Zweet is een term die jagers gebruiken voor bloed. Zweetwerk is het nazoeken van een dier wat gewond is geraakt en uit zijn lijden verlost moet worden. hierbij kunt u denken aan een ree, zwijn of hert wat door een auto is aangereden en met gebroken poten de dekking nog in weet te komen. Ook kan het een dier zijn wat door een jager geschoten is maar waarbij het dier na beschoten te zijn niet op de plaats ligt waar het stond. In zulke gevallen kan er een beroep gedaan worden op een zweethondenteam. Een Zweethonden team bestaat uit een zweethond met zijn geleider. De hond is opgeleid om het spoor van een gewond dier na te zoeken en kan zowel op het verloren zweet werken als op de voetafdrukken waarbij er middels geurklieren aan de hoeven een specifieke geur wordt achter gelaten op de bodem.
- Drinken voor de hond en voor de baas (indien het een heel lang spoor is en er moet gepauzeerd worden)

Hij doet een scheikunde master, balanceert op het randje van afstuderen en woonde in één van de eerste Stumass huizen. Hoe kijkt Johan (30) terug op zijn tijd bij Stumass?
Het was een gezellige periode, vertelt Johan. Er was structuur en bovenal: het studentenhuis was schoon. En dat zie je wel eens anders. Je leert er echt om student te zijn. Wel is Johan kritisch: ‘’Er wordt toch ook wel een deel van het studentenleven afgesneden. Er waren niet echt wilde feestjes en er mag geen drugs worden gebruikt.’’ Johan vervolgt lachend:‘’Al ging ik wel echt mijn eigen weg.’’
Het leukst aan deze tijd? De gamefeestjes. Of de gesprekken tijdens het avondeten: het ging altijd weer over de Tweede Wereldoorlog, hoe erg ze ook hun best deden om het ergens anders over te hebben. Ook waren er genoeg blunders. Johan vertelt: ‘’Zo stond ik ‘s morgens een keer in mijn string in de keuken. Precies op dat moment kwamen er ouders van mijn huisgenoot langs. Of dat we tijdens het bewonersoverleg ook altijd even mijn dates bespraken.’’ Johan glimlacht even, terwijl hij vervolgt: ‘’Ja, ik zag mijn huisgenoten graag. En nog steeds. We hebben ieder jaar een reünie.’’
Johan’s toenmalige huisgenoten hadden vooral baat bij praktische begeleiding. Hoe moet je koken? Wat komt er kijken bij administratieve taken? Voor Johan was dit anders. ‘’Mijn begeleidingsbehoefte was minder tastbaar. Het ging bij mij meer om de balans tussen in- en ontspanning. Het bewust worden van mijn tunnelvisie. Emotionele aspecten. Dat was voor de begeleiding en mezelf wel eens zoeken.’’ Op dit moment ontvangt Johan ambulante begeleiding. Hierover zegt hij: ‘’Ons contact is gelijkwaardig, ik merk dat ze om me geeft. Ze spiegelt me en denkt mee. Deze vorm van begeleiding past heel goed bij me.’’
Johan weet al een groot deel van zijn leven dat hij autisme heeft. Aan de ene kant heeft hij er moeite mee, aan de andere kant helpt het hem ook om zijn gedrag te begrijpen. ‘’Ik zou het ook wel moeilijk vinden als mijn diagnose weg zou vallen. Wie ben ik zonder? Tegelijkertijd merk ik ook dat de maatschappij behoefte heeft aan mensen die ‘anders denken’. Ik kijk nu eenmaal anders tegen problemen aan. Ik los ze niet op, maar mijn kennis kan ingezet worden. Misschien wil ik uiteindelijk wel de politiek in, of het onderwijs.’’