Reisverslag Huuronzecamper rondje Alpen
2018 – Duitsland, Zwitserland, Italië, Frankrijk
Kerkwijk, 22-08-2018
Dag 1. De eerste dag staat in het teken van 'shoppen', iets wat we vaak tot het laatst bewaren. Helemaal bijgespijkerd met de laatste camper en kampeertechnologie bij de Wit in Schijndel onderweg naar de Eifel. Hier zijn we in het voorjaar ook geweest en de omgeving is in één woord schitterend. Dit keer in Simonskall (eigen gekozen plaats (EP)/ camperplaats (CP) gestaan, een rustig daldorpje met veel wandelmogelijkheden. De camperplaats staat in de Campercontact app, maar is verder niets meer dan een p arking bij een hotel. Uiteraard verdwaald en na een lange en verhitte wandeltocht weer terug bij de camper aangekomen.
Dag 4. Terwijl we 's-morgens plannen aan het maken zijn voor de dag worden we begroet door onze Duitse buurvrouw die resideert in een tot pipowagen omgebouwde bouwkeet. Zij blijkt erg bekend te zijn in de omgeving en adviseert het Holcim adventurepark en de Feldberg. Het eerste is erg leuk voor groot e n klein omdat uit leisteen zelf fossielen gebikt kunnen worden. En natuurlijk is er ook een speeltuin en zijn de nodige versnaperingen zum Verkauf. De parkeerplaats heeft een camperplaats, maar omdat het nog relatief vroeg in de dag is, besluiten we door te rijden naar het Titimeer. Dit lijkt een erg toeristisch meer en de campers die er zijn staan hutje mutje op de parking. Dat lijkt ons niet en dus rijden we door naar Feldberg, wat ook echt een berg blijkt te zijn. Dit blijkt een -voor ons onbekend- Duits skigebied te zijn. Een enorm parkeerterrein (EP) die in de winter vooral voor bussen bestemd is, is nu helemaal leeg en vinden wij goed genoeg om te parkeren voor de nacht. De kinderen halen er hun hart op met de space scooters, de voetballen etc. Redelijk goed gegeten bij de Italiaan – als een van de weinigen ook in de zomer geopend-.
Dag 6. Overigens is (met name de noordzijde van) de Thunersee beslist een bezoekje waard en zijn er leuke plekjes voor een du ik (met of zonder perslucht). Na proviand in te hebben geslagen bij de lokale Coop en steil achterover te zijn geslagen van de prijzen, zelfs na omrekening naar €) rijden we terug naar beneden en om de Thunersee heen in de richting van Kandersteg. Nog even gestopt om een aantal Aziatische parapenters te bewonderen bij de landing. Zoals alles in Azië zijn ze met velen. De herinnering aan de autotrein uit onze kinderjaren herleeft als we de oude wagons zien die –naar we vertrouwen- ons in 15 minuten door de bergketen heen zullen brengen. De prijs valt mee, maar de manoeuvreerruimte op de trein niet. Die is aan alle kanten erg krap en vraagt de nodige stuurmanskunst van de machinist achter het stuur van de camper. Voor de kinderen is het gepiep en geknars, de geur en de schrik wanneer we een trein tegenkomen, een onvergetelijke ervaring (net zoals wij dat vroeger hadden). In Gop penstein wacht ons een flinke afdeling het Rhonedal in. Omdat het weer naar het westen toe niet stabiel is, lunchen we direct aan de Rhone in de buurt van een woonwagenkamp voorbij Sierre. Het weer betrekt verder en aangezien er geen liefhebbers zijn voor een verfrissende duik in de Rhone, rijden we verder naar de camperplaats bij Binii (Saviese) (CP). Een schitterend uitzicht over het Rhonedal en de erachterliggende Matterhorn vanuit een bijna lege megaparking. Dat wordt erg gewaardeerd. Deze en een andere parking zijn aangelegd voor de Torrent-Neuf, een gemakkelijke wandeling van anderhalf uur langs een steile helling en over 5 wiebele hangbruggen. Een absolute aanrader voor degene die bouwkunde waardeert en niet bang is voor een veelheid aan toeristen en beweeglijke hangbruggen. Zo beweeglijk zelfs dat de kids vooruitlopen omdat paps de frequentie van de bruggen te goed kan versterken…
Dag 7 en 8. Deze wandeling moet echter wachten tot maandag, nadat we zondag in Sion naar de Nederlandse kerkdienst zijn geweest. Wel bijzonder, zo ver van huis. Op aanraden van vrienden gaan we de dag erna naar Lac de Tseuzier (EP), een uurtje
terug naar het oosten. De weg naar boven is steil en smal en daardoor leuk en uitdagend. Na diverse tunnels komt het meer in beeld en op de dam is het goed overnachten voor een camperaar. Alleen met het mee r en de sterren.
