Dyslecticus onderzoekt lotgenoten | TROUW
Dyslecticus onderzoekt lotgenoten
Lydia Bremmer– 31 mei 2003
Hoe verder een dyslecticus het schopt op school, hoe meer problemen hij ondervindt. Leon Biezeman overwon ze, en onderzoekt nu met hulp van een hoogleraar welke lesmethoden zijn lotgenoten vooruit helpen.
,,Iedere dyslecticus is weer anders. Toch probeer ik in mijn onderzoek onderlinge overeenkomsten op het spoor te komen. Als ik weet wat de sterke kanten zijn van mensen met dyslexie, kan ik ze helpen hun gebrek daarmee te omzeilen.''
Leon Biezeman (36) heeft na vijf jaar lang research te hebben gedaan, vorige week de website www.verdraaid.nl geopend. Dyslectici kunnen op deze site vertellen in welke schoolvakken ze goed waren, en waarom ze juist in die vakken hoog scoorden. Op basis van deze gegevens hoopt Biezeman te ontdekken hoe mensen met dyslexie zich leerstof eigen maken, om vervolgens een nieuwe lesmethode te ontwikkelen.
Biezeman is zelf dyslectisch en heeft in zijn schoolcarrière de nodige problemen moeten overwinnen. De diagnose dyslexie werd pas op zijn 24ste gesteld. ,,Op de basisschool dachten mijn docenten gewoon dat ik dom was. Ik had een IQ van tachtig en moest eigenlijk naar de lom-school. Ik ben hard gaan leren en stapje voor stapje is mijn IQ vooruit gegaan.''
Biezeman kon de motivatie om goed te leren lezen, opbrengen omdat hij als kind dol was op verhalen. Pas later realiseerde hij zich hoe belangrijk die liefde geweest was. Zijn wens om te lezen was groter dan de moeite die het hem kostte om de letters onder de knie te krijgen. ,,Ik dacht: als ik door mijn voorliefde voor verhalen een deel van mijn leesproblemen kon overwinnen, dan hebben andere mensen met dyslexie misschien ook wel iets om hun taalproblemen te compenseren.''
Om dat uit te zoeken, wilde Biezeman eerst weten hoe mensen met dyslexie leren. Hij ging op zoek naar informatie over dit onderwerp, maar kon nergens iets vinden. Biezeman besloot dan maar zelf zo'n onderzoek op te starten en schreef zich in voor de hbo-studie orthopedagogie.
Op de hogeschool bracht zijn dyslexie echter onoverkomelijke problemen met zich mee, evenals op de univeriteiten die hij daarna probeerde. Docenten namen hem totaal niet serieus. Hoe hoger een dyslecticus in het onderwijs terechtkomt, hoe meer problemen hij ontmoet. Mensen denken vaak dat dyslexie een kinderziekte is waar je vanzelf wel overheen groeit.
Uiteindelijk ontmoette Biezeman op de Universiteit Leiden een docent die zijn problemen serieus nam. Van professor Ruissenaars kreeg hij de garantie dat docenten alle aanpassingen moesten accepteren die hij nodig had. ,,Zo'n garantie is ideaal voor mensen met dyslexie die willen studeren. Ze kunnen tentamens op band beluisteren, of extra tijd krijgen.'' Maar in Nederland is tot nog toe weinig aandacht voor dyslexie. Vorige week is nog door de staatssecretaris de aanvraag afgewezen om de bekostiging van dyslexiebehandeling in het ziekenfonds op te nemen.
Biezeman is actief bezig die situatie te veranderen. Vijf jaar geleden schreef hij het autobiografische 'Ruimte voor Dyslexie' als aanloop op zijn onderzoek. De uitkomsten van 'verdraaid' zal hij ook in boekvorm publiceren. Hij is de komende maanden druk bezig met het inzamelen van de enquêtes. Om te voorkomen dat mensen met verkeerde bedoelingen de lijst invullen en zo het onderzoek verzieken, heeft hij enkele foefjes 'ingebouwd'.
,,Die ga ik natuurlijk niet verklappen, maar ik kan wel zeggen dat mensen met dyslexie makkelijk te herkennen zijn aan hun taalgebruik. Zo schreef iemand dat hij moeite had met 'geditaleerde informatie'. Typisch dyslectisch, om 'gedetailleerd' zo te schrijven.''