'Mijn man pleegde zelfmoord, en ik had niet door hoe slecht het ging' | RTL Nieuws
Nog nooit zoveel zelfmoorden
'Mijn man pleegde zelfmoord, en ik had niet door hoe slecht het ging'
08 december 2014 17:52 Aangepast: 09 september 2015 17:43
Beeld © © Screenshot RTL Nieuws
De man van José Muis pleegde zelfmoord nadat hij zijn baan had verloren. José bleef achter met haar drie kinderen. Anderen zagen wel dat het slecht met hem ging, maar zij niet. "Ik wist niet dat hij slecht sliep. En ik lag naast hem."
"Hij heeft nooit depressief op de bank gezeten. Peter was een hele grappige en extroverte man"
Achteraf waren er wel signalen, vertelt José. Maar toen de 56-jarige Peter met zelfmoordgedachten worstelde, had de familie dat niet door. "We zagen wel dat Peter zich niet goed voelde, dat hij zichzelf niet was. Maar hij was altijd veel bezig, heel druk. Hij heeft nooit depressief op de bank gezeten. Peter was een hele grappige en extraverte man. Een echte netwerker die altijd contact had met mensen."
Peter liet twee afscheidsbrieven achter. In allebei beschreef hij hoe het verlies van zijn baan als hulpverlener hem tot zijn daad had gedreven. Zijn werk gaf Peter structuur. "Hij schrijft in zijn afscheidsbrieven dat hij zelf niet had gedacht dat het verlies van die structuur hem zo in de put zou drijven."
Terwijl de familie niet doorhad hoe slecht het met Peter ging, hadden mensen in zijn omgeving dat wel. Dat ontdekte José toen ze na de dood van haar man met mensen uit zijn omgeving sprak. Ze hoopte zo te achterhalen wat zij gemist had, waar het mis was gegaan met haar man.
José vertelt dat ze een vrouw sprak die veel contact met Peter had gehad: "Ze vertelde me dat ze zich kon herinneren dat Peter tegen haar zei dat hij zo slecht sliep. En dat ze daar overheen hadden gepraat en het weer over hunzelf hadden gehad, zoals ze dat altijd deden met Peter. Dat herkende ik zo. Maar ik vind het heel bijzonder dat hij haar heeft verteld dat hij zo slecht sliep. Ik wist dat niet, en ik lag naast hem."
"We zagen wel dat zijn ogen niet meer lachten, maar we dachten dat hij gewoon tijd nodig had om te herstellen"
"Je kunt het niet zien als partner, maar je vindt het zo stom van jezelf dat je het niet hebt gezien. We zagen wel dat zijn ogen niet meer lachten, maar we dachten dat dat kwam omdat hij zijn baan kwijt was, dat hij gewoon tijd nodig had om te herstellen. Wij zagen niet hoe ernstig het was. Iemand zei dat Peter een zware burn-out heeft gehad die niet opgemerkt is en toen in een depressie is geschoten. Ik dacht ja dat klopt."
Toch heeft niemand Peter aangesproken over hoe slecht het met hem ging. "Ik denk echt dat het hem zou hebben geholpen als ze dat hadden gedaan. Als ze hem hadden gevraagd of hij met die gedachte speelde. Al weet je dat natuurlijk niet zeker." Toen Peter - op aandringen van José - hulp zocht, was het al te laat.
Hij was een hele goede hulpverlener, maar daardoor kon hij niet echt meer cliënt zijn, zegt José. "Eén van de hulpverleners die hij heeft bezocht, zei tegen mij dat hij direct op de stoel van de hulpverlener ging zitten." Over zijn eigen problemen praten, lukte hem daardoor niet.
In het begin nam José het zichzelf erg kwalijk dat ze niets door had gehad. "Ik had heel sterk het gevoel: hadden we maar wat kunnen doen. Maar nu heb ik dat veel minder. Ik weet nu dat het echt zijn beslissing is geweest om dit te doen."