Donald E. Boven (Kalamazoo, 6 maart 1925) is een Amerikaans voormalig basketbalspeler en -trainer. Hij wordt doorgaans Don Boven genoemd. Met een lichaamslengte van 1,93 m en een gewicht van 95 kg speelde hij het merendeel van zijn sportloopbaan als small forward.

Privéleven 
Bovens ouders, Thomas Boven en Jessie Knapper, kregen vier zoons, waarvan Don de tweede is. Thomas en Jessie waren Nederlandse emigranten, afkomstig uit Groningen.  Boven doorliep de middelbare school in Kalamazoo (de Kalamazoo Central High School), en behaalde zijn diploma in 1943. Toen hij zijn basketbalcarrière had beëindigd, trad hij op 25 april 1953 in het huwelijk met Charlotte Kniese; het paar kreeg drie kinderen.

Basketbalspeler

Western Michigan 
Met zijn middelbareschooldiploma op zak ging Boven naar de universiteit (de Western Michigan University), waar hij in 1946 basketbal begon te spelen. Daar vestigde hij tussen 1946 en 1949 een persoonlijk score-record (1099 punten), dat inmiddels wel is gebroken. Nog steeds staat hij in de top tien voor gemaakte vrije worpen en vrijeworppogingen. Als derdejaars werd Boven verkozen in het tweede All-American-team en in 1949 (hij was toen vierdejaars) All-Americanspeler voor het eerste team. Na zijn afstuderen kwam Boven in de selectie van de Indianapolis Olympians; dat was in de zesde ronde van de NBA Draft van 1949.

Professional 

Boven begon zijn profcarrière in 1949 als speler bij de Waterloo Hawks. De ploeg werd vijfde in de NBA Western Division, met een score van 19-43. Boven scoorde gemiddeld tien punten en twee assists per wedstrijd, en behoorde in de liga tot de top twintig; hij scoorde uit 37% van zijn schoten. Het daaropvolgende seizoen stapte hij uit de NBA en speelde in de oorspronkelijke National Professional Basketball League, dat slechts dat ene seizoen bestond. Hij eindigde met 781 punten geheel aan de top van die liga. Boven werd tevens benoemd tot sterlid van de liga. In de loop van het jaar ging meer dan de helft van de ploegen die in de bond meespeelden, ten onder; een kampioenswedstrijd werd ook niet gespeeld. Zowel de Hawks (Bovens ploeg dus) als de Sheboygan Redskins maakten aanspraak op het kampioenschap, maar voordat dat dispuut kon worden beslecht werd de liga opgeheven. Waterloo had aan het eind van het seizoen de meeste wedstrijden gewonnen, maar Sheboygan had de Hawks in acht van hun vijftien krachtmetingen verslagen.

Toen de Waterlooploeg tegelijk met de NPBL ophield te bestaan, ging Boven voor één seizoen een contract aan met de Milwaukee Hawks. De ploeg werd vijfde in de afdeling West van de NBA, en Bovens prestaties waren vergelijkbaar met die uit zijn eerste NBA-jaar. Het seizoen leverde een onvergankelijke prestatie op: Boven bezette een gedeelde derde plaats voor op twee na de meeste persoonlijke fouten in de NBA (na George Mikan en Vern Mikkelsen). Een ander record bestond erin dat hij door fouten dat seizoen uit zes opeenvolgende matches er vijf van het veld werd gestuurd. Dit record staat nog steeds (2008) op zijn naam, hoewel het in 1982 bijna werd verbeterd en in 2007 door Shaquille O'Neal werd geëvenaard. 

In het seizoen 1952-53, maakte Boven via de Baltimore Bullets een transfer naar de Fort Wayne Pistons. Wel waren zijn prestaties iets minder dan in de seizoenen daarvoor, maar toch bereikten de Pistons de playoffs; ze waren geëindigd met een score van 36-33. Boven en de Pistons speelden in de halve finale van de afdeling West en versloegen de Rochester Royals met twee wedstrijden tegen een. De Pistons verloren daarop van George Mikan en van de uiteindelijke NBA-kampioen, de Minneapolis Lakers in de finale van West. Het was Bovens laatste seizoen bij de NBA; hij eindigde zijn profcarrière met de volgende gemiddelden: 10,2 punten, 2,0 assists en 4,2 rebounds per wedstrijd.

Trainer 
Na zijn profloopbaan werd Boven in 1958-59 trainer aan zijn oude universiteit. Het eerste jaar verliep niet erg gunstig; de Broncos behaalden 2-20. In 1959-60 beleefde Boven zijn eerste winnende seizoen (12-11); het tweede volgde in 1961-62, met een score van 13-11. Hij was tot 1966 trainer van Western Michigan, en rondde zijn loopbaan als coach af met een score van 75-112. Nog in 2004 speelde hij een seniorenwedstrijd (reunion game) voor de Waterloo Hawks.  Ook is hij lid van de bond van voormalige spelers (de National Basketball Retired Players Association).

Amerikaans basketbalcoach
Amerikaans basketballer