Toen het in Polen op een avond begon te regenen merkte ik dat ik daar door het golfplaten dak niet helemaal van kon slapen, omdat er om de zoveel tijd een harde tèk weerklonk. Ik had om onduidelijke redenen maar een oordopje bij en dus stak ik dat in het oor waar ik niet op sliep. Ik werd elke nacht een paar keer wakker, omdat ik me tóch gedraaid had en dus opnieuw blootgesteld lag aan dat tèk-tèk-tèk, het ergst van al nog zonder enige regelmaat.
Op den duur had ik op regenachtige nachten vanzelf de reflex die oordop van oor te veranderen zonder echt wakker te worden. Ik dacht er pas maanden later aan dat ik net zo goed oordopjes had kunnen gaan kopen.
Dat verhaal ter illustratie van hoe inspiratieloos ik ben de laatste tijd. Het kwam naar boven op café tijdens een spelletje in een gezelschap waarvan ik de helft van de mensen niet kende. Om toch een gesprek op gang te trekken zei er iemand een woord en vertelde de rest een verhaal dat erbij paste. Oorstok was de trigger. Erg twaalfjarig, maar het wérkte.
Omdat ik best goed functioneer met voorverpakte concepten ga ik het een tijdje zo doen. Ik kies een woord uit mijn dagelijkse leven, op zondag kan dat pistolet zijn. Schrijf er een verhaaltje over, kom geïnspireerd over en verspeel mijn tijd tijdens de blok. En laat dat nu net de bedoeling zijn, ik heb godbetert twee examens en als ik nu nog geen Russisch of Pools kon, dan was ik dat diploma echt niet waard.