Dit vind ik inderdaad een zorgwekkende ontwikkeling. Natuurlijk, in ons land zit het met de internetverbindingen meestal wel goed. De enkele uitzonderingen zijn betrekkelijk gemakkelijk te ondervangen. De enkeling die thuis geen ‘device’ heeft, kan er vast eentje op school lenen.
Maar hebben we thuis allemaal een desktop/laptop per persoon? Afhankelijk van de aard van online leren en het type opdrachten dat lerenden moeten maken, heeft een tablet de nodige beperkingen. Er zijn gezinnen waar kinderen ieder hun eigen laptop/desktop hebben. Maar er zijn waarschijnlijk ook genoeg gezinnen, met minder inkomen, waar een desktop/laptop gedeeld moet worden met andere gezinsleden (tot thuiswerkende ouders aan toe). Je kunt dan niet verwachten dat de lerenden allemaal ’s morgens om 9 uur aanwezig zijn in een live online sessie. Vermoedelijk verschilt dit ook sterk per leeftijd en opleiding. Hebben we daar zicht op?
Daar komt bij dat er -zoals gezegd- grote verschillen zijn in het vermogen van lerenden om hun eigen leren te reguleren. Helpen we ze daar nu ook bij?
Verder zie ik voorbeelden van hoogopgeleide ouders (vaak zelf met een onderwijsachtergrond) die kinderen helpen met het maken van schema’s en planningen. Niet elk kind heeft thuis echter een ‘rijke leercultuur’. Dit kan er toe leiden dat de kloof tussen groepen kinderen nog groter wordt. Hebben we als school ook een rol bij het ondersteunen van het leren leren, nu lerenden vanuit thuis online leren? Komen we daar aan toe?