Mr. Meijering lichtelijk geïrriteerd: Zelfs al zou ik geen aanleiding hebben, dan nog is het van belang. Moet ik dit nu helemaal weer gaan uitleggen? Het is een simpel vraagje. Was het OM nou al op de hoogte, ja of nee? Dan wil ik daarna kijken of er sprake is van bestuiving.
Er is wel vaak over de planning gesproken vandaag. Voorzitter Lauwaars ging verder over de getuigen F1 + F3.
Lauwaars: Als de raadkamer beslist de getuigen in te brengen, kunt u dan alvast zeggen waar u dan mee komt? De omvang van de onderzoekswensen?
Lauwaars schorste daarop de zitting een half uur om de raadslieden gelegenheid te geven te overleggen. Na de schorsing reageerde Mr. Nico Meijering.
Mr. Meijering: Verzoekers, en dan heb ik het over de vier raadslieden, gaan er vanuit dat de F1 en F3 anoniem willen verklaren. Luid en duidelijk is het standpunt, gelet op de risico's als ze onder naam gaan verklaren, de criteria die in acht zijn genomen bij Q5, dat ze als anonieme getuigen zullen worden opgevoerd.
Mr. Meijering: Daar kan ik niet veel van zeggen. Dat hangt af van La Serpe. Dat hangt af van de officieren. Dat hangt af van wat uw rechtbank gaat doen. Dat hangt af van wat La Serpe gaat verklaren. Dit is het antwoord. Het is niet veel, maar daar moeten we het mee doen voor nu.
Rechter: Ik begrijp het nu zo, als de status wordt afgewezen, zullen ze niet verklaren. Uw nadere onderzoekswensen kunnen we nog niets over zeggen.
Mr. Meijering: Dit betreft La Serpe. Hij verklaarde geen verklaringen meer te willen geven als de onderzoekswensen zouden worden afgewezen. Ik wil wel weten, want er staan nog een aantal aspecten op de agenda. Wij zijn wel benieuwd wat de standpunten zijn van La Serpe. Het hing zo'n beetje in de lucht. We zouden uw rechtbank willen voorleggen: Wat gaat La Serpe doen?
Lauwaars: Nou ja, dat moeten we dan afwachten. Ik ga nu niet vragen en het schema er op aanpassen, dat kan ik nu nog niet doen. Het huidige schema gaat het niet worden. Ik heb er geen behoefte aan nu een antwoord te ontlokken. We houden ons gewoon aan de planning.
Lauwaars: Over 4 weken speelt Samir A. in De Bunker. We hebben ons gericht tot Rotterdam om te kijken of we daar een paar zittingen kunnen houden. We hebben twee weken ingepland. Het wordt een beetje krap. We zouden wat pleidooien in Rotterdam kunnen doen. Voor de Kerst willen we de feitelijke zittingen afgerond hebben. De uitspraak in het voorjaar. We willen de hele duur van het proces nog in het midden laten. We houden vooralsnog het voorjaar aan. De sluiting van de zittingen voor Kerst. Twee weken voor de F-en. Dat is zo'n beetje de weg die de rechtbank ziet. Vrij willen we houden 6 en 8 Juli vrij voor uitloopdagen. We weten dan ook meer over de status van de F-getuigen. 15 Juni gaan we verder.
Mr. Meijering: Ik kondig alvast aan dat de verdediging een opheffingsverzoek zal doen. Schrik niet, dat zal zeer compact zijn. Het zal een kwartier zijn.

Om te beginnen met de aangifte, moet u eerst enkele basisgegevens van de overledene invullen en de akte van overlijden in pdf uploaden. In de volgende stap hebt u ook het attest van erfopvolging nodig om een geldige inzending te kunnen doen.

Uitdagingen Zijn leuk, ze leren me meer dan wat dan ook. Het kost alleen bergen energie. Dat is op zich niet erg, want het brengt me ook ergens. Stel nou dat ik nooit een uitdaging aan zou gaan, dan zou ik altijd maar een beetje blijven hangen waar ik hang en gebeurd er niks. Een tijdje is dat niet erg, ook wel eens lekker, maar op de lange termijn is dat wel erg saai. Elke dag zijn er wel kleine uitdagingen voor iedereen denk ik, die zorgen er ook echt wel voor dat ik leer. Alleen gaat het wel erg langzaam.
De grote uitdagingen hebben mij het meest geleerd en zorgen ervoor dat mijn zelfvertrouwen ontzettend groeit. Ze slopen me alleen ook aardig. Heel wat grijze haren rijker en heel wat stress moeten incasseren. De vraagt die steeds weer naar boven komt, is dit het allemaal waard? Is al deze stress het waard om deze uitdaging aan te gaan? Waarom doe ik dit eigenlijk? Waarom blijf ik niet lekker gewoon hangen in mijn comfortabele leventje? Wat maakt het dat ik überhaupt zulke uitdagingen aan wil gaan?
Ik heb het me zo vaak afgevraagd als ik het weer eens moeilijk had. Tijdens mijn hele scheiding, bij het grootbrengen van de kinderen, bij de problemen met de hond. Waarom doe ik dit? Ben ik gek geworden? Had gewoon lekker in je comfort zone blijven zitten, dat is toch veel relaxter?
Alleen, door het lang zitten in een soort van comfort zone, voelen de uitdagingen ook veel groter en enger. Raak ik er ook zo door van streek, krijg ik er zoveel stress van, omdat ik dat niet gewend ben. Zitten in een rustig comfortabel leventje is fijn maar als er dan iets gebeurd, zet dat de hele wereld op zijn kop. Ervoor kiezen om stappen te zetten, betekend ook stress, zal het wel lukken? Kan ik het wel? Tja, niet geprobeerd dan lukt het zeker niet nee. Na het proberen zeggen, oké het is me niet gelukt, maar ik heb het in ieder geval geprobeerd en het heeft me toch iets gebracht, geeft toch een fijn gevoel. En wat dan als het lukt? Wat nou als het gewoon wel lukt ondanks dat het ongelooflijk moeilijk is, dat is toch super gaaf?
Het heeft zoveel zelfvertrouwen, ook al is daar eerst de stress en de onzekerheid, maar als het dan lukt… dat gevoel van trots zijn, dat neemt niemand meer af. Dingen zijn soms gewoon echt rete moeilijk, maar ik ben niet alleen. Altijd zijn er mensen die graag willen helpen, die moed inpraten en hulp bieden waar ze kunnen. Ik sta niet alleen en dat is ook zo mooi om te zien. Elke uitdaging die ik aan ging was achteraf de moeite waard. Hoe zwaar het ook was, ik hoefde het niet alleen te doen. Als anders het zwaar hebben vind ik het ook fijn om te helpen.
Hoe meer uitdagingen ik ben aangegaan en heb overwonnen hoe meer ik nieuwe uitdagingen durf aan te gaan. Ook al weet ik dat dingen stress geven, ik weet ook wat voor gevoel het geeft als het wél lukt. En lukken doet het, altijd, op wat voor manier dan ook..