Top van de G-20 te Pittsburgh (24-25 september) (debat) De Voorzitter Aan de orde zijn de verklaringen van de Raad en de Commissie over de Top van de G-20 te Pittsburgh (24-25 september 2009). Cecilia Malmström fungerend voorzitter van de Raad. - (SV) Mijnheer de Voorzitter, het is voor mij een groot genoegen hier aanwezig te zijn vandaag en het Zweedse voorzitterschap te vertegenwoordigen. Het voorzitterschap en de Commissie zullen samen de EU vertegenwoordigen op de Top van de G-20 op 24 en 25 september te Pittsburgh. Morgen houden we in Brussel een informele Europese Raad om het gemeenschappelijk standpunt van de EU voor te bereiden. Zoals u allemaal weet, heeft de mondiale financiële crisis mondiale maatregelen zonder weerga noodzakelijk gemaakt. Ten eerste, snelle en krachtdadige financiële en monetaire beleidsmaatregelen ter ondersteuning van de financiële sector en de reële economie. Ten tweede, coördinatie van de mondiale inspanningen en ontwikkeling van de rol van de G-20 als coördinatieforum, onder andere voor maatregelen met betrekking tot de regulering van de financiële markten. De financiële en monetaire beleidsmaatregelen die we snel konden nemen, waren absoluut noodzakelijk om het dieptepunt van de crisis door te kunnen komen. De globale steun aan de Europese economie dit en volgend jaar wordt geraamd op vijf procent van het bnp. De centrale banken hebben op de crisis gereageerd door het renteniveau in de buurt van nul te houden. Vandaag zijn we voorzichtig hoopvol dat, wat betreft de acute problemen van de financiële sector, het ergste achter de rug is, maar de economische situatie is nog altijd onstabiel en het risico op een terugval is groot. We zijn er ons zeer van bewust dat de toenemende werkloosheid de komende tijd een erg dominerende kwestie zal blijven. De situatie is nog altijd onzeker, maar had heel wat erger kunnen zijn. Coördinatie en samenwerking op internationaal niveau zullen ontzettend belangrijk zijn om een breed herstel te verzekeren en om de toon aan te geven voor een terugkeer naar duurzame groei op lange termijn die op een stabiel fundament rust. De G-20 hebben daarin een centrale rol gespeeld en zullen dat blijven doen. De G-20 zullen ook samenwerken met de internationale financiële instellingen, het IMF en de Wereldbank, om te garanderen dat ze over voldoende middelen en een goed werkende interne organisatie beschikken om economische groei te kunnen ondersteunen en financiële stabiliteit in de hele wereld te kunnen verzekeren. Het G-20-proces heeft de volgende belangrijke resultaten opgeleverd: We hebben ten eerste een gemeenschappelijke analyse van de problemen waardoor onze economieën zijn getroffen. Dat klinkt misschien niet als een grote stap voorwaarts, maar een gemeenschappelijke kijk op de financiële sector en de problemen van de reële economie die aan de basis van de crisis liggen, is een voorwaarde voor effectieve tegenmaatregelen. We hebben ten tweede echte vooruitgang geboekt met een reeks concrete maatregelen waar we het in het voorjaar op de top in Londen over eens werden. Het gaat daarbij om, bijvoorbeeld, een omvattend pakket maatregelen om onze economieën aan te zwengelen en versterkte samenwerking op het gebied van toezicht op en regulering van de financiële markten. We hebben er verder voor gezorgd dat het Internationaal Monetair Fonds voldoende middelen heeft om te voldoen aan de vraag naar leningen. We hebben er ons bovendien toe verbonden de internationale financiële instellingen beter in staat te stellen toezicht te houden op de mondiale macro-economische situatie om tijdig te kunnen waarschuwen als vergelijkbare problemen opnieuw zouden opduiken. Er moet nog veel worden gedaan, maar we hebben aanzienlijke vooruitgang geboekt die door gecoördineerde internationale inspanningen is doorgedrukt. Ik ben van mening dat de EU samen met de andere landen van de G-20 grote vooruitgang heeft geboekt met betrekking tot een aantal cruciale kwesties die doorslaggevend zijn om strategisch te kunnen reageren op de economische en financiële crisis. Dankzij onze gecoördineerde EU-strategie neemt Europa het voortouw in het debat in plaats van het te volgen. Bij het uitwerken van mondiale oplossingen wordt naar onze oplossingen gekeken. Daarom nodigt het voorzitterschap de staatshoofden en regeringsleiders morgenavond uit voor een diner, om voort te bouwen op het succesvolle werk van de informele Ecofin-lunch en de vergadering van de ministers van Financiën van de G-20 in Londen zodat we goed voorbereid naar Pittsburgh vetrekken. Ik verwacht dat de vergadering morgen en de Top in Pittsburgh verdere vooruitgang zullen opleveren met betrekking tot de globale kwesties die ik heb genoemd, maar ook op enkele bijkomende gebieden. Een onderwerp dat veel ministers van Financiën in sterke bewoordingen aan de orde hebben gesteld, is de rol van het bonusstelsel voor de financiële stabiliteit. De ministers van Financiën van de EU zijn het erover eens dat wij het voortouw zouden moeten nemen om effectieve mondiale normen te eisen om ervoor te zorgen dat het bonusstelsel geen destabiliserende gevolgen heeft en dat de uitbetalingen van de bonussen in redelijke verhouding tot de prestatie staan. Dat is een belangrijk onderdeel van de globale inspanning om grotere transparantie van en beter toezicht op de financiële sector te verzekeren en dat is cruciaal om in de toekomst stabiliteit te kunnen verzekeren. De Raad voor financiële stabiliteit is verzocht om op de Top van Pittsburgh verslag uit te brengen over zijn werkzaamheden met betrekking tot het opstellen van beginselen voor bonusstelsels. Ik hoop dat dit verslag concrete strategieën zal bevatten die in de praktijk uitvoerbaar zijn en die garanderen dat financiële instellingen zinnige en verantwoorde belonings- en bonusstructuren invoeren. Bovendien hoop ik dat we het erover eens kunnen worden dat we de nodige stimulansen aan onze economieën blijven geven zolang dat nodig is, maar het is ook belangrijk dat we er ons toe verbinden om de maatregelen af te bouwen wanneer ze niet langer nodig zijn zodat we overheidsfinanciën weer in evenwicht kunnen krijgen wanneer het herstel een feit is. We zijn nog maar net begonnen na te denken over die exit-strategieën. Hoe zij eruit zullen zien en gecoördineerd en uitgevoerd worden, zal een erg belangrijk onderdeel zijn om tot een evenwichtig economisch herstel op lange termijn te komen. Een andere grote uitdaging is de werkgelegenheid. We moeten de noodzakelijke maatregelen zorgvuldig uitwerken, en tezelfdertijd een goed