Vervolgens wordt de bezoeker geleid naar ‘Ontmoetingen’, een ruimte die visueel in tweeën is gedeeld. Op een wand is een grote negentiende-eeuwse panoramafoto van de stad aangebracht. Er wordt een historische film geprojecteerd met Utrechtse straatbeelden, waarin de toeschouwer zelf figureert via webcams in de wand. Het andere deel van de ruimte hangt vol met portretten van archiefbezoekers die een archiefstuk vast houden dat voor hen de status van ‘schat’ heeft. In enkele films kan men de verhalen horen van gebruikers wat het archief voor hen heeft opgeleverd en betekent.
Via een trap naar de benedenverdieping komt men bij de ruimte ‘Utrecht momenten’. In deze zaal zijn 16 historische figuren tot leven gewekt met behulp van virtuele manipulatie. Oude abdijmuren en de ondersteunende betonconstructie zijn duidelijk van elkaar gescheiden. In het midden staat een glazen vitrinekast met enkele originele documenten uit het archief die gerelateerd zijn met de 16 historische figuren. Langs de zijmuren staan acht meubels met interactieve informatieschermen en een tijdbalk tegen de kopse wand toont belangrijke gebeurtenissen in de wereldgeschiedenis die tegelijkertijd speelden met de Utrechtse voorbeelden. In een hoek is een opening naar een wijnkelder die alleen voor kinderen toegankelijk is. Al kruipend komen ze in een ruimte waar de geest van de kelderbeheerder uitleg geeft over het leven van de monniken van de Paulusabdij.
‘Strekkende meters’, de laatste ruimte van de multimediale route, geeft een idee hoe het 19 kilometer strekkende archief in het depot is opgeslagen. De stellingen achter glas met dozen en boeken roepen een beeld op van een archiefdepot. Verspreid langs de wand staan enkele echte archivalia tentoongesteld die verband houden met datgene waar men in deze ruimte naar kan speuren. Aan beide uiteinden van de zaal is een doorgang naar een filmzaaltje.
De hal van de benedenverdieping herbergt enkele oude rechtbankcellen, waarin men kennis maakt met verschillende verhalen uit de rechtsgeschiedenis. In de hal bevindt zich ook een wand waar in wit allerlei straatnamen zijn geschreven op een donkerblauwe achtergrond. Via touchscreens in de wand krijgt men een oud straatbeeld te zien dat overvloeit naar het huidige straatbeeld.
Het auditorium is gesitueerd op de begane grond in de ruimte die vroeger de refter was. Hier bevindt zich het meest tot de verbeelding sprekende bouwspoor: een spitsboogvormige opening in de muur. De geschiedenis van de Paulusabdij wordt in deze ruimte verteld. Er bevinden zich veel projectiewanden, onder andere op de vloer. De rest van de vloer is betegeld waarbij enkele tegels zijn verfraaid met middeleeuwse patronen, geïnspireerd op de oude tegels die bij opgravingen zijn gevonden.
In het belendende educatorium domineert een lange tafel met laptops de ruimte. Hier kan men de digitale archiefbronnen bestuderen. Een wand is geheel wit en bestaat uit schuivende panelen tussen vloer en plafond. Hierop kan geprojecteerd worden.