(…) 16 De drinkbeker der dankzegging (zegening!), die wij met dankzegging ​zegenen, is die niet de gemeenschap met het bloed van ​Christus? Het brood dat wij breken, is dat niet de gemeenschap met het lichaam van ​Christus? 17 Omdat het brood één is, zijn wij, die velen zijn, één lichaam, want wij allen hebben deel aan het ene Brood. (Uit 1 Korintiërs 10)
Jij vindt dat er in de bijbel niet veel gesproken wordt over gezondheid, geluk, kracht, enz.? Voor het Oude Testament gaat het in ieder geval niet op. De theologische schakel tussen God en het geluk van de mens, is in het Oude Testament, zover ik het zie, de zegen.
Het gaat in het Oude Testament, dus bij voorbeeld bij de aartsvaders, niet om geluk maar om Gods zegen die alle aardse goederen insluit. Die zegen eist het aardse leven op voor God en omvat alle beloften.
Het zou prachtig passen in de gebruikelijke vergeestelijkte opvatting van het Nieuwe Testament, te beweren dat de oudtestamentische zegen in het Nieuwe Testament achterhaald is.
Maar zou het toevallig zijn, dat er in verband met het misbruik van het Avondmaal (‘de beker der zegening…’ 1 Korintiërs 10 : 16!, 11 : 30) gesproken wordt van ziekte en dood, dat Jezus mensen geneest, dat de discipelen bij Jezus ‘aan niets gebrek hadden‘?
Moeten we de oudtestamentische zegen plaatsen tegenover het kruis? Dat deed Kierkegaard. Dan maak je van het kruis, van het lijden, een principe en dan ontstaat juist een ongezond methodisme dat aan het lijden het karakter van een contingente goddelijke beschikking ontneemt.
Trouwens ook in het Oude Testament moet de gezegende veel lijden, maar dit betekent nooit, evenmin als in het Nieuwe Testament, dat geluk en lijden, zegen en kruis, absoluut tegenover elkaar worden gesteld.
In dit opzicht verschillen het Oude en het Nieuwe Testament alleen hierin, dat in het Oude Testament de zegen ook het kruis, in het Nieuwe Testament het kruis ook de zegen insluit.
Dit bericht werd geplaatst in Bijbel, Gemeente, Geschiedenis, Huwelijk en gezin, Israël. Bookmark de permalink .