En meteen hoor je de hand van Plotkin terug in de muziek. Het gevoelige in de akoestische passages herinnert meer dan eens aan Isis, net als de uitdeinende melodische composities. Er is regelmatig sprake van een climaxmatige aanpak die meeslepend werkt, als een kruising tussen Mono, Explosions in the Sky en Long Distance Calling. Het “pakt” en ik verwonder me er meer dan eens over hoe drie muzikanten en een sporadisch voorkomende keyboardspeler dergelijk mooie muziek kunnen maken, sereen en zonder veel agressie, die mij veel meer doet dan een oranje ondergaande zon…