'Als kind was de dood van Sofie heel moeilijk te plaatsen of zelfs te begrijpen. Ik begreep niet wat het was om dood te gaan en er echt niet meer te zijn. Ik heb het rouwproces toen doorstaan, maar ik had niet het gevoel dat ik het een plaats had kunnen geven. Toen ik een onderwerp moest zoeken voor mijn eindwerk koos ik ervoor om mijn zus als uitgangspunt te nemen. Ik speelde al langer met het idee om me in haar te verdiepen en op dat moment voelde ik me er echt klaar voor. Het kwam goed uit dat ik dankzij dat eindwerk de tijd kon nemen voor mijn onderzoek.
Ik fotografeerde altijd met een mindset die gefocust was op Sofie. Ik moest er tijd voor nemen en de connectie voelen met haar. Als die er niet was, zag je dat in de foto's. De foto's zijn altijd gemaakt met mijn zus in mijn hoofd en hart. Dat was soms heel uitputtend, maar achteraf kreeg ik er ook energie door. Ik heb mijn verdriet omgezet in iets wat ik kan delen, en dat vind ik erg waardevol.'