Wanneer een onzeker meisje in Montagu - een plaatsje even buiten Kaapstad - hakkelend en veel te zacht haar winnende gedicht over tien jaar democratie heeft voorgelezen, springt dichter en jurylid van de scholierenwedstrijd Antjie Krog op. Ze slaat een arm om het meisje heen en leest het vers nogmaals, maar nu duidelijk verstaanbaar. ‘Het meisje was niet overtuigd van haar eigen gedicht, daarom las ze het slecht voor. Ze straalde ook uit dat ze vreesde dat ze de prijs alleen maar had gewonnen omdat wij als jury liever een kleurling lieten winnen dan een blanke, terwijl dat helemaal niet waar was. Ze had gewoon een mooi gedicht geschreven met een duidelijke eigen toon en ik vond het belangrijk dat iedereen kon horen dat het een goed gedicht was,’ legt Krog achteraf uit.