De schrijver koos voor een opmerkelijke structuur. Het gehele verhaal bestaat uit dialogen (…) Het is een structuur die goed uitpakt, het geeft het verhaal schwung. Dat komt ook door de humor die in de dialogen verborgen ligt (…) Sterk is ook de dialoog met ‘de schrijver’ en het spel dat Dautzenberg in deze dialoog speelt met het schrijverschap en het genre van de autobiografische roman (…) De gesprekken met de vader verdienden meer pagina’s. Ik hoop dat Dautzenberg hier nog eens een roman aan gaat wijden
Ondanks de zeer expliciete vorm – het van begin tot eind volhouden van de directe rede – ervaart de lezer Samaritaan als een verhaal uit één stuk (…) Het beeld dat er uit oprijst van het medische circuit zou om te lachen zijn als het niet zo herkenbaar waar, schrijnend en relevant door actualiteit was (…) Samaritaan is een baldadig boek, een zedenschets die heel goed waar gebeurd zou kunnen zijn, maar net zo goed uit de duim van de schrijven gezogen kan zijn. Voor het boek maakt dat niet uit