De Penseeltrekken van Ensor Buscapé (28 - Verpletterd)
Ik geraakte thuis, maar vraag me niet hoe, want ik kan me er geen flard van herinneren.
Mijn hart, of wat daar van overbleef, pompte nog, mijn longen bleven mijn ademhaling regelen, maar daarmee was zowat alles gezegd. Ik registreerde niets, leefde op automatische piloot, zonder denkvermogen, als een robot.
Mijn bed was mijn doodskist, waarin ik -daar was ik tenvolle van overtuigd- de rest van mijn dagen zou slijten. Was ik nooit een voorbeeld van menselijke energie geweest, dan was nu de laatste joule uit mijn lijf gevloeid. Een vod straalde meer daadkracht, meer levenslust uit dan Ensor Buscapé, het door zijn broer verraden onnozelaartje dat de belachelijke ambitie had gekoesterd een droomprinses te veroveren.
Het plafond boven mijn hoofd keek me aan als een onbegrijpende ouder. De geluiden van de straat verspreidden spottende roddels over een snotaap, een nietsnut, een knaap die nog maar net uit de luiers was gegroeid en zich daarom de pretentie had aangemeten Esmeralda Da Silva, de Venus van de stad, tot de zijne te maken. En dat terwijl Tostao Buscapé, op dezelfde aarde als hij rondliep. Tostao Buscapé, de antipode van zijn drie jaar jongere broer: verstandig, evenwichtig, krachtig, zelfzeker, kortom, ondanks zijn nog prille leeftijd al een echte man.
Ik wilde slapen, diep en eindeloos, maar mijn geest liep over van vormeloze kwellingen, waardoor ik ondanks een verpletterend gevoel van zowel mentale als lichamelijke uitputting klaarwakker was, en bleef. Tot het donker werd, en nacht, en de zon opnieuw opkwam en moeder me boos uit mijn bed kwam halen omdat het hoog tijd was om naar school te gaan.