Bear Trail | Hardlopen in Zeeland
Posted on oktober 28, 2012 by koendevries
Dat was nou jammer. Toen ik zaterdag m'n eerste foto wilde maken bij de Bear Trail, bleek de acuur leeg. En dat terwijl ik hem de dag ervoor nog zo zorgzaam had opgeladen. Het bleek de voorbode voor het gedrag van een andere accu, die van mezelf. Dat die het niet zo goed deed, vond ik minder verrassend.
Huub (links) en de winnaar uit Maastricht, die hem een minuutje te snel af was.
Het was vroeg opstaan zaterdagmorgen. Om negen uur des morgens zou in 's Gravenvoeren (in de Belgische Voerstreek, net onder Zuid-Limburg) de eerste editie van de Bear Trail van start gaan. Anthony van den Berg, Ingrid IJsebaert en ik zouden ons op de langste afstand werpen, de 57 kilometer. De dag liep even anders dan gepland, en dat begon al 's morgens vroeg. Anthony belde me om 5.00 uur, met de mededeling dat hij er zo aankwam. Dat was een verrassende mededeling, want we hadden afgesproken om 5.45 uur te vertrekken. Een kleine misrekening, maar de schade bleef beperkt. Ik was toch al wakker en we konden zo nog even ontspannen een bakje extra sterke koffie drinken.
Bij Antwerpen pikten we Ingrid op en rond de klok van achten arriveerden we in 's Gravenvoeren, een lieflijk dorpje in de Belgische Voerstreek. Ooit was hier een burgemeester aan het bewind die aan de basis stond van een heftige taalstrijd, met alles erop en eraan. Opgewonden activivisten. rellen, ME, traangas, arrestanten, gewonden en grote stukken in de internationale pers. In de kantine van de plaatselijke voetbalclub heerste gelukkig een ontspannen sfeertje en konden we gewoon Nederlands praten. Daar troffen we nog meer Zeeuwen. Ultraloper Ronald Willemsen uit Kamperland, Huub van Noorden uit Goes, zijn vader Bart van Noorden uit Yerseke, Tholenaar Ton van Os en de Zeeuws-Vlamingen Andres de Witte (Terneuzen) en Barry Knibbelaar (Westdorpe). Om 9 uur vertrokken we vanaf het voetbalveld met zo'n 250 man/vrouw voor de 37 of de 57 kilometers.
Op weg naar 's Gravenvoeren hadden we door een behoorlijk vlak gebied gereden. Het leek daarom geen zware trail te worden. Na een kilometer of vijf richting noordoosten werd het terrein echter steeds geaccidenteerder en bleek de ondergrond behoorlijk gevaarlijk. Als we niet door de blubber moesten ploegen (het had vrijdag de hele dag geregend), kregen met te maken met scherpe keien – vaak verstopt onder dorre bladeren – en/of in de wat hoger gelegen gebieden ijzige bodem. Het had 's nachts vier graden gevroren.
Jammer genoeg zorgde de gevaarlijke ondergrond ervoor dat je maar weinig van het landschap kon genieten. Dat was schitterend. Mijn eerste tien kilometer gingen goed, m'n tweede tien een stuk minder. Ik begon te voelen dat ik de week tevoren griep had gehad en voelde m'n accu snel leeg lopen. Het was niet moeilijk om te beslissen om een afslagje eerder te pakken en voor de 37 kilometer te kiezen. Na twintig kilometer kreeg ik te maken met een fenomeen waar ik hardlopend niet eerder mee te maken kreeg: honger. Op een heuvel waar het zonnetje vriendelijk scheen organiseerde ik een nood-picknick. Ik deed ik m'n camelbag af en at al het eetbare dat eruit kwam op: twee banenen, drie gelletjes, twee mandarijnen en drie energierepen. Die niet geplande tussenstop deed me goed. De laatste zeventien kilometer passerde niemand me meer en ik kon lekker veel mensen inhalen.
Bij de finish werd ik tot m'n verbazing luid toegejuicht door Ingrid. Zij bleek ook de afslag van de 37 kilometer genomen te hebben. Onderweg had ze nog wat foto's geschoten, waarvan je er hier een paar kunt zien. M'n tijd was niet super, iets onder de 4.10. Het was het gevolg van die belabberder tweede tien kilometer.
Een paar minuten nadat ik me naar de kleedkamer had begeven, stapte Huub van Noorden daar al binnen. Een beetje wankel weliswaar want de 57 kilometers hadden hun sporen nagelaten. Huub was een paar keer onderuit gegaan. Hij zat onder de modder en een knie zat onder het bloed. Hij was als tweede gefinisht, één minuutje achter een jongen uit Maastricht. De Bear Trail was ook een soort selectiewedstrijd voor het WK Traillopen (juni volgend jaar in Wales). Wie weet gaat Huub zich namens Nederland daar onderscheiden. Gaat hij zich na gewoon hardlopen, wielrennen en de triatlon bekwamen in een nieuwe tak van duursport?
Gelukkig konden we ons op de tribune laven in een heerlijk zonnetje, want het was nog even wachten op Anthony. Hij was de enige van ons drieën die zich aan de opdracht had gehouden en dat terwijl hij er nog maar heel kort mee bezig was. Pas een week of twee geleden schreef hij in en pas dag voor vertrek meldde hij zijn intimi dat hij 57 kilometer zou gaan lopen. Het leverde hem een aantal bezorgde en verbaasde blikken op.
In afwachting op zijn komst laadden wij onze accu's gestadig op, onder meer met dank aan het kantinepersoneel en de mobiele frietboer, die zijn wagen pal voor de ingang van de tribune geparkeerd had. Na een uur of zeseneenhalf kwam Anthony dolgelukkig over de streep. Tot zaterdag was hij nooit verder gekomen dan een marathon en nu deed hij daar zonder echt helemaal kapot te gaan zomaar even 15 hele kilometers bovenop. Klasse.
De eerste editie van de Bear Trail was zeer geslaagd. Met dank aan organisator Raymond Beeren, die meteen een goed georganiseerde wedstrijd had neergezet in een prachtige omgeving en met een uitstekende start- en finishplaats. Volgend jaar weer. En dan de 57 kilometer uiteraard.
One thought on "Bear Trail"
Piet Moes op oktober 29, 2012 om 18:22 schreef:
mooie prestatie toch hoor Koen. toch een goeie tijd onder deze zware omstandigheden, maar je wist waar je aan begon, en dan is zo kort na de kustmarathon 37 km toch weer een heel eind hé laat staan 57km door die bikkel van Anthony gelopen. gefeliciteerd nogmaals.