Voorjaarsconcert met Laurens Woudenberg op hoorn 21 maart Terneuzen - Zeeuws Orkest
met Laurens Woudenberg op hoorn
21 maart Terneuzen
Home / Voorjaarsconcert met Laurens Woudenberg op hoorn 21 maart Terneuzen
met Laurens Woudenberg, hoorn
21 maart Terneuzen, 20:00 uur
Voorjaarsconcert Terneuzen 2019:
Heerlijk programma met symfonieën van Mozart en Brahms en hoornconcert nr. 4 van Mozart.
Lokatie: Scheldetheater Terneuzen
Datum: Donderdag 21 maart, 20:00 uur
Voorjaarsconcert met Laurens Woudenberg, hoorn – 21 maart Terneuzen
Mozart – symfonie nr 35 (Haffner symfonie)
Mozart – hoornconcert nr. 4
Brahms – symfonie nr. 2.
Wolfgang Amadeus Mozart (1756-1791) – Symfonie nr. 35 in D majeur, KV 385 bijgenaamd de Haffner symfonie (1782)
In 1776 kreeg Mozart de opdracht om een serenade te schrijven voor de bruiloft van de dochter van een van zijn thuismakelaars, een rijke koopman genaamd Sigmund Haffner. Maar Mozart was al overbelast met meerdere projecten. Hij slaagde er niet in om het verzoek met zijn gebruikelijke razendsnelle snelheid klaar te spelen en heeft zelfs de oorspronkelijke deadline gemist. In de zomer van 1782 stuurde Mozart de nieuwe muziek naar Papa Leopold in Salzburg, en vergat het vervolgens. De volgende lente, toen hij nieuw materiaal nodig had voor een van zijn concerten in Wenen, bekeek Mozart de partituur opnieuw en maakte enkele herzieningen (zoals het toevoegen van fluiten en klarinetten) In een brief aan Leopold merkte hij op dat "mijn nieuwe Haffner-symfonie me positief heeft verblind, want ik was elke noot ervan vergeten, het moet zeker een goed effect hebben."
De voorspelling van Mozart kwam uit toen het werd gespeeld tijdens zijn concert in Wenen in maart 1783. Een hedendaagse krant berichtte dat "onder de uitzonderlijk grote menigte de keizer aanwezig was, die voor het hele concert tegen zijn gewoonte bleef en er een applaus losbarstte zoals hier nog nooit gehoord is."
Wolfgang Amadeus Mozart (1756-1791) – Hoornconcert nr. 4 in Es-groot KV 495 (1786)
De hoorn was in Mozarts tijd een weerbarstig instrument. Een opgerolde koperen buis, daar moest de hoornist het mee doen. De stand van de lippen op het mondstuk en de positie van de hand in de beker waren de enige middelen waarmee de bespeler de verschillende noten aan zijn instrument moest zien te ontlokken. De kleppen en ventielen waarmee hoornisten vandaag de dag naar hartenlust de buislengte en daarmee de toonhoogte kunnen variëren, was nog toekomstmuziek. Ondanks of misschien wel dankzij die beperkingen groeide de Oostenrijkse hoornist Joseph Leutgeb (1732-1811) uit tot een virtuoos. In Parijs, Milaan of Wenen, overal trad hij op als solist of orkestlid, en verlegde daarbij de grenzen van zijn instrument. Hij moet één van de weinigen geweest zijn die de duivelslastige loopjes en sprongen van dit 4e hoornconcert van Mozarts aankon. Liefst vier kleuren inkt gebruikt Mozart in zijn manuscript. Een plagerijtje van de componist? Waarschijnlijk niet. Musicologen hebben er een ingenieus notatiesysteem in ontdekt waarmee Mozart fijnzinnige dynamische details aangaf. Als vriendendienst aan een duivelskunstenaar.
Johannes Brahms (1833-1897) – Symfonie nr. 2 in D, opus 73 (1877)
Brahms was nog bezig met het piano-uittreksel van zijn 1e symfonie (waar hij 15 jaar mee bezig was geweest) toen hij in Karinthië aan de 2e symfonie begon. Deze symfonie in D had een volledig ander karakter: was de eerste bijna tragisch te noemen – de tweede was vriendelijk, zelfs vrolijk, met name in de (kortere) beide slotdelen. De symfonie wordt ook wel – onder verwijzing naar de 6e symfonie van Beethoven – als de Pastorale aangeduid. Het werk aan de symfonie vorderde voor Brahms doen zeer snel.
De première was door Brahms eerst in Berlijn gedacht maar het werd -na enig uitstel- de Wiener Philharmoniker onder Hans Richter. Het door hen voortreffelijk ingestudeerde werk had veel succes.
De tweede symfonie werd nog sneller dan de eerste op vele plaatsen standaard repertoire.
Als kind van professionele musici was het voor Laurens Woudenberg niet altijd vanzelfsprekend dat hij ook die richting uit zou gaan. Tijdens zijn studie en zelfs nog tijdens zijn professionele loopbaan als musicus werkte hij in de gehandicaptenzorg en bij circus Kristal. Toen Laurens negen jaar was kreeg hij zijn eerste hoornlessen van Louise Schepel. De inspirerende lessen ten spijt verruilde Laurens vijf jaar later zijn hoorn voor een basgitaar. Een kwestie van image. Zijn liefde voor de hoorn bleek echter veel groter dan hij had gedacht en op zeventienjarige leeftijd pakte Laurens de hoornlessen weer op. Hij studeerde in zijn geboortestad Den Haag aan het Koninklijk Conservatorium bij Hans Dullaert en Herman Jeurissen. In 2006 trad hij toe tot de hoornsectie van Het Gelders Orkest, waar hij uiteindelijk solohoornist werd. Naast zijn orkestbaan remplaceerde hij bij andere orkesten en ensembles van naam. Sinds 2012 is Laurens Woudenberg solohoornist bij het Koninklijk Concertgebouworkest. Laurens heeft een grote liefde voor het spelen van kamermuziek. Regelmatig is hij te horen met Camerata RCO en het Koper van het Koninklijk Concertgebouworkest. Bij het Concertgebouworkest debuteerde hij in april 2016 als solist.