De 'alten Musikalien' bestonden uit niet veel meer dan wat gebruikt muziekpapier. Schuberts manuscripten waren al kort daarvoor in het bezit gekomen van zijn vader en zijn goede vriend Schober. Schulden daarentegen waren er genoeg, hoewel er die zomer toch nog wel zo'n 800 Mark was binnengekomen. Ferdinand verkocht de laatste drie pianosonates D 958-960 en Schwanengesang aan de muziekuitgever Tobias Haslinger, die hem daarvoor een voorschot uitbetaalde. Carl Czerny betaalde nog eens 125 Mark. Na Schuberts dood hadden Ferdinand en zijn zussen in ieder geval besloten om de schuldeisers zelf te voldoen, al moest er dan in termijnen worden afgelost.
De vrienden en vereerders, die Franz de laatste eer bewezen, beseften als geen ander wat zij hadden verloren, maar van de enorme reikwijdte van het belangrijkste deel van de nalatenschap, de muziek, daarvan hadden ze toch onvoldoende besef, kónden ze dat eigenlijk niet hebben. We hoeven alleen maar te bedenken dat het is nog maar nauwelijks meer dan een halve eeuw geleden is dat Schuberts volledige oeuvre bij het grote publiek bekend is geworden. Dat danken we dan nog voornamelijk aan de lp en vervolgens de cd, want in de concertzaal raakte het kunstlied pas in de loop van de jaren zeventig meer en meer ingeburgerd.
De echte grote wegbereiders waren de Duitse bariton Dietrich Fischer-Dieskau en de Engelse pianist Gerald Moore, die ergens in de jaren zestig aan het grootste Schubert-liederenproject ooit begonnen en voor DG meer dan 600 liederen op 25 lp's vastlegden. Die twee volgepakte dozen vormden voor mij en vele anderen de eerste diepgaande kennismaking met dit immense repertoire.
Wat degenen die zo dicht bij Schubert stonden wel moeten hebben beseft was dat de bezetenheid waarmee hij in 1828 zijn muzikale gedachten op papier zette alles te maken had met de dood die hem op de hielen zat. Ernstig ziek, met geen enkel uitzicht op herstel, reeg hij met zijn laatste krachten de ene geniale schepping aan de andere, zonder zich erom te bekommeren of hij die zelf ooit nog zou kunnen horen. Toen het onvermijdelijke einde kwam was hij winnaar en verliezer tegelijk, wat de dichter Franz Grillparzer op Schuberts grafschrift eigenlijk min of meer zo heeft verwoord. Zoals Schuberts vriendenkring over hem dacht, zo werd het in de grafsteen gebeiteld::