'Gloria Bell' toont de piekjes en dalletjes in een doodgewoon vrouwenleven | TROUW
'Gloria Bell' toont de piekjes en dalletjes in een doodgewoon vrouwenleven
Remke de lange – 14:19, 4 april 2019
John Torturro en Julianne Moore in Gloria Bell. © AP
Met Julianne Moore, John Turturro, Michael Cera
De Argentijns-Chileense filmmaker Sebastián Lelio maakte met 'Gloria' (2013) een festivallieveling over een levenslustige vijftiger die voorzichtig zoekt naar nieuw geluk. Hoofdrolspeelster Paulína Garcia werd in Berlijn bekroond voor haar titelrol.
Actrice Julianne Moore suggereerde de filmmaker een Amerikaanse remake te maken en speelt nu zelf de vrouw die zich wat overbodig in haar eigen leven voelt. Gescheiden, bebrild en goedgekleed, hangt Gloria er in het bestaan van haar volwassen kinderen een beetje bij. Ze doet onopvallend kantoorwerk. Zelfs in de club vol zacht swingende vijftigers waar ze regelmatig komt, lijkt niemand haar te zien. Moore is iets te glamoureus voor de rol, maar ook aandoenlijk als zo'n vrouw die dicht tegen het autostuur zit en hard meezingt met gouwe ouwe-hits. Je gunt haar iets spannenders dan een thuissituatie met een psychotische buurman en een opdringerige haarloze kat. De zon lijkt door te breken met Arnold (John Turturro), een enthousiaste danser die romantische poëzie voorleest – en veel met zijn ex aan de lijn hangt.
Charmant dat de film gaat over iemand die bijna te gewoontjes is voor een film. Lelio, die met 'A Fantastic Woman' en 'Disobedience' ook al ingetogen vrouwenportretten maakte, betoont zich oprecht geboeid door de kleine piekjes en dalletjes in het leven van een vrouw die geen memorabele oneliners heeft, maar best leuk gezelschap is. Jammer dat ze steeds net meer enthousiasme heeft dan anderen haar kunnen teruggeven.