Het verhaal zelf wil ik deze keer niet dieper op in gaan, dit is iets wat je best zelf ontdekt want ik wil hier absoluut geen spoilers geven. Wat ik wel kan zeggen, is dat de introductie van je verhaal verschillend is afhankelijk van de keuze die je maakt op het begin. Er wordt je gevraagd om te kiezen wat je achtergrond is, je hebt de keuze uit 3 opties, maar verder dan dat limiteert deze keuze zich enkel tot bepaalde dialoogopties. Zowel het verhaal in de hoofdmissies als in de verschillende optionele side missions zit zeer goed in elkaar en heeft heel wat interessante momenten die je aandacht zeker en vast weten te grijpen en vasthouden. Veel hiervan is uiteraard ook te danken aan de setting en de connectie die jij als speler er mee hebt. Met andere woorden, als de setting van deze dystopische cyberpunk wereld je niets zegt, is er wel een grote kans dat het verhaal je ook niet voldoende mee getrokken zal krijgen.
Maar dan zijn er natuurlijk de dingen die je uit de beleving kunnen halen, die je immersie kunnen doorprikken. Jawel, de grafische glitches en bugs spelen veel spelers parten, mij inclusief. In de vele uren die vooraf gingen aan dit schrijven, viel ik vooral ten prooi aan onschuldigere glitches zoals een GSM die gedupliceerd werd en zo op zijn originele plaats nog hing en tegelijk ook zichtbaar nog was in de hand van het personage. Of een geweer dat pas na enkele seconden in mijn hand verscheen tijdens een achtervolging. Tijdens bepaalde tussenfilmpjes verschenen er ook personages soms uit het niets of was hun gezicht precies gesmolten en toonde het zonder enige detail. Maar goed, ik heb geen probleem om daar doorheen te kijken.
Van bugs die mijn spel deden crashen had ik dan weer amper last. Af en toe merkte ik wel dat het scherm even bleef hangen, omdat een nieuw gebied moest laden, of dat mijn minimap een zwart oppervlak vertoonde in plaats van de kaart. Slechts één keer heb ik een bug gevonden waardoor ik steeds door de grond viel en een vorige autosave moest laden, maar daar is het spel gelukkig enorm genereus mee en ik verloor dus niet meer dan een paar minuten aan gameplay. De befaamde “geslachtsdelen uit de broek” glitch heb ik niet voorgehad, en mocht dat toch geweest zijn had ik vooral eens goed gelachen denk ik. Dus wat betreft deze Xbox One versie van het spel kan ik zeggen dat het spel zeker en vast speelbaar is, met nog heel wat ruimte voor verbetering. Als ik zie hoe The Witcher 3 destijds afgeleverd werd en hoe het heel wat patches kreeg om de topgame te worden die het nu is, dan heb ik er wel vertrouwen in.
Het zetten van de juiste toon is uiteraard belangrijk om je in de wereld te kunnen onderdompelen, maar slechts één van de pijlers van een goede game. Een game moet uiteraard toch ook fijn spelen en genoeg te bieden hebben. Persoonlijk voelt Cyberpunk 2077 aan als een goede mix tussen games zoals Grand Theft Auto en RPG-games zoals The Elder Scrolls of Fallout. Het spel speelt zich af vanuit een “First Person” camerastandpunt, waardoor het uitwerken van het uiterlijk van je character weinig meerwaarde geeft. Spijtig wel, want als je het spel start krijg je een vrij uitgebreide character creation voorgeschoteld waar je heel wat kan tweaken aan je uiterlijk. Inclusief je geslachtsdelen, iets wat ik niet echt verwacht had in eerste instantie, maar het is er. Ook de vele defensieve uitrusting die je zal vinden in de vorm van T-shirts, jackets, schoenen, broeken, brillen en meer zal je weinig van zien.