Gisteren was ik bij Annie.
Ze lag mooi opgebaard in hun eigen woonkamer. Bloemen, veel bloemen om haar heen. Op een prachtige door haarzelf uitgezochte doek lag ze nog steeds mooi te zijn. Over haar voeten een doek speciaal voor haar gemaakt.
Ze had haar 'gouden' jurk aan. Het was geen goud, dat zou ook niet zo Annie zijn, en het was geen gewone jurk. Een mooie combinatie van gewone stof en breisel, zacht en stijlvol, in rustige tinten zilvergrijs/creme, met hier en daar wat glans die in de verte aan goud deed denken.
Samen met Tjeu heb ik bij Annie gezeten. Hij vertelde hoe het allemaal gegaan was. Heel rustig, iets sneller dan gedacht, stapje voor stapje, met maar enkele dagen van een beetje ongemak.
We spraken samen over wat Annie, vooral voor veel Amazones met uitzaaiingen, betekende. Dat ze voor mij gewoon een vriendin was tot voor kort, maar dat ze dus alsnog ook voor mij heeft voorgeleefd hoe je met de naderende dood kunt omgaan.
Haar zoons op de achtergrond. En een lieve vriendin die vandaag het afscheid zal leiden. Achter haar een hele grote foto van de door haar zo innig geliefde Noa.
Vooraf was ik bang voor mezelf, voor hoe ik zou reageren. Mensen om me heen zeiden 'Zou je wel gaan?' Maar ik wist: Annie heeft me zoveel geleerd, ook hiermee gaat ze me helpen. En zo was het ook.
Het was fijn om er te zijn, Tjeu is zo'n lieve man. Echt geweldig wanneer je deze weg met zo'n zorgzame partner naast je mag gaan.
Tegelijkertijd zie ik, als mijn tijd ooit daar is, deze weg ook met vertrouwen tegemoet, samen met mijn lief. Ik weet dat ook hij er voor mij zal zijn.
Vanmiddag is de crematie en ga ik nog een keer 'dag Annie' zeggen. Maar niet voor de laatste keer.
Want in mijn huis staat een prachtig Annie-beeld. Ik zag het en herkende er dingen van mezelf in, lange nek, grote handen, kleurig, dus ik kocht het direct toen ik het onder ogen kreeg. Ook staat er een even zo prachtige vaas die bij iedereen die binnen komt bewondering oproept. Steeds als ik die bewust zie dan denk ik aan Annie en groet ik haar stilletjes. Ik durf het nu ook wel te zeggen: Annie maakte in die tijd geen opdrachten meer, maar deze vaas maakte ze speciaal voor mij, stiekem. Ze wist dat ik gek ben op vazen en ook van welke kleuren ik houd. Ik wist niet dat ze dit zou doen. Maar toen ze er tevreden over was kwam de tip: nu staat hij on-line, bied maar gauw (opbrengst Amazones). En daarmee was ik nét snel genoeg om hem te bemachtigen :) . We waren en zijn er heel blij mee.
Zo kan ik nog wel uren doorschrijven maar dat doe ik niet, want het leven moet geleefd worden, hé Annie?
Daaag Annie, dankjewel voor alles.
5 maart, 2016 - 09:53
Via jouw verslag kunnen wij er ook even bij zijn. Dank je wel. Ik hoop dat het een bijzondere dag wordt vandaag.
5 maart, 2016 - 10:06
Dank je wel voor dit liefdevol geschreven verhaal! Ontroerend mooi. Dat het afscheid ook zo mag zijn vandaag, dat wens ik je toe.
5 maart, 2016 - 11:41
Veel sterkte vanmiddag Ellen. In gedachten ben ik erbij.
5 maart, 2016 - 11:55
Veel sterkte vandaag, ik denk aan Annie!
5 maart, 2016 - 12:02
Dank je wel voor je verslag. ik heb de laatste dagen veel aan Annie gedacht.
Zelf lig ik weer in het ziekenhuis en ben erg ziek, hoge koorts. Het blijft voor ons allemaal toch een zware weg........
5 maart, 2016 - 13:31
Wat een mooie lieve woorden voor een lieve en bijzondere Amazone.
Ook ik ben er in gedachte bij vanmiddag, sterkte.
5 maart, 2016 - 17:07
Dankjewel lieve Ellenk dat je dit bezoek met ons wilde delen
En ik hoop dat het een mooi afscheid is, in gedachten bij jullie ,
Dag lieve Annie .
5 maart, 2016 - 18:16
Mooi geschreven EllenK... Zo zijn we er toch een beetje bij. Veel sterkte voor jou, en het gemis van Annie...
5 maart, 2016 - 22:40
Het was echt een mooi afscheid, met prachtige muziek, teksten en gedichten van man, zoons, zus en vriendin. Een mooi lied van de buurvrouw. Het werd geleid door een vriendin van Annie met zoveel respect en liefde.
Rust, heel veel rust straalde alles uit. Soep en broodjes daarna en Tjeu die blij was dat we er waren en ook dat we het een mooi afscheid hadden gevonden.
Uit alles bleek hoe bewust Annie naar haar dood heeft toegeleefd, terwijl ze ondertussen niet vergat te leven.
6 maart, 2016 - 10:54
Bedankt, dat je het afscheid van Annie met ons hebt willen delen. Ik heb de afgelopen week veel aan Annie gedacht.
Ik zit ook in de laatste fase, maar bij mij gaat het tegen alle verwachtingen in, niet zo snel. Het gaat bij iedereen toch weer anders. Voor mij is het een troost om te lezen dat ik niet de enige ben die zo'n strijd moet leveren, want een flinke strijd is het wel! De laatste fase is voor ons allemaal niet gemakkelijk….
6 maart, 2016 - 13:35
6 maart, 2016 - 16:18
Wat heb je dit weer prachtig opgeschreven.
7 maart, 2016 - 16:29
Dank voor je mooie verslag Ellen.
7 maart, 2016 - 16:58
Het was inderdaad een heel mooi afscheid van "onze Annie"
8 maart, 2016 - 09:46
Wat heb je dat mooi beschreven Ellen. Dank je wel daarvoor. Zelfs in jouw beschrijving proef ik de woorden van Annie. Een goed gevoel geeft me dat. Hier bij de Amazones was ze een belangrijke kracht. Nu we het zonder haar moeten doen, moeten we de boel weer opschudden en een nieuwe balans vinden. En in mijn achterhoofd houd ik de mooie woorden en wijze lessen van Annie en van andere Amazones die zo veel hebben betekend maar die we ook moeten missen. Zo is Maisa ook nog zo vaak in mijn gedachten.
10 maart, 2016 - 07:57
Dankjwel Ellenk voor dit mooie Annie-waardige verslag. De sfeer is proefbaar. We zullen Onze Annie missen, maar in ons hart leeft ze voort.