De Vijvers is als een soort dorp op zich. Van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat is er een voortdurende bedrijvigheid. Volgens vaste rituelen nemen de bewoners deel aan activiteiten, gaan ze eten, worden ze verzorgd en krijgen ze al dan niet bezoek. De voorbije maanden sprokkelden we met onze camera in de aanslag op de gang, in de kamers en de cafetaria naar verhalen en getuigenissen over het reilen en zeilen in De Vijvers. We spraken met bewoners, personeelsleden en bezoekers.
Uit de vele gesprekken blijkt een grote waardering en appreciatie voor hoe het leven en werk binnen De Vijvers wordt georganiseerd. De cowboyverhalen die er soms over rusthuizen worden verspreid, zijn hier niet aan de orde.
Juliana, die reeds tien jaar in De Vijvers woont, eerst samen met haar man en nu als weduwe, voelt zich als een vis in een vijver. Juliana woont alleen op haar kamer, krijgt frequent bezoek van haar kinderen en kleinkinderen, kent heel wat andere bewoners, gaat zingen in het koor en verzorgt de kippen die sinds vorig jaar deel uitmaken van De Vijvers. Niet iedereen is zo levenslustig, sterk en blij als haar, maar de bewoners die het lastiger hebben en zwaar zorgbehoevend zijn, worden op een professionele en betrokken manier verzorgd.