Bij de countryrock van Ward Davis kan de redneck in iedere rootsliefhebber even ontsnappen ★★★☆☆ | De Volkskrant
AlbumrecensieBlack Cats and Crows
Bij de countryrock van Ward Davis kan de redneck in iedere rootsliefhebber even ontsnappen ★★★☆☆
Robert van Gijssel 14 januari 2021, 12:15
De Amerikaanse zanger Ward Davis heeft de neiging zijn emoties met een zwarte stift te onderstrepen. Dat doet hij vooral in de trieste ballades over groot liefdesleed, zoals de titelsong van zijn album Black Cats and Crows. Zijn donkere stem kietelt de kitsch en de net wat te kleffe vocale rock uit de jaren tachtig en negentig. Maar gelukkig: Davis maakt radiovriendelijke country, en dan is dat larmoyante randje soms best fijn. In hetzelfde nummer bijvoorbeeld laat hij de gitaren janken als die van de Crazy Horse-band van Neil Young, en daar raak je als luisteraar wel vergevingsgezind van.
Davis, uit Arkansas, is een verdienstelijk liedschrijver. Hij maakte songs voor Merle Haggard, Cody Jinks en Willie Nelson, om maar een paar countryhelden te noemen. Op zijn eigen album bewijst hij zich een prima zanger en bovendien pianist. Het gebonk op de toetsen geeft ballads als Threads een statige, Elton John-achtige lading. Davis zingt over persoonlijke ellende, gevangenissen, drankmisbruik, gewelddadige relaties en hoe daarmee om te gaan. Soms niet al te subtiel, zoals in Papa and Mama, een murder ballad waarin hij huiselijk geweld en een vadermoord met voorbedachten rade bezingt.
Zijn songs zijn oermannelijk, sentimenteel en weinig origineel, maar het is wel lekker om Ward Davis een paar keer hard uit de speakers te laten spatten. Al was het maar om het kleine beetje redneck dat in iedere countryliefhebber huist even te laten ontsnappen. Black Cats and Crows verscheen al eind vorig jaar, maar is nu ook in Nederland verkrijgbaar op cd en vinyl.