Laat je verrassen door dit nieuwe album van The Kingsbury Manx, een kwartet uit Chapel Hill, North Carolina. Dat is een omgeving waarin americana en southern rock hoogtijdagen vieren. Toch hoef je daar niet op te rekenen, als je gaat luisteren naar Bronze Age. De muziek lijkt namelijk veel meer op Britse folkpop uit de late jaren 60 en vroege jaren 70. Hoewel meteen de aantekening dat de band op dit album toch wel verder gaat dan alleen dat.
Soms gaat de band namelijk lekker los, met fuzzy gitaar en stevige drums. Verder zijn op nummers als In The Catacombs en op het prachtige How Things Are Done duidelijk psychedelische invloeden te horen. Dat laatste nummer, met de meeslepende hammond, zou perfect hebben gepast op een album uit de jaren 70. Mooi is ook hoe de band hier speelt met een tempowisseling.
De schijf telt 11 nummers en die kennen allemaal veel sfeer: af en toe is die sfeer melancholisch, toch is er ook veel vrolijkheid. Dat geldt vooral voor de uptempo nummers, zoals Future Hunter, Solely Bavaria en Custer’s Last. Die knallen er lekker in, maken het verlangen naar het voorjaar alleen maar groter.
Bronze Age kent dus veel aangename verrassingen: van de blazers op het lieflijke Handsprings (hieronder te beluisteren) tot de strijkers op Glass Eye (een nummer dat op het laatst trouwens ook een stukje samenzang kent, dat zo typisch is voor de folkpop). Toch laat de band de jaren 60 en 70 soms ook ver achter zich. Eén van de instrumenten op deze track is namelijk de Animoog. Dat is een synthesizer, speciaal ontworpen voor de iPad. Het wordt hier gebruikt voor een psychedelische sfeer die teruggaat in de tijd.
Met een beetje van toen en een beetje van nu is dit 6e album van de band (die officieel al bestaat vanaf 1999) dus positief verrassend en daarmee dan ook zeker de moeite van het beluisteren waard.
De uit Nashville afkomstige singer-songwriter Bobby Bare Jr. kreeg de country met de paplepel ingegoten, want ook zijn vader was een singer-songwriter in het genre. De makkelijke weg was geweest om radiovriendelijke hap-slik-weg country te maken die het gegarandeerd goed zou doen in Nashville, maar zo zit Bobby Bare Jr. niet in elkaar. Met zijn altijd van muzikanten wisselende band genaamd Young Criminals’ Starvation bewandelt hij namelijk een veel uitdagender pad. In deze band zitten vaak niet de minste name, zo werkte hij al samen met leden van onder andere My Morning Jacket en Lambchop.
Jawel in essentie is dit een toegankelijk countryrock album, maar invloeden van onder andere soul, garagerock, folk en zelfs een vleugje krautrock worden met gemak toegevoegd. Het zorgt voor een veelzijdige plaat, waarop elke track net dat beetje anders klinkt. Aan toegankelijkheid wordt niet ingeboet, want ondanks de vele invloeden, blijft het luchtig en makkelijk in het gehoor liggen. De luchtige sfeer staat in contrast met het concept van dit album; namelijk de scheiding van zijn eerste vrouw, waarmee hij zijn eerste kind (nu 3 jaar oud) had. Hoewel de thematiek dus zwaar is, doorspekt hij zijn teksten met wilskracht en humor. Het nadeel is dat de plaat misschien wat diepgang mist, maar op deze manier blijft het wel een leuk en makkelijk beluisterbaar album. Tel daarbij op dat de speelduur van 40 minuten zo voorbij schiet en dan is de PLAY-KNOP snel weer gevonden.
Het geheel is wel erg vol en druk, dit komt zowel muzikaal als productioneel naar voren. Ondanks de eerder genoemde aanstekelijkheid, kan verzadiging daardoor wel op de loer liggen. Het is geen album dat je even rustig opzet, daarvoor is het te direct in zijn benadering. Een klein kritiekpuntje op een album dat door zijn veelzijdigheid fijn en eerlijk overkomt.