Extravagante Cipollini staat altijd garant voor spektakel | Trouw
Extravagante Cipollini staat altijd garant voor spektakel
Nog voordat er een trap is gedaan in de Ronde van Italië vestigde Mario Cipollini gisteren in Groningen alweer alle aandacht op zich. Voor zijn bijzondere gave om via de media met het grote publiek te communiceren krijgt hij binnenkort een eredoctoraat.
John Graat 11 mei 2002, 00:00
GRONINGEN - De persconferentie is al een minuut of vijf aan de gang. Michael Boogerd, Francesco Casagrande en Gilberto Simoni zitten in hun trainingspakken achter een tafeltje. Dan vindt Mario Cipollini het tijd voor zijn opkomst. De zaal vol journalisten begint te bulderen van het lachen, een brede grijns is het antwoord.
Cipollini lijkt zo uit 'Saturday Night Fever' weggelopen. Hij is gekleed in een beige pak met een luipaardmotief van boven tot beneden. Touwtjes moeten de blouse aan de voorkant -die uitzicht biedt op zijn gebruinde borst- bij elkaar houden. Rustig trekt hij zijn jasje uit, zet zijn bril af, strijkt eens door zijn haar vol gel, knipoogt naar bekenden in de zaal, voelt aan zijn stoppelbaard en bekijkt aandachtig de navel van een cameravrouw. Ciao, Groningen!
,,Ik had dat pak ook wel willen aantrekken', zegt Michael Boogerd. Het pak is een creatie van Roberto Cavalli, een bevriende ontwerper uit Florence die ook tekende voor het opvallende zebratenue van zijn Acqua e Sapone-ploeg. ,,Dit past bij de stijl van het team. We hebben nu gekozen voor een ander dier, een luipaard', zegt Cipollini. Dat hij dierenvriend is blijkt wel rond zijn opzichtige villa in San Giusto. In een pompeuze privé-dierentuin houdt hij papegaaien, honden, een Perzische kat, een zwarte raaf en een poema.
Na de binnenkomst van Cipollini verloopt de persconferentie chaotisch. Een verslaggever van een satirisch Italiaans tv-programma stapt naar voren en wil dat de renners achter de tafel zweren dat ze geen doping zullen gebruiken in de komende Giro. Na minutenlang tumult, vol temperament, maakt Cipollini er een einde aan. Hij wendt zich weer tot de cameravrouw. ,,Dat een mooie vrouw als jij samenwerkt met zo'n gek.'
Fotografen blijven onophoudelijk plaatjes van hem schieten. Cipollini kondigt aan dat zijn ploeg vandaag de proloog in de Groningse binnenstad in een 'zeer speciale' outfit zal rijden. Opnieuw zullen de camera's op hem gericht zijn, de man die als geen ander begrijpt dat sport een vorm van entertainment is.
Om die reden is Cipollini meer dan een wielrenner met de snelste benen ter wereld. Hij is een communicatiemedium. Zijn extravagante uitdossingen op de fiets en zijn presentatie buiten de koers hebben nadrukkelijk een bedoeling. Hij wil een wat oubollige sport van wat meer rock 'n roll voorzien, om een groot publiek aan te spreken.
Voor zijn verdiensten als communicator krijgt hij na afloop van de Giro een eredoctoraat aan een academisch instituut in Civitanova Marche. Hij wordt laurea honoris causa in de bedrijfswetenschappen. ,,Ik ben daar heel gelukkig mee. Het betekent dat alles wat ik op instinct heb gedaan grote betekenis heeft.'
De Toscaan vindt het wielrennen nu niet mediageniek genoeg. De ontwikkeling van de sport wordt volgens hem gehinderd door achterhaalde reclameregels. Hij betreurt het dat niet meer renners zijn voorbeeld volgen. Hij stoort zich aan collega's die zich na een wedstrijd niet goed aan de media presenteren. ,,Ze komen over als vermoeide mannen die zich niet goed kunnen uitdrukken. Het cyclisme heeft nu te veel vedetten die geen vedetten zijn.' Zijn landgenoot Michele Bartoli vindt hij daar een voorbeeld van. ,,Er zijn heus meer renners die net zo denken als ik, maar de ploegbazen en organisatoren willen het liever niet. Ze willen geen spektakel.'
