Verwonderd trok zij de fijne wenkbrauwen op. Wat was hij toch hopeloos ernstig en in de plooi, zoo heel anders dan de abbés, die zij in de Parijsche salons had ontmoet. En met een spotlachje om de vergelijking-alleen van hun ijdelheid, die zij zoo dikwijls doorzien had, en zijn ernst, rees zij op uithaar stoel, om op verzoek van Marguerite clavecimbel te gaan spelen. Zij wist hoe die abbés in minachting zouden nederzien op dien eenvoudigen kapelaan. ‘Terwijl hij toch hun meerdere is,’ dacht zij. Zij was eerlijk genoeg om te erkennen, dat hij gelijk had gehad in zijn beoordeeling. Zelf had zij die wereld jaren lang met kouden critischen blik aangezien; zij wilde dat egoïsme, die ijdelheid wel erkennen.