De baliemedewerkers verstonden hun vak. Ze bleven vriendelijk en werkten snel. Binnen een halfuur stonden ze voor een jongedame van rond de twintig die volgens de badge op haar shirt Jennifer heette en naast Duits ook Italiaans en Engels sprak. Petra gaf haar de voucher en niet veel later waren ze ingecheckt.
‘Uw mobile home ligt aan de Bardolino nummer 27. U kunt de auto op de plek zelf parkeren.’ Met haar nagel tikte ze op een plattegrond die voor haar lag. Ze gaf hem samen met de sleutel en drie blauwe polsbandjes aan Petra en wenste hen een prettige vakantie.
Toen ze weer in de auto zaten zei Hans: ‘Zonder plattegrond zou je je hier helemaal gek zoeken.’ Hij gaf de kaart aan Petra en wees de plek aan waar hun stacaravan stond. Ze reden de parkeerplaats af en het park binnen.
‘Dit is de Corso Copenhagen,’ zei Petra terwijl ze afwisselend naar de plattegrond en de omgeving keek. ‘Op dit stuk staan alleen tenten.’ Ze knikte. ‘Rechtdoor blijven rijden tot de kruising met de Viale Bruxelles. Dan rechtsaf en de derde straat links is de Bardolino…