Johnny Dowd :: That's Your Wife On The Back Of My Horse - enola.be
De man blijft wars van trends en goede smaak z'n ding doen, schijnbaar puur op instinct. En terwijl hij in het begin nog duidelijk verwantschap vertoonde met andere artiesten uit de wereld van blues en country — hij kreeg niet voor niets het label alt.country opgekleefd — dan blijft daar intussen amper nog iets van over. Zijn vette accent en surreële zottenfeest komen rechtstreeks uit de fantasie van een schizofrene hillbilly, maar Dowd valt anno 2015 gewoon niet meer in een vakje te stoppen. Gemakshalve werd hij al vergelijken met Zappa en Beefheart, maar dat is ook maar omdat die al even tegendraads waren. Daar houdt het intussen op. En als er toch moet vergeleken worden, dan zit je vermoedelijk dichter bij de waarheid door het te hebben over Ween en The Residents.
Opmerkelijk: na een resem platen waarop drummer Willie B. en toetsenist Michael Stark de terugkerende bandleden waren, keert Dowd terug naar Wrong Side Of Memphis en de solocontext. Hier en daar steekt zangeres Anna Coogan een handje toe, maar in essentie is dit een soloplaat. Dowd speelt gitaar, bas en — vooral — keyboards. Denk daarbij echter niet aan broeierige Fender Rhodes of rollende orgels, maar plastieken Casio-geluiden met platte beats, discogeluidjes en knutselelektronica. Er komen robotstemmen aan te pas, kleffe hiphopbeats en tonnen distortion. Het is lelijk en kitscherig, maar tegelijkertijd onweerstaanbaar.