Na de dood van Renard (1962), waren er 3 tendensen die elkaar de leiding van de MPW betwistten: de trotskisten en hun sympathisanten die kritisch stonden tegenover het federalisme, de syndicalisten (o.a. Yerna) en de Waalse nationalisten (o.l.v. François Perin). Na 1964 zou het MPW uiteenspatten. Tussen 1961 en 1964 probeerden de trotskisten de eenheid te bewaren van de antireformistische linkerzijde die vol zat met centrifugale krachten. Zo weerstonden ze de druk van het MPW om La Gauche te doen breken met de BSP. In dezelfde periode verzetten ze zich tegen de goedkeuring van de wetten op de ordehandhaving.
Op dat moment was het ledenaantal gegroeid tot een 130 met ook enkele leden in Vlaanderen. Het werd mogelijk een open werking te starten en daar drongen een aantal leden ook sterk op aan. Ze wilden de progressieven buiten de BSP aantrekken, vooral linkse intellectuelen. Er werd in 1962 gestart met het blad “Lutte de Classe”. Voor Georges Vereeken, die de fusie van 1946 snel opgeblazen had, was dit meteen een argument om andermaal lid te worden van de Vierde Internationale. In 1965 trok hij er definitief uit, omdat hij niet akkoord was met de positieve appreciatie van de Chinese culturele revolutie.