Boris als Verpleegkundig Specialist in tijden van Corona - Elise Joanne
Als wij op vrijdagavond vermoeid en voldaan op de bank ploffen om Bed & Breakfast te kijken (zeg nou zelf, dat is toch het toppunt van Nederlandse kneuterigheid?) lukt het mij normaal best goed om de relaxmodus in te schakelen. Maar elke keer als er in een televisieprogramma nu handen worden geschud of geknuffeld wordt gaan bij mij alle alarmbellen af. "NEE! NIET DOEN! BESMETTINGSGEVAAR!". En helemáál als er nog lekker amicaal drie zoenen worden uitgedeeld. Nu ben ik er niet rouwig om dat we daar vanaf zijn, ik heb nooit goed begrepen bij wie je dat nou wel of niet moest doen. En het voorkomt een heleboel ongemakkelijke situaties.
De social awkwardness even daar gelaten, die alarmbellen hè. Zal dat ooit weggaan? Zullen we ooit weer zonder aarzeling elkaar de hand schudden of (oké, alleen bij mijn binnenste cirkel dan) drie zoenen geven? Of zullen Fos en Hazel mij vol verbazing aankijken als ik hen over tien jaar vertel hoe wij voor 2020 met elkaar omgingen?
De meesten van jullie weten dat ik in de ouderenzorg werk. En op 1 april, te midden van de crisis, ben ik gewisseld van baan. Voor de crisis had ik besloten om in het verpleeghuis te gaan werken. Na zeven jaar in de wijkverpleging heb ik hier met een dubbel gevoel afscheid van genomen. Toen de crisis losbrak en alle verpleeghuizen op slot gingen voelde ik de spanning bij mijzelf toenemen. Hoe zal het zijn als ik straks ga starten? En voel ik mij daar prettig bij? Als professional heb ik een verantwoordelijkheid naar mijn patiënten. Maar als vader en echtgenoot heb ik een verantwoordelijkheid naar mijn gezin. Ik bemerkte dat Elise hier ook wel mee zat en daar hebben we over gepraat. Gelukkig begrijpt ze mijn plichtsbesef en vertrouwt ze mij.
Op mijn eerste werkdag kwam ik binnen en werd mij verteld dat ik twee COVID units onder mijn hoede zou krijgen. "Oké… *slik*". Dat is niet niks. Ik ben gewoon maar begonnen en met een fantastisch team naast mij sprintte ik uit de startblokken. Als medisch behandelaar had ik het voordeel dat ik niet constant op de afdeling hoefde te zijn. Vol ontzag en met het grootste respect zag ik mijn collega's op de afdelingen in schorten, mondkapjes en brillen de zorg verlenen aan soms doodzieke mensen. De eerste keer dat ik mij in beschermende kleding hees ging er een soort onbestemde spanning door mij heen. Wat tref ik aan? Kan ik dit wel? Na anderhalve week heb ik 's avonds, nadat Elise naar bed was, even een potje zitten janken. Niks ernstigs, het kwam er gewoon even uit. Het moest er even uit. Gelukkig ben ik koning in relativeren en helpt mij dat goed in mijn werk, en daarbuiten.
Terwijl ik dit schrijf hoor ik Elise denken: "Ja, maar wat voelde je dan, schrijf dat dan op. Ik denk dat men het graag zou willen horen.". Oké, oké vooruit dan! Het voelde heel overweldigend. De onbekendheid en grilligheid van dit virus kon ik moeilijk vangen in mijn hoofd. Zoiets had ik nog nooit eerder meegemaakt en gaf iets ontzagwekkends en dat overviel mij. Lijden, pijn en dood kan ik goed mee omgaan. Maar wel in de context dat er vaak een behandeling of verklaring voor is. En dit doorbrak al mijn denkkaders en brengt je eigen basis van kennis en kunde uit balans. Anderzijds gaf het ook onzekerheid over de toekomst, en met name die van mijn kinderen. Hoe ziet de wereld er straks uit? Is het een signaal dat we dingen écht anders moeten gaan doen? Hopelijk kijken Fos en Hazel dan ook vol verbazing terug hoe wij voor 2020 met onze aarde om gingen.
