Eergisteravond zat ik wat te zappen, zoals ik wel vaker zit te zappen, als ik eigenlijk om een uur of tien ’s avonds géén televisie wil kijken maar eigenlijk op dat tijdstip ook geen zin meer heb om andere dingen in of buiten huis op te pakken. Ik zat dus te zappen, tot ik bleef hangen bij Spuiten & Slikken. Ik bleef hangen in het beeld van twee fors geschapen mannen. Poedeltje naakt.
Mannen zijn de jagers, de spieren, de domme krachten. Ego’s die elkaar de kop afhakken. Ze vechten met vuur en zwaard. Alsof hun leven eeuwig is. De vrouw niet. Zij is subtieler. Ze lacht ook een beetje om die stoere man. Die zich verbergt achter grote daden. Die zijn angst en zachtheid onder water houdt. Hij heeft ook minder meegekregen om dat te doorbreken. Geen naderende menstruatie waarmee hij zwak en kwetsbaar wordt. Het schild verbrokkeld waarachter hij verscholen staat.
Als single zonder vaste partner heb ik het redelijk voor elkaar. Het alleen wonen, het alleen leven, bevalt me op zich prima. In het begin vond ik daten super spannend… elke keer de spanning. Wordt dit mijn nieuwe vriend? Wordt dit mijn nieuwe levenspartner? Inmiddels heb ik dat gevoel achter me gelaten en ben ik daten ook gaan zien als een manier om nieuwe mensen en mannen te leren kennen. Dat wil niet zeggen dat ik een relatie uit de weg ga.
Zo heb ik best al een aantal vriendschappen opgebouwd met mannen die zeer waardevol voor me zijn. Des te leuker om verrast te worden.