Het grootste deel van het orgel dateert uit 1892, toen Father Willis hier een nieuw orgel bouwde. In 1909 werd de dispositie uitgebreid met enkele stemmen, in 1933 volgden opnieuw enkele wijzigingen. Een ingrijpende verbouwing vond plaats in 1978, op het moment dat de “Orgelbewegung” op z’n hoogtepunt was. Adviseur was Ralph Downes, die in die tijd diverse orgelbouwprojecten heeft geleid waarbij historische orgels werden gewijzigd in neobarokke zin. Ook in Hereford verschenen mixturen en andere hoge vulstemmen die het donkere klankbeeld van Willis moesten “opfrissen”. De laatste restauratie, in 2004/2005 door Harrison & Harrison, had vooral een conserverend karakter.
Door de opstelling van de verschillende divisies maakt het in Hereford nogal een verschil waar je het orgel beluistert. Het hoofdwerk klinkt in het schip van de kerk krachtig en present, het zwelwerk daarentegen klinkt vrij indirect omdat het hoog boven de zuidbeuk uitspreekt. Het meest direct klinkt het Choir, dat rechtstreeks in het koor van de kerk spreekt én voorzien is van een paar hoge vulstemmen uit 1978. Net als het Swell staat ook het Solo nogal hoog geplaatst, het spreekt uit naar het oosten en is in het schip dus niet zo luid als je van een Solo zou verwachten. De Tuba staat op een eigen plek, boven het Great, en spreekt wel luid en duidelijk in het schip van de kerk. Al met al: een opstelling die het lastig maakt om het orgel als een eenheid te horen, elk werk heeft als het ware z’n eigen akoestiek om zich heen. En dat is ook in deze sample set van Lavender Audio merkbaar.