Begin januari nam ik mezelf voor om dit jaar vijftig boeken te lezen met de Goodreads Reading Challenge. Guess what? Halverwege het jaar zit ik toch wel niet halverwege mijn stapel boeken zeker.. Dus hier een hoop inspiratie voor een zomer vol woorden. Enjoy, maar haal maar eerst die kop koffie.
Ik ben een grote fan van Koch. Hij kan me als geen ander op het verkeerde spoor zetten om dan op de allerlaatste pagina van een boek te verklappen dat ik het helemaal mis had. Alleen al voor zijn schone zinnen zou ik het grootste non-verhaal van zijn hand lezen. De greppel is zo’n verhaal dat volledig bestaat uit de hersenspinsels van een man, die toevallig ook de burgemeester van Amsterdam is. (Lees meer)
We volgen de uiterst boeiende dagen van Louis Tinner, hoofd- en hulpbibliothecaris van een niet nader te noemen Brussels bedrijfje, die tijdens zijn dagelijkse rompslomp geplaagd wordt door hardnekkige verveling. Kettingrokend, in de spiegel starend en koude koffie slurpend brengt deze man die werk vond zijn dagen door in een suffe ruimte zonder enig daglicht. Het enige vooruitzicht waar Louis zich mee kan troosten is de sigaret van enkele minuten na de vorige. (Lees meer)
Julietta West Williams aka Jule is een echte genuine fraud. Als weeskind slash action hero bedenkt ze haar eigen verleden. Terwijl ze een geheime agente aan het lijntje houdt met valse paspoorten en verschillende pruiken, wordt Jule’s echte verleden letter per letter onthuld. Ze is geobsedeerd door haar rijke vriendin Imogen en is niet vies van een spatje bloed of zweet, maar op onvoorbereide momenten valt ze door de mand. (Lees meer)
Nel verdwijnt na maanden van beschuldigingen in de verdrinkingspoel. Volgens sommigen ‘haar verdiende loon’. Nel was sinds jaar en dag geobsedeerd door de vrouwen die zichzelf overgaven aan het water. Haar obsessie zou de beste vriendin (Katie) van haar dochter (Lena) tot zelfmoord hebben aangezet. Een onderzoek naar het eigen dood brengt haar zus (Jules) terug naar Beckford. Oude herinneringen en een ongekende geschiedenis komen boven water. (Lees meer)
Als jong, katholiek meisje wordt Roxane Gay verkracht door een groepje jongens. Een van die jongens kent ze goed, het is haar ‘vriendje’. Of dat dacht ze toch. Hij lokt haar mee naar een hutje in het bos waar zijn dronken vrienden hen opwachten. Uit schaamte en schrik voor de reacties van haar ouders houdt Roxane haar geheim jarenlang voor zichzelf. In plaats van erover te praten, eet ze haar hele jeugd haar zorgen weg. (Lees meer)
Dit is een eerste boek bestaande uit essays dat ik ooit las en ik moet toegegeven dat het even wennen was. De kans is dan ook groot dat ik bij een tweede lezing wel zal begrijpen waarover het eigenlijk gaat. Deze quote sprong er wel uit voor mij: “Nothing will make you fit in less than trying, constantly, to fit in.” Alleen al voor de cover koop je dit boek want het maakt niet uit waar je het laat rondslingeren, het zal altijd lijken alsof het zo bedoel is.
Theaterspelend, Oreo-etend en liefdesmailend brengt Simon Spier zijn dagen door in ‘het middelbaar’. Wandelen met de hond, huiswerk maken, miscommunicatie onder vrienden en met ouders, het komt allemaal aan bod. Ondertussen houdt Simon zijn geaardheid – ik vind het zo’n vreselijk woord – verborgen voor alles en iedereen. Of toch bijna. Op een nietsvermoedende dag vergeet hij zich af te melden op een van de schoolcomputers. (Lees meer)
Je ontmoet Eva op 11-jarige leeftijd in de zomer en als twentysomething in een zachte winter. Zij en de andere personages (vooral haar broer Jolan en zusje Tes, haar beste vrienden Pim en Laurens) zijn zo complex. Ik voorspel dat er veel thesissen en ander onderzoek gewijd aan zal worden. Het boek telt minstens evenveel lagen als bladzijden. (Lees meer)
Hier had ik echt meer van verwacht. Sorry, Joan! Het is een prachtige weergave van hoe zij met haar verdriet en de dood van haar man/soulmate omgaat, maar voor mij niet ‘magical in de titel’-waardig. Misschien als ik wat ouder ben..
Gelezen toen ik in het vijfde middelbaar zat. Afgelopen april opnieuw omdat ik nu zelf voor de klas sta. (Shocker!) De tweede keer is alles veel mooier in het Frans. Zelfs de aquarellen. Laten we het houden op een klassieker. En die worden door sommigen wel en door anderen helemaal niet gesmaakt. C’est à vous de choisir.
Wow. Wow. Wow. Ik hou van kleine verhalen met ‘echte’ mensen en dat is De vier seizoenen van de zomer zeker. Vier verhalen dit licht aan elkaar hangen spelen zich af in dezelfde zomer. Hoe het leven van iemand er eigenlijk helemaal anders uit kan zien dat dan van jouw of dan dat je denkt. Over liefde en ons korte leven. Een absolute aanrader voor deze zomer aan het stand.
