Gijón uit gaat het eerst langs een stukje strand van San Lorenzo aan de andere zijde van de stad. Hier ligt ook het havengebied met zeeschepen en de zware industrie wijst met grote rookpluimen de weg.
Door de buitenwijken gaat het kilometers langs rechte straten tot de rand wordt bereikt. Rechtsaf langs de snelweg, eronderdoor en linksaf naar het dorp Poago, waarna het steil omhoog de helling opgaat.
Het is na de grauwe industrie mooi groen geworden, maar nog lang hoor je het gerammel van de fabrieken tot de bergrug het geluid tegenhoudt.
De 200 m blijken, zoals gebruikelijk, een kilometer te zijn, maar uit te komen bij een neolithische necropolis. De Dolmen del Cierru los Llanos.
Een aantal heuvels zijn afgezet met paaltjes en één is er uitgegraven, waarbij in het midden een soort hunebed blijkt te zitten.
Uit dit soort overblijfselen blijkt wel hoe lang hier al mensen wonen, denk ook aan de vele grotschilderingen!
Een mooi dal gaan we in tussen langgerekte bergruggetjes richting Avilés, waar ook veel zware industrie is.
Ondanks de vele verhalen over de minder fraaie bijverschijnselen is zoveel te zien dat het mooie overheerst!
Behalve dat de serveerster een wel zeer opvallende jurk aanheeft, is het hier buitengewoon goed eten!
In Asturië zijn vooral de gevulde soepen beroemd en de “Potes” (Potages?) of “Fabada” zijn beiden gevuld met witte bonen, aardappelen, vele groenten en worst. Deze laatste schep ik dan maar aan de kant.
Het is hierna 6 km de Carretera volgen langs staalindustrie complexen, met onmetelijk lange hallen, tot het centrum.
De winkelstraten van het historische centrum beginnen meteen aan de overzijde. Er is een stadsfeest aan de gang dus dat komt goed uit.
De tentakels worden later met een schaar in ringetjes geknipt voor de bekende Pulpo, een lekkernij van Asturië en Galicië.
Een Marokkaan schildert de woorden “Pelgrim Loes” en “Pelgrim Helmut” in Arabische tekens voor de verzameling.
Met een ingenieuze trapconstructie drijft een man een ouderwets draaimolentje aan en het is zo vol dat er bijna geen doorkomen aan is.
Met Jürgen zit ik op een terrasje waar naast ons een stel vlotte meiden Sidra drinkt. Ze vragen waar we vandaan komen en doen voor hoe het geschonken moet worden.
Vooral Nancy, een blonde Asturische, schenkt spetterend in en deelt rond in hetzelfde glas. Santiago zegt haar niets, want Don Pelayo is hun historische held.
Deze drank wordt gemaakt van gefermenteerd appelsap en heeft een Keltische oorsprong en heette toen Zythos. (volgens Griekse geschiedschrijving)
De Asturiërs zitten meestal in groepen bij elkaar en drinken elk moment, vooral bij het eten, Sidra.
Met gestrekte arm houd je de fles boven je hoofd en schenkt de Sidra klaterend, hopelijk in het wijde glas in je andere hand.
Als er 2 vingers inzitten en een beetje schuimt wordt het met één teug opgedronken, waarna het restje gebruikt wordt om het glas schoon te spoelen. Hierna herhaalt zich de ceremonie en krijgt de volgende het glas enz.
Sidra zo uit de fles is zuur en dood, met het kletterend schenken haal je de geest eruit en wordt het een sprankelende frisse drank dat direct moet worden gedronken.
Het is een grote herberg met wel 60 bedden, dat beheerd door het Asturisch Genootschap en zelfs zo midden in de zomer nog niet half vol is. Lekker rustig deze “Ruta del Norte”!
De gebruikelijke tijd op pad en inderdaad is het frisser. De weg loopt vandaag grotendeels door Cañadas en lijkt hele stukken op een echte Meseta.
Op de muurtjes ontdek ik een vreemd verschijnsel; dauw! Later hoorde ik dat in augustus dit ongewoon is.
Er moet langs veekudden gelopen worden. Met de nodige omzichtigheid doe ik dit. In Roncesvalles had een Spanjaard mij verteld twee ribben te hebben gebroken op deze route door een kwaaie koe of stier, dus ik was gewaarschuwd. Maar de beesten waren uitermate mak en ook op andere plaatsen heb ik me nooit bedreigd gevoeld.
Het is een behoorlijke klim naar 1100 m hoogte en onderlangs de windmolens kronkelt het pad met vergezichten bijna tot Salamanca. Hierna gaat het door de bossen bergaf naar een landweg die uiteindelijk na 22 km langs het landgoed “Dehesa del Mendigos” voert.
De bar Moreno stelt niets voor en de rest van het dorp ook niet. De bakkersvrouw liet me het volle pond betalen voor een half broodje en eten in de bar Moreno wordt, gezien de jonge meisjes die bedienen en meer aandacht hebben voor de televisie, niets.
Dan komt Günther de looppelgrim die ik gisteren al gezien heb binnenstappen. Een wat vreemd type dat zich afzonderde. Hij blijkt een Pfarrer uit Bayern te zijn, die naar Finisterre wil. Lopen is zijn lust en leven en elk jaar maakt hij een traject. Zo was hij naar Rome geweest, Santiago langs allerlei routes en naar Jeruzalem!
Hoe ging dit naar Jeruzalem? Elk jaar een traject van 1000 km vooral de snelwegen volgend. Een Turk had hem onderweg in Anatolië gevraagd waarheen hij ging en bij het antwoord alleen maar gezegd “Ins Allah”. Het gevaarlijkste waren de verwilderde roedels honden in de afgelegen gebieden. Dit zijn kruisingen tussen honden en wolven, die als ze honger hebben alles pakken. En een stok tegen een dergelijk roedel helpt niet. Bovendien was het maar een schriel mannetje van eind veertig. Maar nadat ze bij hem waren geweest en hij rustig verder liep, hadden ze hem met rust gelaten.
Onderweg kon hij alleen wat kopen bij de tankstations en vooral in Syrië langs de weg van de Palestijnen. Dat was drastisch over geweest toen hij eenmaal in Israël was, daar was niets meer te krijgen.
Van de bar naar het zwembad, hier runnen de ouders de kantine bij het zwembad en hebben ook simpele menuutjes. Hoewel koud hebben we zo toch nog een gezellige avond onder het genot van een vini tinto.
Günther blijkt in een particuliere hostal verderop te zitten en wil de volgende morgen door tot een eind na Salamanca.
Dit wil ik natuurlijk niet. Salamanca is een buitengewone stad en moet ook nog bekeken worden. Het is morgen maar goed 24 km dus kan ik er met de middag zijn. Bovendien ben ik dan op de helft van de “Via” en dat moet gevierd worden.