Alle eieren in het nest: Hardlopende klussers die niet communiceren
Hardlopende klussers die niet communiceren
Vanmiddag heb ik weer eens hardgelopen. In de hoop dat mijn enkel zich nu wel rustig zou houden heb ik 'm niet ingetapet. Ja, en dat heb ik gevoeld. Af en toe flinke steken. Ik liep dan ook nog eens een interval en ik heb gemerkt dat ik dan wat meer last van mijn enkel heb. Het heeft me echter niet weerhouden om 7 km vol te maken in een redelijk goede tijd.
Ik hoop toch echt dat ik een keer pijnvrij kan lopen want ik weet niet wat het is. Ik vermoed shin splint. Het is een pijn net onder mijn enkelgewricht aan de binnenkant van de voet. De napijn trekt nu naar boven.
De Pokemon rage is voorbij, maar toch kom ik nog sporadisch wat jagers tegen. De jeugd zit weer binnen achter de computer of vast gekleefd aan hun smartfoon. Ik moet nog even een klein weekje wachten op die van mij. Deze wordt dan een stuk groter dan de foon die ik nu heb. Voor mij dus even een overweging hoe ik dit ga doen met hardlopen. Ik gebruik de foon voor de Runkeeper-app. En natuurlijk ook 'voor-het-geval-dát'. Ik zit al jaren te broeden op een Garmin sporthorloge maar ik vind ze erg prijzig. Met hartslagmeter op de pols bijna vierhonderd euro! Boel centjes. Bovendien wil ik nog altijd met een telefoon blijven lopen, dus hoe ga ik dat oplossen. Ik ben er nog niet uit.
Oh ja. En dan nog even de continuing story van het dak. Wij hebben het dak op zondag de 25e september leeg gehaald. Ik heb er drie dagen spierpijn van gehad. Niet erg, is goed. Spierpijn is lekker. De bedoeling was - en dat had Jan ook zo doorgegeven aan onze klusser - dat ze in die week erna het dak zouden vervangen. Jan had daar speciaal vrij voor genomen. Wat wil het geval: klusser komt niet. Dus Jan boos de maandag erna. 'Jullie staan ingepland voor volgende week.'
Het is 'volgende week'. Waar is de klusser? Geen boe of bah. Het is prachtig weer. Hoeveel meer zon en droogte wil je hebben voor deze klus? OK, het is een beetje fris, maar een beetje dakdekker ligt daar niet wakker van.
Ik heb meneer de klusser tot en met vandaag gegeven en Jan heeft hem nu ge-smst. Geen antwoord. Waarom kijk ik daar niet van op.... duh.
Van mij kan hij al lang de hoogste boom in. Als het dak gedaan is, hoef ik hem niet meer over de vloer. Op mijn werk ok, maar niet meer hier. Hij doet z'n werk goed, maar hij komt z'n afspraken niet na en communiceert niet.
En nog een dag of drie en dan weet ik misschien of er een ander huis gaat worden aangekocht of niet, en welk, waar en wanneer. Spannnnennnnnd......
Labels: België, blessures, ergernissen, hardlopen
Anneke 6 oktober 2016 om 13:21
Wat een mooie omgeving waar jij loopt!!
Misschien je enkel even wat rust gunnen? Klinkt alleszins wel pijnlijk! Hopelijk betert ie snel!
Conny - Alias Papillon 6 oktober 2016 om 14:41
Het is een vrij groot park waar ik loop. En ik loop er graag ook omdat daar geen verkeer is (soms scooters terwijl die er niet mogen komen). Vooral op zondagmorgen is het daar echt heerlijk. Wel heel veel hardlopers en van die fitness-clubjes, maar er gebeurt altijd wel wat. En ja, wie weet straks op zondagmorgen enkel hardlopen in de omgeving van Sint-Laureins....