De tentoonstelling was er, en die was een succes. Meer dan 90.000 bezoekers. Maar rond de film, van de Haarlemse filmmaker Machiel Amorison, bleef het stil. Gemaakt was hij wel, gastconservator Yves Recourt van het Fries Museum was ervoor geïnterviewd, oud-conservator Gerk Koopmans, de Franse historicus Jeanne-Pierre Turbergue, die zich in de processtukken over Mata Hari heeft verdiept.
Mata Hari, the naked spy , zoals de film is gaan heten, was in dat tentoonstellingsjaar in Leeuwarden niet te zien, behalve op een voorvertoning voor genodigden. Hij ging wat minder bekende Amerikaanse filmfestivals langs en won op een daarvan, in het Californische Tiburon, de publieksprijs. En nu is hij hier toch nog te zien, als download van een speciale website.
Het is zo’n biografie zoals je ze ook op History Channel ziet: deels archiefbeelden en foto’s, deels nagespeeld met acteurs (danseres Florence Rapati speelt de titelrol en verzorgt de dansen) en nu en dan komen de experts sprekend in beeld komen. Over alles vertelt Mata Hari over haar leven, ingesproken – in het Engels, de voertaal van de film – door Thekla Reuten.
Die schoolse aanpak kan leerzaam zijn, zeker voor wie weinig van haar leven weet. Maar het is zo goedkoop in beeld gebracht dat deze documentaire snel verveelt. Zaanse Schanshuisjes die Leeuwarden moeten voorstellen, een woning in Haarlem die doorgaat voor een Parijse villa. Het bed waarop ze in Parijs minnaars ontvangt is hetzelfde bed waar, jaren eerder en helemaal op Java, haar zoontje ziek in ligt te zijn.

Het tweede boek dat ik van deze schrijver lees, en evenals de eerste Het Mozart Mysterie, ben ik erg goed te spreken over De tulp van het kwaad. Vertalingen in dit genre laten altijd te wensen over, vind ik. Ook nu weer struikelde ik regelmatig over slordige zinsconstructies, weinig creatieve woordkeus en een vlakke stijl. Dat doet gelukkig weinig af aan het verhaal deze keer. Dat is sterk, overtuigend en bijzonder goed verteld.