Recensie: Elsie en Mairi 1 - stripinfo.be
Elsie en Mairi 1 Elsie en Mairi
Na 'Afspraak in Nieuwpoort' ligt hier voor mij de tweede Graphic Novel van Ivan Petrus Adriaenssens met de klinkende naam 'Elsie en Mairi'. Research heeft ervoor gezorgd dat eens niet de mannelijke heldhaftigheid in beeld gebracht wordt maar dat ook eens duidelijk wordt gemaakt dat de vrouwen in de oorlog ook hun mannetje stonden. Ook al was de frontlijn voor hen een no-go-zone, achter de schermen hebben velen ervoor gezorgd dat gewonde soldaten werden verzorgd en genazen en dit met de beperkte middelen die ze soms tot hun beschikking hadden. Dotaties en sponsoring was vaak hun enige reden van bestaan. Daarom werden in het thuisland vaak voordrachten gegeven over de gruwelen van het front en tevens geld opgehaald om de benodigde hulpmiddelen te kunnen aanschaffen.
Maar even terug naar Elsie Knocker en Mairi (uitgesproken als May-Rih, zij is van Schotse origine) Chisholm. Bij het Britse volk was het meehelpen aan de bevrijding van België meer dan puur nationalisme. Het was de drang naar avontuur die hen in grote getale liet inlijven bij het leger. En in alle lagen van de bevolking kwam die drang naar boven. Niet enkel om te gaan vechten maar ook om de slachtoffers bij te staan.
Zo zorgde de politieke vrouwenbeweging, de 'Suffragettes', als het Women's Emergency Corps voor motorrijders, ziekenwagenbestuurders en verplegend personeel. Deze laatsten die het beroep totaal niet kenden kregen nog snel een spoedcursus en werden daarna uitgestuurd om in de ziekenhuizen de slachtoffers op te vangen en ervaring in de pleegkunde op te doen. Mairi behoorde tot de groep onkundigen.
Elsie en Mairi behoorden tot een lichting die ver achter het front werden gestuurd om daar de gewonden te verzorgen. Ze rijden zelf met een ziekenwagen, wat in die tijd wel heel uitzonderlijk was en kwamen tot het besluit dat de afstand van het slagveld naar het ziekenhuis zo kort mogelijk moet zijn. De reden is voor die tijd heel simpel. De gewonden werden in voertuigen geladen die totaal geen vering hadden en velen overleefden deze rit niet. Hoe dichterbij de opvang van gewonden was hoe meer kans op succes. Daarom gingen deze twee dames, tegen de wil van Munro in, achter de vuurlinie hun slachtoffers verzorgen. En dat was uniek en van een grote bravoure. Op deze wijze hebben zijn waarschijnlijk heel wat ten dode opgeschreven soldaten gered en misschien zijn sommigen van ons, de lezers, hier een beetje dankzij hun
Het verhaal, zoals in deze graphic novel beschreven, is tot stand gekomen door een reporter, Geraldine Edith Mitton, die de dagboeken van Elsie en Mairi heeft verwerkt tot één boek: The Cellar House of Pervyse. Toch heeft Ivan Petrus Adriaenssens zich voornamelijk gebaseerd op het dagboek van Mairi. Reden is simpel: Mairi is de meest open, de meest spontane van de twee. Elsie is eerder het gesloten type en haar dagboek bevatte dan ook niet de nodige informatie om veel dieper in haar leven tijdens WOI te spitten. Het blijft Ivan ook een waar mysterie waarom twee mensen, die elkaar toch drie jaar door dik en dun hebben gesteund, na de oorlog nog nauwelijks contact hadden en waarom Elsie in haar herwerkte dagboek nog maar slecht een drietal keer Mairi vermeld. Enfin, dit zijn de mysteries van het leven waar jij en ik nooit een antwoord op zullen geven.
Dat Ivan Petrus Adriaenssens een warm mens is, een mens met een goed hart en begeesterd mens moet hier niet onder stoelen of banken gestoken worden. Een even ontroerend moment, gelijkaardig aan het lezen van 'Elsie en Mairi' had ik bij het lezen aan wie hij deze strip heeft opgedragen. Zijn grootvader, die waarschijnlijk ook een prachtig mens zal geweest zijn, maar vooral aan veel stripliefhebbers beste vriend en goede kennis tussen de Repers onder ons. Eric Spirit Hubrechsen, het ga je goed.