Schuilen in de muziek | Richard Loendersloot
Toch maar weer eens de eerste CD van de Nederlands metal band Epica opgezocht. Lang niet gehoord en fijne muziek. Toegeven, je moet van een beetje stevige muziek houden.
Minder dan een maand en dan zijn we onderweg. Onderweg in een nieuw avontuur, ver weg van huis. Ver weg van thuis. Het eerste deel van ons is al aangekomen: geld. We hebben een bankrekening aan de andere zijde van de wereld en daar staat inmiddels ook al geld op.
Na het geld verlaten ook wij dus binnenkort ons kikkerlandje. Ons Europa. En dan zijn we vier maanden op een eiland. Niet onbewoond, maar wel ver weg. Hoe zal dat thuis er uitzien als we terug komen? Een overwoekerde tuin en een brief van de bank hoe we aan de nieuwe gulden kunnen komen? Zullen de vluchtelingen rondzwerven op straat of zal het de angst zijn die iedereen binnen houdt? Polarisatie. Dapper verdedigen we ons eigen kleine stulpje. Schuilen voor de boze buitenwereld, strijden voor eigen rechten. Dit rijke mooie stukje wereld moet wel van ons en intact blijven.
"Wij Christenen [wij in de West-Europese wereld] hebben in elk geval zelfspot" hoor ik iemand op TV beweren. Het enige dat met zekerheid hieruit te concluderen is, is dat arrogantie ons niet vreemd is. Onder het fluwelen van beschaving gaat twist en bedrog schuil. Twist over wie de baas is in welk stukje van Europa, zelf bedrog over hoe goed we wel niet zijn en dat alle schuld buiten ons ligt. Wel zo veilig. Hoe kan het dat mensen zo verknipt raken dat ze dingen doen die de rest van de mensheid niet meer begrijpt.
Epica nog maar eens aanzetten en leunen tegen de muur van geluid. En binnenkort vertrekken we naar de zonnige zomer. Daar, daar heb ik zin in.