De Terugkeer van de Koningin review: een slow burn van een boek - Geekster
Een wereld waarin meisjes (en heel soms jongens) getraind worden volgens vijf passies, om dan het land in te gaan met een patroon die hen verder opleidt, dat is de wereld van De Terugkeer van de Koningin. Verwacht hier geen diepe gesprekken over hoe de maatschappij eruit ziet, maar eerder een typische young adult, die het genre niet overstijgt, maar wel een terechte plaats heeft in de betere boeken ervan.
De Terugkeer van de Koningin is het eerste deel van een duology, een reeks bestaande uit twee boeken. De reeks gaat over Brienna, een leerling in Huis Magnalia. Dit huis onderwijst enkele kinderen in de verschillende passies. Deze passies zijn kunst, muziek, dramatiek, vernuft en kennis. Brienna heeft ze alle vijf al achter de rug, en enkel kennis heeft ze langer dan een jaar kunnen volhouden. Wanneer hun opleiding erop zit, moeten ze een patroon vinden die hen een contract wil aanbieden. Brienna vindt niemand en blijft alleen achter in het Huis. Tot ze geheimen ontdekt en verstrikt raakt in een complot tegen de troon…
Een typisch YA verhaal
Voor dit verhaal moet je tegen de grote young adult clichés kunnen. Het is van mijlenver duidelijk wie haar love interest gaat zijn, en het einde is ook wel vrij voorspelbaar – tot op een bepaald punt. Het hoofdpersonage is een beetje een Mary Sue, een personage waarbij alles lukt en goed gaat. De dialogen zijn soms wat houterig en raar, maar dat kan ook aan de vertaling liggen.
Het plot is ook niet het meest originele of onvoorspelbare, maar toch is dit boek het wel waard om te lezen. Want het verhaal is wel interessant en goed verteld. Het einde kwam als een muur op me af en liet me zelfs tranen wegknipperen. De slow burn romance die erin zat, liet me keer op keer glimlachen en zorgde ervoor dat ik verder las. Want wanneer gingen die twee nu eindelijk eens toegeven aan hun verlangens?
Belangrijk om te vermelden is dat die romance helemaal niet het hoofdplot was, in tegendeel zelfs, ze was maar een klein achtergrondplot. Ze kwam alleen aan bod wanneer het echt belangrijk was, wanneer de personages elkaar ontmoeten. Het was ook niet Brienna's drive of main goal, ze had andere bezigheden en doelen. Oké, ze dacht veel aan hem, maar het stond haar niet in de weg om te doen waar ze voor gekozen had; een koningin op de troon krijgen.
Helaas moet je je wel door de eerste honderd pagina's worstelen. Er is nog niet veel plot en we krijgen vooral veel informatie zonder dat die al echt nut heeft. Het boek begint pas echt vlot te lezen vanaf de zonnewende, wanneer Brienna haar patroon kiest. Ook zou ik niet te veel letten op alle plaatsnamen of schuilnamen, het wordt wel duidelijk terwijl je leest.
Een onbekend bekende wereld
Het verhaal speelt zich af in Valenia (het zuiden) en Maevana (het noorden), twee buurlanden die op het punt staan van een grote oorlog. In Maevana zijn er jarenlang koninginnen op de troon geweest, tot Valenia een zekere Lannon geholpen heeft om de troon te overmeesteren.
Valenia is zeer hard geïnspireerd op het oude Frankrijk, zelfs de namen zijn allemaal Frans. Maevana daarentegen is een soort vreemde mix. Soms voelt het Spaans aan, bijvoorbeeld de manier waarop de mensen zich gedragen, maar de namen zijn zeer Iers of Schots. De twee werelden voelen aan alsof de schrijfster verschillende culturen leuk vindt en die dan allemaal samenvoegde tot eenzelfde cultuur, wat niet altijd even goed werkt, spijtig genoeg.
© Rebecca Ross
Ook krijgen we net iets te weinig te zien van deze wereld. Waarom zijn de Passiehuizen er? Wat doen meisjes die er niet binnen geraken? Waarom zou je zelfs naar een Passiehuis gaan? Brienna leeft zeer afgesloten en daardoor krijgen wij ook amper iets te zien van de wereld rond haar, wat zeer spijtig is. Misschien wordt dit wel nog duidelijker in het tweede deel van de reeks? Het verhaal is er wel in geslaagd me nieuwsgierig te maken.
In dit boek spelen stambomen een heel belangrijke rol. Want in beide landen zijn er belangrijke families, families die veel betekend hebben voor hun wereld en inwoners ervan. De families hebben allemaal een lange geschiedenis, en die wordt met stukjes en beetjes verteld, waardoor zo'n stamboom soms wel handig kan zijn.
Het boek begint dan ook met de stambomen van de belangrijkste huizen. Maak niet dezelfde fout als ik en blader snel door, lees ze niet! Alle grote plottwists worden er al in uitgelegd, dus je weet al meteen wie Brienna's vader is, honderden pagina's voor zij het zelf weet. Ik had dit gelukkig niet altijd door en vergat vaak de stamboom zelf. Maar meer oplettende lezers zullen meteen gespoild zijn.
The Long Way to a Small, Angry Planet review: lightfilosofie
In haar debuutroman The Long Way to a Small, Angry Planet neemt Becky Chambers ons mee naar een raciaal…