De Soto wijst erop dat dit systeem van universele, particuliere eigendomsrechten ook in het Westen nog niet zo lang bestaat. In Europa heeft de gevestigde orde van gilden en gegoede burgers eeuwenlang de armen die van het platteland naar de steden waren getrokken, uitgesloten van het economisch systeem. In Frankrijk stond in de 18de eeuw de doodstraf op 'illegale' arbeid. In de Verenigde Staten werden de 'squatters' pas in 1862 gelegaliseerd met de Homestead Act.
Wat de derde wereld volgens De Soto nodig heeft is niet zozeer een nieuw economisch beleid, maar een nieuw rechtssysteem, dat iedereen in de illegale en semi-illegale sector toe laat treden tot een rechtsstelsel gebaseerd op particuliere eigendomsrechten.
Zijn boek is in feite een pleidooi voor een 'kapitalistische' revolutie, een revolutie die het particuliere eigendom algemeen geldend maakt in plaats van vernietigt.
Dit doel zal uiteraard niet kunnen worden bereikt zonder politieke veranderingen in de ontwikkelingslanden zelf. Wij, in het Westen, kunnen daar betrekkelijk weinig invloed op uitoefenen. Als vertegenwoordigers van 'het kapitalisme' moeten we dus aan de kant staan van de ontheemden, de illegalen, de onderdrukten, opdat zij het westerse model zullen ervaren als een steun in hun rug, een kracht die hen tracht te helpen in plaats van te frustreren. Dit zal uiteindelijk meer vruchten afwerpen dan alle mooie plannen en 'internationale afspraken' die in Johannesburg zullen worden geformuleerd.