Het is nacht nog, al tetteren de vogels er al lustig op los. De schoorstenen op het dak tegenover steken zwart-scherp af tegen een diepblauwe ochtendlucht. Het licht al vroeger, de vogels weten het en het maakt me wakkerder. De lente nadert, en het is vastentijd. Waarin velen niet eten of iets niet eten. Op zoek naar geloof, naar stilte, naar gezondheid, naar reinheid, wat dan ook. Voor mij is het mijn eigen Trumpdieet: geen cafeïne, theïne en alcohol. Het verbaast me hoe eenvoudig het is. Bijna te eenvoudig om nog een spirituele trigger te zijn. Dat was wat ik ervan hoopte: dat ik vaker zou beseffen gedurende de week dat we als mensheid niet alleen op de wereld zijn, liefst in elk gesprek iets zien van de aanwezigheid van de Ander, wat dat ook moge zijn. Dat zou de horizon opentrekken, mijn focus op het moment verzachten en me een bredere blik geven. Dat hoopte ik er van en dat doet het niet per se. Of ‘het’ doet sowieso niets, ik moet het doen natuurlijk.