Gang naar Geschillencommissie Zorgverzekeringen is zinloos - Skipr
Skipr Redactie 28 juni 2018 , 12:10
Met de invoering van de Zorgverzekeringswet in 2006 werd tevens een nieuwe geschilleninstantie opgericht. De Geschillencommissie Zorgverzekeringen behandelt klachten over de vergoeding van de zorgverzekeringen, uitmondend in een 'bindend advies'. Burgers die menen hun recht te halen bij de Geschillencommissie komen echter bedrogen uit.
De verzekerde aanspraken zijn algemeen geformuleerd en uitgewerkt in de verzekeringspolis. Daarbij geldt dat de inhoud en omvang van zorg "mede bepaald wordt door de stand van de wetenschap en praktijk en, bij het ontbreken van een zodanige maatstaf, door hetgeen in het betrokken vakgebied geldt als verantwoorde en adequate zorg en diensten". Of een bepaalde behandeling voldoet aan de stand der wetenschap en praktijk is aan de zorgprofessionals, maar ook aan het Zorginstituut Nederland (ZiN). Het Zorginstituut heeft onder meer een adviserende rol in geschillen voorgelegd aan de Geschillencommissie. Het betreft een gezaghebbend oordeel van een deskundige.
In nagenoeg alle gevallen waarover de Geschillencommissie moet oordelen volgt zij het ZiN-advies. Het gaat daarbij vooral om specialistische zorg waarvan partijen de effectiviteit betwisten, kortom of de beoogde interventie al dan niet voldoet aan de stand der wetenschap en praktijk. Hoewel de wetgever uitgaat van zowel de wetenschap als de praktijk, laat de geschillencommissie de praktijkopvattingen nagenoeg buiten beschouwing. Dit speelt vooral bij nieuwe technologieën, waarbij betrouwbare dubbelblind gecontroleerde klinische studies ontbreken. Dan valt men terug op "hetgeen in het betrokken vakgebied geldt als verantwoorde en adequate zorg en diensten", ingevuld door (semi)wetenschappelijke studies, positieve praktijk- en patiëntervaringen, en gezaghebbende opinies van wetenschappers. In de praktijk echter, wordt dergelijk bewijs door de Geschillencommissie genegeerd.
Verschillende rechters hebben de kwestie wisselend geoordeeld. Daarbij werden (inter)nationale richtlijnen wisselend gewogen, mede ook door het ontbreken van "hard bewijs" en tegenstijdige uitkomsten. Weliswaar is de Nederlandse CBO-richtlijn bij onenigheid over de juistheid niet leidend, "maar heeft qua betrouwbaarheid en kwaliteit een hogere bewijskracht dan de internationale ILADS richtlijn", aldus het Hof Arnhem.
Eigen ervaringen en enkele positieve publicaties van artsen wegen niet op tegen de veelheid aan (nieuwe) wetenschappelijke rapporten en onderzoeken waarin het nut en of effect van langdurige antibioticabehandeling ontbreekt. Weliswaar is de uitkomst voor de verzekerde teleurstellend, maar het Hof weegt wel de praktijkervaringen en geeft daarmee wel een juiste uitleg aan het begrip "de stand der wetenschap en praktijk".
Waar de gemiddelde burger – nota bene op uitnodiging van diens zorgverzekeraar – nietsvermoedend kiest voor de laagdrempelige Geschillencommissieroute, eindigen dergelijke geschillen voor de burger veelal teleurstellend. Met een beroep op de welhaast magische bezweringsformule van EBM voldoet de gewraakte behandeling niet aan de stand van de wetenschap en praktijk. Bij het ontbreken van wetenschappelijke klinische studies van goede kwaliteit valt de Geschillencommissie keer op keer terug op de Nederlandse praktijk en veronachtzaamt zij de internationale praktijkervaringen en/of winkelt selectief in andersoortige opvattingen. Zo bezien heeft de wetgever met de privatisering van de rechtspraak zorgverzekeringen de burger blij gemaakt met een dode mus: laagdrempelige rechtsbescherming waarbij de burger alsnog met lege handen komt te staan!