Met het verstrijken van de jaren werden de onverwoestbare helden ouder en verstandiger; het doordeweekse nachtbraken werd geschrapt en daarvoor in de plaats kwam een gezelligheidstreffen op de zaterdagmiddag, en zo ontstond het fenomeen Vijf Uur Club. Op een mooi tijdstip, na een potje tennis of de zaterdagse verplichtingen. En ‘je was hem’ niet meer door de emmer als redmiddel te gebruiken, nee, daarvoor in de plaats kwamen verkiezingen. En wie dat overkwam, mocht zich sindsdien voorzitter van de Vijf Uur Club noemen.
Het werd dus allemaal wat netter en geciviliseerder door de jaren heen. De emmer is nu een mooie, roestvaststalen bokaal met daarop de voorzitters door de jaren heen (tot de laatste kantine-renovatie stond het oude plastic exemplaar er nog keurig naast), er is een hapje en een drankje en een wekelijkse sponsor voor de haring. En was de Vijf Uur Club jarenlang een mannenaangelegenheid; tegenwoordig weten de dames de zaterdagse gang naar de kantine ook te maken. Werd er voorheen geklaagd dat er te weinig vrouwen waren; nu gebeurt dat soms omdat er voor de heren te weinig plek overblijft.