ik hoor het liever als het om een echte vriendin gaat. ik had een heel dierbare vriendin, we kenden elkaar zo’n 7 jaar en zagen elkaar wekelijks) die opeens nergens meer op reageerde, de telefoon niet opnam en smoesjes maakte. het was vreselijk want ik begreep niet wat er aan de hand was. heeft nog jaren in mijn hoofd gespookt. pas jaren later hoorde ik van een andere gezamenlijke vriendin dat ze het gevoel had dat onze levens niet paste omdat zij moeder was en ik nog altijd worstelde met zware depressies. had ze me dit gewoon verteld had me dat veel pijn bespaard. misschien had ik het oneerlijk gevonden maar dan was het er ook uit en duidelijk geweest, ik weet zelf ook wel dat zieke mensen geen populair gezelschap zijn, zeker niet in drukke levens. mij zo te laten hangen in onzekerhed was laf en gemakzuchtig en eerlijk gezegd ronduit gemeen. een diepe vriendschap heeft recht op een moeilijk gesprek.
Moeilijk, ik heb vanmiddag een afspraak met mijn ‘vriendin’ om haar te gaan vertellen dat ik ermee stop. Heb er enigszins moeite mee het te gaan vertellen, maar ik weet dat het het beste is voor mij… Ze heeft mij in een moeilijke periode enorm geholpen en ben haar daar ook enorm dankbaar voor…Maar daarentegen heeft ze mijn vertouwen ook geschaad en heeft dat een deuk opgelopen…Ik vertrouw haar niet meer, ook al hebben we daar al eens een gesprek over gehad..Nu ik in rustiger vaarwater ben gekomen, ben ik alles helderer gaan zien… Zij kickt op ‘emotionele afhankelijkheid’ … Nu ik de afgelopen tijd steeds minder vertel en geen contact meer zoek, raakt zij gefrustreerd.. Er zit nog veel meer achter, maar dat is te veel om nu op te schrijven… Het is gewoon beter voor beide.. Ik ben een alleenstaande moeder met 2 kinderen, werk parttime, zij heeft geen kinderen en werkt sinds kort weer fulltime en heeft inmiddels een relatie..