Film: The Florida Project - ArmenTeKort vzw
Home | Kansarmoede in de cultuur | Film: The Florida Project
Met The Florida Project schetst Sean Baker een onbevooroordeeld beeld van armoede. Om de hoek van Disney World ligt een groot park aan motels, bewoond door kansarme gezinnen. Ze balanceren op de rand van een dakloos leven en worstelen met dagelijkse beslommeringen zoals geld, drugsgebruik en social services.
Armoede in een mooi en vrolijk jasje
De 6-jarige Moonee woont met haar jonge mama Halley in een kamertje van het felpaarse motel "Magic Castle" en vult haar dagen door rond te zwerven met haar vriendjes en kattenkwaad uit te halen. Ze bekladden auto's, zetten hun zieligste gezichtje op bij de toeristen zodat ze een ijsje kunnen kopen en hangen rond in verlaten huizen. Met haar mama gaat ze op sleeptouw om 'fake' parfum te verkopen op straat, om zich zo nog een verdere week in het motel te kunnen veroorloven.
Achter de kleurrijke setting en voorbij de jeugdige onschuld en vrolijkheid schuilt een pijnlijk cliché van kansarmoede in Amerika.
The Florida Project vertelt eigenlijk geen verhaal maar neemt je mee in de wereld van Moonee. Altijd met een brede blik, nooit met een oordeel. En net dat oordeel – of liever gebrek aan – zie je niet vaak terug in een fictiefilm. Sean Baker slaagt erin om een documentaire-achtige kijk op de situatie te werpen, maar dan mooi verpakt als een pastelkleurige droom. Het contrast kon niet groter zijn en zorgt daardoor voor een zekere nederigheid waarmee je als kijker het tafereel aanschouwt. Je kàn geen oordeel vellen, want je beseft hoe uitzichtloos de situatie is.
De armoede die we in dit indiedrama te zien krijgen is een armoede zoals die dagelijks in Vlaanderen ook te zien is: gemiste kansen door gebrek aan eigenwaarde, berusting in hun eigen situatie, het gevoel van onmogelijk los te kunnen komen van je omgeving en misschien wel het meest confronterende van al: generatieopvolging.
Maar laat jullie niet ontmoedigen: de film toont ook heel wat positieve kanten, al zijn ze vaak subtiel. Bobby (Willem Dafoe), de motel manager, probeert waar mogelijk zijn bewoners te helpen. Hij knijpt al eens een oogje dicht als de inspectie komt, laat de kinderen in zijn kantoor genieten van de airco en probeert de gemoederen te bedaren als er ergens ruzie ontstaat tussen de bewoners. Verder zie je hoe alleenstaande moeder Ashley, vriendin van mama Halley, enorm haar best doet om uit haar situatie los te breken. Ze werkt zich kapot in de plaatselijke diner voor een minimumloon. Hoe erg ze er ook mee worstelt: na een tijdje geeft ze geen gratis wafels meer aan Moonee en Halley en probeert ze haar tijd te spenderen met haar zoontje in plaats van bier te drinken aan het miserabel uitziende zwembad. Ze probeert haar leven in orde te krijgen en breekt daarom met gewoontes en mensen. Niet gemakkelijk, maar wel een mooi voorbeeld van empowerment.
Deze mooie prent speelt zaterdag 21 april in Cinema Zuid (tickets aan 5 euro). We nodigen iedereen uit om mee te komen kijken, wij zullen er alvast zijn (link naar facebook event). Als je nog niet overtuigd ben, kan je hier ook de trailer bekijken.