De zone van de naaste ontwikkeling betreden we natuurlijk ook als volwassenen. Vooral door ervaringen op te doen en die te integreren in ons dagelijks leven. Toch loop ik geregeld tegen beperkingen aan als ik mensen wil uitleggen wat ik bedoel met 'in of uit contact' zijn in een gesprek. Enerzijds door beperkingen van taal. Anderzijds doordat ik onvoldoende duidelijk kan maken wat ik bedoel. Iemand beweert dan mijn boodschap (mentaal) te begrijpen, hoewel ik weet dat dat niet klopt. Deze keer kies ik voor een andere benadering door voorbeelden te geven van de meest voorkomende misvattingen over 'in contact zijn'.
Dat lijkt het geval te zijn als we het met elkaar eens zijn en elkaar versterken in de uitwisseling. ‘Ja, dat herken ik, heb ik ook eens meegemaakt. Erg, hè?’ Hoe geanimeerder het gesprek en hoe hoger het tempo, des te minder contact. Dat zit zo: als je echt de tijd neemt om te luisteren naar je gevoel en lichaam en dat meeneemt in je reacties, dan verloopt een gesprek veel trager. Er vallen meer stiltes en worden meer vragen gesteld. Je wordt nieuwsgierig naar de beleving van de ander. Zo doe je samen ontdekkingen.