Het Egyptische Luxor moet de laatste hand leggen aan de bouw van een enorm openluchtmuseum langs de oude Sfinxroute, compleet met hotels, bars en een IMAX-theater. Het geld kan spoedig gaan rollen, hoopt men, maar duizenden voormalige bewoners van het gebied klagen dat ze onvoldoende vergoed werden voor hun gedwongen verhuizing.	
“Op een ochtend kwam iemand van de regering ons vertellen dat we weg moesten”, zegt Mohamed Said. “Ze zeiden dat we ons [compensatie]geld bij de bank konden ophalen. Toen we vroegen waar we met dit kleine bedrag aan een huis konden komen, zei de man: ‘Hier in elk geval niet’.”
Said gooide zich op de dag van de sloop nog heldhaftig voor de grote sloophamers, maar het mocht niet baten. Aan het eind van de dag was er alleen nog een hoop gruis over van het huis met twee verdiepingen, dat zijn grootvader nog had gebouwd.
Said, medewerker bij een souvenirwinkel, is een van de duizenden inwoners van Luxor die uit hun huis zijn gezet om plaats te maken voor een gigantisch openluchtmuseum waar een duizelingwekkend staal van overblijfselen uit de Oudheid te bezichtigen zal zijn. De kern van het plan is de blootlegging van de 2,7 kilometer lange Sfinxroute, de weg die de tempels in Luxor en Karnak met elkaar verbond. De oude processieweg werd gebouwd door farao Amenhotep III, bijna 3500 jaar geleden, en kreeg zijn huidige vorm onder Nectanebo I, in de vierde eeuw voor Christus.
Meer dan 1300 stenen sfinxen staan langs de geplaveide weg, die in de loop der eeuwen was verdwenen onder slib, huizen, kerken, moskeeën en akkers. Zes jaar geleden begonnen de opgravingen onder leiding van Samir Farrag, een voormalige generaal die in deze contreien meer werd gevreesd dan Moebarak zelf. Hij was tot april de gouverneur van Luxor en liet zich voorstaan op zijn militaire efficiëntie.
Farrag vertelde vorig jaar nog aan IPS dat de regering een “genereus” bedrag van 4 miljoen euro had bestemd als compensatie voor 800 families die hun huis waren kwijtgeraakt. “We geven ze de keus: een nieuwe flat of 75.000 pond (9000 euro)”, zei hij toen. “De nieuwe flats komen op 200 meter afstand van hun oude huis.”
Voormalige bewoners betwisten de cijfers. Volgens sommigen zijn er meer dan zesduizend gebouwen gesloopt. “Wij hebben maar de helft van het beloofde geld gekregen”, zegt Mohamed Eid. “Maar zelfs het tienvoudige was niet genoeg geweest voor een nieuw huis. We huren nu een flatje tot het geld op is. Wat we daarna doen, weet alleen God.”
Volgens Ahmed Elsayed, een souvenirverkoper, waren de compensatieflats niet dichtbij de oude woningen en waren ze bovendien heel erg klein. Veel flats bevinden zich in ver afgelegen districten zoals Nieuw Tiba, een armenwijk vijftien kilometer buiten Luxor. “Er is geen openbaar vervoer, dus nu breng ik de nacht meestal door in het huis van mijn neef (in het stadscentrum).”
Lokale activisten zeggen dat het project ruikt naar vriendjespolitiek en dat de regering de geconfisceerde, waardevolle grond heeft verpatst aan ontwikkelaars die banden hadden met Farrag. Die staat op dit moment terecht voor een andere corruptiezaak en kan niet worden bereikt voor commentaar.
De autoriteiten benadrukken de enorme schatten die zijn opgegraven, zoals oude kapellen, een Romeinse wijnfabriek en 900 sfinxen. Die zouden veel toeristen gaan trekken, geld opleveren en banen creëren voor de bevolking. Veel archeologen zijn echter kritisch. Ze beweren dat er in de haast tientallen historische gebouwen zijn vernield en wetenschappelijk onderzoek is genegeerd. De Unesco, die veel geld in het project heeft gestoken, laakte het gebruik van bulldozers bij het opgraven van de sfinxen, en sommige medewerkers van de organisatie hebben hun ongenoegen geuit over het ontstaan van een soort Egyptisch Disneyland.
Op de afronding moeten de bewoners van Luxor nog wachten. Het project ligt stil sinds de val van Moebarak. Said Galal, een loodgieter bij een toeristenrestaurant die eerst tegen het project was, hoopt dat het nu snel wordt afgerond. “De meeste mensen hier leven van toerisme. Wat de regering heeft gedaan was verkeerd, maar kan niet meer ongedaan worden gemaakt. We hopen dat er maar veel toeristen op af komen.”

