Deze woorden schrijf ik op het moment dat ik net thuis ben van de geboorte, maar het verhaal begint uiteraard op een eerder moment. Laat ik beginnen bij het ingaan van de officiële standby-tijd, wanneer Lize 38 weken zwanger is. Lize laat me weten dat alles tot nu toe rustig is. Er is geen enkele oefenwee te bespeuren en de kleine (verrassing) was tot op dat moment ook nog niet ingedaald. Die vrijdag is er weer een controle bij de verloskundige.
Tijdens de controle blijkt dat de kleine zich omringt met een meer dan gemiddelde hoeveelheid vruchtwater, kerngezond en beweeglijk is maar tegelijkertijd ook een beetje dwars ligt. Daarom wordt er voor de week erop opnieuw een controle echo ingepland. In het slechtste geval ligt de kleine nog steeds scheef als de bevalling begint en dat zou betekenen dat het een sectio gaat worden, maar Lize en Tom blijven positief en gaan er vanuit dat de ligging over een week helemaal goed is. De positive vibes lijken te hebben gewerkt, want een week later meldt Lize dat de echo goed was, de hoeveelheid vruchtwater binnen de normaalwaarden lag en de baby de uitgang lijkt te hebben gevonden.
Op dinsdag, Lize is dan 41 weken, laat ze me weten dat ze zojuist is gestript. Morgen worden ze in het ziekenhuis verwacht voor een CTG, gezien de termijn. Dan zal ook een inleidingsdatum worden gepland mocht dat nodig zijn. Die avond vraag ik wat de status is. Ik ben op dat moment onderweg naar een andere geboorte, dus het zou zomaar kunnen zijn dat ik mijn backup moet gaan waarschuwen mocht het al serieus rommelen. Gelukkig beperkt het 'gerommel' zich tot wat harde buiken en blijven echte weeën vooralsnog uit. De volgende ochtend rond 6 uur stuurt Tom me het bericht dat de weeën die nacht toch zijn begonnen. De verloskundige is er al en bekijkt op dat moment in welk ziekenhuis er plaats is. Rond 7 uur zal er wat meer duidelijkheid zijn. Ik slaap door het betreffende bericht heen, mede gezien het feit dat ik pas rond 4 uur thuis was en ik schrik dan ook wakker van Tom's telefoontje, iets na 7 uur.
Hij laat me weten dat ze zo richting het ziekenhuis gaan, maar nog niet precies weten welk ziekenhuis het gaat worden. Ik geef aan dat ik alvast zal gaan rijden, aangezien het spitsuur is en het best wel even kan duren voordat ik er ben. Tegen de tijd dat ik in Utrecht ben gearriveerd zal wel duidelijk zijn welk ziekenhuis het is geworden. Nog geen 20 minuten later stuurt Tom het bericht dat het het Diakonessenhuis is geworden, het ziekenhuis van hun voorkeur. Rond kwart voor 9 arriveer ik op plaats bestemming. Wanneer ik de verloskamer binnenstap valt me direct op dat de sfeer kalm en sereen is en dat terwijl de weeën elkaar heel snel lijken op te volgen. Ik begrijp dat Lize een grote meid of knul op de wereld zal gaan zetten en de houding van de kleine 'verticaal' is. De wens om op de baarkruk te bevallen zal daarom wellicht niet mogelijk zijn.
Rond 10 uur wordt Lize weer getoucheerd. Ze heeft op dat moment 7-8 cm ontsluiting en de weeën zijn erg pittig. Lize overweegt wat pijnstilling en de verloskundige legt haar de verschillende mogelijkheden uit. Uiteindelijk kiest ze voor lachgas. Terwijl dat geregeld wordt blijft de verloskundige bij Lize om haar door de weeën te coachen. Tom blijft ondertussen druk geven op de onderrug, aangezien Lize voornamelijk rug weeën heeft. Af en toe wappert hij wat met z'n handen, maar hij klaagt geen seconde en een volgende wee geven zijn handen weer de tegendruk die zijn Lize zo hard nodig heeft. 'Misschien kun je wat meer naar beneden duwen, in plaats van naar boven.' 'Zo?' vraagt Tom en Lize knikt. Ook voor hem lijkt deze manier van tegendruk geven wat aangenamer. Iets na half 11 wordt het lachgas apparaat binnen gereden. Lize krijgt een zuurstof masker op en tijdens een wee kan ze er een kapje overheen zetten. Het ziet er een beetje buitenaards uit, maar who cares, als het maar werkt. En dat lijkt het te doen.
