Om 13.00 uur pakte ik de fiets opnieuw en nu stonden er overal rijen wielerfans langs de weg. Het viel niet mee om me door de rijen toeschouwers heen te worstelen op weg naar “mijn” stekkie. Een prachtig stekkie want je kon de renners over de brug zien aankomen, de bocht nemen en op een meter voor je neus langs zijn scheuren. Ondanks dat de renners binnen twee minuten weer uit zicht verdwenen was het toch een belevenis. Een soort volksfeest. De Tour in Gouda is bonjour, maar de gele koorts zal mij de komende weken toch niet loslaten.