20 jaar betonrot in kerncentrales: milieuorganisaties vragen parlementair onderzoek - DeWereldMorgen.beDeWereldMorgen.be 20 jaar betonrot in kerncentrales: milieuorganisaties vragen parlementair onderzoek - DeWereldMorgen.be
De milieuorganisaties Bond Beter Leefmilieu en Greenpeace zijn geschokt over het nieuws dat het probleem van betonrot in de kerncentrales al meer dan twintig jaar gekend zou zijn. “De beslissing om de kerncentrales open te houden ondanks het bestaan van interne rapporten die op het probleem van betonrot wezen, is onaanvaardbaar”, aldus de organisaties. Ze vragen bijkomend parlementair onderzoek, met een aparte hoorzitting van het FANC.
Dit parlementair onderzoek moet aan het licht brengen waarom de rapporten niet naar buiten kwamen. “Hield Electrabel deze informatie achter voor het FANC? Of faalde het nucleair controle-orgaan door niets te doen met deze informatie?” vraagt Jan Vande Putte van Greenpeace zich af. ”We maken ons zeer grote zorgen over het nucleaire veiligheidsbeleid in ons land. Hoe is te verklaren dat betonrot in 2007 werd vastgesteld in de buitenste omhulling van Tihange 2 (*), maar dat het FANC gelijkaardige degradatie niet onderzocht heeft in andere kritieke gebouwen?”
De ontdekking van vandaag is een zoveelste episode in de saga van de falende kerncentrales. “Lekkende veiligheidscircuits, sabotage, scheurtjes in reactorvaten, betonrot: het rijtje van problemen wordt elke dag langer”, stelt Sara Van Dyck van Bond Beter Leefmilieu. “De levensduur van deze centrales rekken, zorgt niet alleen voor een onbetrouwbare bevoorrading en een mogelijk stroomtekort, het zadelt ons ook op met een groeiend nucleair risico. Dit is niet langer aanvaardbaar.”
“Het is meer dan ooit duidelijk dat we niet kunnen blijven rekenen op de oude en steeds minder betrouwbare kerncentrales. Het is hoog tijd voor een écht energiebeleid, dat inzet op alternatieven. De enige weg vooruit is een kernuitstap die een einde maakt aan het nucleair risico”, zo besluiten de milieuorganisaties.