Dag 10. We besluiten het laatste een stuk te lopen en genieten van de vele flora die zich in de Zwitserse bergen laat zien. We genieten iets minder van de onweersbui met regen die we op de te rugweg over ons heen krijgen en komen meer nat dan droog terug bij de camper. Gelukkig is het maar water en met een schoon pak aan zijn we weer boven Jan. Om dat het weer niet veel beter lijkt te worden rijden we de laatste kilometers naar de top. Hier blijkt een heel circus rond de Sint Bernard hospice en de gelijknamige honden te zijn ontwikkeld. Destijds is deze hospice opgezet om handelsreizigers en geestelijken te helpen in hun tocht over de Alpen van Rome naar Canterbury en vice versa. Een Sint Bernard hondenmuseum laat van alles zien over de natuur, maar geeft als klap op de vuurpijl ook echte knuffelsessies met een van de vele Sint Bernard honden. Je kunt er zelfs een trektocht boeken onder begeleiding van een van deze honden, jazeker! Naast de (on)nodige souvenirshops wordt hier ook goed voor de inwendige mens gezorgd, uiteraard met prijsstelling alsof het nog te voet wordt aangevoerd. We dalen de pas weer af en rijden Italië binnen tot vermaak van de achterbank die druk landen aan het afvinken zijn. Gelegenheid tot vrij staan is aan deze zijde erg beperkt en we rijden door tot Aosta, een na het geordende Zwitserland, typisch Italiaanse stad. Op enkele minuten lopen van het centrum is een camperplaats (CP) waar wij die nacht blijven staan. Van de nood wordt een deugd gemaakt en we lopen de oude stad even in voor een hapje en b lijven plakken bij l'Osteria. Dat blijkt een van de beste restaurants in de omtrek te zijn en dat proeven we.
Dag 13-15. Les Chapieux ligt in een dal wat bestaat uit (jeugd) herbergen, een winkeltje en wat boertjes. Verder veel gras met overal de mogelijkheid om bivak op te slaan. Dat mag niet. Interessant genoeg staat er aan het begin van de weg dat kamperen v erboden is. Later wordt dat nog eens herhaald. Toch staat het hele terrein vol met campers, caravans en tenten. Een interessante mismatch tussen regelgeving en handhaving. Aangezien in Frankrijk het overnachten in een camper niet wordt gezien als kamperen, parkeren we weer op ons oude plekje, enkele meters van het water en met een wijds uitzicht op de bergen rondom. Met uitzondering van de vliegen, die de eerste dag erg hinderlijk zijn, voelt het als thuiskomen en we besluiten hier uiteindelijk langer te blijven. De plaats heeft zo zijn eigen charme door het maken van een kampvuur in de rivierbedding. De kinderen genieten van het braden van de marsmellows aan zelfgesneden spiezen. Le Chapieux heeft veel mogelijkheden voor wandelingen en ligt strategisch voor de Tour de Mont Blanc wandelaars. We maken hier kennis met een nieuw en prima uit te houden klimaat: warme dagen en in de namiddag en vooravond afgewisseld regen en onweer. Later in de avond klaart het dan weer op. Prima mee te leven als je er rekening mee houdt. Op dag 15 maken we nog een mooie wandtocht van ca 500 hoogtemeters in de richting van Refuge de la Croix du Bonhomme, een schitterende maar erg warme tocht met een uitzicht over Les Chapieux en het dal. De kleine man doet enorm goed zijn best en loopt het grootste deel op eigen benen.
Dag 16. Met pijn in het hart, maar vastbesloten om nieuwe dingen te gaan ontdekken vertrekken we weer uit Les Chapieux en doen nog even boodschappen en een wasje in Bourg Saint Maurice. H oe centraal de stad ook is, een losplaats voor het toilet lijkt te ontbreken en die gaan we opzoeken in Montalbert. Onderweg de nodige deja vu's uit 2016 toen we dezelfde route gereden hebben. Montalbert is een ontzettend vriendelijk wintersportdorpje wat ook in de zomer de nodige toeristen weet te trekken. De camperplaats lijkt bevolkt door langstaanders, Roma's en landverhuizers en wij besluiten enkele terrassen naar beneden bij een multisportveldje te gaan staan. We eten lekker uit eigen keuken en gaan voor het dessert het dorpje in. Eén keer in de week wordt hier een Amerikaanse dorps-BBQ georganiseerd, waar veel toeristen en bewoners aan meedoen. Wij komen hier te laat achter en terwijl wij van ons dessert genieten bij het plaatselijke cafeetje, speelt de drukte zich onder ons af.
Dag 1 7. Opnieuw dient zich een mooie dag aan en wij besluiten een van de wandelroutes in de omgeving uit te proberen. We hebben een app ontdekt die Wikiloc heet en enorm veel gps wandelingen aanbiedt. Uiteraard volgen wij ons eigen pad en combineren enkele routes. Een van de routes die begint bij de officiële camperplaats en heet Sentier BioDiversité. Erg leerzaam voor oud en jong. Het weer betrekt weer na de middag en wij besluiten weer op te breken en via Tignes naar het zuiden te rijden. Omdat we in Tignes niets naar onze smaak vinden rijden we door via het Val d'Isere naar de Col d'Iseran. Op een kleine parkeerplaats aan de noordzijde van de col blijven we staan en genieten we van een 360 graden spectaculair uitzicht op de bergen rondom. De skottle gaat weer aan en terwijl we halverwege het dinner moeten schuilen onder de luifel voor een naderende regenbui krijgen we een heel bijzonder natuurverschijnsel te zien: een bijna dubbele hele regenboog. Dat nodigt uit tot enkele bijzondere foto's.
