Na de pauze wordt de toon al gezet als ze in een donkere blazer en een zwarte pantalon het podium op komt. Het is duidelijk dat de show nu de wat meer serieuze kant op gaat. Over de liedjes moet iets meer nagedacht worden, vooral door de mannen in het publiek. Ze kunnen per slot van rekening zichzelf niet zien als ze griep hebben. Waarschijnlijk zien ze ook rimpels en bovenarmen die ineens de kenmerken van kipfilets gaan vertonen, als je als vrouw de grens van 30 ruimschoots overschreden hebt, anders. Het leuke is dat Mylou ook tussen de liedjes nog enigszins aarzelend enkele korte anekdotes vertelt. Hier kan je zien dat deze dame over veel meer talenten beschikt dan zingen. Ik zou heel graag van deze kant van Mylou wat meer willen zien. Door deze mix is het tweede gedeelte van de show iets meer in balans en wordt het geheel wat speelser ondanks de wat zwaardere teksten.
Het was een erg leuke voorstelling en ik vond het een verademing om een persoonlijkheid te zien met vakmanschap en talent tussen de cabaretières die de aandacht op zich vestigen door veel kabaal te maken.
Twee meiden zitten op een bankje gezellig te babbelen. Iets verderop ligt een jongen met een knaloranje overal aan. Er klinkt Arabische muziek. Door de combinatie met de oranje overal moet ik denken aan Guantanamo Bay. Wat krijgt het publiek mee na de danstheatervoorstelling Utopeace? Een politiek statement? Ik ga het eerst zien en horen.