Grijze haren – Laurens Ebbers
Je hebt soms van die momenten in je leven, van die momenten dat je terug kijkt en denkt: 'mijn leven gaat zo snel, ik wordt oud!' Ondanks dat ik vandaag de mooie leeftijd van 21 jaren heb bereikt was vandaag niet de dag dat ik dit moment voor het eerst echt mee maakte.
Ik ben dus jarig vandaag, (bedankt voor de felicitatie die je in gedachten maakte) en ik vier dus dat ik mij 21 jaren geleden uit de baarmoeder van mijn moeder worstelde.
Sjonge, dat was me een gevecht; m'n blik gericht op het licht aan het einde van de tunnel, never look back.
Als je 21 wordt dan is dat best een moment. Ik mag ineens officieel alle nachtclubs in waar ik vanaf m'n 16e al binnen kwam vanwege mijn geweldige uiterlijk en volwassen gedrag. Ik word door de staat gezien als volwaardig mens wat op zich ook als pluspunt kan worden gezien. Al hoewel, als mensen denken dat je volwassen bent dan brengt dat ook altijd verantwoordelijkheden met zich mee, ik weet niet of ik dat wel aan kan.
Ik kreeg vanochtend taart als ontbijt, ook al moest ik die grotendeels zelf nog maken. Dat is dus ook weer een teken dat je volwassen bent. Ik heb nog net niet mijn eigen cadeautjes gekocht. Ik kreeg van papa en mama een grote koffer voor de reis naar Ierland en mokken van paddington voor m'n uitzet. Dan ben je echt volwassen als je deze cadeaus krijgt. Van Hilde heb ik zo'n wereldkaart gekregen waarbij je de landen kan krassen waar je bent geweest en we gaan een dag naar Parijs. Zij is sowieso het beste wat ik afgelopen jaar heb gekregen.
Goed, ik wilde dus schrijven over dat moment waarop je beseft dat je oud bent, ik had dat moment vorige week zondag. Ik zat rustig aan tafel te eten, we waren toe aan het toetje. Voor mij stond een chocolade mona-pudding naar mij te lonken en ik was al van plan om aan te vallen toen ik een pijnscheut voelde zo rondom mijn linker slaap.
Het bleek Hilde te zijn die een haar uit mijn hoofd trok. 'Kijk, een grijze haar Laurens! Je wordt oud! Oh, en hier nog een!'
Opnieuw een stekende pijn, dit keer bij mijn rechter slaap. Ik denk dat ik weinig zo ondersteboven ben geweest als dat moment.
"Ik besefte ineens: ze heeft net gewoon twee grijze haren uit mijn hoofd getrokken, ik word grijs."
Voor mij zie ik mijzelf als een Griekse god met lange witte manen.
Oh, dat was ik vergeten te vertellen: de haren die Hilde uit mijn hoofd trok waren wit en niet grijs zag ik later. Ik heb dik een kwartier naar de twee haren tussen mijn vingers zitten staren.
Mijn omgeving, de hond, Hilde en de rest van de familie waren ook wat verbaast over mijn reactie, ze hadden niet verwacht dat hij mij zo zou raken. Dat had ik zelf trouwens ook niet verwacht, wat zijn nou twee haren. Maar toch, het was gewoon echt een issue even: voor mijn 21e al grijze haren. De Mona-pudding had haar schoonheid en aantrekkingskracht verloren. De wereld om mij heen was een waas, ik zag m'n hele leven aan mijn ogen voorbij trekken.
Nu zitten ze in een bakje dat op mn nachtkastje staat naast mijn bed.
'De eerste twee wit-grijze haren van Laurens Ebbers, geboren te Doetinchem'
Ze staan daar als teken van de broosheid van het leven, als mijlpaal in mijn jonge leven. Een monument van het kruispunt tussen volwassenheid en het kind in mij.