De buurman van Anaconda is Backlot Stunt Coaster, een zoveelste achtbaan die betekenisloos bij Safari Village gepropt werd. Het Afrikaanse sfeertje wordt hier op geslaagde wijze – kuch kuch – geleverd door een filmset en racende Mini Coopers. Deze attractie doet terugdenken aan het Paramount-verleden van Kings Dominion, want vroeger was ie gekend als een Italian Job-ride. Toen hadden de autootjes en de kenmerkende finale in een lege betonbak dus betekenis. Vandaag straalt het daarentegen vergane glorie uit en blijken alle effecten uitgeschakeld. Halverwege de rit worden we bijvoorbeeld tot stilstand gebracht tussen een stapel zeecontainers. Het is duidelijk dat hier ooit iets hoorde te gebeuren, maar tegenwoordig is het er doodstil. Backlot Stunt Coaster heeft naast de pittige lancering en een onverwacht heftige triple helix dus weinig te bieden.
Van de achtbanen die we tot nog toe bezochten, maakten er drie gebruik van een lancering en ook de pijlsnelle lifthill van Intimidator 305 kan je eigenlijk als een soort acceleratie definiëren. Hebben ze hier eigenlijk ook klassieke achtbanen met zo’n goeie ouderwetse rakketak-lift? Het antwoord luidt ja. Een van die rides is Dominator, een Floorless Coaster van B&M. De baan werd RCT-gewijs op een kaal grasveld geploft, maar hij is dankzij de hippe kleurcombinatie alsnog erg fotogeniek. De aantrekkelijke looks vertalen zich trouwens naar een al even sterke ritervaring. Dominator heeft een bijzonder originele lay-out waar de treinen met veel souplesse en hoge snelheden doorheen racen. Toch zorgen ook hier de operations voor een wrange bijsmaak. B&M’s van dit kaliber horen capaciteitsmonsters te zijn, maar het luie personeel van Dominator haalt hooguit één dispatch per vijf minuten. Ondanks de korte rij moeten we dus alsnog een halfuur in de brandende zon aanschuiven. Jammer dat het allemaal zo stroef verloopt, want deze topper had ik graag nogmaals gedaan.
Het is inmiddels al laat in de middag en we beseffen dat Kings Dominion ons geen uitgebreid parkbezoek zal gunnen. Op de teams van Intimidator 305 en Volcano na, is het personeel hier namelijk absurd traag. Ik las ooit dat een koala zowat twintig uur per dag slaapt en de crew van dit park moet daar niet voor onderdoen. Ik verzin dit niet: bij Anaconda stond er een personeelslid minutenlang haar haardos te kammen terwijl er 28 beugels smeekten om gecontroleerd te worden. Nog zo’n frappant voorbeeld is de dame van Grizzly die gezellig aan het telefoneren is, terwijl ze eigenlijk het poortje richting uitgang zou moeten sluiten. Pas nadat ze haar praatje afrondt en dat bewuste poortje dicht zwaait, mag de trein vrijgegeven worden. Om het nog wat schrijnender te maken, voeg ik eraan toe dat we op dat moment al ruim een uur voor Grizzly staan te wachten omdat men slechts één treinstel gebruikt. Wat we in ruil krijgen voor die vreselijk lange wachttijd? Een matige woodie zonder spectaculaire wendingen. Zucht.
De plaatselijke log flume en de raftingbaan laten we achterwege, net zoals de imposante WindSeeker en Giant Frisbee Delirium. Onze tijd wordt immers beperkt en we moeten keuzes maken. Onze eerste prioriteit wordt Rebel Yell, een duellerende wooden coaster. Ik vind zulke racende achtbanen supertof en een witte woodie straalt eigenlijk altijd een bijzonder sfeertje uit. We starten dus met goeie punten, maar dit park gooit nog maar eens roet in het eten. De rij is lang, maar net zoals bij Grizzly rijdt er maar één trein. Ik bedoel daarmee niet één trein per kant, maar letterlijk één enkel voertuig. Kings Dominion acht het vandaag niet nodig om beide banen te openen, dus de blauwe helft staat er levenloos bij. Tijdens de 40 minuten durende wachttijd krijg ik ruimschoots de kans om het station te bestuderen. Daar staan zeven personeelsleden verveeld naar de vloer te staren. Deze bezetting zou in een gemiddeld park volstaan om beide tracks te dispatchen, maar in Kings Dominion gelden andere regels. Ook hier is de beloning voor onze wachttijd trouwens mager: de gereviseerde baandelen van Rebel Yell zijn niet slecht, maar de oude gedeelten voelen behoorlijk ruw aan. Deze constructie staat er al dik 40 jaar en dat is voelbaar.
Wanneer het laatste uurtje Kings Dominion aanbreekt, besluit ik m’n fototoestel te plezieren door die Eiffeltoren zonder opdringerige verkopers te beklimmen. Daarna scheiden onze wegen: Nick probeert in sneltempo de ontbrekende credits binnen te halen, maar Steven en ikzelf passen voor de kinderachtbanen en een standaard Wild Mouse. Onze voorkeur gaat naar enkele bisnummertjes bij Intimidator 305. Men dispatcht hier nog steeds aan hoge snelheid en de wachttijd beperkt zich tot minder dan tien minuten. Je kan jezelf afvragen waarom het bij deze coaster wèl mogelijk is, maar ja… er lijkt gewoon iets grondig mis met de motivatie van de meeste personeelsleden.