The Dark Pictures: House Of Ashes » Gamebrain | Een brein voor games
By Nolan on 5 november 2021
Release Datum:22 oktober 2021Genre:Horror, interactive storytellingPlatform:PC, PS4, PS5, Xbox One, Xbox Series X|SOntwikkelaar:Supermassive GamesUitgever:Bandai NamcoGetest op:PS5
Het is ondertussen alweer november en dat wil zeggen dat de griezel weken van Halloween achter ons liggen. Sommige onder ons gaan dan verkleed op straat, houden feestjes of kijken nog eens naar hun favoriete horrorfilm. Bij mij is het al enkele jaren traditie om de nieuwe Dark Pictures te mogen reviewen. Doe snel alle lichten uit, kruip onder een dekentje en ontdek samen met mij de huiveringwekkende wereld van House Of Ashes.
Ons verhaal start deze keer in het Mesopotamische rijk, ergens in het jaar 2000 v.C., waar we kennis maken met Naram-Sin, de koning en zelfverklaarde God van Mesopotamië. Naram-Sin bouwde in deze tijd een tempel om de Goden tevreden te stellen. Jammer genoeg waren alle bloedoffers die hij daar liet uitvoeren niet goed genoeg, want een donkere schaduw valt over zijn tempel.
Na deze scene spoelen we door naar het jaar 2003 wanneer Amerika Irak binnenvalt. We volgen een groepje soldaten dat op zoek is naar een geheim chemisch wapendepot van Saddam Hoessein. Tijdens deze zoektocht komen onze Amerikanen terecht in een bloederig vuurgevecht met het Irakese leger, wanneer de grond plots begint te daveren en iedereen opslokt. De soldaten van beide kanten ontwaken verward en alleen in de ruïnes van de tempel. Maar zijn ze echt wel alleen…? Terwijl ze proberen te herenigen en hun weg naar buiten zoeken, ontdekken de soldaten langzaam meer over de mysteries van de tempel en het kwaad dat hun vanuit de duisternis opjaagt.
Jij bepaalt alles
Net als zijn voorgangers kan House Of Ashes het best beschreven worden als een interactieve film. Iets waar Supermassive Games al sinds Until Dawn zeer geslaagd in is. De keuzes die je maakt hebben dan ook grote consequenties op het verdere verloop van het spel. En dan heb ik het niet alleen over de onderlinge relaties tussen de personages, maar ook over belangrijke momenten waardoor je een deel van het verhaal kan missen. Deze keuzes zorgen er ook voor welke personages al dan niet dit avontuur overleven. Meerdere playthroughs zijn dan ook zeker nodig als je het volledige verhaal gezien wilt hebben. Let wel op, de realiteit kan misleidend zijn en je keuzes zullen niet altijd de effecten hebben waar je op hoopt. Wat vertrouw je het meeste, je gevoel of je verstand?
Als er iets was dat ik nodig had na een speelsessie in eender welke Dark Picture, was het wel veel licht en afleiding van alle jumpscares die ik had moeten doorstaan. Iets wat ik in House Of Ashes toch wat miste, maar ergens ook weer niet. Het ontbreken van de jumpscares was in het begin van het spel heel merkbaar, maar hoe verder je ging hoe duidelijker het werd dat ze dit juist hebben vervangen door iets anders. Namelijk het gevoel dat je wordt achtervolgd door een onbekend gevaar. De constante spanning van ogen die op jou gericht zijn. Het waden door diepe wateren en merken dat het geplons van je personage niet het enige geluid is dat je hoort. Dit laat zeker zien dat een goede horrorgame niet afhankelijk is van de jumpscares, maar van de constante spanning die ze creëren.
The Dark Picture reeks heeft altijd al zijn visuele charmes gehad, maar met de komst van de nieuwe consoles durven ze op bepaalde vlakken toch nog een stapje verder gaan. Dit is heel duidelijk te zien in het gebruik van de ray tracing. Iets wat tot zijn recht komt in de donkere grotten van het spel en het gebruik van een fakkel. Op sommige momenten net iets te veel, want wanneer je in een iets kleinere kamer zit kan het soms lijken alsof je de zon op een stokje vast hebt. Jammer wel dat ze totaal geen gebruik hebben gemaakt van de haptische feedback van de PS5 controller. Op vlak van cut scenes of filmpjes ziet alles er wel SU-BLIEM uit, hoewel ik soms wel merkte dat bepaalde scenes niet vlot in elkaar overliepen en last hadden van een soort twitch. Op speelbaar vlak hebben ze niet veel veranderd en dat was ook niet echt nodig. Ze hebben wel één ding toegevoegd en dat is het vrije gebruik van de camera. Hierdoor hang je niet meer vast aan de statische camera die je gewoon was van de vorige spellen. Iets wat ik eigenlijk niet doorhad dat ik miste, tot ik het kreeg. Wat ik wel al mis sinds de eerste game is een iets snellere wandelpas. Want wanneer je snel even wilt backtracken om een kamer te onderzoeken kan dat trage wandelen best wel even tegensteken.
De jaarlijkse Halloween traditie van The Dark Pictures mag dan leuk zijn, ik had het zeker niet erg gevonden als ze een paar weken later waren om net die kleine foutjes dat het spel nog bevat te kunnen verwijderen. Desondanks heeft Supermassive Games weer een parel van een horrorgame afgeleverd. Een ijzersterk verhaal met een prachtige cast, deze keer met Ashley Tisdale in de hoofdrol. Het spel mag dan niet zo lang zijn maar, de constante spanning zorgt voor niets dan plezier. Wederom een prachtspel dat je zowel solo als met vrienden opnieuw en opnieuw kunt spelen.