In de tweede helft van de film, zodra de moeder begint met haar spirituele activiteiten komt eigenlijk pas de echte horror. Met een aantal jump scares, enge beelden en wordt de spanning echt opgebouwd. In deze helft begin je ook steeds meer te begrijpen waar het verhaal heen gaat, maar eigenlijk pas bij de allerlaatste scene valt alles op zijn plek. Dat zorgde gelukkig voor een soort van geruststelling (want dan kan ik horrorfilms pas relativeren met “dat gaat mij gelukkig niet overkomen!”).