Dansen in het kinderziekenhuis - NRC
De vloer is lava in Helden van Het Máxima. Beeld Avrotros
Dat was de tijd die RTL Nieuws uittrok voor een verslag van de herdenking in het oosten van Bosnië. Het NOS Journaal, EenVandaag, Nieuwsuur en Jinek maakten andere keuzes. (Ik zal de verleiding weerstaan om hier nu te beginnen over de negen minuten die Jinek over had voor de nieuwe commentator van de voetbalgame FIFA 20.)
Intussen is het zomerse laagtij op tv begonnen. Gelukkig begon Avrotros donderdag met de driedelige serie Helden van Het Máxima, over de werknemers en de patiënten van het vorig jaar geopende Prinses Máxima Centrum in Utrecht, dat geheel is gewijd aan een hartverscheurende groep patiënten: kinderen met kanker.
Daar kun je verschrikkelijk treurige televisie over maken, maar in de eerste scène zien we de verpleegkundigen dansen in de vensterbanken, opgezweept door een enorme bak herrie die een jong patiëntje uit een tablet weet te krijgen – 'De vloer is lava' miste zijn uitwerking niet.
Het zijn tekenende taferelen voor Helden van Het Máxima, dat meer gaat over de levens van de mensen die er werken dan over de zieken. Al blijft het een gebouw waar, aldus de directeur, elke drie dagen een kind sterft. Hoe groot de contrasten zijn in het ziekenhuis, blijkt als de directeur tijdens de vrolijke openingsborrel plotseling telefoon krijgt. Er moet met spoed een geestelijke gevonden worden voor een stervend kind.
De directeur is een van de hoofdpersonen van de serie. We zien hoe hij zijn speech oefent voor de opening van het centrum, hoe hij grappen maakt met zijn personeel en hoe hij - met de moeder aller managementwijsheden het begrip 'werkdruk' relativeert. In zijn rol als arts staat hij aan het bed van een ernstig ziek jongetje dat heel graag naar huis wil. Hij belooft het meteen te vertellen als dat zover is, maar als het kind zegt dat hij de volgende dag wel weg wil, zegt hij: "Nee, morgen kun je nog niet naar huis. Dat weet ik wel zeker."
Helden van het Máxima: 'Mensen maken het mooi'
'Ik zie kinderen van heel ziek naar steeds beter worden, maar ook weer van beter naar heel ziek.' 📺 We lopen mee in het Prinses Máxima Centrum voor kinderoncologie, vanavond om 21.40 uur op NPO 1.
Geplaatst door AVROTROS op Donderdag 11 juli 2019
Wie ook tot thuis wordt gevolgd is Karima, het hoofd van de apotheek. Ze heeft al verteld dat ze eigenlijk te veel uren maakt en niet meer aan een sociaal leven toekomt. Met zelfspot wijst ze op de lege fotolijstjes in haar huis. In de beelden van Karima zit een terugkerend element: in de eerste aflevering hebben we haar al door de ziekenhuisgangen zien snellen op hoge hakken én op kekke gympen. Bij haar thuis stelt de camera even scherp op haar slippers.
Regisseur Paul Rigter gaat toch al met gevoel voor detail te werk. Zo zit een waarschijnlijk door chemokuren kaal geworden jong kind met een kleine knuffelpanda te spelen. Het spel is dat de panda moet overgeven.
Helden van Het Máxima weet de dagelijksheid van het leven in het ziekenhuis mooi te vangen, wat het 'helden' in de titel een beetje gek maakt. We zien mensen heel moeilijk en heel belangrijk werk doen, maar of dat ze tot helden maakt? Of zijn de patiënten de helden? Dat zou lief bedoeld zijn, maar de serie gaat meer over het personeel dan over de kinderen.
De pijnlijkste verrassing van de eerste aflevering zit in de aftiteling, waarin de mensen die aan de film hebben meegewerkt worden bedankt. Daar staat achter een van de kindernamen een kruisje. Je weet dat het erbij hoort, er is al gezegd hoe vaak kinderen hier sterven, dat dat een onlosmakelijk onderdeel is van Helden van Het Máxima – maar het komt wel aan.