De lichten, de dekens, de regen, de omhelzingen en de hand van de arts waren voor mij symbolen van de veiligheid, van de zachtheid, die ik nooit de mijne had kunnen noemen....
Ineke, klaarblijkelijk ben je zeer veel te kort gekomen in jouw ouderlijk huis. Dat nu alleen de dokter dat gevoel van geborgenheid kon geven...
Wat een veerkracht schuilt er in jou dat je ondanks dat alles zo intensief hebt geleefd, nog leeft, en in staat ben om over jouw levenservaringen- en bevindingen te schrijven. Dat je lange tijd nog zo mag doorgaan!
Adembenemend mooi beschreven, maar nog meer adembenemend de kille waarheid van je kindertijd. Je bent geslagen/mishandeld door je moeder en iedere glimp tot spontane groei werd door haar onderdrukt en weggemaakt. Je snakt naar veiligheid en zachtheid. Je behoefte naar tederheid is altijd groter geweest en is nog altijd groter, dan wat jij in feite krijgt. In die zin is je leven een tragische verlenging van je vroegere gezinssituatie. Weet je, dat er baby's zijn, die overlijden door te weinig tot geen aanraking, hoe essentieel het is om als mens de warmte van een ander te mogen voelen en binnen te laten. Dat weet jij als geen ander!...