Een concert bijwonen is voor mij zeer bijzonder, er komt organisatorisch wel wat bij kijken. Door mijn rugklachten ben ik al vele jaren gedeeltelijk bedlegerig, om die reden moet ik een concert liggend bijwonen. Dat is voor de mensen van Poppodium 013 geen probleem. Op een omheinde verhoging hielden zij ruimte voor mij vrij. Op die verhoging waren enkele tafels neergezet, waarop mijn stretcher (een karperbed) kwam te staan. Dat was absoluut veilig. Op deze wijze kon ik goed over de mensen heen naar de band op het podium kijken.
Vol goede zin en hoge verwachtingen gingen we op de bewuste dag naar Poppodium 013. We parkeerden vlakbij in de Tivoli
Parkeergarage. Voordat de zaal openging, konden wij al naar binnen, dus geen wachtrij voor ons. We plaatsten het karperbed en het nerveuze wachten op de band kon beginnen. Mooi op tijd betrad The Neal Morse Band het podium en begon het geweldige optreden. Ze speelden chronologisch alle songs van ‘The Similitude of a Dream’. Niet alleen Neal zong, maar ook de andere bandleden zongen songs of delen ervan. De nummers waren zeer gevarieerd met heftige rockpassages, tot jazzy stukjes en van symfonische rock tot melodieuze, swingend pop. Ook vocaal was het top, zo was er de prachtige Beatlesachtige samenzang, wat soms a capella was en er was zelfs een kippenvel bezorgend 5-stemmig intermezzo.
De nummers op de cd zijn al prachtig; live ervaarde ik pas echt hoe geweldig de nummers zijn. Het is gewoon een meesterwerk! Nadat alle drieëntwintig nummers gespeeld waren, eindigend met een mooi slotakkoord, volgden nog vier toegiften. Dat waren lange songs van eerdere cd’s van de band of van Neal Morse zelf. Het geluid in de zaal was echt goed. De muzikale show, waar de energie en spelvreugde vanaf spatte, duurde tweeënhalf uur. Het applaus na afloop was groots en met een gezamenlijke buiging van de band kwam een einde aan het geweldige optreden.
Na afloop was het wachten op de ontmoeting, daarvoor moesten we in de kelder zijn. De muziek had erg veel van mijn lichaam gevergd, waardoor ik niet of nauwelijks meer kon lopen of staan. Trillend op mijn benen, helaas niet door de inspanning, ontmoette ik Neal Morse en bassist Randy George eventjes, langer was fysiek niet mogelijk. Maar het was een mooie afsluiting van een topavond!
Een medewerker vertelde ons dat het de tweede keer was, dat in 013 iemand liggend een concert bijwoonde. Dat verbaasde mij. Grappig was dat ik hem kon vertellen dat ik dan ook degene van die eerste keer was (in 2014 bij een concert van Anathema). Het is jammer dat naast mij niemand anders gebruik maakt van de service en faciliteiten om liggend een concert in 013 bij te wonen. Er zijn toch vast meer bedlegerige mensen die naar een concert gaan of willen gaan.