Gedenken in religieuze culturen
Iedere cultuur kent eigen rouwrituelen en gedenkwijzen. Het blijkt dat mensen vanuit iedere cultuur behoefte hebben aan enige vorm van gedenken. De meeste gedenkvormen komen voort vanuit de religie. Religie vormt in de meeste gevallen het kader waarbinnen de rouwrituelen plaats vinden en de wijze waarop herdacht wordt.
Als iemand die ons dierbaar is komt te overlijden doen we er vaak alles aan om de nagedachtenis aan deze persoon levend te houden met foto's, het bezoeken van de begraafplaatsen, het branden van een kaarsje, het ophalen van herinneringen. Juist het levend houden van de herinneringen helpt menig nabestaande met het rouwproces.
De Christelijke cultuur vindt deels haar oorsprong in het Katholicisme. Binnen de katholieke cultuur zijn veel vormen van gedenken zoals het branden van kaarsen, het plaatsen van foto's, maar ook het vieren van Allerheiligen of Allerzielen. Dan bezoekt men het graf van de overledene om te gedenken en in de kerk wordt er speciaal aandacht geschonken aan diegenen die het afgelopen jaar zijn overleden. In de Protestants-Christelijke cultuur is het gedenken meer sober van vorm. Ook hier worden de doden herdacht in gebeden en is de begraafplaats een fysieke plek om de doden te gedenken. Het Jodendom kent in haar gedenken veel overeenkomsten met de Christelijke culturen. Ook hier zijn fysieke gedenkplaatsen en foto's van de nabestaanden belangrijk.
In de Islamitische cultuur gelooft men weliswaar in een hiernamaals, maar moslims branden geen kaarsen en plaatsen ook geen foto's. Dat lijkt te veel op verering en er mag er maar één geëerd worden en dat is Allah. Islamieten gedenken dierbaren in gedachten tijdens de bezigheden van alle dag. Wel kennen moslims de smeekbeden waarin Allah om vergiffenis wordt gesmeekt voor de zonden van de overledene.
Het Boeddhisme, Hindoeïsme en Sikhisme hebben weer een andere visie. De hele religie is gebaseerd op de wedergeboorte van de overledene die zal reïncarneren in een nieuw lichaam (al dan niet menselijk). Er zijn twee plaatsen om een overledene te gedenken. Ten eerste het graf of de urn, waar men niet graag mee geconfronteerd wordt en ten tweede een naambordje in een tempel. Hier gaan de nabestaanden op de sterfdag heen om te gedenken en wensen uit te spreken voor de overledene.