Personages turen naar de einder die een uitgestrekt landschap afzoomt, ze houden fotonegatieven tegen het zonlicht, ze kijken naar elkaar. Vooral dat. Een moeder kijkt naar haar kind, een kind kijkt naar haar moeder.
Maar onbeschermd in de zon kijken, is ook gevaarlijk. Wat gebeurt er als de blik, in dit geval van de moeder, wordt bedreigd? Provoost tast alles traag en delicaat af en doet dat met een vertelstem die door het oog wordt gestuurd.
Zo stil als het is in haar boek, zo levendig zijn de uren die we samen - ik naar haar kijkend - doorbrengen. Logisch, veel wilde fantasie heeft een mens niet nodig om zich 'Het leven zoals het is: Anne Provoost' voor te stellen. Een vrouw die naast schrijfster ook nog echtgenote, moeder van drie, buurvrouw, vriendin en betrokken inwoner van Borgerhout is, heeft, tenzij ze personeel in dienst zou hebben, veel omhanden. Nu ook het nieuwe boek er is en zij interview na interview geeft, zit de agenda zo mogelijk nog meer dichtgeslibd.