U leest om dit moment het verhaal "Ooit breken we" gepost door Hanna. Dit verhaal is gepost in de categorie liefdes verhalen. Wilt u een zelf geschreven, of een mooi verhaaltje posten? Klik daarvoor hier.
Het was de eerste schooldag in Engeland. Ik, Melissa Hardysson was verhuist van een klein dorp in Amerika naar Engeland. Het was een lange reis, maar ik had 'm toch achter de rug gekregen. Ik maakte me klaar en met een zenuwkriebel over mijn rug stapte ik op mijn fiets.
"Zal ik nog even meefietsen, voor het geval je de weg niet weet?" had mijn vader nog gevraagt. Ik was boos geworden en geschreeuwt dat hij zich niet aan moest stellen en dat ik oud genoeg was om zelf de weg wel te vinden.
Achteraf bedacht ik dat ik beter ja had kunnen zeggen. Na drie keer foutgereden te zijn, had ik de school eindelijk gevonden.
Aangekomen durfde ik niemand aan te kijken. Ik zette mijn fiets in een rek en liep zonder op of om te kijken naar de ingang van de school. Omdat ik niet keek, botste ik uit mijn stommiteit tegen iemand op. Het was een jongen en hij viel op de grond.
"Oh, sorry," mompelde ik en met een rood hoofd liep ik de school binnen. Ik keek nog even achterom of ik de jongen niks ernstigs had aangedaan, maar het viel mee en toen merkte het me pas op hoe bewonderend knap de jongen was. Na een aantal seconde, wat trouwens uren leken te duren, draaide ik me weer om en zocht mijn lokaal op. 221, daar moest ik zijn. Ik sjouwde met mijn boekentas twee lange, steile trappen op. Het was best een eind, maar eindelijk boven aangekomen viel het achteraf toch wel mee. Toen ik bij mijn klas aankwam, leek het wel alsof mijn hart een salto maakte; Die jongen waar ik tegen opbotste zat bij mij in de klas! Veel erger kon het niet worden. Zonder hem aan durven te kijken liep ik naar binnen. Wat kinderachtig: er stonden naambordjes op de tafels. Met een zucht zocht ik mijn naam op. Ik zat naast ene Juan, die erg populair bleek te zijn. Ieder meisje zwaaide naar hem en iedere jongen gaf hem een vriendschapsklopje op zijn schouder. Iedereen lachte en trekte geen aandacht van mij, wat ook niet hoefde, ik was veel liever alleen.
"Hai," zei ik terug. Hij leek verder ongeïnteresseert te zijn en liep naar zijn vrienden. Daar begon hij te lachen en er liepen een paar meisjes naar hen toe. Ik zag dat een meisje zich behoorlijk op Juan uitsloofde. Maar Juan trok zich er niks van aan en zag haar niet eens staan. Dan zou hij mij vast ook niet staan, dacht ik achteraf en ik liep de aula binnen. Ik haalde een broodje kroket en beogn die gulzig op te eten. Wat kon ik eten! Ik schaamde me voor mijn gedrag en besloot met mijn mond dicht te eten. En verder kon ik alleen maar aan Juan denken.
"Abel ga alsjeblieft achter die ontbijttafel vandaan en doe iets nuttigs!" riep ze tegen mijn vader.
Wat haatte ik mijn stiefmoeder. Ze had altijd commentaar op papa, en papa trekte zich er niets van aan. Ik zou er dolgraag iets van willen zeggen, maar ik wist wel dat ik dan een week huisarrest zou krijgen. Mijn stief moeder is naast haar mopperigheid, ook verschrikkelijk streng.
Op school was het nog erger. Iedereen, voornamelijk de meisjes uit mijn klas, keken me na. Ik hoorde dat ze jaloers waren omdat ik naast Juan zat.
Toen de bel ging zat ik als eerste op mijn plek. Eén meisje hoorde ik "nerd" over mij zeggen. Ik snapte er niks van. Wat is daar nou nerd aan? Misschien omdat we wiskunde hadden, of misschien omdat iemand haar wijsgemaakt had dat te laat komen cool was? In ieder geval trok ik me niks van het meisje aan en even later kwam Juan weer naast me zitten.
