Toen ze de deur van hun kamer open trokken zagen ze een spoor van bloeddruppels door de gang lopen. “Het lijdt naar het trappenhuis” zei Jake. Eenmaal beneden in de lobby aangekomen zagen ze dat het hele dorp in mist bedekt was. Toch besloten ze het spoor te volgen dat door de schuifdeuren naar buiten liep. Ineens stond het angstzweet bij Joey op zijn rug. “Stom, dat we dit niet eerder zagen. Hoe konden we zo naïef zijn.” riep hij ineens.