‘Love In Action’ rockt dusdanig lekker en stevig dat hij het noodgedwongen moet onderbreken: “I can’t stop to hold my pants on”, klinkt het droog uit de mond van de bezwete muzikant. Hij is zichtbaar verrukt: “Kijk nu eens, we are back on the road!”
We zijn al een jaar bekend met het virus en allerlei maatregelen die dit met zich meebrengt maar het blijft vreemd om te zien hoe een drummer met een spatscherm en een roadie met mondkap op hun werkzaamheden uitvoeren op het podium. Sommige fans zien zichzelf terug op een van de vele schermen in de zaal. Wanneer je iets meer betaalde sta je ogenschijnlijk oog in oog met je held die voor even gas terugneemt met ‘Compassion’ en vervolgens kleine tekstflarden vergeet van ‘Can’t Stop Running’. Wellicht is er toch wat teveel afleiding door de vele schermen met de fans die thuis zitten en die tussen de nummers duidelijk hoorbaar zijn zonder dat zij het zichzelf bewust zijn. Zelfs hier wordt er tijdens de muziek doorgekletst maar in dit geval is het met een simpele mute-toets te verhelpen.
Ondertussen wordt de show voortgezet met “A Little diddy from ‘Nearly Human’: ‘The Waiting Game’. Ik was bijna vergeten hoe het voelt om hard te werken”, aldus Rundgren die zich halverwege de avond behoorlijk op zijn gemak begint te voelen. Hij maakt zelfs grapjes over zijn Broadway-carrière die met ‘Up Against It!’ maar nauwelijks van de grond kwam en een zeer vroege dood stierf. Bruce McDaniel, de veelgevraagde sessie-gitarist moet er hartelijk om lachen. Hij verkeert in bloedvorm, evenals zijn collega, Bobby Strickland die al jarenlang het publiek tijdens de live-shows omverblaast met zijn stomende sax-solo’s.
Storend zijn de achtergrondgeluiden die te horen zijn van het virtuele publiek tijdens de rustige passages. Problemen met het geluid zo lijkt het, maar niet van het podium afkomstig. “Help me try to feel it”, klinkt het sensueel vanuit de achtergrondvocalen. ‘Feel It’ is de enige track van het album, naast Elvis Costello’s ‘Two Hitlers’ dat vanavond overigens ontbreekt, die niet volledig afkomstig is uit de pen van Rundgren. Hij schreef deze namelijk samen met The Tubes en de reeds overleden Vince Welnick. Na bijna anderhalf uur beginnen de stembanden van Rundgren toch enigszins in de problemen te komen: “Sing and shout it, tell the world about it”, smeekt hij zijn publiek. Todd zelf lijkt het maar nauwelijks aan te kunnen. Desondanks wordt het door Robert Palmer bekend geworden ‘Can We Still Be Friends’ uitermate sterk uitgevoerd en klinken de prachtig ingetogen achtergrondkoortjes bijna hemels. Aangezien deze lang wordt uitgerekt is er tijd om nog even op te laden voor een indrukwekkende finale. Deze begint al vroeg en verwacht geen zoete Valentijn-ballades vanavond. Het wordt harde synth-pop in een krachtige uitvoering van ‘Rock Love’. De 72-jarige veteraan rent en springt en haalt alles nog even uit de kast voor zover dat nog mogelijk is. Het is best gewaagd om het gevoelige ‘Hawking’ nu nog in te zetten maar het blijkt een geweldige zet om deze troef op dit moment te spelen. Het is een schitterende opmaat voor ‘The Want Of A Nail’, de machtige opener waarmee hij samen met Bobby Womack op ‘Nearly Human’ een geweldige indruk maakte. “Een opname waarmee een droom werd vervuld”, zoals hij later in een interview aangaf.
Zoveel jaren later blijkt deze bijzondere gebeurtenis nog altijd goed voor een hoogtepunt tijdens de live-show. Het is niet mogelijk om een verbijsterd publiek achter te laten maar de gezichten van de fans die de schermen laten zien, zijn veelzeggend. Plotseling begrijpt iedereen de keuze om dit album vanavond centraal te stellen en is het ook geen probleem dat er twee van de tien albumtracks achterwege blijven.
De band verlaat het podium maar niet voor lang. Bruce blijkt zijn een van zijn nieuwe schoenen te hebben gebroken en keert terug op sokken. De achtergrondzangeressen, waaronder Michele ‘Whats-her-name’, zelfs op blote voeten. De kop is er duidelijk af. De sfeer is ontspannen en uitgelaten. “Ok Buffalo, you know the words, show me your hands”, alsof hij ‘Hello It’s Me’ in het uitverkochte stadion van de Buffalo Bills speelt. Het krijgt nog een religieus karakter wanneer The Reverend Rundgren “What is your guiding light?” predikt en zich vervolgens afvraagt waarom we eigenlijk happy moeten zijn op een wereld in deze erbarmelijke staat. Op het forum dat tegelijkertijd met het optreden bezocht kan worden verschijnen plotseling termen als ‘Rundgren is GOD’. Na de uitsmijter ‘I Love My Life’ waarmee ook het album eindigt, is het afgelopen en heeft Todd Rundgren, “Buffalo, you’ve been so kind to us!”, zijn fans vanuit Chicago, Illinois op een meer dan aangename wijze ontzettend belazerd maar tevens een onvergetelijke avond bezorgd. Weinigen die daar zo goed mee weg komen….