New Orleans – Met hart en ziel
Geplaatst op 28 september 2018 17 december 2018 door Jaap Dik
Na dagenlang boven de Golf van Mexico gespookt te hebben, kwam orkaan Katrina aan land. Het was 25 augustus 2005, New Orleans.
Haar komst was aangekondigd. Een oudtestamentische volksverhuizing kwam op gang; het volk vluchtte voor de toorn van de Heer. Wie weg kon, vertrok hals over kop. SUV's werden volgepropt met waardevolle spullen en beddengoed. En Gaan! De highways richting het noorden raakten verstopt door een onafzienbare vluchtfile.
Degenen die geen vervoer hadden: de autolozen, de gehandicapten, de bejaarden bleven achter. Plus de mensen die op hun post bleven om hun taken in de zorg, de dienstverlening en in de publieke diensten uit te voeren. Als een dronken hooligan rukte de orkaan aan deuren en luiken, daken vlogen als puntmutsen door de lucht, dijken braken, wijken liepen onder water auto's dreven. In het hoofdkantoor van Manpower brandde nog licht. Een groep medewerkers besloot de wacht te houden en terwijl ze werkeloos bij elkaar zaten, ontvingen zij een bericht van het hoofdkantoor: "Gooi de deuren open! Vang iedereen op die bescherming en veiligheid zoekt, geef onderdak, warmte en voedsel. Zorg voor hen!"
Het kantoor liep al snel vol met kleumende, ontredderde, losgeslagen, verwarde slachtoffers. Sommige gewond, andere in shock. De medewerkers verdeelden de taken. Een ploeg trok eropuit om grote hoeveelheden voedsel en medicijnen in te slaan. In de geïmproviseerde keuken borrelde al snel in emmers en teilen, een kruidige kippensoep die zijn troostende geur door het hele gebouw verspreidde. In een paar uur tijd werd het uitzendbureau omgevormd tot een centrum van noodeconomie; de machine kwam piepend en krakend op gang. In de dagen erna, terwijl de orkaan uitraasde, organiseerden Manpower' s medewerkers de zorg: voeding en slaapgelegenheid. Men stelde regels op en de kleine gemeenschap van ontheemden, ze rooiden het met elkaar. Veilig en warm zaten ze. Hun gastheer, meneer Manpower, hield hen uit de wind.
U zult zich afvragen: Alles goed en wel, maar wat heeft dat met beleggen te maken? Ik beleg graag in bedrijven die mijn affectie verdienen. De hulpverlening in New Orleans schoot jammerlijk tekort. De regering-Bush deed niets, de militairen die hadden kunnen helpen, zaten in Irak. Meneer de President verscheen pas na een paar dagen; zijn helikopter maakte een toeristische rondvlucht boven het rampgebied. Hij nam niet de moeite ook maar met één slachtoffer te spreken.
Nee dan Manpower. Where were you when I needed you?! Het Manpower-Katrina-verhaal heb ik een jaar na dato gelezen. Het raakte mij zo dat ik nog dezelfde dag een paar aandelen Manpower heb gekocht. Sindsdien maken ze deel uit van mijn portefeuille.