Haruki Murakami - Na de aardbeving | De Boekgrrls
Je begrijpt zelfs de man in het vreselijk bizarre verhaal waarin hij thuiskomt en daar een sprekende reuzenkikker aantreft die hem vraagt met hem mee te gaan om onder de grond te vechten tegen Worm, zodat tenminste Tokio niet door een aardbeving wordt getroffen......
Ik voelde me krankzinnig genoeg prima na het laatste ellendige verhaal, want vrolijk zijn ze alles behalve. Alsof je door een soort therapie gaat van bizarre verhalen, waarbij je leert dat je grootste vijand je eigen verbeelding is. Als je die vijand kunt verslaan dan kun je de malle molen in je hoofd stil zetten en verzinken in stilte.
Murakami schrijft in zijn nawoord dat hij ervan uitgaat dat 'het schrijven van romans en verhalen in wezen een heilzame manier is om een bepaalde vraag om te gieten in een andere vraag'. En verder dat we 'door moeten gaan met ons eigen verhaal te vertellen en dat verhaal dient een moraal te hebben om ons te warmen en op te beuren'. Als ik het zo neer schrijf klinkt het Jomanda-achtig, maar de open-einde verhalen in het boek doen je zelf doordenken, brengen je op een pad. Een onbekend pad en daarmee ook weer een vraag.
Ik begin te zweven geloof ik.....
Kan 't ook niet helpen.
Maar het is wel prettig zweven :-)
In het boek is het de aardbeving in Kobe die tot een soort ommekeer leidt. De hoofdpersonen zijn er geen van allen slachtoffer van geworden, ze wonen allemaal op afstand van de ramp, maar de aardbeving leidt bij ieder van hen tot een soort van besluit, tot een wending in hun leven.
Vaste grond onder je voeten hebben is een veilig gevoel, maar als die grond opeens dreigt weg te vallen, kan dat heel nare gevolgen hebben. De zes verhalen in deze bundel exploreren de psychologische gevolgen die een aardbeving teweeg kan brengen, zelfs als zij ver weg gebeurt. De hoofdpersonen zien vaak geen uitweg in hun bestaan, maar zij zijn allemaal Gods kinderen, ook de reusachtige kikker die Tokio voor een zekere vernietiging behoedt. In Na de aardbeving is Murakami op zijn absurde, grappige, ontroerende best.
De zin 'maar zij zijn allemaal Gods kinderen' vind ik iets irritants hebben, alsof het boek daarom zou draaien, 'Gods kinderen'. Dat doet het helemaal niet en komt misschien voort uit het verhaal 'Gods kinderen dansen allemaal', waarin de hoofdpersoon de zoon is van een jonge vrouw die volledig opgaat in een sekte.
Ik had nog nooit iets gelezen van Murakami, maar het is subliem, absurd en ontroerend.
Ik zou dit boek willen aanbevelen voor onze volgende leeslijst. Een absolute aanrader en ik ben benieuwd hoe grrls vragen kunnen omgieten in andere vragen.
Die Murakami doet het iedere keer weer!
Ik kan me niet herinneren ooit iets negatiefs over deze schrijver gelezen te hebben.. Als het aanwezig is in de meeste bibliotheken steun ik jouw voorstel dus van harte!
't Wordt tijd dat ik ook es iets van die auteur ga lezen. Las laatst een erg leuk interview met hem in de VN. Dat ie voor z'n schrijverschap een jazzclub had in Tokio, uit pure liefde voor die muziek. En dat ie zich 't schrijven heeft aangeleerd via de muziek: ritme via de stijl; de melodie via woordschikking; de harmonie : de beelden onder de woorden. En dan mag ie beginnen aan 't allergaafste: de vrije improvisatie.
Dit was m'n eerste Marukami. Veel grrls gingen me vrolijk voor met een flink aantal titels. Ik was benieuwd.
Mij viel om te beginnen op dat de man erg 'lekker' schrijft. Althans - ik las een buitengewoon smakelijke vertaling, gemaakt door Jacques Westerhoven.
'Gebaseerd op de Japanse tekst', staat achterin. Een vrije vertaling dus?
't Bleek even wennen, het lezen van deze verhalen. Even je gebruikelijke strategie laten voor wat ie is. Want doorgaans bouw je in je kop, al lezend, met de geboden informatie een min of meer logische constructie. Niks gebeurt 'zomaar'. En hooguit wordt chaos geordende chaos.
Zoniet in deze 6 verhalen. Op de achtergrond speelt, zoals bekend, de aardbeving die in 1995 Kobe verwoestte. De hfdpersonen hebben daar persoonlijk weinig mee - maar indirect en waarschijnlijk onbewust - blijkt hun kwetsbaarheid manifest te worden. En ze doen maar wat. Een aantal verhalen hebben dan ook nauwelijks een concrete 'pointe'. Eindigen in 'niets'. De grond is onder de poten weg.
Ik las de meeste verhalen twee keer. Was een plezierige moeite. Welke bleven bovendrijven? Ik noem er twee. Heel erg mooi vond ik 'Gods kinderen dansen
allemaal'. Over die jongen die is ingeprent dat God zijn vader is en dansend op de middenstip van een honkbalveld hoopt nou eindelijk ballen te kunnen
vangen. Prachtig! 'Landschap met strijkijzer', mooi en verdrietig. Twee mensen aan een kampvuur aan zee, gestookt met drijfhout. Kijkend in de vlammen. Ieder met eigen verdrietelijkheden. 'Zullen we maar samen doodgaan'?
Deze twee verhalen zou ik tig-keer (nou ja) kunnen herlezen. Sommige lieten me koud. 'Thailand' bv. las ik als een zeer traditioneel kort verhaal.
'Honingkoekjes' als een lief vertelsel. Het begin had ik aan een kleinkind kunnen voorlezen - en ja - zo begint 't verhaal dan ook.
Me vielen wel wat gemeenschappelijke details op in de diverse verhalen..Allemaal te maken met nachtmerries over 'ingeslotenheid' : een konijnenhok, een koelkast, een kist. Vast niet voor niks. Moet ik nog even over nadenken.