Een tunneltje onderdoor het buitengebied weer in, er staat een in beton gegoten dichtregel op: Ergens wacht stilte. Tja. In de bomen langs het pad zingen vogels alsof er niets aan de hand is, het is immers lente.
Thuisgekomen even uitpuffen op het bankje in onze achtertuin, in de zon uit de wind. Kopje thee, de krant erbij,vol berichten die waarschijnlijk alweer achterhaald zijn. Ik hoor het geritsel van de blaadjes van de beukenhaag. Die vallen nu en door een soort windhoosje op het terras zitten ze achter elkaar aan en tuimelen ze over elkaar heen. Het is lente, maar het voelt als herfst. En de winter schijnt nog te komen.
Een mobiele telefoon gaat, ik herken de rinkel, het is die van mij. Goddank, er wordt aan mij gedacht.