Recensie van Jenny Oreel over Het ministerie van Oplossingen en het veel te volle huis | Hebban.nl
door Jenny Oreel	01 december 2019
Nina, Alfa, Ruben en twee bejaarde dames genaamd Mevrouw Vis en Tirza zijn lid van een geheim genootschap dat als doel heeft onopgemerkt mensen die in problemen zitten te helpen. Het genootschap heet: Het ministerie van oplossingen. Hun hulpacties worden echter contant gedwarsboomd door een ander genootschap, namelijk dat van de
Zilvermannen.
Zo ook in dit derde deel van deze serie. De kinderen proberen in dit deel een problematische verzamelaar te helpen. De man heeft in zijn jongere jaren een octrooi verspeeld aan uitbuiters en is daar na al die jaren nog steeds teneergeslagen door. Er werd niks met zijn uitvinding gedaan. Het werk dat hij eraan besteed heeft lijkt nutteloos. Op het moment dat de kinderen, via zijn zoon, met hem in aanraking komen ligt hij met een gebroken been in het ziekenhuis terwijl zijn zoon met de handen in het haar zit: Hoe krijgt hij het overvolle huis dat vol staat met opgestapelde dozen met van alles en nog wat erin, weer bewoonbaar ?
En dan is daar het Ministerie van oplossingen. Zij steken de handen uit de mouwen om het huis samen met de zoon weer bewoonbaar te maken en weten, zoals altijd, de Zilvermannen uiteindelijk toch te slim af te zijn.
Het boek leest vlot weg omdat de kinderen erin slagen om het huis langzaam aan leger te maken. Het afluistersysteem van de Zilvermannen heb je als lezer al snel door maar het plot is toch niet voorspelbaar en heel spannend. Vanwege dat plot en ook vanwege de vermenging met een bestaand, psychiatrisch probleem , de aandacht voor uitvindingen en octrooi vind ik dit het beste van de drie delen uit deze serie. Ik weet zeker dat veel kinderen die boek geweldig zullen vinden. Het is een spannend verhaal waar je je bovendien goed van gaat voelen.