Haaienvinnen - Vermaak
Als je mijnlaatste kolom voor AskMen,je zult hebben geleerd dat mijn nieuwe leven als avonturier niet altijd het meest glamoureuze is. De beloning is slecht, de levensomstandigheden kunnen uitdagend zijn, en het kan ook ronduit zijn geweestgevaarlijk.
Een van mijn eerste opdrachten als natuurfilmer was het maken van een documentaire over haaien. Deze grote roofdieren, die mij na aan het hart blijven, bevinden zich momenteel in een moeilijke situatie: tot 100miljoen per jaar worden gedood voor hun vinnen.
Het ontvinnen van haaien is een enorme zaak in Zuidoost-Azië, met banden met de Chinese georganiseerde misdaad. De industrie is naar schatting £ 350 miljoen per jaar waard, met Hong Kong 's werelds grootste speler met een import van 100.000 tonvanhaaienvin vorig jaar uit 83 landen.
Nu de Chinese economie snel groeit, telt de bevolking nu 1,3 miljardheeft het geld om hun ultieme lekkernij te kopen: haaienvinnensoep. In China, samen met andere Aziatische landen, is het serveren van haaienvinnensoep bij belangrijke evenementen een weerspiegeling van de rijkdom van de gastheer,sociale statusen een onberispelijke smaak.
De ironie is dat haaienvin zelf weinig smaak en de kraakbeenachtige textuur heeftruïneert eigenlijk een anders perfect goede kippenbouillon. Om aan de vraag naar dit taaie brouwsel van misselijkheid te voldoen, zijn de eens haaienrijke wateren van Afrika geplunderd tot bijna massaal uitsterven.
De haaienkampen
Ik was in het kleine duikmekka van Tofo in Mozambique, dat is reneigendom van zijn enorme hoeveelheden walvishaaien en mantaroggen. Ik werkte samen met twee Britse filmmakers die een documentaire opnamen (hierboven) over de crisis in het ontvinnen van haaien in Mozambique, Rilling (het verzamelnaam voor een groep vanhaaien) .
Tijdens het filmen brachten we lange periodes door in afgelegen gebieden, in landelijke haaienvissersgemeenschappen. Hier leerden we de haaienjagers kennen. Ondanks hun demonische reputatie bij veel natuurbeschermers, leerden we mooie zielen kennen, die gewoon alles deden wat ze czou om rond te komen.
Het was bijzonder gevaarlijk om tijdens de zomermaanden van Mozambique te fotograferen. De zon, de zee en het zand sloegen op onze uitrusting, terwijl we de strijd van de haaien om te overleven filmden, dag in, dag uit. Maar tijdens een filmreis was ik het bijna die in de val gelokt werd.
Gevangen in een net des doods
Het was een bijzonder zware dag op zee. De lucht kakelde onheilspellend voor zich uit, zoals witte doppen ons kleine houten vat schommelden. De vissers waren niet in de stemming om rond te hangen, zodat we de perfecte foto konden maken. Presentator Carlos en ik gooiden onze uitrusting op en begonnen aan onze duik om hun netten te inspecteren. Meer dan 200 meter meedogenloos blauw touw was bezaaid met zeeleven, fonkelende stukjes verwrongen zilver.
Maar het was in het bijzonder één exemplaar dat onze aandacht trok. Op een diepte van ongeveer 15 meter was de onmiskenbare vorm van een dode haai. Het was niet zonder slag of stoot gegaan, zijn kieuwen waren verscheurd, zijn kop was gewelddadig in denetten. Ik filmde Carlos terwijl hij het karkas om zijn handen rolde. Wijgebaren naar elkaar: wat was deze eigenaardige haai, met zijn grote vinnen, gestroomlijnd lichaam en prominente tanden?
Plots vloog de haai omhoog. De vissers waren begonnen met het binnenhalen van hun net. Vinnen, camera, riemen, masker - alles wat eruit stak raakte verstrikt. Gedachten werden door elkaar gehaald. Ondanks dat ik honderden duiken onder mijn riem had, was ik die 'paniekerige duiker' waarover die irritante PADI-kerels je vertellen tijdens je Open Water-studies. De drang om mijn ademautomaat eruit te trekken en naar de oppervlakte te schieten, was overweldigend. Maar uit dit net springen was geen optie.
Ik begon te hyperventileren. Rustig aan. Ademen. Trek je mes eruit en snijd jezelf los . Mijn brein reageerde eindelijk logisch op de situatie. Met mijn enige vrije been reikte ik naar mijn duikmes, dat aan mijn enkel was vastgebonden. Terwijl ik er met mijn vingers tegenaan stootte, drukte ik uiteindelijk op de 'quick release'-knop, voordat ik hem boven mijn hoofd hief en in het net hakte als een personage uit een horrorfilm. Met grote stekende bewegingen slaagde ik erin genoeg net weg te snijden om mijn verwarde aanhangsels los te maken. Het was niet demeest systematische aanpak, maar het was effectief.
Met stukjes uitgesneden net die aan mijn uitrusting hingen, richtte ik mijn aandacht op Carlos. Deze dubbelharde Mozambikaan had zich echter met zijn blote handen een weg naar de vrijheid gescheurd. Met wilde ogen gaven we elkaar een teken: het was tijd om deze duik te beëindigen. De hele scène speelde zich waarschijnlijk in minder dan 30 seconden af, maar het voelde als uren. Het was een kort, angstaanjagend visueel beeld van wat er elke dag met miljoenen en miljoenen zeedieren gebeurt.
Terug aan boord van de veiligheid van onze boot, leek de bemanning zich meer zorgen te maken over de intrigerende haai dan over ons penseel met de dood. De vissers leken bijzonder opgewonden. Muito grande! riepen ze uit - dollartekens in de ogen - wijzend naar de rugvin van de haai. Ze waren minder onder de indruk toen hun gehakte net tevoorschijn kwam.
We reden het stinkende karkas terug naar Tofo om onderzocht te worden door haaienexperts die een (nog stinkendere) autopsie uitvoerden.Het bleek een fossiele haai te zijn, algemeen bekend als een snaggletooth wezelhaai - een bijzonder toepasselijke naam voor de esthetisch uitgedaagde vis.
Om een ​​veelbewogen 24 uur af te sluiten, leerde ik dat ik pas de tweede persoon was die ooit onderwaterbeelden van deze ongelooflijk zeldzame soort had gemaakt. Afrika - nooit een saai moment.
Aaron Gekoski is een avonturier, filmmaker en fotograaf (zowel op het land als onder water). Een voormalig eigenaar van een modellenbureau uit Londen, verliet hij onlangs zijn verwende leven om verhalen te schrijven over de leeuwenjacht in Zimbabwe, het ruimen van zeehonden in Namibië, het ontvinnen van haaien in Mozambique, het vissen op mantaroggen in Indonesië en het stropen van schildpadden in Madagascar. Je kunt zijn avonturen om de andere donderdag volgen op AskMen. Volg zijn avonturen @AaronGekoski .