Had de vaderlandse letterkunde, door rijm en roem geijkt, niets over Indië op het hart? Java was al in handen van de Engelsen gevallen, toen de patriot Helmers zijn, voor een verdrukt volk als het onze onder Napoleon, zo manhaftig opgewonden Hollandsche Natie uitgalmde, waarvan de vierde zang in de dagen van een algemene blokkade onze vrije zeevaart dorst verheerliken. Daarvoor was meer dan de verbeelding van een dichter, daarvoor was de toewijding van een held nodig; en hoe harder Helmers schreeuwde, hoe groter zijn verdienste was, want hoe groter ook het levensgevaar, dat hij persoonlik liep. Zijn pleidooi voor de vrijheid van het land zou hem immers zijn eigen vrijheid of erger gekost hebben, als de dood hem niet juist verlossen kwam.
De dichter hoort in elke lof over het verleden weer nieuwe hoop voor de toekomst. Wat later misschien klinkklank mag lijken, heeft op het beslissend ogenblik de werking van een opstandige roffel, die de hoogste muziek te boven gaat. Is de toon van zijn seinen nu door de politieke stemming oorverdovend uitgevallen, het zijn toch enkel seinen, voorzover ze herkenbaar blijven. Hij geeft ten-
slotte dus, met hoeveel overdrijving dan ook, het gevoel van het hele volk weer, dat nog vast en zeker in zijn koloniale zending wil geloven. De bonzen van de grote trom beantwoorden aan de klop van ieder trouw hart; en luisteren we naar Helmers, dan verstaan we het angstig zwijgende Holland uit de Franse tijd.