Van de Beenbreuken. 77*
uitrekkingen hebben meermalen de hevigste toevallen hervoortgebracht. — Dan voorondersteld zynde, dat de uitrekking gefchieden moet, laat men door twee helpers, die het deel , zo als boven gezegt is , zo onder als boven de breuk gevat hebben met gelyke krachten de uitrekking, verrichten, zo ver als nodig is, om de gebrokene eindens gemaklyk tegen den ander te kunnen plaatfen. — Na dusdanige gepaste uitrekking word het deel regts en links bewogen, ten einde de gebrookene stukken hunne natuurlyke plaatsing zouden innemen, en zulks word door de handen des Heelmeesters verder bestuurd en geholpen. — Deze bewerking wel geflaagt zynde, word de Lyder eenige uuren daar na geen pyn meer gewaar.
Onze tweede aanmerking is, om het herstelde deel in dien ftaat te bewaaren, en waar toe, myns oordeels, het vselhoofdig verband beter, dan de bekende gewoone omzwagteling, dienstig is. — Het veelhoofdig verband word dus vervaardigd: men neeme 10 a 12 stroken linnen, van omtrent twee duimen breed, in de lengte van tien tot twintig duimen vermeerderende, en een halven duim over elkander leggende. — Deeze stroken moeten door een reep linnen aan de buitenzyde aan den ander gehegt zyn, zo dat de breedte van het verband gelyk zy aan de lengte van het been.
Wanneer men zich van dit verband bediend, word het zelve, op een kusfen uitgebreid, onder het been gelegt, en vervolgens met eenig
Haaff, G. ten, "Verhandeling over de voornaamste kwetzuuren, die den scheeps-heelmeesteren op 'slands schepen van oorlog kunnen voorkomen [...] mitsgaders over het niet of al afzetten der leden.". Arrenberg, Reinier Rotterdam, 1753-1791, 1781. Geraadpleegd op Delpher op 25-02-2021, http://resolver.kb.nl/resolve?urn=dpo:10444:mpeg21:0004