Deze verhalenbundel van Levi Weemoedt is weer een prachtig staaltje van zijn visie op het leven: er overkomt de mens veel narigheid. In deze bundel is verlaten worden het thema. In zijn bekende boek De ziekte van Lodesteijn verhaalde de schrijver meer over het verzet van de eenling tegen het systeem, deze verhalenbundel kent autobiografische aspecten en is doorspekt met beschouwingen.
Het perspectief is volledig vanuit de ik-verteller. De hoofdpersoon ziet op een sombere manier zijn leven en de wereld. Ook voorwerpen, huizen en buurten ontkomen niet aan zijn depressieve observatie. De schrijftrant is laconiek en ironisch. De titel verwijst naar de Acte van Verlating (1581), waarmee de Unie van Utrecht de heerschappij van Filips II nietig verklaarden, in het kader van geloofsvervolging.
Het titelverhaal van de bundel gaat over het feit dat hij zijn vrouw en zoontje heeft verlaten, of zij hem. Verder dekt de titel de meeste andere verhalen, want zijn moeder heeft het gezin op een gegeven moment verlaten en daarna heeft hij nauwelijks meer contact met haar gehad. Een andere interpretatie is dat de schrijver/hoofdpersoon met deze bundel zijn moeder verlaat, een punt zet achter een moeizame relatie. Het boek is opgedragen aan zijn moeder en begint met een verhaal over de jeugd van zijn moeder in een arbeidersbuurt in Schiedam gezien vanuit zijn eigen ervaringen in die wijk. Hij blijft er komen omdat zijn eigen neerslachtigheid bij het zien van zoveel somberheid vreemd genoeg vermindert.
De andere verhalen geven een beeld van de moeder die aan een onrustbarende schoonmaakfobie leed, waarmee ze het gezin terroriseerde. Het geldgebrek in het gezin, waardoor de moeder op zoek ging naar het spaargeld van de zoon, wordt in het vierde verhaal beschreven. In het algemeen is de relatie van de hoofdpersoon met zijn moeder van een onthutsende afstand en leegte. Als de hoofdpersoon volwassen is zijn de contacten voornamelijk via kaarten met Kerst en verjaardagen.
Als hij op een periode van 20 jaar terugkijkt, blijken het vaak onpersoonlijke kaarten te zijn met soms ironische boodschappen, zeker als je zijn en haar omstandigheden in ogenschouw neemt. De berichten over de moeder zelf zijn altijd vol kommer en kwel: haar gezondheid en woonomstandigheden zijn steevast abominabel In de verhalen komt ze tot leven als een onberekenbare, onbetrouwbare en egocentrische vrouw die vooral veel klaagt en weinig interesse heeft in het leven van haar zoon.
Weemoedt lijkt met 'Acte van verlating' zowel een beeld van zijn moeder als van zijn eigen nogal sombere leven te schetsen. zeven van de tien verhalen gaan over (de relatie met) zijn moeder, twee gaan over zijn eigen leven, waaronder het titelverhaal dat gaat over zijn verbroken relatie. De Walgbochel is het enige verhaal dat niet over zijn moeder of zijn eigen leven gaat. Dit verhaal beschrijft zijn observatie van een echtpaar in een restaurant. De man van het echtpaar heeft een bobbel in zijn nek ontwikkeld, volgens de hoofdpersoon een verzameling van alle frustratie en haat uit zijn huwelijk.
Een verhalenbundel die blijft boeien door de rake observaties en het mooie taalgebruik. Het is een vlot leesbaar boek, ondanks de pessimistische kijk op het leven van de hoofdpersoon.
Sparen, sparen, kapitaal vergaren
Een kleine verrader
De walgbochel
(pseudoniem van Isaäck Jacobus van Wijk)
In deze bundel schrijft Lévi Weemoedt op zijn best, zonder een woord teveel, niet opgelegd grappig en toch bij vlagen geestig, over het ergste wat een mens kan overkomen: verlaten worden.
J. Huisman, Algemeen Dagblad
Weemoedt zet in een, twee alinea's een straat, een persoon of een geschiedenis zo neer dat er niets meer aan toe te voegen valt. Ieder adjectief is raak en zonder een overbodig woord rijst het beeld van de bladzijden op.