Door Cees Jonker (VastgoedBelang) – Bij investeringen in duurzaamheid en energiebesparing is de vraag wie er betaalt en wie het voordeel heeft. In deze discussie over de zogeheten split incentive gaat het meestal om twee partijen: de eigenaar en de huurder van een gebouw. Er is in dit debat echter nog een derde partij die vaak vergeten wordt: de overheid.
Want ook de overheid heeft opbrengsten uit vastgoedinvesteringen. Denk aan de verkoop van grond, Onroerende Zaak belasting (OZB), bouwleges en soms ook precario. Daar mag dan ook wat tegenover staan.
Bij het verduurzamen van vastgoed gaat het immers niet alleen om panden, maar ook om de omgeving. We willen verduurzamen om leegstand tegen te gaan. Maar verduurzaming van een enkel pand heeft weinig zin, als er geen buslijnen of treinstations in de buurt zijn, als mensen in de lunchpauze niet even naar buiten kunnen in een aangename omgeving met groen, restaurantjes en fitness-gelegenheden. Dan blijft zo´n pand uiteindelijk toch onverhuurd en zijn we bezig met duurzame leegstand.
Daarnaast moeten we nadenken over de bestemming van gebouwen. Nu kan bijvoorbeeld een school nodig zijn in een bepaalde wijk, maar over twintig jaar is het mischien beter als gevolg van demografische ontwikkelingen om er seniorenwoningen van te maken. Dat moet dan ook kunnen qua bestemmingsplan. Ook dat is duurzaam bouwen.
Duurzame nieuwbouw of verduurzaming van bestaand vastgoed wordt dus pas interessant als een gemeente een goed plan heeft voor de locatie waar dat vastgoed zich bevindt.