Voor je het weet zit je in een treurig levensverhaal | De Volkskrant
Je moet er maar net zin in hebben, maar voor je het weet zit je weer middenin een treurig levensverhaal.
Jean-Pierre Geelen 14 september 2015, 22:51
Still uit de documentaire. Beeld NPO
Je moet er altijd maar net zin in hebben, maar voor je het weet ben je al zappend beland in weer een treurniswekkend levensverhaal in documentairevorm gegoten. Maandag was het weer zover, in de 2Doc Die kleine is alles voor mij. Regisseur Rian van der Boom had twee jaar de lotgevallen gevolgd van Lislene, de jonge moeder van Luna.
Ze onderhield een wurgende relatie met haar ex, de vader van Luna. Nadat hij zijn zwangere vriendin bij het breken van haar vliezen op straat had gezet, belandde ze na de geboorte van Luna in een begeleid wonenproject, waar Bureau Jeugdzorg waakt over de veiligheid van haar kind.
Er volgden eindeloze scènes uit het dagelijks leven van Lislene, in gevecht met haar ex die haar dagelijks sms'te, belde en bedreigde. Haar moeder en haar stiefvader verweten haar dat ze maar met hem bleef omgaan, onderwijl voerden begeleidsters voortgangsgesprekken.
Zo kreeg je als kijker steeds meer licht op het leven van Lislene. Zelf is ze afkomstig uit Brazilië, waar haar jeugd ook bepaald niet vlekkeloos verliep. Ze groeide op bij haar vader, dan weer bij haar oma; er werd volop geslagen in haar jeugd.
Bij ontmoetingen met haar ex had ze zelf ook geslagen, ze had een mes in zijn dressoir gestoken, waar Luna bij was. Vooral dat laatste vond Jeugdzorg zorgwekkend. Net als de bewering van haar eigen dochter Luna op een kinderdagverblijf dat ook zij door haar moeder was geslagen - een cultuurverschilletje over de 'corrigerende tik' op de billen.
Een gesprek met twee begeleidsters en Lislenes familie liep hoog op: Lislene liep stampend en huilend weg. Confrontaties waar Jeugdzorg de kleine Luna overigens gewoon bij laat zitten.
Als speling van het noodlot (ze was met Kerst bij haar ex geweest) raakte Lislene nogmaals zwanger van haar 'ex'. Tegelijk probeerde ze van hem los te raken, in haar eigen woorden door hem zo hard mogelijk te kwetsen. Vermoedelijk kon ze affectie niet anders uiten dan in boosheid, maar die conclusie bleef aan de huiskamerpsycholoog.
De situatie leek de hele film lang hopeloos, toch eindigde die met Lislenes verhuizing naar zelfstandige woonruimte en de afsluitende tekst dat ze gebroken heeft met haar ex en dat het goed met haar gaat.
Even eerder had Sander de Kramer in De wandeling ook al een levensloop geschilderd: van Golden Earring-drummer Cesar Zuiderwijk. 'Wandeling' was een groot woord voor het kuieren door de Haagse Paleistuin, maar in al die beknoptheid was het verhaal van de rock 'n roller (tevens moestuinier, maar beelden daarvan mochten niet gemaakt worden) ontwapenend.
Op zijn dertiende had hij, enig kind, zijn vader verloren aan longkanker. Cesar zat in de geschiedenisles, toen de rector kwam aankloppen, en hem toebeet: 'Zuiderwijk, ga maar naar huis toe, je vader is overleden.'
Drummen werd korte tijd later Cesars manier om met zijn verdriet om te gaan. 'Het gaf bevrijding, even aan iets anders denken'. Zuiderwijk gaf een weergaloze demonstratie op de augurkenblikken waarop hij zijn eerste drumsticks had stukgeslagen. Er zaten, demonstreerde hij, 'honderden geluiden' in. En: 'In een kinderbrein is dit echt. Ik was nogal fantasierijk'.
In Kroatië heeft hij drumworkshops gegeven aan door oorlog getraumatiseerde kinderen. Nog steeds speelt hij met geestelijk gehandicapte kinderen, die hem soms verrassen met hun treffende muzikaliteit. Dat Lislenes Luna ooit mag leren drummen.