De drukte van Marrakech valt ons erg mee en dankzij onze navigatie zitten we in korte tijd op de juiste weg richting de bergen. De dorpjes in de voorlopers van de Atlas zijn fantastisch en doen ons aan Nepal denken. En de landschappen hebben wat weg van de plaatjes die ik zag van de Amerikaanse Nationale parken. We delen de weg regelmatig met ezels en hun eigenaars, op weg naar de markt en zien de sneeuwtoppen steeds dichterbij komen. Het laatste stukje naar de Tizi n'Tichka pas is fenomenaal, een bergkam met aan beide kanten een steile afgrond en fantastische uitzichten. Vlakbij de pas maken we even een stop bij een souvenierwinkeltje op een wel heel fotogenieke plek.
Het nabijgelegen dorpje Amezrou is met zijn kleurrijke bevolking erg fotogeniek, maar helaas hebben de mensen hier een enorme hekel aan op de foto gaan en dus blijft de camera in de tas vanmiddag. We maken wel een mooie wandeling door het dorp en zijn het middelpunt van de belangstelling, maar zonder het irritante karakter dat dit soort dorpjes elders in het Midden-Oosten vaak hebben. De mensen blijven rustig en vriendelijk en de woorden skoelpen, bonbon en biskit heeft de lokale jeugd op school gelukkig nog niet geleerd. De kinderen zijn helemaal erg rustig en verlegen hier. En de rest van de mensen is vooral heel erg relaxt.
Het grootste deel van de ochtend brengen we door in de souk van Taroudant, om tegen de lunch met een schitterende bronzen lamp met Irakees glas weer naar buiten te komen. De rest van de dag relaxen we met een boekje op het dakterras van ons guesthouse Dar Zahia, waar we door de eigenaar verwend worden met fruit en thee.