Hij gaat precies in ons uitzicht zitten, de zilvermeeuw. Hij buiten, wij binnen, in het strandpaviljoen. De mist is voor de gelegenheid opgetrokken. De meeuw vindt dat een reden voor een goed gesprek. Zijn snavel babbelt open- en dichtgaand een eind heen. Zijn oog is op mij gericht, anders had hij zijn kop immers weggedraaid. In de hoop dat niemand van de aanwezigen het ziet, babbel ik terug. Over mooie witte veren, stipjes bij de staart en een snavel om U tegen te zeggen. Wat hij terugzegt? Vraagtekens!
Net nog zat de merelman op het dak van de schuur. Een beetje voor zich uit te zingen, ondanks de regen. Nu staat ie wijdbeens in het gras. Z’n kop een beetje gedraaid alsof ie luistert. In een flits schiet z’n snavel de grond in, komt er met een worm weer uit. Hap-slok-weg. Hij hipt drie hippen naar voren, staat weer wijdbeens, draait z’n kop weer. Ja, echt, hij luistert of er een worm thuis is. Maar wat hoort ie? Gesnurk? Gebabbel? Verschuivende aarde in een gangetje? Vraagtekens!
Nee, ik stink er niet in. Er zit echt geen grutto in de tuin. Natuurlijk niet, zeg! Het is een spreeuw. Een goedgehumeurde spreeuw. Wat wil je, er is een lekker zonnetje, het is eindelijk windstil. Z’n gruttogrutto klinkt trouwens lang zo fier niet als van onze koning van het weiland. Wat niets afdoet aan z’n knappe imitatie. Hoor, nu doet ie de scholekster na. Tepiet, tepiet! Maar waar zit ie? Hoe ik ook tuur, niks. Ook niet als ik de verrekijker erbij neem. Vraagtekens!
Met de auto terug naar huis maak ik een omweg. Want er zijn misschien wel grutto’s gearriveerd. Plek bij uitstek is het drassige land van een oude dijkdoorbraak. Helaas. Geen grutto’s.
Stapvoets volgen we de kronkels van de dijk. Er stuift een klein bruinig vogeltje voorlangs, met rood erin en iets vlammends. Puttertje! Maar bewijzen kan ik het niet.
Ver weg stappen twee grote witte vogels langs een rietzoom. Lepelaars! Ja… echt hoor… Het zijn echt lepelaars. Maar bewijzen… Vraagtekens!
Het is elk jaar hetzelfde liedje. Zuidelijker zijn nu grutto’s, kwikstaarten, tjiftjaffen, lepelaars en ga maar door. De grote invasie van terugkerende overwinteraars is daar begonnen. Maar hier? Als ik straks ademloos constateer dat er echt een blauwborst zit, ben ik spuit elf. Ik met mijn gefluisterde jeetje, het is er echt één kan dan mijn mond wel houden. Een troost. Op Texel en in Groningen staan ze met hetzelfde verlangen te turen. Waar blijven ze toch, zeurt het ook in hun hoofd. Ja, waar blijven ze toch? Vraagtekens!