Prezentacja programu szwedzkiej prezydencji (debata) Przewodniczący Kolejnym punktem porządku dziennego jest oświadczenie urzędującego przewodniczącego Rady dotyczące prezentacji programu prezydencji szwedzkiej. Fredrik Reinfeldt urzędujący przewodniczący Rady. - (SV) Panie przewodniczący, panie i panie posłowie! Po pierwsze, chciałbym pogratulować państwu wyboru nowego przewodniczącego. Cieszę się, że będę pracować z Jerzym Buzkiem w czasie szwedzkiej prezydencji - i oczywiście także później. To dla mnie zaszczyt, że mogę zwracać się do Parlamentu Europejskiego jako urzędujący przewodniczący Rady Europejskiej. Wiem, że niemal połowa z państwa została wybrana do tego zgromadzenia po raz pierwszy. Wspólnie są państwo głosem 500 milionów Europejczyków. Wiele się od państwa oczekuje. Występuję przed państwem w czasie stanowiącym wyzwanie. Współpraca w UE rzadko bywała wystawiana na tak trudne próby, próby o tak złożonym charakterze. Nasz najbliższy cel to zagwarantowanie łagodnego przejścia na nowy traktat - traktat lizboński. Teraz i w najbliższej przyszłości musimy nadal kontynuować działania zmierzające do pokonania kryzysu gospodarczego i finansowego. Blisko czai się niebezpieczeństwo narastania kryzysu klimatycznego, który w perspektywie długoterminowej jest największym wyzwaniem, z jakim jak dotąd przyszło nam się zmierzyć. Jedno jest oczywiste. Jeśli szwedzka prezydencja ma pomyślnie stawić czoła stojącym przed nią wyzwaniom, musimy współpracować z państwem, czyli z tymi którzy pracują w samym sercu europejskiej demokracji. Mamy nadzieję na państwa poparcie i współpracę oraz na to, że podejmą państwo wyzwania razem z nami. Mówiąc o historii UE często stwierdzamy, że współpraca stworzyła podwaliny dla pokoju w Europie, która tak często była miejscem wojen. Chciałbym państwu powiedzieć, że mój dziadek był szwedzkim żołnierzem, podczas II wojny światowej - wojny, w której Szwecja była neutralna - stacjonującym na granicy norweskiej. Najbliższy kontakt mojego dziadka z wojną to obserwowanie jej od czasu do czasu z bezpiecznej odległości. Tak właśnie przez długi czas wyglądały stosunki Szwecji z Europą: obserwowaliśmy ją z odległości. Podczas gdy Europa po II wojnie światowej leżała w gruzach, Szwecja była nietknięta. Gospodarczo wiodło nam się lepiej - ale byliśmy biedniejsi w kontekście europejskiej wspólnoty. Dwadzieścia lat temu przecięto drut kolczasty dzielący Austrię i Węgry. Upadł mur berliński, a Europa zmieniła się niemal w jeden wieczór. Kilka państw wyruszyło wtedy w podróż, która zakończyła się tym, że dziś na tej sali zasiadają przedstawiciele 27 państw. Szwecja była jednym z tych państw. Jeśli spóźnisz się na starcie, potrzeba ci czasu, aby dogonić tych, którzy wyruszyli wcześniej. Pod koniec lat 80. w Szwecji zaczęło dojrzewać zaangażowanie polityczne na rzecz Europy. Szwecja powoli zaczęła zdawać sobie sprawę z bliskości i zależności od Europy. Szwedzki minister spraw zagranicznych, Carl Bildt, odegrał decydującą rolę w działaniach na rzecz wprowadzenia Szwecji do wspólnoty europejskiej - innymi słowy zaakceptowania otwartości, globalizacji i wolnego handlu. Kierowało nim silne przekonanie, że miejsce Szwecji jest Europie. Osiemnaście lat temu złożyliśmy wniosek o członkostwo w Unii Europejskiej. Wreszcie dojrzało w nas przekonanie, że życiu obywateli i naszej przyszłości najlepiej zrobiłaby współpraca i wspólnota z innymi, że mamy się czym podzielić - i że wiele możemy się nauczyć. Już nie obawialiśmy się współpracy. Odważyliśmy się być częścią Europy. Ten czas od połowy lat 80., który był przełomowy dla Szwecji zbiegł się z pogłębieniem mojego osobistego zaangażowania politycznego. Bardzo tęskniłem za Europą, podobnie jak wielu szwedzkich polityków mojego pokolenia. Pamiętam, że jako młody, nowo wybrany poseł do szwedzkiego parlamentu zostałem zaproszony do odwiedzenia Parlamentu Europejskiego. Był to przejaw otwartości i dostępności Parlamentu, pomimo że w owym czasie Szwecja nie była członkiem Unii. Kilka lat później, w 1997 roku, po przystąpieniu Szwecji do Unii zaangażowałem się w tworzenie młodzieżówki PPE, Młodzieży Europejskiej Partii Ludowej, i zostałem jej pierwszym przewodniczącym. To pozwoliło mi przekonać się, jak współpraca europejska wygląda w praktyce. Razem szukaliśmy europejskich rozwiązań dla europejskich problemów. Poznaliśmy nie tylko siebie nawzajem, ale także swoją historię i kulturę. Dzięki temu poznałem stolice Europy - nie potrafię zliczyć kościołów w Europie, które wtedy odwiedziłem. W ciągu 20 lat Szwecja przeistoczyła się z chłodnego obserwatora w aktywnego uczestnika współpracy europejskiej. To z kolei wpłynęło na obywateli Szwecji. Dziesięć lat temu jeden na trzech Szwedów uważał, że członkostwo w UE jest dobre dla kraju, ale tyle samo miało przeciwne zdanie. Dziś się to zmieniło. Niemal dwóch na trzech Szwedów uważa, że członkostwo w UE jest dobre dla Szwecji. W czerwcowych wyborach do Parlamentu Europejskiego głosowało ponad 45 procent Szwedów. To o osiem procent więcej niż w 2004 roku i powyżej średniej w Europie. Dziś Szwecja jest krajem, który docenia i uznaje członkostwo w UE za pozytywne. Ocknęliśmy się trochę za późno, ale ciężko pracowaliśmy by dogonić resztę. To zwycięstwo nas wszystkich wierzących we współpracę europejską. (Oklaski) Panie przewodniczący, panie i panowie posłowie! Postawiono nam pytanie o przyszłość naszego pokolenia - jest to problem społeczny, który w przeciwieństwie do innych narasta powoli - w dodatku w niedobrym kierunku. Nasza planeta ma gorączkę. Jej temperatura wzrasta i naszym obowiązkiem jest zacząć działać. Lodowa pokrywa Grenlandii codziennie kurczy się o ponad 100 kilometrów kwadratowych. Lodowa pokrywa w Zachodniej Arktyce topnieje w coraz szybszym tempie. Wiemy, że same tylko kurczące się lody Grenlandii mogą spowodować podniesienie się poziomu mórz o dwa metry. Skutki będą dramatyczne. Jeśli światowy poziom morza podniesie się zaledwie o metr, setki milionów ludzi w samej Azji będą zmuszone do opuszczenia domów. Najbardziej zagrożeni są obywatele Bangladeszu, wschodnich Chin i Wietnamu. Będą też inne poważne konsekwencje. Zmieni się pogoda, grozi nam wyginięcie