Vroeger kreeg iedereen in zijn leven een (religieus) fundament aangereikt. De maatstaf voor een goede levensloop was voorgeschreven, lag buiten het individu. Bovendien ging je werken zodra het kon, en werd je niet veel ouder dan 65. Hoe anders is het nu. Er bestaat geen collectieve norm meer, je kunt je levensloop voor een groot deel zelf scheppen. Dat vraagt ook dat mensen op hun leven kunnen reflecteren. Voor het eerst in de geschiedenis is het voor iedereen relevant zichzelf goed te kennen om naar eigen wens te kunnen blijven deelnemen in de samenleving.
Niet verwonderlijk dus dat in dit boek de begrippen zelfsturing en zelfontplooiing centraal staan. Het boek geeft inzicht in de verschillen tussen generaties en hoe ze zin geven aan het ouder worden. Zeer boeiend! ∞