afgewogen samenspel van financieel en structureel beleid handhaven. Ik ben ervan overtuigd dat we ons opnieuw zullen laten leiden door de noodzaak om te weerstaan aan protectionisme en rechtvaardige spelregels op de mondiale markten te verzekeren. Daarvoor zullen de regulering van en het toezicht op de financiële markten verregaand moeten worden gecoördineerd, en hetzelfde geldt voor de afbouw van buitengewone maatregelen die we hebben genomen ter ondersteuning van de financiële sector. Zowel op nationaal als op EU-niveau zal nog altijd veel werk noodzakelijk zijn. Morgen en in Pittsburgh, maar ook gedurende de rest van het jaar, zullen de discussies over de hervorming van de financiële instellingen voort worden gezet. We willen dat die instellingen sterk zijn, met voldoende middelen, het juiste mandaat, politieke richtsnoeren en bestuursstructuren die hun ledensamenstelling correct weerspiegelen. Die kwesties zijn complex en houden verband met elkaar, maar ze moeten dringend worden aangepakt zodat de financiële instellingen hun werk kunnen doen dat steeds belangrijker wordt. Tot slot wil ik zeggen dat er grote behoefte is aan politieke besluitvaardigheid als we vooruitgang willen boeken in de discussies in de aanloop naar de klimaattop in Kopenhagen. Dat staat erg hoog op de prioriteitenlijst van het Zweedse voorzitterschap. Wij willen zorgen voor de juiste stimulansen zodat iedereen maatregelen neemt voor het beperken van de opwarming van de aarde en het aanpassen van economische strategieën zodat ze een ontwikkeling bevorderen die goed is voor het klimaat. Het is ons doel dat de vergadering in Pittsburgh tot vooruitgang leidt op het gebied van richtsnoeren voor de financiering van mondiale klimaatmaatregelen. Ik kan niet beloven dat we alles zullen bereiken wat we willen, want het zijn erg complexe kwesties, maar we beloven dat het voorzitterschap de standpunten van de EU op een verantwoorde manier naar voren zal brengen en verdedigen. In die geest kijk ik uit naar vruchtbare discussies met de staatshoofden en regeringsleiders morgenavond en de concrete resultaten die de wereld volgende week van Pittsburgh verwacht. (Applaus) Joaquín Almunia Mijnheer de Voorzitter, mevrouw Malmström, dames en heren, dit is de eerste keer in deze nieuwe zittingsperiode dat ik het Europees Parlement toespreek. Om te beginnen wil ik u allen gelukwensen met het feit dat u gekozen, of in vele gevallen herkozen bent. Ik ben er zeker van dat wij allen het gevoel van verantwoordelijkheid delen met betrekking tot de aanpak van een van de grootste politieke uitdagingen van onze generatie: hoe deze ernstige economische en financiële crisis te boven komen. We moeten het klimaat van vertrouwen en stabiliteit herstellen voor onze burgers, hun kansen vergroten en het hoogst mogelijke niveau van sociale cohesie garanderen voor iedereen. Deze kwestie, die volgende week ter sprake komt op de Top van de G-20 in Pittsburgh, neemt een centrale plaats in in deze uitdaging en deze bezorgdheid. Ik ben ervan overtuigd dat deze kwestie telkens zal terugkeren in de loop van de komende periode en van de hele zittingsperiode van het Europees Parlement, los van de vraag of deze vraagstukken aan de orde komen op de G-20-toppen, op de Europese Raden, in uw eigen debatten of in de initiatiefvoorstellen die de volgende Commissie aan dit Parlement zal voorleggen. De Top van de G-20 in Pittsburgh is de derde top die gehouden zal worden op het niveau van staatshoofden en regeringsleiders sinds de Lehman Brothers, een jaar en een dag geleden, ten val kwamen, wat het begin was van een crisis met een omvang die we al vele decennia niet hadden meegemaakt. In het licht van de twee eerste bijeenkomsten van de G-20 in Washington en Londen, in november vorig jaar en april van dit jaar, is duidelijk dat de G-20 een beslissende rol speelt in het coördineren van de globale aanpak van deze crisis. De bijdrage van de G-20 om een gecoördineerde aanpak te vinden is van vitaal belang geweest om een nog ergere recessie te vermijden dan degene die we nu meemaken. Die bijdrage is ook van vitaal belang geweest bij het leggen van de basis van een economisch en financieel stelsel dat een herhaling van de onevenwichtigheden en excessen die ons in de huidige situatie hebben gebracht, in de toekomst moet vermijden. De Europese Unie heeft een actieve en beslissende rol gespeeld door de G-20 in dit opzicht te stimuleren. Zoals voorzitter Barroso hier gisteren zei, was de eerste top van Washington een Europees initiatief van het Franse voorzitterschap, van president Sarkozy samen met de Commissie. De Europese Unie heeft ook een beslissende bijdrage geleverd op het punt van de vaststelling van de ambitieuze doelstellingen van de twee vorige toppen, en door haar actieve deelname aan de voorbereidende werkzaamheden voor die toppen, om niet alleen tot beginselverklaringen maar ook tot concrete afspraken en resultaten te komen. Alle Europeanen, net zoals de Europese instellingen, mogen hier blij mee zijn. Verder mogen we redelijk tevreden zijn over het niveau van coördinatie tussen de verschillende Europese afgevaardigden in de G-20, de Europese landen die lid zijn van de G-20 en als zodanig aan de vergaderingen van de G-20 deelnemen, en het voorzitterschap van de Europese Unie samen met de Commissie, die alle Europeanen en het gemeenschappelijk standpunt van alle lidstaten vertegenwoordigen. Op de Top van Washington van november jongstleden hebben de voornaamste economieën ter wereld - de G-20-landen nemen zo'n 90 procent van het totale mondiale bbp voor hun rekening - overeenstemming weten te bereiken over de uitvoering van plannen voor het stimuleren van de economische activiteit, in een periode, vorig najaar, toen het krediet, de internationale handel en investeringen ineens stil kwamen te liggen als gevolg van de buitengewoon ernstige financiële neergang die zich eerst manifesteerde in augustus 2007 en zich daarna in een ongelofelijk versneld tempo voltrok in september 2008. Een paar dagen na de Top van Washington, vorig jaar, heeft de Commissie het Europees economisch herstelplan gepresenteerd dat in december de politieke steun van de Europese Raad heeft gekregen. Dit plan ligt ten grondslag aan de Europese respons op de crisis in de vorm van belastingmaatregelen en maatregelen ter stimulering van de vraag door middel van instrumenten die in handen zijn van de nationale regeringen en parlementen, of in handen van de Europese instellingen zelf. Volgens de meest recente informatie zullen deze discretionaire fiscale