Tweestijlige meidoorn | Ecopedia
Home › Tweestijlige meidoorn
beeld_157_large.jpg
beeld_158_large.jpg
beeld_160_large.jpg
beeld_161_large.jpg
beeld_162_large.jpg
beeld_163_large.jpg
beeld_543_large.jpg
beeld_752_large.jpg
Vooral gebruikt in bosranden.
Hard, zwaar hout, verrot matig snel [LIT:3]
Wettelijke bepalingen Volgens de Belgische wetgeving (KB van 23 juni 2008) moeten ziektehaarden van bacterievuur (Erwinia amylovora) opgeruimd worden door de zieke plantendelen weg te snoeien, tot minstens 50 cm onder de zichtbare aantasting. Indien nodig moeten aangetaste planten volledig verwijderd worden. Het snoeihout moet vernietigd worden (niet gecomposteerd of versnipperd). Om de verspreiding van bacterievuur via de bloesems tegen te gaan, moeten meidoornhagen volgens hetzelfde KB verplicht jaarlijks geschoren worden tussen 1 november en 1 maart
Omwille van de gevoeligheid voor windworp als boom slechts op beschutte standplaatsen aanplanten.
Gevoelig voor bacterievuur (Erwinia amylovora) [LIT:3]
Ja, maar vormt zeer gemakkelijk waterlot, dus geleidelijk aan snoeien, bij voorkeur tijdens het groeiseizoen.
De soort wordt als boom slechts zeer zelden gebruikt, cultivars zijn wel courant te vinden
- Crataegus laevigata 'Crimson Cloud': relatief jonge (1966) Amerikaanse selectie; krachtig groeiend, bijna altijd doornloos; fraaie bloei en helderrode vruchten; goede kleine straaboom
- bekende, oude (1860) Engelse cultivar met rozerode, gevulde bloemen; vaak gebruikt als kleine straatboom
- Crataegus laevigata 'Plena': dichte, brede kroon met gevulde witte bloemen, die naar roze verbloeien
blad is minder diep ingesneden dan bij éénstijlige meidoorn
meestal grote struik, maar kan op stam gesnoeid worden
wortelgestel zeer oppervlakkig en beperkt [LIT:3]
Tweestijlige meidoorn heeft van nature een eerder beperkte, strikt Europese verspreiding. Het zwaartepunt ervan ligt in West- en Midden-Europa. In het noorden bereikt de soort Zuid- Scandinavië en de Baltische staten, in het oosten Polen, Roemenië en de Balkan. Naar het zuiden toe vindt men de soort tot Noord-Spanje en het grootste deel van Italië. In Wallonië is de soort algemener dan in Vlaanderen, vooral in het Maasdistrict en Lotharingen.
In Vlaanderen is tweestijlige meidoorn vrij algemeen. De soort komt vooral voor in de Leem- en de Zandleemstreek. De plant lijkt ten opzichte van de vorige karteerperiode sterk vooruit te zijn gegaan. Waarschijnlijk moet dat sterk worden gerelativeerd. Enerzijds is er met zekerheid een inventarisatie-effect (hogere inventarisatiegraad), anderzijds is tijdens de tweede periode meer aandacht besteed aan bomen en struiken (o.a. speciale kartering van autochtone bomen en struiken). Vreemd is dan echter wel dat op een reeks vroegere vindplaatsen (delen van West-Vlaanderen en Vlaams-Brabant) de soort niet meer is waargenomen. Binnen de bosgebieden is er sprake van een afname van het aantal exemplaren of de groeiplaatsen. De bossen worden donkerder (achteruitgang hakhout- en middelhoutbeheer) en de soort komt minder tot vruchtzetting. In lijnvormige landschapselementen kan de soort iets overschat zijn (verwarring met hybride met eenstijlige meidoorn).
Bodemvaag, verlangt een relatief voedselrijke bodem.
Verdaagt geen te natte bodem of arme, droge bodem.
Verdraagt verharding.
Gevoeligheid voor windworp gevoelig
Door het beperkte wortelgestel zeer gevoelig voor scheef- of omwaaien [LIT:3]
witte, soms iets rozig getinte, vijftallige bloemen in tuilen; de stamper heeft 2 (tot 3) stijlen [LIT:2,3]
rode vruchten met 2 tot 3 pitten [LIT:3]
Is een bestuiver van: Gouden tor (Cetonia aurata)
Natuurtype: Iepen-Essenbos met Klimopereprijs en Look-zonder-look, BWK: Doornstruweel (sp), Natura 2000: Hardhoutooibossen (91F0)