De oplossing voor de Amersfoortse verkeersproblematiek? Verkeerskundigen hanteerden in die dagen twee modelmatige uitgangspunten: enerzijds een scheiding van lokaal en bovenlokaal verkeer en anderzijds een stelsel van ring- en radiaalwegen
Verkeerskundigen meenden dat het verkeer zoveel mogelijk in gescheiden stromen moest plaatsvinden. Het lokale verkeer moest over lokale wegen en het bovenlokale verkeer moest over bovenlokale wegen. Die verkeersstromen mochten niet mengen.
De aanleg van de Rijkswegen was in dat opzicht een succes geweest. Het zorgde voor een ontlasting van de lokale wegen. Anno 1957 werd berekend dat alleen al door de opening van Rijksweg 1 zo’n 25-30 % keurig om de stad heen werd geleid en dus de lokale wegen niet meer belastte. De opening van de A28 in 1962 verminderde de verkeersdruk op de wegen in het zuiden en oosten van de stad. Maar in het westen van de stad ontbrak nog een dergelijke verbinding. Dat moest de Westtangent worden.
De aanleg van de Stadsring daarentegen was onbedoeld een inbreuk op het principe van de gescheiden verkeersstromen. De weg werd veel gebruikt door bovenlokaal verkeer uit bijvoorbeeld Baarn en Soest: via de Amsterdamseweg, de Stadsring, de Hogeweg en Knooppunt Hoevelaken ging dat in oostelijke richting. Om de Stadsring te ontlasten was het dus nodig om de ring van doorgaande verbindingen ten westen van de stad te sluiten. Het lokale verkeer kon dan gebruik maken van de Daam Fockemalaan en het bovenlokaal verkeer kon dan over de Westtangent richting Soest en Baarn worden geleid (en omgekeerd).
Een tweede verkeerskundig uitgangspunt is – het is hierboven al genoemd – een sluitend stelsel van ringwegen, die met elkaar verbonden zijn door zogenaamde radiaalwegen. Vergelijk het met het beeld van een karrenwiel: de spaken zijn de radiaalwegen en de velg is de ringweg. De radiaalwegen dienen vooral om het inkomende en uitgaande verkeer logisch door de stad te leiden, terwijl de ringwegen de verschillende wijken met elkaar moeten verbindingen.
De plattegrond van de stad in de vorm van een karrenwiel, het was de droom van elke verkeerskundige in de jaren vijftig, zestig en zeventig. Dat gold zeker ook voor de verkeerskundigen en ambtenaren die zich over de plattegrond van Amersfoort bogen.
Het was ook logisch om in Amersfoort van dit model uit te gaan. Het stelsel van radiaalwegen lag er al; dat was immers historisch zo gegroeid. De oude uitvalswegen – de Hogeweg, de Arnhemseweg, de Leusderweg, etc. – vormden de basis. Daarnaast kon men verschillende stelsels van ringwegen onderscheiden. De binnenste ring werd gevormd door de Muurhuizen. Daarna kwam een ring met de Westsingel, de Zuidsingel, de Weverssingel en ’t Zand. Vervolgens kwam de Stadsring en daarna een (halve) ring die bestond uit de Ringwegen Koppel, Kruiskamp en Randenbroek, alsmede de Gasthuislaan. De buitenste ring bestond uit de genoemde Rijkswegen, inclusief de nog te realiseren Westtangent.
Archief Eemland, kaart 196. Overzichtskaart van het Verkeersplan in Hoofdzaak van de gemeente Amersfoort, goedgekeurd bij besluit van Gedeputeerde Staten van Utrecht van 1 augustus 1960. Op deze kaart zijn drie ringen (rode lijnen) ingetekend en minstens zeven radialen (gele lijnen). Ook de Westtangent is duidelijk te zien.
Ondanks deze aanzetten tot een geslaagde ringstructuur kampt Amersfoort echter met enkele obstakels die volledig gesloten ringen bijna onmogelijk maken: de Eem en het spoorwegemplacement. Verkeer tussen het Soesterkwartier en het Bergkwartier moet altijd omrijden: of via de Stadsring, of via de Barchman Wuijtierslaan. Stedenbouwkundigen en het stadsbestuur hoopten in de jaren zestig en zeventig met forse ingrepen deze barrières toch te kunnen nemen. Zo is er begin jaren zeventig even aan gedacht om de ring om het oude centrum volledig te sluiten door de Stadsring te verbinden met de Scheltussingel. Daartoe moest bij het stadhuis een aftakking komen van de Stadsring naar een tunnel onder de Eem en de Koppelpoort door, die dan uit zou komen op de Schimmelpenninckkade of de Scheltussingel. Vanwege de hoge kosten werd daar in 1975 vanaf gezien. Serieuzer (en inmiddels gedeeltelijk gerealiseerd) was een volledige ring door de uitbreidingswijken, bestaande uit onder meer de Ringweg Koppel, via een weg langs de Ponlijn naar de Gasthuislaan en zo weer terug naar de Ringweg Koppel.