Bij bijwoorden die het werkwoordelijk deel van de zin bepalen, wordt vaak de persoon die oordeelt weggelaten. Als die zin is te veranderen in een zin die begint met: het is duidelijk dat… is er sprake van weglating. Het moet voor iemand duidelijk zijn.
Oordelen kunnen worden verduidelijkt door te vragen: ‘Wie is er hier aan het oordelen en op welke gronden?’
Dit patroon doet zich voor als een werkwoord word vervangen door een zelfstandig naamwoord. Taalkundigen noemen het een ‘nominalisatie’ de volgende zin is een goed voorbeeld:
Onderwijs is een voorwaarde in het opvoedingsproces, evenals discipline, waarbij respect en consistentie de boventoon moeten voeren.
Grammaticaal gezien klopt de zin volkomen; elk schuingedrukt woord is een nominalisatie. Als een zelfstandig naamwoord niet kan worden geroken, gezien, gehoord of geproefd, kortom als het niet in een kruiwagen past, is het een nominalisatie.
Er is niets mis met nominalisaties - ze kunnen heel nuttig zijn – maar ze verhullen de meest opvallende verschillen in de kaarten van individuele mensen.
Bijvoorbeeld het woord ‘opvoeding’ wie voedt wie op en hoe ziet de kennis eruit die wordt doorgegeven? Of ‘respect’ wie respecteert wie, en hoe krijgen ze dat voor elkaar?
‘Geheugen’ is ook een interessant voorbeeld: als je zegt je een slecht geheugen heeft, wat betekent dat dan? Om daarachter te komen kun je vragen welke specifieke informatie je je moeilijk kunt inprenten en wat je er aan hebt geprobeerd te doen. Binnen elke nominalisatie tref je bij wijze van spreken een of meer ontbrekende zelfstandig naamwoorden en een ongespecificeerd werkwoord aan.