Ik kan niet meer aan de norm voldoen, maar of dat erg is... – STRESSED OUT
Ik kan niet meer aan de norm voldoen, maar of dat erg is…
Posted by Demi de Vries op 16 december 2019 17 december 2019
Er lijkt een ongeschreven regel te gelden die je zou moeten volgen als je jong bent en erbij wil horen. Dat betekent in het weekend laat naar bed, veel stappen en alcohol drinken, feestjes en borrels afstruinen en elkaar eraan blijven herinneren dat we altijd 'druk-druk-druk' moeten antwoorden als iemand aan je vraagt hoe het nu eigenlijk écht gaat.
Aan deze norm wilde ik maar al te graag voldoen. Zo'n tien jaar lang deed ik pogingen om erbij te horen. Het voelde als falen als het mij niet lukte en hele weekenden rende ik mee met de rest, zo hard – dat ik mijzelf op een gegeven moment onderweg vergat.
Tot deze avond. Ik zit in een hoekje van een café en het is alsof ik mijzelf vanaf een afstand bekijk. Ik zie hoe ik zenuwachtig aan het rietje van mijn Ice Tea friemel – want alcohol drink ik allang niet meer – terwijl er een vage bekende op mij afstapt. Ze vraagt vluchtig 'alles goed?', en haar lichaamstaal vertelt mij dat zij haar wijn belangrijker vindt dan mijn antwoord. Ik besef dat ik de controle die ik altijd zo graag wil behouden, voor een moment lijk te verliezen. De spanning stijgt naar mijn hoofd, mijn handen worden klam en mijn blik helder.
Ik geef haar een antwoord dat ze niet wil horen
Ineens ben ik er weer, het is alsof haar vraag de laatste trigger was die ik nodig had om te beseffen wat ik hier doe en dat dit niet meer bij mij past. Ik geef haar een antwoord wat zij niet wil horen. Ik vertel over mijn burn out, en dat dit weer mijn eerste keer in een café is. Het is niets voor mij, vertel ik haar. Nog voordat zij kan reageren sta ik op, pak ik mijn jas en fiets ik met een iets wat verwarde glimlach op mijn gezicht naar huis.
Tegenwoordig bestaan mijn weekenden niet meer uit stappen tot de club dichtgaat, laat naar bed gaan, of drukke verjaardagen met praatjes over koetjes-en-kalfjes. Liever wandel ik op de vroege ochtend door de natuur of de mooiste straatjes van de stad en hou ik pauze door thee te drinken bij een fijn koffietentje met een goed boek, een dierbare vriendin of mijn lief aan mijn zij. Het liefst voer ik dan een diep (innerlijk) gesprek, om te verbinden en kwetsbaarheden te delen. Om daarna thuis te komen en mijzelf voldaan op de bank te nestelen, terwijl het buiten regent.
Zo ga je om met (te hoge) verwachtingen van anderen
Dat is waar ik mijn tijd aan wil besteden, mijn energie
Het is waar ik mijn tijd aan wil besteden, mijn energie. Niet langer zie ik dit als falen en net zo min is het een teken dat het niet goed met mij gaat, eerder voel ik mij rustig omdat ik eindelijk doe wat bij mij hoort. Daar mag jij ook voor kiezen, voor wat nu bij jou past. Sta stil bij wat goed voelt dit weekend, misschien is dat feesten en met vrienden zijn of juist alleen een herfstwandeling maken of in je pyjama een filmdag houden. Je mag luisteren naar wat je nodig hebt, waar je zin in hebt en dichtbij jezelf blijven. Dat maakt je nooit zwak of anders. Gaan staan voor jezelf is juist een teken van kracht. Ik wens je een heel fijn weekend.
LEES MEER: HOE BLIJF JE BIJ JEZELF ALS JIJ ANDERS LEEFT DAN ANDEREN?
Eerste hulp bij te hoge verwachtingen Podcast #3: Hoe ga je om met jouw verwachtingen van anderen?
Vorig bericht De quick fix en de gouden bergen: hoe burn out een product werd
Volgend bericht Innerlijke rust #tip: ben jij je wel bewust waaraan (en met wie) jij je tijd spendeert?