Je ogen sluiten en tot tien tellen – Krapuul
Arnold J. van der Kluft 18 juni 2018
Mijn eerste LP was die van Dusty (haar eerste solo-LP dus), ik vind het niet zo nodig uit te leggen dat ik een tamelijk trouw fan ben geweest.
Daarom vond ik die allergrootste hit, die Italiaanse draak waarvan de tekst ook nog eens op zijn kop gezet is, aan de rand van het verdraaglijke, en ook verraad aan haar genre, blue eyed soul. Maar de Massa heeft nu eenmaal niet mijn smaak in het algemeen.
Van Son of a preacherman, dat postuum alsnog een grote is geworden, dacht ik in zijn tijd dat het haar uit-de-kast-nummer was. Dat waarvoor zij nooit is uitgekomen was mij al duidelijk aan het begin. Daar kan ik toch niet alleen in zijn geweest.
"Out" uzelf niet, de anderen doen het wel voor u. Eigenlijk ook niet best. En wat doet het er toe.
Dit is een nummer van zomer '68, mijn thema momenteel, en het is bombastisch als die ene, maar deze vind ik wel mooi en in de live-opvoering weet ze er ook nog een souldraai aan te geven. Dusty op haar best.