Het interessante is dat de pensioendiscussie de afgelopen tien jaar vooral ging over werk, namelijk over de vraag wanneer we kunnen stoppen met werken en waar we recht op hebben als we stoppen met werken. Het is alleen nog maar de vraag of we in de toekomst nog wel van werk kunnen spreken of van stoppen met werken. In de (nabije) toekomst staan ons namelijk flinke uitdagingen te wachten. Door digitalisering en robotisering gaat de aard van ons werk flink veranderen. De kans dat jij dertig jaar dezelfde baan houdt en dat het fulltime is, wordt hierdoor steeds kleiner. Daarbij zien we steeds verdere flexibilisering van de arbeidsmarkt. Daardoor is er niet meer één werkgever die je pensioen betaalt. Steeds vaker ben je als zzp’er je eigen werkgever en dan is een pensioen opbouwen best ingewikkeld. Door vergrijzing werkt het stelsel van nu betalen voor degenen die nu met pensioen zijn straks ook niet meer zo goed. Als we doorgaan met dit stelsel moeten we straks steeds langer en steeds meer werken om ervoor te zorgen dat die groeiende groep ouderen een pensioen heeft. Misschien wordt het de hoogste tijd om het zwaartepunt van deze discussie even iets verder te schuiven dan werk.
Niet alleen de uitdagingen in de nabije toekomst geven daar aanleiding toe, er is ook een belangrijke reden waar vrijwel elke Nederlander mee worstelt. De Deense hoogleraar Vaupel beschreef dit probleem heel treffend: “In de twintigste eeuw hadden we een herverdeling van welvaart, maar ik geloof dat het in deze eeuw de grote herverdeling in termen van tijd zal zijn.” Wij worstelen met de uitdaging om ondanks steeds schaarser wordende tijd, die tijd zo te verdelen dat je werk en leven in balans zijn. Om naast mantelzorg, zorgtaken, social media en je baan ook nog aan jezelf toe te komen. Het wordt dus tijd voor een nieuw evenwicht. Tijd voor nieuw werk.