We vallen meteen uit elkaar. John, Enith en Mercedes lopen redelijk snel bij ons weg. Ik loop me in een groepje met Ineke, Debby en Heleen. Ik vraag ze op mij te letten dat ik niet te vroeg wegloop bij ze. Ik wil niet alleen lopen, maar ik wil ook in focus komen en dus alleen lopen. Dat lijkt wat schizofreen. Maar ik besluit dus om enkele meters voor de drie dames te gaan lopen.
We komen al binnen de eerste kilometers de supporters van ons tegen in alle enthousiasme inclusief Marieke, wat fijn dat ze er zijn voor ons en wat een enthousiasme. We lopen de Erasmusbrug over en wat een mensen en wat een prachtig weer. Genieten dit zeg!
Jaaaa, het lukt tot nu toe, genieten en dan heeel lang niks en daarna de eindtijd. De eerste 10 kilometer gaan wel heel erg makkelijk, eerlijk gezegd. Ik houdt me enorm in en realiseer me dat onder de 4.00 uur er niet inzit vandaag met dit tempo. Helemaal goed, die droom had ik na Apeldoorn al opgegeven. We lopen op een gegeven moment langs een lange beek en ik kan me hier niet meer inhouden. Het tempo gaat iets omhoog en ik ga lopen naast Willemijn. Het tempo is prettig en we komen na een bocht onze supporters wederom tegen. Inmiddels heb ik het erg warm en elke waterpost drink ik iets water, giet meerdere bekertjes over mijn hoofd leeg. Rond de 15 kilometer komen we Arjo tegen, leuk leuk :-)!
We hobbelen gestaan verder en worden regelmatig opgezweept door het publiek. Prachtig, wat genieten!. Ik blijf al met al een kilometer of acht bij Willemijn en op het halve marathonpunt zie ik dat ik iets beter loop dan vorig jaar. Een schema van 4.09 en nog iets. Prima, niet wat ik gehoopt en verwacht had, maar wel gewoon goed. Wellicht toch iets minder fanatiek moeten doen tijdens het teamuitje (op meerdere vlakken). Ik loop weg bij Willemijn en zet aan. Het tempo gaat mooi omhoog en ik dacht, dit houdt ik erg lang vol. Nu loop ik definitief alleen. Kom op, ik kan meer veel meer denk ik. GO GO GO!
We komen even verderop langs het hotel waar we sliepen en in zit totaal in hyperfocus. Ik zie de mooie geschreven namen van ons niet op het wegdek, maar wel onze supporters (inclusief “mijn” schatje) die ons zijn gevolgd met de metro. GAAF zeg! Wat doen die een moeite voor ons! Ze racen en reizen aardig wat af in de metro vandaag.
Ik gaaf een duim en ga verder, volledig in focus. Ik zie alleen de zonovergoten weg voor me met veel mensen en ik voel me erg goed! Ik ga linksaf en hoor kleiterharde en erg gave muziek uit de boxen komen, totaal kippenvel! Ik loop verder en kom Marijke en Marc tegen, super leuk dat ze er nog zijn om ons aan te moedigen! We draaien om en komen een tunnel in, hier staat een groep trommelaars te trommelen. Ik realiseer me ineens wat ik aan het doen ben en hoe ik aan het genieten ben en vanuit het niets komt komt een enorme golf van emotie binnen. Mijn ogen worden vochtig en de tranen komen. Yes wat gaaf dit! Op hetzelfde moment roepen mensen die boven staan mijn naam??? Hoe kunnen die mensen mijn naam lezen dan, maar ook dit maakt het moment alleen maar bijzonderder.
Wat gebeurt hier? Ik word gek van hoe levend ik me voel, WAUW!!! Even verder komt het mooiste moment van de marathon. Ik hoor een prachtige variant van een nummer van Armin van Buuren – This Is What It Feels Like in een soort loungeversie en ik ontplof van emotie van binnen en ook van buiten. Ik laat de tranen die komen stromen, man wat gebeurt hier en wat voel ik me geweldig.