In Frankrijk had hij, na een korten tijd van harde ontbering, jaren lang des te meer geluk gehad. Door een toeval aanvankelijk agent voor een kleine wijnzaak en de provincie bereizend, bleek het winstgevender zijn verbindingen met Engeland productief te maken. Hij sloot op eigen gelegenheid contracten af en, na een tournee voor enkele dagen in Parijs teruggekeerd, vond hij er al even toevallig een compagnon. Het bleef alles voor den wind gaan en het nieuwe wijnhuis genoot ten slotte zoo'n goeden naam, dat een consumptie ter plaatse - de drinkerij met eetgelegenheid verbonden - gouden eieren beloofde, al werd er begonnen met goed geld bij kwaad geld te smijten. Tobias liet den ander volkomen de vrije hand en werd ook bereid gevonden de rest zijner vrij wel ingeteerde spaarpenningen in de onderneming te steken. Want hij had zich aangewend ver boven zijn inkomen te leven en waar dit niet uitsluitend op eigen kosten ging, was hij al blij zelf niet met contrôle te worden lastig gevallen. Overbodig te zeggen, dat het op een manoeuvre was uitgedraaid. Een plat en bijzonder brutaal manoeuvre met een advertentie in de courant. Een laatst vaarwel aan vrienden en bekenden bij zijn vertrek naar Andalusie. Of Tobias daar ook mede bedoeld werd? Het belette niet, dat hij
voor de tweede maal geweldig uit zijn rust werd opgeschrikt. De zaak bleek door schulden ondermijnd. Weer kwam de boel onder de hamer en, uiterlijk nog een heer, doch geldelijk een hoogst problematische figuur, zocht hij een goed heenkomen naar Italië, dat hem, na de wijnbeweging en de paar vacantie's, die hij er had doorgebracht, nog de beste kansen voor een nieuwe existentie leek te bieden.