Verbitterd en zacht | Column | Yarden
Verbitterd en zacht
Column 'Verbitterd en zacht' van Yarden uitvaartverzorger Eelke Lap.
Ik vertrok naar een mevrouw op een boerderij van wie de echtgenoot was overleden. Ze woonden daar samen met hun vrijgezelle dochter. Het woonhuis leek hermetisch afgesloten. Werkelijk voor elk raam hing een zwaar en donker gordijn. Het werd mij al snel duidelijk dat deze vrouw en de dochter geen enkel contact hebben met het dorp en de omgeving.
Ze waren, zoals ze mij vertelden, 'buitengesloten' en hadden ook geen enkele behoefte meer contacten te hebben of nieuwe contacten te maken. De enige contacten die ze hadden waren met leveranciers voor de boerderij.
Tijdens het gesprek werd aangegeven dat haar man moest worden begraven in besloten kring. Geen dienst. Vanuit huis rechtstreeks naar de begraafplaats en dan weer naar huis.
Ze hadden slechts één grote wens. Er was een graf waar hun zoontje, 40 jaar geleden, was begraven. Moeder en dochter wilden heel graag dat het zoontje werd herbegraven bij haar man in het graf. Dit is na overleg met de begraafplaats ook op deze manier geregeld.
's Avonds dacht ik aan het 1e gesprek met haar die dag. Het zat mij niet helemaal lekker. De volgende dag bij de controle tijdens de thuisopbaring trok ik de stoute schoenen aan en vroeg aan haar 'bent u verbitterd?' Ze keek me even aan en zei 'tot op het bot!'. We namen plaats aan de eettafel en ze vertelde mij haar levensverhaal.
De volgende dag tijdens de controle zag ik onder de kist iets bewegen. Ik bukte en zag een pasgeboren lammetje die daar heerlijk lag te slapen. Verbaasd en vragend keek ik naar de weduwe en zag haar verbitterde blik verdwijnen.
In haar ogen verscheen een glans en ze vertelde met een warme stem dat het lammetje was verstoten door de moeder en dat ze samen met haar dochter het beestje 5x per dag een flesje melk gaven om op deze manier het diertje in leven te houden.