Gelukkig zijn er veel patiënten met ontslag gegaan maar ik heb met eigen ogen kunnen zien welke (blijvende) schade het virus kan aanrichten. Soms met de dood tot gevolg.
Nu heb ik gelukkig al een week of twee geen COVID patiënten meer gezien en dat geeft tijd en ruimte om terug te kijken.
Als vader en man heb ik er best moeite mee gehad om mijn aandacht te verdelen. Sowieso is het beginnen met een nieuwe baan altijd wennen en kost dat energie. In mijn geval voelde dat dubbel zo zwaar vanwege de crisis. De weekenden en avonden had ik nodig om bij te tanken en alles te verwerken. Gelukkig bieden twee van die belhamels goede afleiding en dat helpt. En Elise was heel blij als ik thuis was zodat ik haar even kon aflossen na wéér een dag mama/juf/politie/clown/boksbal te zijn geweest.
Als ik dan uit mijn werk kwam tegen half zes en Elise stond te koken met onweer op haar gezicht wachtte ik toch maar even met de vraag: "Hé schat, hoe was je dag…?". Waar je misschien zou denken dat Elise degene is die niet vooraan stond toen het geduld werd uitgedeeld, moet ik toegeven dat ik het toch tegen haar af leg. Het was soms echt lekker om te mogen werken en niet nóg een dag thuis te moeten zitten met twee kinderen. Mijn werk was het enige constante in die tijd, waar alle andere routines en ritmes wegvielen, en dat hielp mij om het thuis beter uit te houden. Ik heb groots respect voor thuisblijfmoeders (of -vaders), geen idee hoe zij het volhouden. Ik vind de benaming 'thuisblijf-' wel wat vreemd overigens, alsof je dan nooit de deur uitkomt (hoewel dat tijdens de quarantaine dan weer wel treffend was).
Ik schrijf dit nu op omdat het mij helpt (soort van verwerking?) en jullie het mogelijk interessant of herkenbaar vinden. Mijn inschatting is dat redelijk wat lezers en volgers van Elise in de zorg werken (want tja, vrouwen zijn toch vaak degene die sterk genoeg zijn om dat werk te kunnen doen). Ik schrijf het niet op om te insinueren dat wij het zwaarder hebben gehad of dat ik jullie medelijden wil, au contraire! Daar wordt niemand beter van. Het is voor mij belangrijk dat we, nu de spreekwoordelijke brand redelijk geblust is, leren van deze uitzonderlijke situatie. We denderen alweer voort richting de zomervakantie die we allemaal hard verdiend hebben. Maar we kunnen niet vanaf september alles achter ons laten en doen alsof er niks gebeurd is. Nu wil ik niet als een pessimist overkomen want dat ben ik niet. Ik ben voorzichtig hoopvol (niet te verwarren met optimistisch) dat we met zijn allen hier een goede weg in gaan vinden. Zodat ik straks in 2040 tegen Fos en Hazel kan vertellen over de ommekeer in 2020: "Het begon allemaal met een virus uit China. Daarna veranderde de wereld compleet…".
Zoals jullie van mij gewend zijn wil ik graag weer afsluiten met een mooie songtekst die mijn gevoel goed samenvat. Deze keer van Jackson Browne, die dit liedje al had geschreven en vanwege de crisis eerder heeft uitgebracht.
« Trrrring, wie staat daar voor de deur? Hallo, hallo?
Bijzondere verhalen #18 – Marianne was tijdelijk onvruchtbaar door een hypofysetumor »
15 comments on "Boris als Verpleegkundig Specialist in tijden van Corona"
Wat mooi om jouw ervaring hierover te lezen. Wat moet het voor jou lastig zijn geweest om er echt in te staan, terwijl het voor velen zo'n surrealistisch virus is. Ik hoop dat je gelijkt hebt dat de wereld anders zal zijn, maar als ik zie hoe snel mensen alweer vervallen in gewoon gedrag, ben ik bang dat het niet gaat lukken.
