Grandia CPW | Coaching Preaching Writing - De kerkklok staat stil
De kerkklok staat stil (19/11/14)
Zeven tips om als kerk bij de tijd te blijven
Vanuit mijn werkkamer heb ik een royaal uitzicht op het kolossale kerkgebouw van de plaatselijke Rooms Katholieke kerk van het dorp waar ik woon. Mijn doorgaans toch best wel uitgesproken evangelisch/protestantse preken worden dus gemaakt met het zicht op Rome. Oecumenischer kun je het toch niet krijgen?!
Ging mijn vorige weblog over irritaties, nou, hier heb je er nog één. Nee, ik irriteer me niet aan mijn katholieke overburen. Sterker nog, ik heb ooit ontdekt dat ze daar ook geloven in God en in zijn Zoon Jezus Christus. Was wel even wennen voor mij. Waarom ik me dan soms echt wel irriteer aan de kerk tegenover mijn werkkamer? Het heeft vooral te maken met die ongelofelijke bimbam kerkklokken. Ze hangen te laag of mijn werkkamer zit te hoog, maar hoe dan ook… Als die klokken de uitnodiging gaan luiden om naar de mis te komen, is het bij mij meestal gelijk al mis. Met de concentratie, bedoel ik dan. Trouwens, bij ons – protestanten – heet dat Avondmaal. Maar sinds ik weet dat het eigenlijk de mis is, begrijp ik waarom communicatie over het Avondmaal soms miscommunicatie is. Maar dat terzijde. De klokken zijn de grote boosdoener. Wat een herrie. Of is dat heiligheidsschennis als ik dat zeg?
Maar weet je wat het grootste voordeel is van het wonen en werken tegenover de kerk? Je kunt altijd zien hoe laat het is. Althans, zo was het tot voor een maand of drie geleden. Wat er is gebeurd weet niemand, maar het was ergens in de zomer... En sindsdien staat de klok stil. Gek genoeg, op één of andere manier voelt het vertrouwd aan. Alsof het eigenlijk wel klopt. Alsof het – hoewel de klok al maanden stil staat – aangeeft hoe laat het is in de kerk. En dan heb ik het niet zozeer over mijn Roomse overburen, maar meer over die wereldwijde kerk van Jezus Christus in haar volle breedte, hoogte, diepte en lengte.
Heb jij dat ook wel eens, wanneer je een dienst meemaakt of je luistert en kijkt naar het dagelijkse leven van de kerk, dat het wel lijkt alsof de tijd ergens stil is blijven staan? Je waant je opeens decennia ver terug in de tijd. De kerk is verworden tot een 'museum van de religie', ontdekte jaren geleden een interessante socioloog. Ik ken te veel positieve voorbeelden om dit zomaar even over te nemen. Maar ik herken het ook wel weer. Soms lijkt de kerk inderdaad niet meer te zijn dan een opeenstapeling van stoffige tradities en vergeelde gewoonten. Alsof de tijd er al jaren stil staat.
Weet je wat ik het grootste probleem vind van een kerk waar de tijd stil is blijven staan? Het wekt de indruk dat die geweldige boodschap van de kerk ook niet meer van en voor deze tijd is. En waren wij juist niet geroepen om als licht in deze wereld en zout van deze aarde te zijn? Ik bedoel niet te zeggen dat we allemaal flitsende, dansende, feestvierende happyclappy kerken moeten gaan worden. Blijf vooral jezelf en nog belangrijker: blijf vooral trouw aan God en zijn kostbare en bevrijdende waarheid. Jezus mocht dan wel van water wijn maken, maar dat betekent niet dat wij water bij de wijn moeten doen. Maar vergeet alsjeblieft niet regelmatig even te checken of de (kerk)klok het nog doet. Dan kunnen mensen tenminste aan de kerk zien hoe laat het écht is…