De boodschap van deze ogenschijnlijk vanzelfsprekende opmerking is duidelijk: mocht het te lang duren voordat de richtlijn van kracht wordt, dan zou het een goede zaak zijn dat de belasting- en douanediensten ondertussen hun methoden rationaliseren, ongeacht of de aanvragen elektronisch of op papier worden ingediend, zodat het opsturen van documenten voor de gebruikers eenvoudiger wordt.
Het EESC is het volledig eens met de inhoud van artikel 6 van het voorstel (7). Het stelt met genoegen vast dat de Commissie inspanningen heeft geleverd om de lidstaten de regel op te leggen dat hun overheidsdiensten steeds een snel antwoord moeten geven op de verzoeken die hun worden voorgelegd. Deze regel moet steeds de basis vormen van de betrekkingen tussen overheid en burgers, ongeacht of het al dan niet om economische actoren gaat. De vastgestelde termijnen waarbinnen dient te worden gereageerd — met name de termijn van drie maanden waarbinnen de belastingdiensten de teruggaaf moeten verrichten of een afwijzende beschikking dienen mee te delen — lijken passend en redelijk. Men kan zich evenwel afvragen of deze termijnen wel voor alle 25 lidstaten van de Unie realistisch zijn; in sommige landen zijn de vertragingen bij de teruggaaf immers dermate groot dat ze doen vermoeden dat er reeds een structureel gebrek aan doeltreffendheid is, dat op korte termijn niet gemakkelijk zal kunnen worden verholpen.
Ook artikel 8 gaat terug op het gelijkheidsbeginsel dat steeds van toepassing zou moeten zijn op de betrekkingen tussen overheidsdiensten en belastingplichtigen. In het artikel wordt gezegd dat wanneer de terugbetaling niet gebeurt vóór het verstrijken van de vastgestelde termijn van drie maanden, te rekenen vanaf de indiening van het verzoek of het versturen van de gevraagde toelichtingen, de lidstaat een moratoir interest van 1 % per maand over het terug te geven bedrag verschuldigd is. Het EESC is het daar in principe mee eens, maar vreest dat deze maatregel moeilijk toe te passen is. Het wijst erop dat een moratoir interest van 1 % per maand op jaarbais overeenkomt met een interest van 12,68 %. In bepaalde landen zijn er in de wetgeving ter bescherming van de consument grenswaarden vastgesteld, waarboven sprake is van woekerrente. Als 12,68 % deze grenswaarde zou overschrijden, zou de interest die de overheid verschuldigd is, op een niveau blijken te liggen dat overeenkomstig een andere wet als illegaal moet worden beschouwd. Het Comité stelt daarom voor artikel 8 als volgt te wijzigen: de rente bij achterstallige betaling moet in elk land worden berekend op basis van het percentage dat krachtens de nationale wetgeving op laattijdige belastingbetalers van toepassing is.
De conclusie luidt dat het EESC in principe instemt met de ontwerprichtlijn, met name wat betreft de rechten van personen die om teruggaaf verzoeken en de — indirecte maar doeltreffende — aansporing om de werking van de overheidsdiensten te verbeteren. Volgens het Comité verdient het echter aanbeveling de voorschriften op een realistischer manier te formuleren, daar er tussen de 25 lidstaten nog vrij grote verschillen bestaan op het gebied van consumentenbescherming, efficiëntie en technologische hulpmiddelen.