Het zwaard van Damocles: dwangsom opgelegd en dan? | Janssen & Janssen
In het Jeca Arrest uit 2002 heeft het BenGeh duidelijk beslist dat een dwangsom slecht na betekening kan verbeuren, ook al neemt de rechter in zijn vonnis een datum op gerekend vanaf de uitspraak. De rechterlijke macht heeft duidelijk niet van deze uitspraak geleerd want nog steeds worden vonnissen gewezen waarin de dwangsom aan de uitspraakdatum is gelinkt.
In een recente uitspraak werd een bijzonder verweer gevoerd:
Voor de uiteindelijke executie is een bevel tot nakoming wel vereist, maar het hangt wel van de beslagsoort af.
Betekening mag niet plaatsvinden aan het adres van de raadsman van de wederpartij. Art. 79 lid Rv stelt heel duidelijk dat woonplaatskeuze eindigt bij de uitspraak. Het Hof Arnhem heeft een tiental jaren geleden meerdere arresten gewezen waarbij dit punt telkens weer aan de orde kwam. Aandacht verdient de zaak waarbij de veroordeelde na de nietige betekening contact zocht met de eiser: het Hof oordeelde terecht dat daardoor de nietigheid was geheeld en dwangsommen verbeurd. In dit arrest had de executant pech.
Het ene vonnis is trouwens het andere niet. Het Hof Den Bosch besliste op 13 april 2010 dat bij arbitrale vonnissen een dwangsom pas kan worden verbeurd na exequaturverlening:
Dwangsommen kunnen worden opgelegd aan iemand die buiten Nederland woont en daar geëxecuteerd. Het Hof Den Bosch besliste op 20 december 2016 dat voor de verbeurte geen exequatur nodig is voor het land waar de schuldenaar woont/gevestigd is. Voor verbeurte is immers enkel betekening vereist. Tenuitvoerlegging van verbeurde dwangsommen over de landsgrens valt onder art. 55 Brussel I Bis-Vo van 2015: een dwangsom kan pas in een derde land worden geëxecuteerd na een hernieuwde procedure waarbij de verbeurte is vastgesteld. Daarbij verdient aantekening dat de executie van dwangsommen die verbeurd zijn op basis van het omgangsrecht onder Brussel II Bis vallen, niet onder Brussel I Bis-Vo.