Expeditieblog (7): The big picture - Dagblad van het Noorden
23 augustus 2015, 12:33 • Groningen
Ik ben geen vogelaar. Ik vind het fijn als er vogels zijn en geniet van de spectaculaire vluchten van de boerenzwaluwen rond ons huis en hun gekwetter op het dak. Maar ik heb nog nooit een verrekijker gepakt om naar een vogel te kijken. Laat staan een telescoop.
Ik heb daar het oog niet voor. Ik kijk naar landschappen. Bij voorkeur ruige landschappen met weidse vergezichten: hoog in de bergen, of rotswoestijnen. Bossen kan ik ook best prachtig vinden, maar mijn hart gaat er nooit sneller van kloppen.
Hier zie ik ze, de vogelaars. Deze poolexpeditie heeft er veel meegenomen. Temidden van de meest spectaculaire landschappen richten ze hun verrekijkers op Noorse stormvogels, drieteenmeeuwen, kleine rietganzen, grote burgemeesters, zeekoeten en ivoormeeuwen.
Ik probeer het ook. Ik heb een verrekijker mee, die zo nu en dan ook echt om mijn nek hangt, en dan speur ik naar de vogels. Even maar. Dan word ik ongeduldig.
Ik wil alles zien. In één blik.
Zaterdag maakten we een lange wandeling vanaf de kust van West-Spitsbergen op zoek naar een kolonie ivoormeeuwen in de bergen. Een schitterende tocht. Als ik heel eerlijk was, maakte het mij niet heel veel uit of we de kolonie zouden vinden of niet. Ik genoot van het landschap – en trouwens ook van de verbetenheid van de mannen die koste wat kost bij die kolonie moesten komen.
Onderweg vielen twee jonge onderzoeksters soms op hun knieën. Niet omdat het te zwaar was, maar vanwege een plantje of een mosje. Alles verzamelden ze. Een andere wetenschapper smeekte de gidsen bijna of hij even wat ganzenkeutels mocht verzamelen. Een geoloog vertelde over de herkomst van de bobbeltjes op de stenen. De gids stopte regelmatig: voor eidereendendons, sneeuwalgen, of ijzerafzettingen.
Ik had overal overheen gekeken. Met een glimlach, die volgens een Australische zeehondenonderzoeker al dagen op mijn gezicht zit, zag ik de bergen, de gletsjers, de sneeuw, de rotsen, de rivier die er doorheen stroomde, de mist die binnen kwam drijven en over de bergen viel, het licht dat steeds veranderde.
De zeldzame bloemetjes zag ik niet, de rare bolvormige stenen zag ik niet, de lijnen in de rotsen zag ik niet, de ijsbeersporen in de sneeuw zag ik niet.
Ik vind het geweldig, al die wetenschap hier aan boord. Maar ik vrees dat ik er niet geschikt voor ben.