Baudet zegt het hardop: Dat Nederlandse, ambitieuze klimaatbeleid, die ‘groene gekte’, moet toch niet duizend miljard kosten? Hij doorbreekt het taboe om klimaat niet belangrijk te vinden, net zoals Fortuyn deed bij de politieke correctheid over migratie. Ook al laten weldenkende mensen een overtuigende, wetenschappelijke onderbouwing zien van de opwarming van de aarde en de noodzaak om in te grijpen, die ratio telt niet. Er is volgens hem een soort klimaatreligie ontstaan, gepropageerd door geslaagde mensen in prettige, vaste banen. Fortuyn raakte diezelfde snaar bij een groot deel van de bevolking toen hij openlijk ageerde tegen taboes uit zijn tijd; de wachtlijsten in de zorg en de mislukte, multiculturele samenleving.
Baudet is, net als Fortuyn, ook niet bang voor een tikje overdrijving: Baudet in een kaki gevechtstenue in de Tweede Kamer, Fortuyn met zijn hondjes Carla en Kenneth. Dat is precies het verschil met Geert Wilders: de speelse Fortuyn en Baudet appelleren met hun humor aan mensen die gewoonlijk niet op hen zouden stemmen. Daarin onderscheiden ze zich van Wilders die zich in zijn boze, eigen gelijk opsluit.
Fortuyn en Baudet, allebei dandy’s met de diepe overtuiging dat er iets mis is in de samenleving en daar hardnekkig aan vasthouden. Outsiders, die overal al ruzie hebben gemaakt: op de universiteit, bij de media waar ze voor werkten, in hun persoonlijke levenssfeer. Ze hebben een narcistische inslag, die zich uit in hun turbulente liefdesleven – Baudet schreef er zelfs twee romans over, Fortuyn sprak veelvuldig in de media over zijn grote liefde Ari. Zoals Baudet op social media zijn lijf liet zien op de rand van een infinity pool, zo hing Fortuyns Palazzo di Pietro vol met schilderijen van hemzelf.
Baudet waakt, net als Fortuyn, zorgvuldig over zijn politieke stijl. Hij is, net als Fortuyn, gepromoveerd en gaat prat op zijn intellectuele bagage. Ook in die zin is Baudet een erfgenaam van Fortuyn: zoals Baudets Oikofobie: De angst voor het eigene (2013) en zijn proefschrift De aanval op de natiestaat schreef, zo publiceerde Fortuyn zijn gedachtegoed in De verweesde samenleving, De islamisering van Nederland en De puinhopen van acht jaar Paars.
Baudet heeft, net als Fortuyn, het lef om zijn achterban tegen te spreken. Dat maakt ze authentiek en ongrijpbaar. Zoals Fortuyn een generaal pardon bepleitte, zo had Baudet de moed om de alom verguisde dividendbelasting van Rutte te steunen. Het is daarom te gemakkelijk om politici als Baudet en Fortuyn als simpele populisten weg te zetten die altijd het volk naar de mond spreken. Beiden houden van ontregelen en provoceren.