In het leven van Tobias Baanders (1946) speelt de natuur een heel belangrijke rol. Als kind beleefde hij al vroeg onnavolgbare avonturen aan de zompige rand van de sloot, waarin het krioelde van het leven in zijn meest verbijsterende verschijningsvormen. Die ongekende wereld moet de basis hebben gelegd voor zijn latere fantasievolle schilderkunst waarin zeker de vis een prominente rol opeist. Het verhaal uit de Bijbel over Tobias die – na tal van wonderlijke avonturen in gezelschap van een engel incognito – uit een gevangen vis het geneesmiddel bereid, dat Tobias vader van zijn blindheid zal genezen. Die blindheid ziet Tobias Baanders in de wereld om zich heen, in de vaak even vernietigende als egoïstische activiteiten van de mens. Tobias Baanders poogt middels zijn even bizarre als reële beeldtaal de mens zijn gezichtsvermogen terug geven, hem wakker schudden uit de dommel van zijn bewustzijn. Breughel ging hem voor. En Bosch.