"Ik denk dat je bijna weer kan vechten," zegt Bill.
"Maar mijn arm doet echt nog veel pijn," lieg ik, want in de afgelopen twee weken ben ik zo aan Bill gewend geraakt dat ik eigenlijk nog niet weg wil.
"Tom, ik weet dat, dat niet zo is," zegt Bill en ik knik even, hij doorziet ook echt alles.
"Je bent gewoon zo vriendelijk," zegt Tom en hij gaat wat rechter zitten.
"Dank je Tom," zeg ik en Tom glimlacht even naar mij wanneer ik ineens commotie buiten hoor. "Sorry, ik moet gaan," zeg ik waarna ik naar buiten loop waar ik prins William zie. "Oh, hallo mijn prins," zeg ik en ik geef hem weer een lichte buiging.
"Wat deed je bij die soldaat?" Vraagt William dan.
"Ik ben begaan met mijn mensen, het volk, de soldaten, de bedienden," zeg ik.
"En, hoe is hij er aan toe?" Vraagt hij.
"Goed, nog een week en hij kan weer naar het front," zeg ik zachtjes.
"In die week wil ik niet dat je hem nog ziet," zegt hij en ik knik even, maar de volgende dag sluip ik gewoon weer de ruimte binnen, alleen ben ik nu nog voorzichtiger. En dan wil prins William ook nog eens vanavond al mijn maagdelijkheid nemen, maar ik heb hem laten weten dat het voor mij belangrijk is om te wachten op de bruiloft, die hij nu dus vervroegd heeft. Nog meer druk op de bedienden gezet die het mede helpen plannen. En hij heeft het echt met weken vervroegd, de dag nadat Tom hier weg moet trouw ik.
"Ben je okay?" Vraagt Tom en ik knik even. Het voelt fijn dat hij echt bezorgd om mij is.
"Je eerste opdracht wanneer je weer mag doen waarvoor je bent aangenomen is het huwelijk van mij en prins William bewaken," zeg ik zachtjes en als ik naar Tom zijn ogen kijk lijkt het haast alsof het hem pijn doet, maar dat is onmogelijk, toch? We kennen elkaar nog maar twee weken en één dag, maar misschien is het voor mij ook wel raar dat ik dat dan weer precies bij heb gehouden, maar de dag waarop je iemand ontmoet met wie je gelijk een klik hebt, die dag onthoud je gewoon.