LEVE MAANDAG!: de nieuwe medewerker
Vandaag staat een gesprek met mijn baas op de agenda. Het is opnieuw een tussentijds gesprek waarbij stilgestaan wordt hoe ik als nieuwe medewerker mijn functie ervaar. Dat alleen al heeft een hoge prachtigheidsfactor en is om toe te juichen! Enkele maanden geleden werkte ik er nog niet en meldde tijdens de sollicitatie dat ik mijn ontslag had ingediend op mijn vorige job omdat ik me er niet op mijn plaats voelde en studentenpsycholoog niet bij me paste. Zoiets al dan niet aankaarten kan wel eens tot discussie leiden.
Raad van mensen uit mijn omgeving die in hetzelfde schuitje zaten: 'ik zou het niet aankaarten', 'ik heb dat nu niet verteld, omdat ik het achter mij heb gelaten en met een schone lei wil beginnen'.
Mensen uit mijn omgeving die uit de boot vielen, deelden hetzelfde advies uit. Zij hoefden geen tweede start te maken. Als toeschouwers stonden ze aan de zijlijn, met een vol hart maar lege handen. Ook voor hen was het een strijd. Het is oneerlijk van hen pasklare oplossingen te verwachten (die zijn er ook niet).
Toch meldde ik het. Het is niets om je over te schamen. Er is geen spijt om te dragen. Want is zwijgen niet als elke dag opnieuw een loodzware steen in je tas laden en meesleuren? Om dan 's avonds getwee/gedwee naar huis te pendelen.