Lees dan!: De Verwarde Cavia - Paulien Cornelisse
Na Taal is zeg maar echt mijn ding en En dan nog iets, twee boeken over het gebruik en misbruik van de Nederlandse taal, waarin veel humor zit, komt Paulien Cornelisse met een roman: De Verwarde Cavia.
Met, zoals de titel al aangeeft, een cavia in de hoofdrol. Alleen wordt de cavia hier niet ingezet als huisdier, maar is het een persoon, dat behalve een vacht, vooral menselijke trekjes heeft en die, naar hoe het op mij overkwam, het formaat van een mens heeft.
De cavia, genaamd Cavia, in dit verhaal heeft een niet al te spannende kantoorbaan met de daarbij horende collega's Stella, Ruud, Kim en Roy (e.a.), die overigens allemaal menselijk zijn.
Cavia doet haar werk, en in de tussentijd googelt ze graag naar enge ziektes. Die tussentijd neemt regelmatig een groot deel van haar werkdag in beslag.
Cavia lijkt er op kantoor niet echt tussen de passen. Ze wordt regelmatig door collega Human Resources Stella, maar ook door de anderen, op de hak genomen. Cavia laat alles gedwee over zich heenkomen.
Ze vindt van een heleboel dingen iets, maar houdt haar commentaar eigenlijk altijd voor zich.
Buiten haar werk heeft ze niet veel om handen. Geen vriend, wel een ex die haar regelmatig laat weten dat hij zich nog steeds rot voelt dat hij haar heeft laten zitten, en ze heeft geen tijdrovende hobby. Haar leven speelt zich vooral op kantoor af, terwijl iedereen om haar heen wel een leven buiten het werk heeft.
Kortom Cavia staat er nogal alleen voor.
Door de kort hoofdstukjes die wel een beetje als columns lezen, leest het boek erg vlot weg. Op zich is het niet een boek dat je het gevoel geeft dat je het in één ruk uit wilt lezen. Je zou het bijvoorbeeld als 'tussendoorboek' kunnen nemen en iedere dag een hoofdstukje lezen.
De bibliotheek waar ik dit boek geleend heb, heeft het boek ingedeeld onder 'humor'. Het boek is best grappig, maar geen 'lachen-gieren-brullen'. Lezen met regelmatig een glimlach, dat dan weer wel.
En een boek met een cavia als mens-personage is weer eens iets anders.
"'Burn-out is natuurlijk ook gewoon een ander woord voor aanstelleritis,' zei Ruud.
'Nou Ruud, dat moet je niet zeggen,' begon Kim, 'ik ken iemand die helemaal niet meer kon ademen, echt!'
'Als je helemaal niet meer kunt ademen, dan ga je dood,' zei Ruud. 'Wat uiteindelijk ook een oplossing van het probleem is.'"
Gedurende het verhaal maakt Cavia een flinke groei door, zeker als ze er op een gegeven moment niet meer alleen voor staat. Zo zie je maar weer hoe belangrijk het is om een medestander te hebben.
Doordat het boek zich grotendeels op kantoor afspeelt en ik nauwelijks kantoorervaring heb, kan ik niet zeggen of het een waarheidsgetrouw verhaal is.
Misschien is een vervolg waarin Cavia een carrièreswitch gemaakt heeft en in het onderwijs terechtkomt een idee?
Haast ongemerkt heeft Paulien flink wat taaldingetjes in het boek weten te verwerken. Leuk, want taal is ook wel een beetje mijn ding.