Ik begin dit jaar in een hele nieuwe praktijksetting. Al sinds mijn studie werk ik in 2 tandartspraktijken met dezelfde collega's. Maar dit jaar starten we met een ware kaalslag. Maar liefst 3 zeer gewaardeerde 'vertrekkenden' zijn er: 2 gaan met pensioen en 1 verhuist naar het oosten van het land. Ik blijf enigszins verweesd achter, maar er gebeurt ook iets opmerkelijks. Nieuwe collega's komen fris van de universiteit om de plaatsen op te vullen en mijn positie blijkt ineens te zijn veranderd van junior tandarts in 'oudste tandarts van de praktijk'.
Van mijn bijna-ex-collega's krijg ik in de laatste dagen van het oude jaar nog bemoedigende toespraken. Allemaal denken ze dat ik er klaar voor ben en ervaren genoeg om de hele jonge tandartsen onder mijn jonge vleugels te nemen. Ik realiseer me daardoor ook in wat voor een luxe positie ik de afgelopen jaren zat: collega's met verschillende specialisaties en allemaal vonden ze dat ik aan alles moest beginnen. En als het nodig was grepen ze in. Het gaf mij de gelegenheid me te ontwikkelen tot een all-rounder.
Maar vanaf 2017 is alles dus anders. Mijn nieuwe collega's lopen per dag verschillende keren mijn behandelkamer binnen. Meestal voor een kort overleg, en soms moet ik in actie komen. Dan voel ik de druk toenemen, met elke stap die ik zet in de richting van hun behandelkamer. Ik ben de meer ervaren tandarts die ervoor moet zorgen dat 'het probleem wordt opgelost'.
Aan deze nieuwe positie in het praktijkteam moet ik even wennen. Een nieuw jaar, met nieuwe taken, maar ook met nieuwe kansen!