02/08/2021 om 21:13 #10474212 Quote
Wat mooi @lelie! Heerlijk om al jullie verhalen te lezen en ik zit nog steeds stil 🙂
Die vermoeidheid herken ik wel! Ik zit ook nog erg met maagzuur. Maar we gaan iedere dag dapper door. Hebben jullie ook last van je humeur?
03/08/2021 om 11:47 #10474341 Quote
Och ja, dat humeur…. Haha!
Ik moet zeggen, ik ben wel echt assertiever geworden, dat is dan wel weer fijn!
Ik moet ook even iets van mijn hart, wat hier veilig en anoniem kan.
Op het moment dat wij mijn schoonzus+vriend vertelden dat wij een kindje verwachten, reageerden ze zeer neutraal. Een paar weken later vertelden ze ons dat ze al hele lange tijd bezig zijn met kinderen (5 jaar), maar dat het hen niet lukt. Het was een super emotioneel gesprek met elkaar, ze hadden het in al die jaren nog nooit gedeeld met anderen, zelfs niet met een arts. Onze zwangerschap kwam daardoor best hard binnen, heel begrijpelijk.
Ze spraken hun wens uit om wel betrokken te worden bij onze zwangerschap, maar wij hebben er bewust voor gekozen om dit zo min mogelijk te doen om erger te voorkomen.
We stuurden onlangs een video van het nieuwe huis, waarbij we oa trots de babykamer lieten zien. Vervolgens kregen we verwijten naar ons hoofd 'jullie houden geen rekening met ons, alles draait om jullie en de baby' het enige voorbeeld dat m'n schoonzus kon noemen was dus die video. Verder niets, want we deelden bewust niets met ze.
Laatst op een verjaardag werd ik niet door hen begroet, ik werd niet aangekeken, er werd niet tegen mij gepraat door ze. Ik voel mij zowat schuldig dat ik zwanger ben. Het maakte mij zo verdrietig. Ik snap dat het voor hen moeilijk is om dit aan te zien, maar we moeten wel rekening met hen houden, zij blijkbaar niet met ons?
Na gesprekken hierover met m'n schoonouders en vriend, heb ik besloten een lang bericht naar ze te sturen met hoe ik mij voel en hoe het op mij overkomt, aangezien het de hele familie opviel hoe ze tegen mij deden en niemand het oké vindt, ondanks de situatie.
Dus dat heb ik gedaan, maar dat is volledig verkeerd uitgepakt. Mijn schoonzus ziet het als onbelangrijk om af te spreken met ons, ze zegt dat het altijd om ons draait en dat ze geen interesse hebben in ons leven. (ze hebben immers nooit naar de zwangerschap gevraagd, maar ook niet naar het nieuwe huis ofzo, helemaal niks). Dit was voor ons de druppel en dus hebben we besloten het contact en initiatief bij hen te laten. Van ons zullen ze niks meer horen.
Mijn schoonzus is altijd al een lastig portret geweest: alles moet om haar draaien, ze eist altijd de aandacht op en niemand is goed genoeg voor haar. Haar vriend lijkt daar als een hondje achteraan te lopen. Ik durf haast te spreken van narcistische eigenschappen die ze heeft en laat zien.
Nogmaals, het is super sneu voor ze dat ze zo lang bezig zijn met hun kinderwens, maar om daarmee zo'n grote, negatieve, invloed te hebben op hun omgeving, is niet oké.
Ik voel me zo boos, dus om nog even terug te komen op het humeur: normaal zou ik dit dus nooit op deze manier doen en het maar laten, maar nu is de boel ontploft (eindelijk, eigenlijk had dit jaren geleden moeten gebeuren, het was echt een opeenstapeling van alles bij elkaar…)
Sorry voor het lange verhaal, ik moest het gewoon echt even kwijt…
03/08/2021 om 12:27 #10474349 Quote
Ik begrijp je heel goed @ leli. Je hormonen versterken zulke gevoelens soms. Het verhaal is ook herkenbaar.
Heb hetzelfde met mijn schoonzus en zwager. Ze zijn ook al ruim 1,5 jaar hier niet geweest. Ik doe er geen moeite meer voor. Klinkt heel hard en doet ook pijn.
Vind het heel knap dat je het zo naar haar benoemd heb! Kan je met de rest wel goed opschieten?
