Curtis Harding : liverecensie op KindaMuzik
U vraagt, Harding draait.
24 februari 2015, Paradiso, Amsterdam
Publicatiedatum: 27 februari 2015
Nieuwkomer Curtis Harding was met zijn album Soul Power een van de grote beloftes van 2014. Met zo'n plaat, die zijn titel eer aandoet, is het logisch dat een uitverkocht Paradiso staat te trappelen voor een avond werkelijke soulkracht.
Met luid gejuich ontvangt het hoopvolle publiek de talentvolle zanger en zijn band. Terwijl Harding in alle rust zijn gitaar afstemt, vullen de andere muzikanten de tijd met een soort jamsessie. Veelbelovend, want bij soul hoort improvisatie. Dat is een feest, dat is dansen. Als de frontman klaar is, stopt het jammen zo spontaan als het begon. Dat deze inzet de rest van de show typeert, wordt al na drie nummers duidelijk. Het gaat van: spelen; stop; volgend nummer; stop. Harding draait de nummers af zonder af te wijken van de originelen. Zonde, want deze kennen we wel.
Om de boel toch wat op te leuken en uit te rekken, voegt de soulbelofte wat klassiekers toe aan het repertoire. Van 'California Dreaming' tot 'Ain't no Sunshine'. Een vlaag van aangename herkenning - en welkome afwisseling - golft door het tot dusverre vrij passieve publiek. Na krap drie kwartier verlaat Harding het podium, de nummers zijn tenslotte op. Als hij vijf minuten later terugkomt, lijkt het wel alsof de coach van het stel een peptalk van Braveheartachtige proporties heeft gegeven. Er is peper toegevoegd en de langverwachte improvisatie is aan. Men schudt hoofden en voorzichtig de heupen bij de individuele solo's van de bandleden en de nummers van zijn andere project Night Sun. Zo wordt de 'u vraagt, wij draaien'-show er toch nog een met een minimale twist.
Dat Curtis Harding een geweldig talent is, maakt hij duidelijk met zijn muziek en soulvolle stem. Dat hij nog even moet groeien in performance blijkt uit het gebrekkige contact met het publiek en een weinig spannend optreden. Gelukkig valt daaraan te werken. We komen graag over een jaartje terug.