stimuleringsmaatregelen, in combinatie met het effect van de automatische stabilisatoren, die in de Europese landen van groot belang zijn vanwege onze belastingdruk en ons sociale welvaartsstelsel, waarschijnlijk een impuls geven, als bijdrage aan de totale vraag, die gelijk is aan 5,5 procent van het bbp van de Europese Unie tussen 2009 en 2010. De nieuwe Amerikaanse regering heeft eveneens een bijzonder belangrijk stimuleringsplan goedgekeurd. Daar de automatische stabilisatoren van dat land niet zo uitgebreid zijn als die van ons in Europa, zorgt de totaalsom van de directe stimuleringsmaatregelen en de automatische stabilisatoren voor een impuls die aan beide zijden van de Atlantische Oceaan vergelijkbaar is. Ook landen als Japan, China, Canada en andere leden van de G-20 hebben soortgelijke fiscale stimuleringsmaatregelen genomen. In dit verband werd er op de Top van Londen van begin april dit jaar nadrukkelijk op gewezen dat er haast was bij de uitvoering van deze plannen, dat ze moesten worden onderworpen aan een nauwkeurige follow-up, en verklaard werd dat er zo nodig extra maatregelen moesten worden getroffen. Thans kunnen we zeggen dat de stimuleringsplannen, samen met de vitale monetaire stimuleringsmaatregelen van de banken, alsook de mobilisatie van overheidsmiddelen ter ondersteuning van de financiële instellingen en met name de banken, de vrije val van de economie hebben kunnen stoppen. De eerste symptomen van herstel worden nu, dit najaar, zichtbaar, zoals te zien is aan de economische vooruitzichten die ik twee dagen geleden in Brussel gepresenteerd heb. Voor het eerst in twee jaar is het in deze vooruitzichten niet nodig geweest om de voorafgaande vooruitzichten naar beneden bij te stellen. Toch kunnen we nu nog niet garanderen dat de economische activiteit op eigen kracht op peil blijft als we de stimuleringsmaatregelen intrekken. Zelfs met deze stimuleringsmaatregelen is het gevaar van een terugval beslist niet ondenkbaar, gezien de buitengewoon zorgwekkende stijging van de werkloosheid en gezien de nog niet verholpen zwakke plekken van het financiële stelsel. Een van de boodschappen waarover de ministers van Financiën van de G-20 op hun bijeenkomst van begin deze maand in Londen overeenstemming hebben bereikt met het oog op de Top van Pittsburgh, is dan ook dat de tijdelijke steunmaatregelen voorlopig moeten worden voortgezet, zonder dat dit iets afdoet aan de noodzaak nu een begin te maken met het formuleren van een gecoördineerde strategie om een uitweg te vinden uit de crisis. Hierop zal ik in het kort terugkomen aan het einde van mijn betoog. De eerste twee toppen van de G-20, die van Washington en die van Londen, zijn ook van doorslaggevend belang geweest voor het vaststellen van een globale agenda van hervormingen van de stelsels van financiële regulering en financieel toezicht. Je zou kunnen zeggen dat er sprake is van een radicaal keerpunt ten opzichte van bijna drie decennia die overheerst werden door een model van liberalisering en door theorieën over de vermeende onfeilbaarheid van de financiële markten. In Washington hebben de landen van de G-20 de grondslagen gelegd, ze hebben de beginselen vastgelegd en de agenda bepaald om de financiële markten aan een meer strikte en doeltreffende regulering en controle te onderwerpen, om ervoor te zorgen dat geen enkele regio, geen enkel product en geen enkele financiële marktdeelnemer zich zou kunnen onttrekken aan het toezicht van de regulerende en controlerende autoriteiten. Die autoriteiten moeten op veel nauwere wijze samenwerken en hun acties coördineren om de flagrante ondoelmatigheid van de nationale controlestelsels te corrigeren met het oog op de geglobaliseerde markten en met het oog op de financiële instellingen die over de grenzen heen op deze markten opereren. Op de Top van Londen in april is er hard aan gewerkt om de invoering van de agenda van deze hervormingen een concrete en significante stimulans te geven. Van prudentiële boekhoudvoorschriften, die van toepassing zijn op financiële instellingen, tot de duidelijke eisen ten aanzien van de transparantie van rechtsgebieden die niet willen meewerken, ofwel de belastingparadijzen, met inbegrip van de regulering van hedge funds of andere financiële instellingen, de organisatie van transparante derivatenmarkten, of de uitvaardiging van regels inzake de beloning van directieleden van financiële instellingen en van de traders die op de markten opereren, de G-20 heeft op de Top van Londen beslissende stappen genomen om de belofte van hervormingen na te komen. De Europese Unie heeft derhalve een bijzonder belangrijke taak verricht, niet alleen door deze overeenkomsten te bevorderen op G-20-niveau maar ook door deze G-20-overeenkomsten toe te passen. Dit heeft het afgelopen jaar intensieve regulerende werkzaamheden met zich meegebracht. Een aantal van de voorstellen zijn al goedgekeurd in dit Parlement en door de Raad. Over andere wordt nu gedebatteerd, hier en in de Raad, en tussen nu en het eind van het jaar is de Commissie voornemens een aanvullende reeks voorstellen aan te nemen, om te beginnen volgende week, een dag voor de Top van Pittsburgh, zoals het voorstel een Europees Comité voor systeemrisico's en drie Europese autoriteiten voor microtoezicht in te stellen, op grond van de aanbevelingen van het verslag-Larosière, waarmee zowel de Raad als de Commissie akkoord is gegaan. Ook de regering van de VS heeft een plan met ambitieuze financiële hervormingen onthuld dat president Obama deze week nogmaals als prioriteit van zijn mandaat bestempeld heeft. Hij erkende de verantwoordelijkheid van de Verenigde Staten als de plaats waar de crisis ontstaan is en tot ontwikkeling is gekomen. Doelstelling van de Top van Pittsburgh is onder meer de vooruitgang van deze hervormingen na te gaan, en de vereiste convergentie van de regelgeving aan beide zijden van de Atlantische Oceaan te waarborgen. Elke afwijking van de regelgeving zal of kan in de toekomst worden aangewend door investeerders voor arbitragestrategieën, die opnieuw zouden kunnen zorgen voor ernstige verstoringen van de markten. Behalve toe te zien op de naleving van wat reeds overeengekomen is en de invoering van goedgekeurde maatregelen te stimuleren, dient de Top van Pittsburgh echter een duidelijke politieke boodschap af te geven. Er moet nu duidelijk worden gemaakt dat de politieke leiders, de instellingen, onze landen en de Europese Unie vastbesloten zijn om een solide rechtskader op te stellen waaraan zij zich serieus verbinden, met de raad dat "vooral niemand moet denken dat, nu we het ergste van deze crisis achter de rug hebben, de praktijken die de crisis hebben veroorzaakt kunnen worden hervat alsof er niets is gebeurd". De burgers verwachten garanties dat van de financiële instellingen en hun leiding geëist wordt dat ze zich aan een aantal regels houden - vooral inzake beloningen - die hen ervan zullen weerhouden het financiële stelsel en de reële economie in haar geheel weer in gevaar te brengen. Gezegd moet dat de Europese Unie op dit punt volkomen eensgezind is. Een andere belangrijke kwestie op de agenda van de verschillende G-20-toppen is de hervorming van de internationale financiële instellingen, die mevrouw Malmström al aan de orde heeft gesteld. Het enige wat ik hier nog aan wil toevoegen is dat er in Londen een essentiële stap vooruit is gezet wat betreft de financiële capaciteit van deze instellingen, en vooral van het Internationaal Monetair Fonds. De kredietwaardigheid van dit Fonds is verhoogd met een bedrag van niet minder dan 500 miljard dollar, zodat het totaalbedrag waarover het nu beschikt voor zijn transacties 750 miljard dollar beloopt. Bovendien is als extra maatregel besloten om bijzondere trekkingsrechten ter waarde van 250 miljard dollar te verdelen onder alle leden van het Fonds, evenredig aan hun bijdrage, en bovendien is overeengekomen de financiële capaciteit van het Monetair Fonds te vergroten om zijn concessionele kredietverstrekking aan de armste landen te verruimen. Al die maatregelen zijn reeds van start gegaan. In een half jaar tijd is er in dit opzicht veel meer vooruitgang geboekt dan in vele voorafgaande jaren. Het spreekt dan ook vanzelf dat de Europese Unie besloten heeft een navenante bijdrage te leveren aan deze verhoging van de financiële middelen van het Fonds, en de leden van de Europese Unie zijn overeengekomen hun gebruikelijke bijdragen te verhogen met 125 miljard euro om een evenredig aandeel te leveren aan de financiering van de nieuwe doelstellingen. De leiders van de G-20 zullen ook de aanpassing bespreken van de vertegenwoordiging van de verschillende landen in de bestuursorganen van de internationale financiële instellingen. De landen met een opkomende economie en de ontwikkelingslanden streven zeer terecht een meer adequate vertegenwoordiging na. Dit is een streven dat de Europese Unie ondersteunt, maar het moet wel worden vertaald in concrete overeenkomsten. Daarom blijft de Commissie bij haar standpunt, dat op een lijn ligt met wat dit Parlement tot nog toe gedacht heeft - ook al is het niet het officiële standpunt van het voorzitterschap van de Europese Unie -, dat de beste vertegenwoordiging van de Europese Unie in deze organen één enkele vertegenwoordiging is. Op de agenda van de Top van Pittsburgh zullen nog andere zaken aan de orde komen: de financiering van de klimaatverandering, als voorbereiding op de Top van Kopenhagen, de noodzaak om de internationale handelsbesprekingen te hervatten en niet toe te geven aan de verleidingen van het protectionisme, en het versterken van de steunmaatregelen aan de meest kwetsbare en zwakste landen om deze crisis het hoofd te bieden. Zoals u weet, heeft de Commissie vorige week een mededeling aangenomen betreffende de financiering van de klimaatverandering. Staat u mij ten slotte toe uw aandacht te vestigen op de wens die geuit is op de laatste bijeenkomst van de ministers van Financiën van de G-20 en die op de Top van Pittsburgh aan de orde zal worden gesteld: de noodzaak om de grondslagen te leggen van een toekomstig model voor een meer evenwichtige en duurzame groei. Hiervoor zullen in de eerste plaats oplossingsgerichte strategieën nodig zijn, niet om die meteen ten uitvoer te leggen maar om ze ten uitvoer te leggen wanneer de tijd daarvoor rijp is, en op gecoördineerde wijze. De ontwikkeling van zulke strategieën is namelijk niet alleen van vitaal belang om een aanvaardbare uitweg uit deze crisis te vinden, maar ook om tegelijkertijd een duurzaam perspectief op de middellange en lange termijn te bieden, na het diepe gat die de crisis geslagen heeft in onze overheidsfinanciën, in onze werkgelegenheidsniveaus, en in het groeivermogen van onze economieën. Corien Wortmann-Kool namens de PPE-Fractie. - Mijnheer de Voorzitter, minister Malmström, commissaris Almunia, we bevinden ons in een wereldwijde crisis. Een financiële sector die wereldwijd opereert. Daarvoor moeten we dus zo veel mogelijk op het wereldtoneel bindende regels afspreken. Daarom is ook die G-20 in Pitsburg zo belangrijk, al zal de Europese Unie natuurlijk ook zelf voortvarend moeten handelen. De inzet moet gericht zijn op het herstel van de balans tussen vrijheid en verantwoordelijkheid, de waarden die ten grondslag liggen aan onze sociale markteconomie, de kern van ons EVP-verkiezingsprogramma. Voorzitter, de G-20-top is een belangrijke top, waar het gaat om meer dan visie - gelukkig hebt u dat ook gezegd -, het is een top waar knopen moeten worden doorgehakt. Het gaat om structurele wijziging in het risicomanagement, meer transparantie, betere regels voor het financieel toezicht. Commissaris Almunia, u zei dat er voorstellen liggen voor de hedge funds; wat wilt u op dat punt in de G-20-top bereiken? Een snelle hervorming van het IMF en de Wereldbank, ook die is hard nodig. Èn - gelukkig hebt u dat beiden genoemd - er moet tijdig gewerkt worden aan gecoördineerde exit-strategie, anders veroorzaakt dat weer nieuwe problemen. Voorzitter, het is van het grootste belang dat de foute bonuscultuur wordt aangepakt met bindende regels, want bonussen die kortetermijngewin belonen, vormen een groot gevaar voor de stabiliteit van financiële instellingen. Maar er is meer. Want terecht is er heel veel publieke verontwaardiging, en ook daarom is het heel belangrijk dat we op dat punt daadkracht tonen. Voorzitter, de top is pas een succes wanneer er bindende afspraken gemaakt worden. Ik ben ingegaan op de financiële regelgeving, maar ook de klimaatverandering, de voorbereiding van een succesvolle Kopenhagen-top, strijd tegen protectionisme in het belang van werkgelegenheid zijn natuurlijk heel erg belangrijk. U, de Europese Unie, wij met elkaar, moeten daarin een voortrekkersrol vervullen en het is belangrijk dat u daarom de Europese lidstaten op één lijn krijgt. Udo Bullmann namens de S&D-Fractie. - (DE) Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de fungerend voorzitter van de Raad, mijnheer de commissaris, dames en heren, allereerst wil ik benadrukken dat we in de huidige economische situatie niet op de oude voet