De Renaissance » Hudson, William Henry » 1925 - Pag. 278 | Delpher
Het moet echter erkend worden, dat dit de manier was en de eenige weg, die hem openstond, om uit de nauwe, conventioneele restricties der godsdienstige schilderkunst naar een verder zich uitbreidend naturalisme te komen, waarnaar zijn generatie zocht.
Men kan hier een parallel trekken tusschen deze eerste naturalisten in de kunst en den laatste van de drie Grieksche tragediedichters. Door de regels van het Attisch tooneel was Euripides genoodzaakt, tegen de ware neiging van zijn genie en sympathieën in, deze kolossale onderwerpen van het heroïsch verleden, waaruit zijn voorgangers hun tragedies genomen hadden, te behandelen. De geest van piëteit was in dezen tijd verdwenen en in zijn handen werden de oude legenden realistische melodrama's en de gigantische figuren der ouden, Atheensche mannen en vrouwen van zijn eigen eeuw.
Terwijl hij het traditioneele geraamte der Attische tragedie behield, gaf Euripides hieraan een geheel anderen toon en beteekenis, door datgene, wat verwijderd en bovennatuurlijk geweest was, naar beneden, naar de vlakte van het werkelijk leven te brengen.
Op dezelfde wijze brachten de Italiaansche schilders der vroeg-Renaissance, terwijl zij onderwerpen behandelden, die verwijderd en bovennatuurlijk waren, hun kunst naar het werkeüjke leven, terwijl zij zich aan de vormen, door de Kerk en de conventie voorgeschreven, hielden, maar hun karakter geheel en al veranderden.