Het is de laatste en drukste dag van mijn werkweek en ietwat sikkeneurig heb ik me op de afwas gestort. Even weg van de mensen, lekker bakplaten en borden door de vaatwasser rammen zonder daarbij te glimlachen en de halve wereld een fijn weekend te wensen. Het leven gaat me vandaag uitzonderlijk moeilijk af: er zit een gat in mijn schoen, ik heb wallen ter grootte van de provincie Limburg, broodmessen en baksels vallen spontaan uit mijn handen en overal waar ik ga laat ik een spoor van vernieling en plakken ham achter. Ik ben niet met het verkeerde been uit bed gestapt. Het voelt meer alsof ik geheel zonder benen uit bed ben gedonderd en me alsnog spartelend door deze horrorvrijdag moet zien te hijsen.
Met knikkende knieën loop ik de winkel in. Meneer heeft vast een klacht, zo’n dag is het gewoon. In godsnaam, heb ik saucijzenbroodjes opgespoten met banketbakkersroom? Fouten gemaakt bij het afrekenen? Recep Erdogan beledigd? INVALIDEN EN KINDEREN AAN HET HUILEN GEMAAKT?