Moet ik hier nog iets over zeggen? Big magic is mijn bijbel. Energie nodig? Lees Gilbert. Hetzelfde geldt voor inspiratie, a kick in the ass en bevestiging. Ik ben nog niet aan Eat, pray, love toegekomen omdat ik steeds maar deze wil herlezen. Een boek waarvan ik weet dat ik er uren mee kan doorbrengen. Ideaal voor onderweg – vertragingen, lekke band, vliegangst. Al gaan mijn handen hier wel van kriebelen.
Geloof de hype. Rupi Kaur zal je hart doen smelten, honingzoet. Korte en minder korte gedichten wisselen elkaar af. Om in een ruk uit te lezen, maar ook om af en toe een pagina terug te bladeren. Houd die post-its en pastelkleurige markeerstiften maar bij te hand. Je zal ze nodig hebben.
Op een schaal van één tot sint-jakobsschelp: hoe graag denk je dat ik de Camino wil wandelen na het lezen van dit boek? Er zijn vast al veel boeken geschreven over Santiago de Compostela, pelgrimstochten en de mensen die je onderweg ontmoet. En als dit niet een van de betere boeken is dan sta ik te poppelen om jullie aanraders te lezen.
Oh, Giphart. Met veel plezier en iedere keer opnieuw lig ik dubbel, in een deuk. Een tv-kok die zijn michelinsterren, imago en bijhorend kookprogramma ten onder ziet gaan. In heerlijke, pijnlijke flashbacks zoals alleen Gip dat kan. Favoriet Ik ook van jou is wel nog steeds niet van de troon gestoten. Maar ik zou zeggen: Ronald, geef het nog niet op!
Wat laat je na als je er niet meer bent? Het begint bij de vriendin van Mattias. Dan de mama. Maar naast je beste vrienden en naaste familie, wie nog, laat je achter met een gapend hart? Een brandend actueel boek dat eigenlijk gewoon een klassieker zou moeten zijn. Niet al te licht, maar na het lezen ga je iedereen wel weer tien keer liever zien. Ook props voor uitgeverij Das Mag. Wat een hoop talent daar.
Omdat ik me tijdens mijn bibliotheekbezoeken vooral focus op het vinden van aantrekkelijke covers in combinatie met de woorden ‘recent verschenen’ op de kaft belandde Roza in mijn mandje. Een jong, Russisch meisje en haar klasgenoot slaan op de vlucht wanneer blijkt dat ze weet hebben van geheime informatie. In een vermoeiende ontsnappingspoging raken ze elkaar kwijt, maar vindt Roza op haar beurt iemand anders. Gebaseerd op het waargebeurde, nooit opgeloste incident op de Djatlov-pas in het Oeralgebergte. Inclusief onvoorstelbaar einde op het puntje van je stoel.
Broer en zus, Max en Vera, delen een innige band en een bewogen jeugd. Wanneer Vera erachter komt dat ze nog maar een paar maanden te leven heeft, komen verdrongen herinneringen plots boven water. Vera is schrijfster, Max schilder. Artistieke karakters, elk met hun eigen kwellingen gebracht in melancholische flashbacks. (Lees meer) Bijna te schoon om waar te zijn, maar dan net echt.
Ja, ik denk er nog steeds over na mijn carrière als – als wat eigenlijk? – om te gooien, in een berghut in Griekenland te gaan wonen en schrijver te worden. Dringend tijd dus dat ik met niet alleen in scheurkalenders (Schrijven is scheuren) verdiep, maar ook in literatuur over literatuur door een groot mens uit de – totaal onverwacht – literatuur!
Zeer hoog op mijn leeslijstje stond dit boek van Mutsaers, ook uitgegeven bij Das Mag (het is een onverklaarbare liefde, i know). Raar lijkt me het juiste woord. Dus op zoek naar iets raars? Harnas van Hansaplast is waarschijnlijk wat je zoek in deze lijst. Twee zussen ruimer het appartement van hun pas overleden, uiterst eenzame, tandloze broer op. Kamer per kamer. Het kan niet vreemder worden dan dit.
Net toen ik dacht dat ik het genre young adult volledig ontgroeid was, smolt mijn zestienjarige ik helemaal weg. Nerdy kid meets popular girl. Met problemen, uiteraard. Het voorspelbare dubbelperspectief vermoeit niet en het einde zal je niet doen cringen (oef). Kriebels en hartkloppingen. Ah, jonge liefde.
Over liefde gesproken: ziehier een boek met als vrij vertaalde titel ‘alles wat ik over liefde weet’. Dolly Alderton heeft me niet teleurgesteld. Ze is mijn iets mijn favoriete helft van mijn favoriete podcastduo The High Low Show. Ik kocht haar memoir begin dit jaar al, maar wilde er niet aan beginnen uit schrik dat ik het naar niets zou vinden. En kijk, een half jaar later wou ik dat ik het al tien keer gelezen had. Het leven is een raar ding.