door mogen gaan. Als we dat doen, zal de economie maar langzaam herstel te zien geven en ook bij ons in Europa zullen we met werkloosheidscijfers worden geconfronteerd die een drastische stijging blijven vertonen. Daarom wil ik u oproepen om moedig te zijn. Dat is de belangrijkste boodschap van dit Parlement aan de deelnemers van de Top van de G-20 in Pittsburgh. Wees moedig. Mijnheer Almunia, u hebt een verfrissende toespraak gehouden die een felicitatie waard is. Het is tijd dat u dit in praktijk gaat brengen. Het is goed om met bonussystemen te beginnen, maar dat is niet voldoende. Overal op de financiële markt waar speculanten die gericht zijn op de korte termijn, op basis van verkeerde regels voordeel hebben ten opzichte van mensen die op de lange termijn willen investeren in goede arbeidsplaatsen, voortreffelijke producten en in het welslagen van hun ondernemingen, moeten we omschakelen. Het is juist dat geen financiële markt en geen riskante speler daarop zonder solide regelgeving mag blijven. Daarom moeten de offshorecentra worden gereguleerd, van waaruit de hele wereld nog altijd met twijfelachtige producten wordt overspoeld. Dat is de belangrijkste taak die we nu op ons moeten nemen. U hoeft ook niet bang te zijn voor de discussie over het belastingbeleid. Het is niet verboden deze te voeren. De instelling van een internationale belasting op kapitaalbewegingen, die voordelen oplevert voor de langetermijnbelegger, zou over het algemeen bevorderlijk zijn voor deze discussie. Onze coördinatie van het internationale en ook van het Europese economische beleid moet worden verbeterd en versterkt. Het is goed dat we nadenken over een exit-strategie, maar het is op dit moment belangrijker dat we uitzoeken hoe we de economie krachtiger kunnen ondersteunen en de coördinatie van ons economisch beleid kunnen verbeteren. Sylvie Goulard Mijnheer de Voorzitter, minister, commissaris, wij stellen alle inspanningen die u heeft genoemd en die inderdaad al behoorlijk verstrekkend zijn, uiteraard op prijs, maar wij willen meer. Wij willen dat een aantal elementen en toezeggingen van de G-20 geconcretiseerd worden. Ik wijs u onder andere op het verschil tussen de tamelijk bemoedigende cijfers op financieel gebied en de verschrikkelijke cijfers over de werkloosheid in de Europese Unie. Als er langdurige werkloosheid heerst is dat allereerst een menselijk drama, maar het leidt ook tot druk op de overheidsfinanciën en het uitblijven van economisch herstel door consumptie. Wij, de Fractie Alliantie van Liberalen en Democraten voor Europa, vrezen een Japans scenario en een slappe groei gedurende enkele jaren. Ik denk dat uw land Zweden, mevrouw Malmström, hier helaas ook ervaring mee heeft. Help ons alstublieft om lering uit die ervaring te trekken. Ik vind dat er drie belangrijke werkterreinen zijn. Ten eerste moeten we doorgaan met internationale samenwerking, met de strijd tegen protectionisme en met het versterken van de mondiale instellingen zoals het IMF. We komen er niet alleen uit. Europa moet die boodschap onophoudelijk blijven benadrukken. Ten tweede moeten we effectief toezicht en een veel grondigere sanering van het bankwezen realiseren. In dat opzicht moeten we oppassen voor de uitwerking van uitingen van de G-20. Er is een uitvoerende kant, maar ook aan de wetgevende kant is er werk te doen, en voor ons, mijnheer Almunia, zijn de voorstellen van de Commissie over het toezicht een stap in de goede richting, maar niet voldoende. Op termijn willen we instellingen die een meer Europees karakter hebben. Voorts vind ik dat we moeten nadenken over gemeenschappelijke strategieën om uit de crisis te komen terwijl we de euro beschermen, en waarbij we moeten oppassen dat de tekorten de gemeenschappelijke monetaire discipline niet onder druk zetten. Tot slot wil ik commissaris Almunia bedanken voor het feit dat hij heeft gezegd dat hij voorstander is van gemeenschappelijke standpunten van de Europese Unie in de internationale instellingen, waarmee hij de gemeenschappelijke methode verdedigt. Wij rekenen op u om ervoor te zorgen dat niet alleen de grote staten hun stem laten horen, maar dat de belangen van de gehele Europese Unie en de gehele interne markt goed worden behartigd. Sven Giegold namens de Verts/ALE-Fractie. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, ik bedank de commissaris voor zijn betoog. Een aantal zaken baart me wel zorgen. In de eerste plaats heeft de Commissie ontwikkelingssamenwerking in dit Parlement een ontwerpresolutie opgesteld. Het Parlement - ik citeer - "stelt met grote bezorgdheid vast dat de crisis reeds een zware tol op menselijk vlak heeft geëist en voor de kwetsbaren in de armste landen desastreuze gevolgen heeft. De verwachting is dat dit jaar alleen al het aantal werklozen daar met 23 miljoen zal toenemen en dat 90 miljoen meer mensen onder de armoedegrens terecht zullen komen. Verder dreigt de behandeling met levensreddende medicijnen voor 1,7 miljoen met hiv besmette mensen te worden stopgezet en zullen er tussen 2009 en 2015 per jaar gemiddeld 200 000 tot 400 000 meer kinderen sterven". Spijtig genoeg is de ontwerpresolutie niet aangenomen, ook al zijn alle fracties bij de opstelling ervan betrokken geweest. Wij betreuren dit ten zeerste en vinden het een schande dat het Parlement niet in staat is gebleken een resolutie op te stellen tijdens de Top van de G-20 inzake de ontwikkelingsvraagstukken. De grote vraag is nu hoe we de gevolgen van de crisis moeten financieren. De Duitse minister van Financiën en de bondskanselier hebben in dit verband voorgesteld om tijdens de G-20 te praten over de mogelijkheid van een algemene transactieheffing. Mijn vraag aan de Commissie en het voorzitterschap van de Raad is: Steunt u dit voorstel? De tweede vraag gaat over de belastingparadijzen. De G-20 wil die aanpakken door van geval tot geval informatie uit te wisselen. We weten dat dit niet werkt. Het voorstel van de Commissie ontwikkelingssamenwerking is een systeem waarbij gegevens per land worden verstrekt, zodat transnationale ondernemingen verplicht zijn per land verslag uit te brengen. Ons voorstel is de informatie automatisch uit te wisselen. Dit zorgt voor een daadwerkelijke informatiestroom tussen de diverse landen. Het wereldwijde financiële systeem dient transparant te zijn. Wij zouden dan ook graag weten wat u vindt van deze concrete voorstellen om uit de crisis te komen en de gevolgen te financieren. Kay Swinburne namens de ECR-Fractie. