juli | 2014 | Travelling On Southwest American Roads
Geplaatst door 22 juli 2014 door noajennifer
Oh oh, en alleen van die lange titel worden jullie al moe… Maar geen zorgen, ik zal proberen het allemaal kort samen te vatten.
dag 3 & 4: van het schattige Fredonia naar de adembenemende Grand Canyon.
Geplaatst door 18 juli 2014 door noajennifer
Na Vegas gingen we (figuurlijk) totaal de andere kant van Amerika bekijken, met eigen ogen The Grand Canyon zien. Ook zouden we die nacht op een camping daar vlakbij kamperen. Dus reden we vol enthousiasme met onze patserige auto de bergen in. Tot er één voor één op onze iPhone schermen een berichtje verscheen: NOODBERICHT: Flashflood warning in this area.
En zo paranoia als we waren nadat we de film Into The Wild (aanrader!!) hadden gezien waarbij in het zelfde gebied een auto volledig wordt weggespoeld, leek het geen goed idee verder te rijden.
Uiteindelijk zijn we gestrand in het plaatsje Fredonia bij een superschattig motelletje dat Grand Canyon Motel heet, het was er minsten 1 uur vandaan maar goed, je moet toch iets doen om bezoekers te trekken. Om op dat "superschattige" terug te komen, het was een klein soort parkje, wat dus ook betekend dat er gras groeit en dat is best bijzonder midden in de woestijn, met allerlei kleine rode huisjes en om het af te maken zo'n 20 katten. jpg
Dat Grand Canyon Motel werd gerund door een oud (toch ook wel schattig) echtpaar die blijkbaar wat meer tijd in het motel en het gras stoken dan in de hygiëne van hun eigen huisje, en misschien ook de rest niet, maar daar denken we maar even niet aan. Dat merkte we vooral toen we naar de inschrijfbalie liepen, we werden overvallen met een enorme walm van kattenpis. Ik probeerde zo vrolijk mogelijk te blijven kijken, en het gratis krantje van de staat Utah nam ik met een bigsmile aan (ik moet bekennen dat ik die nog niet heb durven doorbladeren aangezien de stank ook daarin is getrokken). Later heb ik de man nog gevraagd hoeveel katten er op zijn terrein liepen, "Dunno." was het antwoord. Dat was waarschijnlijk ook de reden dat hij maar overal borden met eten voor de katten op het mooie grasveld had neergezet. 'T was alleen jammer dat het ook "Dunno" hoeveel vliegen aantrok./Users/noa/Pictures/iPhoto-bibliotheek.photolibrary/Previews/2014/07/15/20140715-213628/tYi3cxFRSCi2mVMlNaLfDg/IMG_6182.jpg Maar zoals ik al zei staken ze blijkbaar veel meer moeite in de huisjes, die heel knus en kleurrijk waren. Dat liet je al het ongedierte en de stank vergeten.
De volgende dag gingen we dan echt op weg naar The Grand Canyon (er was opvallend weinig regen gevallen…), tijdens de reis er naartoe viel die wel jammergenoeg. Wel zagen we iets heel bijzonders onderweg. Op maar een paar meter afstand stond een kudde wilde bizons te grazen. Met baby-bizons (hoe noem je die?) en al. Echt ook weer superschattig, maar ook best dreigend. De mannetjes bizons zorgde er wel voor dat we niet dichterbij de baby's kwamen. De staten Utah en Arizona zijn staten waar ook nog grote groepen indianen wonen, hier zijn dat vooral de Navajo indianen, behalve dat ze tours organiseren door hun reservaten,verkopen ze ook zelfgemaakte spullen./Behalve dat ze van deze opbrengsten zelf moeten overleven wordt het ook aan andere doelen besteed, zo zaten er 2 vrouwtjes van de Navajo stam langs de weg met sieraden, zelf gemaakte pijlen en stenen potjes etc. zij vertelde dat van deze opbrengst ook hout werd gekocht voor ouderen die dat niet zelf konden sprokkelen, gezorgd werd dat er geld was voor een vervolgopleiding voor jongeren en zorgde ze ervoor dat er geld was voor een mooie begrafenis van iemand. Hier hebben we dan ook wel wat gekocht natuurlijk.
Mijn moeder had als ervaren reiziger en anti-massatoerisme-type gekozen voor de noord kant van de kloof in plaats van de zuid kant, waar je wel allerlei toeristische dingen vindt (er zit daar zelfs een Mac Donalds ín de bergketen!). Maar gelukkig werkt het dan vaak wel zo dat die toeristische dingen ook de meeste toeristen trekken :p. Vanaf de parkeerplaats begonnen we aan de klim naar boven, zodra je een paar stappen verzet hebt komen de diep roodachtige bergen in zicht. Hoe verder je naar boven klom hoe mooier het werd, wat zelfs mij motiveerde de stijlen rotspaatjes te beklimmen.
Als je daar dan staat zo hoog in de bergen, valt er haast niet in te schatten hoe ver de horizon is die staat aan de andere kant van de kloof. En om dan te bedenken dat daar op dat moment ook mensen staan en met hetzelfde idee jou kant op kijken. Gelukkig heb ik geen hoogtevrees want met "niet toeristisch" vonden ze het blijkbaar ook niet nodig af & toe wat meer hekjes te plaatsen.
Tussen de bergen staan bankjes om op uit te rusten en huisjes om in te verblijven, maar gek genoeg verpest dit de omgeving niet. af en toe zie je een eekhoorntje langsschieten die de weg duidelijk veel beter kennen dan jij. Tijmen die op freerunnen zit vond het erg leuk om te laten zien hoe hoog hij kon klimmen, en hoe ver hij naar de rand durfde te gaan. híj vond het erg leuk.. :p
Ik hoop dat mijn iPhone de rode gloed en de diepte van de bergen ook een beetje kan uitbeelden. Want het is zo ontzettend mooi!