“Hoé kan ik in vredesnaam positief blijven als ik elke morgen weer doodmoe wakker wordt? Ik sleep mezelf de dag door en zowel in mijn gezin als op het werk doe ik niets anders dan achter de feiten aan hollen. Het lijkt wel of er geen einde aan komt. Eerlijk gezegd ken ik het woord “genieten” niet eens meer, oftewel ik weet niet meer hoe je dat doet. En tijd voor mezelf is al helemaal een utopie. Ik weet dat ik geregeld onredelijk uitval tegen mijn kinderen en partner en als ik in de spiegel kijk zie ik een andere “ik” dan de persoon die ik werkelijk ben.”