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, ik dank u voor de betogen die we vanmorgen hebben gehoord. Ik was met name verguld mevrouw Malmström te horen spreken over de noodzaak dat de vertegenwoordigers op de Top van de G-20 te Pittsburgh overeenstemming bereiken over een gedegen coördinatie van de aanhoudende ondersteuning van stimuleringsmaatregelen en van de wijze waarop deze steunmaatregelen ten uitvoer worden gelegd, alsmede over vastberaden en gecoördineerde inspanningen om te komen tot een toekomstige regeling. Maar de achtergrond van deze Top wordt gevormd door de biljoenen dollars die landen uitgeven aan overheidssteun en stimuleringsmaatregelen. We zien dat twee van de grootste economieën ter wereld bepaalde protectionistische maatregelen nemen, in het bijzonder met betrekking tot banden en pluimvee. Verder zien we dat twee van 's werelds meest ingewikkelde regelgevingsstructuren, te weten de EU en de VS, nadenken over een volledige hervorming van hun financiële stelsels. Daarom hoop ik dat het bij de besprekingen in de eerste plaats zal gaan over belangrijke kwesties als de manier waarop we de financiële diensten moeten coördineren, zeker nu in sommige landen de negatieve spiraal langzaamaan lijkt te worden doorbroken. We moeten de agenda niet laten bepalen door debatten over het controleren van de bonussen van de bankiers. Het moet tijdens deze Top vooral gaan over de vraag hoe we binnen een afgesproken termijn een gemeenschappelijk regelgevingskader tot stand kunnen brengen waarmee we voorkomen dat individuele landen concurrentievoordeel kunnen behalen of gebruik kunnen maken van regelgevingsarbitrage om speculatief te handelen. Bij de regulering van de financiële sector geldt dat de pionier niet op voorsprong wordt gezet. Ondernemingen die in Wales, de EU en elders in de wereld kapitaal willen verwerven, zijn alleen gebaat bij een globale en gecoördineerde aanpak. Als ondernemingen uit mijn geboortestreek Wales geen kapitaal kunnen aantrekken in de VS, als de banken die zij in de arm nemen dermate hoge kapitaaleisen stellen dat de Europese belastingbetaler nog meer risico moet gaan nemen, dan zal het ons niet in dank worden afgenomen als wij onze toevlucht nemen tot te omslachtige regelgeving. Ik ben van mening dat we altijd moeten kiezen voor een globale en gecoördineerde aanpak om de toekomstige toegang tot kapitaal voor al onze ondernemingen in Wales, de EU en elders in de wereld te waarborgen. Miguel Portas In Portugal is de winst van de banken tijdens het eerste kwartaal van dit jaar met 18 procent toegenomen. Het enige cijfer dat nog meer gestegen is, is het werkloosheidscijfer. Portugal is geen uitzondering, maar een voorbeeld van een niet nagekomen belofte van de G-20, die ons heeft beloofd dat we deze crisis zouden oplossen met een nieuwe economische wereldorde. Dat is niet waar. De vijftig miljoen nieuwe werklozen en de tweehonderd miljoen nieuwe armen bewijzen dat dit niet zo is. Daarom verzoek ik de Commissie en mevrouw Malmström aandacht te besteden aan bonussen en hedgefondsen, maar vooral ook een einde te maken aan wat hier niet aan de orde is gesteld, namelijk offshore bankoperaties, belastingparadijzen, de heffing op financiële transacties en het bankgeheim. Als ze willen dat de burgers in hen geloven, moeten ze maatregelen nemen die zichtbaar zijn. Mario Borghezio namens de EFD-Fractie. - (IT) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, hoeveel vertrouwen kunnen de mensen hebben in een regulering van de financiële markten die wordt overgelaten aan de hogepriesters van de mondiale geldcultus, zoals Mario Draghi? In de Verenigde Staten is een volksopstand aan de gang, een nieuwe, conservatieve revolutie van het volk tegen de financiële oligarchie. Wij volkeren geloven niet in beleid dat erop gericht is de financiële machten te redden op kosten van de belastingbetalers, in de Verenigde Staten net zo min als in Europa. Laten de Europese regeringen liever voldoende middelen besteden aan de reële economie en zich bezighouden met de productie, de werkgelegenheid. We kunnen de resultaten van de G-20 zien: plafonds en bonussen komen niet in het plaatje voor, evenmin als de afschaffing van belastingparadijzen! De maatregelen zijn er daarentegen uitsluitend op gericht diegenen te redden die verantwoordelijk zijn voor de financiële zeepbel: nu al is er 23 biljoen euro uitgegeven, waarvan 5 biljoen door de Europese Centrale Bank. Degenen die verantwoordelijk zijn voor de financiële zeepbellen krijgen het geld van onze economie in de schoot geworpen. Tegenover de 850 miljard voor de banken staat slechts 50 miljard voor sociale vangnetten en stimulansen voor de productie. De realiteit is dat de politiek wikt, maar het hoge geldwezen beschikt. Zowel in de VS als in Europa lijken de politici slechts dienstknechten van het mondialistische bankwezen. Europa, word wakker! Volg het voorbeeld van het Amerikaanse volk dat een tweede grote revolutie ontketent: de conservatieve revolutie van het volk! Hans-Peter Martin (DE) Mijnheer de Voorzitter, we hebben een revolutie van de democratie nodig. Dat blijkt zeker uit dit proces, dat nu met de G-20 - daar kunnen zich immers meer landen bij aansluiten; alhoewel ook een G-3 tot de mogelijkheden behoort - gelukkig in beweging is gekomen. Wat vindt u ervan als de Raad zou helpen bij het opzetten van een democratisch controlemechanisme, vooral gezien zijn traditie van consensus? Dat hoeft niet direct een wereldparlement te zijn, maar voor wat hier opgezet wordt, is een democratische controle nodig door verkozen afgevaardigden, in een ruimere opzet dan het Europees Parlement. Ook wil ik er met nadruk op wijzen dat het vraagstuk van de systemische risico's principieel moet worden aangepakt. Juist met betrekking tot de vervelende situaties waarin we steeds weer terecht zijn gekomen - dat begon al in 1998 met LTCM, Hypo Real Estate en natuurlijk Lehman -, en tot de gevolgen daarvan, zouden er regels moeten zijn die het onmogelijk maken dat dit principiële probleem van het Too big to fail kan optreden. Daarin kan het mededingingsrecht voorzien, al gaat het hier beslist ook om een in wezen globaal vraagstuk. Ten aanzien van de transactiebelasting wil ik erop wijzen dat al in 1999 hier in het Europees Parlement de Tobintaks-groep is ingesteld. Mooi dat er op dat gebied vooruitgang is geboekt. Als het gaat om het controlepakket is het dringend nodig dat we op het niveau van de Unie optreden en dat we ons niet laten tegenhouden door mensen die het verkeerde Europa voorstaan. Othmar Karas (DE) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, de