Saïdjah's buffel, voortgedreven door eigen vaart, schoot enige sprongen voorbij de plek waar zijn kleine meester de dood wachtte. Maar door eigen vaart alleen, en niet door eigen wil, was het dier verder gegaan dan Saïdjah. Want nauwelijks had het zijn vaart bedwongen, of het keerde terug, zette zijn lomp lijf op zijn lompe poten als een dak over het kind, en keerde zijn gehoornde kop naar de tijger. Deze sprong, maar hij sprong voor 't laatst. De buffel ving hem op zijn horens, en verloor slechts wat vlees dat de tijger hem uitsloeg aan de hals. De aanvaller lag daar met opgenscheurde buik, en Saïdjah was gered. Zeker was er geluk geweest in de kruin van die buffel!