New Orleans, LA - Dr. Paul Harch, klinisch hoogleraar en directeur van toepassing van hyperbare zuurstoftherapie bij LSU Health New Orleans School of Medicine, en Dr. Edward Fogarty van de Universiteit van North Dakota School of Medicine, melden het geval van de omkering van verlies van hersenvolume bij een twee jaar oude drenkeling die niet reageerde op de behandeling met normobare zuurstof (zuurstof op zeeniveau) en hyperbare zuurstoftherapie (HBOT).
Het rapport is gepubliceerd in Medical Gas Research, beschikbaar op http://www.medgasres.com/article.asp?issn=2045-9912;year=2017;volume=7;issue=2;spage=144;epage=149;aulast=Harch.
Het tweejarige meisje ervaarde een hartstilstand na verdrinking in een zwembad. Na reanimatie in het Ziekenhuis Arkansas Children's, ontdekte MRI diepe grijze stof schade en cerebrale atrofie met verlies van grijze en witte stof. Ze kon niet meer spreken en lopen en gaf alleen respons met een constant hoofdschudden en kronkelen bij het verlaten van het ziekenhuis.
Dr. Harch werd geraadpleegd, en omdat hyperbare zuurstoftherapie niet beschikbaar was op de locatie, begon hij een overbruggingsbehandeling om weefseldegeneratie te voorkomen tot hij de patiënt een hyperbare behandeling zou kunnen geven. 55 dagen na het ongeval begon hij een korte behandeling met 100% normobare zuurstof gedurende 45 minuten twee keer per dag door middel van een nasale canule. De patiënt werd alerter en stopte met tollen. Haar snelheid van neurologische verbetering verhoogde met lachen, meer beweging van armen en handen, grijpen met de linkerhand, gedeeltelijk orale voeding, oogbeweging en spraak met korte sequenties (vroeger spraakniveau maar met verminderde woordenschat).
De patiënt en familie reisden vervolgens naar New Orleans waar 78 dagen na het ongeval, Dr. Harch begon de behandeling met hyperbare zuurstoftherapie. Ze verbleef gedurende 45 minuten per dag, vijf dagen per week gedurende 40 sessies in een hyperbar kamer. Aan het begin van elke sessie vertoonde de patiënt visueel duidelijk neurologische verbetering. Na 10 HBOT sessies, meldde de moeder van de patiënt dat haar dochter "in de buurt van normale" met uitzondering van de grove motoriek verkeerde en fysiotherapie werd opnieuw ingesteld.
Na 39 HBOT sessies, kon de patiënt terug lopen met hulp, spraak niveau was hoger dan voor het ongeval, in de buurt van de normale motorische functie, normale cognitieve verbetering op bijna elk neurologisch onderzoek op afwijkingen, stopzetting van alle medicijnen, van resterende emotionele lichaamshouding en tekorten van temperament. Verbetering in lopen was onmiddellijk vastgesteld bij thuiskomst. Een MRI 27 dagen na HBOT en 40 en 162 dagen na het ongeval toonde mild resterene letsel en bijna volledige omkering van de corticale en witte stof atrofie.
De synergie van verhoogde zuurstof en verhoogde zuurstof onder druk in de hormoonrijke omgeving in de groeiende hersenen van een kind is consistent met de synergie van groeihormonen en hyperbare zuurstof veroorzaakt door normobare en hyperbare door zuurstof geïnduceerde activatie van genen die ontsteking verminderen en de celoverleving stimuleren .
"De verrassende hergroei van weefsel deed zich in dit geval voor omdat we konden ingrijpen voor de lange termijn weefsel degeneratie," merkte Harch op. "Hoewel het niet mogelijk is om uit dit ene geval te concluderen dat de sequentiële uitvoering van normobare zuurstof effectiever is dan HBOT alleen, zonder HBOT therapie van korte duur, kan repetitieve normobare zuurstoftherapie een optie zijn tot HBOT beschikbaar is. Dergelijke lage-risico medische behandeling kan een diepgaand effect hebben op het herstel patiënten met neurologische schade door verdrinking. "