In de jaren 50 en 60 werden baby’s geopereerd zonder narcose. Er werd toen gedacht dat baby’s niet zo veel konden voelen. Ze huilen, maar kunnen niet onthouden en weten niet dat ze zijn geopereerd. Als argumentatie had men, dat narcose slecht is voor de baby. Nu kunnen we ons die denkwijze niet meer voorstellen. Wat een foetus/ongeboren baby meekrijgt in de baarmoeder is de omstandigheid waar jij als moeder in zit. Verhoogde stress in de baarmoeder heeft een weerslag op de rest van zijn/haar leven, op reacties en beslissingen en hij/zij zal het leven als stressvol ervaren. Een foetus neemt de emotionele omstandigheden over. Het DNA past zich aan, aan de omstandigheden (epigenetica). In de tweede wereldoorlog kwamen ze er bijvoorbeeld achter, dat alle Joodse baby’s huilden. Logisch met die intens verdrietige omstandigheden. Ik vind dat zo interessant en het raakt me enorm.
Alle papa’s en mama’s doen wat ze kunnen om zo goed mogelijk voor hun kindje te zorgen. Ook goed voor jezelf zorgen tijdens de zwangerschap is algemeen bekend. De één doet het anders (beter?) dan de ander, maar dat heeft ook met omstandigheden te maken. Daarom blijf ik niet in schuldgevoel hangen. Ik zorg zo goed mogelijk voor mijn kinderen, mijn gezin en mezelf. Het laatste jaar heb ik besloten om net iets beter voor mezelf te gaan zorgen. Als (werkende) moeder is het een soort natuurlijk instinct om eerst voor alle anderen in je omgeving te zorgen en dan pas voor jezelf. Als ik beter voor mezelf zorg, kan ik beter voor een ander zorgen. Als ik lekker in mijn vel zit, heeft dat een positieve weerslag op het gezin. Als ik doe wat ik leuk vind en blij ben, werkt dat aanstekelijk op mijn kinderen. Voor mij is dat nu iets makkelijker praten, omdat de kinderen groter worden. Maar power-moeders, wees lief voor jezelf en zorg daarmee voor goede omstandigheden voor je kinderen. Maar voel je niet schuldig als het soms niet lukt. De druk in onze maatschappij is hoog, de omstandigheden om het beste uit jezelf te kunnen halen zijn ook niet optimaal. En je best doen is echt goed genoeg. Maar besef, dat moeders een heel belangrijke rol in (de eerste periode van) het leven van die kleine en grote lieverds hebben en tja dat begint dus echt al in de baarmoeder!