"Quo vadis?" » Sienkiewicz, Henryk » [ca.1905] - Pag. 57 | Delpher
haar een groot en onverwacht geluk ten deel was gevallen. 6
L)gia, die zichzelf nu weer meester was, en voelde dat in die groote menigte hij de eenige was, die belang in haar stelde begon een gesprek met hem en vroeg naar alles, wat zij met begreep en wat haar vrees inboezemde.
Hoe wist hij, dat zij elkaar in Nero's paleis ontmoeten zouden . VV aarom was zij hier ? Waarom nam Nero haar van
omponia weg ? Zij was bang op deze plaats en verlangde bij hare moeder terug te zijn. Zij zou van schrik en angst sterven als zij geen hoop had, dat Petronius en hij bij Nero °m hare bevrijding zouden smeeken.
Vinicius verklaarde, dat hij van Aulus zelf wist, dat men Haar weggehaald had, waarom was hem onbekend. De keizer gaf niemand rekenschap van zijne daden. Maar zij had niets te vreezen. Hij, Vinicius, was bij haar en zou haar beschermen /.ij was zijne» ziel, en hij moest haar daarom als zijne ziel bewaren. In zijn huis zou hij voor haar, als voor eene godheid, een altaar oprichten en daarop myrrhe en aloë, in de lente echter satraan- en appelbloesem brengen, en daar zij bang was in tffisars paleis, zou zij er niet lang behoeven te blijven.
Ofschoon hij ontwijkend en dikwijls onwaar tot haar sprak was er toch eenige waarheid in zijne woorden, want zijne gevoelens waren echt. Oprecht medelijden sprak er uit zijn Mik en har-j woorden drongen diep in zijn hart door, toen zij nu begon met hem te bedanken en te verzekeren, dat Pomponia hem om zijne goedheid zou liefhebben en zijzelve hem ïaar Ie\en lang dankbaar zou zijn. Hij kon zijne ontroering niet verbergen en 't scheen hem als zou hij haar beden nooit 'unn^n weerstaan. Hare schoonheid bedwelmde zijne zinnen en tegelijk voelde hij, dat hij haar vurig liefhad en hij haar werkelijk als eene godheid zou kunnen huldigen; hij kon ook met laten van hare schoonheid en zijne liefde voor haar te spreken. Toen 't. rumoer der gasten toenam schoof hij steeds naderbij en fluisterde haar zoete woorden in, die uit de diepte zijns harten kwamen, woorden, welluidend als muziek en bedwelmend als vurige wijn.
En hij bedwelmde baar. Temidden dezer vreemde wereld scheen hij haar nog dierbaarder toe, door en door trouw en haar toegedaar. met geheel zijne ziel. Hij stelde haar gerust en beloofde haar te zullen redden uit Nero's huis, bij beloofd* haar te dienen en haar niet te verlaten. Over dit alles hac \ inicius toen in Aulus tuin in algeineene bewoordinget