Het Panta Rei project wat ik vijf jaar geleden ben begonnen heeft de weg naar het Oerlandschap duidelijker gemaakt. Zoals het er nu voorstaat kan ik twee sporen herkennen die echter niet los van elkaar te zien zijn. Het eerste spoor is het herstellen en versterken van mijn natuurlijke staat. Het direct werken met de elementen aarde, water, lucht en vuur is hierbij een belangrijk hulpmiddel gebleken. Het tweede spoor is het accepteren van de aanwezigheid en het belang van het ondefinieerbare, het onderbewuste. Dat waar geen woorden meer voor zijn. Kunst is voor mij een manier om dit te benaderen.
Beide sporen worden in de onderstaande serie kunstwerken door de materie vertegenwoordigd. Een mooi symbool voor het herstel van de natuurlijke staat is voor mij de kalk die in het Panta Rei project een belangrijke plek in mijn werk heeft ingenomen. De kalk wordt met veel geweld door de mens uit een berg gesloopt. Het wordt gebrand en moet uiteindelijk onder water, in een emmer bewaard worden om voor de mens bruikbaar te blijven. Echter zodra de kalk weer "losgelaten" wordt en aan de elementen wordt blootgesteld, dan gaat het weer CO2 opnemen en keert terug naar zijn natuurlijke staat, steen. Onbenoembare materie vind ik op het strand. Zwarte brokken komend van de zeebodem die voor mij niet te definiëren zijn en die het maar moeilijk vinden om boven water intact te blijven. Soms lukt dit en kan ik ze gebruiken in een kunstwerk. En mocht er dan alsnog een brokje of een velletje vanaf komen, dan wordt je beloond met een intens diepe zwart.