De werkelijkheid van Saint-Saëns
Door Gerline van LieburgIn de blog 'Saint Saens & de Nabootsingstheorie' focust Maloe van Leersum (2013) op de weergave van de werkelijkheid door Saint-Saëns in zijn compositie 'Le Carnaval des Animaux'. De eigenschappen van de verschillende dieren worden door de instrumenten weergegeven in een muziekstuk. De compositie is dan op een bepaalde manier een weergave van de werkelijkheid. Wanneer we kritieken op de nabootsingstheorie vergelijken met dit muziekstuk, zijn interessante overeenkomsten te ontdekken.
Van Leersum, M. (2013, 10 Mei). Saint Saens & de Nabootsingtheorie [Web log post]. Geraadpleegd op http://atelieracw.tumblr.com/post/50090586505/saint-saens-de-nabootsingstheorie
muziek submission Reblog op "Hiphop als weerwoord tegen Plato's kritiek op de kunsten"
Reblog op "Hiphop als weerwoord tegen Plato's kritiek op de kunsten"
muziek submission Reblog op Sister Rosetta goes before us door Lucy Straathof
Door Rachael van der Stam Vele mensen stellen dat muziek voornamelijk gemaakt wordt om gevoel en emotie over te brengen. Ook in het lied Sister Rosetta goes before us is duidelijk het liefdesgevoel te herkennen. Voor de meeste zangers/zangeressen betekend het maken van hun muziek dat zij kunnen uitdragen wie zij zijn en wat zij voelen en denken. Zou het dan zo zijn muzieksoorten die meer gevoel losmaken bij mensen ook gelijk een betere muzieksoort is? Leo Tolstoi (1829) heeft aan het einde van zijn leven een artikel geschreven over wat kunst precies is. Hij legt in dit artikel de nadruk op het feit dat kunst bestaat om allerlei gemoedstoestanden op te wekken in de beschouwer (kabk.nl). In de ogen van Tolstoi is een kunstenaar een tovenaar; de kunstenaar is in staat de beschouwer te injecteren of te 'besmetten met gevoel.' "Net zo als de taal ideeën uitdrukt, drukt kunst gevoelens uit"(Van den Braembussche, 2012, p.58). In de versie van Sister Rosetta goes before us, is duidelijk een sterk 'gevoel' te herkennen. Enerzijds wordt de luisteraar beïnvloed door de ietwat donkere en droevige muziek. Anderzijds kan de luisteraar de tekst beter beluisteren en daar zijn of haar eigen interpretatie aan geven; het gevoel achter de songtekst is tweezijdig. Deze muziek zou in de ogen van Tolstoi het perfecte voorbeeld kunnen zijn van wat kunst zou moeten zijn. Kunst is er niet om mensen te behagen met schoonheid van bijvoorbeeld mooie schilderijtjes of beeldhouwwerken, maar om het activeren van die emoties, die mensen inspireren tot medemenselijke daadkracht. Mooi, lelijk of goed zijn dan in zijn ogen ook geen criteria voor kwaliteit. Hoe het publiek besmet wordt doet er vrij weinig toe, het gaat er om dat de kunstenaar er in slaagt. Dit is iets wat in mijn ogen goed gelukt is met dit liedje. De filosofische gedachten van Tolstoi kunnen tevens lijnrecht tegenover de gedachten van Aristoteles worden geplaatst. Aristoteles zag kunst als een middel om gevaarlijke aandriften te bestrijden, en stelde tevens dat het teweegbrengen of opwekken van emoties bij het publiek de belangrijkste functies waren van de Griekse tragedie. (Van den Braembussche, 2012) Daarentegen gaat het bij Tolstoi juist om het bevorderen van daadkracht. Het antwoord op de vraag of muziek met meer gevoel beter is, is in mijn optiek niet te beantwoorden. Ik ben van mening dat muziek, van ieder soort, blootgesteld wordt aan persoonlijke interpretaties en daarom nooit over één kam te scheren is. Literatuur:
Van den Braembussche, A.A. (2007). Denken over kunst: een inleiding in de kunstfilosofie. Bussum: Uitgeverij Coutinho www.kabk.nl/docu/Expressie.pdf
muziek submission Reblog Thomas Teekens: Mahler's 'Auferstehung'
Door Diede TeunissenAls muziekliefhebber zijn veel genres mij bekend, ook enigszins het klassieke. Het gevoel in klassieke muziek is onmiskenbaar groot en men zou naïeve zijn en de muziek te kort doen om de emotie die deze oproept aan de kant te schuiven. Dynamiek van tonen en de techniek van componist en speler brengen prachtige symfonieën tot stand, die als hoogstandjes van de kunst door het leven gaan. Door het wegdromen in de muziek hoeft men niet te denken aan de alledaagse dingen en problemen, maar verdrinkt men bijna in de dramatiek van de muziek en komen de diepliggende gevoelens boven. Daarom laat men een traantje wanneer men geraakt wordt, of verschijnt kippenvel bij een bepaalde melodie. Doorgaans heeft kunst het karakter om te emotioneren en mensen te raken, maar zoals Schopenhauer en Rousseau als echte 'romantici' al zeiden is muziek hier de kers op de taart en raakt deze de essentie van het bestaan. Welk bestaan? Het werkelijke, de werkelijke werkelijkheid, het ware….?
De ware werkelijkheid, aldus Plato, wordt niet verschaft door een kunstenaar want deze is daar niet toe in staat. Thomas was het hier niet mee eens in zijn blog, want hij zag de muziek van Mahler als het Schone, of de ultieme werkelijkheid. Noch met Plato noch met Thomas kan ik het eens zijn, want beide zijn uiterste. Plato is te drastisch in zijn mening over het 'duivelse' karakter van kunstenaars en Thomas is te romantisch in zijn idee over het Goede die Mahler 's symfonie zou zijn. Thomas zag het niet als een weerspiegeling, maar juist als het werkelijke 'zijn' van het Schone zonder dubbele onderkant. Ik zie muziek meer als een uitweg van het hier en nu, ontsnappen van de werkelijkheid. Het wegdromen in muziek is als het dromen van het Goede