cijfers worden beter. De veelsoortige oorzaken van de crises - het gaat niet alleen om lacunes in de regelgeving - zijn echter nog lang niet weggenomen. Daarom mogen de politieke wil en onze vastberadenheid niet afnemen en mogen we de moed niet laten zakken, integendeel. We hebben het vandaag over de G-20. Het is een goede ontwikkeling. We hebben inderdaad nieuwe ofwel veranderde structuren, prioriteiten en waarderingsgrondslagen nodig voor de totstandbrenging van een mondiale economie en een financiële, maatschappelijke en rechtsorde in de hele wereld. Daarvoor zijn er drie voorwaarden te onderscheiden. De eerste voorwaarde is de uitwerking van een democratisch parlementair legitimeringsproces. De tweede bestaat uit meer EU in Europa en meer Europa in de wereld - dat betekent ook dat de waarden van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie ons exportartikel zijn en dat het verantwoordelijkheidsmodel van de ecologisch-sociale markteconomie de grondslag van onze mondiale orde is. De derde voorwaarde is dat in die gebieden waarvoor via de G-20 geen overeenstemming binnen handbereik is, toch Europese regelgeving noodzakelijk is. We zijn voorstander van Europees geïntegreerd, en dus niet alleen maar gecoördineerd, toezicht op de financiële markt, gebaseerd op het model van de Europese Centrale Bank. Het verslag-De Larosière gaat niet ver genoeg. We zijn voor het debat over de bonussen, maar dit debat gaat met de verandering van de regels voor de uitbetaling niet in de goede richting. We moeten de belastinggrondslagen veranderen, en overal waar bonussen worden uitgekeerd, moet er ook een maluscomponent zijn. Ik ben van mening dat het debat over de procyclische effecten er momenteel bij inschiet. Voor de jaren 2009 en 2010 moeten we een einde maken aan de procyclische effecten van de crisis en van de bestaande regelgeving. De politieke wil mag niet afnemen. Daarom gaan we nu na de toespraken van de fungerend voorzitter van de Raad en de commissaris optimistisch naar Pittsburgh. Pervenche Berès (FR) Mijnheer de Voorzitter, voorzitter van de Raad, commissaris, een jaar na de val van Lehman Brothers zal de Europese Unie tijdens de Top van de G-20 in Pittsburgh een kritisch geluid moeten laten horen om een herhaling van de gebeurtenissen te voorkomen en om de dynamiek van de verandering boven aan de agenda te houden. Ik heb daar vier opmerkingen over. Ten eerste hebben de staatshoofden en regeringsleiders, tijdens de Top van de G-20 in Londen in april van dit jaar, toegezegd de middelen van het IMF te vergroten. Goed. We hebben gezien dat er veel steun was om deze doelstelling te halen. Ik vrees dat dit verhult dat er minder vastberadenheid is om een rol te spelen bij de hervorming van het bestuur van het IMF, waar juist zoveel behoefte aan is. Ten tweede moeten we waken voor mode-effecten. Ik zou niet willen dat de enorme aandacht die tijdens dit debat uitgaat naar de bonussen en beloningen van bestuurders en handelaren - een punt dat absoluut noodzakelijk is om te komen tot een systeem dat minder op de korte termijn is gericht en dat langetermijninvesteringen bevordert - het even belangrijke punt overschaduwt van de strijd tegen de fiscale paradijzen, dat tijdens de Top van Londen het hoofdonderwerp was. Ten derde, en hierbij kom ik terug op de woorden van de heer Bullmann, is dit een historisch moment om opnieuw de vraag te stellen of de banken moeten bijdragen aan de financiering van de gevolgen van de crisis. Hiermee kunnen we het debat heropenen over de belastingheffing op transacties, zodat ook daardoor financiële middelen vrijkomen voor investeringen op de lange termijn. Nogmaals, na de manier waarop banken zijn gesteund en geholpen om de crisis te doorstaan, is het rechtvaardig, normaal en doeltreffend dat zij nu kunnen bijdragen aan de financiering van de economie. En ten slotte, als we kijken naar de werkgelegenheid, vind ik dat de vergaderingen van de G-20 vanaf het begin hebben verzuimd om het macro-economische vraagstuk aan de orde te stellen, het vraagstuk van een wereldwijde overeenkomst voor werkgelegenheid en de terugkeer naar een strategie die ons in de toekomst in staat stelt om het wereldwijd verstoorde evenwicht, dat aan de basis staat van de huidige crisis, te herstellen. Wolf Klinz (DE) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik juich de snelle en vastberaden reactie van de G-20 op de wereldwijde financiële crisis toe. Er is veel gebeurd. De brand schijnt te zijn geblust, maar het fundament van ons financiële systeem is nog steeds wankel. De burgers zijn onzeker. De winst wordt bij de aandeelhouders opgepot, verliezen worden gesocialiseerd - dat is hoe de burgers erover denken. Intussen gaan steeds meer marktdeelnemers weer over tot de orde van de dag. Ze zetten grote stappen en concentreren zich niet op hetgeen ze eigenlijk als dienstverlener zouden moeten doen, namelijk het ondersteunen van de reële economie. Economische ethiek en verantwoordelijkheid lijken bij velen nog steeds niet in het woordenboek te staan. Ik verwacht van de G-20 op korte termijn concrete maatregelen. Hopelijk trekken de lidstaten van de Unie hierbij één lijn. We hebben nieuwe toezichtstructuren nodig en meer eigen middelen, die in verhouding met het risico een progressieve stijging vertonen, stimulerende maatregelen die op de lange termijn - en niet op de korte termijn - zijn gericht, een gecoördineerde exit-strategie met betrekking tot de staatssteun, inperking van het protectionisme en overeenstemming van de regelgeving in plaats van concurrentie van de regelgeving. Verder moeten de procyclische effecten worden onderdrukt en moet er een oplossing komen voor het "Too big to fail"probleem. Bovenal moeten we vasthouden aan de aloude sociale markteconomie. Cornelis de Jong Mijnheer de Voorzitter, tot nu toe draait het bij de G-20 om maatregelen voor de financiële sector. Maar iedereen lijkt te vergeten dat de reële economie ook te lijden heeft van hebzucht en een obsessie voor kortetermijnwinsten. Ik heb diep respect voor de kleine ondernemingen die ondanks alles blijven vechten om te overleven. Zij verdienen de leningen waar zij recht op hebben. Maar ik heb totaal geen respect voor de bestuurders van een aantal grotere ondernemingen die geen affiniteit hebben met de producten en diensten die zij aanbieden en enkel denken in termen van expansie en speculatie. Derhalve doe ik een oproep aan de G-20 om te praten over wegen waarlangs we de economie democratischer kunnen maken. We moeten ervoor zorgen dat de werknemers en