De empirische definitie van “een communicatie” en “het communiceren” (2019) opent een geheel nieuw, behoorlijk panoramisch venster in en op onze betekenisgeving. We kunnen vanuit empirische communicatiekennis nu heel anders, dat wil zeggen béter, naar organisaties en samenleving kijken. En voor het eerst accountable beschrijven wat een organisatie eigenlijk doét als ie communiceert. Want daarvan geloofden we altijd min of meer dat dat slechts een kwestie van storytelling was, van spinnen, framen en nudgen namens de baas, de werkgever, noem het leiderschap.