ontgoocheld, maar ik kan gelukkig snel de knop omdraaien. Natuurlijk denk je aan wat er allemaal kan mislopen – hij ging naar een gevaarlijk gebied waar nog geen journalist was geweest – maar je mag daar niet te veel bij stilstaan. En ik gunde het hem: als zo’n kans zich aandient, moet je die grijpen.