Sjabloon straatkunst
Tijdens mijn stadse tochten wordt m'n aandacht vaak getrokken door "tekens" langs de weg, zoals reclameposters, verkeersborden en wegmarkering. Ook valt het me op dat mensen vaak naar beneden kijken, naar het wegdek. Misschien zijn ze in gedachten ergens anders, proberen ze contact met andere stadsgenoten vermijden, of om bijtijds obstakels te vermijden (hondendrollen, glas, gaten in de weg). Het lijkt me daarom een leuk idee om kleine wijzigingen aan te brengen in de bestaande markeringen, of om zelfbedachte tekens in de stad toe te voegen. Na even te hebben gegoogeld blijkt er een man te zijn die precies hiermee bezig is.
Peter Gibson (aka Roadsworth) versiert de straten van Montreal met zijn symbooltaal en maakt daarmee een nieuwe kijk op alledaagse dingen mogelijk. Om zijn behoefte aan meer fietspaden in de stad duidelijk te maken begon hij met het tekenen van fietspictogrammen op de openbare weg. Hiermee stelt hij tevens de hedendaagse autocultuur ter discussie
Gibson maakt zijn sjabloongraffiti niet alleen voor een specifieke plaats, maar ook vaak voor een bepaalde tijd. Zo worden sommige tekeningen pas duidelijk als er een schaduw van de zon of een lantaarnpaal op de juiste manier op de weg valt. Gibson´s werk vind ik echt te gek, omdat hij met een hele kleine aanpassing een grote verandering of verrassing teweeg kan brengen. En ik houd van zijn pictografische stijl.
Een andere straatkunstenaar wiens werk en werkwijze ik bijzonder waardeer is Alexandre Orion. Ook hij combineert elementen die hij in de stad aantreft met een eigen interventie. Dit kan zijn door iets toe te voegen of juist iets weg te halen. Dit laatste is het geval bij zijn reverse graffiti. Hij verwijderd vuile aanslag op een vieze muur waardoor er een tekening ontstaat. Het grappige is dat de politie eigenlijk niet zo goed wist wat ze met Orion aan moesten toen ze hem betrapten. Graffiti is strafbaar, maar gedeeltelijk schoonmaken van een vieze muur niet.
Metabiotica is een ander werk van Orion. Het woord is afgeleid van metabiose, volgens de Engelstalige wikipedia: A more indirect dependency, in which the second organism uses something the first created, however after the death of the first.
Metabiotica is een verzameling van foto´s van zijn sjabloonwerk in de straatcontext. De mensen op de foto´s zijn onderdeel geworden van de tekeningen. Mooi aan deze momentopnames is het ontstaan van een reactie tussen het getekende beeld en de toevallige passant. Een reactie die bij elke volgende voorbijganger weer (onbewust) plaats zal vinden.
Groeiende Graffiti
De Hongaarse Edina Tokodi heeft ook een alternatieve vorm van graffiti gevonden: een millieuvriendelijk mengsel van mos en bier. Zij gebruikt deze levende camouflage om de stadsmensen bewust te maken van onze band met de natuur. Haar boodschap vind ik niet heel interessant of origineel, maar haar middel spreekt me wel aan. Verder op internet vond ik dit recept (zie hieronder) voor het maken van je eigen mosgraffiti.
Mos graffiti:
Verschillende plukjes mos
En een blender, een plastic container (met deksel) en een verfkwast.
Verkruimel de verzamelde stukjes mos in een blender. Voeg het bier en de suiker toe en mix de ingredienten tot een glad en romig goedje. Giet het papje in een plastic container.
Zoek een geschikte schaduwrijke en vochtige muur om de mos milkshake op aan te brengen. Schilder je gewenste design op de muur (uit de hand of met behulp van een sjabloon). Probeer indien mogelijk de plek de komende weken vochtig te houden. De mosschildering zal snel uitgroeien tot een echte mosplant en uiteindelijk je tekening overnemen.
Van bovengenoemde kunstenaars springt voor mij het werk van Peter Gibson, Alexandre Orion en het middel van Edina Tokodi er uit. De sjabloontekens die mensen (onbewust) in een visuele taal aanspreken en het Metabiotica concept, waar het ene afhankelijk is van het andere om te kunnen bestaan vind ik heel mooi. Nu is het zoeken naar mijn middel om de liefdesboodschap aan Amsterdam duidelijk te maken.