Zijn fratsen staan garant voor publiciteit en daar draait alles om in het wielrennen, de enige sport die vanaf zijn bestaan commercieel was. In de Tour en de Giro droeg hij de leiderstrui en onmiddellijk paste hij de kleur van de rest van zijn kleding aan: volledig in het geel of in het roze. De verticale strepen van de wereldbekertrui die hij in de Ronde van Vlaanderen mocht dragen liepen door in zijn broek. Op het podium meldde hij zich eens in een Romeinse toga en in een hagelwit haute-couturekostuum. Voorheen kreeg hij boetes van de UCI voor de overtreding van het kledingreglement. In zijn eentje kreeg hij voor elkaar dat de regel werd geschrapt.
Zijn obsessie voor kleding blijkt ook bij hem thuis. Hij bezit 160 kostuums, 40 voor elk jaargetijde, 400 paar schoenen, 700 overhemden, om over sokken en stropdassen maar te zwijgen.
Is hij een opgeblazen pauw, Cipo de clown? Nee, omdat hij het zich kan veroorloven. Cipollini blijft winnen. Zijn bijnaam is niet voor niets 'Il Cipolle' (de ui), omdat hij zijn tegenstanders zo vaak in tranen achterlaat. Dit jaar verbaasde hij met zijn triomfen in Milaan-Sanremo en in Gent-Wevelgem. Sinds zijn debuut in 1989 won hij in totaal 34 etappes in de Giro. Alleen Alfredo Binda kwam in de jaren twintig en dertig tot een nog hoger aantal (41). Vanaf morgen, als de eerste etappe van Groningen naar Münster voert, zal hij proberen weer wat dichter bij Binda te komen. In Petacchi, Quaranta, Hondo en Strazzer ziet hij zijn belangrijkste rivalen, zei hij in Groningen, vooral uit beleefdheid.
,,Ik ben extreem in mijn werk en in mijn privé-leven.' Na zijn zege in Milaan-Sanremo vierde hij vier dagen feest, ook in de nachtelijke uren. Daarna ging de knop om en trainde hij zes, zeven uren per dag. Nadat hij vervolgens Gent-Wevelgem op magistrale wijze op zijn naam had geschreven, was het weer tijd voor ontspanning. Als gast van Renault woonde hij de Formule I-race van Imola bij vanuit de boxen. Met de baas van het team regelde hij zelf een sponsorcontract voor zijn ploeg.
Hij speelt met de media, bedient hen op hun wenken, ook als ze hem als vrouwenverslinder willen zien. De presentatie van zijn ploeg in januari vond plaats in een nachtclub, vol met Italiaanse schonen. In de Tour reed hij eens rond met een plaatje van een schaarsgeklede dame, type Pamela Anderson, op zijn stuurstang. Allemaal een kwestie van imago, want Cipollini is al jaren getrouwd met Sabrina en heeft twee dochters. Hij staat bekend om zijn grote gehechtheid aan familie. ,,De vrouwen zoeken mij, ik hen niet.' Laatst werd hij gebeld door een vrouw die een vrijgezellenfeest organiseerde voor een vriendin. Het verzoek om het feest op te luisteren met zijn aanwezigheid legde hij gierend van de lach naast zich neer.
Nee, hij moet bekennen dat hij in Groningen op straat nog weinig was herkend. De organisatie in de stad afficheert zich dezer dagen als de 'meest Italiaanse stad van Noord-Europa'. Ook daar heeft hij nog weinig van gemerkt. ,,Het is hier compleet anders dan in Italië. De Giro lijkt nu wel een klassieker van het noorden. Het is vreemd om hier te starten, maar het maakt het ook interessant', zegt hij met een schuine blik naar de man die hem eerder uit zijn evenwicht probeerde te brengen.
Glimlachend, met de hand in zijn broek, wandelt hij daarna, achtervolgd door camera's, het Martini Plaza uit.