maakte onrustig. Ze keek naar het vogeltje, dat met schuwe sprongetjes wipte van het eene stokje naar het andere in de koperen kooi, en even klagelijk antwoordde,
toen ze streelend riep : "Piet!... Pie iet!"
Kruisend de armen over elkaar, huiverde ze. Een oogenblik dacht ze erover haar toevlucht te zoeken bij mevrouw Harlink, maar die — langer dan zij gewend aan alleenzitten, misschien er reeds mee vertrouwd — zou haar kleinmoedigen angst begrijpen.
Ze stond op, nam van de piano den zwaren band van Beethoven, sloeg ritselend de bladen om, legde het boek weer terug. Maar gelijk bedacht ze, dat de fel-bewogen Dmoll-sonate juist geschikt was om bij zulk stormweer door te nemen.
Ze begon, speelde met temperament. Doch nauwelijks aan het begin der doorvoering klonk boven het pianissimo
het gerinkel van de electrische bel. Toch Leny?
ze had wel beloofd te komen, maar bij zulk noodweer, dacht je niet anders dan dat ze kalmpjes was thuisgebleven.
Het bekende tikje op de deur, of liever het familiare getokkel ....
Clémence trok de deur open. "Eenig, dat je tóch gekomen bent!. .." "Hier, ga zitten." Zij boog het scherm, dat bed en waschtafel afscheidde van het overig meubilair dichter naar den hoek. — "Schuif maar bij de kachel n kussen voor je rug ?... toe nou! je moest tusschen de