Cor BAKKER (1918, Nederland)
Hij wordt vandaag 89 jaar en daarmee behoort hij tot de lichting wielrenners die nog met grootheden als Fausto Coppi, Gino Bartali, Louison Bobet, Rik Van Steenbergen, Briek Schotte, Gerrit Schulte, Fiel Middelkamp en Stan Ockers heeft gekoerst. Die zijn allemaal overleden, maar Cor Bakker is springlevend. Zaankanter in hart en nieren, die nog steeds aan de boorden van de Zaan woont met zijn vrouw Sonja, de rennersvrouw van lang geleden die er destijds helemaal alleen voor stond als Cor door Europa zwierf om het geld te verdienen voor de Bakkertjes thuis. Hij reed overal waar wat te verdienen was en dat was in die tijd een hele opgave. Sonja Bakker hoefde niet te sonjabakkeren om het gezin slank te houden. Dat lukte zonder ook wel. Hij reed op de weg en op de baan. In Duitsland stond het koppel Bakker-Lakeman in formaat chocoladeletter op de affiches, want het zorgde altijd voor spektakel en amusement. Het spektakel kwam van Cor die onvermoeibaar in de jachten dook en tot het spreekwoordelijke gaatje ging. Lakeman zorgde als verdienstelijk zanger voor het amusement door enkele malen per avond als operettetenor op te treden. Cor Bakker startte in 1948 een maal in de Tour de France, een ervaring waar hij nog graag over vertelt. Hilarische verhalen over hoe het er toen aan toeging. Anekdotes over barre omstandigheden die door de tijd inmiddels zijn overgoten met een saus van romantiek. Leuk om ze nu te vertellen, maar schrijnend om ze destijds beleefd te hebben. Het zuur is echter vergeten en het zoet van de herinnering overheerst. Ik zie hem nog wel eens schuiven, bij de zesdaagse of bij het wielergala in Den Bosch. Op zoek naar vrienden van toen, maar het worden er elk jaar minder. Dat is de tragiek van de bejaarde coureur. Ze gaan niet dood, they just fade away. (Foto: archief Wim van Eyle)