Dat heb ik een behoorlijke tijd volgehouden, een jaar of zeven, totdat het genoeg was en ik een ander plan had. Ik vertrok naar Israël. Eigenlijk wilde ik er niets liever dan verdwalen, door de straten van Jeruzalem, met een fototoestel. Ik had bedacht fotograaf te worden voor National Geographic, daar had ik aanleg voor. 🙂
Zover is het nooit gekomen, toch heb ik mijn boeltje bij elkaar gepakt en een intensieve ‘inburgeringscursus’ gedaan op een instituut waar je zowel de taal als de historische, actuele en religieuze achtergronden leerde van dit krankzinnige land met dat enorm bonkende hart.
Ik kwam bij de televisie terecht als producer van het nieuws. Al meteen de eerste dag was ik er bij, historische gebeurtenis, vrede met Jordanië, niet veel later kwam Arafat terug in Jericho en in Gaza. Ik was in Baghdad en in Polen bij de herdenking van de 50-jarige bevrijding van Auschwitz, ik heb vragen aan Clinton en aan Peres gesteld, ik heb oorlogsmisdadigers geïnterviewd. En ook de slachtoffers, ik was bij busbommen, bij katyusha inslagen, ik heb onder vuur gelegen en op een luchtbed in een luxueus zwembad midden in de woestijn, waar de Conferentie van de Vrede werd gehouden en het nog nooit zo stoffig was.