GOSTIVAR – Macedonie is als een lappendeken van culturen. Macedoniers, Turken, Albanezen, Roma-zigeuners en Vlachen wonen er naast elkaar. Aan de grens met Albanie zijn de mensen wel heel nieuwsgierig naar onze komst. Helaas spreken we geen woord Albanees.
Na een dolle rit door de bergen in het Albanees grensgebied, komen we aan in het stadje Debar. Zo ingeslapen als het lijkt, zo nieuwsgierig zijn de lokale Albanese bewoners naar onze komst.
“Shqip? Makedonksi? Bosanski?” Nee, helaas kunnen we niet antwoorden in deze talen. Ik doe mijn best met een Albanees woordenboek erbij. De mensen lachen om mijn uitspraak. Met handgebaren kan ik vragen wanneer de volgende bus naar de stad Gostivar gaat. “1600” schrijven ze in de lucht. Nog vier uur wachten op de volgende bus.
Hele families komen kijken naar ons als buitenlanders op het busstation. Ze lijken het prachtig te vinden. De eigenaar van een Italiaans restaurant wil onze bagage wel even bijhouden tot de volgende bus. Hij spreekt enkel Albanees en Italiaans. Ook hij vindt het prachtig, buitenlanders in zijn dorp.
In de hoofdwinkelstraat van Debar is alles Italiaans. Italie is hip in het Albanees grensgebied. Matcho’s op scooters rijden rond. Om te kijken naar de dame met wie ik op reis ben.
Boven de winkelstraat staan veel oude en vervallen huizen. De kinderen komen uit hun huizen om naar ons te kijken. Ze stellen ons vragen in het Albanees, ik kan enkel antwoorden: “Turisti, Belgija” “Aaaah”, roepen ze terug.
Aan de rand van de Roma-wijk zijn ze minder vriendelijk. Zes jongens van ongeveer achttien jaar proberen dreigend de weg voor ons te versprerren. We lopen door de dreigende haag heen. De Roma-jongens zijn stomverbaasd. We zijn niet eens bang voor hen!
Op straat rijden dure auto’s. Mercedessen en cabrio’s. Een klein busje toetert naar ons. Onze buschauffeur roept dolenthousiast naar ons: “Chello! Chow are you?”
Uren later rijden we in een wel heel bijzondere bus door het nationaal park naar de stad Gostivar. Het is een echte partybus. Rode, witte en blauwe lichtjes in het plafond, een bar aan een paaldanspaal en chique leren stoelen. In de bus onmoetten we een vrouw uit Skopje: “What, are you from Antverpen? Tomorrow we’ll arrive there. To see our friends!”
Later die avond zijn we in Gostivar. Een drukke, chaotische stad. Het verkeer rijdt tegen elkaar in. De mensen spreken geen Macedonisch, maar Albanees, Turks en Romanesh. ‘s Avonds laat ontmoetten we op een terras Keulse Albanezen. “Fijn, dat hier ook nog toeristen komen. Samen vertegenwoordigen wij de EU in Macedonie!”

Pel en snipper de ui. Pel de knoflook en snijd fijn. Snijd de prei in dunne ringetjes en was in een zeef onder de kraan. Was de spinazie en laat uitlekken in een vergiet.
Verhit bakolie in een koekenpan en fruit de ui en knoflook. Voeg na 2 minuten de prei toe en bak op een middelhoog vuur zacht in 5-10 minuten. Doe de laatste 2 minuten de helft van de spinazie erbij en laat slinken. Breng op smaak met paprikapoeder, zout en peper. Verdeel de groenten over 1-persoons ovenschaaltjes.
Klop de eieren goed los met een garde en meng/spatel de cottage cheese erdoor. Giet het eimengsel over de groenten, schud even goed zodat het eimengsel zich goed verspreidt en zet de ovenschaaltjes in de voorverwarmde oven. Bak ongeveer 15 minuten totdat het ei gestold is.
Was intussen de courgette en snijd in de lengte in vieren en vervolgens in plakjes. Verhit bakolie in een koekenpan en bak de courgette lichtbruin en zacht. Schep uit de pan en laat afkoelen tot lauwwarm.
Maak een dressing van olijfolie extra vierge en mosterd. Was de tomaat en snijd klein. Hussel de tomaat met de overgebleven spinazie en lauwwarme courgette. Druppel de dressing erover en bestrooi met de zadenmix
Heb je een glutenallergie? Spoel dan de zadenmix eerst af onder de kraan). Heerlijk met de ovenpotjes ernaast.

In 2015 ben ik begonnen aan mijn opleiding tot paraveterinair. Gedurende mijn opleiding heb ik bij verschillende praktijken stage gelopen, waaronder bij Dieren Dermatoloog Vroom. Tevens heb ik de kans gekregen om naast mijn studie te mogen werken in de specialisten kliniek. Na mijn stage mocht ik op oproepbasis blijven werken bij Dieren Dermatoloog Vroom. Ik ben nu bezig met mijn laatste jaar en ben zeker nog niet uitgeleerd. Vanaf december 2020 ben ik als vaste assistente van Nicole Hoes op de praktijk te vinden. Ik hoop dat ik op deze manier nog veel bij kan en mag leren. En natuurlijk vele trouwe viervoeters met de eigenaren goed van dienst kan zijn!

