Ik en mijn speelman » Leeuw, Aart van der » 1927 - Pag. 124 | Delpher
man, die zijn geld in de Antillen had verdiend, en hoe na zijn afscheid uit het leven zijn vrouw, die een oude harpij was, mij tot den opvolger van den ontslapene had bestemd. Ik had het geweigerd, waarop heel mijn famihe, mijn vader, de deurwaarder, wien de pruik altijd scheef op het hoofd staat, mijn moeder, mijn ooms, met den bril van den schoolmeester, den stok van den stadsklerk, mijn tantes, mijn nichten, mijn neven, allemaal naar me toe waren geijld, om mij hun bevelen en smeekbeden op het geweten te binden. Wat mij op de vlucht had gedreven en in Valentijn's armen gejaagd.
"Meester Fridolin, dat was een goed en kloek besluit," riep het meisje met warmte, terwijl ze mij hartelijk toeknikte.
Ik bloosde van schaamte. Maar gelukkig werd haar aandacht afgeleid. Zij richtte zich half van de bank op, welfde een hand boven de oogen en vroeg toen fluisterend, of daar niet iemand langs de heesters sloop.
Valentijn schudde het hoofd. "Wel geloof ik, dat het weerhcht aan den einder," zeide hij.
Tegelijk, als om haar zóo gerust te stellen, nam hij de gitaar op de knieën en greep in de snaren.
Heeft hij ooit wel zoo heerlijk gezongen, breidde bij niet in zijn jubelen een diepen, blauwen hemel over