Wat een heerlijke tijd is dit toch. Ik vind het misschien nog wel leuker dan zoonlief. Het wordt weer snel donker ’s avonds, waardoor je alle lichtjes mooi kunt zien in de straat. Het is lekker koud buiten en warm binnen. De geur van pepernoten en chocolade komen je overal tegemoet. Maar het is ook best een spannende tijd.
Vooral voor zoonlief dan. Afgelopen zaterdag gingen we kijken hoe de Sint aankwam met de boot in Almere- Haven. Compleet gehuld in Pietenpak met muts en veer, was mijn kleine Pietje er helemaal klaar voor. Op opa’s nek had hij het beste uitzicht. Er kwamen muziekpieten, danspieten en pakjespieten voorbij en zoonlief keek zijn ogen uit! De boten waren prachtig versierd met ballonnen en Pietjes die in de touwen hingen. Toen de Sint even gedag kwam zeggen, was het feest compleet en zijn we daarna snel terug gegaan om op te warmen bij de kachel.
Zondag kwam hij ook bij ons in Bussum aan, maar dan te paard. Daar moesten we natuurlijk ook even kijken. Vorig jaar wilde hij het paard aaien, maar dat vond hij nu te eng, zei hij. Dat hoeft natuurlijk ook niet en we hebben gewoon even naast het paard gezeten en gekeken.
En ja, dan is het eindelijk tijd om je schoen te zetten. Jeetje, wat vond hij dat spannend! Ik had verteld dat hij hard moest zingen, anders hoorde Pietje niet welk kindje zijn schoen heeft gezet. Hij heeft zijn liedje fluisterend gezongen, maar wel een vlaggetje in zijn schoen gedaan, zodat Pietje zijn schoen voor het raam kon zien.
De volgende ochtend was het reuze spannend. Hij zag zijn kadootje staan, maar durfde er niet naar toe. Ik moest het pakken, terwijl hij veilig op de bank zat. Toen hij zijn kadootje had opengescheurd zat Muck van Bob de Bouwer er in. Die glundering in zijn ogen, wat aandoenlijk. Er zat een heel blij jongetje op de bank die luidkeels “Dank u Sinterklaasje!” schreeuwde. Nu durfde hij wel.. hahaha.