Wanneer het einde van de oorlog nabij is en de Russen op het punt staan Auschwitz binnen te vallen, breekt bij de Duitsers paniek uit. Het totale kamp wordt geëvacueerd; mensen worden neergeschoten of gedeporteerd naar andere kampen. Lale en Gita moeten gedwongen afscheid van elkaar nemen wanneer Gita op dodenmars wordt gestuurd met de andere vrouwen van haar blok. Diezelfde avond wordt Lale gedwongen in een treinwagon te stappen om overgebracht te worden naar een kamp in Wenen.
Binnen twee dagen heb ik dit boek uitgelezen; ik kon het namelijk niet meer wegleggen. Wauw. In tijden heb ik niet zo'n prachtig en indrukwekkend verhaal gelezen. Dit is absoluut een verhaal dat je bij zal blijven.
Heather Morris heeft op een uitzonderlijke manier het imposante levens- en liefdesverhaal van twee zeer bijzondere mensen weten vast te leggen op papier. Met een vlotte pen weet zij heftige emoties op te roepen bij de lezer, vaak confronterend. Je kunt de onvoorwaardelijke liefde van Lale en Gita voelen. Ook het geloof in een nieuwe toekomst met een betere wereld is dusdanig sterk omschreven dat je met hen de hoop gaat koesteren. Waanzinnige complimenten voor de schrijfster voor de manier waarop ze het verhaal van iemand anders waarheidsgetrouw heeft weten te noteren zonder (en ik quote Lale zelf) 'persoonlijke bagage door het verhaal te laten lopen'.
De epiloog, de aanvullende informatie, het nawoord van Gary en het dankwoord van de auteur zorgen ervoor dat de lezer het verhaal nóg dieper in zijn hart sluit. Een mooie toevoeging en zeker de moeite waard om ook nog even te lezen.
Graag sluit ik af met het levensmotto van Lale, een ogenschijnlijk eenvoudige opmerking die mij zo intens raakte: 'Als je 's ochtends wakker wordt, is het een goede dag.'