Lucien glimlacht, maar ik zie dat het geforceerd is. Hij ontwijkt het oogcontact door zijn broertje op te tillen, die luid begint te klappen.
Er klinkt muziek en er is meer eten dan ik ooit gezien heb. Ik zit naast mijn echtgenoot aan onze eigen tafel.
De man heeft meer aandacht voor het eten voor zijn neus dan voor mij, iets waar ik gelukkig mee ben. In de hoek van de grote zaal staat een tafel, overladen met cadeaus.
Aan de tafel links van ons zit Aleran's familie, aan de andere kant zit de mijne. Ik heb ze ondertussen gesproken, heel eventjes. Ze waren zo blij voor me dat ik geen woord durfde te spreken over mijn gevoelens. Dat kan ik ze niet aandoen.
Ik neem een slok van mijn wijn, mijn eten heb ik amper aangeraakt. Ik ben angstig voor wat er zometeen plaats zal vinden, zo angstig dat ik geen hap door mijn keel krijg. Mensen, misschien wel meer dan twintig, zullen zometeen zien hoe mijn echtgenoot me voor het eerst bemint.