De dag van Pim en Pierre | De Volkskrant
De dag van Pim en Pierre
Heel veel Pierre en een klein beetje Pim in 2002
Vissers Willem 24 oktober 2009, 0:00
Gerrit-Jan van Heemst?
Een jonge journalist met Feyenoordbloed. Schreef onder meer voor supportersblad Hand in Hand. Is nu eindredacteur bij Voetbal International.
De dag van Pim en Pierre. Wie zijn dat?
Pim is Fortuyn, de LPF-leider die op 6 mei 2002 werd vermoord. En Pierre is Van Hooijdonk, de spits die Feyenoord op 8 mei de UEFA Cup bezorgde, door de finale van Borussia Dortmund te winnen. Nou ja, hij deed dat niet alleen, maar vooral door zijn oneindige reeks vrije trappen is de UEFA Cup van 2002 ook wel de Pierre van Hooijdonk Cup genoemd.
Maar wat hebben Pim en Pierre met elkaar te maken?
Fortuyn woonde in Rotterdam, was lijsttrekker van Leefbaar Rotterdam en zou de landelijke verkiezingen gaan winnen voor de LPF. En de finale was eveneens in Rotterdam, met Feyenoord dus. Door die zonderlinge samenloop van omstandigheden - Fortuyn was op de ochtend voor zijn dood zelfs op bezoek geweest bij voorzitter Van den Herik - was Rotterdam een draaikolk van emoties. Pas na overleg ging de finale door, zonder huldiging op de Coolsingel.
Is het een goede titel?
Op zich wel, ofschoon Pim pas tegen het einde om de hoek komt kijken. De rest gaat over voetbal, hoewel het Europese seizoen ook apart begon. Het duel met Bayern München werd uitgesteld door de aanslagen van 11 september 2001 in de Verenigde Staten.
Leest het lekker weg?
Mwah. Het is met liefde en inzet gemaakt, maar de lezer wordt niet echt het verhaal in getrokken. Dat komt door de schier eindeloze verslagen van wedstrijden, door allerlei overbodige aanloopjes. Zinnen als: 'Feyenoord zou een zware kluif hebben aan Spartak, vermoedde Van Marwijk.' Dat had spannender gekund. Bijvoorbeeld door de opmars van Pim te mengen met het gouden jaar van Feyenoord.
Waar zit dan de opwinding?
Bij de ontknoping van het seizoen, bij de ongelooflijke opluchting bij het zo weinig verwende legioen. En bij de ergernis van met name de geroutineerde spelers (Van Hooijdonk, Bosvelt, Van Wonderen) over de in hun ogen onervaren trainer, Bert van Marwijk. Juist, de bondscoach van vandaag. Ze vinden dat hij hen te weinig in hun waarde laat en dat de tactiek niet altijd deugt. Ze roepen hem af en toe ter verantwoording, tot een bijna-breuk toe. Het komt erop neer dat hij mag blijven omdat hij zo'n aardige vent is. Veel van het ongenoegen was bekend, maar het is goed dat de betrokkenen er nog eens dieper op ingaan.'Bert was onervaren, dat merkte je aan alles. Als je op de training een bal verkeerd raakte, stak hij een preek af over scherpte', zegt Van Hooijdonk ergens. En: 'Ook vind ik dat Van Marwijk duidelijk miste wat een charismatische coach als Hiddink wel heeft.'
Heeft Van Hooijdonk gelijk? Dat is toch aardig om te weten, met het WK in aantocht.
Ach, Van Marwijk heeft zich ontwikkeld. En Van Hooijdonk wordt in het boek wel heel groot gemaakt. Dat is trouwens begrijpelijk, want het was ook bijna de Pierre van Hooijdonk Cup, in 2002.
Pierre van Hooijdonk Cup
Vissers Willem
REPORTA­GE 'Onrust' van Junte Uiterwijk
Wie Sticks' nieuwe teksten wil horen, zal naar Museum de Fundatie moeten
Orlando von Einsiedel vraagt in de documentaire 'Evelyn' net zo lang door tot alle stiff upperlips beginnen te trillen