Dat stond erop. Ik wou Juan met grote ogen aankijken, maar die zat aandachtig te luisteren naar de lerares en deed alsof het niet van hem was. Misschien was het niet Juan. Weer kreeg ik een zenuwkriebel.
De dagen gingen steeds sneller voorbij. De band tussen Juan en mij bleef minnetjes, en de band tussen mij en de rest van de klas was ook helemaal niks geworden. Iedereen noemde me "die stille" omdat ik zo verlegen was. Ik kon moeilijk vrienden maken, maar mijn gevoelens voor Juan waren niet op.
Ik merkte dat ik verliefd begon te worden en het werd nog steeds erger ook. Na een tijdje hadden we verkering, maar niemand van de klas wist er iets van. Blijkbaar wou Juan alleen buitensschooltijd contact hebben, en natuurlijk met stiekeme briefjes onderschooltijd. Ik snapte niet waarom hij niet met de klas wou delen waarom we verkering hadden. Weer mijn zelfde gedachten: Misschien omdat hij zich voor me schaamde, misschien omdat hij ook niet zo'n goeie band met de klas had, maar daar leek het nergens op: bijna elk meisje was verliefd op hem en bijna elke jongen was bevriend met hem.
Ik zat zo in mijn verliefdheid gedipt, dat ik nieteens in de gaten had dat Juan me weleens uitlachte, en over me roddelde. Dat boeide me niks, want als er niemand bij was, zoende hij me en we hadden zelfs al een keer gevrijd. Er kon niks mis gaan met onze verliefdheid. Ik liet ook niet merken dat ik het moeilijk vond om onder schooltijd niet met hem te communiceren, behalve dan op negatieve toon. Het was wel duidelijk dat hij zich voor me schaamde. Op een dag kon ik me niet beheersen en vloog het er gewoon uit.
Juan gaf me een klap in mijn gezicht. Hij begon me te zoenen en toen we even stopte, zei hij: "Ooit breken we,". En dat klopte. De dagen erna, buiten schooltijd hadden we steeds minder contact. Het was steeds slechter en op een gegeven moment zeiden we gegeens "doei", of "hoi", meer tegen elkaar. Misschien was de liefde dan nu wel echt voorbij.
U leest om dit moment het verhaal romantische nacht gepost door josephine. Dit verhaal is gepost in de categorie liefdes verhalen. Wilt u een zelf geschreven, of een mooi verhaaltje posten? Klik daarvoor hier.
De bel gaat over 10 minuten. Iedereen heeft alweer zijn wiskunde boeken in hun tas gestopt en doen hun jassen aan. Nora zit te kletsen met Laura en Chantal. Het is altijd weer hetzelfde liedje. Nooit meer gebeurd er wat boeiends op school. Dan gaat de bel van de school. Iedereen dendert de klas uit op weg naar de aula. Ik loop nog even naar m`n kluis om me boeken daar te leggen. Ik haat het om met een zware tas te lopen. Nora en de andere lopen al naar de aula. Als ik net mijn sleutel in het slot van mijn kluisje stop zie ik vanuit mijn ooghoeken iemand naar me kijken. Het is Fernando. Hij zit bij mij in de klas bij Engels en biologie. Altijd als we in de les zitten kijkt haar naar me en nergens anders naar. Ik voel me dan soms zo bekeken en ben ik bang dat ik iets fouts doe. Of iets stoms. ‘hey.’ Zei hij, terwijl hij tegen de kluisje aan leunde. ‘hoe is ie ?’ meestal vraagt hij dat nooit aan me. Het verbaasd me zelfs dat hij naast me kwam staan. Sinds ik hem ken praat hij nauwelijks tegen me. ‘g..goed.’ zeg ik verbaasd. ‘en hoe is het met jou?’ Hij knikt lachend naar me en loopt weer weg. Als de bel weer gaat loop ik naar
