Bij Amerongen sloegen we van de verkeersweg af en liepen over een (rustige) hoofdstraat het dorp binnen. In het centrum hielden we een rust bij een supermarkt en haalden hier een stempeltje voor onze stempelkaarten. Langs een herberg verlieten we Amerongen vooralsnog en liepen over een asfaltweg in de richting van het pontveer over de Rijn. Maar aan onze linkerhand liepen we ook langs kasteel Amerongen met een gracht er om heen. Bij de eerste mogelijkheid sloegen we af en liepen over een zandpad om kasteel Amerongen heen.
We kwamen opnieuw in het centrum van Amerongen uit. Via een waterpomp uit 1845 bereikten we een dorpspomp die voor de grote Sint Andrieskerk stond. Tussen de kerk en het politiebureau bereikten we door een parkje het historische museum. Bij een antieke wegwijzer volgden we de richting naar Bibliotheek. Buiten Amerongen kwamen we al spoedig weer in de bossen, ditmaal het Amerongse bos. We liepen langs een paar droogschuren uit de tijd van de hier uitgeoefende tabaksteelt.
Verderop liepen we langs een Waterloo-monument dat oorspronkelijk in 1815 was opgericht. Ook hier was het parkoers erg heuvelachtig. Op het hoogste punt waar we met deze wandeling kwamen was een 58 meter hoog punt alwaar op een kruispunt van boswegen een vrijstaande boom stond. Voorgaande jaren stond om deze boom in de zomerperiode rondom een bank. Maar die troffen we nu niet aan. Hier stond ook weer een groot informatiebord met een fraaie luchtfoto van de omgeving. Over een lange onverharde weg, de Hooiweg, bereikten we het Egelmeer.
De rust hier werd aanzienlijk verstoord door talrijke vrachtwagenchauffeurs die we in de verte luid hoorden toeteren. Wellicht was dit ter gelegenheid van gehandicapte kinderen die een rondrit van chauffeurs op hun trucks werden aangeboden. In dit Egelmeer stond echter geen water en in de directe omgeving was een heideveld, bepaald geen plantensoort voor vlakbij een meer. We kwamen uit op een asfaltweg die ons langs een aantal zeer fraaie huizen leidde. Tenslotte kwamen we ook nog langs kasteel Prattenburg. De asfaltweg kwam uit op een drukke verkeersweg bij Veenendaal. Dit gedeelte vonden we het minst mooie gedeelte van de gehele tocht. We sloegen een asfaltweg in die rustiger was. Maar deze liep langs een vakantieterrein dat toch ook veel mensen en dus auto's trok.