Als je kind 18 wordt, heb je van de ene op de andere minuut geen toegang meer tot zijn bankrekening. Ik vond dat ruim twee jaar geleden bij mijn zoon en bijna een jaar geleden bij mijn dochter best wel even confronterend. Je staat als ouder dan zo cold-turkey buitenspel door een geprogrammeerde handeling. Ook voelt het wel een beetje gek, aangezien ze pas op hun 21e financieel onafhankelijk zijn. Maar daar wil ik het niet over hebben verder, het gaat me om iets anders.
Dezelfde regel geldt namelijk ook voor Magister. Voor degenen die dat niet kennen, in Magister worden de cijfers, aanwezigheid, ouderavonden, roosters etc van je kind bijgehouden en je kunt dat allemaal bekijken via een app. Gelukkig machtigden mijn kinderen mij om ook na hun 18e nog mee te kunnen kijken en in te kunnen tekenen voor bijvoorbeeld een 10-minutengesprek. Wat iemand daarvan vindt, laat ik even bij diegene, voor onze chaotische hoofdjes werkte het erg goed.
Maar ja, vorige week kon ik er toch zeker echt niet meer in, in die app! Access denied. Jarenlang was dit een direct lijntje met school en kind (‘Let je op, moppie, je hebt het eerste uur vrij’). En ja, natuurlijk kon ik er niet meer in: het kind is geslaagd, er was dus ook echt geen enkele reden meer om die app nog te openen.
En toch opende ik die app dus. Ik wilde nog even langs de cijferlijsten scrollen, alsof ik er nog iets te doen had. Of er nog een motiverende opmerking van me verwacht werd of dat ik me nog moest inschrijven voor een mentorgesprek. Nee joh, de diploma-uitreiking is al geweest, ze heeft het officiele document ondertekend, de foto’s zijn gemaakt. Het werd trouwens een heerlijke middag in de aula van de BSG, waarvoor ik van tevoren dus echt zo bang was dat ik alleen maar tranen zou hebben, dat ik zou breken. Niets was minder waar, ik geloof toch dat je naar zo’n bijeenkomst toegroeit en behalve trots en liefde ervaarde ik geen andere emoties die mij overspoelden. Gelukkig niet.
Maar hoeveel meer signaal wil je hebben, mevrouw Klaver, dat dit echt het einde is van de middelbare schooltijd? Was dat fietstochtje naar school, de dag na de uitreiking, om een laatste kunstwerk op te halen (en nog even te lachen naar de concierge en nog even naar die trap te kijken waar ik ook zelf als puber en jong-volwassene honderden keren op en af denderde) niet ook al afscheid genoeg?
Kortom, ik gedroeg me met mijn telefoon in mijn hand als de moeder die haar kleuter voor het eerst wegbracht naar groep 1. Dralend in de Magister-gang. Afscheid nemen, het doet een beetje pijn. Ik bedacht me maar weer eens dat dit dus helemaal niet over mijn kinderen gaat, maar wel helemaal over mij. Het is echt hoog tijd dat ik mijn zijwieltjes eraf haal. En die app verwijder.