Mandala's & Lava (XXIII) – Eb en Vloed – Mijn Verhalen
On 28 november 2018 5 december 2018 door froggycoachinginMandala's & Lava
Een Golf van Hitte
Zeer toepasselijk is de zomer van 2018 de warmste, heetste zomer sinds járen. Het lijkt bijna de best getype-caste context die mijn innerlijke schroeien en broeien versterkt! Planten, graszoden en bloemen verschrompelen en gaan dood. Bladeren vallen van de bomen in een vroegtijdige herfstkleur… De bodem scheurt open. Schraal. Verschroeid.
Golven Magma
Zo voelen de barsten in mijn harnassen ook aan. Zodanig verschroeid en door aanhoudende uitbarstingen gescheurd. En afgelegd. De golven Magma, de Woede, doen hun werk. Koortsachtig: ja. Elegant: neen!
Aanleidingen zijn zoals meestal onbenullige ergernissen: een tube zonnecrème die volledig uitloopt op het tapijt, mijn partner die niet tijdig brood heeft gehaald, een glas pardoes op de grond tijdens de afwas of een brief die scheef door de brievenbus glijdt…
De buiten proportionele gevolgen zijn Woede-Uitbarstingen alsof mijn leven ervan af hangt. En ergens is dat ook zo.
Het enige alternatief op de alles verterende kwaadheid zijn de energieloze depressieve emoties. Machteloos, uitgeput, hulpeloos, verdrietig, overweldigd, gekwetst, ontmoedigd, suícidaal… ik heb tenslotte mijn kindje verloren. Maar het lijkt ook alsof ik naast míjn pijn tegelijk ook álle pijnen in de wereld voel. Verpletterend is het. Het is ook op dit punt dat verdoving zoeken (al dan niet in de vorm van antidepressiva) of scheiden (weghalen van elke trigger over je realiteit) zéér verleidelijke pistes lijken. Die kies ik niet. Ook daarom ben ik zo … enorm… pissed!
Het enige alternatief voor mij, is dus: surfen op de golven Magma die komen. Woest! Razend! Furieus! Kokend kwaad was ik! Op álles en íedereen. De hele wereld, heelal en omstreken. Ook op Mila en Manousch. En oh, zó op mijn partner. Bovenal, op mezelf en mijn leven.
Lavaland in zee
En zo, tussen de golven woede door ploeteren we verder tot onze zeer nazomerse vakantie. Alsof we nog geen hittegolven genoeg ervaren hadden, verlengen we onze zomer nog even in het najaar. Vliegtuig op naar opnieuw een Lavaland: Lanzarote. Hét Vulkaaneiland met hoofdletter "V". Waar je ook kijkt, zie je een vulkaan.
Met mijn uitbarstingen als Madama Magma, voel ik mij hier onmiddellijk op mijn plek.
En rondom rond zien we de zee. Niemand zal me tegenspreken dat logeren in een yurt op 50 m van het strand getuigt van een duidelijke intentie om te helen. Eb en vloed beginnen invloed uit te oefenen op ons gemoed.
Ons dagritme wordt er stilletjes aan op afgestemd, waarbij we een duik in de golven afwisselen met een heerlijk etentje of met een bezoek aan een van de vele adembenemende bezienswaardigheden. Ongerepte natuur blijft een winner als zalf om te helen.De volheid van de maan bepaalt de eerste week alleszins nog een volle vloed en hoog water. Net zoals onze verdrieten en magma nog hoog zitten. Maar naarmate de maan en vloed afnemen in kracht, mag eb overnemen. Zo ook vertraagt onze ademhaling, verlengen onze nachten en trekken de golven van emoties zich na verschroeiende maanden een beetje terug. De Ef wordt geruild voor de Eb.
Magisch Magma
Lanzarote lijkt ons echt het eiland dat zo trots is op haar ware aard: Lavaland and proud to be! Alle kunsten, gaande van architectuur tot potten en juwelen, putten uit lava. Zowel voor de materialen, als voor de inspiratie. Als je kijkt, zie je hoe de natuur de magie van Magma toont. Als een handleiding. Cactussen met een bloeiende mandala, prachtige kleurexplosies, diepe magische grotten en noem maar op.
Met mijn steentjes lavaglas en rozenkwarts om mijn hals, begin ik te beseffen dat ik rondwandel in en op gestold magma en lava. Ik hou van de robuuste schoonheid en de fertiele veelzijdigheid. Het geeft mij… hoop. Geen verwachting deze keer, maar hóóp. Zijn we misschien dóór de wanhoop geraakt? Bij eb verschijnt de hoop.
