'BEAUTIFULUNIVERSEMASTERCHAMPION' van And So I Watch You From Afar - Nummer van de dag Nummer van de dag
nummer van 14/12/2011 door Martijn Koetsier
'BEAUTIFULUNIVERSEMASTERCHAMPION' van And So I Watch You From Afar
"We are the bull, you are the china shop"
Instrumentale muziek, het is door de jaren heen nooit echt een garantie geweest voor een succesvolle muzikale carrière. Des te mooier als er weer eens een bandje opduikt dat dat wel voor elkaar krijgt. Vooruit, het Noord-Ierse And So I Watch You From Afar (in de rest van dit stuk houden we het op ASIWYFA, oké?) zal weliswaar niet de top van de hitparades bereiken maar voor een band die post-rock, math en metal aan elkaar smeedt doen ze het toch verdomd goed. Zo was de band alleen vorig jaar al zo'n tien keer in Nederland te zien, waaronder op festivals als Eurosonic, London Calling en Lowlands. Ook werd de band mee op tour door Europa genomen door Them Crooked Vultures. Opvallende prestaties voor een band die in zijn muziek zo meedogenloos voor de frontale aanval kiest. Of om hun eigen motto maar even aan te halen: "We are the bull, you are the china shop."
Post-rock met een open vizier
Meestal zijn acts als deze voorbehouden aan een select en fanatiek publiek, maar afgelopen jaar zag ik de band bijvoorbeeld op mijn Facebook bij uiteenlopende soorten muziekliefhebbers voorbijkomen. Natuurlijk bij de aanhangers van het stevigere werk, maar ook bij vrienden die er meestal een wat fijngevoeligere muzieksmaak op nahouden. Een van de voornaamste redens is misschien wel dat ASIWYFA zich niet zoals veel bands binnen dit genre blindstaart op hetzelfde trucje: rustig en ingetogen een nummer beginnen, dat laten aanzwellen tot bijna ondraaglijke proporties en vervolgens uit te barsten in een oorverdovende climax. Misschien een iets te simplistische benadering van het post-rockgenre, waar ik desondanks vaak genoeg als een blok voor val, maar de benadering van ASIWYFA doet de concurrentie soms wel tot dat niveau verbleken.
Laten we bijvoorbeeld 'BEAUTIFULUNIVERSEMASTERCHAMPION' eens opzetten, het openingsnummer van hun dit jaar verschenen album Gangs:
0:00 Ongeschreven regel 1 (zwijgt en laat uw gitaren voor u spreken) wordt gelijk al doorbroken. Alsof ze hun eigen enthousiasme niet kunnen onderdrukken worden de aankondigende openingsakkoorden tijdens de eerste twintig seconden vergezeld van aanstekelijke vreugdeskreten. Alsof ze niet kunnen wachten om aan de rest van de plaat te beginnen.
0:22 Tribaal rollende drums ondersteunen een zenuwachtig gitaarthemaatje, dat al net zo ongeduldig klinkt.
0:38 De tweede gitaar verlaat z'n begeleidende rol en speelt het thema mee. De eerste maat nog in lijn met zijn kompaan, maar gaat daarna voorzichtig z'n eigen weg. Niet te ver, want het is nog te vroeg om echt te gaan verdwalen.
1:11 Aha, toch een typisch post-rock trucje. Net als je bedwelmd begint te raken door die twee gitaarmelodieën knallen er een paar volle akkoorden in. Het gitaarthema van hiervoor trekt zich er weinig van aan en forceert na een paar pogingen wat breuken in die muur van geluid en gaat vrolijk verder. Maar niet zonder er op 1:27 nog even een lekker fuzzy riff tegenaan te gooien.
1:45 "Verdomd, wat een lekker riffje eigenlijk", lijkt de drummer te denken en gooit er een backbeat tegenaan waardoor het nummer ineens onweerstaanbaar begint te rocken. Niks uitbundigs maar man, wat klopt dit allemaal ineens. Ook de bassist die tot nu toe alleen maar monotoon ritmisch begeleidde weekt zich voorzichtig los en gaat melodieus aan de wandel.
2:02 Bam! Daar lopen we weer tegen die gitaarmuur van een kleine minuut geleden aan.
2:19 De bas vind het wel even mooi geweest met al dat geweld en last even een rustpuntje in. Terwijl de gitaren eerst nog wat mooie, ruimtelijke akkoorden spelen, vloeien ze al weer snel over in onrustigere loopjes.
2:51 Alleen een kloppende bassdrum en wat flageolettes op gitaar. De sfeer van het nummer breekt even open en gunt je als luisteraar even het moment om weg te dromen. Als dit nu maar niet verpest wordt door er ineens weer een bak herrie over uit te kieperen.
3:16 Gelukkig, al dit moois mag nog even wat langer duren. Subtiel gedempt komt het gitaarthema van eerder weer vanuit de verte terug. De gretigheid hoor je al weer in iedere noot en het kan niet anders dat dit zo alsnog gaat exploderen. Die sluimerende feedback op de achtergrond belooft ook niet veel goeds. Vooruit dan maar…
4:05 Hmm, niet bepaald de eruptie aan gitaargeweld die je zou verwachten maar de belofte van een climax wordt zeker ingelost. Niet door brullende akkoorden, maar door twee gitaarmelodieën die, na minutenlang zenuwachtig om elkaar heen te hebben gedraaid, zich eindelijk kunnen laten gaan.
4:27 Als een plotseling opstekende wind komt er een door reverb en distortion aangejaagde gitaar op je af die de climax toch nog even net wat sterker aanzet.
4:55 Maar we zijn er nog niet… na een korte break gaat het slepende tempo verder en schiet de gitaar de hoogte in. De tweede gitaar gooit er even later een bijna klassiek thema onder, waardoor het geheel haast iets kerkelijks krijgt.
5:47 En dan nog een mooi akkoordje om het helemaal af te maken.
Met het hoofd in de post-rockwolken, maar met beide benen nog stevig in de rockaarde, dat verklaart misschien nog wel het best waarom ASIWYFA muziekliefhebbers van verschillende genres zo wijdverspreid aanspreekt. En die energieke live shows helpen natuurlijk ook wel.