wielu gatunków flory i fauny. Tak się stanie, nawet jeśli pozostaniemy przy ustalonym przez ONZ celu 2°C, który w ubiegłym tygodniu w L'Aquili został poparty zarówno przez G8, jak i forum największych gospodarek świata. Naszemu klimatowi zagraża zarówno stosowanie przez nas paliw kopalnych, jak i nasza zależność od nich. To zła wiadomość. Zatem jaka jest ta dobra? Czas działa na naszą korzyść, chociaż mamy go niewiele. Ale musimy działać teraz. Mamy już wszystko czego nam potrzeba, by zwiększyć wykorzystywanie energii i technologii ze źródeł odnawialnych w celu poprawy efektywności energetycznej. Według Międzynarodowej Agencji Energetycznej (IEA) ponad połowę środków gwarantujących, że cel 2°C nie zostanie przekroczony, można pozyskać dzięki wykorzystaniu technologii, którą już dysponujemy. Ponadto środki przeciwdziałania zmianie klimatu mają bardzo pożyteczne skutki uboczne - skutki, które same w sobie uświęcają środki. Gdy zużywamy mniej energii, oszczędzamy pieniądze. Poprawimy stan finansów publicznych, a jednocześnie gospodarstwa domowe będą dysponowały większymi zasobami. Gdy zainwestujemy w energię ze źródeł odnawialnych, poprawimy nasze bezpieczeństwo energetyczne. Będziemy mniej zależni od importu z państw nierzadko niestabilnych politycznie i ekonomicznie. Nasze inwestycje w gospodarkę ekologiczną stworzą nowe możliwości zatrudnienia i będą napędzać wzrost w nadchodzących dziesięcioleciach. Chciałbym podać konkretny przykład. W styczniu wiele państw UE odczuło skutki kryzysu gazowego na Ukrainie. W ubiegłym tygodniu rozmawiałem z Prezydentem Juszczenką, jak można spróbować przeciwdziałać temu, by podobna sytuacja nie zaistniała ponownie. Jednocześnie ważne jest, byśmy potrafili zmienić nasz punkt widzenia. Gdyby Ukraina zainwestowała w efektywność energetyczną, by ten kraj osiągnął poziom identyczny jak Czechy czy Słowenii, ilość zaoszczędzonej energii odpowiadałaby ogólnej ilości gazu importowanego przez to państwo z Rosji na potrzeby własne. Ukraina mogłaby wtedy w pełni uniezależnić się od importu gazu z Rosji i zaoszczędzić duże kwoty - jedynie dzięki poprawie własnej efektywności energetycznej. Tutaj musimy upatrywać rozwiązań dla problemów dotyczących zmiany klimatu. (Oklaski) Dwanaście lat temu w Kioto powstała koalicja dobrej woli. Jednak dobrowolne porozumienia to nie wszystko. Jeśli ma nam się udać osiągnięcie międzynarodowego porozumienia w sprawie zmiany klimatu, to droga z Kioto do Kopenhagi musi oznaczać zamianę koalicji dobrej woli na obowiązek nas wszystkich. Jak to osiągnąć? Europa musi działać razem i wspólnie. Musimy udowodnić naszą przywódczą rolę i dotrzymywać obietnic. Europa odgrywa wiodącą rolę w nakłanianiu innych do przystąpienia do międzynarodowego porozumienia. Musimy ustalić ogólnoświatową cenę emisji. Musimy zacząć stosować krajowe opłaty za emisję dwutlenku węgla i handel emisjami. Wtedy pojawią się alternatywy przyjazne dla środowiska naturalnego. Jeśli cena za wykorzystywanie paliw kopalnych będzie ustalana bez uwzględnienia wpływu na klimat, globalne ocieplenie będzie postępować. Nie będzie alternatywy. Środki zwiększania efektywności energetycznej nie będą ekonomicznie opłacalne. To jednak nie wystarczy. Musimy szerzej odpowiedzieć na pytanie "jak”?'. Nie wystarczy ograniczenie emisji w grupie państw, które dobrowolnie wyrażają zgodę na ich zmniejszenie, ale razem produkują zaledwie 30% emisji. Nie wystarczy też dysponować rozwiązaniami opartymi wyłącznie na ograniczeniach w państwach najbardziej uprzemysłowionych. Nawet jeśli kraje wymienione w załączniku I zmniejszyłyby swoje emisje do zera, gwałtownie wzrastające emisje z krajów rozwijających się nadal stawiałyby nas powyżej celu 2°C. Właśnie dlatego musimy omówić finansowanie inwestycji w krajach rozwijających się. Musimy zagwarantować szybki transfer technologii i musimy zadbać, aby kraje rozwijające się również zobowiązały się do kontrolowania postępu, do którego aktualnie zmierzają. Ponadto w perspektywie średnioterminowej musimy także uzyskać jasne zobowiązanie od państw spoza Europy. Odpowiedzialność niewielu musi teraz stać się odpowiedzialnością wszystkich. Wiem, że Parlament Europejski weźmie na siebie ten obowiązek. Szwedzka prezydencja uważa państwa za swego sojusznika. Dziś chcemy zacząć snuć opowieść o tym, jak zażegnano niebezpieczeństwo zmian klimatu i chcemy to zrobić razem z państwem. Panie przewodniczący, panie i panowie posłowie! Kryzys gospodarczy i finansowy rozprzestrzenił się po świecie lotem błyskawicy zaledwie w kilka tygodni. Niektórzy ostrzegali, ale większość była zaskoczona, zwłaszcza jego zasięgiem i nasileniem. W globalnym świecie problemy szybciej rozprzestrzeniają się na innych. Kryzys jest tak silny, że nikt nie ma nań cudownego lekarstwa. Skoordynowane działania ze strony UE to najlepsze narzędzie do pokonania wyzwań związanych z kryzysem. Poza tym wiele może jeszcze się nie udać. W tym okresie próby UE udało się udowodnić swoją przywódczą rolę. Uzgodniliśmy gwarancje i zasady wsparcia banków. Ustaliliśmy wspólny plan naprawy stymulujący gospodarkę. Prezydent Sarkozy i francuska prezydencja odegrali ważną rolę w tych działaniach, ale chciałbym też podkreślić, że siłą napędową był Parlament Europejski. Jesienią musimy omówić dalsze środki, które przeprowadzą nas przez kryzys. Sytuacja gospodarcza nadal jest trudna, a finanse publiczne we wszystkich państwach członkowskich są dziś napięte. Według prognoz Komisji deficyt w UE przekroczy w przyszłym roku 80% PKB. Nie możemy zamykać oczu i udawać, że to nie problem. Przy tym wszystkim nie wolno nam też zapominać, że za liczbami kryją się ludzie, którzy martwią się o swoją pracę i zastanawiają się, jak zdołają zapłacić za mieszkanie oraz utrzymać standard życia. Naszym zadaniem jest im odpowiedzieć. Gdy miliony Europejczyków stracą pracę i ulegną wykluczeniu zagrożony będzie cały nasz dobrobyt i to w czasach, gdy nasz dobrobyt już znajduje się pod wielką presją. Żyjemy dłużej, ale jednocześnie krócej pracujemy i mamy mniej dzieci. Jeśli ta tendencja się utrzyma, za 50 lat w Europie będzie dwa razy więcej ludzi starszych niż dzieci. Co więc możemy zrobić? Musimy przywrócić