Paarden laten je inzien waar je angsten liggen. - heyesther
Paarden laten je inzien waar je angsten liggen.
by heyesther | okt 1, 2017 | Paardenlifestyle, Personal soul | 4 comments
Paarden als hobby.
Paarden zijn mijn lievelingsdieren. Al zo lang als ik me kan herinneren. Vandaar dat mijn droom, om een eigen paard te bezitten, mega groot was. Ik had die droom al sinds mijn jeugd. Nu ben ik 42 en die droom is eindelijk vorig jaar uitgekomen. En nu kan niets mij meer stoppen om weer te gaan paardrijden.
Witje, ons paard, heb ik in de eerste instantie gekocht voor mijn dochter. Zij rijdt eigenlijk dagelijks op witje. Maar door zo aan de zijlijn te staan, komen bij mij de kriebels ook weer terug.
Help, angst.
Ik heb echter een groot probleem. In de loop naar volwassen worden, heb ik ook stiekem een angst voor paarden in mijn hoofd gekregen. Niet dat ik ooit iets verschrikkelijks met paarden heb meegemaakt. Nee dat is het niet. Ik ben zelfs nog nooit van een paard afgevallen. Maar toch, het zijn grote dieren. En daarnaast kunnen ze van de meest gekke dingen schrikken, omdat het vluchtdieren zijn.
Het tweede dat mij in de weg zat was een doktersadvies. Tijdens mijn behandeling voor borstkanker, kwamen de artsen erachter dat ik ook wat botontkalking had. Vooral in mijn heupen. Hun advies was daarom, om niet meer paard te rijden. Omdat bij een val niet zeker was dat ik niets zou breken. Hierdoor ontwikkelde ik een nog grotere angst om te vallen.
De angst gadeslaan.
In mijn jeugd had ik nog geen last van angst. Ik stapte iedere week als ik rijles had, gerust op een andere pony. Ik dacht er gewoon niet over na. Maar nu zie ik in iedere uitdaging een groot gevaar.
Toen we begonnen met leasen van witje op stal K, begonnen we ook met de dagelijkse verzorging te helpen. Maar zelfs bij het binnenhalen van alle paarden, liep ik tegen mijn grootste angst op. Naarmate ik dit vaker deed, merkte ik dat het iedere keer iets makkelijker ging. Maar bij de geringste ongehoorzaamheid van paard of pony, zonk de moed meteen weer in mijn schoenen. Een jaar heb ik dit fenomeen bij mezelf gade geslagen. En toen dacht ik de maat is vol.
De oude wijven club.
Ik wilde koste wat het kost, weer beginnen met paardrijden. Maar meelessen in de reguliere lessen op stal ging niet omdat de meeste ruiters veel verder gevorderd waren. Bovendien had ik het meeste last van angsten die in de weg stonden. Er zaten meerdere moeders die net als ik vroeger ook hadden gereden. Na wat overtuigingen kon ik er een paar enthousiasmeren om ook te gaan rijden. En zo ontstond de oude wijven club.
De angst onder controle krijgen.
De eerste lessen waren maar een half uur. En meer gericht op het onder controle krijgen van onze eigen angsten. En een half uur was meer dan genoeg. Niet alleen angsten, maar ook spieren die protesteerden. Op plaatsen waar je het besef niet eens van hebt.
https://www.heyesther.nl/wp-content/uploads/2017/09/springen.mp4
Nu proberen we wekelijks te lessen en onze vaardigheden uit te bouwen. En met die angst, gaat het steeds beter. Het is er nog wel, het is altijd aanwezig. Maar het belemmerd me niet meer om toch te doen wat ik wil. En het heeft zijn vruchten echt afgeworpen. Want twee lessen terug hebben we voor het eerst een sprongetje gewaagd.
Wat waren we trots dat we dat hadden gedaan. En wat zijn we blij met onze oude wijven club bij Stal-K.
https://www.heyesther.nl/wp-content/uploads/2017/09/heerlijkheid.mp4
shivatje	on 01/10/2017 at 15:52
Niet alleen dat ze voelen ook veel aan van de persoon die naast het paard staat.
Ze kunnen ook heel veel delen.
Dit is een wijs dier.
Anoniem	on 01/10/2017 at 20:31
Beyoulie	on 01/10/2017 at 20:57
Heb je goed gedaan! Dieren en vooral paarden voelen wat jij voelt, maar anderzijds kan jij ook voelen wat zij voelen. Je kan elkaar meer rust geven, iets prachtigs tussen dieren en mensen.
Anoniem	on 02/10/2017 at 23:21
Dank je Beyoulie. Ze voelen zeker hoe de ruiter of verzorger(ster) zich voelt. Ik wordt altijd erg zen van het contact met mijn paard.