Europees drugsbeleid - NRC
Door de oproep van D66 en de PvdA om het Europese drugsbeleid desnoods met een veto te treffen, blijkt ook deze partijen het Nederlandse hemd nader dan de Europese rok te zijn.
Dit is merkwaardig, nu partijvoorgangers, Van Traa en Van Mierlo voorop, het afschaffen van het vetorecht bepleiten. Dat Van Traa in zijn onlangs verschenen rapport het beleid voorstaat van 'Europese integratie über alles', ook ten koste van democratie, stemt wellicht nu ook zijn eigen achterban tot nadenken. Dat Van Mierlo enige tijd geleden te kennen heeft gegeven dat voor nationale belangen op de Amsterdamse eurotop geen plaats is, doet wederom het ergste vrezen voor het realiteitsgehalte van het Nederlandse voorzitterschap en vooral voor de belangen van Nederland.
Het moet de Nederlandse kiezer onderhand toch beginnen te dagen dat de invoering van de euro, het Verdrag van Maastricht, Schengen en andere Europese maatregelen onderbouwd zijn met flinterdunne politieke argumentaties en vooral wishful thinking. Wat de conflicten in Bosnië, het Midden-Oosten, Turkije-Griekenland, Midden-Afrika bewijzen, is dat Europese buitenlandse politiek niet bestaat, noch de komende generatie(s) te verwachten is. Evenmin is van Europa of andere Europese justitiële en politionele samenwerking op korte termijn veel heil te verwachten, hoewel de grenzen wagenwijd opengegooid zijn. De samenwerking tussen Nederlandse regionale politiekorpsen blijkt al moeilijk genoeg te zijn.
Iedere ketting is zo sterk als de zwakste schakel. Ook de euro zal, ondanks de retoriek, niet aan deze regel ontsnappen. De wel degelijk succesvolle economische integratie - zij het dat ook zij langzaam op gang komt - staat hierdoor onder druk, juist nu de Europese welvaartsverschillen minder worden. Ook de Europese Commissie en het Hof van Justitie hebben een vaste, zij het nog niet geheel uitgebalanceerde plaats verworven. Ook deze instanties krijgen door de politiek onhaalbare taken toegeschoven. 'Maastricht' en de Euro leggen een tijdbom onder het economische integratieproces. Achterhaalde retoriek, zoals inbedding van Duitsland, veiligheid, historische kans etcetera, vormt de uiterst schamele onderbouwing. Te vrezen valt dat dit als een boemerang op de economische integratie èn de betrokkenheid van de burgers in haar geheel zal terugslaan. Bovendien is een snelle integratie van Centraal-Europese landen hierdoor niet haalbaar.
Het valt niet in te zien waarom het Nederlandse drugsbeleid in de optiek van Van Traa wèl tegen de zin van de Europese meerderheid in gehandhaafd kan worden. De Nederlandse democratie kan toch ondergeschikt gemaakt worden aan Europese integratie?