ProloogDaar ging hij dan. De man die ooit deliefde van haar leven was. Hetmiddelpunt van haar bestaan. De manwaarmee ze voor altijd samen zoublijven, waarmee ze oud zou worden. 2.
Hij had zijn koffers gepakt, en haarverteld dat het over was. Klaar. Hijhield niet meer van haar, hij wasverliefd op een andere vrouw, eenjongere vrouw. Natuurlijk, allemaîtresses waren jonger. En knapper. 3.
Ze had haar gezien. Ze was hem opkomen halen in haar duur-uitziendeauto. Hij had haar een zoen gegevenen zijn koffers op de achterbank gezet.Toen waren ze weggereden, zonderom te kijken. 4.
En toen was hij weg en bleef zij achter.Maar alleen was ze niet… ~*~ 5.
Vallen en OpstaanKreunend opende Yvonne vanLeeuwen haar ogen. Ze had vreselijkslecht geslapen vannacht, door eenopkomende verkoudheid. Ze had ookpas om half één in bed gelegen,dankzij een avonddienst op haar werk.Nu was het nog maar half zeven enwerd ze gewekt door het gehuil vanhaar twee jaar oude dochter. ToenYvonne zich op haar ellebogenomhoog duwde voelde ze eenkloppende pijn in haar slapen. Fijn.Dat kon er ook nog wel bij. 6.
Met moeite stond ze op enstrompelde ze naar het bedje van Isa."Goeiemorgen, lieverd," zei ze zacht."Ben je alweer wakker? Kon je mamaniet nog eventjes laten slapen?"Isa stopte gelijk met huilen, keekhaar moeder stralend aan engiechelde. Yvonne glimlachte. Zekon het Isa ook niet kwalijk namen –natuurlijk niet. Zodra Isa haaraankeek met haar grote, groene ogenen haar stralende lach smolt Yvonne.Zo ging het elke ochtend. 7.
Yvonne tilde Isa uit het bedje en liepmet haar naar de commode om haarluier te verschonen en haar schonekleertjes aan te doen."Zo, jij bent er weer klaar voor," zei zetegen Isa. "Nu je moeder nog,"mompelde ze er achteraan.Met Isa op haar arm liep ze deslaapkamer uit, en in de woonkamerzette ze haar neer. "Ga jij maar evenspelen, schat, mama gaat evendouchen." 8.
Van slapen zou nu toch niks meerkomen. Zuchtend liep Yvonne naar dekleine badkamer, waar ze het kastjeopende, op zoek naar paracetamols.Tot haar grote opluchting bleek hetdoosje nog niet leeg te zijn, en gauwwerkte ze er een naar binnen, waarnaze de douche aan zette. Ze was blij datIsa zo zelfstandig was, en in haareentje kon spelen als zij even niet inde kamer was. 9.
Isa, het middelpunt van haarbestaan… Ze zou niet weten wat zehad gedaan als ze haar dochtertje niethad gehad. Het was nu zes maandengeleden dat Geert haar verlaten had.Ze kon het zich nog herinneren als dedag van gisteren. Het was een helegewone dag, eentje als alle anderen.Geert was vroeg naar zijn werkvertrokken, zoals altijd, en Yvonnehad het huis schoongemaakt, zoalselke vrijdag. 10.
Yvonne was verbaasd geweest toen zede auto van Geert om vier uur deoprijlaan op had horen rijden. Watdeed hij nu al thuis? Misschien was hijwel ziek. Voor Geert binnen wasgekomen had ze de waterkoker alaangezet om thee voor hem te maken.Met een stralende glimlach had ze hembegroet, toen hij binnen kwam lopen,maar hij beantwoordde haar glimlachniet. 11.
"Wat is er aan de hand?" had zegevraagd. Hij had gezucht en was naarhaar toe gelopen, en toen kwam deklap. Hij vertelde haar dat het over was,dat hij bij haar wegging. Hij was nietmeer verliefd op haar, sterker nog; hijwas verliefd op een ander. Yvonne wascompleet in shock geweest en wist niethoe ze moest reageren, dus zei ze maarniets. Geert had zijn koffers gepakt, enwas vertrokken, haar en Isa alleenachterlatend. 12.
Pas later had Yvonne beseft wat ergebeurd was. Geert had haar verlaten.Hij kwam nooit meer terug. De dagendaarna had ze als verdoofddoorgebracht; ze kon zich er nu ookbijna niks meer van herinneren. Pastoen haar beste vriendin Myrthe waslangsgekomen omdat ze niet op hunlunchafspraak was komen opdagen,werd ze uit haar roes getrokken enwas ze ingestort. 13.
Ze wist niet wat ze moest doen en hoehet nou verder moest. Myrthe was eenweek lang gebleven om voor haar enIsa te zorgen terwijl Yvonne probeerdeop te krabbelen uit de diepe put waarze in beland was. Waar ze nog hetmeest van was geschrokken was vanhet feit dat ze vooral radeloos wasomdat ze niet wist hoe het nu verdermoest met haar en Isa, financieelgezien, en niet zozeer omdat Geert bijhaar weg was. 14.
Eerst dacht ze dat het gewoon nog niettot haar doorgedrongen was dat Geertécht weg was, maar nu wist ze welbeter. De liefde was al een poosje uithun huwelijk verdwenen. Het wasroutine geworden, een gewoonte, enze was tevreden geweest met haarleven zoals het was, maar echte liefde,echte passie? Dat zat er al tijden nietmeer bij. Nadat ze dat had beseft wasze al snel weer de oude, al bleef ze zichzorgen maken over haar financiën. 15.
Een baan had ze niet, en ze was ooknergens voor opgeleid. Ze had Geertleren kennen toen ze nog op demiddelbare school zat, en hij had haarnadat ze getrouwd waren altijdonderhouden. Nu besefte ze dat datdom van haar was, maar toen… Zewist niet beter, want zo was het ook bijhaar ouders gegaan. 16.
Yvonne draaide de douchekraan dichten stapte uit het bad. Na die weekwas het allemaal vrij snel gegaan. Hetwas duidelijk dat ze niet in het huisvan haar en Geert kon blijven wonen:het zou haar nooit lukken om het geldop te brengen voor het aflossen vande hypotheek. Met hulp van Myrthehad ze het huis zo snel mogelijkverkocht. Eventjes hadden zij en Isabij Myrthe gewoond, maar dat wasmaar van korte duur geweest. Zevond een appartement en was daarmet Isa heen verhuisd zodra het vrijwas gekomen. 17.
Ze hadden een aantal meubelenmeegenomen uit het oude huis, en eenpaar dingen nieuw gekocht. Yvonnehad een baan gezocht – en gevonden.Ze werkte als serveerster in eencaférestaurant in het kleine stadje waarze woonde. Haar loon was niet hoog,maar ze verdiende net genoeg om dehuur van te kunnen betalen en van tekunnen leven. En daar ging het nu ineerste instantie om. Ze moest op eigenbenen leren staan. 18.
Tot nu toe ging dat heel aardig.Yvonne liep aangekleed dewoonkamer binnen en keek vertederdnaar Isa, die rustig in haar eigenhoekje zat te spelen. Ja, zij en Isazouden er wel komen. Samen kondenze het aan. Recommended