Later op de dag wordt de index van de Amerikaanse consumentenprijzen gepubliceerd. Ook wachtten de beleggers op de uitkomst van de vergadering van Amerikaanse centrale banken. Het marktcomité van die banken vergadert over de rentestand, maar niemand verwacht dat daar verandering in komt. De beleggers zijn wel benieuwd naar de toelichting op het besluit.
De euro was iets lager. Dinsdag aan het eind van de morgen stond de koers van de Europese munteenheid op 1,1245 dollar vergeleken met 1,1290 dollar aan het eind van de handel van maandag. In ponden sterling ging de euro van 0,7050 naar 0,7035.

‘De cows staan in de onderzoekskamer,’ wijst een collega mij. Ik vind dat Engelse woorden in een volkomen Nederlandse zin verboden moeten worden. Dus ik verbeter mijn collega. Koe, zeg ik. Huh, zegt zij geïrriteerd. Ze denkt dat ik het tegen haar heb. ‘In Nederland heten die zwart-wit gevlekte melkdieren koeien,’ leg ik mijn collega uit. Die gniffelt vervolgens en opent de onderzoekskamer.
Er staan geen grazende runderen naast de onderzoekstafel. Wel een aantal computers. ‘op wielen,’ legt mijn collega en super-user geduldig uit: ‘Computer On Wheels. COW.’ Aha, zeg ik. COW is één van de nieuwste termen van mijn supersonisch vernieuwde verpleegafdeling. De COW is een afgekorte handigheid in onze hypermoderne verpleegwereld. Net als EPD. Ook zo’n afkorting en nieuwigheid.
In mijn eerste verpleegjaar temperatuurde ik mensen tussen hun billen. Met hoesjes en genante situaties. Nu hebben we alweer jaren zo’n oording. Met één bliep en zonder ontkleden weet ik precies hoe het met de interne mens gaat. Ook dat was wel even wennen. Het temperaturen was niet moeilijk: ding in oor, knopje, klaar. Maar we wantrouwden de metingen; gewoon omdat het anders ging dan het anders ging.
Afgelopen weekend werkte ik voor het eerst met het EPD, het electronisch verpleegkundig dossier. Ik voerde een anamnesegesprek vanachter een pc. Gewapend met COW betrad ik de patiëntenkamers en ik moet zeggen, ik voelde me een professionelere verpleegkundige. Met zo’n computer voor mijn neus, kon men duidelijk zien dat ik meer kon dan billen wassen. Het anamnesegesprek werd iets afstandelijker met dat scherm tussen patiënt en mij. Gelukkig kan ik blind typen, waardoor oogcontact af en toe nog mogelijk was.