Gebluste Lava
Ik sta er ook meer en meer bij stil dat dit hele Magma-eiland miljoenen jaren geleden eigenlijk integraal in brand stond. Net zoals ik mij voel, nu.
Ter ere van mijn dochter, werd een Vuur aangestoken. Een vuur dat, aangewakkerd door het verdriet voor Manousch en Mila, alles verschroeid heeft wat niet meer werkt in mijn leven. En het woedt voort. Een plan kon dat vuur niet blussen. Dus liet ik het zijn, het mocht woeden.
Maar als een heel eiland van Vuur kan geblust worden door de zee… zou de zee mij misschien kunnen helpen mijn magma te blussen en de 9 symbolische vuren voor Mila?
Ineens keek ik op een heel andere manier naar onze blauwe planeet. Waar er meer blauw is dan land. Meer water dan vuur. Symbolisch zou ik bijna denken dat op deze planeet meer heling is dan pijn… just a thought.
Zingen bij Eb
Na een paar dagen snorkelend zwemmen in de golven, besluit mijn vriend ons elk een bodyboard cadeau te doen. Van mijn ontzwangerend lichaam vraagt een surfplank iets te veel, maar een bodyboard blijkt inderdaad een zeer haalbaar alternatief.
Zo hoort mijn vriend mij bij eb ineens tegen de golven … zingen. Hangend op mijn bodyboard, wáchtend op die golf, gaf die zee toch maar kaka-golven: te klein, te slap, te rommelig. Enfin, wat ze mij al het hele jaar geeft. Daarom begon ik (roepend) te zingen, zo vals als ik kon:
"Dit zijn zo kaka golven. Ik krijg nooit wat ik wiiiiiiiiil. Mijn leven wordt nooit meer leeeeuuuuuuk. Want dit is alleen maar kaka met wat pipiiiiiiiii en vooral veel diarreeeeeee."
Geblust door díe golf.
En toen kwam hij. Díe golf. Mensen die surfen of bodyboarden begrijpen die zin wel. Die éne golf, die je voelt aankomen met het zwellen van de zee. Die éne golf die je benen steeds krachtiger naar achteren trekt naarmate hij zwelt en op je afkomt. Die éne golf die net naast je begint te breken terwijl die jou optilt en laat vliegen over het witte schuim. Als je je dan op je plank in evenwicht kunt vasthouden kan je je aan haar kracht overgeven, kriebelt het in je buik als in de leukste attracties en voel je je zo… vrij! En díe golf is zó krachtig dat ze je als het ware als antwoord op de valse noten op het strand smijt en dan wegrolt, fluiserend…
"pak me dan, als je kan."
The game is on! Ik kan niet anders dan lachen… luid lachen. En voor het eerst sinds een heel lange tijd voel ik weer wat het is om … vrolijk te zijn.
Vuur en bloemen bij Eb
Zo bedenken we na een aantal dagen of het ons kan helpen, indien we met zijn tweetjes een ritueel doen bij de zee.
Om het symbolische vuur te blussen dat voor Mila gestart werd. Op acht oktober, één jaar na haar ontstaan, brengen we kleurrijke bloemblaadjes, wierook en vuur naar de blussende golven toe.
In de zwarte lava rotsen laten we op deze manier het vuur, de magma, de woedes en de verdrieten achter om te laten blussen door de opstijgende golven. Laat de zee de pijnen maar wegspoelen en de wonden kuisen.
Lichter na Vloed
Mila en Manousch zijn onze zielskinderen en blijven soweiso in ons hart. Ze gaan de volgende dag mee bodyboarden net zoals ze vanaf nu elke dag met ons meegaan in ons leven. Maar al de rest… werd meegenomen door dat immens blauw. Vanaf nu verwelkomen wij … de Overvloed.
#ebenvloed#golven#heling#lanzarote#lavaland#lavasteen#magma#mandala#mandala's&lava#miskraam#rituelen#rouw#rouwproces#rouwverwerking#trauma#verlieskind#waterritueel#woede#zee#zwangerschapsbeëindiging
4 gedachtes over "Mandala's & Lava (XXIII) – Eb en Vloed"
laurenceverwee
Dag Katrien, Ik lees je blog mee en zie steeds meer dat er 'boekmaterie' in vervat zit. Wil je er eens over spreken en zien wat een mogelijk vervolg is?
De 2 volgende weken ben ik op cursus maar de week van 18 december kunnen we misschien afspreken. Lijkt dat je iets?