Home > Verenigde Arabische Emiraten > Dubai en Oman > Verslag > Dag 5
Oman > 'Dune Bashen' in de woestijn
Straatje Sinaw
Ik verlaat het terrein van de Holiday Inn in Niswa en ga in de richting van de Woestijn. Net buiten Niswa maak ik een tussenstop in het dorpje Birkat al Mawz. Een natuurlijke warme water stroom loopt door het dorpje. De inwoners hebben verschillende waterbanen aangelegd zodat het water voor het baden gescheiden blijft van het overige gebruik. In badhokjes boven de warme stroom wassen mensen zichzelf. Na Birkat al Mawz rijd ik door naar Sinaw. Een regionaal stadje met een uitgebreide souq. De souq centreert zich in een ommuurd plein rond de vismarkt. Rondom zijn allerlei kleine zaakjes te vinden. Als ik door de poort naar buiten loop, zie ik op het parkeerterrein een groep mannen gehurkt zitten. Als ik benieuwd toekijk, benadert één van de mannen mij. Het blijkt een begrafenis te zijn. Ik word uitgenodigd om deel te nemen maar dit sla ik beleefd af. Ik wandel langs houtverwerkingsbedrijfjes en kom in een oude vervallen stad met restanten van lemen huisjes. Hier moeten vroeger mensen gewoond hebben en waarschijnlijk was dit nog niet eens zo lang geleden. Vanaf deze wijk heb ik een mooi uitzicht over Sinaw. Met de bus rijd ik verder richting Ibra. In de buurt van Ibra lunch ik in een restaurant. Na de lunch stap ik over in 4x4 landcruisers. Al snel verlaat ik de asfaltweg en draai het zand van de woestijn in.
Achmed is mijn chauffeur. Een jonge jongen die helaas geen woord Engels spreekt. Hij rijdt de landcruiser door het mulle zand. Vol gas rijdt hij de duinen op en slipt door het zand. Soms kom ik los van de achterbank. Dit is Dune Bashen en ik vind het geweldig. De tocht brengt mij bij een bedoeïnentent in de woestijn. Hier laten de bedoeïnen zien hoe zij leven in de woestijn. De kinderen delen thee en dadels uit. Terug in de bewoonde wereld, wordt de bagage overgeladen in de jeeps en rijden de woestijn in naar het dessertcamp. Het kamp ligt acht kilometer in de woestijn. Het tentenkamp bestaat uit ruimte tweepersoons slaaptenten met normale bedden en enkele tenten met kussens op de grond om te zitten en te eten. Tegen vier uur ga ik met de Landcruisers de woestijn in. Duna Bashing door het zand. De wagens rijden vol gas tegen de zandduinen en glijden via de steile hellingen door het zand weer naar beneden. Onvoorstelbaar dat de wagens zo steil naar beneden kunnen rijden. Ik eindig boven aan de zandduin met uitzicht op het kampterrein. Hier blijf ik voor de zonsondergang. Eén wagen rijdt alvast naar beneden met degene die kameel willen gaan rijden. Een andere wagen brengt speciaal op mijn verzoek een snowboard naar boven. Ik wil gewoon een keertje sandboarden. Helaas is er niemand van de Arabieren die een uitleg kan geven hoe het werkt. Wel geven zij aan dat de duinen niet vochtig genoeg zijn. Ik zie het wel hoe ver ik kom. Met de plank loop ik een tiental meters omhoog. Ik bind de snowboard vast.
Ik bedenk mij dat mijn Teva's misschien niet het meest handige schoeisel is. Voorzichtig ga ik staan. Ik heb nooit eerder op een snowboard gestaan. Ik spring op om de snowboard gedraaid te krijgen. Het zand geeft meer wrijving dan ik verwacht had. Uiteindelijk glijd ik voorzichtig naar beneden. Geweldig! Ik maak de plank los en loop naar de top van de duin. Even later glijd ik weer naar beneden. Uiteindelijk kies ik een steiler stukje. Ik word steeds handiger in het naar beneden glijden. Het is vooral belangrijk om mijn evenwicht goed te bewaren. Een bocht maken durf ik nog niet. Als de zon bijna onder gaat, houd ik het voor gezien. Helaas is het te heiig voor een mooie zonsondergang. Ik step weer in de wagen en rijd steil de zandduin af. 's Avonds eetn ik in de bedoeïnentent. Ik raak in gesprek met een Duits stel. Zij zijn ook vandaag gearriveerd. Ik sluit de avond af bij het kampvuur.