Nan Groot Antink maakt een verbinding tussen het verhaal van haar oma uit het verleden en het heden, door de opdracht een vorm van 'community art' te maken en de mannelijke medewerkers te vragen om hun medewerking. Hun urine is verzameld en glazen potten zijn door de vrouwelijke medewerkers aangedragen. Dit zal door Nan gebruikt worden bij het plantaardig verven van stoffen in haar urinekuip in eigen atelier. Allereerst laat ze haar stoffen weven in het TextielLab. De komende tijd zal zij hier regelmatig aan het werk zijn!
Nan Groot Antink maakt haar eigen verven uit in- en uitheemse verfplanten. Kennis over het bereiden van verven deed zij niet alleen op in de praktijk, maar verwierf zij ook uit oude receptenboeken. In de bibliotheek van het TextielMuseum vond zij verfboeken van de Tilburgse textielververij Pollet uit 1811 en 1822. Daarin wordt meermaals urine genoemd als hulpmiddel bij het verven. Al eerder deed Nan ervaring op met het verven in de urinekuip tijdens een werkperiode in Frankrijk, waar zij met de natuurlijke verfstof wede heeft geverfd.