Uiteraard bleven de teugels eerst nog aan het halster, ik voerde een "gesprek" met JP en zorgde ervoor dat ik eerst kon vastleggen dat ze begrijpt dat de ene helft van de bak van ons is, en de andere kant van het andere duo. De eigenaar van de rescue - die met een rescue paard aan het werk was - was aan het werk met een stick met een plastic stuk aan het eind. Hij bewoog ermee heen en weer, in alle richtingen, op de grond of op de tonnen, om zijn paard te desensibiliseren.
Ik stuurde JP net langs het duo toen hij opnieuw met de stick zwaaide, dus ze schrok even enorm en draaide zich vervolgens om, om te zien waar dat vandaan kwam. Precies op dat moment bewoog het gekke ding weer, en was ze klaar om ervoor weg te draven. In plaats daarvan gingen we in gesprek met elkaar, waardoor ze zich drie belangrijke dingen herinnerde:
- niet alle energie frequencies zijn voor jou (JP is heel gevoelig, als een soort radio die constant frequenties zoekt en oppikt, inclusief bijbehorende energie als de bron dichtbij genoeg is.
We bleven in een klein vierkant stappen (in een vierkant heb je telkens vier moment om de achterhand van je paard te "disconnecten", in tegenstelling tot een volte waar je alleen kunt ingrijpen als het eigenlijk al te laat is). Thema van ons gesprek was "het is niet voor jou. het is niet voor jou." Ik bleef haar rijden alsof het andere paard er niet was, onze bubbel werd heel compact waardoor alles daarbuiten even geneutraliseerd leek. Ik was onder de indruk van hoe snel ze weer rustig werd, alsof ze dacht "Ohja...!". We stapten rustig uit ons vierkantje en stapten verder door ons gedeelte van de bak.