Lopen op Lesbos - Toos Esman, Eersel
Home > Reacties > Toos Esman, Eersel
Culinair verwend, overheerlijke streekgerechten
In mei van dit jaar kwam de vakantie 'lopen op Lesbos' voorbij. Ik reageerde meteen enthousiast.
Helaas: volgeboekt.
Twee weken later kreeg ik bericht dat er tóch nog een plekje over was, en na de nodige training met wandelclub 55+ was ik er klaar voor.
Niettemin was het wel spannend: zou het klikken met de andere acht onbekende wandelaars?
Die vrees bleek ongegrond. Een topgroep die elkaar fysiek en mentaal ondersteunde!
Met een oppervlakte van 1630 vierkante kilometer, een kustlijn van 370 kilometer en een groot aantal verschillende landschappen is Lesbos bij uitstek geschikt voor een wandelvakantie.
We verbleven aan de baai van Kalloní, van waaruit we onze prachtige wandelingen ondernamen.
De eerste dag via de kust en zoutpannen, door oude olijfgaarden en glooiende heuvels.
Kat in het bakkie dacht ik.
Snel moest ik die gedachte bijstellen, toen we de volgende dag via eeuwenoude geplaveide pelgrimspaden drie middeleeuwse kloosters bezochten. Behoorlijk pittig, maar de moeite waard.
Een dag later startten we voor een stevige wandeling aan de noordelijke voet van het Olymposgebergte, de hoogte in naar pelgrimsdorp Agiásos, waar we in de imposante bedevaartskerk een kaarsje opstaken voor de zwarte Madonna én blaarvrije voeten.
Het heeft geholpen, of waren het toch de goeie sokken en schoenen?
De volgende dag liepen we via een rivier vol waterschildpadjes, dankzij mijn waterdichte wandelschoenen met droge voeten, naar de top van de Profítis Ilías voor een prachtig uitzicht, en naar de middeleeuwse wachttoren van de Genuezen.
Terug over oude paden en holle wegen.
Weer een dag later liepen we vanaf de zuidkust van het Olymposgebergte via eeuwenoude paden naar adelaarsnest Kournéla.
Een week van prachtige, mooie, soms pittige wandelingen die goed verliepen, tot ik in een dorpje een afstapje miste en uiteindelijk toch nog mijn handtekening daar heb achter gelaten en door de groep van straat werd geplukt.
En last but not least: wat zijn we culinair verwend met de overheerlijke streekgerechten uit de vele restaurantjes! En uiteraard: de ouzo was ook niet te versmaden.
Uitgerust, voldaan, met heel veel indrukken en de nodige blikjes olijfolie gingen we terug naar Nederland.