Ik mopper wel eens op de AFM. Dat is u als lezer vast niet ontgaan. Maar dat wil niet zeggen dat ik hun werk niet waardeer. Integendeel. Wat mij betreft valt mijn kritiek onder branchegericht ‘sparren’. Dat moet kunnen, als financieel dienstverleners onder elkaar.
Want al mijn gemopper daargelaten; de laatste tijd is er veel ten goede veranderd. Het algehele kennisniveau is opgeschroefd, er is een betere kostencontrole en er zijn vooral duidelijker normen op het gebied van advisering.
Helaas, en ook dát moet worden gezegd, zijn ook nog veel dingen níet veranderd. Zo blijf ik me verbazen over wat er in dit land allemaal mogelijk is op het gebied van hypotheken. Nog steeds kan men hier zonder problemen een ‘over de tophypotheek’ afsluiten. U weet wel, zo’n geldbedrag waarvoor alle banken terugdeinzen, omdat zelfs een blinde kan zien dat het voor de klant niet haalbaar is. Zo’n lening op een woning die, nu klant en onderpand allang geen ‘zekerheid’ meer geven, dan maar op een andere manier ‘afgedekt’ moet worden. Met dikke koopsommen voor arbeidsongeschiktheid en leven die, gezien de buitensporige provisies, vooral het (financiële) leven van de adviseur moeten verzekeren. Gelogen, bedrogen en gezwegen wordt er, als het om dit soort ‘wurghypotheken’ gaat.
Laatst kwam ik weer zo’n schrijnend geval tegen: een cliënt die een veel te duur huis wilde kopen. Parttime inkomen, fulltime hypotheek. Niemand was bereid haar het gevraagde te verstrekken, het was gewoon te veel. Daar had ze natuurlijk lering uit kunnen trekken, maar nee. Ze zocht verder. Uiteindelijk vond ze een partij die de lening wel voor haar kon regelen. We noemen geen namen, maar iedereen kent ze, Die Slinkse Bedrijfjes. “Volledig aflossingsvrij,” hadden ze geadviseerd. Ja. Maar dan wel met een flink depot voor de arbeidsonschiktheids- en overlijdensrisicoverzekering. “Nee hoor,” hoor ik ze zeggen. “Geen koppelverkoop.” Natuurlijk niet. Behalve dan dat mevrouw de hypotheek niet kreeg, als ze de verzekeringen niet ‘nam’. “Te hoog risico.” Tja. “Voor wie,” vraag ik me dan af. Begrijp me niet verkeerd, ik ben niet roomser dan de paus. En ik ben niet vies van provisies. Ik wil óók gewoon eten en geld verdienen, net als ieder ander. Maar als ik dan weer braaf mijn klantprofieltjes zit in te vullen, terwijl ik ondertussen weer eens met dit soort gelegaliseerde diefstal geconfronteerd word, dan schaam ik me werkelijk voor de branche waarin ik werk.