Naar de USA, deel 14 | Trefpunt Azië
HomeDe BuitencategorieNaar de USA, deel 14
Naar de USA, deel 14
2 augustus 2015 Chris Ebbe De Buitencategorie, Wereldvenster Reacties uitgeschakeld voor Naar de USA, deel 14
16 juni, Mt Saint Helens
Mount St. Helens. Op de 18de mei 1980 om precies 8.33 uur 's morgens begaf de noordwand van de vulkaan Mount St. Helens het door de druk van het magma. Zeventien keer stortten pyroklastische wolken met hete gassen, gesmolten sneeuw, modder en as langs de hellingen naar beneden. De explosies werden tot in Californië en Canada gehoord. Bomen knapte af als luciferhoutjes, met het hout hadden vijfhonderdduizend huizen kunnen worden gebouwd. Toutle River veranderde in een kokende stroom. De wolk boven de vulkaan reikte twintig kilometer hoog en de as werd over de gehele aarde verspreid. Zevenenvijftig mensen vonden de dood.
Highway 505 voert ons door frisgroen bos, opnieuw geplant begin jaren tachtig. Hoe hoger we komen, hoe minder bomen en na een bocht zien we in de verte het silhouet van de vulkaan. Op de helling naast de weg liggen boomstammen kriskras door elkaar, alsof een stelletje woudreuzen een potje mikado hebben gespeeld. We stappen uit, wandelen een pad op, tussen de ravage van stenen en versplinterd hout bloeien paarse en rode bloemen, een snuitkever kruipt weg onder een blad, bijen vliegend zoemend langs, de pootjes beladen met stuifmeel, in de verte krast een kraai, een chipmunk duikt weg, moeder natuur herpakt zich.
Mount St. Helens ligt er vredig bij, geen rook, geen gas, geen gerommel. Op haar flank een mantel van sneeuw, een toefje mist er bovenop. Zij slaapt de slaap van een kwaadaardige reuzin, eenmaal ontwaakt zal zij opnieuw dood en verderf zaaien.
17 juni, Astoria
Astoria, in 1811 gesticht door de bonthandelaar John Astor in de uiterste zuidwesthoek van Oregon. Een eind verderop ligt Fort Clatsop waar Lewis en Clark in 1805 de winter doorbrachten. Zij hadden er tien dagen over gedaan om de laatste zestien mijl over de Columbia River af te leggen, beschutting zoekend tussen het drijfhout en rotsblokken tegen geselende hagelbuien, hongerige beren en kwaadwillende Chinook-indianen. Met enige gêne denken wij terug aan ons geklaag over de morsige kamer en het karige ontbijt in ons hotel en over onze verontwaardiging, toen een muis onze nachtrust verstoorde met zijn geknabbel in een doos country cookies.
In de diepte stroomt Columbia River, aan de overkant ligt de staat Washington, verbonden met Oregon door een vier mijlen lange brug waarover auto's rijden, klein als mieren over een grashalm. Lewis en Clark zagen vanaf dit punt de Californische Condor vliegen, die volgens de Clatsop-indianen de inspirator was voor de mythische Dondervogel. In den beginne daalde zij neer op Saddle Mountain en legde er haar eieren. Een reuzin vernielde het nest en smeet het in de diepte, uit de gebroken eieren kwamen indianen tevoorschijn, die de voorvaderen van de indianenstammen werden.
18 juni, Pacific City
Langs Highway 101 staan pictogrammen: hoge golven en een mannetje dat zijn heil zoekt op een helling, we rijden in de Tsunami Hazard Zone. We lezen de waarschuwing: In case of Earthquake, go to High Ground or Inland. Wat zouden we moeten doen als we bij een aardbeving in een huis of hotel zouden zijn, vragen we ons af. 'Onder de tafel of onder het bed kruipen natuurlijk,' roepen we tegelijk.
We boeken een kamer in de Pacific City Inn, op de balie ligt een brochure: Earthquake Safety, a must read. De inhoud is ontnuchterend. Wie onder een stoel, tafel of bed kruipt tijdens een aardbeving loopt het grootste risico verpletterd te worden. Het vallende materiaal vormt een driehoekige nis vlak naast het meubilair, daar moet je gaan liggen, liefst in de foetushouding. Dit geldt ook voor een ineenstortend wegdek, zoals in San Francisco in 1989. De passagiers die in hun auto waren blijven zitten, werden verpletterd met naast hun auto voldoende ruimte om te overleven.
Vanaf het terras voor onze kamer kijken we met een glas wijn in de hand uit over de oceaan. Geen tsunami te bekennen, wij leunen ontspannen achterover en luisteren naar het ruisen van de brekende golven. Klièklièklièk klinkt het opeens, zeearenden, een vader en moeder die hun jong vliegles geven. Als de dag ten einde loopt, strijken zij neer in de boom recht voor ons waar hun silhouetten zich aftekenen in het licht van de ondergaande zon, 't is avond en 't is rustens recht, (Guido Gezelle).