De drie (witte) astronauten in het puntje van Apollo-11-raket waren niet de eersten die op weg gingen naar de maan, al gingen ze voor de hoofdprijs van een historische strijd. Ook hier hadden de Russen een ruimteprimeurtje weggekaapt. In september 1968 had de Sovjet-Unie met de Zond 5-missie twee kleine vierteenlandschildpadden om de maan laten vliegen, samen met een etalagepop vol stralingsmeters. Het was een groot succes. Deze twee eerste organische maanreizigers ooit verkeerden na een veilige landing in de Indische oceaan in uitstekende gezondheid, ze waren alleen een beetje afgevallen.
De grotere primeur was daarna voor de Amerikanen. Rond kerst 1968 draaiden drie Amerikanen met Apollo 8 om de maan: nooit was een mens zo ver van de aarde geweest. En daarna gingen er nog eens drie met Apollo 10, in mei 1969, toen ook het begin van de landing werd geoefend. De NASA had expres de brandstoftanks van die Apollo-10-lander half leeg gelaten, om te voorkomen dat de astronauten in hun enthousiasme alvast zouden willen landen. Ze waren er tenslotte bijna: hun maanlander ‘Snoopy’ kwam tot 15 km boven het maanoppervlak, een miniem laatste stukje na een reis van 400.000 km. De command module ‘Charlie Brown’ cirkelde al die tijd op 100 km hoogte om de maan. Vrolijke voertuignamen waren toen nog regel bij de NASA – leuk voor kinderen, vonden de astronauten. De onderdelen van Apollo 9 heetten bijvoorbeeld Spin en Kauwgombal (Spider en Gumdrop). Maar de wereldhistorische Apollo 11 ging naar de maan met louter patriottische namen: Eagle en Columbia.
En nóg hadden de Russen de moed niet opgegeven. In een allerlaatste poging om tenminste nog één ruimteprimeurtje te pakken werd op 13 juli, slechts drie dagen voor de Apollolancering, op de Russische basis Bajkonoer een Protonraket gelanceerd met de maansonde Luna-15, die net iets eerder dan Apollo 11 maanstenen zou kunnen terugbrengen naar aarde. Om een tragische botsing te voorkomen wisselden Russen en Amerikanen zelfs voor het eerst in de Space Race vluchtgegevens uit. Maar de Russen hadden geen geluk. Nadat Neil Armstrong en Buzz Aldrin al weer klaar waren met hun wereldwijd door 600 miljoen mensen bekeken maanwandeling, sloeg 850 kilometer verderop de Russische sonde te pletter op de maan. Een paar uur later steeg de Eagle op, op weg naar huis.
Het had anders kunnen gaan. De landing van Apollo 11 was al problematisch omdat de geplande landingsplek vol rotsen bleek te liggen. IJzig kalm zette commandant Armstrong de Eagle een flink stuk verderop aan de grond, op de laatste liters beschikbare brandstof – ietsje langer zoeken had terugkeer onmogelijk gemaakt . Maar tijdens de landing zat ook een bevroren prop brandstof in de tank. Als die in de brandstofleiding was geraakt, was de Eagle geluidloos als een bom ontploft, vlak boven het maanoppervlak. Dan had de derde astronaut, Michael Collins, eenzaam naar de aarde moeten terugkeren, in de command module Columbia die veilig om de maan was blijven cirkelen.