Jonathan van het Reve: Iedereen zondig
Iedereen zondig
'Boogerd is een dopingzondaar, maar hoe hypocriet zijn we zelf?' - Malou van Hintum, VK.nl, 6 maart 2013
Er is veel mis in de wereld. Paard wordt als rund verkocht, en veel sporters gebruiken doping. Af en toe komt zo'n misstand boven water. Het eerste wat men dan doet, heel begrijpelijk, is boos worden. Maar al snel, soms nog dezelfde dag, gebeurt er iets wonderlijks: er staan denkers op die het bedrog weliswaar afkeuren, maar de verontwaardigde menigte beschuldigen van naïveteit, en soms zelfs van hypocrisie.
Een typisch voorbeeld is de column van Malou van Hintum die woensdag op de website van De Volkskrant verscheen. Ze schrijft: 'Wat me verbaast aan de berichtgeving over doping, zijn de geschokte reacties erop, niet het gebruik zelf. Wat had je dan gedacht? Dat een mens door enkel boterhammen met kaas of spaghetti carbonara te eten, op topsnelheid een uitputtingsslag als de Tour de France kan voltooien? Kom nou toch.'
Volgens Van Hintum is het dus onmogelijk om zonder doping 'op topsnelheid' de Tour te rijden, en is het naïef om te denken van wel. Maar hoe weet ze dat eigenlijk, en hoe specifiek is deze kennis, die blijkbaar zo klaar als een klontje is? Speelt de hele toptwintig van het klassement vals? De topvijftig? Alle profwielrenners? En weet Van Hintum dan bijvoorbeeld ook hoe snel je maximaal een marathon kunt lopen op vis en groente? Of is dat een naïeve vraag?
Een ander probleem met haar betoog is dat de reacties helemaal niet zo 'geschokt' zijn. Vrijwel niemand is verbaasd dat Boogerd gebruikte, bijna iedereen vermoedde het al. Men is opgewonden omdat het nooit bewézen was, en we nu zeker weten dat hij jarenlang heeft gelogen. De 'geschoktheid' die Van Hintum bestrijdt, die bestaat dus helemaal niet.
Het is zoals met 'slechtheid hoort bij de mens' en 'och, iedereen gaat dood'. Schijnbaar verheven uitspraken, maar ze relativeren iets dat geen enkele rol speelt: mensen rouwen niet omdat ze dachten dat Opa nooit zou sterven, mensen zijn niet boos over paardenvlees omdat ze geloofden dat er geen voedselfraude bestond. Ja, er is veel narigheid, maar dat is geen reden om niks te voelen bij een specifiek geval dat jou raakt.
En dan de hypocrisie. Van Hintum vergelijkt het wielrennen met goedkope vliegvakanties, kiloknallers en smartphones. Ook die kunnen volgens haar niet bestaan zonder misstanden, en ze stelt: 'Hoe hypocriet zijn we zelf?'
Oké, zeuren over de bio-industrie met een plofkip op je bord is inderdaad hypocriet. Maar krappe stallen zijn iets anders dan fraude. Met sport gaat de redenering al helemaal mank: het impliceert dat wij, door te kijken, door te klappen en te mokken bij verlies, de renners geen keus lieten dan doping te nemen! Op Twitter formuleerde Andries Knevel het zo: 'Wij vonden dat ze Alpe d'Huez moesten winnen. We vonden ze de patatgeneratie. Wij vonden ze slappelingen. Zijn we niet allen schuldig?'