“Ik zit vanavond in mijn kamer wat te lezen. Ik heb een redelijk goede dag vandaag, niet zo erg benauwd en beroerd. Opeens hoor ik geritsel in de kast waarin de etenswaren staan. Een muis, denk ik, en meteen sta ik op, en ga naar de kast om te doen wat ik geleerd heb te doen: hem bij de staart pakken en wegspoelen door het toilet. Het lukte me ook. Muizen zijn wel vlug, maar hun staart verraadt hen nog wel eens.
Wat er toen gebeurde, kan ik nóg niet geloven. De muis slaagde erin tegen de neerwaarts kolkende stroom van het water op te tornen. Wild met zijn voorpootjes crawlend slaagde hij erin om drijvend te blijven. Als een flits ging het toen door mij heen: wat daar gebeurt, gebeurt al vele maanden met mij. Ik worstel met een dodelijke ziekte in mijn lijf. Als een merkteken draag ik die vier letters, AIDS, met mij mee. Die zetten me apart van de andere mensen, die maken dat ik als een potentieel gevaar gemeden word. Ik worstel en wil boven blijven en wacht tot iemand mij het reddende
medicijn kan geven. Of nog liever: tot iemand mij bij de hand neemt en laat voelen dat ik in de kring van de mensen leven mag. Ik kan die muis naar het leven terugbrengen. Als ik het wil! Met een grote lepel heb ik het beestje uit het water gehaald en op de vloer gezet, waar het hijgend en trillend stil bleef zitten. Bij mij brak toen de emotie door; ik moest onbedaarlijk huilen. Ik liet het beestje waar het was, het moest maar zien waar het bleef. Terug in mijn kamer was ik nog lang met het voorvalletje bezig. Tot ik opnieuw geritsel hoorde. Weer kon ik de muis bij zijn staart pakken. Nu hield ik een nog naar beestje vast. Op zijn harig velletje plakten de rijstkorrels, waaraan het zich tegoed gedaan had. Het deed weer wat muizen altijd doen, naar hun aard. Ik heb hem het leven gegund. Van harte.”
Een mens die door een klein voorval aan zijn eigen toestand wordt herinnerd. Aan wat hem draaiend houdt, aan wat hem het hoofd boven water houdt: medemensen die een hand aanreiken, die hem een plaats gunnen in de kring van mensen. Geen denken aan wie hij is, of waar hij vandaan komt, geen vragen naar zijn geloof of zijn seksuele geaardheid. Alleen een ‘wees welkom, van harte.’
Er komt tot hem een huidvraatlijder, die hem te hulp roept en terwijl hij een knieval maakt tot hem zegt: als u het wílt bent u bij machte mij rein te maken!
Hij snauwt hem af, werpt hem meteen naar buiten en zegt tot hem: zie toe dat je aan niemand iets zegt, nee: scheer je weg, ‘toon je aan de priester’ en offer voor je reiniging wat Mozes heeft opgedragen, hun tot getuigenis!
Maar buitengekomen begint hij het meeste uit te bazuinen en aan het gesprokene ruchtbaarheid te geven, zodat hij niet meer bij machte is in het openbaar een stad binnen te komen, maar daarbuiten heeft moeten zijn op plekken in de woestijn; toch zijn zij naar hem toe blijven komen, van overal.
Een bekend verhaal. Zij ontmoeten elkaar, twee mensen. De ene gezond, met familie, vrienden. De tweede, ziek, door de maatschappij veroordeeld tot een leven van eenzaamheid, afgesloten van allen en alles die hij liefheeft. Wat wil je? Vraagt de een. Ik wil genezen, zegt de andere, ik wil graag terug naar míjn familie, naar míjn vrienden. Een wens waarmee wij het allemaal eens kunnen zijn.
De traditionele feesten van deze dagen, Valentijnsdag, Carnaval, gaan dit jaar voorbij met een minimum van aanraking, van ontmoeting, van menselijk contact, maar niet zonder de liefde, niet zonder de hoop op genezing, op verrijzenis, op de warm open kring van familie en vrienden.
Wij hebben al zoveel moeten missen en zullen waarschijnlijk nog meer moeten opgeven voordat de warme zon van contacten ons doet herleven. Wij houden hoop.