zaufanie do rynków finansowych. Musimy szybko ustanowić efektywny nadzór, by w przyszłości zapobiec podobnemu kryzysowi. Szwedzka prezydencja będzie działać na rzecz osiągnięcia w Radzie porozumienia w tej sprawie do końca tego roku. Mamy nadzieję na państwa pomoc w szybkim i definitywnym załatwieniu tej sprawy. Nasi obywatele nie zgodzą się na ponowne wykorzystanie dochodów z opodatkowania na ratowanie instytucji finansowych, które postąpiły nieodpowiedzialnie. Musimy się szybko wydobyć z rosnącego deficytu publicznego poprzez skoordynowaną strategię wyjścia i stopniowy powrót do zasad paktu stabilności. W innym razie krótkoterminowemu brakowi równowagi będą towarzyszyły chroniczne deficyty. Czekają nas duże cięcia, które w pewnych częściach UE są już faktem; a w Szwecji mamy w tym duże doświadczenie. Czeka nas masowe bezrobocie, niepokoje społeczne i rosnące obciążenie podatkowe. Musimy zagwarantować społeczny wymiar polityki europejskiej oparty na zdrowych finansach publicznych i wprowadzeniu na rynek pracy większej liczby osób. Jest to najlepszy sposób na gwarantowanie naszego systemu opieki społecznej. Wiem, że jest to temat ważny nie tylko w Parlamencie Europejskim. Wykluczenie z rynku pracy trzech na dziesięciu Europejczyków jest przejawem braku równowagi. Naszym celem musi być aktywna polityka rynku pracy, która przy dobrze funkcjonujących systemach zabezpieczenia społecznego pozwala na efektywne zarządzanie zmianą. Musimy wzmocnić zdolność do zatrudnienia jednostek i zagwarantować obywatelom dostęp do rynku pracy. Co więcej, musimy uaktywniać i przekwalifikowywać bezrobotnych. Więcej osób pracujących to większe wsparcie dla tych, którzy nie pracują. Musimy się też skupić na reformach, modernizacji i adaptacji do nowej rzeczywistości. Świat poza UE nie stoi w miejscu. Idzie naprzód w zastraszającym tempie. Powinniśmy to przyjąć do wiadomości i zaakceptować. Analiza strategii lizbońskiej UE może się przyczynić do opracowania programu niezbędnych reform. Debatę nad tym rozpoczniemy jesienią. W następstwie kryzysu gospodarczego pojawiają się koncepcje większego protekcjonizmu. Światowa Organizacja Handlu potwierdza, że w ostatnich trzech miesiącach znacząco zwiększyła się liczba środków ograniczających handel. W związku z tym z zadowoleniem przyjmuję porozumienie z L'Aquili w sprawie ponownego rozpoczęcia dauhańskiej rundy rokowań - w celu zagwarantowania, że świat ponownie wkroczy na drogę sprzyjającą wolnemu handlowi, co bez wątpienia przyniesie nam wszystkim długoterminowe korzyści. Chodzi o to, aby UE wyszła z tego kryzysu silniejsza. Panie przewodniczący, panie i panowie posłowie! Gdy jeżdżę po Szwecji i rozmawiam o współpracy w UE, pada niewiele pytań o instytucje UE. Pytania dotyczą głównie kształtu ogórków, tabaki i innych spraw dnia codziennego. Mimo to ramy instytucjonalne są ważne, ponieważ określają, co możemy zrobić i w jakich obszarach. Dlatego właśnie ratyfikacja traktatu lizbońskiego jest tak istotna. Traktat sprawi, że UE będzie bardziej demokratyczna, bardziej przejrzysta, bardziej efektywna i bardziej wpływowa na arenie międzynarodowej. Najważniejsze jest jednak to, że wejście w życie traktatu lizbońskiego zamknie rozdział poświęcony skupianiu się UE na współpracy wewnętrznej. Teraz jest pora na to, by UE patrzyła na zewnątrz i w przyszłość. Szwedzka prezydencja jest przygotowana do przeprowadzenia działań przygotowawczych mających na celu przejście na nowy traktat, ale oczywiście wymaga to ratyfikowania traktatu przez wszystkie państwa członkowskie. Miejmy nadzieję, że w nadchodzących miesiącach stanie się to rzeczywistością. Przestępczość międzynarodowa coraz bardziej przybiera na sile. Działalności sieci przestępczych nie ograniczają już granice państwowe. Widzimy jak szerzy się handel narkotykami i ludźmi. Jest to zagrożenie dla naszych wartości demokratycznych i dla naszych obywateli. Jednocześnie swoboda przekraczania granic ma podstawowe znaczenie dla naszej wspólnoty - swoboda studiowania, pracy i życia w innym państwie UE. Nowe czasy wymagają odpowiedzi na nowe pytania. W związku z tym jesienią tego roku przygotujemy nowy program w tym zakresie, który zostanie nazwany programem sztokholmskim. Program sztokholmski usprawni instrumenty zapewniające bezpieczeństwo w UE i wykorzystywane do walki z przestępczością zorganizowaną i terroryzmem. Jednocześnie wypracujemy większą równowagę pomiędzy tymi instrumentami a środkami, które gwarantują pewność prawną i które chronią prawa jednostek. Równowaga ta zagwarantuje również, że osoby starające się o azyl w UE będą miały do czynienia ze wspólnym, prawnie stabilnym systemem, z większą spójnością procedury przyjmowania i weryfikowania wniosków o udzielenie azylu, a także większą spójnością w dziedzinie polityki repatriacji. Wielu ludzi marzy o przyszłości w Europie. Jednocześnie ludność Europy coraz bardziej się starzeje. Elastyczny system dotyczący pracowników migrujących pogodziłby te dwa fakty. Panie przewodniczący, panie i panowie posłowie! Niewiele ponad 50 lat temu sześć państw stworzyło podstawy współpracy europejskiej. Teraz jest ich 27. Zyskaliśmy na sile i wpływach, jesteśmy bogatsi i bardziej zróżnicowani. Europa wzbogaciła się. Dzięki temu możemy lepiej korzystać z możliwości, jakie daje nam globalizacja i pokonywać związane z nią wyzwania. W jedności siła. Mówimy o "negocjacjach” w sprawie członkostwa. Ostatecznie jednak członkostwo to wspólne wartości i przestrzeganie wspólnych zasad. Aktualnie zastanawiają się nad tym ci z zewnątrz - od Reykjaviku po Ankarę przez Bałkany Zachodnie. Dwóch przywódców Cypru ma historyczną szansę uzgodnienia rozwiązania, które doprowadzi do zjednoczenia zbyt długo podzielonej wyspy. Jeśli chodzi o kwestie wewnętrzne kusi nas, aby proces przyjmowania członków stał się okazją do rozstrzygnięcia zadawnionych konfliktów. W takich przypadkach musimy znaleźć rozwiązania, które przyniosą korzyści obu stronom i otworzą przed nimi nową drogę. W przeciwnym przypadku zagrożony będzie postęp realizacji celu, jakim jest dalsza integracja europejska. Szwedzka prezydencja podejmie działania na rzecz rozwoju procesu rozszerzenia zgodnie ze zobowiązaniami