Peter: "Ik voel me schuldig over dingen waar anderen zich niet schuldig over voelen" | Libelle
Peter Heerschop 26 september 2021, 09:00
Ik weet niet of het komt door mijn katholieke opvoeding met als slogan "Door mijn schuld, door mijn schuld, door mijn grote schuld", maar ik voel me best vaak schuldig voor dingen waar anderen zich helemaal niet schuldig over voelen.
Bij mijn supermarkt staan heel vaak jonge mensen bij de ingang om iets te verkopen, bijvoorbeeld een abonnement op een krant. Die vragen of ze iets mogen vertellen. En ja, ik heb inmiddels leren zeggen: "Ik heb die krant al." En dat is ook écht zo, maar bij het doorlopen voel ik me dan toch schuldig dat ik een gesprekje onmogelijk maak. Als ik ze zie, neem ik vaak al een andere ingang.
Binnen staat dan de man met de daklozenkrant. Die moet ik dan kopen. Anders loop ik met dat gevoel. Maar hij heeft een maand lang dezelfde krant. En hij staat daar elke dag. Kom ik langs met een volle tas boodschappen en dan knikt hij naar mij. En ik zeg hem gedag. Maar als ik hem niet iets geef, voelt het niet fijn.
En ja, vroeger gaf ik hem altijd de 50 cent uit het winkelwagentje. Nu heb ik alleen zo'n plastic muntje. Dat laat ik hem dan zien.
Vol schuldgevoel.
Nog erger zijn de collectanten voor de bestrijding van een ernstige ziekte. Echt, ik ben al lid van heel veel goede doelen. Maar dan vragen ze bijvoorbeeld: "Heeft u iets over voor de Kankerstichting?" Of: "Voor de Maag Darm Leverstichting?" "Voor Stichting Alzheimer?"
Noem maar op. Ik heb echt al de afgelopen maanden voor van alles gegeven. Dus dan zeg ik nee. Maar dat klinkt dan alsof het me niet interesseert dat mensen kanker hebben, of iets anders heel ergs. En ik kan niet zeggen dat ik geen kleingeld heb, want tegenwoordig mag je ook pinnen. Dus dat doe ik dan maar.
Soms komen ze zelfs langs de deur. Probeer dan maar eens niets te geven.
Netflixen, drankjes en verjaardagen
Mijn vrouw werkt hard in het onderwijs. Ik werk overdag veel thuis en ga 's avonds optreden. Dus soms ga ik – ter ontspanning na een paar uur schrijven - 's middags even Netflixen. Maar als ik hoor dat mijn vrouw eraan komt, dan zet ik vaak snel de tv uit.
Omdat ik al een paar keer betrapt ben en mijn vrouw dan heel verbaasd - beetje veroordelend - zegt: "Zit je nou gewoon overdag te Netflixen, ik dacht dat jij het zo druk had?"
Altijd dat schuldgevoel.
Na optredens 's avonds kom ik laat thuis en dan drink ik graag nog een wijntje of iets sterkers. Lekker stil in huis. Rust.
Komt mijn vrouw opeens uit bed en zegt: "Drink jij elke avond?"
En ik weet, het is helemaal niet vervelend bedoeld, maar daar ga ik weer.
Uitnodigingen voor verjaardagen waar ik geen zin in heb. Dan ga ik toch, uit schuldgevoel. Of ik zeg af en zit met een schuldgevoel en dan ga ik vaak toch.
Kun je zeggen: "Ja, Peter, maar je bent een volwassen man, dus dat gevoel is allemaal geheel je eigen schuld."
Ik werk er wel aan.
Laatst ben ik eens goed vreemd gegaan en ik voelde me helemaal niet schuldig (heb ik natuurlijk helemaal niet gedaan en nu voel ik me weer schuldig dat ik zo'n stomme, stoere grap maak over iets dat voor de ander heel kwetsend is).
Maar ja, vanmiddag maar eens een goeie fles wijn bij een nieuwe Netflixserie. Ik moet het gewoon leren.