Mojo en zijn nieuwe familie – Hondenlevens
Verhaal van Heike uit Duitsland, over haar Mojo en de andere adoptiehonden.
Twee jaar geleden heb ik voor de eerste keer een pleeghond tijdelijk in huis genomen van de Duitse organisatie "Münchner Verein Ein Herz für Streuner". Een organisatie die zwerfdieren opvangt. Die hond was niet meer gewenst bij de vorige baasjes en moest weg.
Daarna had ik een oude Yorkshire Terriër als pleeghond en heb hem gehouden tot hij stierf. Zo kon hij uit de opvang waar het hem niet goed ging.
In maart 2015 kreeg ik voor het eerst een pup, Jimmy en eigenlijk wilde ik hem graag houden….
Toen ik Jimmy nog maar kort in huis had, kwam er een oproep uit München of ik een "noodgeval" op wilde vangen. Mojo.
De familie die die hond zou adopteren bedacht zich op het allerlaatste moment, terwijl Mojo al op transport zat vanuit Roemenie naar Duitsland. De volgende dag al, heb ik Mojo ergens in een klein dorp in de Eiffel afgehaald. En na 38 uur onderweg geweest te zijn was Mojo alleen maar moe. Hij heeft in mijn auto op de achterbank alleen maar geslapen tot we thuis waren. Kort is hij even in de tuin geweest om zijn behoefte te doen. Daarna heeft hij gegeten en is weer verder gaan slapen. Maar dat duurde niet lang, want dáár was ook Jimmy, die alleen maar spelen wilde. Nu had ik twee pups in huis van 4 en 5 maanden oud. En er waren ook nog mijn eigen honden, Missy en Vaya, mijn beide oude meisjes. Die twee dames hébben wat moeten doorstaan met die jonge wilde pups! Maar gelukkig zijn al mijn honden zeer sociaal en beide hondenmeisjes hebben zich liefdevol ontfermd over de pups.
Mojo bleek een 'kleine duivel'. Steevast moest hij op álles kauwen wat los en vast zat. Schoenen, sandalen, de trap, kussens, knuffels en het hele huis werd een chaos. In het begin was het met de beide pups nog eenvoudig, maar hoe ouder ze werden hoe meer de karakterverschillen van beide duidelijk werden.
Jimmy de oudere maar kleinere pup, probeerde steeds de andere honden te domineren en stelde zich ook wel agressief op. Mojo, hoewel twee keer zo groot, werd steeds weer door Jimmy gebeten.
Mojo is een angsthond met een zeer zacht karakter. Zeer lief, verlegen en gevoelig. Als ik mopper, krimpt Mojo in één alsof hij een slecht geweten heeft – zelfs als hij niks gedaan heeft en alleen maar lief is.
Helaas moest ik afgelopen augustus '15 mijn oude Missy over 'de regenboogbrug' laten gaan. Daarna werd Jimmy troosteloos omdat hij met Missy een zeer nauwe band had. Terwijl Mojo meer naar Vaya trok.
Na Missy's dood belde een vriendin met de vraag of ik een oude Jack Russel, genaamd Uli op wilde vangen omdat zijn baasje gestorven was en er niemand was die voor hem kon zorgen. En ik kan geen 'nee' zeggen…
En zo kwam ook Uli bij de roedel en had ik weer vier honden. Helaas was Jimmy het daar niet mee eens en begon ook de bijna blinde Uli aan te vallen. Mojo en Uli hadden beide daardoor nogal wat te doorstaan. Om die reden besloot ik met pijn in het hart om voor Jimmy een nieuw baasje te zoeken.
Gelukkig meldde zich een jonge vrouw die verliefd werd op Jimmy's foto. Jimmy leeft tegenwoordig bij zijn nieuwe baasje en maar 27 kilometer bij me vandaan. Nu is Jimmy de enige hond in huis, heeft zijn mensen voor zichzelf en in de gelukkigste hond in het dorp! Lief, gezellig, vriendelijk, verdraaglijk en zo bleek het de juiste beslissing voor Jimmy,
Mojo blijft voor altijd bij me. Hij vind Vaya heel lief en Vaya blijft jong door Mojo. Ze blijft hem onophoudelijk opvoeden. hoewel hij nog steeds zijn streken heeft.
Vaya en Uli op het Terschellinger strand
De trap ziet er verschrikkelijk uit. Mijn woonkamer ligt vol dekens en hij sleept steeds stokken mee naar binnen.
Van opa Uli hebben we twee weken geleden afscheid moeten nemen. Maar hij heeft nog veel genoten van zijn laatste half jaar. Vooral de weken vakantie op Terschelling hebben alle honden, ook Jimmy, zeer genoten. Strand, water, zon en wind.
En nu zijn Mojo en Vaya mijn trouwe begeleiders. En wanneer Mojo niet met Vaya speelt, plaagt hij mijn katers James en Smokey. Geweldig dat ze zo dicht op elkaar, prima kunnen samen leven en ze duidelijk van elkaar houden. Mijn vader komt regelmatig op bezoek met zijn Rottweiler Ronja om samen te wandelen of te logeren en daarna ziet het er bij mij thuis helemáál niet meer uit, alsof er een bom is geëxplodeerd. Mojo en Ronja gooien alles om.
Maar ik wil mijn kleine zwarte duivel niet meer missen. Er ís een leven zonder honden, maar een leven mét honden loont zoveel meer! Mojo is een zeer sociale hond die graag speelt en heel veel knuffelt. En net als ik, houdt hij van de Noordzee, andere honden, katten en mijn menselijke familie.
Het is nooit eenvoudig en hij maakt bijna alles kapot. Maar dat alles vind ik niet erg. Ik heb liever een levendige hond en een paar kapotte dingen dan andersom.