Toen het gedicht gepubliceerd was (voor het eerst in de NRC naar ik meen) kreeg ik een briefje van Sjef Henderickx, een beeldend kunstenaar uit Schiedam, die het schilderij herkend had uit het gedicht (Henderickx zelf werkt streng abstract, moet ik erbij vertellen). Ook hij wist niet van wie het was, maar hij is daar na naarstig speurwerk toch achter gekomen. Het schilderij (olie op hout, 74×44 cm., uit de collectie Georg Schäfer, Schweinfurt) heet ‘Der Sprung vom Felsen’ en is in 1833 geschilderd door Ludwig Schnorr von Carolsfeld (Königsberg 1788-1853 Wenen). De tandenknarsende ridder aan de rand is niet de vader van het springende meisje en ook geen rivaal in de strikte zin van het woord; het is een ridder die het ius primae noctis had opgeëist, maar liever dan aan deze feodale eis te voldoen, sprongen bruid en bruidegom de afgrond in. ‘Der racheglühende Ritter hat eben seine Beute erreicht, um sie für ewig zu verlieren’, aldus de beeldbeschrijving - toen nog onmisbaar geacht - bij de eerste openbare vertoning van het schilderij, op de ‘Gemaldeausstellung des Kunstvereins’ voor 1833 in het ‘fürstlich Scharzenbergschen Sommerpalaste’.
In de zeer uitvoerige beschrijving wordt overigens niet gerept over het ius primae noctis (het recht van de kasteelheer om met iedere bruid uit zijn gebied de eerste huwelijksnacht door te brengen). De literaire bron van het schilderij was het gedicht Der Kränzelbusch van Friedrich Kind (1768-1843), nu nog enigszins bekend als de schrijver van het libretto voor Webers Freischütz. In dit gedicht wordt wèl duidelijk gemaakt waarom de ridder zo boos is.