Om kwart over 11 geeft Lize aan het koud te hebben. De verloskundige neemt haar temperatuur op, maar met 37.4 is deze keurig. De verpleegkundige stelt voor om een warme kruik erbij te pakken. Die extra warmte tegen haar buik is wel aangenaam. Een half uur later wisselt Lize van positie door te gaan staan. De verloskundige stelt voor om even onder de douche te gaan, maar Lize ziet dat niet zo zitten. Eerder had ze daar ook niet veel baat bij. Het staan lijkt echter wel wat te verlichten. Ondertussen blijft Tom tegendruk geven bij iedere wee, terwijl Lize heen en weer wiegt van haar linker- naar haar rechterbeen.
Rond 12 uur wordt weer gekeken hoe ver de ontsluiting is gevorderd. Helaas heeft Lize nog steeds 7-8 cm. Daarom wordt voorgesteld om de vliezen te breken in de hoop dat de ontsluiting dan wat sneller vordert. Bij het breken van de vliezen blijkt dat de kleine in het vruchtwater heeft gepoept en dat betekent dat de begeleiding zal worden overgedragen naar het ziekenhuis. Tegelijkertijd betekent dat dat ze moeten 'verhuizen' naar een andere kamer en dat Lize voor een andere vorm van pijnstilling moet kiezen, aangezien lachgas niet wordt aangeboden. Rond 1 uur gaan Tom en Lize naar de andere afdeling. Lize heeft aangegeven dat ze graag gebruik wil maken van remifentanil. Dat duurt even voordat het is klaargemaakt en geïnstalleerd en in de tussentijd worstelt Lize zich samen met Tom door de weeën heen. Omdat Lize al wat lichte persdrang heeft wordt er nogmaals getoucheerd en nog steeds heeft ze een ruime 8 cm ontsluiting.
"Mag ik echt maar 1 shotje?"
De verloskundige stelt voor om rond kwart over 2 nog een keer te toucheren. Mocht de ontsluiting dan niet verder zijn gevorderd is het voorstel om dan bij te gaan stimuleren. De verloskundige geeft aan dat er dan om kwart over 4 weer gekeken wordt. De ontsluiting hoeft dan niet perse te zijn gevorderd, maar als weer 2 uur later nog niets is veranderd, dan zullen er andere stappen moeten worden ondernomen. Voorlopig maar niet verder denken dan kwart over 2. 'Mag ik echt maar 1 shotje?', vraagt Lize gekscherend nadat ze op het remifentanil knopje heeft gedrukt en de (overdosis) beveiliging haar verzoek weigert. Gelukkig is er tussen de weeën door nog ruimte voor een grapje.
Om kwart over 2 wordt er opnieuw getoucheerd. De onsluiting wordt nu vastgesteld op 6 cm. Hoewel Lize later zal aangeven dat dit nieuws wel ontmoedigend was, is daar op dat moment niets van te merken. Ze zit helemaal in het moment en iedere wee is er weer eentje dichterbij de geboorte van hun zoon of dochter. De verloskundige legt uit dat de vliezen mogelijk wat uitpuilden en daarom de ontsluiting op een positieve manier hebben beïnvloedt. Met het breken van de vliezen is dit dus weggevallen. Er wordt besloten wat te gaan bijstimuleren. Met stand 1.2 wordt er voorzichtig begonnen. Aangezien er pas over 2 uur weer wordt getoucheerd besluit ik even een ommetje te gaan doen.
Niet tegenop te werken
Tegen half 4 ben ik weer terug op de verloskamer. Inmiddels zijn de weeopwekkers 2x verhoogd, naar 4.8. Ik vraag Tom wanneer de weeën precies zijn begonnen. Die nacht is Lize rond 1 uur de slijmprop verloren, de weeën begonnen ongeveer een half uur later. Rond kwart over 3 had Lize Tom wakker gemaakt en rond 4 uur hebben ze de verloskundige gebeld. Lize heeft dus een nacht overgeslagen, maar ondanks de vermoeidheid die haar absoluut parten moet spelen, is daar nauwelijks iets van te merken. Rond kwart voor vier worden de weeopwekkers nog een keer opgehoogd. Op dit moment heeft Lize zogenaamde kamelenweeën, een normale wee direct gevolgd door een minder heftige, en dus ook een minder effectieve. Het streven is 4-5 weeën in de 10 minuten, elke met een vergelijkbare intensiteit. Langzamerhand neemt de persdrang toe en Lize verzucht 'Daar is niet tegenop te werken.'
