Het jaar was 2002. Vandaag zijn we een schamel decennium verder en zie: de euro heeft geen eenheid gebracht maar juist diepe verdeeldheid. De beloofde welvaart geldt vooral de bonzen en aandeelhouders van multinationale ondernemingen en de banken die natuurlijk ook multinationaal werken. Zoals in Tegenlicht werd gesteld: Duitsland is niet sterk wegens de euro, maar omdat het land superieure spullen maakt. Chinezen willen geen Fiat, maar een BMW.
Jan Modaal heeft een decennium lang ingeleverd en erger is: er staan zware tijden voor de deur waarin linksom of rechtsom de rekening voor neoliberale politiek zal worden gepresenteerd.
De schuldenlast in het zuiden van het continent is torenhoog en naar maatstaven van de waarde die de euro vandaag heeft in geen drie duizend jaar af te lossen, het gezwets van Kees Jan de Jager over deze kwestie ten spijt. Kees Jan nam bijtijds de benen uit het Haagse. Zo gaat het met politici: tegen de tijd dat je ze ter verantwoording wilt roepen, zijn ze vervangen door een andere grapjurk.