Er is veel te zeggen voor deze sceptische benadering. Iedereen die afgelopen tien jaar hoopte op een lossere teugel in de Russische politiek, is tot nu toe bedrogen uitgekomen. De cynici kregen steeds gelijk.
Maar het kan nu anders zijn. Over precies een jaar zijn er presidentsverkiezingen in Rusland. Vooralsnog ligt de uitkomst vast. Poetin keert terug of Medvedev blijft in het Kremlin als Poetin dat goedvindt. Een feit is echter ook dat beiden steun verliezen. Corruptie en stagnatie – het blijft bij loze woorden over hervormingen – wekken groeiende ergernis.
Er zijn geen alternatieve politici die de stem van het volk kunnen zijn. Maar voor een sociale protestbeweging is dat ook niet altijd nodig, zo illustreert de Arabische wereld. Dat inzicht is vermoedelijk ook tot Moskou doorgedrongen. Zelfs als het slechts een spel is, dan nog zijn de incidenten een signaal dat deze Byzantijnse macht bang voor onrust is.

Kiza Magendane was panellid op een CDA-meeting over etnische diversiteit. Het blijft helaas bij mooie woorden, constateert hij na een blik op de nieuwe kandidatenlijst.
Dinsdag presenteerde het CDA de kandidatenlijst voor de Tweede Kamerverkiezingen. Zit het kabinet de rit uit dan gaan we op 15 maart 2017 naar de stembus. In een persbericht verklaarden de christendemocraten voor ‘vernieuwing en ervaring’ te kiezen.
Een blik op de vijftig kandidaten geeft helaas een ander beeld. De lijst is allesbehalve inclusief. Maar twee biculturele Nederlanders en slechts één daarvan op een realistisch-verkiesbare plek. Mustafa Amhaouch op 15 en Mustafa Bal op 40. Wil de partij misschien etnisch homogeen blijven? Dit is in ieder geval geen afspiegeling van de samenleving die ik om mij heen zie.
De kandidatenlijst (concept, zoals de partij aangeeft) kwam voor mij als een onaangename verrassing. Vorig jaar was ik nog panellid op een van de CDA-bijeenkomsten over etnische diversiteit. Daarover praten is kennelijk iets anders dan ernaar handelen.
Ik had beter moeten weten. Bedrijven, partijen en media praten maar wat graag over hoe etnisch divers ze willen worden. Leuk voor de bühne, maar het schept nauwelijks verplichtingen. Beseffen ze wel dat een divers personeelsbestand niet vanzelf gaat, dat zoiets een keuze is?