Lang voordien reeds, hield de voeding de belangstelling van de wetenschappelijke middens gaande. De eerste wetenschappelijke ontdekkingen dagtekenen van het einde van de XVIIIe eeuw. Nochtans wordt de voedingswetenschap nog steeds als een ‘nieuwe’ wetenschap beschouwd, vooral wegens de reusachtige vooruitgang die zij gemaakt heeft in de laatste 25 jaar en ook wegens de menigvuldige onbekenden waarmede zij nog steeds heeft af te rekenen.
De onderzoekingen en bevindingen van Lavoisier brachten de eerste elementen. Hij vond dat mensen en dieren een vaste temperatuur behouden, dank zij een inwendige verbranding. De brandstof vergaat stilaan onder de invloed van de geleverde inspanning en van het klimaat. De voorraad ervan moet regelmatig vernieuwd worden door de voeding. De mate waarin het voedsel ‘warmte voortbrengt’ - dit heeft men later ‘calorieën’ genoemd - is de meter van zijn waarde en hoedanigheid.
Steunend op deze belangrijke ontdekking hebben, tijdens de vorige eeuw, de onderzoekingen vooral tot doel gehad de ‘energetische’ waarde van de voedingsmiddelen vast te leggen, alhoewel toen ook reeds de rol van de proteïnen, zekere minerale zouten, en andere niet organische stoffen ontdekt werd.
schillen in de ‘hoedanigheid’ van de voedingsmiddelen. Alhoewel reeds vóór 1914 het woord ‘vitamien’ bekend was, is het vooral vanaf 1930 dat de ‘nieuwe wetenschap van de ‘dietetiek’ vooruitgang maakte.
Waar in de vorige eeuw vooral de nadruk gelegd werd op de ‘energetische’ waarde van zekere voedingsmiddelen (graangewassen, suiker, zekere vetstoffen zijn vooral rijk aan calorieën), wordt thans het belang van het verbruik van ‘beschermende’ producten, rijk aan vitamienen en minerale zouten (zoals melk en haar bijproducten, verse groenten, fruit, eieren, vette vis, vlees) vooral onderstreept. Beide groepen producten zijn echter even onmisbaar.
Practische proefnemingen hebben geleid tot de ontdekking van het verband tussen bepaalde ziekten en het voedingsregiem, b.v. rachitisme in het Westen of beriberi in de Oosterse landen, alsook de invloed van de voeding op de gestalte van de mens, op zijn physieke en intellectuele eigenschappen, op de levensduur, enz. Van daar dat, waar de physiologen vroeger er naar streefden de ‘minimum behoeften’ van de mens of van een sociale groep te bepalen, de moderne wetenschap het idee van de ‘optimale voeding’ ontwikkelt, nl. van die welke de volledige ontwikkeling van het individu verzekert en tevens zijn weerstand tegen ziekten vermeerdert.