Ik beweeg mij langzaam voorwaarts. De schaduw is mijn vriend in brandend heet Sevilla. Ik klamp mij aan hem vast, schurend tegen de gebouwen. Mijn hart bonst. Kun je dood gaan aan teveel zon? De nissen in de muren van het kerkhof San Fernando waar ik zojuist vandaan kom, zag ik uitkijken naar hun nieuwe doden.
Hitte maakt hem blij. Met de lens in de aanslag kijkt hij onder elke steen op zoek naar avonturen. Daar staat de deur van een oud gebouw open! Hij zet zijn blik op scherp.
Er achter is een grote lege ruimte te zien. In het midden staat een man. Hij geeft aan een groen boompje water. Hebbes!! De fotograaf gaat resoluut naar binnen. Ik stap in zijn schaduw. Ik leen hem mijn Spaanse woorden voor een gesprek. “Het boompje was er zomaar ineens, heel klein. Ik weet niet hoe dat kwam. Ik geef het elke dag water. Dit gebouw wordt binnenkort verhuurd om er een sportschool van te maken. Maar ik hoop zo dat het boompje blijft groeien”
De man maakt weer een buiging. Heel langzaam en met een zekere eerbied giet hij voor de tweede keer water in de kleine oase.