Bovendien moest de meester hem van het noodige voorzien. Vgl. Deut. XV 12-18. De bepaling van het zevende jaar was in overeenstemming met het begrip van de sabbatsrust XX 10; Lev. XXV 4; Deut. XV 2. Nergens echter blijkt het, dat het zevende jaar der vrijlating een sabbatjaar (Lev. XXV 1-7) moest zijn.
De grondtekst heeft: ‘Indien hij met zijn lijf (d.i. alleen, zonder vrouw) is ingekomen, met zijn lijf’ enz. Het staat in tegenstelling met hetgeen onmiddellijk volgt.
De grondtekst zegt wederom duidelijker, dat hij dan ‘met zijn lijf’ zal vertrekken. Deze wet steunt op de natuur der dienstbaarheid en veronderstelt, dat de vrouw haar zesjarigen diensttijd nog niet volbracht heeft of dat zij eene uitheemsche, niet-Israëlietische vrouw is. De vrijwaring toch van de altijddurende, de eigenlijke slavernij was een voor de Israëlieten alleen gegeven voorrecht. Wat de verbreking der echtelijke vereeniging ten gevolge dezer verordening aangaat, zij was overeenkomstig de toenmalige zeden en streed niet met den onvolmaakten toestand van het huwelijk in die dagen. Eerst in de Nieuwe Wet van Christus is de huwelijksvereeniging in haar oorspronkelijken staat hersteld en door hare verheffing tot sacrament de volstrekt onverbreekbare vereeniging tusschen éénen man en ééne vrouw geworden.
Dit kon gemakkelijk voorkomen, omdat de staat van dienstbaarheid ten gevolge der wettelijke voorschriften dragelijk en zelfs voor de armen dikwijls verkieslijk was. Vgl. XXIII 12; Lev. XXV 39, 40; Deut. XII 18.