Ouderen verschillen onderling meer van elkaar, denk ik, dan jongeren. Zware verantwoordelijkheden zijn van mijn schouders genomen. Het gebrek aan jonge mensen in de leefverbanden van mijn dominicanenorde dwingen me om die last zo nodig weer op mijn schouders te nemen.
Een leven zonder veel verplichtingen kan angstig maken. Je staat voor een leegte. Het werk is voorbij, de banden met oud-collega’s verzwakken. Het lopen wordt moeizamer.
Ik maak geen grote plannen meer, want ik kan ze waarschijnlijk niet afmaken. Met de hand schrijven wordt een beproeving. Het spreken kan bemoeilijkt worden. Ik ga van die dingen niet dood, maar ik kom wel steeds meer in de marge terecht.
Een vrouw, een paar jaar met pensioen, hoorde ik zuchten: ‘Nu komt de lange winter er weer aan’. Ik herken die angst voor de leegte van de verveling. Ik ben blij dit artikel te mogen schrijven, het geeft mij een doel, geeft deze dag een richting. Voor oude, vitale mensen met veel vrije tijd is het verleidelijk te rivaliseren met de jongeren.
Je vervelen kan een goede zaak zijn. Waar eerder geen tijd voor was, kan nu naar boven komen en een bijdrage leveren aan de oogst. Er kunnen bij de oogst rotte vruchten zitten. Onze relaties hebben een ethische dimensie. Ik kan anderen tekort gedaan hebben. Nu is er tijd om de verhoudingen recht te zetten. Als de desbetreffende persoon overleden is of onbereikbaar is geworden, kan ik mijn schuld betalen door goed te doen aan wie voor hem of haar belangrijk waren.