Lou Reed – dagelijks iets degelijks
Arnold Charles Ernest Hintjens, bij rock- en popliefhebbers in België en ver daarbuiten beter bekend als Arno, is gisteren op 72-jarige leeftijd overleden aan pancreaskanker (foto Tino Jacobs via Wikipedia)…
Lees verder "Arno Hintjens (1949-2022)" →
door writers' bloginwitlof from flanders 24 april 2022 25 april 2022 1,331 Words1 reactie
Vandaag wordt de Amerikaanse schrijver John Irving tachtig jaar.
Lees verder "John Irving wordt tachtig…" →
door writers' bloginamerikaanse literatuur, erotiek, magisch-realisme, postmodernisme 2 maart 2022 9,538 Words1 reactie
Barrie James Wilson (1947-1990)
Het is vandaag ook al dertig jaar geleden dat B.J.Wilson, vooral bekend als de drummer van Procol Harum, is overleden.
Lees verder "Barrie James Wilson (1947-1990)" →
door writers' blogindrugs, popmuziek, rock, sixties 8 oktober 2020 530 Words1 reactie
Terry Riley wordt 85…
Terry Riley (foto YouTube) studeerde aan het Shasta College, de San Francisco State University en het conservatorium van San Francisco voor hij zijn masters behaalde in compositie aan de UC Berkeley. Hij studeerde bij Seymour Shifrin en Robert Erickson en was betrokken bij het experimentele San Francisco Tape Music Center, waar hij samenwerkte met onder andere componist Steve Reich. Zijn vroege werk is dan ook sterk beïnvloed door Karlheinz Stockhausen. Zijn belangrijkste mentor was echter Pandit Pran Nath (1918-1996), een expert op het gebied van Indiase klassieke zang, die ook les gaf aan La Monte Young. Samen met Pran Nath ondernam Riley vele reizen naar India voor studie en om hem te begeleiden op tabla, tambura of met zang. Na zijn ontmoeting met La Monte Young week hij echter uit in de richting van de minimal music.
Lees verder "Terry Riley wordt 85…" →
door writers' bloginminimalisme 24 juni 2020 485 WordsEen reactie plaatsen
De nieuwe Van het Groenewoud ligt in de winkel. De eerste, zo zegt men, sedert vier jaar, net alsof « Brussels by night » nooit heeft bestaan. En nochtans, wat schreven wij naar aanleiding van deze soundtrack ? (r.v. nr 44 van 1983) : « Raymond kan het nog steeds, maar het uitkijken is naar een échte elpee van hem ». En nu is er dus « Habba » (en niet « Abba » zoals de Oost-Vlamingen zeggen), die althans door de platenfirma « zijn eerste officiële LP sinds "Ethisch Reveil" » wordt genoemd. U voelt al nattigheid, wij zijn het hiermee pertinent oneens. Lezen wij daar immers niet in een onopvallend hoekje : producer Henny Vrienten ? En, jawel beste vrienden, vooral wie Raymond ondertussen reeds live aan het werk heeft gezien, weet dat dit géén doorsnee is van zijn huidige repertoire, maar dat er bewust (ja, mijnheer Vrienten, bewust !) alle nummers-met-ballen uit werden geweerd ten voordele van « koele » producten zoals nonsens en reggae- en juju-muziek die in onze lage landen altijd zo triest en regenachtig klinkt.
Lees verder ""Habba": Jean, Mich, Stoy, kom terug, alles is vergeven" →
door writers' bloginRaymond Van het Groenewoud 28 februari 2020 30 augustus 2021 1,729 WordsEen reactie plaatsen
Het goud van de jaren zestig bladderde met veel psychedelische effecten af en hulde pop in een waas van koele beredeneerdheid en ijskoude techniek. Rock werd au serieux genomen, nam zichzelf au serieux, maar werd ook een serieuze zaak. Al is er zelfs in 1972 nog geen echte "sound" van de seventies in zicht, ondanks het feit dat men reeds in 1969 ten onrechte de hard-rock als zodanig bestempelde. Toch is er een aanzet die echter zoals een neerpletsende waterstraal voorlopig in diverse richtingen spat zonder voorlopig nog niemand echt doornat te maken. Het publiek liet zich dan ook in de algemene verwarring gewillig verdelen in marktsegmenten. Pop was niet langer meer de muziek van een hele generatie. Je had nu de "luisterpop" van Simon & Garfunkel of Leonard Cohen (natuurlijk voor zover er ook popmuziek bestaat waar je niét naar luistert), de heavies (Deep Purple, Led Zeppelin), de teenyboppers (T-Rex, Slade), de intellectuelen (Soft Machine, King Crimson), de decadenten (Lou Reed, David Bowie), de folkies (Fairport Convention, Steeleye Span), de jazzies (Jeff Beck, Mahavishnu) en we zouden zo nog wel een tijdje kunnen doorgaan met meer kunstmatige etikettering, die, hoewel ten allen kanten overlappend, de popmarkt verscheurde.