5 maart 2008. Ogenschijnlijk een dag als er zoveel zijn. Maar dat was ze niet. Voor de homo-emancipatie was ze historisch.
In 2004 leefde het beeld in Nederland bij politici, beleidsmakers en eigenlijk als gedachte in de hele samenleving dat de homo-emancipatie was voltooid. Homo’s mochten trouwen, wat viel er nu nog meer te wensen. Onder homoseksuelen nam het gevoel van onbehagen toe. De gelijke rechten waren er weliswaar, maar waarom voelden velen zich niet echt geaccepteerd?
In 2005 formuleerde het COC haar antwoord. De derde fase van de emancipatiestrijd werd gelanceerd. De fase waarin het erom gaat sociale acceptatie te bewerkstelligen. Het kabinet werd gevraagd om leiderschap te nemen en te komen met een masterplan seksuele diversiteit. In de ogen van het COC moest er gewerkt worden in de haarvaten van de samenleving. En het beeld dat homoseksualiteit alleen iets is voor de doelgroep moest worden verlaten. Een samenleving waar homoseksualiteit goed geaccepteerd wordt, is voor iedereen een betere samenleving. Homoseksualiteit gaat iedereen aan.