Virginia Woolf, Kew Gardens en Bloomsbury-formalisme – JaneAusten.co.uk
Nu lezen: Virginia Woolf, Kew Gardens en Bloomsbury-formalisme
Virginia Woolf, Kew Gardens en Bloomsbury-formalisme
Het is een waarheid die universeel erkend is dat Virginia Woolf (1882-1941) een lid was van de Bloomsbury-groep, soms ook aangeduid als de Bloomsbury-set, en is een van de belangrijkste modernistische schrijvers uit de 20e eeuw. Ze is vooral geprezen voor haar romans Mevrouw Dalloway, Naar de vuurtoren en Orlando, maar ze schreef ook een aantal korte verhalen en een biografie van Collega Bloomsbury Group Lid Roger Fry. Fry was een toonaangevende kunstcritici in de twintigste eeuw en vroege voorstander van moderne kunst, ruzie maken ten gunste van formalistische benaderingen van schilderen. Hij benadrukte de waarde van het prioriteren van de fysische eigenschappen van kunst, in plaats van de ideeën die verband houden met de inhoud of verwijzingen naar de buitenwereld. Fry werkte nauw samen met Clive Bell, een andere kunstcriticus en de zus Venessa van Woolf, om hun formalistische ideeën samen te brengen. Hun ideeën waren ongelooflijk invloedrijk in de Bloomsbury-groep en werd later bekend als 'Bloomsbury-formalisme', doordrongen van andere literaire cirkels.
Hoewel haar vriendschap en tijd doorgebracht met leden van de Bloomsbury-groep niet-aangestuurd is, hebben academici en geleerden het vaak moeilijk gevonden om de vroege opvattingen van WoolF op het formalisme aan haar later te verzoenen. Kunsthistoricus Christopher Reed heeft betrekking op haar aangrijping met formalisme, waarin staat dat "Woolf geen formalisme onmiddellijk en zelfbruikbaar nuttig vond". Dit is, in een groot deel, omdat de vroege opvatting van het formalisme dat door frituur en de belde, sceptisch van literatuur was. Beide critici waren van mening dat kunst bedorft door verwijzing naar alles behalve zelf, en dus omdat literatuur zich bezighoudt met ideeën en de buitenwereld, kon niet worden beschouwd als kunst. Deze rende tegenslag op Woolf's visie op literatuur en bij het reflecteren van de ideeën van Fry, schreef ze dat hij "heilige handen op de klassiekers" legde, zijn suggestie dat schrijvers "representatie aan de winden zouden moeten verslaan".
Na meer tijd door te brengen met de Bloomsbury-groep en het bevorderen van haar schrijven, begon Woolf haar mening te veranderen op de waarde van formalisme en in 1925 beweerde dat we allemaal 'moderne schilderijen moeten worden vernietigd'. Ze verklaarde dat een criticus van de toekomst zou kunnen afleiden "uit de werken van Proust het bestaan ​​van Matisse, Cezanne, Derain en Piccaso". In haar korte verhaal KEW-tuinen, een eerder eerder in 1921 gepubliceerd, we kunnen Woolf zien beginnen te experimenteren met formalisme en zijn ideeën met haar geloof mengen dat literatuur heel goed kan worden beschouwd als kunst, terwijl je nog steeds verwijst naar de buitenwereld. Het verhaal details van een middag bij KEW-tuinen, die de bloemen beschrijft en enkele van de bezoekers die zijn gekomen om het terrein te zien. Gedurende het korte verhaal, maakt WoolF-referenties uitgebreid gebruik van veel intensifiers en neemt u nota van de bewegingen van de figuren binnen de scène. Ze schrijft dat "tHij bloembloemblaadjes waren volumineus genoeg om door de zomerwind te worden geroerd, en toen ze verhuisden, passeerden de rode, blauwe en gele lichten de ene over de andere, die een centimeter van de bruine aarde onder "kleurt. Ze vertelt ons dat de" figuren hiervan Mannen en vrouwen hebben voorbij ... met een merkwaardig onregelmatige beweging die niet anders is dan die van de witte en blauwe vlinders die de grasgras overstaken ". Een van de meest interessante delen van dit korte verhaal is wanneer Woolf ons vreemd genoeg vertelt dat de man" over Zes centimeter voor de vrouw, slenterden achteloos "terwijl ze met groter isDoel, draait alleen haar hoofd en vervolgens om te zien dat de kinderen niet te ver achterblijven ".Hier biedt Woolf ons een beeld van wat te zien en waargenomen, terwijl ze alleen verwijzen naar hun interieurgedachten en gevoelens, zonder ze actief voor ons te beschrijven. Dit creëert een gevoel van autorial omnipresence, waar ze de autoriteit overstijgt, maar ons een manier biedt om de figuren te bekijken die ze beschrijft. Dit stelt haar in staat om deel te nemen met elementen van formalisme, waardoor haar schrijven in de fysieke eigenschappen van de scène wordt geworteld, terwijl het een gevoel van realiteit communiceert.
Dit korte verhaal is ingekapseld dat een criticus die de werken van twintigste-eeuwse schrijvers zou lezen "zou onderscheiden" die schilders van de hoogste originaliteit en macht moeten dekken na het canvas, de buis na de buis, in de kamer naast de deur ". Het korte verhaal leest heel veel zoals Woolf, het observeren van een schilderij en op veel manieren doet denken aan die haar zus vanessa gemaakt. Veel feministische geleerden zijn betoogd tegen formalistische benaderingen van kunst en literatuur, onthullend achter zijn fineer van objectiviteit "een ideologie die sterk werd gekenmerkt door patriarchale waarden", waar de hiërarchisatie is begunstigd en een voorspanning bestaat ten opzichte van kunst en literatuur. In het kijken naar dit korte verhaal door Woolf, kunnen we zien hoe ze het formalisme gebruikt om te schrijven op proefpersonen die door haar mannelijke tegenhangers worden geacht door haar mannelijke tegenhangers en bezuinigingen over de gebruikelijke kritische hiërarchieën. Omdat het onderwerp minder belangrijk wordt en ondergeschikt is aan vorm en behandeling onder het formalisme, kan Woolf over het hoofdige onderwerpen brengen in het rijk van de serieuze literatuur.
Als deze blog je al snel aan de lente en de bloemen heeft gedacht om te bloeien, kijk dan eens naar onze nieuwe Hartfield Bluebell Necklace, geïnspireerd door British Woodlands.We zijn zo blij dat de zon door de Winter Glooming hier in bad bracht, kijkend naar de bloemen die unfurl en de bijen bezig worden bestraffend.