Hij zat te worstelen, maar de dierverzorgster drukte hem gewoon weer naar beneden het bad in. “Aiden, als je gewoon rustig doet, dan gaat het veel sneller,” zei ze een beetje gefrustreerd. Hij kon haar niet verstaan maar hij hoorde wel de frustratie door haar stem. Hij blafte even kort, als teken dat hij het daar niet mee eens was. Als hij zo spartelde dan liet ze hem er misschien wel weer uit. Hij had er namelijk zo’n hekel aan. Waarom moesten ze hem nou weer in een bad zetten. Hij kon zichzelf prima wassen. Hij werd er altijd chagrijnig van. Hij snapte het nut gewoon helemaal niet, de logica. Eigenlijk wouden ze gewoon niet dat hij zand en troep naar binnen liep, dus dan moest hij maar weer in dat bad en naar hun shampoo ruiken. Alleen hij had een hekel aan die geur, die sterke bloemengeur. De dierverzorgster draaide zich om om de shampoo te pakken, meteen greep hij zijn kans. Hij schoot onder haar arm door en sprong uit het bad. “Aiden!” riep ze hem boos naar, maar hij luisterde niet. Hij rende met een noodgang de trap af, waarbij hij bijna struikelde. Hij wist dat hij nou allemaal water door het gangpad liep en dat ze dat weer met een handdoek op moest drogen, maar dat was haar eigen schuld. Dan moest ze hem maar niet in bad stoppen. Hij rende naar buiten. Hij hoorde dat ze niet achter hem aan kwam, ze wist dat dat tevergeefs zou zijn. Op het plein stond hij stil en keek hij een beetje verontwaardigd achterom. Toen snoof hij en schudde hij zijn vacht uit. Het was echt een grote onzin. Zijn stemming klaarde langzaam weer op nou hij de shampoo ontlopen was. Hij schoot weer weg, langs de bloementuin, de speelplaats het loofbos in. Na een tijdje begon hij te hijgen. Het was dan nog niet warm, maar van veel rennen kreeg je het nou eenmaal warm. Hij stopte met rennen toen hij bij de heide aankwam. Hij spitste zijn oren en tilde zijn kop wat hoger in de lucht zodat hij de geuren goed kon ruiken, maar hij hoorde en rook de herder niet. Ook zag hij hem nergens. Dus liep hij verder, de herder was niet in dit gedeelte met zijn schapen dus zou hij ook niet opeens door hem of zijn honden verrast worden. Hij kneep zijn ogen tot spleetjes toen hij een klein stipje in de verte zag. Het leek op een kitten. Nieuwsgierig kwam hij dichterbij. Ja, het was inderdaad een kitten die een muis aan het opeten was. “Hallo,” zei hij rustig terwijl hij voor haar stil stond. “Is de muis lekker?” Hij keek haar glimlachend aan. “Mijn naam is Aiden,” vervolgde hij met een knik. Toen ging hij zitten zijn nachtzwarte ogen keken kalm in die van haar.
Ze was net bezig om het laatste hapje van haar muis naar binnen te werken toen ze een geluid horden . het jongen beest had haar haren recht over eind gezet en keek verbaast op naar het grote dieren voor haar. “hallo'' ze deed haar kop een beetje schuin '' mijn naam is Blauwster. Bang en verbaast dook ze ineen. wat was dat voor een dier voor haar.
ineens dacht ze aan wat de clan had gezegd over grote gevaarlijk beesten die bij 2 beens wonden, ze keek even op naar het grote beest voor haar. de jongen poes wist niet wat ze moest doen. ze keek langs het dier af een zag een boom staan. met een angst sprong sprong ze op en vluchten de boom in. ze kroop op de hoogst tak en keek op het dier beneden neer. moets ze nu de heel tijd in deze boom zitten, van haar eigen idee raken ze in paniek ze kroop wat dachten bij de boom en letten goed op haar evenwicht. het was voor haar de 2e keer dat ze in een boom was geklommen.