Iets | Metronieuws.nl
De plaatsvervangende schaamte droop hier van het laptopscherm.
De documentaire was eigenlijk een bevestiging van een sterk vermoeden, namelijk: het zijn niet de kinderen zelf met de grote ambities. Nee. Dat zijn de ouders. Die willen het nog duizend keer liever. Vroeger waren het ellenlange pianolessen, zeven per week, in de hoop dat er een Mozart van je te kneden was. Nu hebben we te maken met een nieuwe generatie. De zachte dwang in de richting van topsport heeft plaatsgemaakt voor ouders die bereid zijn zelf in de keuken te staan. Ze hebben er geen moeite mee om alle vrije weekenden op te offeren voor dat ene doel: een zoon of dochter die kan leven van de camera. Die herkent wordt op straat, die handtekeningensessies geeft. Die gevraagd wordt om zijn mening als tafelheer bij De Wereld Draait Door. Alles voor een tikkeltje roem. Beroemd worden: wie wil dat nou niet?
Misschien was die vorige generatie dan zo slecht nog niet. Je kinderen pushen om aan topsport te doen klinkt verkeerd, maar in dit perspectief valt het mee.