anderen die opkomen voor het algemeen belang, voldoende zeggenschap hebben over de macht die het bestuur van de onderneming heeft. We moeten binnen de EU opnieuw kijken naar het statuut van de Europese vennootschap. We moeten zorgen dat de aandeelhouders en het bestuur niet langer gebruik kunnen maken van speculatieve groeistrategieën die op lange termijn schadelijk zijn voor de belangen van de onderneming en van diegenen die voor de onderneming werken. Krisztina Morvai (EN) Mijnheer de Voorzitter, het gros van de Europeanen is geen ondernemer of bankier, maar heeft een familiebedrijf in de landbouw, werkt als kleine ondernemer of is ambtenaar. De meeste Europeanen hebben schoon genoeg van het huidige systeem, waarin multinationals en banken de dienst uitmaken. Wat zij nodig hebben en wensen, is een fundamenteel nieuw paradigma. Daarin dient een verschuiving plaats te vinden van globalisme naar lokalisme, van volledig op winst en geld gerichte besluitvorming naar besluitvorming die de mens en de gemeenschap centraal stelt, van landbouw met vrijhandel volgens de regels van de Wereldhandelsorganisatie (WTO) naar voedselsoevereiniteit, lokale productie en lokale landbouw. Het is belangrijk dat u tijdens de Top van de G-20 echt de mening van de meerderheid van de Europeanen uitdraagt. Werner Langen (DE) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, wie moet wie reguleren en op welke manier? Dat zal een van de vragen zijn waarover op de top van de G-20 verschil van mening zal heersen. Hoewel men het erover eens is dat de oude praktijk van ongebreidelde ontwikkeling van de financiële markten niet mag terugkeren, is de manier waarop de regulering plaats moet vinden en hoe verstrekkend deze moet zijn, fel omstreden. Men zal nog wel overeenstemming kunnen bereiken over regels met betrekking tot het eigen vermogen, over ratingbureaus, en mogelijk ook wel over vraagstukken in verband met derivaten en de toelating ervan. Maar zodra het gaat om het probleem van de oneerlijke concurrentie, de belastingen en het toezicht zal men het al niet meer met elkaar eens zijn. Verder zal er discussie zijn over bonussen en over het verzoek van Europa om een Tobintaks in te voeren. Wij als Europeanen hebben derhalve de verantwoordelijkheid om los van de resultaten van de top van de G-20 ons eigen huiswerk te doen. De Commissie maakt zich niet volledig afhankelijk van de resultaten van de top en bevindt zich daarmee op de juiste weg. Het motto moet zijn: geen speler op de financiële markt, geen financieel product en geen financiële markt mag in de toekomst zonder toezicht blijven. Maar op de agenda staat ook het wereldwijde herstel van de economie. We mogen hierbij niet op de oude voet voortgaan, zodat de ongelijkheid in de wereld ten voordele van de Verenigde Staten en de grote industrielanden in stand wordt gehouden. We moeten ons bezighouden met de uitbanning van armoede en honger in de wereld. Daarvoor moet deze top van de G-20 een nieuwe stimulans vormen. Ik wil nog een punt aan de orde stellen dat tot nu toe alleen nog maar door commissaris Almunia ter sprake is gebracht. Het zal noodzakelijk zijn dat we in Europa het stabiliteits- en groeipact naleven en dat we dit niet terzijde schuiven. Alleen omdat dit pact er was en omdat we ook het hervormde stabiliteits- en groeipact hebben nageleefd, kon Europa handelend optreden. Dat moet een Europese doelstelling blijven: een snelle exit-strategie uit de buitensporige schuldenlast in de richting van een stabiele economie, en van het stabiliteits- en groeipact waar we zoveel baat bij hebben gehad. Edward Scicluna (MT) Mijnheer de Voorzitter, een van de populairste thema's van dit moment, in elk geval in het nieuws over de G-20-top, zijn bonussen. Het is duidelijk een veelbesproken kwestie, maar we moeten wel begrijpen dat het werkelijke probleem veel complexer is. Het moet gezegd dat deze bonussen, als ze het financiële systeem in gevaar brengen, uiteraard moeten worden gecontroleerd. We mogen echter niet vergeten dat er enorme tekorten waren in de buitenlandse handel tussen verschillende landen die tot deze crisis hebben geleid, evenals andere interne begrotingstekorten. We moeten ook rekening houden met werkgelegenheid. We weten dat de werkgelegenheid ongeveer een jaar achterloopt op de gevolgen van de crisis voor het BBP. Bij het analyseren van werkgelegenheidskwesties dienen de huidige fiscale stimuleringspakketten dan ook te worden voortgezet totdat ze positieve resultaten opleveren. De Commissie dient ervoor te zorgen dat er geen inconsistenties zijn en dient te eisen dat het begrotingstekort eerst afneemt voordat ze een einde maakt aan de stimuleringspakketten. Kyriacos Triantaphyllides (EL) Mijnheer de Voorzitter, de Top van de G-20 met als hoofdthema het beheer van de bonussen pakt de bron van het probleem geenszins aan en vormt helaas niet de oplossing voor een verbetering van het bestaande systeem. De reeks voorstellen voor wijziging van de regelgeving beperken zich tot een analyse van oppervlakkige kwesties en richten zich niet op maatschappelijke doelstellingen. Het doel zou moeten bestaan uit een complete omslag van het financiële stelsel, een publieke en sociale controle en een meer democratische top waar alle landen aan mee mogen doen en die kwesties als de toegenomen werkloosheid, de stijgende prijzen van eerste levensbehoeften en brandstof, behandelt. Een top die belangrijke beslissingen neemt om in de markt in te grijpen om de aanhoudende privatisering en de vernietiging van de welvaartsstaat een halt toe te roepen. Dit is wat de mensen echt willen. De burgers vandaag de dag willen complete structurele veranderingen. Weg met het neoliberale systeem, dat tot onderontwikkeling leidt in plaats van ontwikkeling en weg met winstmaximalisatie die zich tegen de belangen van het volk richt. Jean-Paul Gauzès (FR) Mijnheer de Voorzitter, commissaris, ik ben verheugd over uw vastberadenheid. Europa is begonnen met de invoering van een doeltreffende regelgeving, maar mag zich niet afzonderen. Een nauwe internationale samenwerking is noodzakelijk en dat verwachten we dan ook van de G-20. Deze top moet de hervormingen die tijdens voorgaande vergaderingen zijn ingezet streng en onverbiddelijk voortzetten. We moeten het internationale raamwerk voor de regelgeving van de financiële sector optimaal afstemmen op investering, groei en werkgelegenheid. We moeten leidende beginselen vaststellen. De crisis is nog niet voorbij. We mogen niet terugkeren naar de situatie van voorheen en afzien van
{'language': 'nl'}