de klas waar ik de volgende les heb. ‘Allemaal meteen zitten en pak je boeken voor je !’ zegt de juf. Als ik rondkijk ik de klas zie ik Nora niet. Waar kan ze zijn? Net was ze nog op school. Als de les bijna afgelopen is word er een kleine propje naar me toe gegooid. Ik kijk waar het vandaan kwam. Fernando zat 2 stoelen achter me en zwaaide met een brede glimlach. Ik frommelde het papiertje open en las wat erop stond. KWIL JE WAT VRAGE. Stond erop. Ik keek naar hem en knikte. Met mijn mond zei ik oké. Toen de bel was gegaan liep ik uit de klas en voelde ik een hand op mijn schouders. ‘kom je mee?’ we liepen allebei de gang uit naar buiten. ‘kom laten we daar op dat bankje zitten.’ We liepen naar het bankje en gingen zitten. Hij kwam dicht naast me zitten en ik zag dat hij zenuwachtig was. ‘ik wilde je vragen of je….of je een keertje met me uit wilt?’ ik keek hem aan en even dacht ik dat ik bijna flauw zou vallen van de schrik. ‘ja leuk…wanneer?’ vroeg ik meteen. ‘wil je vrijdag avond afspreken?’ ik moest even nadenken en lachte naar hem. ‘ja dat lijkt me leuk.’ Ik wilde net opstaan maar op dat moment pakte Fernando me bij mijn arm en gaf me zachtjes een kus om mijn wang. ‘ik kom je om 7 uur halen.
Het is vandaag vrijdag en nog heb ik Nora niet gesproken of gezien. Waar kan ze zijn? Sinds die les waar Fernando dat briefje naar me had gegooid heb ik haar niet gezien. Ik heb haar geprobeerd te bellen maar ze nam ook niet op. Misschien is ze boos op mij of heeft ze weer der periode dat ze weer aandacht te kort komt. Mijn telefoon ging. Ik had een sms’je. Toen ik mijn telefoon open maakte keek ik wat er op mijn sms’je stond.
Toen Fernando me op kwam halen stond ik rillend bij de voordeur. Ik was zenuwachtig. Fernando zag er leuk uit. ‘heb je het koud?’ vroeg Fernando zachtjes. ‘uhm, ja een beetje. Maar ik krijg het zo wel weer warm hoor. Het is even wennen buiten.’ Fernando knipoogde en we liepen naar zijn scooter. Hij is 17. Niet echt romantisch om op een scooter te rijden in je nette kleding. Een beetje apart is het wel. Misschien toch wel stoer. Toen we een donkere straat inreden zei Fernando tegen me dat we er bijna waren. ‘ik heb een leuke plekje uitgezocht.’ En hij stopte. Ik keek om me heen. Het was best donker. Je kon nog net zien dat het gras aan de overkant groen was en de bomen donkerbruin. De lantaarn palen straalde kleine zachte strepen uit wat romantisch eruit zag. ‘kom je mee?’ Fernando pakte mijn hand en de tas die hij tussen zijn benen had gehouden tijdens het rijden op de scooter. Toen we er waren zag ik op de grond een kleed liggen met daar omheen fakkels die je in t tuincentrum kan kopen. Ik had zo iets niet verwacht van hem. Toen ik beter keek zag ik dat op de kleed een fles witte wijn lag en twee wijnglazen. Vijf stappen van de kleed vandaan had je de zee. We stonden op het strand. ‘ik ben nog nooit op deze strand geweest.’zei ik tegen Fernando. ‘haha nee bijna niemand kom hier. Daarom heb ik het ook uitgekozen. Dan zijn we lekker alleen.’ De licht van de fakkels glitterden in Fernando’s ogen. Fernando en ik hebben een tijdje gepraat over onszelf en onze familie. We hebben het heel leuk gehad. En ik heb niet eens aan de kou gedacht. Het was ook niet echt de kou. Maar de zenuwen. Dat kon ik niet tegen Fernando zeggen. Dan zou hij me uitlachen.