Riverdale: mijn nieuwe guilty-pleasure | Cinefille
Riverdale: mijn nieuwe guilty-pleasure
Mijn waardeloze televisieseries zijn bijna op. En daarmee bedoel ik dus die series die op zich lekker wegkijken, maar waarbij je je hersenen bewust uit zet omdat je de verhaallijnen drie seizoenen geleden al niet meer uit elkaar kon houden. Mijn favoriete guilty pleasure van de afgelopen jaren? The Vampire Diaries. Bij die serie is het zo uit de hand gelopen dat de schrijvers volgens mij zelf niet meer weten wat er nou wel en niet is gebeurd. Maar goed, The Vampire Diaries loopt bijna tegen het eind aan, dus het werd tijd voor iets nieuws. En ik denk zo dat ik een perfecte vervanger heb gevonden: Riverdale. Afkomstig van het beste guilty-pleasure kanaal dat Amerika rijk is: The CW (en fijn: door een deal met Netflix kun je zelfs in Nederland deze serie op Netflix kijken).
Riverdale is de naam van zo'n typisch Amerikaans stadje waar perfecte huismoeders appeltaarten bakken waarmee ze aan plaatselijke appeltaartenwedstrijd meedoen. Waar tienermeisjes uit hun slaapkamerraam in de slaapkamer van hun knappe buurjongen kunnen kijken, omdat iedereen in vrijstaande huizen woont. Waar iedereen de burgemeester persoonlijk kent, omdat er maar twintig mensen in het stadje wonen. Zo'n stadje. En er gebeurt nooit iets, tot Cheryl en Jason, tweelingbroer- en zus, samen in een roeibootje stappen en er nooit meer iets van Jason vernomen wordt.
Dit mysterie vormt de rode draad door het eerste seizoen, maar dit is bij lange na niet het enige drama. Er is de lieve girl-next-door, die een crush heeft op haar buurjongen. Er is het nieuwe meisje uit New York, dat de boel flink op stelten zet. Er is een cheerleading-team, een football-team, er is een affaire tussen een leerling en een docent, er zijn geheime ex-relaties tussen ouders. Perfectie.
Ik vind het geweldig. Het is niets dat we nog nooit gezien hebben (ik kan zeker vijf docent-student-relaties uit dit soort series van de laatste drie jaar opdreunen), soms is het zelfs ontzettend cliché, maar Riverdale weet hier en daar toch verrassend uit de hoek te komen. Ook zijn de personages leuk. Ze zijn genoeg verschillend van elkaar, maar toch allemaal likeable – en dat is bij dit soort series zó belangrijk. We weten namelijk allemaal dat het plot vanaf seizoen drie compleet de mist in gaat, en dan valt of staat een serie met zijn personages.
Dit is zo'n heerlijke serie. Iedere vrijdag komt er een nieuwe aflevering uit en ik merk nu al dat ik er naar uit kijk. Ik was ook echt toe aan een nieuwe serie. Volgens mij blijft dit ook leuk, hoe oud je ook bent. Wel een pijnlijk puntje: de helft van de cast is jonger dan ik. Auw, auw, auw. Zo voelt het dus, ouder worden?
Recensie: Manchester by the Sea
feb 13.2017 / 10:55 am / Beantwoorden
Ik heb hem alle afleveringen tot nu toe gezien. En ik moet zeggen dat ik het nog verrassend goed en verfrissend vind. Tot nu toe zitten de afleveringen goed in elkaar, ik hoop dat ze dit volhouden en het inderdaad geen vampire diaries/pretty little liars achtig wordt.
feb 13.2017 / 2:30 pm / Beantwoorden
Jaaa ik ben ook fan! Echt zo'n crossover tussen Pretty Little Liars (waar ik zelf overigens al snel ben afgehaakt) en Twin Peaks. Naast het teenage dramagehalte (altijd een guilty pleasure) vind ik de cinematografie echt tof, vooral het kleurgebruik! Alleen jammer dat er maar 1 aflevering per week is, dat kan ik niet meer aan na zo lang te bingewatchen op Netflix!
feb 14.2017 / 10:43 am / Beantwoorden
Haha ja hè? Zijn we niet meer gewend! Twin Peaks heb ik trouwens nog nooit gezien – shame on me.
feb 13.2017 / 2:40 pm / Beantwoorden
Ik ben nu ook bij aflevering drie echt heerlijk om zonder te denken naar te staren.. ik was al the vampire diaries verslaafd ( wat bijna klaar is.. om te janken) en pll en nog veel meer series. Binnenkort ga ik er weer een video over maken!