Buren met tranen in de ogen om afscheid Tia (Tessenderlo) - Het Belang van Limburg
Buren met tranen in de ogen om afscheid Tia
Tessenderlo - "Die Tia toch. Die weet niet wat ze teweegbrengt. Toen ze die gouden medaille heeft gewonnen, kwamen mensen van overal om de haverklap in mijn winkel vragen of ze daar woont", wijst Frank De Crock, buurman en naar eigen zeggen de beste slotenmaker van het land, naar de overkant van de omheining.
"Dan zei ik: jaja, en we hebben speciaal een hoge draad van twee meter laten zetten, zodat ze in de tuin kan trainen. Serieus?, vroegen ze dan. De mensen zijn zot van Tia. Wij ook wel wat. Als we naar die sprong in Peking kijken, dan krijgen we nog tranen in de ogen. Net als vanmorgen, toen we het nieuws hoorden. Die Tia toch. Ze verdient al het geluk van de wereld."
Houden van Tia, ok. Maar voor spandoeken, versieringen of kransen vinden ze het nog wat vroeg aan de Spoorwegstraat in Tessenderlo. Bloemen, dat wel. "Ze zijn besteld", zegt buurvrouw Kristel Hollandts aan de andere kant van de draad. Kristel is het voorbeeld van de goede buur.
"Als zij en Wim weg waren, dan paste ik op het huis. Als ze in het land zijn, dan gaan we samen wel eens uit eten. We bellen ook regelmatig. Donderdagavond nog had ik Wim aan de lijn. Maar denk je dat hij iets heeft gezegd over dat zwanger zijn? Nee hoor. We wisten van niets. (lacht) We hebben ook niets gehoord toen het moet zijn gebeurd. Maar een beetje tellen leert dat het in de periode moet geweest zijn dat ze als ereburger is gehuldigd, met dat groot feest in Tessenderlo. Ik herinner me dat Tia toen wat ziekjes en koortsig was. Ze had het 's nachts heel erg koud. Zij en Wim zijn toen vast heel dicht bij elkaar gaan liggen."