Philippe Cailliau schenkt gedicht op hout uit 1979 aan Poëziecentrum | Poëziecentrum
schenking-combi-cailliau.jpg
In 1979 vatte de dichter Philippe Cailliau het plan op om een van zijn gedichten, 'Lied van lief en lafenis', in hout te beitelen. De realisatie van die onderneming heeft hem heel wat tijd en inspanning gekost. Het fraaie werk hing tot nu toe bij de dichter thuis aan de muur, maar onlangs schonk hij het aan Poëziecentrum uit erkentelijkheid. We hielden een kort vraaggesprek met Philippe Cailliau over zijn werk en meer bepaald ook over het ontstaan van de houten sculptuur.
2/ In 1975 debuteerde je met de bundel De moordenaar en zijn vroedvrouw. In de jaren die volgden publiceerde je nog 4 dichtbundels, maar vanaf 1982 volgde er een lange dichterlijke stilte, die je pas zou doorbreken met Randstad living – Impressies van een slaapstad (1997). Wat was de oorzaak van dat lange zwijgen? Schreef je in die periode nog?
Tussen 1982 en 1997 publiceerde ik inderdaad geen enkele dichtbundel. Maar ik zat wel niet stil. Er verschenen af en toe losse gedichten in literaire tijdschriften, ik gaf les (Nederlands doceren aan de hoogste jaren van een technische school is behoorlijk zwaar), ik publiceerde tientallen teksten over nog meer Nederlandstalige romans, ik werkte niet alleen mee aan Kreatief maar ook aan ander literaire bladen, schreef daarnaast een tweetal schoolboekjes cursorisch lezen (Hugo Claus) en twee lemma's (over Dirk De Witte en Dirk van Babylon) in het Kritisch Lexicon van de Nederlandstalige Literatuur. De dichtbundel Randstad living – Impressie van een slaapstad uit 1997 was een tussendoortje dat ik schreef in opdracht van het culturele centrum van Ganshoren. Ik wist toen niet hoe het verder moest met mijn poëzie.
Ik werkte eveneens met een elektrische schrijfmachine en componeerde met het alfabet hele (woord)beelden op A4. Afbeeldingen van enkele beeldende werken vind je op de fotopagina van mijn website . Toen ik later het prachtige visuele en concrete werk van een dichter en plastisch kunstenaar als Renaat Ramon zag, was ik maar al te blij dat ik na de beginjaren tachtig gestopt was met mijn visuele poëziepogingen. Geef de keizer wat des keizers is.