podjętymi przez UE i ściśle w oparciu o odpowiednie kryteria. Będziemy działać jak "uczciwy pośrednik”. Panie przewodniczący, panie i panowie posłowie! Siła i wpływy pociągają za sobą odpowiedzialność międzynarodową, którą wciąż próbujemy udźwignąć. Towarzyszy jej obowiązek wykorzystywania tej odpowiedzialności w najlepiej pojętym ogólnym interesie. UE musi podejmować działania na rzecz pokoju, wolności, demokracji i praw człowieka. Ponosimy odpowiedzialność za wspieranie najuboższych i najsłabszych krajów świata, za osiągnięcie milenijnych celów rozwoju ONZ. Odpowiadamy też za wspieranie działań ONZ w innych regionach, za współdziałanie z naszymi partnerami strategicznymi, angażowanie się w punktach zapalnych światowego kryzysu - czy to w proces pokojowy na Bliskim Wschodzie, w Iranie, Afganistanie, Pakistanie, Korei Północnej, czy w wielkie wyzwania na kontynencie afrykańskim. Odpowiadamy jednak także za inicjatywy regionalne takie, jak Unia dla Śródziemnomorza i partnerstwo wschodnie, które gwarantują stabilizację i współpracę pomiędzy krajami sąsiednimi, w których sytuacja jest różna. Jestem szczególnie wdzięczny Parlamentowi Europejskiemu za jego przywódczą rolę w dziedzinie współpracy w regionie Morza Bałtyckiego. Parlament przedstawił projekt strategii dla regionu już w 2005 r. Teraz mamy nadzieję, że ukoronowaniem tej inicjatywy może być przyjęcie strategii dla regionu Morza Bałtyckiego na październikowym posiedzeniu Rady Europejskiej. Konflikty na Bałkanach w latach 90. były punktem wyjścia dla zaangażowania UE w zarządzanie sytuacjami kryzysowymi - zaangażowania, które ciągle wzrasta. Obecnie UE uczestniczy w około 10 inicjatywach kryzysowych na całym świecie. Dziś do bram UE pukają problemy świata. Na całym świecie - nie tylko na obszarach nam najbliższych - wielu ludzi uważa, że ich rozwój zależy od współpracy z nami. Razem spełnijmy ich oczekiwania. (Oklaski) Panie przewodniczący, panie i panowie posłowie! Dzięki współpracy europejskiej nasz kontynent żyje dziś w pokoju i dobrobycie, wolności i stabilizacji. Mamy otwarte granice i model socjalny, który łączy gospodarkę rynkową ze wzajemną troską. To nasza wspólna Europa. Jednak nasi obywatele chcą też wiedzieć, że Europa wyrosła na gruncie idei dla przyszłości oraz że nasza współpraca ma nie tylko cel historyczny, ale także dalekosiężny. Dlatego my, jako wybrani przez nich przedstawiciele odpowiadamy za to, co stanie się z Europą. Chciałbym państwu powiedzieć, jak widzę Europę przyszłości. Chcę zobaczyć Europę, która na arenie międzynarodowej przekonująco walczy o demokrację, pokój, wolność i prawa człowieka i która ośmiela się podejmować działania w dziedzinie polityki zagranicznej. Nasze działania uwiarygodnia fakt, że są wśród nas ci, którzy wiedzą, co to znaczy żyć bez demokracji i wolności. Chcę zobaczyć Europę, która przewodzi w walce z zagrożeniami dla klimatu, opiera się pokusie konkurowania z przedsiębiorstwami niepłacącymi za emisje niszczące nasz klimat i zapewnia bodźce, które sprawiają, że technologia przyjazna środowisku staje się opłacalna, aby nasze dzieci i dzieci naszych dzieci mogły się cieszyć przyrodą, jaką my znamy. Chcę zobaczyć Europę, która bierze odpowiedzialność za gospodarkę. "Kredytowanie wydatków” nie może być naszym jedynym mottem. Nie może nim być również hasło "zyski prywatne, straty krajowe”. Odbudujmy nasze finanse publiczne, uregulujmy jednolite rynki finansowe i zagwarantujmy reformy gospodarcze, których potrzebujemy, by się rozwijać i by stworzyć przemysł, który będzie konkurencyjny także w przyszłości. Chcę zobaczyć Europę, która rozbudowuje swój model socjalny, Europę łączącą dobrze funkcjonujący system ochrony socjalnej ze wzrostem - ze spójnością społeczną, Europę, która dzięki zatrudnieniu, przedsiębiorczości i zdrowym finansom publicznym daje możliwość utrzymania i rozwoju naszych modeli opieki socjalnej w najlepiej pojętym interesie wszystkich naszych obywateli. Chcę zobaczyć Europę, która nie daje się wciągać w krótkoterminowe krucjaty protekcjonistyczne, Europę chroniącą rynek wewnętrzny, który stworzył podstawy naszej współpracy w UE oraz który gwarantuje swobodny przepływ towarów i usług przez granice z korzyścią dla nas samych i reszty świata. Chcę zobaczyć Europę, którą niepokoi brak równości, otwartą na argumenty innych i wykazującą wolę osiągnięcia kompromisów, a wszystko to we wspólnym interesie. Taka Europa będzie silna w każdej sytuacji. (Oklaski) Panie przewodniczący, panie i panowie posłowie! To zaszczyt dla mnie być tu razem z państwem i reprezentować demokrację europejską. Wielu osób mówiło mi, że będzie to najtrudniejsza prezydencja od wielu lat. Jest wiele wyzwań i musimy być przygotowani na niespodzianki. Wiele osób pyta, czy państwo wielkości Szwecji jest w stanie udźwignąć tę odpowiedzialność. Samodzielnie nie, ale wspólnie możemy te wyzwania pokonać. Uczyńmy to wykorzystując naszą wizję i siłę, inicjatywę i odwagę. Europa tego potrzebuje. Obywatele Europy tego potrzebują. Projekt europejski to marzenie o wspólnym rozwiązywaniu ludzkich problemów. To marzenie daje Europie siłę. Rok 2009 jest rokiem pamiętnym dla współpracy europejskiej. Mamy szansę, by uczynić kolejny krok. Szwedzka prezydencja jest gotowa podjąć to wyzwanie. Podejmijmy je razem! (Głośne oklaski) José Manuel Barroso przewodniczący Komisji. - Panie przewodniczący! To nie są zwyczajne czasy i to nie będzie zwyczajna prezydencja. Poza normalną pracą legislacyjną szwedzka prezydencja będzie miała do czynienia także z innymi poważnymi wyzwaniami politycznymi i nikt nie poradzi sobie z nimi lepiej, niż premier Reinfeldt i zespół szwedzkiej prezydencji. Chcę dziś naświetlić dwa z największych wyzwań politycznych, z którymi Unia Europejska będzie się zmagać przez najbliższe sześć miesięcy: pokonanie kryzysu gospodarczego i wynegocjowanie w Kopenhadze ambitnego międzynarodowego porozumienia w sprawie zmian klimatu. Najgorszy kryzys finansowy i gospodarczy naszych czasów nadal wywiera zatrważający wpływ na nasze społeczeństwa i rodziny, zwłaszcza w kontekście stale rosnącego bezrobocia. Nadrzędnym priorytetem jest przywrócenie gospodarki na właściwe tory. Wspólne