Dat ik misschien twee kilo zwaarder ben geworden in Nederland, en Evelyn mij daar niet heel fijnzinnig op wijst, à la. Maar dat haar moeder, die ik nota bene voor de tweede keer in mijn leven ontmoet, tijdens wat smalltalk insinueert dat ik onvruchtbaar ben, gaat mij toch een beetje ver. ‘Actually, she is having a blast in there. We are doing just fine. Thank you very much’, antwoord ik veels te defensief en iets te fel, wijzend naar mijn baarmoeder. Met een geforceerde lach dwing ik mijn opkomende irritatie naar de achtergrond. Ik leg uit dat in de cultuur waar ik vandaan kom, het niet gebruikelijk is vijf kinderen te baren voor je 25e, zoals ze dat in Uganda zo graag doen. De ogen van de moeder verraden dat haar begrijpende knikje gespeeld is.
Als het gaat over de Nederlandse directheid, gaat het vaak over uitspraken over religeuze of etnischye groeperingen met mensen. Dan is directheid, of ongevraagd je mening geven, vaak onnodig aanstootgevend. In Uganda realiseer ik me dat het gaat om de soort directheid die voortkomt uit oprechte persoonlijke interesse. Immers, in Uganda is dik heel erg wenselijk, en hoor je kroost te baren voor je 25e. Als je dat niet doet, is er iets aan de hand. En dan vragen mensen daarnaar.
Om mijzelf toekomstige ellende te besparen, denk ik dat ik de volgende keer kies voor de (in)directe aanval. ‘Hallo, ik ben Marlies. Dik, en onvruchtbaar! Aangenaam kennis te maken.’