Ecovrijwilliger in Nieuw Zeeland
Een ecovrijwilliger?
Nieuw-Zeeland, Reisverhalen
ecovrijwilliger, Kuaka, Nieuw-Zeeland, vrijwilligerswerk
Mijn vrienden zouden mij niet als ideale ecovrijwilliger omschrijven. Ik doe erg mijn best, maar elke plant die ik cadeau krijg, verliest binnen het uur de wil om te leven. Ik heb geen groene vingers. Daar komt nog bij dat ik ook niet zo dol ben op vieze nagels en beestjes in mijn haar.
Dus misschien is het niet zo gek dat mijn vrienden zich een beetje zorgen begonnen te maken over mijn geestelijke gezondheid en de bomen van Nieuw-Zeeland, toen ik vertelde dat ik een week lang met Kuaka bomen zou gaan planten.
Wat bracht mij tot dit plan? Dat vroeg ik me ook af toen ik op mijn eerste dag vast kwam te zitten in een bessenstruik. Ik wist het al snel weer: ik wilde meer doen dan alleen rondreizen, en ik wilde meer van de bomen en planten kunnen zeggen dan "Ja, groen, met van die takjes enzo. Heel mooi." Ik geef toe dat ik ook best voor me zag hoe ik, erudiet als een David Attenborough, aan mijn vrienden zou uitleggen hoe het nu eigenlijk zit, met de native trees van Nieuw-Zeeland.
De native trees van Nieuw-Zeeland
Dit vrijwilligersproject was voor mij best een experiment. Dat heel goed heeft uitgepakt: onverwacht werd deze week één van de gaafste dingen die ik in Nieuw-Zeeland heb gedaan. Ik heb Manukabomen opgemeten in Sanctuary Park, waarvoor ik op mijn knieën in de blubber lag, met bessenstruiken in mijn haar. Ik heb heel veel kleine Flax en Karamu gepot, en ze hebben mijn niet-groene vingers allemaal overleefd. Ik heb in een beekje in McLaren Falls Park insecten staan opvissen om onderzoek te doen naar de zuurstofgraad in het beekje, en ik heb kokkels uitgegraven om de lokale kokkelpopulatie te meten. Ik heb gewandeld in de Kaimai Ranges, heb Mt. Maunganui beklommen en geleerd hoe de Maori verbonden zijn met de bomen en planten. Ik heb zelfs geleerd Flax te weven.
Ik vond het geweldig. Na een paar uur kon het me niet meer schelen dat takjes en beestjes niet alleen in mijn haar zaten, maar ook in mijn ondergoed. Het potten van Flax en Karamu bleek een haast meditatieve bezigheid. Ik heb geleerd, en nieuwe vrienden gemaakt, en ik wil zeker terug naar Kuaka.
Doug, de eigenaar van Kuaka, maakte een foto van me terwijl ik Flax aan het potten was. "You look so happy", zei hij. En dat was ik ook.