© 2001 Filip Naudts /GUARDA LA FOTOGRAFIA
(uitsnit)
Antje de Boeck (1964)
De Monique van de Ven van de Belgische film. Of misschien wel de Renée Soutendijk. De vergelijkingen gaan op veel punten mank, maar het zegt iets over de populariteit van Antje de Boeck bij onze zuiderburen. De film Manneken Pis betekende haar doorbraak. Het ook op de Nederlandse televisie uitgezonden Stille Waters is een bevestiging van haar talent.
"Ze had vooral als Jana Meyer in Stille Waters indruk op me gemaakt. Vreemd dat ik toch nog eens goed moest kijken bij binnenkomst in het Antwerps kunstenaarscafé; ik herkende haar nauwelijks. Het is misschien wel tekenend voor haar. Bescheiden als ze is, ontbreekt het haar duidelijk aan sterallures.
Antje verhaalt in Doodspraak onder andere over angsten bij het hebben van kinderen, tot welke paniek dat soms kan leiden. Maar ze gebruikt in haar werk geen eigen ervaringen als ze grote emoties als bijvoorbeeld doodsverdriet moet uitbeelden. Dat zou haar juist belemmeren. Ze bereidt zich zeer goed voor, neemt situaties in zich op en kooit dan al deze ervaringen om op het juiste moment alles te geven. Dan komt het vanzelf.
Het was een hartelijk gesprek, waarvoor ze zich níet hoefde voor te bereiden. Het interview zou namelijk een spontaan karakter krijgen. En dat kreeg het. Borrelend in het café, vergat ik na afloop de rekening te betalen, haar verbaasd achterlatend..."