Een nieuw hoofdstuk in mijn leven breekt aan.
Ik ben nu alweer 2 jaar met mijn vriend aan het leuk doen. We zijn officieel iets meer dan een jaar samen.
Hij is een stuk ouder dan ik en daardoor komt de kinderwens opeens onder tijdsdruk te staan.
Zelf had ik nog niet perse de behoefte om nu al aan kinderen te beginnen. Om eerlijk te zijn had ik er nog niet zo extreem over nagedacht. Ik wist wel dat ik ooit een kind zou willen, maar ik voelde me er nooit echt klaar genoeg voor. Als of ik nog "te jong" en nog niet serieus genoeg was om voor zo'n grote verantwoordelijkheid te zorgen.
Al vroeg wist ik dat ik niet zoals mijn ouders wilde zijn. Mijn vader was 20 toen hij mij kreeg. Hij was dol gelukkig, maar kon met zijn psychische gezondheid en zijn trauma's en zijn nieuwe ontwikkelde verslaving (alcohol) helemaal niet voor een kind zorgen.
Mijn moeder daar in tegen kon wel voor mij zorgen. Ze was dan ook 6 jaar ouder dan mijn vader. Had een goede baan en kwam uit een voorbeeld gezin. Waar ouders nog bij elkaar waren, 8 kinderen hadden gebaard en nooit ruzie maakten waar de kinderen bij waren. Wel met een echte man vrouw rolverdeling. Echter was mijn moeder enorm naïef, altijd beschermd door al haar broers en zussen. Wist niks van de wereld en was smoor verliefd op mijn vader. Zij zou er wel voor zorgen dat hij beter zou worden. Zij was de reddende engel. En een kind? Dat was toch alleen maar super leuk en zou hun band alleen maar versterken. Wauw wat had zij het mis.
Ik heb een rot jeugd gehad, met veel geweld, drank misbruik, slapeloze nachten, armoede (mijn vader kon niet werken, mijn moeder moest stoppen met werken door de gehele situatie), we werden gepest en zagen er niet uit (ik denk dan ook dat dat de reden voor pesten was). Ik werd een verschrikkelijke puber en heb mij jaren ellendig en onbegrepen gevoeld. Aan de andere kant waren er ook wel mooie dingen, zoals het opgroeien in de bossen en de levenslessen die het mij heeft gegeven over geld, opvoeding en liefde.
Ik kan nu eindelijk na jaren zeggen dat ik gelukkig ben. Ook ben ik niet meer boos op mijn ouders. En na een aantal mislukte relaties kan ik nu ook zeggen dat ik eindelijk gelukkig ben met de relatie waar ik nu in zit.
Maar nu dus kinderen. Mijn vriend was liever gisteren al begonnen met proberen zwanger te worden dan vandaag. Ik daarentegen heb dus altijd het gevoel dat ik er nog niet klaar voor was/ben, maar wanneer ben je klaar voor kinderen? Je kan toch nooit goed voorbereid zijn? Zou het een gevoel zijn, dat je weet "ok ik ben nu toe aan kinderen en ik wil er nu voor gaan" of zal dit gevoel zich ontwikkelen naarmate je er meer mee bezig bent en houd je dus eigenlijk je hoofd voor de gek.
Misschien doe ik ook wel te moeilijk. Ik kan een kindje een goed huis geven en het zal hem/haar aan niks te kort komen. We verdienen genoeg geld, we hebben een mooi huis en we houden van elkaar. Natuurlijk kan er van alles mis gaan, mijn vriend kan zijn baan verliezen, we kunnen uit elkaar gaan, etc etc. Maar dat zijn dingen die altijd kunnen gebeuren. Waarom doe ik dan moeilijk? Waarom moet alles perfect tot in de puntjes uitgedacht zijn? Waarom wil ik zo extreem goed voorbereid zijn? Tja ik denk dus echt door mijn jeugd. Ik neem een kind extreem serieus, het is geen speelgoed, je zit er je hele leven aan vast, het zal moeilijk worden, maar (zoals heel veel ouders zeggen) het zal ook prachtig worden. Waar ben ik dan bang voor? Nou komt hij hoor:
1. Dat mijn relatie op een negatieve manier zal veranderen (ik ben zo enorm gelukkig, waarom zo'n groot iets doen als we nu blij zijn?)
2. Ik ben bang dat er iets mis is met mijn kindje (een kind vind ik al een zware verantwoordelijkheid, het lijkt mij zo enorm moeilijk en zwaar als het kindje niet gezond is of nog erger dood gaat! Diep respect voor alle ouders met een kind wat ziek is of gehandicapt is of zelfs al overleden is.)
3. Ik ben bang voor mijn eigen gezondheid. Een zwangerschap is een geestelijke en lichamelijke beproeving. Ik weet dat er genoeg vrouwen zijn die het als geweldig ervaren en ik weet dat ons lichaam het aan kan, maar wauw het lijkt me ook enorm zwaar.
4. Ik ben bang dat het verleden zich herhaald, dat ik niet goed voor ons kindje kan zorgen. (Iets wat ik dus daarom enorm voorbereid. En waardoor ik eigenlijk wel weet dat ik niet zoals mijn ouders zal zijn)
5. Ik ben bang voor het onbekende. niemand kan je voorbereiden voor wat er gaat komen, of je een leuk kind krijgt of niet of je achteraf niet zegt "dit hadden we noooooit moeten doen" (alle ouders lachen mij waarschijnlijk nu vierkant uit, want de meeste ouders die ik ken zeggen dat hun kind de leukste is en dat je meteen op slag van ze houd, maar wat nu als dat niet zo is?)
Goed genoeg stof tot nadenken. We hebben besloten om het te proberen. Vanaf deze maand proberen we dus bewust zwanger te worden. In december weet ik dus of het gelukt is. Dood eng, maar ook wel erg leuk. Tja ondanks alle angsten wil ik het toch wel erg graag.