Brief aan mijn opa | Failing To Be Superwoman
Brief aan mijn opa
Het is ondertussen al een dikke 15 jaar geleden dat wij jou moesten laten gaan. Ik stond toen aan het begin van de puberteit, eigenlijk aan het begin van mijn leven. Toen kon ik me nog niet inbeelden welke impact die gebeurtenis zou hebben en hoe vaak ik nog aan je zou denken, zelfs 15 jaar later.
Toen ik mijn wederhelft leerde kennen, dacht ik: hij en opa zouden goede maatjes geweest zijn. Toen ik mijn universitair diploma behaalde, was ik zo trots en dat wou ik met jou delen.
Toen mijn brouwer zijn eigen bedrijf startte, wist ik zeker dat jij op de eerste rij zou gestaan hebben om zijn eerste biertje te proeven.
Toen wij ons huis kochten, had jij zeker geholpen met de tuin.
Toen mijn zoontje geboren werd, wist ik zeker dat jij zou gestraald hebben van trots over jouw eerste achterkleinzoon.
Toen ik gisteren minder leuk nieuws kreeg, werd ik even terug gekatapulteerd naar het najaar van 1999, toen jij jouw slechte nieuws kreeg. Dat van mij is gelukkig niet even erg, verre van. Maar er waren toch enkele woorden die overeenkwamen en maakten dat zowel ik, als mama, als oma en mijn zus overdonderd waren bij het horen ervan.
We komen er wel door, we houden ons sterk en we houden de moed erin. Voor mezelf, voor onze familie, voor mijn gezin, voor jou!
« Een dekentje voor Sep
Mamafien ontdekt de wereld van de webshops – deel 1 »
6 gedachtes over "Brief aan mijn opa"
25 juli 2015 om 10:12
25 juli 2015 om 10:55
27 juli 2015 om 14:53
Bah wat herkenbaar! Ook ik heb 15 jaar geleden afscheid moeten nemen van mijn opa en zoals jij beschrijft…..blijf je hem toch in gedachten met je meenemen door je leven en belangrijke gebeurtenissen! En juist die gedachten houden jouw lieve opa springlevend! 😉