De hele CETA-heisa mag dan al wel een tijdje gepasseerd zijn, we zitten er uiteindelijk toch maar mee opgescheept. Het vrijhandelsakkoord tussen de EU en Canada, waar al 7 jaar over onderhandeld werd in achterkamertjes buiten het zicht van de gewone burger, is er dan uiteindelijk toch doorgekomen. Of doorgeramd liever. De inhoud kwam maar een kleine maand voor de ondertekening écht naar boven. Een publiek debat ontbrak helemaal. Het was nochtans een mooie kans om een algemene discussie te openen over globale handel en de scheve machtsverhoudingen die daar nog steeds uit voortkomen. Maar een hol offensief van politieke voorstanders belemmerde een inhoudelijke dialoog. En naar de mening van de bevolking, wie het hardst wordt getroffen, werd niet eens gevraagd. Niks.
Continue reading “(14) Het economische groeisyndroom, of hoe waarheid en menselijkheid weggecijferd worden.” →