[Recensie] Al jaren fascineren zij mij: de minimalistische, bronzen vaasjes uit Japan. Hun vorm is doorgaans bescheiden, hun uitstraling des te krachtiger. Ze werden ontworpen voor gebruik op boeddhistische altaren en dragen vaak één bloem. Meestal in combinatie met een wierookbrander en een kandelaar. Hun patina varieert van donkerbruin tot groen, rood of blauw. Onlangs verscheen er een boek,
[Recensie] Vorige maand annuleerde het Stedelijk Museum Amsterdam de voor april geplande tentoonstelling over ontwerper-architect Ettore Sottsass (1917-2007). Omdat ik voor deze expositie zaalteksten schreef, las ik eindelijk de in 2015 verschenen biografie Ettore Sottsass and the Poetry of Things. Een diepgravende studie, geschreven door design-criticus Deyan Sudjic die Sottsass goed gekend heeft.
[Recensie] In 2005 maakte ik voor de Amsterdamse designgalerie BINNEN een presentatie van de Japanse ontwerper Toshiyuki Kita. Vooral bekend om zijn Wink Sofa voor Cassina, een verstelbare fauteuil met Micky Mouse oren. Kita zoekt een synthese tussen Oost en West en maakt zich ook sterk voor het ambacht.
In de zomer van 2016 stierf een van mijn broers. Dertien lange weken lag hij aan de beademing op de intensive care totdat de behandeling werd gestopt. Hij is 62 geworden. Het was een van de redenen waarom ik Als adem lucht wordt wilde lezen. In dit boek beschrijft de talentvolle,
[Recensie] Design uit de periode 1950 tot 1970 wordt tegenwoordig vaak omschreven als ‘vintage’. Vroeger sloeg vintage op oude port en eerste drukken van foto’s, meestal gedrukt door de fotograaf zelf. Toegepast op design lijkt het eerder een handige verkooptruc te zijn dan een stilistisch label.
[Recensie] Er is al veel geschreven over de nieuwe, traditionalistische architectuur die ons land al enkele decennia overspoelt. Vaak negatief, badinerend dan wel spottend. Vooral het failliet van het ideeëngoed van de Moderne Beweging wordt betreurd. Architecten en critici verwijten hun collega’s èn hun klanten dat zij schaamteloos zwelgen in nostalgie en kitsch. Maar is dat wel zo?
[Recensie] In de jaren zeventig van de vorige eeuw verlieten jongeren massaal de kerk van hun ouders. Zij vonden er nauwelijks antwoorden op hun vragen naar ‘de laatste dingen’ en verdiepten zich in de spirituele bronnen van het Oosten. In hindoeïsme, boeddhisme, zen en meditatie hoopten zij een alternatief te vinden voor het christendom van hun jeugd.
[Recensie] Toen ik voor mijn eindscriptie kunstgeschiedenis Ettore Sottsass bestudeerde was dat even avontuurlijk als inspirerend. Ik leerde niet alleen over design, maar ook over pop-art, niet-westerse culturen en het dagelijks leven want daarover schreef hij even graag. Het lezen van zijn onlangs verschenen, 470 pagina’s dikke monografie, bracht dezelfde ervaring.
[Recensie] 2015 was het jaar van de oplevering van de Rotterdamse Markthal. Het spectaculaire plafond daarvan prijkt aantrekkelijk op het omslag van het Dutch Design Jaarboek, editie 2015. Een prikkelende presentatie van de interessantste tentoonstellingen, manifestaties en beurzen binnen de sector design van het voorbije designjaar. De publicatie inventariseert (product)design,
In zijn The Hare with Amber Eyes reconstrueerde de Engelse keramist met Nederlandse wortels Edmund De Waal de turbulente geschiedenis van zijn familie. Een geërfde verzameling netsukes die vijf generaties in het bezit van zijn familie was, voerde hem naar Japan, Wenen en Parijs. Zijn recente boek De witte weg gaat over porselein en heeft een vergelijkbare opzet.