Neithan : A Hill To Die Upon is een Amerikaanse band waar ik echt nog nooit van gehoord heb, en het label Bombworks Records is - met alle respect - ook geen label dat in de ondergrondse kringen een sterke naam heeft qua black metal. Als ik dan zie dat de hoes wel heel prachtig is verzorgd en dat in combinatie met een lovende bijgesloten bio, dan heb ik al op voorhand zoiets van "als dat maar wat is”. Na zeven jaar reviewen (niet alleen bij Lords) krijg je er een aardige hand van wanneer je je intuïtie kan vertrouwen en ik moet zeggen, en dat voelde u al aankomen, het voorgevoel klopt. De bio is een stukje valse propaganda waar wijlen J. Goebbels misschien een puntje aan had kunnen zuigen. Zo rept men over de drummer als zijnde een prodigy (wonderkind, belofte) op de drums, maar de drums klinken vaak eentonig en missen de power om de rest van de band mee op sleeptouw te nemen.
De band wordt aanbevolen aan fans van Behemoth, 1349 Dimmu Borgir, Antestor (ex-bassist Ravn Furfjord speelt in A Hill To Die Upon) en black metal. Nou, die eerste twee bands kan ik goed inkomen (dus de latere Dimmu, toen de techniek en de breaks prominenter werden), maar dan wel de afgekeurde nummers. Wat dat betreft schiet de vooral oude Secrets Of The Moon ook door het hoofd, zij het ook hier met het idee "maar dan wel de afgekeurde nummers”. De vergelijking met de Noorse black metal kan ik eigenlijk niet plaatsen, integendeel: waar de Noren het juiste gevoel erin weten te leggen, komt A Hill To Die Upon heel ongeïnspireerd en kaal uit de luidsprekers, en ik heb het gevoel dat de band veel te veel met de techniek en de breaks bezig is, zonder naar cohesie te streven. Bij verder onderzoek, al was de naam Antestor al een hint, kom ik toch aardig dicht in de buurt van een christelijke black metalband. Nu hoeft daar op zich niets mis mee te zijn, ik ken zat christelijke muzikanten die echt wel metal kunnen spelen, maar deze band voelt anders, ik zou haast zeggen "verkeerd” aan: de duistere sfeer die bij black metal essentieel is ontbreekt namelijk totaal. De muziek is haast een schoolvoorbeeld dat nummers schrijven veel meer is dan alleen een paar riffs en breaks aan elkaar plakken, en dat A Hill To Die Upon een schoolvoorbeeld van alleen maar dat plakken is moge duidelijk zijn.
Ik denk eerlijk gezegd ook niet dat black metal de natuurlijke aanleg van de heren is; gezien hun herkomst denk ik dat ze, mede ook als Amerikanen, veel meer thuis zullen zijn in progressieve death metal met een licht duister sausje. Het zal me niet verwonderen als het uiteindelijk die kant op gaat, ook omdat ze aan black metal weinig toe te voegen hebben... Wat dat betreft kunnen ze de veters van Antestor en Vaakevandring niet strikken, en ze bewijzen dat soms de duivel nog steeds de beste liedjes schrijft...