Het is een grondbeginsel van de Liturgie, dat die krachten die de Kerk aanvankelijk opgericht hebben, nu bij de uitbreiding van het Godsrijk erbij gehaald worden.
De apostelen zijn de fundamenten van de Kerk geweest; nu moeten zij in de Liturgie het gebouw helpen afbouwen.
Ze zijn en blijven de fundamenten, waarop zich de levende stenen van de kinderen Gods tot het machtig gebouw van de Kerk verheffen.
Dat is de betekenis van de Apostelfeesten; we moeten ze sacramenteel zien. d.w.z. de feesten over het gehele jaar gelijkmatig verdeeld, weken in zich genade uit en bouwen de Kerk op.
Dit heerlijke Evangelie horen wij alleen in het gemeenschappelijke van de martelaren in de Paastijd.
Dan kunnen wij iets opmerken, dat ons zeer veel duidelijk maakt: bij sommige apostelfeesten vinden wij pericopen over het ontstaan en de groei van de Kerk bijv. het epistel van het feest van de heilige Bartholomeüs: "Gij zijt het Lichaam van CHRISTUS en ieder in het bijzonder zijn leden
."; het epistel van sint Thomas: "Gij zijt gebouwd op de grondslag van de apostelen en profeten, waarvan Christus Jezus de hoeksteen is.
En rijst het op tot een tempel, heilig in de Heer; in Hem wordt ook gij opgebouwd, te samen met de anderen, tot een woning van God in de Geest."
In deze gedachten gang past heel goed de gelijkenis van de wijnstok, waarin Christus de uitdeling van de genade aan ons en tegelijk het groeien van het Corpus Christi Mysticum veraanschouwelijkt.
Let in de drie boven aangehaalde plaatsen op de drie afbeeldingen van de Kerk: "het bouwen"- de wijnstok  het lichaam."
Dit beeld heeft Christus gebruikt, toen Hij van het bouwen van de Kerk op de rots Petrus en van de overgave van de sleutels sprak.
Paulus heeft het verder ontwikkeld: daar is Christus de hoeksteen, de apostelen zijn de fundamenten.
Maar het punt van de vergelijking ligt ook in het bouwen zelf; de stenen zijn met elkaar verbonden tot een eenheid en de ene steen verheft zich op de andere, zodat de een de ander schraagt.
Het punt van overeenkomst, waarop Christus in de gelijkenis bijzonder wijst, ligt in de verhouding van de stam tot de takken.
Christus is het levensbeginsel van de kerk; Wij kunnen alleen in vereniging met de stam in leven blijven.
Als wij echter in Hem blijven, dan kunnen wij naar hartenlust sappen uit de stam zuigen d.w.z. al onze wensen vervuld zien.
Hij snijdt de ranken af, die geen vrucht dragen, de meet vruchten beladene zuivert Hij, dat ze nog meer vrucht dragen.
Daarom moet Christus mens worden, om met ons dezelfde natuur te delen; ons echter verheft hij tot de goddelijke natuur daardoor dat Hij ons in zijn lichaam inlijft.
De taak van het lidmaat brengt de Apostel Paulus dikwijls in zijn uitleggingen van dit beeld naar voren.