Klassiek Paardrijden - lateraal
A. LATERAAL
Een paard kent van nature altijd een makkelijke en een minder makkelijke zijde om in te buigen. Een rechtgericht paard kan zich naar beide zijdes even makkelijk inbuigen.
Omschrijving lengtebuiging:
Lengtebuiging is de mogelijkheid van het paard om zich naar beide zijdes, min of meer symmetrisch/ gelijkmatig in te buigen in zijn lengte-as, de wervelkolom van de eerste twee wervels (de atlas/draaier) tot en met zijn staart.
Door de natuurlijke scheefheid zijn de spieren aan beide zijdes niet even lang. De spieren aan de korte zijde moeten zich leren strekken en aan de van nature lange zijde moeten zich leren aanspannen, d.m.v. de rechtrichtende buigingsoefeningen.
Op dit plaatje ziet men een rechtgericht paard op de volte. Anatomisch gezien is het niet mogelijk een paard volledig conform de voltelijn te buigen. Dit is het gevolg van de verschillen in buigzaamheid in de verschillende delen van de wervelkolom.
De wervelkolom van het paard bestaat uit:
- 7 halswervels (rood);
- 18 rugwervels (blauw);
- 6 lendewervels (groen);
- 5 kruiswervels vergroeid tot heiligbeen (roze);
- ca. 20 staartwervels (turquoois).
De buigzaamheid van de verschillende delen is verschillend. Zo kennen de halswervels een zeer grote buigzaamheid.
Tussen de halswervels onderling en de staartwervels onderling is de meeste beweging mogelijk. Hier zijn de doorn- en dwarsuitsteeksels wel aanwezig maar veel kleiner als bij de andere wervels.
De lendewervels zijn wel enigszins beweeglijk, maar veel minder als de eerstegenoemde.
De borstwervels zijn vrij star en de kruiswervels zijn dat helemaal, aangezien deze met elkaar vergroeid zijn tot het heiligbeen.
Deze verschillen in beweeglijkheid zijn bepalend voor de mate van lengtebuiging in de verschillende delen van het paard.