Gisteren is mijn vriend Peter overleden. Hij was een van de trouwe bezoekers van dit weblog, reageerde regelmatig en ging graag de discussie aan met bekenden en onbekenden. Ik heb even gespeeld met de gedachte dit blog tijdelijk op zwart te zetten, maar liever nog speel ik Bruce Springsteen voor hem. Vorig jaar in Landgraaf mocht ik met hem en zijn broertjes mee op The Boss live te zien. Hij genoot. En ook al ben ik geen hardcore fan, om me heen zag ik totale devotie van duizenden echte fans. Alleen daarom al was het een geweldig concert om te zien. Peter zag de goede man vaak, kosten noch moeite werden gespaard. Voor Peter dus vandaag, Tramps like us, baby we were born to run!
Vorige week was weer eens in het nieuws dat er onlusten waren in Belfast. De Oranje orde organiseert al jaren marsen ter nagedachtenis aan een slag die ze ooit wonnen in 1690. Dit doen ze door katholieke buurten te wandelen, oftewel even de tegenstander van 320 jaar geleden nog even laten voelen wie er destijds won. Ik heb weinig sympathie voor deze zelfbenoemde overwinnaars. Als je op de site kijkt zie je meteen al bijbelcitaten op de homesite. Ging het hele conflict niet om de juiste interpretatie van de bijbel? Zijn protestanten en katholieken geen aanhangers van dezelfde Christelijke godsdienst?
Het hele conflict telt alleen verliezers. Protestanten die provoceren, katholieken die zich laten provoceren. Britten tegen Ieren. Het niveau van de kleuterschool is hoger. Ik heb nog even gezocht, maar niet gevonden, de marsen zijn een bedachte traditie van de laatste decennia, voorheen bestonden ze helemaal niet. Overigens zijn de meeste oranjemarsen geen probleem, slechts een paar die door de katholieke wijken gaan, zijn een standaard recept voor onlusten.
Bijna twee jaar geleden was ik in (Noord) Ierland. Ik schreef destijds in Derry (Londonderry voor sommigen) al een stukje op mijn blog. Later in Belfast maakte ik een aantal prachtige foto’s.
Het mooiste van Belfast waren Murals. Muurschilderingen in plaats van gewapend conflict. Kunst in plaats van geweld. Je hoeft het niet altijd overal over eens te zijn. Maar als je het op een artistieke manier kunt uiten, dan ben je al een heel stuk verder op weg naar beschaving.
De gids liet er ons maar een aantal zien, meer tijd hadden we niet. Ik had graag de Mural gezien die George Best eert. Ik had er meer willen zien. Ik had er meer over willen horen. Maar uiteindelijk was het beeld duidelijk. De “mooiste” mural zag ik echter een week daarvoor in Derry. Daar wil ik graag mee afsluiten:
Ik heb niet altijd een ochtendkrant. Ik ben te fanatiek om ze ongelezen weg te doen, te druk om ’s ochtends goed te lezen. Slechte combinatie. Betekende dat ik soms avonden achter elkaar stapels kranten zat weg te werken. Maar op donderdagochtend was de kunstbijlage van de Volkskrant altijd het eerste stukje dat ik bij het ontbijt er bij pakte. De foto van Aarsman.
Toen al vroeg ik me af of ze verzameld werden in een boek, gelukkig bleek dat vorig jaar het geval. Eigenlijk is wat Aarsman doet heel simpel. Hij kiest een foto, een bijzondere foto het liefst, al zie je dat op het eerste ogenblik niet meteen. En hoe hij het doet weet ik niet, maar hij ziet altijd meer dan ik. Ik heb zelfs wel eens minuten naar de foto gekeken voor ik aan het bijbehorende stukje begon, maar zelfs dan was hem nog iets opgevallen, wat ik had gemist.
Prachtige foto’s in dit boek, met ditto verhalen. De paus in Auschwitz, een soldaat op een bank bij mensen thuis in Irak, president Estrada in een Fillipijns ziekenhuis, Filip Dewinter en Hilbrand Nawijn in de werkkamer van Pim Fortuijn, premier Tymoshenko in een kolenmijn, een demonstrante in een katoenen jurkje, allemaal mooie voorbeelden die dit boek hebben gehaald, waar Aarsman een mooi verhaal over weet te vertellen.