nederlandse taal | Hendrik-Jan de blogman
Categoriearchief: nederlandse taal
nederlandse taal, taal
Proactief coachen met lef
3 september 2010 Hendrik-Jan	1 reactie
Lachen met lef, Proactief coachen in woord en beeld. Wat staat er in godsnaam in dit boek? Managementboeken hebben nogal snel de neiging zich in vaagheden uit te drukken met de intentie om een waarheid als een koe te verkopen.
Vanmorgen liep ik langs de etalage van een boekwinkel en ik zag dit boek liggen. Een typisch voorbeeld voor de verkiezing van de vaagste taal van 2010. Op de website van http://vaagtaal.nl kun je meedoen aan de verkiezing. Woorden als proactief en uitdrukkingen als 'je ding doen', 'een stukje naar de klant toe' en iemand 'triggeren'. Het is managementtaal. Voor je het weet praat je ook zo, maar niemand weet waar je het over hebt.
Proactief coachen bijvoorbeeld, volgens mij is dit een contradictio in terminus. Het woord 'proactief' is dit al. Want hoe kun je al actief zijn voor je actief wordt? Het woord is vooral bekend geworden sinds Covey zijn 7 eigenschappen voor de manager formuleerde. 'Wees proactief', is een eigenschap en drukt uit dat je bij je werk moet meedenken en dit actief moet gebruiken bij je werk. Als je bijvoorbeeld ontdekt dat het handiger is om de koffie op een dienblad mee te nemen in plaats van eindeloos heen en weer te lopen tussen koffieautomaat en de bureaus van je collega's. Zoiets hoef je niet te overleggen, maar doe je gewoon in mijn beleving. Werken heet dat, daar word je voor betaald. Als je proactief koffie haalt, dan doe je dat dus op een dienblad.
Op zich is er niks mis met managementtaal, wel met het te pas te onpas gebruiken ervan. Ook als het niks met het onderwerp te maken heeft. Daarom ben ik zo gek op http://vaagtaal.nl. Bekijk als je de site bezoekt ook even naar de sollicitatiebrieven. Dit gedeelte van de site zit boordevol met holle frasen zoals 'de duizendpoot', de '9 tot 5 mentaliteit' die niet gewenst wordt en ook hier wordt proactiviteit als competentie heel veel gevraagd.
muziek, nederlandse literatuur, nederlandse taal, poezie, reizigers, trein, treinreis, treinreizigers
25 juni 2009 Hendrik-Jan	Een reactie plaatsen
Schel schalde een beat door de trein. De warmte blies naar binnen door het raampje. 'We kunnen nog niet vertrekken vanwege een gebrek aan personeel', was net omgeroepen.
Mijn mobiel internet vertelde dat in Londense metro's Goethe en Sartre wordt voorgedragen. Het zou allemaal een stuk interessanter worden. Nederlandse treingedichten zijn er genoeg. Geen groter genoegen dan het voordragen van 'Aan Rika' van Piet Paaltjens:
De vrouw tegenover vroeg het zich niet af. 'Meneer, wilt u uw muziek wat zachter zetten.' De man met een streepjesoverhemd schrok op uit zijn luisteren. En trok de oortjes uit zijn oren. De schelle dreun bleef. De man schuin tegenover hem werd aangetikt. Hij trok ook zijn oortjes eruit en liet ze eruit. De man met het streepjesoverhemd deed de oortjes weer in en de beat was weer terug.
Ergens klonk een luide klank. Het hield even plotseling op als dat het begonnen was. 'Ja, met mij. Waar ik ben', liet een vrouwenstem volgen. 'Nee, hij staat nog stil. Er is geen personeel. Wacht… De deuren gaan dicht. Hij vertrekt. Ja, ik ben om zeven uur thuis.'
Ik keek dromerig weg en zag het perron wegglijden. Het hels geratel en gestamp van de oortjes werd overgenomen door het gesuis dat de lucht in het bedompte rijtuig weer wat in beweging bracht.