Polen – Warsaw | Jeffrey Tork
Na vertrek uit Krakáu kwam de vraag op hoe het eigenlijk in Warsaw zou zijn. Ik ben totaal onbekend met de stad en heb eigenlijk nog maar weinig onderzoek ernaar gedaan. De hoofdsteden Stockholm en Kopenhagen vond ik veel vergelijkenis met Amsterdam hebben. Heb ik mijn liefde voor hoofdsteden, naast Londen, verloren?
Na een flinke verwennerij in de eerste klas trein belandde ik in Warsaw. Ik viel meteen voor de stad na het zien van het grote gebouw naast het centraal station. Echt handig is het rondlopen met de koffer niet. Al snel moet je trap op en af om op de plaats van bestemming te komen. Met een flinke lijst die ik eerder ontving ging ik fris de stad in. Stiekem had ik al angst dat ik niet alles zou kunnen zien. Achteraf gezien is dat ook zo. Na een rondleiding door de stad met mijn virtuele gids Sebastian (lang leven technologie anno 2016), begon ik in het grote oude kasteel 'Zamek Królewski'. Wanneer ik mijn portemonnee aan de kassa liet zien begon de verkoopster meteen te roepen: "vandaag is het gratis!". Alleen maar beter natuurlijk. Het kasteel zag er mooi uit.
De architectuur van de stad had mij ook al snel te pakken. Warsaw is enorm fotogeniek, en dat heb ik geweten ook.
Eten moest ik doen bij 'Zapiecek'. Een typisch Pools tentje waarbij ze bietensoep en pierogi zouden hebben. Dit moest ik gewoon eens proberen. Helaas was de bietensoep uit het menu geschrapt. Pierogi (wat er uit ziet als het Italiaanse ravioli, zie afbeelding bij deze post) was een genot op zich. Ik had 9 stuks op mijn bord liggen waarbij ik eerst mij afvroeg of dit alles was. Nadat ik de helft op had begon ik me al vol te voelen. Binnenin de pierogi zat vlees en kaas/aardappel. Er bestaat ook een spinazie variant, maar deze heb ik in de keuken laten liggen.
Op mijn weg terug naar mijn hotel kwam ik nog een openlucht podium tegen. Hierop stond een nieuw rockbandje te spelen. Helaas voor hun was het publiek wat er stond alles behalve jong. Het lukt ze dan ook niet om iedereen mee te krijgen. Toch zie ik wel potentie in ze voor de toekomst.
Warsaw heeft ook mooie parken midden in de stad. Bij een park staan zelfs twee wachters in een herdenkingshok. Ze kijken bedenkelijk (en houden moeilijk hun gezicht strak) wanneer een groepje jongeren een selfie met hun maakt.
Op internet zag ik dat er een kasteeltuin is waarbij er een oud theater te zien is. Ik volgde mijn kaart en kwam uit bij een groot kasteel met kasteeltuin. Hier nam ik een interessante rondleiding en genoot van de rust in de grote tuin. Wederom een mooie plek voor bruidsfotografie, hoewel al veel bloemen in herfst mode waren.
Na enkele uren kwam ik er achter dat ik alles gezien heb, behalve het theater. Via mijn hulplijn-op-afstand kwam ik er achter dat ik niet bij het kasteel was wat ik eerder in gedachte had (hoewel ik dit kasteel ook wou zien). Ik nam de bus terug en kwam uiteindelijk aan bij het juiste park met oude theater. Dit theater was erg klein en zag er goed uit. De beelden die in het gebouw stonden hadden het iets zwaarder. Velen mistte delen van het lichaam, dit gaat van armen tot benen toch edele lichaamsdelen. These things do happen.. 😉
Het was alweer tijd voor een maaltijd. Dit keer at ik bij 'Hozá', een Argentijnse steak restaurant. Deze was aardig prijzig voor Poolse begrippen, maar staat wel (as we speak) op nummer 4 in de Tripadvisor restaurantlijst. Dit van de ruim 1800 restaurants. Daarom besloot ik het tóch wel te doen. Spijt kreeg ik immers niet. De bediening was top, het eten was geweldig en het restaurant zag er ook zeer sfeervol uit. Terugkijkend naar de Nederlandse prijzen viel het eigenlijk wel mee met duur. Wat mij betreft zeker een aanrader!
De dag erna vertrok ik met bus 175 naar het vliegveld om vervolgens in Boedapest te landen. Mijn verwachtingen voor Polen waren niet al te hoog. Ik heb me enorm vermaakt in dit land en kom dan ook zeker nog terug. Wat mij wel vaker is overkomen is dat ik te weinig wisselgeld terug gehad heb. Hierin zijn de Polen erg gehaaid. Achteraf gezien gaat het maar om een paar centen, maar toch. Toeristen blijven een makkelijk prooi natuurlijk.
Bij deze nog een groot bedankje aan Sebastian. Zonder hem was dit onderdeel in Polen nooit geslaagd geweest. Ik weet niet eens of ik wel naar Polen zou zijn gegaan. Dus bij deze: Thank you!! 🙂