Als er geen 'you/ik' is dan is de wereld neutraal, pas als er een ik ontstaat vanuit een gehechtheid dan ga ik betekenis geven aan die wereld vanuit die gehechtheid.
Zonder die ik/gehechtheid is er gewoon het leven waarin alles vanzelf plaatsvind, zonder gehechtheid, zonder ups en downs.
Zou ik nou de woorden die ik van Katie en Friend gelezen heb wel zo vertaalt hebben zoals ze bedoelt waren?
Het is echt confronterend en niet het meest aanbevelenswaardige stuk om te lezen als je niet echt vertrouwd bent met non dualiteit.
De wereld is zonder gehechtheid aan 'ik' ook neutraal. Verder is daar waar geen 'ik' is, ook geen ander er is zelfs geen wereld.
Wat me, ook hier in het verhaal van Byron Katie, blijft verbazen is de discrepantie van enerzijds toch het hebben van lijfsbehoud (de situatie van de bedreiging met het mes), de desinteresse in het welzijn van de (als zodanig schijnbare aanwezige en lijdende) ander in relatie tot de interesse tot het bedrijven van The Work ter lediging van de kennelijk erkende smart van de niet aanwezige 'ik'.
De droom wordt half als werkelijkheid, half al niet bestaand beleefd. Dus je kunt alleen maar uitkomen op het functioneren van een niet bestaand ik in een vermeende wereld. Je leeft de droom, daarmee is ook weer alles terug, de identificatie met je 'ik' de emoties, de mogelijkheid van verlies, de hele mikmak ligt weer op je bord met als enig verschil dat je nu 'weet wat je bent'.
Ik ervaar hier geen ik meer (bedoel ik mee, ik ken de tijd dat er wel dat ik-gevoel was) maar voor mij is er gewoon wat er is en dat is de wereld die er is, met alles er op en er aan.
Alleen er is niet meer dat wat ik 'het filter van de ik' noem die door dat filter de wereld beziet/ervaart.
Er is hier gewoon het lichaam met zijn eigen functies dat niet meer gestuurd wordt door dat 'ik-filter' maar dat heus wel reageert op direct gevaar.
Er is hier gewoon een bepaalde bewustzijnstrilling wat aan de hand van die trilling' 'zijn ding doet'.
Als er geen ik-gevoel is dan zijn er ook niet meer die sensaties die horen bij/een logisch gevolg zijn van dat ik-gevoel.