Fietssport - Magazine > Overig > Column: Dereguleren
Overig Gewijzigd op 30 augustus 2017
Niemand wordt graag opgescheept met een wirwar aan regeltjes. Toch blijft het daadwerkelijk toepassen van deregulering iets moeilijks, zeker voor terreinbeheerders.
Mogelijk is dat een van de redenen waarom het aantal regeltjes in het bos juist is toegenomen. Het laatste decennium zijn veel terreinbeheerders overgestapt op het principe van recreatieve zonering. Simpel gezegd, elke gebruiker zijn eigen pad of route. De wandelaar houdt vrij spel, andere recreatieve gebruikers worden niet geacht om van 'de daartoe aangegeven route' af te wijken. Deze recreatieve zonering moet ons gedrag in het bos voorspelbaar maken, controleerbaar. In de praktijk levert het vooral veel bordjes op met regeltjes in kleine lettertjes en dan nog een paar uitzonderingen op die regeltjes over wie waar wel en waar niet mag komen. Snapt jij het nog? Nee? Top! Je snapt het probleem.
"De gemiddelde Nederland leest namelijk niet goed of neemt daar de tijd niet voor. "
Bovendien zoekt het gros van de mensen de natuur op om even te ontspannen en juist te ontsnappen aan alle regeltjes die onze werkend leven al zo beheersen. Daarom is strikte recreatieve zonering in de praktijk volgens mij ook niet zo doelmatig als vooraf gedacht. Controle is nauwelijks mogelijk en daarnaast wil zonering nog wel eens leiden tot claimgedrag (wat doe je op MIJN pad!).
Het alternatief hoeft niet zo moeilijk te zijn. Begin simpelweg met het in ere herstellen van het 'vrije toegang op paden en wegen' principe (m.u.v. gemotoriseerd verkeer). Dat wordt onze hoofdregel. Voor kwetsbare natuurgebieden blijven uiteraard maatwerkoplossingen mogelijk. Stel daarnaast één uniforme gedragscode op, een paar basisafspraken over hoe we met elkaar en de natuur omgaan. En richt je daarna op de belevingscomponent. Maak attractieve routes voor verschillende gebruikers. Het gros van de bezoekers wordt verleid op deze routes en het gedrag van de recreant in het bos wordt daarmee al behoorlijk voorspelbaar. Maak routes niet verplicht, overige paden kunnen prima gedeeld worden. Het spreidt de recreatieve druk ook beter en bespaart handhavingkosten. De laatste stap? Meet de effecten. Voer een tevredenheidonderzoek en kijk of de natuurwaarden in stand gebleven zijn. Nu alleen nog op zoek naar een proefgebied. Wie durft?