działania Unii Europejskiej zaowocowały bezprecedensowymi wysiłkami w obszarze fiskalnym, które przynoszą wymierne skutki. Wykazaliśmy się również solidarnością między państwami członkowskimi, na przykład poprzez podwojenie, do 50 miliardów euro, pułapu wsparcia bilansu płatniczego państw członkowskich spoza strefy euro. Musimy dziś w całości wdrożyć pakiet naprawy gospodarczej we wszystkich jego aspektach i zadbać, aby przełożył się on na zatrudnienie i promocję działalności gospodarczej w terenie. Uważam, że zasadniczą sprawą jest nadanie pierwszeństwa środkom ograniczającym bezrobocie i dającym ludziom pracę. Tutaj możemy się oprzeć na wynikach szczytu w sprawie zatrudnienia, który odbył się w maju w ramach inicjatywy Komisji oraz prezydencji czeskiej, szwedzkiej i hiszpańskiej. Musimy wprowadzić w życie wspólne zobowiązania dotyczące spraw ludzi młodych i zatrudnienia. Odpowiedzialność za rynek pracy leży oczywiście w gestii państw członkowskich, ale możemy i powinniśmy wykorzystać instrumenty europejskie, aby pomóc państwom członkowskim w zagwarantowaniu obywatelom zatrudnienia i wykształceniu ich w przyszłościowych zawodach. Dlatego Komisja Europejska ma złożyć wniosek w sprawie uproszczenia procedur dotyczących funduszy strukturalnych i znieść konieczność krajowego współfinansowania z Europejskiego Funduszu Społecznego w roku 2009 i 2010. Przesuniemy również środki w celu sfinansowania nowego mechanizmu mikrokredytowania w zakresie zatrudnienia i integracji społecznej. Mam nadzieję, że Parlament poprze te wnioski. Wnioski Komisji oparte na sprawozdaniu grupy de Larosière'a, którego przygotowanie zleciłem w październiku ubiegłego roku będą podstawą do wzmocnienia nadzoru nad rynkiem finansowym i jego regulacją. Dzięki zgłoszonym do tej pory wnioskom - z których wiele już zostało zatwierdzonych przez Parlament i przez Radę, a pozostałe nadal podlegają procesowi decyzyjnemu - rzeczywiście przejmujemy inicjatywę w reformowaniu międzynarodowego system finansowego. Jestem pewien, że działania te będziemy kontynuować także na szczycie G20, który odbędzie się we wrześniu w Pittsburgu. Przyjęcie tych dokumentów w ciągu najbliższych sześciu miesięcy ma kluczowe znaczenie dla stworzenia nowej gospodarki, ponieważ - nie oszukujmy się- gospodarka po kryzysie nie może być i nie będzie taka sama jak przed kryzysem. Musimy odbudować nasz model gospodarczy i przywrócić właściwe miejsce wartościom stanowiącym podstawę naszej społecznej gospodarki rynkowej. Musimy zbudować gospodarkę i społeczeństwo oparte na możliwościach, odpowiedzialności i solidarności, gospodarkę, która będzie musiała stworzyć nowe zasoby wzrostu, ponieważ nie możemy wiecznie opierać się na bodźcach monetarnych i fiskalnych; Europę otwartych i dobrze funkcjonujących rynków; Europę mądrego, ekologicznego wzrostu; Europę bardziej efektywnych regulacji i nadzoru nad rynkami finansowymi; Europę rozwijającą jednolity rynek i w pełni wykorzystującą jego potencjał; Europę opierającą się tendencjom do podziałów czy protekcjonizmu. Jeśli chodzi o zmiany klimatu Europa jest już pierwszym regionem świata, który realizuje dalekosiężne, prawnie wiążące cele klimatyczne i energetyczne. Jestem dumny ze sposobu, w jaki Komisja współpracowała z Parlamentem i Radą poprzedniej kadencji na rzecz wdrożenia tego prawodawstwa i pragnę ściśle współpracować z państwem i prezydencją na drodze do Kopenhagi. Nasza przywódcza rola została doceniona na ubiegłotygodniowym posiedzeniu grupy G8 w L'Aquili oraz na forum największych gospodarek świata. Słyszeli państwo o postępie, jaki dokonał się na tych posiedzeniach. Po raz pierwszy wszyscy uczestnicy zobowiązali się do utrzymania wzrostu temperatury na poziomie 2°C, co stanowi przejaw poszanowania wiedzy naukowej w dziedzinie zmian klimatu. Z pewnością jest to zadowalający krok naprzód, ale nie powinniśmy się łudzić: inni nie podzielają jeszcze naszych ambicji i naszego zaangażowania. Europa znacznie wyprzedza resztę świata i szczerze mówiąc martwi mnie to na 145 dni przed konferencją w Kopenhadze. W nadchodzących tygodniach zintensyfikujemy naszą współpracę z parterami międzynarodowymi, aby w Kopenhadze zostały podjęte wyraźne zobowiązania. Musimy też osiągnąć postęp w działaniach koniecznych, aby wesprzeć kraje rozwijające się i przyspieszyć transfer technologii. We wrześniu Komisja przedłoży swoje wnioski dotyczące finansowania, co pozwoli nam stworzyć europejski konsens i negocjować z innymi. Strategia dotycząca zmian klimatu jest oczywiście ściśle związana z innym priorytetem: bezpieczeństwem energetycznym. Dziś Komisja przyjmie wnioski mające wzmocnić nasze przepisy regulujące bezpieczeństwo dostaw gazu i zwiększające solidarność między państwami członkowskimi, które, jak mam nadzieję, szwedzka prezydencja wdroży z państwa pomocą. Są to nadrzędne priorytety - i słusznie. Ale w ciągu następnych sześciu miesięcy pozostaje jeszcze wiele innych ważnych rzeczy do zrobienia. Chciałbym jedynie wspomnieć o programie sztokholmskim, w ramach którego Komisja przedłożyła ostatnio ambitną wizję, dzięki której obywatele staną się centralnym elementem polityki sprawiedliwości, wolności i bezpieczeństwa, równoważącej bezpieczeństwo z ochroną swobód obywatelskich i praw podstawowych. Przez większość obecnej dekady Unia Europejska była zaangażowana w wewnętrzne debaty instytucjonalne. Zmiany w obecnie obowiązującym traktacie są bezwzględnie konieczne, aby rozszerzona Unia Europejska mogła działać demokratycznie i skutecznie. Mam nadzieję, że w nadchodzących miesiącach nastąpi ratyfikacja traktatu lizbońskiego i będziemy mogli rozpocząć realizację agendy politycznej, którą właśnie nakreśliłem. Omawianie procedury jest istotne, ale uważam, że omawianie meritum jest jeszcze istotniejsze. Prezydencja szwedzka, a także kolejna, hiszpańska prezydencja będą musiały nadzorować - o ile szczęście dopisze - złożone przejście na nowy traktat, w czym Komisja i Parlament odegrają bardzo ważną rolę. Unia Europejska stale się zmienia, począwszy od ogłoszenia uzdrowienia rozdartego wojną kontynentu, po stworzenie rynku wewnętrznego, a potem ponowne zjednoczenie Europy. Przez te ostatnie 50 lat