Als kind verkleden wij ons tijdens carnaval met oude kledingstukken uit oma’s tijd. Dit gebeurde onder andere met een lange rok en blouse, met hierover een grote plak (omslagdoek). Omdat dit alles veel te wijd was, werd alles vastgemaakt met een groot aantal veiligheidsspelden. Als hoofddeksel werd een ‘l�sjhood’ (viltenhoed) gebruikt, waaronder de ogen nauwelijks te zien waren.
Als attributen werden hierbij een korfje, een spies (gemaakt van een jonge, rechte scheut van de hazelaar) en een foekepot gebruikt. De foekepot was gemaakt van een varkensblaas die werd opgesneden over de lange zijde en daarna enige tijd tussen wat vochtige doeken werd gelegd om zo de soepelheid van de blaas te verhogen. Vervolgens werd er in het midden van het opengeslagen vel een rietstokje of roggestrostukje bevestigd met behulp van een touwtje. Dit stokje moest glad zijn en mocht niet te snel vocht opnemen. Dit geheel werd dan over de opening van een pot of een glas gespannen. Door het drogen spande het blaasvel zich strak. De foekepot kon nu bespeeld worden door twee vochtige vingers erover heen en weer te bewegen.
Hierdoor ontstond dan een monotoon geluid, dat afhankelijk was van de inhoud en het materiaal van de pot of het glas. Nu alles gereed was kon de trektocht langs de woonhuizen beginnen onder het zingen van het volgende versje:
Na het zingen van dit versje werden we dan meestal beloond met een stukje spek dat op de spies werd geregen, of een ei. Soms kreeg je een cent, vooral daar waar men geen spek of ei had.
Het is jammer dat dit oude gebruik van onze voorouders is verdwenen, vooral omdat het later werd gezien als een vorm van bedelen.