Sneeuwschade | Stichting Behoud Dierenwereld Veluwe
Wanneer bij overigens stil, zacht winterweer de natte vlokken neerdwarrelen, worden de takken reeds tamelijk zwaar belast. De sneeuw valt dan immers niet tussen de twijgen door en wordt evenmin door de wind weggeblazen, zoals men dit bij vorst kan zien. Volgt nu een korte tijd van dooi, dan gaat ze over in pap, die in de regel spoedig daarna weer bevriest, waardoor takken en twijgen geschikt zijn om nòg meer sneeuw op te vangen.
Daardoor wordt de last zó zwaar, dat delen van de boom breken en scheuren. Vaak valt het op dat dennen halverwege een takkrans afbreken en ook gebeurt dit op zwakke plekken, bijvoorbeeld waar zich een zogenaamde 'Waldhoorn*' van de dennenlotrups of een kankeraantasting bevond.
Spaartelgen van eiken – slank en zwieperig – worden omgebogen, berken van hun top beroofd en alles-met-alles blijkt het verlies van houtaanwas niet onaanzienlijk, terwijl nadien de opruiming der ravage heel wat extra uren en kosten vergt. In park en hof, op begraafplaatsen en buitenverblijven vallen de hoge, rechtopgaande coniferen van velerhande soort door de sneeuwdruk uiteen en hun strakke vormen worden ontsierd.
We mogen ons gerust verheugen in een wit winterlandschap met blauwgrijze schaduwen van de bomen langs het wandelpad, met naaldenkobalt, beukjesoker, onder het druivenblauw van de hemel en met heel de blanke, reine sfeer rondom, doch moeten we ook eens denken aan de ontreddering, die al dat moois soms in zijn gevolg kan hebben.
uit: Buiten geschreven door A.B. Wigman
* De dennenlotrups tast knoppen van jonge dennenbomen aan. De knop sterft dan af. Als dit de hoofdknop is dan neemt een van de zijknoppen die taak over. Omdat een boom altijd in de richting van de zon groeit zal er een vreemde bocht ontstaan, de 'waldhoorn'.