De kunst van de boventoon
Met Water Passion after Saint Matthew in het verschiet op zaterdag 19 maart, repeteerde het koor vandaag boventonen, essentiële zangtechniek voor het werk van Oscarwinnaar Tan Dun. We spraken met Katelijn Vanhoutte, zangtherapeute en leraar boventoonzang vlak na de repetitie met het koor.
Mensen uitnodigen om te zingen; daar gaat het om, vertelt Katelijn ons. Boventoonzang wordt overal ter wereld gezongen. Door mensen zoals u en ik, door sjamanen en monniken ter meditatie en nu dus ook door het Vlaams Radio Koor voor Tan Dun's werk.
Wat is boventoonzingen nu?
Wel, bij boventoonzingen gebruikt men de gewone zangstem maar door tong en lippen op specifieke manieren te plaatsen, creëer je tonen boven wat je aan het zingen bent. Ik zie het als ontdekkingstocht van stem en klank.
Tijdens de repetitie had je het over het uniek karakter van iedere aanhef.
Ieder stuk boventoonzingen dat gestart wordt, is uniek. Het is telkens anders doordat de zangers in groep altijd andere dynamieken en ritmes aannemen. Bovendien gaat de bron van het geluid, de stem van het individu volledig op in de groep en kan er niet achterhaald worden waar één enkele stem vandaan komt.
Na ieder klein lesmoment vroeg je de zangers stil te zijn, waarom is dat?
Ik vraag altijd om stilte, toch zeker een minuut maar liefst meer. De boventonen resoneren en zinderen altijd na in het lichaam en het is belangrijk even stil te staan bij de klanken en de manier waarop de boventonen tot stand zijn gekomen. Niet alleen de noten maar vooral de stiltes tussen de noten maken de muziek.