Het gaat over een paar straatschoffies die leegstaande huizen 'bezoeken' en daar van alles tegenkomen 'boeiende sporen van een bespogen bestaan'. Een boeiend en nog zeer goed leesbaar verhaal in bloemrijke taal. Soms een beetje wijdlopig, maar observaties als "Hij zag zo bleek als een winterzin en had een mispelbruine pelerinejas aan die dauwachtig glinsterde van de regen .. met een weemoedige blik van een eland" maken veel goed. De jongens ontmoeten in een van die huizen de vorige bewoner die hen een gruwelijk verhaal vertelt. De schrijver laat in het grotendeels midden of het verhaal van de man op werkelijkheid berust. Een verhaal over eenzaamheid en vervreemding.