Rik | This Is Not A Story
Ik ben acht jaar oud en breng de woensdagmiddagen door bij de kinderpsychiater. Er heeft een soort van kortsluiting in mijn hoofd heeft plaatsgevonden. Ik ben angstig en gespannen, ervaringen en emoties overweldigen me. Het gaat over mezelf en het gaat over het familiesysteem. De ruimte voor kwetsbaarheid en de benodigde betrokkenheid en bedding zijn ontoereikend. Er is schaamte, zelfoordeel, ik voel me niet verbonden en trek me terug.
Een leven lang zoek ik naar houvast en grond onder mijn voeten. Naar de rust om te leren, te groeien en tot wasdom te komen. Ik zoek naar mijn wortels en raak ingewikkeld, met in mijn hoofd een wirwar aan ideeën, verwachtingen, angsten en onderdrukte verlangens.
Het is 2007, ik ben 37 jaar. Ik leef uit een koffer en verdien geld met het organiseren van internationale filmfestivals. Ik woon op Kreta, in Stockholm, Sarajevo, Boekarest, Cluj-Napoca en Warschau. Ik kan de slaap niet vatten, mijn lijf is uitgeput, en na drie sessies stelt een psycholoog de vraag, 'wil je wel echt slapen?' De vraag komt aan als een mokerslag. Ik weet dat ik haar het antwoord schuldig blijf; ik weet dat ik het niet weet en staak de strijd met mezelf.
Ik voorvoel dat ik mijn heil dichter bij mijn geboortgegrond kan vinden en kom in aanraking met Bodymind opleidingen in Rotterdam. Ik neem deel aan een introductieworkshop en start de opleiding. De eerste jaren vlieg ik nog geregeld van ver om een opleidingsblok te volgen. De laatste opleidingsjaren heb ik slechts zeven minuten te fietsen. Met dank aan wat ik leer, ervaar en toe uitgenodigd wordt, geraak ik langzaam meer thuis, in mezelf en in de wereld.
Stilaan groeit ook het besef dat het therapeutschap me ligt en een prachtig vak is. Met Lichaamsgerichte psychotherapie vind ik een werkvorm waar ik mee uit de voeten kan, waar ik me in kan gronden en waar ik recht doe aan mijn waarnemingen en vaardigheden in het begeleiden van mensen. Het is een voorrecht met anderen de diepte in te duiken, op onderzoek te gaan en te bewegen naar authenticiteit en levendigheid. Ik verwonder me keer op keer over de rijkdom van ons lichaam, onze emoties en onze verbeelding, en ik ben dankbaar dat ik dit mag delen met anderen. De weg ligt open en ik ben op reis. Er valt nog veel moois te leren en te ervaren.