Ik staar naar mijn laptop en bekijk het tijdschrift van de Zuid-Afrikaanse nationale parken. Wat een heerlijke natuurfotografie. Ik kijk verlekkerd naar de beelden en bedenk me dat het de aller-aller-allerhoogste tijd wordt dat ik mijn mooie Nikon uit zijn fototas haal. Het is toch een schande dat een camera van een paar jaar jong nog maar 400 kliks erop heeft staan. Ongehoord en ik schaam me dood. Vooral als ik me herinner hoeveel moeite ik ervoor gedaan heb om Rex ervan te overtuigen hoe nodig die nieuwe camera wel niet was. En vervolgens hoe ik uren in de rij heb gestaan tijdens de opening van de MediaMarkt in Duiven om hem daar zo voordelig mogelijk te kunnen kopen. Glunderend in de rij voor de kassa en een man voor mij die opmerkte dat ik mezelf duidelijk goed verwend had.
En zo voelde dat ook. En vanaf dat moment had de Nikon dagelijks in gebruik moeten zijn. Hadden alle wilde dieren in Zuid-Afrika inmiddels al op de gevoelige plaat vastgelegd moeten zijn. En onze medewerkers, gasten, paarden, honden. Alles en iedereen. En wat dacht je van dat prachtige ochtend- en avondlicht hier in Afrika? Bijna elke dag een gratis traktatie op de mooiste zonsopkomsten en – ondergangen.
Ter plekke wordt het besluit genomen. Binnenkort ga ik naar Nederland en dan gaat mijn grote fototas gewoon mee. Hoe ik het organiseer met camera, lenzen maar ook laptop, papierwerk en alle andere tasinhoud, weet ik nog niet. Maar hij gaat mee. Punt uit. En vanaf dat moment ga ik alleen nog maar spelen met licht – overal en altijd.