Alle zorgvuldige voorbereidingen ten spijt is het Gerechtshof Amsterdam al bij het omschrijven van de "tussen partijen vaststaande feiten" in de fout gegaan. Daar staat: Haar partner had over dat jaar (1996; JE) het laagste persoonlijke inkomen. Dit is echter onjuist. Het inkomen van haar partner was ook in 1996 duidelijk hoger.
Iets verder in het vonnis komt de rechter daar op terug: Verweerder (de inspecteur; JE) heeft daartegen ingebracht dat artikel 5 van de Wet op de inkomstenbelasting 1964 dwingend voorschrijft dat deze aftrekpost wordt toegerekend aan de partner met het hoogste persoonlijke inkomen, dus aan haar (sic; JE). Het Hof deelt de opvatting van verweerder en voegt daaraan toe dat verweerder gehouden is slechts te verklaren dat haar inkomen niet meer bedraagt dan f 41.200 en dat hij niet gerechtigd is tot herziening van eenmaal vastgestelde belastbare inkomens.
Volgens de redenering van de inspecteur zelf had de koopsompolis dus op naam van haar partner gezet moeten worden en was mijn compagnon uit het ziekenfonds gebleven. Wat doe je als zelfs de "tussen partijen vaststaande feiten" niet eens correct in het vonnis staan?
Naschrift: Frans Stoop belde mij zojuist. Volgens hem is de Inspecteur zelfs ambtshalve verplicht om fouten in de definitieve aanslag (als die ontdekt worden binnen 5 jaar) te corrigeren. En aangezien alle inkomensgegevens van mijn compagnon en haar partner al op 01/10/1999 bekend waren zou dat betekenen dat zij alsnog buiten het ziekenfonds zou kunnen blijven.
In lid 1 van artikel 5 Wet IB komt inderdaad een dergelijke tekst voor, maar daar staat zeer duidelijk bij dat dit van toepassing is op een gehuwde niet duurzaam gescheiden levende belastingplichtige.
"Bij vraag P 10a(O 11a) vermeldt u de premies voor lijfrenten die sinds de invoering van de Wet Brede herwaardering op grond van de 'nieuwe' regeling voor aftrek in aanmerking komen. Bij gehuwden zijn de premies altijd aftrekbaar bij de premieplichtige zelf".
In het verweerschrift schrijft de inspecteur letterlijk: "Het is niet mogelijk met terugwerkende kracht de koopsompolis die belanghebbende in 1996 ten laste van haar inkomen heeft gebracht toe te rekenen aan haar partner. Art. 5 IB bepaalt dat bepaalde inkomensbronnen en aftrekposten worden toegerekend aan de echtgenoot met het hoogste persoonlijk arbeidsinkomen. Dit is dwingend voorgeschreven, van deze regeling kan niet worden afgeweken, niet in de aanslagregeling, niet in de bezwaar- of beroepsfase en evenmin achteraf".
Het Hof heeft dat in het vonnis samengevat met de woorden: "Haar partner had over dat jaar het laagste persoonlijke inkomen" en "Verweerder heeft daartegen ingebracht dat artikel 5 van de Wet op de inkomstenbelasting 1964 dwingend voorschrijft dat deze aftrekpost wordt toegerekend aan de partner met het hoogste persoonlijke inkomen, dus aan haar".
Hoe ik het ook wend of keer, feit blijft dat haar inkomen (en dus niet het zijne) het laagste van de twee was. De "tussen partijen vaststaande feiten" kloppen dus van geen kant.
Dat neem ik onmiddellijk van je aan. maar m.i. heeft mijnheer de verweerder - en ook het Hof - artikel 5 IB hier ten onrechte van toepassing verklaard. Ik heb er geen ervaring mee wat je hier nog mee kunt doch het lijkt me dat met de uitspraak van de inspecteur en de bevestiging van het Hof de inspecteur nu een stapje terug moet. Dit hele ziekenfondsverhaal legt toch wel een scala aan onzorgvuldigheden bloot.
Het hof en de inspecteur stellen, dat de inspecteur niet gerechtigd is tot herziening van eenmaal vastgestelde belastbare inkomens. En dat mijn compagnon dus het ziekenfonds in moet. Maar zij baseren dat op onjuiste feiten.
Frans Stoop stelt dat de inspecteur ambtshalve verplicht is om alsnog een correctie door te voeren. Waarna mijn compagnon alsnog uit het ziekenfonds zou blijven.
Kees Walter stelt dat het hof en de inspecteur ten onrechte art. 5 IB van toepassing hebben verklaard. Wat dat voor gevolgen heeft voor het vonnis weet ik niet.
Het blijft dus nog steeds volstrekt onduidelijk wat de situatie van mijn compagnon is. Was het niet de bedoeling, dat dit vonnis klaarheid zou brengen?
De fouten omschrijven en de layout daarvan vet en dubbele grootte. Desnoods leesbrillen van de Makro bijleveren.
En hopen dat het hoogste rechtscollege autonoom een uitspraak doet en zich niets aantrekt van langslopende en formules lispelende ambtenaren. Mijn vertrouwen in de rechtspraak in Nederland heeft vandaag een zeer ernstige deuk opgelopen, niet alleen door de uitspraak maar ook omdat ik drie uur daarvoor telefonisch te horen kreeg dat over een uitspraak nog niets bekend was.
"...voor schade veroorzaakt door of ontstaan uit gewapend conflict, burgeroorlog, opstand, binnenlandse onlusten, oproer en muiterij, zoals bepaald in artikel 64 van de Wet toezicht schadeverzekeringsbedrijf;
i. indien de schade is veroorzaakt door terrorisme kan de dekking beperkt worden door de Minister van Financiën." (CZ zorgkeuzepolis art. 25)
Wie vergoedt dan de zorgkosten want je kunt natuurlijk voorspellen dat de zorgverzekeraars in zulke omstandigheden heel snel hun vergoedingen zullen staken. Je zou toch denken dat de staat dat dan moet doen of heeft hier de betrokken minister een geweldige steek laten vallen?