Psalmen 108 ( 2 ) - The Bible Explorers
Psalmen 108 ( 2 )
Verhef U boven de hemelen, God
Bevrijd Uw geliefde volk,
Help het met Uw machtige hand, verhoor Mij.
Juichend zal Ik Sichem verdelen,
Het dal van Sukkoth uitmeten.
Van Mij is Gilead, van Mij is Manasse,
Efraïm is de helm op Mijn hoofd.
Na psalm 103 is psalm 108 voor het eerst weer een psalm met een opschrift. Dat opschrift luidt als volgt: ' een lied, een psalm, of een psalmlied van David.'
De combinatie van lied en psalm in het opschrift komt vaker voor. Deze uitdrukking geeft aan dat de psalm gecomponeerd en bedoeld is om op een melodieuze manier gezongen te worden.
De eerste bede in deze psalm doet een appèl op God de Heere om Zich boven de hemelen te verheffen, en Zijn glorie over de hele aarde te verspreiden. ( vs 6) Daarbij gaat het om het uitoefenen van Zijn macht en autoriteit. Het gaat het er in eerste instantie om dat God Zijn souvereiniteit over de hele wereld laat zien door Zijn koningschap te tonen en Zijn volk vrij te maken. Er wordt een bijzondere term gebruikt ( vs 7 ): het gaat over Gods beminden en geliefden. Deze uitspraak wijst op de intieme relatie die er van oudsher bestond tussen de Heere en Zijn volk Israël.
De dichter bidt of God met Zijn rechterhand heil, dat is: redding wil geven en of Hij de pleitbezorger voor het volk wil verhoren. ( vs 7 ) De rechterhand van God staat voor Zijn pleitende en verlossende kracht. Het verhoren, of antwoorden wil hier zeggen dat het gaat om de vraag of God in wil grijpen. ( vs 8 ). God sprak bij Zijn heiligheid – dat wil zeggen: bij Zijn heilige Naam – dat Hij Sichem zou verdelen en Sukkot uit zou meten. De uitspraak: " Ik zal van vreugde opspringen " kan betrekking hebben op de Heere, maar ook op de dichter. Het spreken bij Zijn heiligheid heeft betrekking op een eed die de Heere bij Zichzelf gedaan heeft om het land te claimen voor het volk Israël. Zijn heiligheid staat garant voor het nakomen van deze eed.
Sichem en Sukkot waren plaatsen die op dezelfde hoogte ter weerszijde van de rivier de Jordaan lagen. Sichem hoorde bij de eerste plaatsen die bij de intocht aangedaan werden. Van hieruit werd het land Kanaän aan Israël toegewezen. ( Jozua 13 ) Hier trok Abraham lang geleden ook heen. De Heere verscheen aan hem bij de eik More en beloofde hem het land waar de Kanaänieten toen nog woonden. ( Gen. 12 : 6 ) Het was een belangrijke plaats, Jozua verzamelde er het volk om een verbond te maken. ( Jozua 24 ) Hier werden de beenderen van Jozef begraven. ( Jozua 24 : 32 ) Het dal van Sukkoth lag aan de oostzijde van de Jordaan, in de streek Gilead, die ook aan Israël werd toegewezen. Het verdelen vanuit Sichem, en het afmeten van Sukkoth, houdt in dat het hele land aan de stammen van Israël toebedeeld werd. " Gilead is van mij, en Manasse is van Mij " zei de Heere. Efraïm in het noorden en Juda in het zuiden waren de belangrijkste stammen ten westen van de Jordaan en zij bewoonden het hartland van Juda. Na de ballingschap keerde alleen Juda terug. Door Juda en Efraïm te noemen wordt je ook herinnerd aan de eenheid van het koninkrijk van Israël, waarvan het herstel geprofeteerd is door de profeet Ezechiël. ( Ezech. 37 : 16 – 19 ) Met deze proclamatie in psalm 108 worden de beloften van God over het herstel van het land weer in herinnering gebracht. Niemand minder dan de Elohim, de Eigenaar van het land, had het land toegezegd, en dat bood hoop voor de toekomst. Juda kreeg van zijn vader Jakob destijds al te horen dat de scepter van zijn nageslacht niet zou wijken, noch de heersersstaf. ( Gen. 49 : 10 ) Met andere woorden kun je zeggen dat God Israël regeerde door Juda en zijn nageslacht. Koning David stond ook in deze lijn. Dit kon het volk Juda na de ballingschap bemoedigen, ondanks alles wat ze door hun ballingschap waren kwijtgeraakt. Uit hen zou de Verlosser voortkomen. Dit gegeven stond in direct verband met het herstel van Israël.
( Jes. 33 : 22 ) " Want de Heere is onze Rechter, de Heere is onze Wetgever, de Heere is onze Koning. Hij zal ons redden!"