HANS GOSLINGA 14 februari 2015, 2:20
De voorgeschiedenis speelt haar nu parten. Nadat de Eerste Kamer eind vorig jaar het wetsvoorstel om de vrije artsenkeuze te beperken verwierp, toverde de coalitie als alternatief de weg van een algemene maatregel van bestuur uit de hoed. Dat was voldoende om een kabinetscrisis te voorkomen, maar buiten VVD en PvdA zat de kat hoog in de gordijnen. Dit was niet de koninklijke weg, maar een 'kolonelsroute', theoretisch misschien nog net te verdedigen, maar politiek onbegaanbaar. De staatsrechtelijke waakhonden Van der Staaij (SGP) en Slob (ChristenUnie) hoefden in de koude decembernacht maar te blaffen om dat het kabinet duidelijk te maken. Schippers heeft het dus over geheel andere boeg gegooid om het stelsel van gereguleerde marktwerking in de zorg te voltooien.
Maar ze ontmoet argwaan omdat ze naast wetgeving ook naar algemene maatregelen van bestuur grijpt die door de voorgeschiedenis een verdachte klank hebben gekregen. Aan deze uitvoeringsbepalingen is niks onoorbaars, zolang ze regelen wat de wetgever beoogde. In de jaren zeventig kreeg een minister van de bestuursrechter een krachtige tik op de vingers, omdat hij via zo'n bestuursmaatregel enkele waterleidingbedrijven toestemming gaf bij wijze van experiment fluor aan het drinkwater toe te voegen. Ondanks het goede doel, bestrijding van tandbederf, kon dat echt niet. Niet alleen was er niets geregeld voor tegenstanders van fluoridering, maar ook was deze maatregel te ingrijpend om zonder tussenkomst van de wetgever (regering en Kamers) door te voeren.