Betrokken Uitvaarten | eZine nr. 3| een kleurrijk afscheid
- opgelegde onverwachte stilte deel 2
- een kleurrijk afscheid voor een kleurrijke vrouw
eZine nr. 3, jaargang 2020
November eZine van
En nog steeds zijn we aan huis gekluisterd. Nog steeds hebben we allemaal te maken met steeds wisselende regels, maar aan het vele thuis zijn is niet veel veranderd. Mijn voor- en achtertuin hebben een metamorfose ondergaan. Ik ben bijna klaar met de hernieuwde inrichting en kan bijna niet wachten tot de lente komt.
Afgelopen lente midden in Corona tijd was ik op natuurbegraafplaats Koningsakker. Gebonden aan het kleine aantal gasten, maakten we op locatie een live-stream verbinding zodat alle niet-uitgenodigde vrienden en bekenden de aankomst van Nellie, de hele ceremonie en ter aarde bestelling met ons mee konden kijken. In het verhaal in dit eZine heb ik haar afscheid beschreven.
Koningsakker is een natuurbegraafplaats net buiten Arnhem. De zusters Trappistinnen zijn deze begraafplaats nog niet zo lang geleden begonnen. In de schaduw van hun abdij Koningsoord veranderden de voormalige maisakkers in een prachtig natuurgebied. Nellie kwam regelmatig bij de zusters, ze was enthousiast over deze plek. Tussen 3 jonge appelboompjes had zij een graf uitgekozen. Nellie werd ziek en wist dat zij niet lang meer te leven had. Ik kwam een paar maanden voor haar dood bij haar thuis om haar afscheid te bespreken en toen hoorde ik voor het eerst over het bestaan van Koningsakker.
Nellie was een kleurrijke vrouw en had allerlei ideeën, plannen en wensen. Zij wilde graag thuis blijven na haar overlijden, in foetushouding worden begraven en weggebracht worden in een gewone auto. Nellie koos daarom voor de baar Diosa die speciaal voor zijligging is ontwikkeld. Marijke Ott van atelier Alewijn bracht de baar een paar dagen later persoonlijk naar Nellie.
Nellie overleed thuis, te midden van haar vriendinnen. Zij zorgden voor de tot het eind toe heldere Nellie in deze laatste fase, omdat de thuiszorg vanwege Corona was afgehaakt. Toen ik gebeld werd dat zij was overleden, liep ik tegen een dilemma aan: de beperkingen vanwege Corona waren net van kracht. Nellie was vlak voor haar overlijden getest op Corona maar de uitslag was nog niet binnen. Niemand verwachtte dat de uitslag positief zou zijn, haar overlijden was immers vanwege haar ziekte onvermijdelijk, maar echt zeker weten deden wij het natuurlijk niet. Iedereen die werkte in de uitvaart, was nog aan het zoeken hoe te handelen. Mijn dilemma: zou ik haar samen met haar vriendinnen wassen en opbaren, waarbij je echt niet aldoor de 1,5 meter afstand tot elkaar in acht kan nemen, óf mijn verzorgers inroepen?
Mijn gesprek met Nellie een paar maanden voor de Corona-maatregelen van kracht werden, was van dien aard geweest dat ik mij Nellie niet kon voorstellen met die corona-proof-ingepakte mannen om haar heen. Mijn gevoel zei me dat het een intieme ceremonie moest zijn, door vrouwen uitgevoerd. Het was misschien geen verstandig besluit, maar ik wilde het fragiele (de kwetsbaarheid?), de rust, haar zijn, niet met onbekende mannen verstoren.