Heel veel succes en sterkte Boris, in je prachtige werk!
Ik heb ook het ea gemerkt omdat ik in de zorg zit maar dan aan de andere kant. Woon begeleid zelfstandig. En werk op een sociale werkvoorziening. Heb ook ervaren in de thuissituatie dat t allemaal net ff anders is dan dat t was. En op de werkvoorziening is t ook ff anders. Na 6 weken sluiting. Even wennen maar nu gaat t opzich wel goed. Als iedereen zich aan de regels houd want dat word ook minder. En dat zorgt er voor dat ik nergens kom.
Wow, wat een mooi stukje. Ik heb veel respect voor mensen die in de zorg werken. Ik zou dit écht niet kunnen (ik werk zelf in de kinderopvang, ook iets waar niet iedereen van "droomt" hihi).
Complimenten aan Boris!
Mooi geschreven Boris. Ik heb de maand april ook op een covid-19 cohort afdeling gewerkt in een verpleeghuis als verpleegkundige. En damm wat was dat heftig… Zo veel verdriet, mensen vechtend voor hun leven, happend naar adem, familie die buiten de deur afscheid moeten nemen, soms alleen maar contact doormiddel van video bellen… Dit is iets wat wij nooit meer gaan vergeten, wat er ook gebeurt!
Fijn dat je je verhaal wou delen met ons!
Prachtig geschreven Boris, en jawel een paar tranen gelaten. Dank je wel voor het mooie schrijven. En het delen hoe jij het hebt ervaren en wat het met jou heeft gedaan.
Dank dank dank Boris!
Lieve Boris, ontzettend trots op je. Je hebt het toch maar "even" gedaan. Je verhaal gelezen met tranen in mijn ogen. Je kunt het. XX
Wat schrijf je dit toch weer prachtig! De emotie is voelbaar in elk woord.
Super goed stuk en zeker herkenbaar! Ik had soms wel wat meer 'thuisblijf' moeder willen zijn ipv zoveel werken in de zorg maar ook hier keert de rust terug. (werk overigens met zieke kinderen dus niet op die manier in aanraking geweest met Covid19 maar alle voorzorgsmaatregelen waren pittig). Succes verder in je nieuwe job en ook alvast een fijne vakantie.
Wat kun je mooi schrijven, prachtig!
Bedankt voor je verhaal Boris. Zo herkenbaar wat je schrijft. Ik werk in de VG als gedragswetenschapper in Limburg. Het was best pittig hier in het zuiden met besmetting en en sterfgevallen. Het in lock down gaan voor psychisch kwetsbare met een verstandelijke beperking was niet te bevatten. Suicidepogingen en enorm veel agressief waren naast de Angst voor het virus aan de orde.
De eerste weken moest ik ook tranen laten. Mijn man bleef thuis voor de kinderen want we wilden geen risico nemen voor mijn clienten en zijn zieke moeder voor die we wel wat extra zorg hebben geboden. Ik vond het bewonderenswaardig hoe mijn man dit heeft gedaan om mij de rug vrij te houden. We dachten in het begin nog wel hoe romantisch het is om zoveel tijd samen als gezin door te brengen…
Mijn man heeft mij ook gezegd dat ik gewoon een dag boek moet bij houden om het van me af te schrijven.
De alarmbellen of corona spoken blijven hier wel ook nog aanwezig.
Petje af Boris
Wat een goed en mooi stuk Boris, dankjewel. Echt enorm goed geschreven. Ik was erg benieuwd naar je ervaringen en ben dan ook blij verrast met je stuk. Groot respect voor jou en ieder ander in de zorg!
Prachtig geschreven. Kippenvel. Zelf werk ik in een verpleeghuis met dementerende ouderen. Zo moeilijk om te zien dat er geen bezoek mocht komen, bewoners die het niet snappen als familie voor het raam staan. Dat de bewoner mij vragend aankijkt waarom ze niet binnen komen. Videobellen is voor ons herkenbaar maar voor de kwetsbare ouderen niet. Hopen dat alles langzaam aan weer beter word.