Precisie-spel komt Escher ten goede | Trouw
Precisie-spel komt Escher ten goede
AMSTERDAM - Het percentage aan muziekwerken van Nederlanders wordt dit seizoen opgedreven door twee nuttige initiatieven: de serie Het Nederlands pianoconcert van Muziekcentrum Vredenburg Utrecht, en de serie Vijf Nederlandse componisten door het Nederlands Kamerorkest.
FRANZ STRAATMAN 14 oktober 1994, 0:00
Moeten er zulke reservaten worden geschapen, of dienen werken van eigen bodem met smaakvolle hand door de gewone abonnementsseries te worden gemengd? Alle composities die woensdagavond in de Beurs van Berlage op het eerste concert voor een royaal honderdkoppig publiek werden gespeeld, zouden zonder probleem hebben gepast in de doorsnee programmering. Voor de combinatie Debussy, Escher en Pijper hoeft niemand bang te zijn.
Legitiemer zijn de volgende avonden: op 4 en 5 november rond Willem Breuker (waarin hijzelf een nieuw werk introduceert en zich omgeeft met Weill, Eisler en Antheil), op 7 en 8 februari rond de achttiende eeuwer Willem de Fesch, op 15 en 16 maart Louis Andriessen (in een pittige combinatie met zijn leerlingen) en tot slot op 12 en 13 mei Julius Röntgen, de Nederlands-Duitse laat-romanticus, met Brahms en Grieg als secondanten.
De serie voltrekt zich onder wisselende leiding. Hartmut Haenchen bleek een ideaal pleitbezorger voor Rudolf Escher en diens leermeester Willem Pijper met het precisie-spel waartoe hij wisselende formaties van het Nederlands Kamerorkest aanzette. De opvallende gerichtheid op Franse muziek bij Nederlandse componisten, uitte zich bij Escher onder meer in een fijnzinnige ensemble-bewerking van 'Zes oude opschriften' van Debussy (vierhandig piano). In zijn concert voor strijkorkest en pauken verwerkte Escher veel Franse beïnvloeding (helderheid, constructie), en combineerde die met een Hollands expressionisme, gehoord de felle thematiek en de dreigende ondertoon van het derde deel. Maar het sterkst vond ik het middendeel (rondo mediterraneo), dat heel goed een zelfstandig concertstuk voor strijkers (de pauk zwijgt) kan zijn. De 'Monoloog' voor solo-fluit wist Leon Berendse levendig en met allerlei kleurschakeringen voor te dragen: woordloze vertelkunst van hoog niveau.