"Ammenooitniet", zei hij, toen hij al die opgeheven handen zag in de kerk. Hij was op aanraden van een kennis samen met zijn vrouw gekomen. Zij kwam bijna de deur niet meer uit wegens allerlei fobiën, dus hij was al blij dat dit gelukt was. Maar al dat gedoe en al dat gevoel..Soms zie ik ze nog wel eens. Je zou ze niet herkennen, zo actief ze tegenwoordig zijn in allerlei kerkenwerk. Het gevoel heeft z'n plek gevonden.
"Sinds de dood van m'n man is er iets in mij opgesloten", vertelde ze. Ze wees op een lijn die haar schilderij in tweeën deelde. We waren met de werkgroep 'psalmschilderen' bezig om onze gedachten en gevoelens over Advent in verf uit te drukken. Cirkels van licht, het onbekende dat wil komen, iets nieuws dat wil beginnen, iedereen had er eigen ideeën bij. Voor haar was de Adventstijd beladen met pijnlijke herinneringen. Zo had ze geschilderd. "Als je die lijn wegschildert, wat gebeurt er dan?" vroeg één van de andere deelnemers. De vraag trof haar. Ze pakte verf en terwijl ze een opening in haar schilderij aanbracht, opende zich iets in haar.