Het slotapplaus na de première van Götterdämmerung stormachtig noemen, is een understatement. Het leek alsof de volledig uitverkochte zaal de door Ed Spanjaard aan het Gelders Orkest ontrokken oerkrachten nog wilde overtreffen. Hier werd geschiedenis geschreven: op het toneel, door de solisten en het koor, in de orkestbak en achter de schermen, zes uur en twintig minuten lang.
Het duurt even, maar dan gebeurt ook alles tegelijkertijd: het Walhalla gaat in vlammen op, de Rijn treedt buiten haar oevers en de Rijndochters krijgen na vijftien uur opera eindelijk het goud en de daaruit gesmede ring terug. Op papier al lastig, maar hoe breng je de slotscène van Wagners Götterdämmerung overtuigend op de planken? Antony McDonald krijgt het voor elkaar.
Vier jaar geleden begon hij bij de Nationale Reisopera aan de ultieme uitdaging: het ensceneren van de complete Der Ring des Nibelungen. Aan het eind van de proloog – Das Rheingold – toonde hij Wotan en de andere goden als gestrande reizigers op een perronnetje in de bergen, wachtend op de eerstvolgende trein naar het Walhalla, terwijl vuurgod Loge ons al toefluisterde: “Ihrem ende eilen sie zu.” Het Walhalla zelf bleek een tegen het achterdoek geprojecteerd pretperk, compleet met achtbaan en reuzenrad.