Europa ciągle przekraczała oczekiwania, budziła różne wątpliwości. Jestem przekonany, że sprostamy także nowemu wyzwaniu, z jakim mamy do czynienia: stworzeniu podstaw mądrej ekologicznej gospodarki przyszłości. Odniesiemy sukces, jeśli będziemy szanować podstawowy wniosek płynący z półwiecza integracji europejskiej: Unia Europejska rozwija się, gdy wszyscy jej członkowie współpracują w duchu otwartości, zaufania i partnerstwa. Program szwedzkiej prezydencji to potwierdza; Komisja Europejska jest gotowa do odegrania swojej roli i jestem przekonany, że Parlament także. (Oklaski) Joseph Daul Panie przewodniczący! Zazwyczaj nie zwracam się do pana bezpośrednio, ale dziś po raz pierwszy zamierzam poświęcić panu jedną minutę. Po pierwsze, panie Buzek, chylę czoła przed panem, jako człowiekiem ruchu oporu i jednym z założycieli Solidarności, jako człowiekiem ze Śląska, który nigdy nie wyrzekł się swoich korzeni, historii ani wartości. Grupa Europejskiej Partii Ludowej (Chrześcijańskich Demokratów) jest też dumna, że przekonała zdecydowaną większość posłów ze wszystkich ugrupowań politycznych - włącznie z panem posłem Schulzem - aby powołać pana na rzecznika 500 milionów obywateli. Tak, panie przewodniczący! Pana wybór jest symbolem otwartej Europy, tolerancyjnej Europy, politycznej Europy, której broni grupa PPE oraz większość tu obecnych kolegów posłów i koleżanek posłanek. Panie urzędujący przewodniczący Rady, panie przewodniczący Komisji! Oczekujemy od panów, że przez kolejnych sześć miesięcy motywem przewodnim szwedzkiej prezydencji będzie działanie - innymi słowy, stojąc przed podwójnym wyzwaniem zmian gospodarczych i klimatu stwierdzamy, że musimy działać intensywniej i szybciej, aby wyjść z kryzysu, dzięki pełnemu usprawnieniu naszego modelu społecznej gospodarki rynkowej. Jestem głęboko przekonany, że na tym przede wszystkim polega gospodarka oraz że to tylko pozwoli nam realizować prawdziwie społeczną politykę, której potrzebujemy. Jeśli chcemy ożywienia gospodarczego i jeżeli chcemy, aby jego źródłem była Europa, a nie - jak się przewiduje - Azja, musimy dziś zdecydowanie przyspieszyć działania. Kiedy kryzys dobiegnie końca zwycięzcami będą ci, którzy postawili na innowacje, na szkolenia - krótko mówiąc, na działanie. W tym względzie grupa PPE proponuje między innymi zwiększenie wsparcia udzielanego małym i średnim przedsiębiorstwom, które mają podstawowe znaczenie dla utrzymania i tworzenia miejsc pracy. Co więcej, kryzys gospodarczy - i będę się przy tym upierał - wymaga nie krajowych, ale europejskich reakcji. Ponadto nasi współobywatele są o tym przekonani, wystarczy tylko spojrzeć na wyniki badań opinii społecznej w poszczególnych państwach: takie przekonanie deklaruje ponad 66% Niemców i ponad 70% Europejczyków. Panie premierze Reinfeldt, panie przewodniczący Barroso! Grupa PPE oczekuje od panów także bardziej intensywnych i szybszych działań w zakresie przeciwdziałania globalnemu ociepleniu. Europa pod panów przewodnictwem powinna przewodzić światu w tych działaniach, które każdy z nas uznaje za pilne i priorytetowe. Czy może być lepsza okazja do działania i przyspieszenia działań niż konferencja dotycząca zmian klimatu, która odbędzie się w grudniu w Kopenhadze, czyli innymi słowy na naszym własnym terytorium! Jeśli chodzi o problem zmian klimatu, to Europa ponad wszelką wątpliwość udowodniła, że może podjąć działania zawsze wtedy gdy tego chce. Zadanie na dziś to skorzystanie z tego i sprawienie, by pozostałe światowe mocarstwa do nas dołączyły. Myślę oczywiście o Stanach Zjednoczonych, które muszą przekuć słowa w czyny, ale mam na myśli także kraje wschodzące, na przykład Chiny, Indie czy Brazylię, które nie mogą dłużej ignorować faktu, że ponoszą ogromną odpowiedzialność za globalne ocieplenie. Będziemy zatem oceniać szwedzką prezydencję po tym, jak poradzi sobie z kryzysem oraz po wynikach w dziedzinie ochrony środowiska naturalnego. Zakończę stwierdzeniem, że aby podjąć zdecydowane działania w tych dwóch obszarach, Europę należy wyposażyć w odpowiednie instytucje. Ubiegły rok pokazał nam, że przy tym samym traktacie i przestarzałej zasadzie jednomyślności postęp w Europie jest możliwy, ale impas też. Panie premierze Reinfeldt, panie przewodniczący Barroso! To kwestia woli politycznej. Przyspieszcie działania: oto co macie zrobić w ciągu najbliższych sześciu miesięcy zdaniem grupy PPE, która ma zaufanie do szwedzkiej prezydencji. Przyspieszcie działania: tego oczekiwali Europejczycy wybierając Parlament tej kadencji i to musimy im to zapewnić, jeśli chcemy, by za kolejne pięć lat jeszcze większa liczba Europejczyków poszła do wyborów. (Oklaski) Martin Schulz w imieniu grupy S&D. - (DE) Panie przewodniczący, panie premierze, panie i panowie! Szwedzka prezydencja rozpoczyna się wraz z początkiem nowej epoki dla instytucji. Nie tylko Parlament zaczyna od nowa; Europa znajduje się w okresie przejścia z traktatu nicejskiego na traktat lizboński i - jak wszyscy dobrze wiemy - jest to czas niepewności, w którym niemniej jednak potrzebujemy przejrzystych decyzji Unii Europejskiej i państw członkowskich w dziedzinie polityki gospodarczej, finansowej, rynku pracy i zmiany klimatu. Mówili panowie o tym i w znacznym stopniu zgadzam się z tym, co zostało powiedziane. Zmiany klimatu to oczywiście ważny problem i przyznano mu właściwy poziom pierwszeństwa. Także kwestia kryzysu zatrudnienia wymaga oczywiście natychmiastowego i właściwego rozstrzygnięcia. W związku z tym prosimy, aby w czasie tej prezydencji zachęcić państwa członkowskie do bardziej rozważnego niż dotychczas opracowywania planów inwestycyjnych i planów naprawy gospodarczej. Przede wszystkim musimy zagwarantować bezpieczeństwo zatrudnienia - teraz, a nie w przyszłym roku, bo zatrudnienie jest zagrożone tu i teraz. Bezpieczeństwo zatrudnienia ma podstawowe znaczenie dla wewnętrznej stabilności społeczeństwa. Oczekujemy więc od panów, że zatrudnienie i bezpieczeństwo zatrudnienia będzie traktowane jako najwyższy priorytet, bez względu na formę, na przykład poprzez połączenie ochrony środowiska naturalnego i polityki przemysłowej, co jest niezwykle rozsądnym rozwiązaniem. Jeśli chodzi o