Voor den elektriek hier weer uitvalt post ik vlug dit berichtje en groet jullie cordiaal vanuit het tropische Tanzania.
Het heeft bloed, zweet en tranen gekost om in Arusha te raken. Giftige hellingen, strakke tegenwind, maar vooral een bar slechte weg persten beetje bij beetje alle jus uit onze vlaamse kuiten. Maar vlaamse kuiten kunnen heel wat aan. Eergisteren (13 oktober) werden we aangenaam verrast door een strook biljart effen fluisterasfalt, niettegenstaande onze kaarten nog stoffig en ribbelig grind beloofden. In pure extase draaiden we de pedalen rond als twee hamsters in zo’n draaimolentje en om 12.00 uur hadden we al 68 km op de teller. Wat asfalt al niet vermag. Nooit en te nimmer klaag ik nog over de slechte staat van bijvoorbeeld de Oostendse Velodroomstraat of het voormalig Gistels kassietje, want dit zijn/waren juweeltjes van wegenkundig vernuft in vergelijking met dat onding hier.