Limbo – Travels in Media
Tijdens het spelen van Limbo heb ik mij verschillende keren afgevraagd of dit eigenlijk wel een spel was. Er zijn geen grote levels, je doet vrij weinig en het lijkt net of je dit op een oude zwart/wit televisie afspeelt. Toch ben ik tot de conclusie gekomen dat het zeker wel een spel is, en nog een verdomd goed spel ook!
Je wordt wakker in een bos en je bent helemaal alleen. Geen vogels, geen mensen en zelfs geen muziekje op de achtergrond. Je hebt geen idee wat je moet doen terwijl je versuft een beetje om je heen kijkt. Dan begin je voorzichtig maar een stukje te lopen, je weet immers niet waar je bent. Een stukje verderop staan wat kinderen te spelen en je besluit daarnaartoe te lopen. Voordat je er goed en wel aan het lopen bent klapt er iets op de grond en verlies je je hoofd. Je bent namelijk in een grote berenklem gelopen. Dat door kleine boobytraps zal je nog vaak tegen gaan komen. Daarom is het ook aan te raden om goed te letten op geluid, veel dingen worden namelijk door middel van een klein geluidje al aangeduid. Dit is erg simpel, maar toch effectief. Maar Limbo is ondanks de simpele opzet toch een heel divers spel. Op verschillende manieren zal je dan ook het lootje leggen. Mocht je doodgaan dan hoef je niet heel het level weer opnieuw te spelen. Je verschijnt namelijk weer een paar meter terug van waar je dood ging. Hierdoor blijft het tempo er in zitten en hoe je dus ook niet alle puzzels weer opnieuw te doen.
Nee deze screenshot staat niet op zijn kop. Dit is gewoon een van Limbo's vele puzzels!
Geen duidelijk verhaal en weinig replay value. Normaal gesproken is dat erg jammer, maar bij Limbo is dat helemaal geen gemis. Ik zal het hier maar bij laten. Wat zit je nu nog te lezen? Ga Limbo spelen!