Waar de alledaagse nieuwskrant met een scherp oog ons wijst naar pijnpunten, overwinningen en ontwikkelingen in de wereld biedt Zeehaas rust en ruimte. De zine vertelt, verdraaid en versierd en laat de lezer lekker zwemmen in woordwisselingen en fotofragmenten. Deze samenstelling werkt als een kunstwerk: ik zie en lees het stuk voor stuk, bekijk het geheel, leg het een tijdje weg en pak het weer opnieuw. De foto die een lege straat en parkeerplaats verbeeld, wordt bedekt met een stuk tekst uit de tekst ernaast. ‘Uitzicht is een afstand die zich omkeert’: een citaat die je niet zomaar aan je voorbij laat gaan. Op een prettige manier kan ik geen vat krijgen op de teksten en foto’s, ook nadat ik de zine meerdere keren heb opgepakt.
‘Waar blijft de tijd?’ roepen mijn vriendinnen en ik wel eens melancholisch en licht dramatisch als we praten over de gemiddelde leeftijd op een feestje of over de geboorte van een elf jarige zusje. Kranten zijn gemaakt om een dag te leven, tot een eventuele verlenging van een week. Een enkel uitgeknipt krantenbericht leeft langer. De eerste editie van Zeehaas ligt al zes maand op een stapel bij de redactie, de tijd is in de krant gaan zitten. Net als een uitgeknipt krantbericht wacht het krantje op waarvoor het bewaard wordt. Het thema voor de volgende Zeehaas is: van je stokje gevallen. De tweede editie is in de maak: voorbij die maandag, op naar een oranje dinsdag!
« Duizend en een bijzondere (dode) vrouwen van Nederland Een verzameling over het verzamelen van rariteiten »