Kadare is een Albanees schrijver die sinds midden jaren ’60 internationaal bekend is. Hij debuteerde in 1961 met de roman De generaal van het dode leger, dat in latere jaren in vele landen in vertaling verscheen en ook werd verfilmd. De bekendheid van Kadare’s boeken beperkte zich echter tot een relatief klein publiek. Pas in de jaren ’90 ontdekte Nederland de Albanese schrijver. Dat was in de periode dat er een einde kwam aan het streng communistisch bewind van Albanië onder Enver Hoxha en zijn opvolger Ramiz Alia. De muur van stilte rond het land werd afgebroken. Het Westen kreeg informatie over het land, haar inwoners en cultuur. Uitgeverij Van Gennep besloot een groot aantal van Kadare’s boeken uit te geven. In de jaren ’90 verschenen maar liefst tien vertalingen van zijn werk. De brug met de drie bogen stamt van voor die tijd; het werd gepubliceerd in 1978 onder de titel Ura me tri harqe, verscheen al in 1985 in het Nederlands maar werd in 1992 opnieuw uitgegeven.
In bijna al zijn boeken gebruikt Kadare de historie van Albanië als context voor zijn romans. Meestal betreft het de Ottomaanse periode, die in Albanië van 1505 tot 1912 duurde. Met name de oude legendes hebben de interesse van de inmiddels 86-jarige schrijver. Zo ook in De brug met de drie bogen. In dit boek staat een dorpje in het zuiden van Albanië centraal. Het verhaal speelt zich af in het jaar 1377 en wordt verteld vanuit het perspectief van een monnik. Vreemdelingen krijgen van de plaatselijke graaf toestemming een stenen brug te bouwen over de verraderlijke rivier Oejane. Dit alles zeer tot ongenoegen van de exploitanten van de veerpont, die goed verdienen aan het overzetten van mensen en vee. Tijdens de bouw gebeuren er voortdurend vreemde dingen; de voortgang van het project wordt keer op keer gehinderd door onverklaarbare ongelukken. Zijn dit actie’s van de partij van de veermannen, om de bouw te stagneren? Kadare laat de lezer in feite in het ongewisse, maar het lijkt waarschijnlijk dat de eigenaren van de veerponten iemand betalen om de schade aan te bergen. Vervolgens schakelen zij ook nog een sprookjesverteller in die in het dorp moet gaan vertellen dat de watergeesten boos zijn over de bouw van de brug. De bouwers laten echter op hun beurt de oude Albanese legende – waarin een persoon als een soort offer in een muur of pijler wordt ingemetseld om de toekomst van het bouwwerk veilig te stellen – nieuw leven inblazen om de dorpelingen schrik aan te jagen.