één keer diep adem en dan draai je je ski’s het dal in. Je leunt voorover in je harnas, heel even trekt de chute je naar achteren maar voor je het weet staat hij recht boven je en ben je weg.[/i]
[i]Je probeert zo snel mogelijk het terrein voor je te lezen om de ideale route erin te kiezen. Het gaat al snel keihard en je hebt dus weinig tijd om beslissingen te maken. Je probeert de route te kiezen waarin je zoveel mogelijk contact met de sneeuw kunt houden en dus vooral skiet op het freeride gevoel. Diepe bochten in maagdelijke poeder want andere skiërs komen hier niet, aangezien de helling eindigt in een dikke 100 meter cliff.[/i]
[i]Je volgt het steile terrein als in een freeride run zonder pauzes. Daarbij laat je de koepel steeds je bochten volgen. Het ontwikkelen van je eigen stijl in combinatie met het lezen van de berg vind ik de grootste uitdaging. Daar waar een glooiing of een cliff voor een natuurlijke schans zorgt trek je aan beide stuurlijnen en maak je makkelijk sprongen van een meter of vijftig. Nu komt de cliff van 100 meter hoog eraan. Je skiet over de rand en maakt met de chute meteen een 360, waardoor je naar
beneden spiraalt en gigantisch veel snelheid ontwikkeld. Zodra je bij de sneeuw aankomt laat je hem uitvlakken en zet je met hoge snelheid je ski´s weer neer in de sneeuw.[/i]
[i]Het terrein wordt nu wat vlakker en na tussen wat bomen door te slalommen en een paar laatste flinke sprongen te maken laat je langzaam de snelheid eruit gaan door iets tegen de berg op te sturen. Je chute valt naast je op de grond en je kunt weer rustig adem halen.[/i]