Vlees of vis kon wel, maar visbouillon was een zonde | Trouw
KokenMomo's
Filmmaker en ramenchef Fow Pyng Hu heeft drie restaurants. Hij haalt zijn inspiratie uit Nederland, Tokio en alles daartussenin.
Fow Pyng Hu 31 juli 2020, 7:29
Afgelopen week waren we flink ontdaan van het verschrikkelijke bericht dat onze geliefde afwasser met een mes was aangevallen in het Noorderpark in Amsterdam. Ze is opgenomen in het ziekenhuis. We kennen haar als een lieve, hardwerkende vrouw. De gedachte dat zij tegen dit soort geweld is opgelopen, is moeilijk te verdragen. Het is niet te rijmen met haar persoonlijkheid en zeker niet met haar levensloop. Als politiek vluchteling uit Tibet heeft ze een lange weg afgelegd om haar leven hier op te kunnen bouwen.
Ze was net begonnen aan haar Nederlands. Haar Engels is aardig, maar niet goed genoeg voor diepe gesprekken. Het hield haar niet tegen het toch te proberen. Hoewel we elkaar niet volledig begrepen, was het duidelijk dat haar verhalen een luisterend oor verdienden. Zo vertelde ze me hoe ze te voet over de Himalaya naar Nepal is gevlucht, en hoe ze daarna in India terechtkwam. Waarschijnlijk verbleef ze daar enkele jaren, om vervolgens als vluchteling in Nederland te worden toegelaten.
Ze liet me soms foto's zien van haar familie in Tibet. Beelden die we kennen uit documentaires: uitgestrekte weides met yaks en lachende kinderen met knalrode wangen in Tibetaanse kleding. Als ik die beelden zie, lijkt zij wel met een tijdmachine in onze keuken te zijn gedropt. Met tranen in haar ogen liet ze een foto van haar broer zien; hij was hardhandig opgepakt na een demonstratie. Dan begrijp je weer waarom ze hier terecht is gekomen.
Een keer kwam ze van slag aan op het werk. Haar fiets was gestolen, ze was een winkel binnengelopen terwijl haar fiets met boodschappentas en iPhone buiten stond. Een mooi beginsel, ervan uitgaan dat de mens goed is. Maar die onschuld wordt in hartje Amsterdam meedogenloos afgestraft.
Een interessant inzicht kregen we van haar over het eten van dieren. Vlees of vis kon wel, maar onze visbouillon was een zonde. Daarvoor gebruiken we veel kleine visjes. Voor een Tibetaan telt het aantal zielen dat je opeet en niet de grootte van het lichaam. We konden er met z'n allen ook wel om lachen. We hopen dat ze snel en voorspoedig mag herstellen.
Momo's (Tibetaanse dumplings)
• 3 tenen knoflook, fijngeraspt (of geperst)
• zelfde hoeveelheid gember, fijngeraspt
• 2 tl kerriepoeder (optioneel)
• ¼ bos koriander, fijngehakt
• scheutje olie (zonnebloem of sesam)
We hebben soms een feestje in het restaurant met heel veel eten. De Tibetanen nemen dan momo's mee, de Tibetaanse versie van een gyoza. Elke familie maakt een eigen versie.
Maak een deegje van de bloem, het water en het zout. Kneed het goed door en laat het even staan. Strooi wat meel over een tafel waarop je het deeg uitrolt tot een zo dun mogelijk vel. Neem een glas met een diameter van ongeveer 9 cm. Druk met dit glas cirkels in het deeg. Wat overblijft, kun je opnieuw uitrollen om te gebruiken. Meng alle ingrediënten voor de vulling, schep een lepeltje vulling op een rond vel, maak de rand een beetje nat en vouw het dicht. Hier zijn veel technieken voor, maar het belangrijkste is dat ze goed dicht zijn. Je kunt ze enkele minuten koken of stomen. Dip ze daarna in sojasaus met een derde azijn.