03/08/2021 om 12:50 #10474364 Quote
Lastig he 🙁 ik vrees dat wij vanaf nu ook heen contact meer zullen hebben, dat het echt helmaal klaar is. Omdat ik nooit wat met m'n schoonzus heb gehad, ben ik daar in principe niet heel rouwig om, ik voel mij meer schuldig tegenover mijn vriend en zijn familie, maar ik heb niets verkeerd gedaan en ze staan echt volledig achter mij. Ik voel mij zeer gesteund door ze en zij snappen het gedrag van m'n schoonzusje en haar vriend echt niet.
Ik heb verder echt de liefste schoonfamilie ooit! Heel waardevol!
Het enige wat ik mij kan bedenken is dat ze gewoon stikjaloers op ons zijn: wij hebben een groot, nieuw huis, fijn werk, fijne vrienden, zwanger, we hebben echt een goed leven en zijn gewoon heel gelukkig! Mijn schoonzusje en haar vriend hebben een instabiele relatie met veel ruzie, weinig inkomen wegens omstandigheden en bepaalde keuzes die ze maken, ze lijken het ons gewoon niet te gunnen.
Ik blijf er ook maar aan denken en mee bezig, omdat ik gewoon niet begrijp waar het gedrag vandaan komt en ze zich gewoon niet lijken te beseffen hoeveel verdriet ze anderen hiermee doen. Empatisch vermogen van een borrelnoot 😅
Kadootje en frummeltje
03/08/2021 om 19:31 #10474512 Quote
Wauw heel heftig maar super goed dat je het benoemd en besproken hebt. En wat fijn dat je schoonfamilie ook je hierin steunt.
Ik herken het humeur ook wel… Ben sneller geïrriteerd en als er iets met mijn kids is of dat er raar of naar op ze gereageerd word of gedaan word via app of real life dan merk ik dat ik daar enorm onrustig van word en alle emoties door me heen gaan, maar voor al verdriet en boosheid en dat ik een enorme drang heb ze dan te willen en of moet beschermen terwijl waar kinderen zijn word ook wel een ruzie of enigheid gemaakt maar kan het gewoon niet hebben met al m'n hormonen lijkt wel… ondanks dat ze nu 11 en 13 zijn haha 🤣
Hoort er denk ik dus gewoon bij ….
03/08/2021 om 22:09 #10474580 Quote
Pff heftig verhaal @leli. Ik snap je heel goed! Wat een frustratie kan daarbij komen hè. En die hormonen versterken het dan even extra.
Zo heb ik thuis op het moment ook problemen met m'n vriend omdat hij moeite heeft met m'n zusje en haar vriend en hun niet meer wil zien. Inmiddels na een dikke ruzie zijn we wel meer op 1 lijn gekomen en heeft hij aangegeven tijd nodig te hebben maar in zulke situatie gaan m'n emoties echt heftig alle kanten op.
Ook hebben we een puber hond in huis die me af en toe het bloed onder de nagels vandaan haalt. Dan sta ik ook wel even ineens te huilen 😂
04/08/2021 om 08:40 #10474624 Quote
Precies wat jij zegt inderdaad, de hormonen maken het alleen maar erger!
Ik voelde de baby al 2 dagen niet en had zo heftig gedroomd dat het mis was, dat voelde zo realistisch. Dus dikke tranen vanmorgen. Mijn vriend besloot de verloskundige te bellen, die net gelijk langskwam om te luisteren: niks aan 't handje en een keurige, actieve hartslag van 147! Niks om me zorgen over te maken. Ben zo gerustgesteld!
Het kan zijn dat ik haar niet voel door stress, dus ik moet het gedoe met m'n schoonzusje echt proberen los te laten. Iemand tips hoe ik dat 't beste kan doen? 😅
04/08/2021 om 14:35 #10474730 Quote
Om eerlijk te zijn, vind ik het empathisch vermogen soms echt heel ver te zoeken… maar goed, zal wel aan mij liggen. Maar herken zo wat jullie zeggen!
Uhm loslaten? Dat is echt heel moeilijk. Gisteravond nog gesprek gehad met mn man erover. Ik moet leren om het niet mijn probleem te maken. Als we elkaar zien, zal ik groeten. Als we uitgenodigd worden voor een verjaardag dan gaan we netjes een heeeel uur. (En zetten we er iets leuks tegenover) dan kopen we nog een kadootje ook. Maar vooral dat ons niets te verwijten valt.
We zijn er inmiddels hier achter dat er wel veel over ons wordt gepraat, maar niet met ons. Ik baal daar enorm van… Dus als jullie daar nog tips voor hebben?
Wat lief om gelijk de verloskundige te bellen! Ik voel het over het algemeen wel veel. Maar ben zo druk in mn hoofd dat ik savonds ook weleens in paniek kan raken dat ik het niet gevoeld heb en dan lukt het voelen ook slechter.