Als bloedloze Afgunst[1] beweert dat Plicht geen verdienste heeft,
Hij reisde wel af en toe naar Londen, waar in 1600 een Second Booke of Songs werd uitgegeven en in 1604 zijn merkwaardige bundel Lachrymae or Seven tears verscheen. Deze verzameling instrumentale muziek voor vijf strijkers en luit begint met 'zeven tranen' in de vorm van zeven 'passionate pavans', 'emotionele pavans' (de Engelse vorm van de pavane, een langzame Franse dans), waarbij elke pavan begint met de dalende kwart, het 'tranenmotief'. Daarna volgen een reeks dansen, overwegend luchtige galliards (de Franse gaillarde), maar ook het bekende van melancholie doordrongen Semper Dowland, semper dolens ('Altijd Dowland, altijd treurend').
De eerste strofe van de tekst staat links onder de cantus, de tweede strofe afzonderlijk rechts bovenaan. De uitvoering van het Duo Serenissma is voor sopraan en een luitspeler.
Doorheen de mouwen van het kleed worden hier en daar kleine strookjes van de wit linnen manchetten zichtbaar. De kostbare stof, enkel toegelaten in koninklijke kringen, haar halskettingen en ringen aan haar slanke vingers wijzen op haar adellijke status. Verondersteld wordt dat dit portret de jonge prinses ook als huwelijkskandidaat wilde voorstellen. Het geopend boek op de standaard en het kleine boekje in haar handen wijzen er daarenboven op dat ze leergierig is. Wordt hier allusie gemaakt op Oud en Nieuw Testament en haar piëteitsvolle ingesteldheid?
Van Elisabeth I kent men de zin die ze aan haar half-broer Edward VI schrijft, wanneer hij een -weliswaar ander- portret van haar ontvangt:
"And further I shall most humbly bessech your Majesty that when you shall look on my picture, you will vouchsafe to think that as you have but the outward shadow of the body afore you, so my inward mind wischeth that the body itself were often in your presence".
Opmerkelijk in dit werk is het embleem van de pelikaan dat ze op haar borst draagt. Van oudsher is de pelikaan het symbool van de zelfopoffering voor redding van de zwakkeren. De moeder-pelikaan voedt haar kleintjes met haar eigen bloed.
Door dit symbool te dragen wordt de vorstin voorgesteld als "de moeder van de protestantse natie". Denken we hierbij ook aan de excommunicatie bul van paus Pius V in 1570. Elisabeth beschermt de natie en in die zin wordt de pelikaan één van haar geliefde symbolen. Ze zegt immers zelf:
"There is nothing about which I am more anxious than my country, and for its sake I am willing to die ten deaths if that be possible".
Dit werk is gemaakt in opdracht van de jongste zoon van William Cecil nl. Robert Cecil. Opnieuw glorieert Elisabeth, beladen met parels. Nieuw volgens de mode van de tijd is de kraag die vooraan openvalt in een diepe decolleté en achter het hoofd als vleugels uitwaaiert. Deze kragen worden gewoonlijk door ongehuwde vrouwen gedragen. Door de enorme afmetingen van de kraag wordt de afstand met de gewone burger enkel maar groter.
Wel heel opmerkelijk en tekenend voor haar vorstelijke positie en uitstraling is de regenboog die ze in haar rechterhand houdt, symbool van hoop en vrede. Het opschrift boven de regenboog: "non sine sole iris" (geen regenboog zonder zon) spreekt voor zich. Elisabeth wordt gezien als de zon en is pleitbezorgster voor vrede.