Deze in situ installatie werd gerealiseerd in januari 2014 ter gelegenheid van de 2de verjaardag van het initiatief 2m3. 26 kunstenaars werden gevraagd om een interventie of performance uit te werken van maximum 3 minuten. Deze werden opeenvolgend getoond. Dit event vond plaats op de 11de verdieping van een verlaten kantoorgebouw te Brussel.
So it goes… vond plaats in een gang die de verschillende ruimtes verbond. Bepaalde lamellen van het bestaande systeemplafond, typisch voor dit soort kantoorgebouwen, werden uitgerust met electromagneten, zodat ze gecontroleerd kon vallen. Op een onbestemd moment, tussen twee performances in, werd de installatie geactiveerd. ( Er was enige regie om ervoor te zorgen dat het veilig was vooriedereen ) Het scenario was heel eenvoudig en de ganse actie duurde niet langer dan twee minuten. Eerst vielen enkele lamellen met kortetussenpozen om de aandacht van het publiek te trekken. Daarna kwam een grootdeel van het plafond naar beneden. Min of meer op het einde van deze actie ging het ganglicht uit. Vervolgens volgde een luide chime. Veranderend gekleurd licht viel door de ontstane opening binnen en verlichtte de ravage in de gang.
Een tweede opname, gemaakt in een lege ruimte, is te bekijken via volgende link : https://vimeo.com/104457698
De titel van het werk en de begeleidende quote zijn van een Tralfamadorian, een buitenaards wezen dat zich richt tot Billy Pilgrim, het hoofdpersonage in Slaughterhouse 5 van Kurt Vonnegut. Billy Pilgrim is losgeraakt van de tijd. De gebeurtenissen die zijn leven uitmaken, beleeft hij op een niet lineaire manier. Hij beleeft verleden, heden en toekomst door elkaar, net zoals een Tralfamadorian. Hierdoor heeft hij geen vat op de werkelijkheid, hij kan alleen ondergaan wat hem overkomt. Dit maakt hem machteloos over al wat het huidige ogenblik brengt en de implicaties ervan voor de toekomst. Maar de Tralfamadorian stelt hem gerust :