Wanneer er om kwart over vier weer wordt getoucheerd heeft Lize bijna 9 cm ontsluiting. Dat de persdrang is toegenomen is dan ook goed te verklaren. De verloskundige stelt voor om even te katheteriseren. Op haar vraag 'Vind je dat ok?', antwoordt Lize 'Tja, wat moet ik ervan zeggen.' Wat een heerlijke pure opmerking 😉 . Zo tegen half 5 is er niet meer tegen de persdrang te vechten en om 16:40 uur mag Lize actief gaan meepersen. Dit gaat zo natuurlijk en vanzelf, dat ze geen hulp of instructies nodig heeft. Haar lichaam geeft duidelijk aan wat er moet gebeuren en Lize volgt dat als vanzelf. Lize heeft het flink zwaar nu de remifentanil is stopgezet. Ze ligt op haar rechterzij om te persen en heel langzaam maar zeker wordt het hoofdje steeds beter zichtbaar. Wanneer het hoofdje is geboren laat de volgende wee even op zich wachten. Lize heeft haar ogen dicht en Tom is heel dichtbij haar. Door mijn lens is dit haast een sereen moment, hoewel ik me zo voor kan stellen dat het voor Lize zo niet voelt. En dan, om 17:23 uur wordt de kleine eindelijk geboren en het is een…. een… meisje!
Direct verschijnt er een enorme lach op het gezicht van Lize en Tom. Wat een vreugde, wat een liefde. M'n camera klikt als vanzelf de ene na de andere foto. Alles is zo mooi en de moeite waard om vast te leggen. Hoe gaat de kleine heten?' vraagt de verpleegkundige. 'Zeg jij het maar.' zegt Tom. 'Rianne', antwoordt Lize trots. De verloskundige stelt voor om eerst de placenta geboren te laten worden en pas dan de navelstreng door te knippen, een zogenaamde halve lotusgeboorte. Ongeveer een half uur later wordt de placenta geboren (jeetje, wat een joekel) en dan is het aan Tom de eer om de navelstreng door te knippen. De verpleegkundige zet Rianne even rechtop, zodat Lize haar dochter goed kan bekijken. Het is een flinke meid en de verpleegkundige stelt voor om haar meteen even te wegen. Met haar 4674 gram is Rianne inderdaad een flinke dame.
Wanneer de verloskundige bekijkt of ze moet hechten, lijkt het erop dat er wat vezeltjes van de kringspier zijn beschadigd. De verloskundige roept er een collega bij om ook te beoordelen en hij bevestigd haar conclusie. De verloskundige geeft aan dat ze de gynaecoloog erbij wil halen. Hij zal besluiten of het hechten op de kamer kan plaatsvinden of dat het beter is om naar de ok te gaan. Hij besluit dat het hechten op de ok zal gebeuren. Terwijl er geïnformeerd wordt wanneer er plaats is op de ok, bellen Lize en Tom hun ouders. Beide grootouders zijn uiteraard helemaal in de wolken en apetrots. Al snel is er plaats op de ok, wat betekent dat Tom zich mag ontfermen over zijn dochter. Hoewel het verschrikkelijk is om afscheid te nemen van je partner, biedt dat kleine meisje op je borst wat troost. Ik maak nog wat foto's van de trotse papa en daarna nemen we afscheid.
De volgende dag stuurt Lize me een berichtje met de vraag of ik veilig ben thuisgekomen en wat heb kunnen bijslapen. Naast dat ik het ontzettend lief vind moet ik er ook om lachen. Mijn 'prestatie' valt natuurlijk compleet in het niets in vergelijking met wat Lize gisteren heeft gedaan. Wat een absolute heldin, wat een mooi stel en wat een prachtig gezin. Ik wens jullie alle goeds ♥ !!
Geboortereportage in Utrecht | De geboorte van Danique Geboortereportage in Brasschaat | De geboorte van Sam