[gedaagde] heeft in deze procedure gemotiveerd betwist dat hij zich schuldig heeft gemaakt aan passieve omkoping en overigens dat hij onrechtmatig heeft gehandeld.
De rechtbank is van oordeel dat [gedaagde] en [naam 5] een ontoelaatbare en onrechtmatige afspraak hebben gemaakt eruit bestaande dat [gedaagde] EUR 1 miljoen zou ontvangen als hij positief zou adviseren over en mee zou werken aan de overname door Electrabel. [naam 5] heeft het als volgt omschreven: "Vraagt fee voor medewerking. Komt neer op 1 mio euro schriftelijke bevestiging" (zie 2.7. hiervoor) en "Hij (toevoeging rechtbank: [gedaagde] ) kan naar mijn oordeel van grote waarde zijn voor ons in dit overname-traject en wellicht ook daarna in het integratietraject. Hij heeft wel een fee van € 1 mio voor zijn bemiddeling geclaimd." (zie 2.8. hiervoor). [gedaagde] heeft ook naar de afspraak gehandeld. Zo heeft hij [naam 5] aangegeven dat Electrabel het bod niet te hoefde te verhogen vanwege het bod van Dong (zie het e-mailbericht van [naam 5] aan [gedaagde] van 2 juli 2006 en het e-mailbericht van [naam 5] aan [naam 6] van 14 februari 2006). [naam 5] heeft op zijn beurt ervoor gezorgd dat [gedaagde] via Woldomus uiteindelijk EUR 1 miljoen heeft ontvangen.
Dat het een ontoelaatbare en onrechtmatige beloning betrof realiseerden [gedaagde] en [naam 5] zich ook. [naam 5] merkt daarover op dat er niets op papier moest komen, het was een 'gentleman 's agreement ' (hiervoor 2.11.) en hij heeft de afdeling inkoop van Electrabel (die navraag deed over de betalingen aan Woldomus) geantwoord dat er geen nadere gegevens aan de facturen ten grondslag lagen en dat de opdracht (ook door de afdeling inkoop) strikt vertrouwelijk behandeld moest worden. Ook [gedaagde] wist dat de door hem bedongen vergoeding niet was toegestaan en dat hij daarvan in ieder geval melding moest maken bij de RvC (zie ook hierna r.o. 4.12.). Dat heeft hij niet gedaan. Sterker nog, [gedaagde] heeft bewust geprobeerd zijn persoonlijke beloning van EUR 1 miljoen buiten het zicht te houden van Rendo en de RvC. Dat blijkt uit het feit dat [gedaagde] wilde dat het bedrag apart op een escrow rekening ten gunste van [gedaagde] zou worden gestort, waarna het vrij zou moeten vallen direct na de verkoop van Rendo (2.13. hiervoor). [naam 7] (van de zijde van Electrabel) heeft [naam 5] er in dat verband nog op gewezen dat het er op lijkt dat [gedaagde] zijn beloning bewust buiten het zicht van Rendo/RvC wil houden. Bovendien heeft [gedaagde] achteraf een (volstrekt niet overtuigende) reden getracht te fabriceren voor de door Woldomus ontvangen gelden (zie daarvoor ook hetgeen de rechtbank hierna overweegt). Dat maakt zijn handelwijze des te kwalijker. Tot dat oordeel kwam ook de meervoudige strafkamer (bij vonnis van 10 novemer 2016). Weliswaar heeft dat vonnis in deze procedure geen dwingende bewijskracht, maar daarin wordt het onrechtmatige karakter van de betaling in duidelijke en niet mis te verstane bewoordingen vastgesteld.
Het feit dat het een onrechtmatige en ontoelaatbare betaling betrof, volgt ook uit het feit dat (dus) ook niet gebleken is dat [gedaagde] - anders dan zijn medewerking aan de overname van Rendo door Electrabel - enige reële tegenprestatie heeft verricht voor betaling door Electrabel van EUR 1 miljoen. Vaststaat dat [gedaagde] na de overname voor Rendo c.s. is blijven werken. Het enkele feit dat [gedaagde] na de overname werkzaamheden bij Electrabel heeft uitgevoerd, verklaart dan ook niet waarom aan Woldomus EUR 1 miljoen is betaald. Rendo c.s. heeft in dit kader ook aangevoerd dat het om werkzaamheden ging die [gedaagde] in zijn hoedanigheid van algemeen directeur op grond van artikel 14 van de overnameovereenkomst ("SAMENWERKING NA CLOSING") van 29 september 2006 diende uit te voeren.