bezpieczeństwo zatrudnienia, to chciałbym panu powiedzieć, panie premierze, rzecz następującą: orzecznictwo Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości poważnie zagraża bezpieczeństwu zatrudnienia w Europie i jest ogromnym zagrożeniem dla spójności społecznej. Jak sam pan powiedział wiele pan podróżuje po Szwecji i Europie. My także i słyszymy od naszych obywateli, że nie chcą Europy, w której firmy przenoszą się z kraju do kraju obniżając poziom wynagrodzeń. Dlatego właśnie potrzebne są nam inicjatywy podejmowane na szczeblu Unii Europejskiej. (Oklaski) Potrzebne są nam te inicjatywy w związku z orzeczeniami Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości w sprawach Laval, Viking, Rüffert i Luxemburg. Są to środki, które pan - zwłaszcza pan musi rozstrzygnąć w czasie szwedzkiej prezydencji, ponieważ Szwecja odczuwa szkodliwe skutki błędnej polityki, błędnej wykładni orzecznictwa. Będzie pan musiał zająć się jeszcze jednym problemem instytucjonalnym, a mianowicie mianowaniem kolejnej Komisji. W związku z tym chcę powiedzieć, że w pewnym stopniu mam takie ogólne wrażenie, iż nie tylko pan, ale i wszyscy pana koledzy w Radzie odczuli skutki nowych początków instytucjonalnych i braku pewności co do tego, który traktat powinien być podstawą naszych działań, bo tak naprawdę nikt nie wie, w jakim miejscu się znajdujemy. To trochę tak, jak Pippi Pończoszanka Astrid Lindgren w swojej willi Villekulla - uczynię świat takim, jakim chcę go widzieć. Wspaniale! Jeśli mianujemy przewodniczącego Komisji w oparciu o traktat nicejski, będziemy mieli 20 komisarzy. W takim przypadku chciałbym wiedzieć, które z państw nie będzie miało swojego komisarza. Rada z pewnością powie na to "nie, zdecydowanie nie chcemy wszczynać krwawej łaźni za zamkniętymi drzwiami. Jest jednak idealne rozwiązanie - najpierw mianujmy komisarza w oparciu o traktat nicejski. Powołanie Komisji potrwa kilka miesięcy, potem Irlandia weźmie udział w referendum, a potem uchwalimy traktat lizboński. Wtedy będziemy mogli głosować nad wszystkimi pozostałymi sprawami w oparciu o traktat lizboński. Świetnie!” Jesteśmy wspólnotą prawa - a przynajmniej tak mi się do tej pory wydawało - której podstawą jest obowiązujące prawo. Obowiązującym prawem jest traktat nicejski. Tak się składa, że jest ktoś, kto jako strażnik traktatów musi przede wszystkim wyjaśnić, z której podstawy prawnej mamy korzystać. Tą osobą jest przewodniczący Komisji, ale nie usłyszałem od niego ani słowa na ten temat. Chciałbym zatem bardzo wyraźnie powiedzieć, czego oczekujemy. Panie premierze! Moja propozycja jest taka, że nie powinien pan z miejsca podejmować decyzji w sprawie formalizacji, ale najpierw oddelegować do Parlamentu swojego kandydata, który powiedziałby nam, co zamierza zrobić, by odbudować gospodarkę, zagwarantować bezpieczeństwo zatrudnienia, zwalczać zmiany klimatu, wprowadzić pakt o zatrudnieniu, inicjatywę dotyczącą dyrektywy o usługach publicznych i inicjatywę dotyczącą dyrektywy w sprawie delegowania pracowników oraz ustanowić pomiędzy Komisją a Parlamentem gwarancję dotyczącą oceny społecznych następstw inicjatyw Komisji. Mogliśmy przedyskutować to wszystko z kandydatem już wiele tygodni temu i przekonać się, czy jego wnioski uzyskałyby poparcie większości w tej Izbie. Wtedy mógłby pan podjąć decyzję w sprawie formalizacji. Wybrał pan jednak inną drogę. Powiedział pan: "nie, najpierw podejmiemy decyzję w sprawie formalizacji, a dopiero potem oddelegujemy kandydata”. Obawiam się, że był to kolejny błąd i obawiam się też, że ten kandydat, o ile nie dołoży wszelkich starań, nie uzyska w tej Izbie większościowego poparcia. (Oklaski) Chcę bardzo wyraźnie powiedzieć, że już teraz wszyscy doskonale wiemy, co będzie najbardziej kontrowersyjnym problemem podczas szwedzkiej prezydencji. Oczekujemy przejrzystości instytucjonalnej, oczekujemy zaangażowania społeczno-politycznego i jestem przekonany, że poprzemy pana, jeśli chodzi o politykę przeciwdziałania zmianie klimatu. Panie przewodniczący! Trzymałem się ściśle czasu mojej wypowiedzi właśnie ze względu na pana. Za kilka sekund upłynie moje sześć minut. Nie będzie pan musiał mnie upominać - przewidziałem, że zechce pan to zrobić i dlatego nie dałem panu tej satysfakcji. (Oklaski) Guy Verhofstadt Panie przewodniczący! Po pierwsze, chciałbym powiedzieć panu premierowi Reinfeldtowi, że nasza grupa Porozumienia Liberałów i Demokratów na rzecz Europy w pełni poprze priorytety szwedzkiej prezydencji, czyli ratyfikację traktatu lizbońskiego, oczywiście oczekujemy, że jego wdrożenie będzie szybkie i pełne; przygotowania do kopenhaskiego szczytu w sprawie zmian klimatu, o którym już wspomniano i który jest priorytetem w pełni przez nas popieranym; i wreszcie, program sztokholmski. Ponadto, panie premierze, i to będzie przedmiotem mojej wypowiedzi, chciałbym nawiązać do problemu, o którym wspomina się w każdym wystąpieniu w tej Izbie - do walki z kryzysem gospodarczym i finansowym - aby powiedzieć, że obejmuje pan przywództwo w Radzie Europejskiej w niezwykle wyjątkowym momencie. Dobrze, że to Szwecja przewodniczy Radzie, bo macie konkretne doświadczenia w tej dziedzinie. W latach 90. Szwecja przeżyła dokładnie taki sam kryzys gospodarczy, jakiego doświadczamy dziś w Europie i na świecie. Przeżyliście kryzys w sektorze nieruchomości. W latach 90. przeżyliście też kryzys finansowy i rozwiązaliście wszystkie te problemy zajmując się bezpośrednio problemami w sektorze finansowym. Moje przesłanie dla pana jest takie, że dziś dokładnie takie same działania należy podjąć na szczeblu europejskim, ponieważ tego nam brakuje. Próbujemy pokonać kryzys gospodarczy i finansowy wykorzystując 27 podejść poszczególnych państw, a to nie może się udać. Oczekujemy od pana, panie premierze, że wykorzysta pan doświadczenie zdobyte w Szwecji, bo to Szwecja odniosła sukces, a nie od lat stojąca w miejscu pod względem gospodarczym Japonia. Szwecja wyszła z kryzysu, ponieważ od razu uporaliście się z problemami w sektorze finansowym, Europa jak dotąd tego nie uczyniła. Sądzi się, że Wielka Brytania może nacjonalizować banki, natomiast inne państwa - zwłaszcza Francja - mogą je rekapitalizować. W