5.260.320 - NRC
,,Ik moet naar school.''
,,Niet weer beginnen, hè?''
Angelique Kapanga staat pal voor de buitendeur. Tanga mag nog niet weg. Tanga moet eerst opruimen. De plastic poppen op de grond, en de duplo die peuters in twee kinderwagens hebben gemikt. Tanga grist twee flessen melk van de grond en knalt de deur dicht: ,,En nu ga ik lekker weg bij jou.''
Angelique Kapanga (48) is in Soest de lieveling van de vluchtelingenwereld. Spontaan, enthousiast en vaak in voor een klusje. 's Middags werkt ze als vrijwilliger in een verzorgingshuis – theeschenken, was vouwen, afwassen, en wandelen. 's Morgens verzorgt ze baby's en peuters in het keetje van VluchtelingenWerk. ,,Bejaarden en kinderen maak je zo makkelijk vrolijk'', zegt ze in Frans Nederlands. ,,Dan blijft mijn hoofd ook gezellig doordraaien.''
Dat was wel anders toen ze op 23 september 1994 met haar tweeling uit Congo arriveerde. Ze kwam haar man achterna, die sinds 1988 in Nederland woonde en nog geen gulden had opgestuurd. Al snel besloten ze gescheiden verder te leven. En de asielaanvraag werd in april 1997 afgewezen. Een advocaat probeert het nog een keer. In afwachting daarvan woont Angelique Kapanga in een stacaravan met een stapelbed voor de tweeling en een kachel van de protestantse kerk.
Af en toe is Angelique verdrietig en wordt ze te snel boos op Tanga en Bianca. Maar dat gebeurt steeds minder. Met hulp van God en ,,veel lieve mensen'': Cisca uit het bejaardenhuis, Moeder Ellie van de kerk. Afgelopen zomer heeft Ellie (,,zij is al 73!'') haar meegenomen naar Friesland. Ze wandelden tot haar schoenen sopten en de blaren op haar hielen stonden. ,,Ellie vroeg: wat wil je liever, eten in een restaurant of nieuwe schoenen? Toen kocht de schat een paar Salamanders voor me. Voor wel 98 euro!''
Tanga: ,,Eerst woonden we bij haar.''
Angelique: ,,Ellie gaat ook helpen als we worden uitgezet. Tien jaar Nederland is te veel om terug te gaan.''