Beoordeeld op uiterlijk - CareAbout
door Yvette Leur
Een praktijk in een achterstandspraktijk in Midden-Nederland. Ik val hier een aantal dagen in. Het is ochtend, de telefoon gaat. Ik krijg een jongeman aan de telefoon die klaagt over zijn buik. De klachten bestaan eigenlijk al langere tijd. Hij had twee weken geleden ook gebeld. De assistente had toen gezegd dat hij een formulier voor een SOA test mocht komen halen. Dat vond hij een beetje gek. Heeft dat ook niet gedaan. Maar de klachten blijven bestaan. Ook heeft hij zelf al gekeken of hij zijn voeding kon aanpassen, advies aan de apotheek gevraagd en op internet gezocht wat het zou kunnen zijn.
Zijn dossier geeft aan dat hij 19 is en bij zijn ouders woont. Eigenlijk alleen af en toe belt voor een receptje astma medicatie en een keer hechtingen heeft laten verwijderen omdat hij vervelend gevallen was met sporten. Ik geef hem een afspraak voor dezelfde middag bij een van de artsen.
Tijdens de koffie vraag ik de assistente die hem eerder gesproken had of ze de jongeman kan herinneren. "Oooh hij," geeft ze aan terwijl ze duidelijk met haar ogen rolt. Ze vertelt zijn naam aan de arts en ook de arts kijkt moeilijk. "Ja, speciaal type" geeft de arts aan.
In de wachtkamer tref ik een charismatisch, goed verzorgde jongen met donker geverfd netjes gestyled haar, zwarte blouse en dito nette broek, ringetjes door de neus en een klein beetje make-up. "Aha" denk ik en merk dat ik een beetje boos wordt op de assistente. Door het uiterlijk van deze patiënt, heeft ze een (voor)oordeel gevestigd zonder goed uit te vragen. Tijdens mijn vragen werd namelijk duidelijk dat deze jongen nog helemaal geen redenen heeft voor een SOA test. Ook de arts leek vooroordelen te hebben door zijn eerdere opmerking.
Na zijn gesprek bij de huisarts, komt de jongeman nog even langs de balie. "Ik was een beetje overrompeld in de spreekkamer", geeft hij aan. "Ik ben meteen doorverwezen naar de MDL-arts." "Maar mag ik nog een herhaal recept vragen voor mijn pufjes?" "Maar natuurlijk" zeg ik en stuur het meteen even door naar de apotheek. "Fijn dat ze verder gaan onderzoeken," zeg ik hem nog even. En dan flap ik er nog wat onhandig uit, "Toffe schoenen!" De jongen schenkt me een enorme glimlach en loopt naar de uitgang.
Tja en dan? Ik was verbaasd dat in 2020 iemand nog op die manier op zijn uiterlijk wordt beoordeeld. Zeg maar veroordeeld. En dat in een huisartsenpraktijk. Moet ik hier nog iets van zeggen? Het bespreken met de assistente en de arts? Ik besluit het niet te doen.
Een paar maanden later ga ik helpen in een praktijk in Noord-Holland met een vrij gemiddelde patiënt populatie. Het team bestaat uit een zeer gevarieerd gezelschap met collega's. Alle patiënten worden hier in hun waarde gelaten. En gewoon als mens zonder stempel bij een eerste kennismaking behandeld. Er is ruimte om vragen te stellen over de patiënten en je telefoongesprekken. Ook de collega's staan open voor feedback. Toen ik dat hoorde, voelde ik me al veel beter thuis. Met hun durf ik makkelijker een discussie aan te gaan. En leer zo dat je als je jou ervaringen of eigen aannames deelt, je door gesprekken met andere ook weer op heel andere manieren van kijken naar een patiënt, een persoon kan komen. En dat ik zelf ook nog wat punten heb waar ik ook anders naar kan kijken.
Een volgende keer ga ik het gesprek met de eerste praktijk dan ook zeker niet meer uit de weg.
Groene paaskoeken 🐣
Over de auteur Yvette Leur
Ik ben Yvette Leur. In december 2019 gestart als parttime Doktersassistente bij CareAbout. Door de ervaringen die ik bij het werken in verschillende huisartsenpraktijken opdeed kreeg ik zin om het schrijven weer op te pakken. In mijn vrije tijd heb ik bijna tien jaar voor een muziekblad geschreven en was ik gastschrijver bij meerdere internationale fotografie websites. Daarnaast ben ik Fotograaf/beeldend kunstenaar met als medium fotografie. Creatieve en Fine Art Portretten maak ik het liefst. Muziek, kunst, theater, film en fotografie hebben mij altijd enorm geïnspireerd. Daar haal ik ook veel van mijn inspiratie uit.