Geloven thuis - Sint Maarten en 'De bedelaar en de mantel van Martinus'
Maar hoe zou het toch verder zijn gegaan met de mantel van Sint Maarten?
Marjet de Jong maakte hier het volgende verhaal over. Het zou zomaar zo kunnen zijn gegaan....
Toen de bedelaar bij de poort de volgende morgen wakker werd, voelde hij verbaasd aan de prachtige halve rode mantel die hij om had. Hij herinnerde zich een briesend wit paard dat vlak voor zijn neus stil hield, de stem van de ruiter die iets tegen hem zei, zijn zwaard trok en plotseling de helft van zijn grote soldatenmantel afsneed.
De bedelaar had de mantel omgedaan en had heerlijk geslapen ondanks de bittere kou. Dit was de mooiste aalmoes die hij ooit had gekregen.
'Ik ga de soldaat zoeken,' dacht hij. 'Ik wil hem bedanken.'
De bedelaar kwam stram overeind en liep door de poort de stad in. De mensen keken hem nieuwsgierig na en fluisterden: 'Is dat niet de bedelaar? Wat ziet hij er knap uit.' Hij vroeg links en rechts waar de soldaat op zijn witte paard was gebleven. 'Deze straat uit,' zei de een. 'Naar het paleis,' zei de volgende. De bedelaar was nog nooit zo dichtbij het paleis geweest.
De bedelaar liep door in zijn halve, halve rode mantel. Op het plein voor het paleis zat een koopvrouw met appels en noten. Ze had een kindje op haar schoot dat erbarmelijk klaagde. 'Wat is er aan de hand?'vroeg de bedelaar. 'Koopt u toch wat appels meneer,'zei de vrouw, 'dan kan ik een dekentje kopen voor mijn kind, het kan niet slapen van de kou.' De bedelaar wist hoe dat voelde. Hij bedacht zich geen moment en scheurde zijn stuk mantel nog een keer in tweeën. Toen het kind het warme dekentje voelde, werd het direct stil.
De bedelaar kwam langs een jongen die zat te huilen bij de brokstukken van een schaal met eieren. 'Wat is er gebeurd?' vroeg de bedelaar.
'Ik moest deze eieren verkopen om geld te verdienen voor mijn familie,'snikte de jongen, 'maar de schaal viel uit mijn handen. Ik heb nog een paar eieren over, en niets om ze in te dragen.' De bedelaar pakte de rest van zijn mantel, scheurde er de helft af en liet de jongen zien hoe hij daar de tere eieren in kon dragen.
Met zijn laatste stukje mantel liep de bedelaar verder om de soldaat te zoeken. Ineens zag hij het witte paard voor de paleisdeur staan. Een oude knecht was bezig het paard te poetsen. 'Waarom laat u de borstel steeds uit uw handen vallen?' vroeg de bedelaar.
'Ach, mijn handen doen pijn van het harde werken,' zei de oude man. 'En met deze kou voel ik helemaal niets meer.'
'Hier, zei de bedelaar, en scheurde zijn laatste stukje mantel in tweeën. Wikkel deze warme doek om je hand. En vertel me dan waar de eigenaar van dit paard is!'
'Heer Martinus bedoelt u?'zei de man, 'Daar komt hij net aan.'
De bedelaar liep met uitgespreide armen op Martinus af en viel voor hem neer. 'Dank u, heer, voor de mantel die u me gegeven hebt!'
'Maar goede man, waar is hij gebleven?' vroeg Martinus.
'Ik … kwam een weeskind tegen en toen heb ik…' begon de bedelaar. Maar de oude knecht kwam ertussen: 'Ik heb weer warme handen dankzij uw doek.' Daar kwam de jongen aangerend en riep: 'Al mijn eieren verkocht! Ze lagen zo mooi op het rode kleedje dat iedereen kwam kijken.' Ook de appelvrouw kwam met haar kind zachtjes aanlopen: 'Dank u heer, mijn kind slaapt als een roos onder de rode deken.' Toen hoorden zij in de verte fluitspel. Het weesmeisje kwam eraan, met haar rode omslagdoek, om hem te bedanken met een liedje. De bedelaar stond met het laatste stukje mantel in zijn hand en dankte Martinus opnieuw 'Dankuwel heer, dat ik eindelijk iets had om weg te geven.'
Martinus zag hoe zijn mantel heel veel mensen blij had gemaakt. De tranen sprongen hem in de ogen. Maar daar wist de bedelaar wel raad mee …