Dag 18. Begint kouder dan we tot op heden op een col gewend waren. De zon schijnt, maar niet warm genoeg om buiten te ontbijten. Dat is ook niet gek want als we doorrijden zien we aan de andere kant van de col dat we boven de sneeuw geslapen hebben. Bij Lanslevillard toont het grootste deel van ons troepje verschijnselen van wagenziekte. De oorspronkelijke planning om via Susa (IT) naar Briancon (FR) te rijden wordt daarom veranderd in een meer directe route national richting Grenoble (handig hoor, die flexibiliteit met een camper). Een natte dag waarin noodweer over Zuid-Europa trekt en Nederland na 3 maanden droogte eindelijk weer de nodige regen krijgt. Hoewel het bijna de laatste week van onze vakantie is, doen we nog een slag naar het zuiden, naar Treffort bij Lac de Monteynard. We dachten op de camping te gaan staan, maar wanneer we de drukte zien, kiezen voor de enorme parkeerplaats (CP) 200 meter verder.
Dag 19 en 20. Hier staan veel camperaars die zonder v eel uitzondering allemaal toebehoren aan surf fanatici. Wij hebben geen uitrusting bij ons en vallen dus gelukkig niet alleen door ons gele kenteken uit de toon. Met een prima plaats direct aan het meer hebben de kids plezier voor tien en de ouderen vermaken zich ook prima, kijkend naar de grappige surfcapriolen op (en in) het water. De wandeling naar de grote hangbrug 4.5 kilometer verder is meer dan de moeite waard – ook per fiets.
Dag 21 en 22: De parking vinden wij wat druk voor het weekend en we vertrekken naar rustiger oorden. Die vinden we bij Chichilliane, iets ten zuiden van Grenoble. In een lieflijke vallei omgeven door hoge pieken ligt bij een langlauf informatie centrum een parkeerplaats voor camper s. De camperaars die hier komen zijn net als wij rustzoekers en onze kinderen brengen de nodige reuring. Vanuit hier zijn mooie wandelingen uitgezet voor de beginnende wandelaars en de expert klimmers. Zo is de Mont Aiguille een geliefde uitdaging voor dagjesklimmers en het grasveld bij de camperplaats geliefd voor trekkerstentjes.
Dag 25. Na nog wat rustieke uurtjes te pakken op deze mooie plek, stappen we weer in en kopen lunch bij de plaatselijke bakker. Belfort staat nog steeds op de navigatie en we hebben de keuze tussen de oostelijke of de westelijke Rijnoever. De Franse kant is heel mooi, maar hebben we al een keer gezien en dus wordt het de Duitse kant en daarmee de moge lijkheid om een goede schnitzel te krijgen. Dat lukt in één van de 'Heim'-dorpen langs autobaan 5. Met een volle buik is het lastig concentreren en we kiezen ervoor om te blijven staan aan de Opfinger See. Een mooi meer wat ontstaan is door het baggeren van grind. Er zijn zowel bij dag als bij nacht activiteiten rondom het meer; we kiezen echter voor het daglicht en doen de luikjes toe.
Dag 26. Een heerlijke zonnige dag waarin de kinderen –en wijzelf-mogen badderen in het lekker frisse water van de See. Bruinverbrand wordt er in de aardig opgewarmde camper de laatste vleesvoorraad in de pan gelegd en smakelijk verorberd. De avond is jong en we rijden een stuk naar het noorden. De meeste camperplaatsen in de omgeving hebben geen bijster goede reputatie -of zijn te duur. We blijven natuurlijk Nederlanders. In Brühl vinden we er echter nog eentje met redelijk goede recensies en -interessant genoeg- is dit niet meer dan een doodlopende weg bij een veerpont zonder enige indicatie dat dit een camperplaats is. Blijkbaar een hobbyprojectje van een voorbijrijdende camperaar. Verder staat hier niets aangegeven, maar met een camper of 8 is het blijkbaar wel populair. Schitterend om wakker te worden met het gedokker van scheepsmotoren onder je raam… Het brood is op en nadat we brood hebben ingeslagen en gesmeerd, delen we dit met lede ogen met een plaatselijke wespenfamilie. Het is alweer de laatste volle dag en die wordt gewoontegetrouw in het zwembad doorgebracht. Omdat we niet elk jaa r het wiel uit willen vinden, gaan we weer naar Calevornia in Leverküssen. Het zwembad is erg uitgebreid en niet duur, maar we zien ook dat er in de afgelopen jaren weinig is uitgegeven aan onderhoud. Dat loont, zeg maar. We willen de laatste nacht dicht bij huis doorbrengen op de camperplaats bij Loevestein; omdat het echter al laat is als we uitgezwommen zijn en gegeten hebben bij de grote gele M, stellen we het uit. In Oedt is op burgerinitiatief een camperplaats gecreëerd bij een park. Erg leuk en rustig voor een laatste nacht.