Dit is de smartelijkste innerlijke pijn, zijn zielepijn. Je kunt de wereld die jou geketend houdt, niet achter je laten. Je kunt niet weggaan bij degenen die een blok aan je been zijn geworden, omdat ze ook alles zijn waar je aan gehecht bent, je bronnen van vreugde. Ze vervullen je ook op een bepaalde manier met trots. Je kunt hen niet verlaten en je kunt evenmin vergeten dat je niet aan deze wereld toebehoort, dat je ergens anders thuishoort want in je dromen vlieg je altijd. Vlieg je naar verafgelegen plaatsen.
Waarom zou iemand schaamte moeten voelen als hij hoopt vrij te worden? Niemand weerhoudt je immers. Je kunt op dit moment al vrij zijn. Maar ja, die gehechtheden… ze hebben zich diep in je vastgezet, ze zijn bijna de kern van je bestaan geworden.
Ze mogen dan wel voor ellende zorgen maar ze bezorgen je ook momenten van vreugde. Ze smeden wel ketenen voor je voeten maar ze bezorgen je ook momenten dat je danst. Het is een vreemde toestand die elk intelligent mens onder ogen moet zien. Hij is geworteld in de aarde en verlangt naar vleugels om zich in de lucht te verheffen. Hij kan niet ongestraft losraken van zijn wortels want de aardbodem is zijn voedingsbron, zijn voedsel. En hij kan ook niet ophouden met dromen over vleugels want dat is zijn geest, zijn eigen ziel, dat is wat hem tot een menselijk wezen maakt.
Geen enkel dier voelt die zielensmart, alle dieren zijn volkomen tevreden zoals ze zijn. De mens is het enige dier dat uit zijn aard ontevreden is. Daar komt ook het gevoel van schaamte vandaan want hij weet: “Ik kan vrij zijn.”
Ik heb altijd een zwak gehad voor een oud verhaal. Een man, een buitengewoon iemand, een strijder voor vrijheid, reisde door de bergen. Hij overnachtte in een karavanserai. Hij keek ervan op in de karavanserai een prachtige papegaai in een gouden kooi aan te treffen, die zonder ophouden ‘Vrijheid! Vrijheid!’ riep. En de karavanserai was zo gelegen dat het woord ‘Vrijheid’ elke keer dat de papegaai het herhaalde, door de bergen en dalen galmde. De man dacht: ik heb heel wat papegaaien gezien en altijd gedacht dat ze wel uit hun kooi bevrijd willen worden…
maar ik ben nooit een papegaai tegengekomen die de hele dag, van de morgen tot de avond als hij slapen gaat, bezig is om vrijheid te vragen.