Vroegemorgenstorm
De neerstortende regent tovert een gordijn van opspattend water op de pikzwarte Dender op dit onmenselijke vroege uur, de planten aan de oever buigen zich naar het wateroppervlak als willen ze het water aanraken, de wind laat alles huiveren, alles beweegt in deze vroegemorgen storm.
De platanen staan stevig als rotsen in de branding met hun blinkende basten, ik loop als verdoofd en neem dit alles in me op..ik zie de collega's tetteren en lachen maar ik slaap nog, ik loop als in een droom op mijn bestemming af, op weg naar mijn eiland in de fabriek, mijn plaatsje waar ik me veilig voel, mijn territorium.
De wind huilt hier rond het gebouw en lijkt aan de deur te duwen..hierbinnen zit ik lekker warm en ik geniet van het natuurgeweld, een beetje lachend omdat ik weet dat de regen en de kou me niet deren kunnen, ik voel me sterk ook al ben ik nog doodmoe van het weinige slapen, ik voel dat ik terug in staat ben alle uitdagingen aan te kunnen.
Mijn dagtaak wacht hier en ik verlaat mijn schrijftafel, ik duik de duistere ochtend in en ga mijn installatie checken, terwijl ik door het lawaai zal lopen zal ik stilaan wakker worden, de geluiden zijn me zo eigen geworden na al die jaren, zelfs geblinddoekt zou ik nog dingen herkennen, de storm zal massa's water in mijn gelaat gooien en toch geniet ik, ik besef dat dit alles vergankelijk is en juist daarom heeft het allemaal zijn plaatsje bij mij, juist daarom kan ik van dit alles optimaal genieten, in gedachten stap ik door de plassen.
He ... misschien moet jij wel eens een boek schrijven over die plek van je. Het zit er zo ontroerend diep in.