Een fijn pension, je mag er altijd binnen komen kijken op afspraak. Het oogt erg schoon en de speelweides buiten zien er enorm leuk uit. Via hun Facebook wordt je makkelijk op de hoogte gehouden door de fotos en videos die ze plaatsen. Ook kan er erg persoonlijk (via whatsapp) contact gehouden worden. Onze honden gaan hier vrolijk naar toe en willen niet anders!

Er zijn heel veel romans over het klein burgerlijk leven geschreven, sommige goedmoedig, andere cynisch.-Beide soorten zijn naargeestig. Komt de schrijver niet over de „copieerlust des dagelijkschen levens" heen, dan heeft hij weinig perspectief.
De boeken van v. d. Stoep, zoowel „Daatje en ik", als „Laterveer", zijn niet eens romans; ze zijn in de ik-stijl geschreven, die nog al gevaarlijk is voor een schrijver en ze vervelen niet alleen niet, maar ze geven zelfs een gezond genot. Dit komt door de kostelijke gave van den humor, waardoor Laterveer met de zijnen boven het trieste alledaagsche worden uitgeheven. Alleen liefde voor het leven, ook van een alleszins benepen mannetje, het begrip voor diens levensschuwheid, die hem verhindert open te staan voor God en de wereld, kan een man als Laterveer doen zien als echt mensch, in alles aan ons verwant.
Laterveer wil het rechte graag weten, want hij is vader, die het goede zoekt voor zijn kinderen en zijn plicht kent, hoe die hem ook benauwt. Hij is christen, kent zich als zondaar, maar wil graag voor de menschen een leven zonder opspraak, niet opvallend. Ook den burgemeester en de gemeente heeft hij altijd „netjes" gediend en dat is zijn trots en glorie. En als er dus gevallen zich voordoen, waardoor zijn reputatie als christen en biu-ger gevaar loopen, tracht hij slim en onopvallend het rechte te weten te komen. Dat zijn handigheidjes hem soms in een hachelijke positie brengen, dat hij zijns ondanks soms een komische figuur wordt, is toch eigenlijk tragisch.
En dat weet Van der Stoep zoo meesterlijk te teekenen. Hoewel Laterveer zijn leven lang zichzelf gelijk blijft, zit er climax in het boek. Het slot doorlicht hem volkomen en geeft ons vrede met den man en zijn echt menschelijk karakter.
Dit boek geeft levensinzicht; het is ondanks de beschreven tragiek levensblij; het is zonder preeken, vroom. Iemand, die van probleemstellingen en oplossingen houdt moet het niet lezen. Voor hem is het niet geschreven. Maar velen zullen er van genieten.
G. van Bokhorst: „Een veelbewogen jaar". Uitg. Bosch & Keuning N.V., Baarn.Het goede jongensboek levert den auteur heel wat zwarigheden op. Het moet boeiend zijn, dus vol gebeurtenissen...
Hans Werkman beheert Van der Stoeps literaire nalatenschap. „Als oprichter van het christelijk-literaire tijdschrift Ontmoeting had hij contacten met schrijvers als Rijnsdorp en Risseeuw. Hij voerd...
De roman van Dingeman van der Stoep (1906-1997), "Laterveer wil het rechte weten", geeft een beeld van het milieu van de kleine man "met z'n confectiepakkie an", zoals Hans Werkman het in zijn naw...
Humor is een goedje waarmee schrijvers voorzichtig moeten omspringen, net als met het zoutvaatje. Als humor ontbreekt is er geen smaak aan literatuur, maar een overdaad is evenmin verteerbaar.
Werk en wet. Jan Knape Mzn: Het gevloekte leven. — J. H. Kok, N. V., Kampen.Zoolang de werkloosheid vooirtduurt, zal de literatuur stof voor romans vinden in...

Bij Dille & Kamille zijn we dol op koken en het bereiden van heerlijke gerechten. Wij vinden namelijk dat geluk in de kleine dingen schuilt. En wat brengt meer geluk dan het voorschotelen van een heerlijk gerecht? Daarnaast is een gerecht die je zelf met liefde hebt gemaakt vaak ook veel gezonder, duurzamer en voordeliger dan gerechten die je kant-en-klaar kunt kopen in de supermarkt. Om deze gerechten te kunnen koken, stomen of bakken, is goed keukengerei essentieel.