‘Degene aan wie de natuur zijn openbaar geheim begint te onthullen, die voelt een onweerstaanbaar verlangen naar haar waardigste vertolkster, de kunst.’
Dit citaat verwijst naar het openbaar geheim van de natuur dat resoneert in de menselijke natuur en uitdrukking zoekt in de kunst.
Kunst is een bijzondere voortplanting, niet het reproduceren van één soort, maar het openbaren van unieke mogelijkheden, geesteskinderen. De ene mogelijkheid is levensvatbaar, de andere niet.
Hardy kijkt precieus door zijn lorgnet en adviseert zijn vriend naar de optometrist te gaan. Waarop Laurel verweesd de camera inkijkt en zegt dat hij niet zo van goocheltrucs houdt, omdat hij ze niet kan volgen,’it’s wrecking on me nerves!’ verklaart hij.
Hardy kijkt moedeloos in de camera terwijl zijn lorgnet uit zijn oog valt, waar Laurel op gaat staan terwijl hij hem wil oprapen. Laurel verzamelt het gebroken glas in zijn hoed, Ollie slaat de hoed uit handen. Nu moet Hardy ook naar de oogkundige, dit blijkt de schele James Finlayson met snor en woeste blik. Laurel loopt meteen een stellage met monturen omver.
‘Ollie, I don’t know what mally sight is! jammert Laurel liggend in een bergje brillen en probeert het een na het andere model.
‘Look Ollie, do you see me better now, don’t I look swell?’ vraagt hij en trekt een secondendurende babyface.
Uiteindelijk verlaten ze de oogkliniek, beiden met het hoofd helemaal in het verband met bolhoedjes erboven op. Zonder te botsen lopen ze door de stad, dwars door het verkeer.
Het leven lijkt een snelweg met een maximum leefduur van 100 jaar. Vroeger leefde men in de overtuiging dat de mens een rechtlijning levenspad diende te volbrengen.
Wie een of meerdere afslagen nam was onbetrouwbaar of had geen ruggegraat. Eenmaal een bepaalde weg ingeslagen moest je volharden tot het einddoel. Gelukkig weten we nu beter.
Er is geen ander doel dan het onderweg zijn, in het voorbijgaande laat zich het eeuwige ervaren. We kunnen ieder moment een andere richting inslaan, een zijpad bewandelen, desnoods een doodlopende straat in om even te bezinnen over de
De rotonde geeft ons de kans om een meanderende levensweg te nemen, dat vergt wel een flexibele ruggegraat. Wat mij betreft, hoe meer kronkelweggetjes hoe rijker en boeiender.
Vaak kan ik het niet nalaten op een rotonde drie zinloze rondjes te rijden om de vrijheid te vieren.
Geluk is circulair, het huis uit, een avontuur beleven en weer thuiskomen. De mooiste weg is de omweg.
Aan het uiteinde van de Zweedse vertakking van onze bonte familiestamboom groeide oom Sigvard, bijgenaamd ‘de Vork’ .
Oom Sigvard had een ‘auto’ van de zaak, hij bestuurde een vorkheftruck bij een groothandel in witgoed, voor zo’n voertuig was geen rijbewijs vereist. Virtuoos bestuurde hij de Hyster.
Het verhaal ging rond dat hij een keer een kopje koffie dat hoog op de hef stond te dampen, bezorgde tot op het tuintafeltje van zijn moeder, zonder te morsen, alle buurtkinderen holden er achteraan. Omdat hij op tien steenworpen afstand van zijn werk woonde reed hij tussendoor vaak even naar huis voor een kopje koffie of een broodje met zijn oude moeder voor wie hij thuis was blijven wonen.
Aan particulieren werd witgoed zwart doorverkocht dankzij de lichte schade die mijn oom veroorzaakte. Wasmachines met waterschade. Zo kwamen armere gezinnen ook aan wat luxe huishoudelijke apparatuur.
Sigvard was min of meer zijn eigen baas, hij had de sleutels van de loods en een handtekening om formulieren te valideren. Zolang alles correct werd uitgeleverd zag hij zijn bovenbaas nooit, een belletje en post doorsturen volstond.
De vreemde voornaam dankte hij aan Ingeborg, zijn Zweedse moeder. Zijn ouders hadden elkaar leren kennen tijdens een korfbaltoernooi in Gotheborg, beiden lid van de arbeiders jeugdcentrale. Vader was na de oorlog als vermist opgegeven. Ingeborg bleef in de wachtstand leven, gekweld door hoop op een teken van leven. Haar zoon probeerde haar op te vrolijken door haar mee te nemen naar de stad, naar het strand, naar de bioscoop, alles met de heftruck.
Ze was blij als ze weer thuis was tussen de korfbalbekers. Sigvard raakte niet aan de vrouw, was te veel afgestemd op zijn moeder.
Nalatigheid is misschien wel de grootste bijdrage in de wereld, zowel in positieve als in negatieve zin.
Geen inhoud is wellicht de meest dynamische factor die de stroom van leven faciliteert, als een lege bedding.
Hij herinnert zich alle details behalve de noodzaak om aan een moer te draaien. Zijn moeder droeg vroeger opeens een vossebontje, zodat vader haar juffrouw Vos noemde, een moedervos heet moer. Vader was automonteur, moeder vrijpostig.
De geest is een wild feest, bezopen gedachten dansen uitzinnig door onmetelijke bovenkamers, niemand betaalt huur.
‘De hersenpan lijkt op een vijvertje’ vertelt mijn buurman die psychiater is geweest. Door zijn burn-out is hij een verwoed hengelaar geworden, een alibi om stil aan de waterkant te zitten.
‘de hengel des levens vist er af en toe wat uit’ zucht hij berustend. ‘Geschubde visioenen, vinnige meningen, wat ondermaats is gooi ik terug” Ik kijk hem instemmend aan.
‘De grote visie is niet te vangen, laat staan dat je hem ooit op de wal krijgt, we leven welbeschouwd in de buik van de grote visie’
Ik kan hem niet direct volgen, in ons contact fungeer ik als een soort drainage, ik volg zijn woordenstroom en gooi geen olie op het vuur, hij loopt leeg.
en de vervormde beelden in de waterspiegel, vloeibare waanzin’ zo vervolgt de oeverfilosoof ongevraagd, er zit niet eens een haakje aan zijn lijn, laat staan aas.