Krista Shows - Prone To Wander | Roots | Written in Music
Prone To Wander Krista Shows Roots Cis van Looy 4.5 2020-07-19T12:00:29+02:00 Krista Shows – Prone To Wander Written in Music https://writteninmusic.com https://writteninmusic.com/albumrecensie/krista-shows-prone-to-wander/
De zangeres met Texaanse roots groeide op in Jackson Mississippi, het landelijke Clarksdale en de omgeving van de Sunflower rivier in de Mississippi Delta inspireerden haar tot prille schrijfsels die in songs uitmonden. Krista Shows leeft nu in Noord Carolina. Ze scharrelde haar spaargeld bijeen en keerde terug naar Mississippi waar ze in de ondertussen vermaarde Dial Back Sound terecht kon voor de opnamesessies. De Covid-19 pandemie bracht menige release in gevaar maar de zangeres zette door en dat is een goede zaak voor dit toch wel markante debuut .
Bij eerste beluistering valt meteen het accent op dat onmiskenbaar naar het Diepe Zuiden refereert. Achter het diepe, donkere timbre in For Whom The Bels Tolls vermoeden we eerder een oudere, door het leven gerijpte, vrouw dan een dertig lentes tellende chanteuse. Sombere verhalen worden zonder overbodige opsmuk gepresenteerd. De sobere productie is in handen van Stu Cole, de bassist van Squirrel Nut Zippers zorgt samen met co-producer Bronson Tew voor ritmische backing die de gitaar van Scott Scharpe ondersteunen, sporadisch duiken pedalsteel en piano op.
Dat volstaat ruimschoots voor de countryneske benadering die gelukkig ver weg blijft van de gestroomlijnde en overmatig geraffineerde toestanden die niet zelden zangeresjes vanuit Nashville de wereld insturen, de vanuit sprankelende hony tonk piano opwellende saloonstamper Twenty-Two illustreert dat treffend. Zelfs als een hondstreurige pedalsteel het voortouw neemt zoals in de titelsong verzandt het nergens in van die tranerige of suikerspinnen toestanden.
Het zijn ongenadig scherpe observaties over de dagelijkse realiteit die de aandacht opeisen in Ain't Your Fault. Met het op een combinatie van piano en pedalsteel meanderend Hell Or High Water zeilen we naar Mississippi af, aan de rivier staat een houten kerkje waarin de glorys en hallelujahs kwistig weergalmen, een herinnering aan de geborgenheid tijdens kinderjaren van Krista in het plaatselijke kerkkoor.
In Is it Gone en Lanie's Song komen onthechting en eenzaamheid uitvoerig aan bod. "You left my house on a Sunday afternoon, it was sunny outside and all in bloom, and I took for granted what I held so dear, I wasn't ready, my best friend disappeared". "I'm an orphan in this land" zingt Shows en ze weet dat verscheurende gevoel in de ogenschijnlijke schuldbelijdenis Full Of Sin nog eens op onnavolgbare wijze over te brengen en confronteert de luisteraar met diep snijdende authentieke verhalen.