Ten eerste zijn deze dieren geen reuzen. De slang lijkt ongeveer 7 tot 9 kilogram te wegen en de krokodil weegt wellicht 2 tot 3 kilogram en is mogelijk 1 meter lang. Voor deze soorten, inheems in dat deel van Australië, is dit een vrij natuurlijke gebeurtenis. Ondanks dat het een behoorlijk grote maaltijd lijkt, is dit redelijk gebruikelijk voor deze slangensoort. Olijfpythons staan bekend om hun fenomenale kracht en om het inslikken van grote stukken voedsel.
Zelf gebeten worden. De tanden van de krokodil kunnen namelijk dwars door de slang heen bijten. En als het de krokodil dan lukt om met zijn kop te schudden kan hij echte schade aanrichten - maar die kans zou hij hier niet hebben gekregen. Dat is overigens een van de redenen dat slangen doelbewust de nek en schouders aanvallen, om te voorkomen dat ze zelf gebeten worden. Ze bijten zich net achter de schedel vast en rollen zich eromheen om de krokodil op zijn plaats te houden. Maar zelfs wanneer de slang toch gebeten wordt, heeft hij een fenomenaal immuunsysteem en kan hij infecties overleven. Wij zien vaak grote littekens op slangen in het wild; ze worden door hun prooi vaak goed geraakt.
Niet per se. Beiden zijn toproofdieren in hun omgeving: grote Johnson-krokodillen eten kleine pythons op en omgekeerd.
Slangen zijn erg gevoelig voor de hartslag van hun prooi. Normaal gesproken zal een python wurgen tot het prooidier stikt en de hartslag stopt. Maar krokodillen kunnen vrij lang blijven leven zonder zuurstof. In dit geval vermoed ik dat de slang zo hard wurgde dat hij de borstkas in elkaar drukte, totdat het hart van de krokodil geen ruimte meer had om te kunnen slaan. Waarschijnlijk stierf de krokodil dus aan een hartstilstand in plaats van door verstikking.