Tijd om nog een paar films te zien –ook over ouder worden - in het thema van Jasper, comming of age. In navolging van Rumble Fish die ik gisteren nog eens zag, bekeek ik vandaag The Outsiders (eveneens van F.F. Coppola) voor het eerst. Een knap gemaakte film met een net iets te zeemzoet einde. Hoe dan ook een klassiek voorbeeld van een coming of age film.
Wat houdt nu eigenlijk zo'n goed coming of age verhaal in?
Allereerst natuurlijk sterke jeugdige personages (die al dan niet een evolutie doormaken) in een verhaal dat gaat over volwassen worden mooi verpakt door de maker (schrijver, regisseur, ...).
Verder zijn er een aantal typische elementen die steeds terugkomen.
Grote contrasten, grote emoties en thema's zoals: Vriendschap, seksualiteit, identiteit en wat dieper; het zoeken naar waardering, echtheid en waarheid. Dit binnen een groep of omgeving waar je al dan niet wil of kan bijhoren. Dit alles met broederschap, verraad en vijandschap als inzet (heel hard en rauw vaak).
Vanuit hun belevingswereld is er weinig genuanceerd, wanneer er toch enige zin voor nuance ontstaat is de film vaak op zijn einde, het volwassen worden is dan ingezet. Tot slot natuurlijk het thema jongeren versus ouders, de generatiekloof voor zover die zichtbaar wordt gemaakt.
De ouders verdwijnen vaak op de achtergrond, maar binnen in hun innerlijke wereld woelen ze wel en zorgen voor verwarring. Dat is de kapstok voor de maker om iets te vertellen over die moeilijke en tegelijk zo fascinerende periode van tiener zijn, dit gerugsteund door de wereld van de jongere waarin ze op dat moment leven. Dit zie je dan ook perfect in The Outsiders. Een film die in het rijtje thuishoort zoals die andere klassieker: Stand By Me.
Lockdown Moodswings
Een tweede lockdown gaat in. Niets te vroeg. Het moet. Het kan niet anders. Dat is duidelijk. Toch. Ik ben het moe. Ik kan het gevoel niet beschrijven dat me deze dagen overvalt. Komt het doordat de bladeren vallen, de doden worden herdacht en de pompoenen uitgehold liggen langs de weg? Te veel van te weinig Breaking News komt net binnen. Ook dat nog. Een van mijn jeugdhelden Sean Connery is gestorven, fans van Ian Flemings meest pure belichaming van 007 zullen geen afscheid kunnen nemen. Kan zijn familie nog afscheid nemen? Het is des te tragischer. Onlangs maakte ik een groeten mee van een vroeg gestorven jonge held: aanschuiven, op afstand, ver weg van de familie, het kistje gesloten, de ouders en naasten daar tegenover, achter een grote lege plek en stoelen verscholen, een knikje, met mondmasker. Je gaat door, alles gaat door, zonder echt contact te maken. Het weinige wordt me soms teveel. Het is alles bij elkaar opgeteld. Geen spontane knuffels of warme handdruk. Een vader zonde
Het sluimerde al jaren. En als ik goed lees in mijn kleine beschouwingen, had ik het moeten zien aankomen. Als ik echt durfde stilstaan en luisteren. Maar toch doe je door. Zeker met corona, je wil niemand in de steek laten, je werk nu zeker blijven doen, zelf sterk blijven en doorgaan. Alles opnieuw uitvinden. Opnieuw uitvinden. Behalve jezelf. Er zijn erger dingen. Er zijn mensen die het veel zwaarder hebben. Ik wil niet klagen. Ik wil Calimero niet toelaten. hoogspanning die trilt en blijft trillen Ik geraakte steeds meer overspannen. Spanningen op het werk, thuis, in mijn hoofd, overal waar ik ook maar één minuut trachtte te verpozen. Telkens weer prikkels, maar niet diegene die me oplaadden. Het merendeel bleef en blijft me irriteren, kwaad of verdrietig maken. En als de boosheid woede wordt (innerlijk) en het verdriet uiteindelijk zo diep zit dat je niet meer weet waar het vandaan komt, bijvoorbeeld bij het lezen van een berichtje, bij een gewoon gesprek of het zien van een scè
Over de dood, het oude en het nieuwe
2020. De dood was meer in het nieuws dan voorheen, op een gegeven moment werd het zelfs wiskunde: tot in het abstracte vervallen berekeningen. Naast het kaarsje dat brandde vlakbij onze televisie. Maar de dood is toch meer dan dat? Ergens heengaan. Het was alvast dichtbij, zowel op mondiaal vlak als op persoonlijk vlak. Teveel ook om zomaar eventjes allemaal te verwerken. Je moest het ondergaan. Nu ik even de tijd heb om erbij stil te staan ga ik er niet zwaar filosofisch of dramatisch overheen, dat is meer iets voor een boek. Ik ga er licht en afgewogen iets over zeggen om het hier op mijn manier een plek te geven. Ik denk aan zij die heengegaan zijn. Zij zijn elders nu en worden gekoesterd door nabestaanden. Dat geloof ik graag. Het stopt niet. Als je dood bent echter en je verlaat je lichaam zal je nooit meer dezelfde zijn, je verlaat je fysieke zijn, je oude of gebroken lichaam. Dan zijn er enkele opties: Of het stopt echt en je weet er zelf niets meer van: een eeuwige ru