Het ging helemaal niet om mij, er was misschien wel iemand dood en ik verdronk als reactie hierop in mijn eigen problemen. Ik vond het zeer ongepast en schaamde mij ontzettend voor deze gedachtes en gevoelens. Ik schaamde mij dat de dood van een ander, de problemen van de persoon op het spoor, een trigger voor mij vormden. Waarom moest het toch altijd over mij gaan? Waarom moest ik nou weer zielig doen? Waarom kon ik het nooit gewoon even laten..?
Natuurlijk zat hier veel meer achter dan ik in eerste instantie weigerde te zien. Het verlangen naar de dood waar ik maar moeilijk mee kon omgaan, waar ik mij altijd voor geschaamd heb. Ik voelde mij abnormaal en wist zeker dat niemand dit zou herkennen. Dat ik alleen stond in de strijd die het leven heet.
Ondertussen weet ik dat dit geen manier was van mijn hoofd om zielig te doen of om de aandacht op te eisen. Ik vond het oprecht lastig om te merken dat anderen deze wereld verlieten, terwijl ik dit zelf ook wilde. Ik vond het oneerlijk dat mensen met een grote levenslust een toekomst werd ontnomen. Het leven voelde zo vreselijk oneerlijk. Hoe ouder ik word, hoe meer mensen ik verlies en dat doet pijn, zeker als het naar mijn idee niet zo had hoeven zijn. Dat ik mij dit soort situaties op deze manier aantrok betekende vooral dat het met mij niet goed ging, iets wat ik bleef ontkennen.
Het was voor mij niet helpend om, naast deze nare, naar mijn idee onterechte verlangens, mij ook nog eens schuldig te voelen hierover. Ik maakte het mijzelf alleen maar lastiger. Hierdoor kreeg ik het idee dat mijn gevoelens 'fout' waren en er niet mochten zijn, wat de last alleen maar liet toenemen. Pas toen ik erkende dat dit speelde, kon ik gaan onderzoeken waarom ik hier last van had....
Kamp je zelf met suïcidale gedachten of ken je iemand die hier last van je heeft? Neem dan eens een kijkje op 113.nl of lees deze blog.
Heftig... ik ben gelukkig niet meer suicidaal. Maar nog altijd bang dat ik iedereen ga verliezen waar ik van hou. En het erge is dat je er niet omheen kunt. Je bent geboren om te sterven en de dag dat je je geliefden gaat verliezen zal er aan komen. Dit houdt me dagelijks bezig en ik word er gek van. Het lukt me niet om volop van het leven te genieten, vooral nu ik grotendeels van de eetstoornis af ben. Het enige dat ik van therapie te horen kreeg hierover is dat ik ermee moet leren leven, even kort gezegd.
Ik herken dit ook heel erg, het is verschrikkelijk om daar zo vaak mee bezig te zijn en het ontneemt inderdaad heel veel geniet en plezier momenten, ik word er ook echt gek van. Lekker makkelijk ook dat ze dat zo hebben gezegd bij therapie als je zelf niet weet hoe je ermee om moet gaan, dat heb ik ook.. :(
ik wil eigenlijk hetzelfde zeggen, wat een heftige, gevoelige, maar zo mooie, rakende blog. Dankjewel voor het schrijven
Hallo Lonneke wat erg dat deze mensen zijn overleden erg voor hun en hun familie en wat erg voor je de pijn en verdriet dat je deze mensen verloren hebt en ik vind het erg voor je de gevoelens die je naar jezelf toe hebt gehad en wat je in je jeugd hebt meegemaakt je mag er zijn iedereen mag er zijn
Starchild ik ben blij dat je niet meer suïcidaal bent wat erg dat je dat hebt meegemaakt en ik vind het ook heel heftig voor je dat je bang bent om de mensen van wie je houdt te verliezen dat is erg zo'n angst ik hoop dat je aardige en goede hulpverleners vind die je daarmee goed kunnen helpen en met je andere problemen
Mooi geschreven Lonneke, ook super herkenbaar, helaas worstel ik ook al langere tijd dagelijks met deze gedachten.. Hoe ben jij hiermee omgegaan dat je er nu geen/minder last van ervaart?

We hebben al een heel aantal warme dagen mee mogen maken en het is nog niet eens officieel zomer. Ik geniet er nu volop van, maar dat is wel eens anders geweest. Toen ik een eetstoornis had, vond ik het zomerse weer eigenlijk nog steeds heel fijn, maar het bracht heel veel problemen met zich mee waardoor ik er helemaal niet meer zo gelukkig van werd. De zomer is met een eetstoornis een stuk minder gemakkelijk. Daarom is dit het thema van de volgende Proud2Meet.
Ik weet nog goed hoe druk ik mij maakte om mijn gewicht en uiterlijk. In zomerkleding was er veel meer van mijn lichaam zichtbaar. Ik werd ineens geconfronteerd met mijn benen, bovenarmen en in bikini met mijn hele lichaam. Ik maakte me er zorgen over. Ik vond mezelf niet mooi van buiten en niet leuk van binnen. De drang om af te vallen nam toe en hield me een groot deel van de dag bezig. Ik kon op een gegeven moment aan niets anders meer denken.