Cutting Edge | Tim Enthoven, Binnenskamers
Tim Enthoven, Binnenskamers
claustrofobisch mooi
Je ziet de omslag van deze strip en je weet meteen dat het anders is. De kaft is volledig zwart, met grote witte letters die in een elegant en kinderlijk schrift de titel schrijven: 'Binnenskamers'. Deze letters zijn zo groot dat je twee of drie keer moet kijken vooraleer je het woord ontcijferd hebt (een weergaloze cover, als je het ons vraagt). Dat de persoon die deze strip maakte verder denkt dan de doorsnee stripmaker, is onmiddellijk duidelijk. Dat je je aan iets nieuw, iets vreemd, iets ongewoon, iets volledig apart en eigenlijk ook compleet onweerstaanbaar mag verwachten, is dat ook.
Tim Enthoven is de tekenaar-scenarist. Een Nederlander die naar eigen zeggen - de strip is autobiografisch - al heel zijn leven bezeten is door tekenen. In dit verhaal vertelt hij over een periode uit zijn studententijd. Toen hij net gestopt was met zijn opleiding aan de kunstacademie en zich op een obsessief compulsieve manier op zijn studentenkamer opsloot. Tim lijkt, of is, mensenschuw. Feestjes zijn voor hem een gruwel, als hij kan ontmoet hij liefst niemand. Zijn leven is op een absolute manier geordend: elke dag eten halen bij dezelfde Chinees, op het zelfde uur opstaan, hetzelfde ontbijt, op hetzelfde moment naar het toilet gaan. Geen toeval. Wel een ultieme ordening die het hem toelaat van tien tot twee te werken. Aan zijn tekeningen, want dat is het belangrijkste.
'Binnenskamers' biedt je een blik op Tims leven. Waar je eigenlijk niet echt jaloers op hoeft te zijn. Dat uitermate geordende is immers ontzettend beangstigend. Tim sluit zich op in zijn kamer en zijn gedachten. Wat behoorlijk claustrofobisch is. Niet in het minst door de manier waarop Tim het getekend heeft. Er zijn hier geen afzonderlijke plaatjes, elk nieuw prentje wordt afgebakend door de muren van de kamer waarin Tim zich bevindt. Of door het hoofd waarin hij denkt of waarmee hij spreekt.
Het ziet er allemaal heel experimenteel uit (een mengeling van mooie abstracte architecturale ruimtes en figuren in de stijl van veiligheidspamfletten uit vliegtuigen), maar laat je daar niet door afschrikken. De strip loopt immers over van de emotie. De volstrekt unieke manier waarop Tim zijn verhaal opbouwt, loopt perfect samen met zijn gevoelens. Het obsessieve, de drang naar orde en het claustrofobische dringen je brein binnen. Pas dus maar op, want wat denk je dat er zal gebeuren als Tim iets wereldschokkend meemaakt? Iets wat zijn wereld en hoofd ondersteboven draait. Zijn de muren van zijn (getekende) kamers daartegen bestand?
Het is een intens en apart verhaal. Hoewel het er arty-farty uitziet (in een stijl waar designliefhebbers nogal eens op willen kicken), is het dat absoluut niet. Daarvoor richt het zich teveel op je gevoel. Dit is geen vorm om de vorm, geen experiment om te experimenteren. Als de strip, naast haar intrigerend verhaal, iets zegt, is het dat we nog niets weten. Dat dé strip nog niet gemaakt is, omdat de mogelijkheden te uitgebreid zijn. 'Binnenskamers' doet je vermoeden dat strips alle kanten op kunnen gaan, op honderden manieren je hoofd kunnen veroveren.