mea culpa, mea maxima culpa | blog der zuchten
Categorieën: mediawaarnemingen . Tags:anecdotitis, Flor Coninckx, Jan Loosen, Luc Huyse, media . Auteur: Aïda
Reactie door bram on 22 april 2008 10:17 am
Mensen zoeken graag zondebokken, om zichzelf ervan te overtuigen dat ze heilig zijn.. De media spelen maar al te graag het vergrootglas om deze zondebokken uit te vergroten. Dan is de breed uitgesmeerde schuldbekentenis niet ver weg natuurlijk..
Ik ben blij dat je hierover iets zegt, het was al een tijdje een bron van irritatie voor mij.
Reactie door Daniel on 22 april 2008 11:09 am
Je hebt een punt. Anderzijds: mensen die heel hard iets promoten of heel hard ergens tegen zijn en vervolgens in hun gedrag blijk geven van compleet het tegenovergestelde, die krijgen een flinke knauw in hun geloofwaardigheid, vrees ik (hoop ik). Als de pers zuiver en alleen feiten meldt (zonder suggestieve opiniëring in de trant van 'zie je wel…'), dan zie ik daar eerlijk gezegd geen graten in.
Reactie door bianca on 22 april 2008 12:09 pm
Als ik mijn hersenen afstof denk ik dat de parlementaire onschendbaarheid werd ingevoerd omdat in de kleuterjaren van België de parlementaire zitting zeer kort was. Men wou dus verhinderen dat die korte zitting verstoord werd door gerechtelijke vervolgingen. Een tweede reden was dat men wou verhinderen dat parlementairen het slachtoffer werden van politieke of gerechtelijke spelletjes en zo belet werden hun parlementair werk uit te voeren. De scheiding der machten was nog pril. Beide redenen zijn niet meer actueel. Dus weg ermee. Alhoewel, politieke spelletjes….
Reactie door vandepotgerukte on 22 april 2008 3:21 pm
Reactie door M-go on 22 april 2008 11:50 pm
Parlementaire onschendbaarheid wordt door hen die die "macht" bezitten verschrikkelijk misbruikt en had al lang afgeschaft moeten zijn.