Zachte opvoeding verklaarde: Geen beloningen, geen straffen, geen misdrijf | NL.DSK-Support.COM
Ouders die positief discipline of zachte ouderschap praktijk gebruiken noch beloningen of straffen om hun kinderen aan te moedigen om zich te gedragen.
Met "geen beloning" bedoel ik dat ze niet grafieken of 'steekpenningen' te gebruiken, zoals lollies of speelgoed. Velen weten zelfs niet zeggen 'braaf meisje / jongen' of 'goed werk'.
En met "geen straf" Ik bedoel, ze maken geen gebruik van time-outs, smakken, shaming of schreeuwen. Vergeet de stoute stap, vergeet de sticker grafiek, laten we eens een reis in de wereld van de zachte of positieve discipline, die gericht is op kinderen empathie, zelfbeheersing en kalmte te onderwijzen.
De discipline bepleit door zachte ouderschap gezinnen wordt geïnternaliseerd. Zij stellen dat op het aanbod van beloningen en straffen overschrijft natuurlijke neiging van een kind om te proberen. Het leert hen om zich te gedragen op een bepaalde manier voor een beloning of om straf te ontlopen.
Voorstanders van zachte ouderschap zeggen dat beloningen en straffen geen kinderen aan te moedigen om goed gedrag voor zijn eigen belang te internaliseren.
Wat zou dit soort aanpak eruit?
Er zijn vele websites en groepen die u kunnen helpen om dit ouderschap aanpak oefenen. Hier zijn een paar stappen die ouders nemen om een ​​partnership met hun kinderen aan te moedigen:
Ze beginnen vanuit een plaats van verbinding en geloven dat alle gedrag komt voort uit hoe verbonden het kind met hun verzorgers. Ze geven keuzes, geen commando's ( "Wilt u uw tanden te poetsen voor of nadat je op je pyjama?"). Ze nemen een speelse aanpak. Ze kunnen gebruik maken van speelsheid op te ruimen ( "Laten we een spel van het inpakken van deze speeltjes") of om de spanning te verspreiden (met een speels kussengevecht). Ze laten gevoelens om hun beloop. In plaats van te zeggen "shoosh", of schreeuwen "Stop!", De ouders actief te luisteren naar hun kind huilen. Ze kunnen zeggen: "Je hebt een heleboel / strong gevoelens over [situatie]". Ze beschrijven het gedrag, niet het kind. Dus, in plaats van het labelen van een kind 'stout of aardig', zullen ze de manier waarop acties maken ze zich uit te leggen. Bijvoorbeeld: "Ik krijg zo gefrustreerd reiniging kruimels van de bank af." Ze onderhandelen grenzen waar mogelijk. (Als het tijd is om het park te verlaten, zouden ze vragen: "Hoeveel minuten / schommels voordat we vertrekken?") Maar ze kunnen flexibel zijn en reserve "Nee" voor situaties die het kind zou kunnen kwetsen (zoals die op de weg of het aanraken van de hete plaat) of anderen (inclusief huisdieren). (Ze zou kunnen zeggen: "Het raken van me / je zus / trekken de staart van de hond doet pijn, ik zal niet toestaan ​​dat je dat doet.") Zij als partners in het gezin omgaan met hun kinderen. Een partnerschap betekent dat het kind wordt uitgenodigd om te helpen beslissingen te nemen en om te worden opgenomen in de huishoudelijke taken. Ouders excuses als ze het verkeerd. Zij zullen gedwongen genegenheid niet doen. Wanneer oom Ray wil uw kind en s omhelzen / zegt hij: "Nee", dan is het kind krijgt om te zeggen wat er met hun lichaam. Zij hebben ook niet dwingen gelieve of dank u. Ze vertrouwen hun kinderen. Wat je zou kunnen denken als 'slecht' gedrag wordt gezien als een teken van een onvervulde behoefte. Ze nemen ouderlijke time-outs wanneer dat nodig is. Voordat ze kraken, ze weg te stappen, neem een ​​adem en weer hun kalmte.
Er zijn veel sites die een uitkering aanvragen bij deze aanpak. Bijvoorbeeld, Attachment Parenting International stelt dat het kind meer gevoelig zijn voor de behoeften van anderen zal zijn omdat ze hebben geleerd om te verwachten dat hun behoeften zal worden voldaan, zullen ze worden behandeld met respect en ze zijn gelijkwaardige partners in de familie.
Anderen beweren dat het meer inspanning kan duren, maar is effectiever, omdat de straffen en beloningen zijn slechts van korte-termijn oplossingen. Als Alfie Kohn betoogt, met behulp van beloningen en straffen is over dingen doet om, niet met kinderen. Het nemen van een zachte ouderschap of positieve discipline aanpak nodigt kinderen uit om samen met hun ouders om te leren hoe te leven in de gemeenschap als productieve leden.
De problemen die mensen kunnen zien met deze stijl van het ouderschap in het algemeen voort uit de definitie en het begrip van het concept. Gentle ouderschap is geen tolerante ouderschap. Tolerante ouderschap betekent nooit "nee" zeggen, niet provoceren driftbuien of huilen en altijd willen het kind te behagen. Deze stijl van het ouderschap is de antithese van zachte ouderschap.
Soms zijn ouders die zachte ouderschap praktijk worden beschreven als sanctimommies. De term is bedoeld om te impliceren ze schijnheilig. Echter, het probleem is meestal met dat individuele ouder, niet hun opvoedingsstijl.
Gentle ouderschap vereist ook ouderlijk zelfbeheersing, zijnde een volwassene, want je moet een stap terug te doen, denken en vragen: "Wat is het gedrag van mijn kind te communiceren op dit moment?" En: "Wat kan ik anders doen om dit gedrag te voorkomen de volgende keer?"