Ieder mens kent in zijn leven voetstuk-val-momenten. Alleen de hoogte van het voetstuk verschilt per mens. We hebben immers allemaal een ego, en we laten ons daar allemaal door verleiden in een poging pijn te vermijden en plezier te bestendigen. Ieder mens zoekt in eerste instantie de makkelijkste weg van genot. Mijn voetstuk-val-moment deed zich voor tijdens/na mijn periode bij EMI Music. Ik had vóór EMI Music een succesvolle carrière gehad als trendwatcher bij FHV/BBDO en als belevenismarketeer bij Y&R en was daar een soort bekende reclame-Nederlander mee geworden. Ik stond continu in allerlei (vak)bladen, presenteerde op allerlei congressen, vloog de hele wereld over en werkte voor de grootste internationale bedrijven.
Ik ging daardoor langzaam maar zeker geloven dat ik écht een bijzondere adviseur was; mijn ego groeide tot olifant-formaat. Maar ik was me dat niet bewust. Toen EMI Music mij vroeg of ik general manager van hun Nederlandse divisie wilde worden, dacht ik dus ook dat ik dat succesvol zou kunnen doen. Sterker nog; ik ging de muziekindustrie hoogstpersoonlijk van een rooskleurige toekomst voorzien. Niet omdat ik arrogant was, maar omdat mijn kunnen continu bevestigd werd. Ik nam afscheid van de reclamewereld met een interview in vakblad Adformatie, waarin mijn ego hoogtij vierde.
Ik bekritiseerde het marketingcommunicatie-vak, en smeet de deur met een knal dicht. Met de stellige intentie om er nooit meer terug te keren. Vervolgens ging het bij EMI Music helemaal niet zo goed. Ik had wel een paar alternatieve strategieën voor de lange termijn, maar natuurlijk kon ook ik de teloorgang van de cd-markt – die de korte termijn kenmerkte – niet keren. En dus ook mijn slechte cijfers niet. Ik moest mensen ontslaan en niet anders dan tot de conclusie komen dat ik helemaal niet zo goed was in het general manager zijn. Daarmee begon mijn voetstukje al behoorlijk af te brokkelen, maar toen ik vervolgens toe moest geven dat ik de marketing advieswereld eigenlijk heel erg miste en niets liever wilde dan terugkeren, moest ik écht door het stof. Ik viel van m’n voetstuk. Ik moest mijn masker laten vallen en met hangende pootjes terugkeren naar die zelfde marketingcommunicatie advieswereld die ik een paar jaar daarvoor zo luidkeels had verlaten. Ik zong niet één maar wel twee toontje lager. Ik schaamde me kapot.