Zie je deze jurk? Normaal heb ik maat 38, maar dankzij de coeliakie paste ik met gemak in deze ‘bruidsjurk’ van de P&C maatje 34! Al moest ik de weken tussen de diagnose en de bruiloft wel zorgen dat ik niet te veel aan zou komen…
We vertrokken naar het stadhuis. Tijdens de ceremonie waren meer mensen aanwezig dan we voor de rest van de dag hadden uitgenodigd. En omdat we nog wat tijd over hadden tussen de ceremonie en het volgende onderdeel, gingen we met iedereen naar een terras om de hoek.
Vervolgens liepen we naar het opstappunt van de rondvaartboot. Vanaf de boot lieten we ballonnen op: Voor iedere gast één, plus één voor iedereen die we misten. Twee ballonnen bleven in een boom hangen. Voor mij een mooi teken voor mijn Boris en Sanne.
We hadden geen taart, maar op de boot aten we petitfourtjes van de Hema, die waren destijds nog glutenvrij.
Na de rondvaart liepen we naar Bistro ’t Kannetje, waar we de hele bovenverdieping tot onze beschikking hadden. We borrelden rond de haard en luisterden naar de voordrachten van onze gasten. Daarna aten we aan lange tafels, waarbij ik elke keer een lekker glutenvrij gerecht kreeg. En na een lange, fantastische dag gingen we weer naar huis.
Als ik deze dag nu weer zou moeten organiseren, zou het niet heel veel anders zijn. Weer simpel, leuk, intiem. Maar nu wel volledig glutenvrij! Destijds was ik nog niet gevoelig voor kruisbesmetting, wist ik nog niet precies hoe en wat ik een restaurant moet vragen en dat ik wangen vol kruimels niet moest zoenen.
We zouden niet weer naar Bistro ’t Kannetje gaan. Mijn man (!) heeft daar een tijdje gewerkt en gaf aan dat ze daar geen goede glutenvrije maaltijd kunnen bereiden. Zeker geen glutenvrije maaltijd voor 24 personen.