Maar goed, laat ik twee voorbeelden aanhalen, uit letterlijk honderden, van het soort Machiavellistische maximes dat in de memoires te vinden is. De eerste is een voortdurend herhaalde stelregel, die gemakkelijker klinkt dan er naar gehandeld kan worden, hoe geregeld Kissinger daar ook, vooral in tijden van acute crisis, naar heeft gestreefd: ‘al wat uiteindelijk toch zal gebeuren, dient terstond te worden uitgevoerd’ (o.m. 11, 99). Het onvermijdelijke onder ogen te zien, het zelf tot stand te brengen en aldus meester van de situatie zo niet te zijn dan tenminste te schijnen: het is maar al te menselijk dat toch niet te doen, temeer omdat soms het onvermijdelijke inderdaad alleen achteraf onvermijdelijk was. Een tweede voorbeeld betreft de Cyprus-crisis van zomer '74.