Roodkop langstaartparkiet | Psittacula longicauda modesta
ROODKOP LANGSTAARTPARKIET (Psittacula longicauda modesta) (Fraser, 1845)
Bij de langstaartparkiet kennen we vier ondersoorten:
Malakka langstaartparkiet - (Psittacula longicauda longicauda) (Boddaert, 1783)
Roodkop langstaartparkiet - (Psittacula longicauda modesta) (Fraser, 1845)
Nicobar langstaartparkiet - (Psittacula longicauda nicobarica) (Gould, 1857)
Andamanen langstaartparkiet - (Psittacula longicauda tytleri) (Hume, 1874)
Natuna langstaartparkiet - (Psittacula longicauda defontainei) (Chasen, 1934)
De Roodkop langstaartparkiet komt voor op het eiland Enggano in Indonesië.
Ongeveer 48 centimeter, vleugel lengte 192-208 mm, staart lengte 180-231 mm.
Beide geslachten zijn uiterlijk goed van elkaar te onderscheiden. De pop heeft een donkergroene kin en schedel. Het donkerroze op de wangen is minder intensief van kleur en loopt minder ver door als bij de man. De staartpennen zijn bij de pop duidelijk korter als bij de man en verder is de pop in het bezit van een zwarte boven- en ondersnavel.
UITERLIJK LANGSTAARTPARKIET
UITERLIJK ROODKOP LANGSTAARTPARKIET
De Roodkop langstaartparkiet lijkt op de nominaatvorm maar zowel man als pop zijn groter. Vooral het lichaam zelf is veel forser. De gehele kop is diep rozerood van kleur inclusief de schedel met op het voorhoofd een groene waas en een duidelijke teugelstreep. De wangen zijn diep rood en de achterkop is roodbruin met een groene waas. De staart is bij deze ondersoort wel veel korter. Het verschil tussen de pop van de Roodkop langstaartparkiet en de nominaatvorm zit voornamelijk in het formaat en in de kopkleur. De Roodkop langstaartparkiet heeft een roodbruine achterkop met groene waas. De Roodkop langstaartparkiet komt niet in Europa voor.
Het zijn bijzonder actieve vogels die de gehele dag door al klauterend en schreeuwend aanwezig zijn. Om aan hun knaaglust te voldoen is het raadzaam regelmatig verse berken, wilgen en of fruitboomtakken te verstrekken. Hier kunnen ze zich op botvieren en laten ze de voliere met rust.
Langstaart parkieten zijn niet echt te beschouwen als winter harde vogels. Het zijn warmtebehoeftige vogels en men dient daar rekening met te houden. Het is aan te raden om de volière in de winter wint en tochtvrij te hebben, ook is het aan te raden dat vogels zich in een vorstvrij binnenhok terug kunnen trekken. De afmetingen voor een geschikte buitenvolière zou 4 aan 5 meter zijn met een breedte van 1 meter en 2 meter hoog. Een vorstvrij binnenhok met een afmeting van 1 bij 1,5 meter en 2 meter hoog is ideaal. Gezien de knaaglust van de vogels kan de buitenvolière het beste gemaakt worden van metaal, bijvoorbeeld aluminium. Vergeet niet een portaal of sluis aan te brengen in de volière. Langstaartparkieten zijn vliegensvlug en een portaal of sluis zorgt ervoor dat de vogels er in een onbewaakt moment niet van door gaan. Als volièregaas kan gekozen worden voor gaas met een afmeting van 19,0 x 19, 0 x 1,45 mm. Indien sprake is van meerdere buitenvolières dienen deze onderling van elkaar gescheiden te zijn met dubbel gaas tenzij er ondoorzichtige tussenwanden tussen de volières geplaatst zijn die onderling contact onmogelijk maken. Dubbelgaas en ondoorzichtige wanden tussen de buitenvolières voorkomt dat de vogels elkaar door het gaas kunnen verwonden.
De vogels zijn warmtebehoeftig en moeten zich tijdens de koude wintermaanden kunnen terugtrekken in een verwarmd binnenverblijf (ca. 15 °C). Langstaartparkieten blijken behoorlijk stressgevoelig te zijn. Rust in de onmiddellijke omgeving van de vogels is daarom een vereiste!
Langstaartparkieten hebben als basis een zaadmengeling nodig voor grote parkieten. Naast de basisvoeding kan men de vogels ook een mengeling van krachtvoer, universeelvoer en kiemzaad geven. De verhouding van de mengeling houd men één op één. Deze vogels hebben graag elke dag wat vruchten die kan men wisselen met bramen, vuurdoorn, bosbessen, rozenbotels enz. Naast bovenstaande voeding mag er geen grid en maagkiezel ontbreken, dit moet elke dag aanwezig zijn. Net als bij alle andere vogels dienen de vogels voldoende schoon en vers drinkwater tot hun beschikking te hebben.
De broedperiode in Europa ligt niet echt vast. Er zijn legsels gemeld uit een periode die liggen tussen april en november. Eén van de moeilijkste aspecten bij deze soort is het samenstellen van een goed harmoniërend koppel. Omdat er weinig vogels beschikbaar zijn is het ruilen van vogels erg moeilijk. Er zijn weinig kweekverslagen bekend met deze vogels. Bekend is dat zich vaak storingen voordoen tijdens het broedproces. Hoge sterfte onder de jongen komt veel voor. Waarschijnlijk komt dit door te lage temperaturen in het nestblok waardoor de jongen te snel afkoelen en niet meer bedelen om voer. Sommige kwekers melden dat de vogels zeer gevoelig zijn voor temperatuurveranderingen en dat de temperatuur in het nestblok constant zo rond de 30 °C dient te liggen. De pop legt gemiddeld 2 tot 4 eieren die om de dag worden gelegd. Na een broedduur van ca. 24 dagen worden de jongen geboren. De jongen blijven zeven tot acht weken in het nestblok alvorens ze uitvliegen. Hierna worden ze nog twee weken door de oudervogels (bij)gevoerd alvorens ze zelfstandig zijn.