Zestig minuten Dordrecht bekijken op zo’n 20 meter hoogte is het kijken naar een levend schilderij. Geen twee gebouwen zijn hetzelfde, straten lijken als willekeurige lijnen tussen de bebouwing te lopen. Ontelbare bomen met elk een andere kleur groen, bruin en geel tinten. Auto’s, fietsers en wandelaars die maar blijven komen en gaan. Alles lijkt zo willekeurig wat je op de grond niet beseft.
En dan valt de duisternis in. Verlichting springt aan Eerst reclames, huizen en daarna de straatlantarens. Ik ben goed zichtbaar in de verlichte observatiekamer want steeds meer voorbijgangers gaan zwaaien. Leuk om te zien. En dan gaat de schuifdeur open. Het uur is voorbij. Ik ga straks weer naar buiten richting his, zonder te beseffen hoe de willekeurige opbouw van de stad is.