Hypes. Ik ben er niet zo goed in. Loop altijd een beetje achter de feiten aan. Denk ik iets heel nieuws en hips gevonden te hebben, blijkt het al jaren te bestaan. Ach ja, voor mij is het dan toch nieuw.
Zo ook het minimalisme. Ooit van Dave Bruno en het 100 dingen project gehoord? Ik dus niet. Tot nu dan. Ik las erover in een of ander tijdschrift. Dat we met zijn allen teveel spullen hebben. “Ja, dat is zo.” En dat we te zeer gericht zijn op consumeren. “Oké, kan ik me in vinden.” En dat je kunt leven met maximaal 100 dingen. “Wat? Hoeveel?” Ik heb zijn TEDtalk maar eens bekeken. Verder lezen…
Toepasselijk vond ik. Want wie geen fouten maakt, komt nooit verder. Fouten maken, dat wordt mijn goede voornemen voor 2016. Moet lukken toch?
Dochter mocht trakteren op de opvang en ik had de ochtend vrij genomen om erbij te zijn. Nu is het feest voorbij en heb ik dus tijd over. Raar hoor. Nog even gauw langs de supermarkt. Alvast aardappels schillen voor vanavond. Wat doe ik nu? Niks! Wat heerlijk. Kop thee, stuk chocola, tijdschrift, languit op de bank. Moet ik vaker doen! Pardon, mág ik vaker doen.
Gister kreeg ik een app van een lief iemand. Het was een tekst van de Dalai Lama. Vreselijk zweverig, zou ik jaren geleden zeggen. Maar toch zo waar. Verder lezen…
Dochter is bijna jarig, dat moet gevierd worden. Met taart natuurlijk. En koek en chips en drank. Maar vooral met taart.
Maar dan het dilemma: welke taart? Bak ik appeltaart of maak ik een chocoladekoek. Of misschien toch maar cupcakes. Lekker snel klaar. Want ik heb weinig tijd en ook nog 16 traktaties te knutselen voor de opvang. Taart kopen dan maar? Nee, niet verantwoord genoeg. Het is immers overal hip en home made wat de klok slaat. Dan kan ik toch niet aankomen met een gekochte taart? Ik moet gewoon zelf wat bakken. Kan best, de avond van tevoren ofzo. Verder lezen…
Zaterdagochtend. Man en zoonlief slapen nog. Dochter zit in haar pyjama te kleuren aan tafel. Ik zit ernaast met een kop thee en een tijdschrift. Ontspannen… zou je denken.
“Morgen komt er visite, wat ga ik in hemelsnaam koken? Niet aan denken nu. Kijk liever naar je dochter!”
Mijn hoofd maakt overuren, zelfs in het weekend. Geniet ik wel genoeg? Zie ik wel hoe mooi het leven eigenlijk is?
Ik lees een interview met een Vlaamse psychiater. “De kunst is loslaten en niet te veel te pretenderen dat ons leven maakbaar is”. Loslaten, genieten van kleine dingen, leven in het moment. Klinkt goed. Maar, hoe doe je dat? Iedereen om mij heen lijkt met hetzelfde te worstelen. Hoe houd je al die ballen in de lucht? Je wil alles doen en alles zijn. Een leuke moeder (liefst ook nog pedagogisch verantwoord), goede vriendin, fijne collega, liefhebbende partner en dat alles in een keurig opgeruimd en mooi gestyled huis. Herkenbaar? Verder lezen…
Vandaag heb ik bedacht dat ik het durf, een blog beginnen. Een blog over ons hectische, drukke, overvolle leven. Maar vooral een blog over de dingen die het leven leuk maken. Want door al dat rennen, vliegen, springen zou je haast vergeten dat je eigenlijk best een heel leuk leven hebt.