De Hollanders hadden hun maritieme voorsprong voor een groot gedeelte te danken aan een uniek scheepsconcept: de fluit. Het type is vermoedelijk ontstaan in Hoorn omstreeks 1595. Aangezien de Sont-tol (de toegang tot de Oostzee) werd berekend volgens een formule waarin de breedte van het dek een rol speelde, werden de fluiten van de 17e eeuw gebouwd met sterk ingehaalde boorden, waardoor ze een bol voorkomen hadden. Een bijkomend voordeel was dat de hoge naar binnen lopende zijkanten het voor kapers niet gemakkelijk maakte om te enteren.
De fluit was een pakezel en werd gebruikt voor allerlei soorten handel: voor reizen naar Oostzee en Witte Zee, om erts uit Zweden, vis en hout uit Noorwegen, Russisch graan en vlas en hennep uit de Baltische landen te halen. In het boek monstert Aldemar Burghoutsz in zijn jonge jaren aan op een noordsvaarder, een speciaal type fluitschip met aan de achterzijde een gat, de houtpoort, waardoor complete boomstammen en lange planken geladen konden worden.