En dan de eindwoorden van de derde strofe: ‘elkaar’, ‘wij’, ‘onnavolgbaar’. Hier gaat het blijkbaar over meerdere individuen met een verhouding tot ‘elkaar’. Maar wat is er precies ‘onnavolgbaar’? Is het die verhouding? Of moeten we ‘onnavolgbaar’ hier letterlijker opvatten en duidt het op de uniciteit van de individuen en/of hun ‘lopen’?
Deze derde strofe gaat weer over de natuur, ‘bomen’ in het bijzonder. Hoe die met hun stammen ‘afzonderlijk’ zijn, maar met hun ‘wortels’ en met hun ‘takken’ ‘in elkaar’. Zo gaat ook deze strofe over ‘de verhoudingen tussen alles’, hetgeen de eerste strofe al aankondigde. De derde strofe alludeert op het gezegde “door de bomen het bos niet meer zien” en lijkt daarmee te zeggen dat de individuele ‘afzonderlijk’heid maar schijn is. Het wezenlijke is de verbondenheid en de ‘verhoudingen tussen alles’. Dat geldt voor bomen. Dat geldt voor alle elementen van ruimtelijke ordening van ‘het land’. Dat geldt voor mensen. En dat geldt ook, zo lijkt de titel te benadrukken, voor woorden.
Die holistische houding blijkt in het gedicht ook uit meerdere klankovereenkomsten die het een eenheid maken. Ook belangrijk zijn de herhalingen van woorden en woorddelen. In de tweede strofe zijn dat er twee: het woord ‘bedenkingen’ en het woorddeel ‘achter-‘. In de derde strofe zijn het er ook twee: het woorddeel ‘onnavolgbaar-‘ en de woordcombinatie ‘die in elkaar’. Wat dat betreft komt de eerste strofe en mager van af met het woorddeel ‘open-‘. Maar uiteindelijk heeft de eerste strofe ook een tweede herhaling. Die valt niet binnen de strofe, maar binnen het gedicht. Zowel de eerste strofe als het hele gedicht eindigen met het woord ‘alles’.