Volcano | www.filmpjekijken.com
Tags: Volcano Rúnar Rúnarsson IJsland
Geplaatst: 23 juli om 12:33 door Erik Boekhoven
Je komt wel eens van die ruwe diamanten tegen. Van die films waar je op voorhand weinig van verwacht – in dit geval wellicht vanwege de IJslandse origine – maar die je stiekem toch overdonderen. Volcano (Eldfjall) is, mede dankzij fantastisch acteerwerk en natuurlijk verlopende dialogen, zo'n ruwe diamant.
Hannes (Theodór Júlíusson) is een verbitterde, grijze zuurpruim van 67 jaar. Het type dat je bal lek stak vroeger toen je weer eens over de schutting schoot. Een man die zijn kleinkinderen argwanend gadeslaat vanonder zijn piekende wenkbrauwen en het liefst alleen in een hutje zou wonen. Emoties kent hij niet. Althans, dat doet hij zijn omgeving graag denken. Nee, Hannes is geen pretje om naar te kijken, laat staan enige sympathie voor te voelen. Zeker niet wanneer hij met pensioen is en thuis de hele dag zit te mokken. Zijn vrouw Anna (Margrét Helga Jóhannsdóttir) is absoluut niet te benijden.
Ondanks de koele relatie tussen de twee, bloeit er op een dag weer iets op tussen hen. Hannes lijkt het licht te hebben gezien en waagt zich zowaar aan een potje liefdevol beminnen tussen de lakens. Vanaf dan is alles anders. Het grauwe IJslandse landschap lijkt weer wat kleur te vertonen en de gezichten van het stel op leeftijd zijn al snel vervuld van (hernieuwde) liefde. Maar dan krijgt Anna plotseling een beroerte en staat de wereld op zijn kop. Ineens staat Hannes er alleen voor en moet hij zijn vrouw verzorgen in plaats van andersom.
We volgen Hannes in zijn dagelijkse bezigheden, die vrijwel geheel in het teken staan van de verzorging van zijn vrouw. Pijnlijk realistisch is de confrontatie met Hannes' emoties en Anna's verdriet. Als kijker kruip je bijna letterlijk op hun huid en hoewel de film bij vlagen tergend langzaam voorbij kruipt, kun je niets anders doen dan gebiologeerd kijken naar de ontwikkeling die de pensionaris doormaakt. Wat een enorm sterke acteerprestaties! Bij vlagen zou je bijna vergeten dat je naar een film zit te kijken en dat is mede dankzij de overtuiging waarmee beide hoofdrolspelers hun karakter neerzetten.
De huiselijke, sombere scènes worden afgewisseld met prachtige maar desondanks grauwe beelden van het IJslandse landschap. En dat laatste maakt de tragiek van Anna's beroerte compleet. Als ware het een gedicht van een zeer depressieve poëet, kabbelt Volcano aan je voorbij. Totdat Hannes – zij het liefdevol – een mes in je hart steekt. Een aanrader voor de rasechte liefhebber van drama.