Pas op latere leeftijd ontdekte Alex dat hij dat hij geen ‘dubbeltje’, maar een ‘kwartje’ is. Het kantelpunt voor hem was zijn deelname aan een gratis talenttraining. Daarbij voelde hij zich door een buurtwerker behandeld als gelijk persoon, waardoor hij zijn levensverhaal durfde te vertellen. Inmiddels houdt hij zich, na zelf deze opleiding gevolgd te hebben, bezig met het opleiden van mensen tot ervaringsdeskundige. Daarbij ziet hij hoe welzijnswerkers en hulpverleners hun uiterste best doen om cliënten te helpen, maar dat dat door een ‘knellend systeem’ wordt bemoeilijkt. Als tip voor hulpverleners vertelt Alex het volgende: ‘Ga als mens naar de mens toe en durf jezelf kwetsbaar op te stellen. Besef ook dat mensen die in armoede leven zichzelf niet zien als arm. Er is weinig, dat klopt, maar zij zijn niet anders gewend. Praten over achterstandswijken en dat soort termen maakt dat mensen zich bevestigd voelen in hun minderwaardigheid. De kunst? Maak echt contact en sluit aan. En besef: uit de armoede komen is een langdurig proces: het is zo verweven met de persoon, dat verander je niet van de een op de andere dag. Vaak zien we ook andere problematiek zoals verslaving, agressie en ook zijn kinderen in armoede kwetsbaarder voor allerlei vormen van misbruik. De mens zien en van daaruit iemand bijstaan om als hij of zij er aan toe is een volgend stapje te zetten, dáár gaat het om.’