Een vertekend plaatje – Dichterenbijpeter
Vroeger gingen we met mijn ouders eigenlijk nooit op vakantie, wel soms een dagje uit. Zo was daar de zandvlakte waar wij wel eens een dagje vertoefden, en uiteraard het bekende strand Nulde. Laatst kwamen we er nog langs, eerst strand Horst, wat bij mij niet veel herinneringen oproept, en meteen daarna kom je dan bij het strand met eerder genoemde naam langs. Bij mij is strand Nulde synoniem met paling.
Ergens zal dit wel te begrijpen zijn, maar geloof me het is veel meer. Om te beginnen wil ik graag duidelijk maken dat ik geen viseter ben. Ook geen zwemmer maar daaraan liggen totaal andere redenen ten grondslag.
Paling is absoluut geen lekkernij voor mij. Ongeacht wat anderen daar ook van vinden. Om kort te gaan, ik heb met alles wat uit de zee komt niks van doen. Tevens dus het erin aanwezig zijn van mij als persoon. Nou geldt het eigenlijk voor alle combinaties ik en water. Zij het dan om te douchen of te drinken desgewenst in de vorm van één of ander gegist drankje. De zich daarin manifesterende hoeveelheid alcohol, daarenboven op de koop toe genomen. Zij het dan met mate, en uiteraard alleen als ik niet meer hoef te rijden.
Als jongste van vijf geborenen, begin jaren zestig, is het begrijpelijk dat er maar weinig kiekjes van mij gemaakt zijn. En juist met weinig vastgelegde plaatjes, gaan dan de gemaakte het beeld bepalen. Wat ik ook een bijzonder goede beeldspraak vind, om het plaatje compleet te maken. Eens is er, met grote zekerheid door mijn vader, op een moment van onachtzaamheid iets op de gevoelige plaat vastgelegd. Daarop lijkt het alsof ik een stukje van een paling afhap. Ten overvloede vermeld ik dat het daar op leek.
Ik weet hoe paling smaakt en dat is niet waar ik voor wakker gemaakt wil of wilde worden. Nou is dat wakker maken, al helemaal niet iets waar ik graag mijn bed voor uit kom. Ook dat geheel terzijde.
Deze foto is destijds gemaakt op strand Nulde. Vandaar dus mijn onderbouwing wat betreft de associatie strand en paling. Het bewijst eens te meer dat foto's van vroeger niet altijd een waar beeld geven. Soms dus zelfs het contradictoire. Dit is dan weer een moeilijk woord voor tegengestelde.
Een tijd geleden hebben wij, met ons toenmalig zevenen, een foto laten maken in het openluchtmuseum in Arnhem. Zo'n familieportret waarbij het mogelijk is om door middel van de daar aanwezige gedateerde kledij een transformatie te ondergaan naar vroeger tijden.
Er wordt dan een afdruk gemaakt in sepia kleuren, die in combinatie met de verder gebruikte accessoires er toe leidt dat er een beeld van lang geleden wordt gevormd. Hetgeen uiteraard niet echt is. Niet de waarheid, maar gewoon een opname van iets of iemand.
Net als ik daar toenmaals, op strand Nulde happend naar een paling. Of iets wat daarvoor moet doorgaan. Zo wordt er dan een mooie herinnering gevormd. Een beeld waar we later vol vertrouwen op terugkijken, en aannemen dat het zo is geweest. Waarom ook niet ? Er zijn toch foto's van ?
Die spreken dus voor zich.Tegenwoordig is dat vast niet anders. Er is alleen een wezenlijk verschil. Nu weten we, dat niet alles wat op de gevoelige plaat wordt vastgelegd de waarheid weergeeft.
Sterker nog, we gaan er als vanzelfsprekend van uit dat het niet echt is. Ook als later zou blijken dat het wel zo zou zijn.
Zeg nou zelf, wat is de waarheid en wat is nep ? Mooier gezegd, wat is werkelijk en wat is geënsceneerd ? Misschien hetzelfde als met onze middeleeuwse schilders. Gaven ook zij niet de realiteit een verbeeldend tintje ?