De sterrenkijker ligt meestal begraven in het het zand, in afwachting van een prooi die overzwemt, om dan bliksemsnel toe te slaan. Alleen zijn ogen steken boven het zand uit. Deze ogen staan bovenop zijn kop, vandaar de naam Sterrenkijker. Zijn kop is groot en heeft een brede mond die ook naar boven gericht is. Sommige soorten hebben een soort wormvormig aanhangsel waarmee ze heen en weer kunnen bewegen om de prooi te lokken. De rug en buikvin zijn extreem lang, bij sommige soorten omgevormd tot stekels. Alle Sterrenkijkers zijn giftig. Ze hebben twee giftige stekels welke achter de kieuwdeksels liggen. Sommige soorten kunnen zelfs een elektrische schok afgeven.