Jun-Do's toch aardig trieste – eerlijk is eerlijk – avontuur laat de lezer voortsnellen over de bijna vijfhonderd bladzijden. Wat begint in een wezenkamp, waar de jonge Jun-Do mag proeven aan de macht over anderen, lijdt naar eerst de donkere gangen onder de gedemilitariseerde zone tussen Noord- en Zuid-Korea. De gevechten in het duister zullen tekenend zijn voor de rest van het boek, en dus zijn leven: altijd behoedzaam zijn, vechtend tegen een schimmige entiteit.
Pak Jun-Do klimt gestaag op de ladder van de macht, maar zal altijd niet meer blijven dan een enkel radertje in de machinerie van de echte macht: de propaganda. De Noord-Koreaanse propagandamachine manipuleert, verzint, en maakt de waarheid, en vindt haar kracht in de eeuwige aanwezigheid in de levens van haar volk. En dan kan het zover komen dat in het slot van de roman een van de honger stervend volk uitzinnig staat te juichen bij een voedselhulpactie van de Geliefde Leider voor die arme Amerikanen.
Toch is het beeld dat Johnson schetst niet enkel absurd, maar ook breed (door een uitmuntende research). Maar Noord-Korea is nu eenmaal een land waar het absurde waarheid is, en vice versa. Dus wat anders valt te verwachten van een land waar de leider elf hole-in-ones slaat tijdens een golftoernooi, en de garnalen voor hem uit het water opspringen?
Het getuigt van durf deze absurde clichés niet te schuwen. En wellicht dat het ook een tegenwicht biedt aan de uitmuntende research die Johnson verrichtte, en de roman een vleugje documentaire geeft. Maar met wat meer durf de absurditeit te vermijden zou een steengoede roman wellicht nog wel beter geworden zijn.