Dat neemt niet weg dat we geen goed optreden gezien hebben, verre van dat. Het was een uistekend optreden met hier en daar toch enkele fraaie songs zoals de opening. Een nummer dat nog niet is uitgebracht en eigenlijk nog niet tot in de perfectie is gecomponeerd. Vandaag wordt het als een soort try-out gespeelt om van het publiek een reactie te ontlokken en die was positief. En zelfs een hilarische song zoals 'King Of Swing', een nummer uit de Disneyfilm 'Jungle Book' passeerde de revue. Zowaar kwam er een echte soulblues song voorbij waarvan ik de titel niet weet omdat Victor dat niet zei.
Zijn setlist is uiteraard opgebouwd uit werk van zijn recente album uit 2018 "Victor Wainwright & The Train". En daar staan toch wel enkele zeer fraaie eigen werkjes op die live ook goed tot zijn recht komen. De interactie tussen publiek en de band is een stimulans om het allerbeste naar boven te halen bij de band.
Al bij al heb ik een mooi optreden gezien maar het heeft mij niet in vervoering gebracht. Mijn verwachtingen zijn, zoals hierboven al geschreven, te hoog geweest.
Niet getreurd want de beroemde kers op de taart moet nog komen met het optreden van Nick Moss Band featuring Dennis Gruenling. Zij toeren door Europa om hun nieuwe album 'Lucky You' the promoten. Daar waar de band speelt laten ze een goede indruk achter en om maar direkt met de 'bekende' deur in huis te vallen, dat hebben ze vandaag ook gedaan.
Blues in optima forma, geweldig gitaarspel van Nick, dan heel subtiel en dan weer eens lekker stevig, subliem harpspel van Dennis Gruenling, degelijke baspartijen van de Rodrigo Mantovani, de Braziliaan die zich een Amish uiterlijk had aangemeten; de 'to the point' spelende toetsenist Taylor Streiff die herhaaldelijk de hoofdrol naar zich toe trekt. En natuurlijk niet te vergeten de strakke en maatvaste drummer Patrick Seals. Een combinatie om je vingers bij af te likken die zoals geschreven op Moulin Blues 2018 ook al indruk maakte. Als fervent liefhebber van gitaar en bluesharp kom ik en veel andere bezoekers volledig aan hun trekken. En wat een verschil van uitdossing die de muzikanten om hun lijf hebben. De ene staat er extravagant gekleedt op waarbij nagellak niet ontbreekt terwijl de ander in een mooi zwart pak is gestoken of in een slobberig hemd en broek.
That's the blues... doen wat je wilt doen en muziek maken die je mooie vindt. Een mix van oude en nieuwe songs passeren de revue en iedereen in de band krijgt zijn hoofdrol toebedeeld.
Muzikaal zit het verdomd fraai in elkaar en als de band de titeltrack van hun nieuwe album 'Lucky Guy' speelt dan is het alsof alle puzzel stukjes in elkaar vallen. '
Het span Moss – Gruenling is uniek in zijn samenstelling, hogeschool muzikanten die alle kneepjes van hun vak weten te verwerken in hun flitsende composities waarbij afwisselend Nick of Dennis de vocalen voor zijn rekening neemt. Zoals op: 'Movin' On My Way' een compositie van Dennis waar hij ook de zang voor zijn rekening neemt. 'Ugly Woman' is een van de songs waarop Nick de zang verzorgt, een lekkere boogie maar bovenal een puik nummer dat de stemming in Zaal Thijssen alleen maar doet verhogen. Het geheel aan instrumenten in dit nummer zorgen mede daarvoor.
Gevraagd naar mijn mening, dan ligt de stem van Dennis me beter dan die van Nick. Maar dat mag je ook onder het mom van 'smaak' betitelen. Daarvoor is Nick dan ook een begenadigd gitarist en samen vullen ze elkaar op perfecte wijze aan.
Hoe het ook zij, de band legt een verdomd fraai en strak concert op de mat waarover we op de terugweg met z'n drieen nog gedebateert hebben maar toch tot dezelfde conclusie zijn gekomen.