Niemczech prowadzi się prace nad stworzeniem "złych banków”; w krajach Beneluksu robi się po trochu wszystkiego. Skutek jest taki, że nie ma jednego podejścia. Stany Zjednoczone stabilizują swoje banki i eliminują toksyczne produkty, a my dalej mamy problemy. Zatem proszę pana o wykorzystanie pańskiego doświadczenia w celu przedstawienia jednego planu naprawy dla europejskiego sektora finansowego, który będzie podstawą naprawy gospodarczej. Bez niego ożywienie gospodarcze nigdy nie nastąpi, banki nie zaczną znów pożyczać pieniędzy i tak dalej. To musi być dla państwa bezwzględny priorytet. Kolejny punkt jest taki, że mamy nadzieję, iż pan wraz z Komisją jest w stanie przedstawić nowy plan ożywienia gospodarczego, ponieważ 27 różnych planów ożywienia gospodarczego nie przyniesie w nadchodzących latach pożądanych skutków. Najważniejsze jest, by Rada i Komisja wspólnie przejęły inicjatywę. Wiem, że na szczeblu krajowym mamy dziś 27 planów ożywienia gospodarczego, ale każdy z nich obejmuje wiele elementów protekcjonizmu. Panie premierze! Pana obowiązkiem jest przekonanie swoich kolegów, że lepszą metodą poradzenia sobie z tym problemem jest opracowanie wspólnie z Komisją jednego planu ożywienia gospodarczego oraz zainwestowanie w zrównoważoną energię i nową gospodarkę. Myślę, że biorąc pod uwagę doświadczenie, jakie zdobył pan w Szwecji w latach 90., jest pan właściwym człowiekiem na właściwym miejscu, człowiekiem, który może zrobić to, czego my dotąd nie zrobiliśmy: przygotować dla Unii Europejskiej strategię pokonania tego kryzysu gospodarczego i finansowego. (Oklaski) Rebecca Harms w imieniu grupy Verts/ALE. - (DE) Panie przewodniczący, panie premierze, panie przewodniczący Barroso! Pan poseł Schulz powiedział już wszystko, co było do powiedzenia na temat problemów instytucjonalnych, które martwią moją grupę od dawna jeśli chodzi o czekające nas mianowanie przewodniczącego Komisji. Zgadzamy się z tym, co powiedział. Chcemy, aby cała Komisja i wszyscy członkowie personelu najwyższego szczebla Unii Europejskiej byli mianowani zgodnie z warunkami traktatu lizbońskiego i nie ustąpimy w tej sprawie ani o krok. Panie przewodniczący Barroso! Chcę jednak skorzystać z tej okazji, by wyjaśnić polityczne powody leżące u podstaw wątpliwości mojej grupy i jej przekonania, że z perspektywy politycznej nie jest pan w stanie zrobić tego, co naszym zdaniem jest konieczne w sytuacji aktualnie panującej w Europie. Weźmy na przykład często wspominaną konieczność nowego uregulowania rynków finansowych. Mieliśmy szczyt G8, G20, rozszerzone szczyty G8, szczyty europejskie. Jak daleko zaszliśmy? Jeśli przyjrzymy się obecnej sytuacji i przyrównamy ją do dobrze nam wszystkim znanej gry Monopol okaże się, że banki ponownie się doinwestowały, przekroczyły linię startu i nie poszły do więzienia, za publicznym przyzwoleniem przywłaszczyły sobie setki milionów i na nowo weszły do gry. Nie uważam, aby ludzie przesadzali z ponurymi prognozami twierdząc, iż skutkiem takiego postępowania będzie kolejna nieunikniona katastrofa. Panie przewodniczący Barroso! Co stało się z pana przekonującą inwencją? Gdzie są pańskie prawdziwe wyniki? Jakoś ich nie widać. (Oklaski) Jeśli chodzi o politykę dotyczącą zmian klimatu, wie pan, że podczas całej naszej kampanii europejskiej grupa Zielonych/Wolnego Przymierza Europejskiego opowiadała się za nowym zielonym ładem. Panie przewodniczący Barroso! Jesteśmy głęboko przekonani, że powtarzanie tego, co robiono w ciągu ostatnich pięciu latach jest niewybaczalnym błędem, a mam tu na myśli przedkładanie strategii ekonomicznych nad strategie dla środowiska naturalnego i klimatu. Naszym zdaniem takie postępowanie jest głęboko zakorzenione w przeszłości i należy go zaprzestać. Musimy pomyśleć o zrównoważonym rozwoju gospodarczym i musimy zagwarantować cele w zakresie ochrony klimatu zgodne z celami ochrony środowiska. Będzie to korzystne dla gospodarki i pozwoli na stworzenie setek tysięcy, a nawet milionów miejsc pracy. W swoim badaniu prowadzonym w ostatnich miesiącach pan poseł Piebalgs ponownie wykazał, że tak jest w przypadku sektora energii. Panie przewodniczący Barroso! Z naszych doświadczeń wynika, że nie ma pan możliwości ustanowienia nowego zielonego ładu. Podsumowując mogę jedynie powiedzieć, że jeśli chodzi o ochronę klimatu to w ostatnich miesiącach Europejczycy zwracali na siebie uwagę na arenie międzynarodowej nowym brakiem zdecydowania - jak daleko tak naprawdę chcemy się posunąć w dziedzinie celów zmniejszenia poziomów emisji? - i nowym skąpstwem, dotyczy to również Szwecji. Ustanawianie Międzynarodowego Funduszu Ochrony Klimatu dla biedniejszych krajów szło bardzo opornie. Robienie tajemnicy z faktu, że Szwecja chce wziąć fundusze z puli przeznaczonej na rozwój i umieścić je w puli przeznaczonej na przykład na ochronę klimatu - co daje wynik zerowy, jest absolutnie niedopuszczalne z punktu widzenia biedniejszych państw. Musimy szybko położyć kres temu nowemu skąpstwu i nowemu brakowi zdecydowania w Unii Europejskiej. (Oklaski) Pani premierze! Wreszcie mogę powiedzieć coś pozytywnego. Jesteśmy gotowi dyskutować z panem o nowej wykładni strategii lizbońskiej i współpracować z panem w tej sprawie. Powiedział pan, że zrobi to do końca roku. Pomożemy panu. Poprzemy pana także, jeśli zechce pan zrobić więcej dla Europy Wschodniej i Rosji, ale zaangażowanie w politykę dotyczącą klimatu nie może się ograniczać wyłącznie do nagłówków, musi być także uwzględnione w tekście szwedzkiego programu. (Oklaski) Michał Tomasz Kamiński Panie przewodniczący! Chciałem najpierw serdecznie pogratulować wczorajszego wyboru, wyboru wspaniałego przewodniczącego - nowego szefa Parlamentu. Czynię to, jak pan przewodniczący doskonale wie, i jako polski polityk, ale również jako człowiek. Pan przewodniczący wie, że dzięki panu poznałem moją żonę, co jest do dziś największym moim życiowym osiągnięciem. Gratuluję i życzę udanej pracy. Grupa Europejskich Konserwatystów z uwagą przysłuchiwała się wystąpieniu pana premiera i mogę z radością powiedzieć, że w bardzo wielu sprawach podzielamy pana poglądy. Za szczególnie ważne uznaję pana zapowiedź aktywnej walki z kryzysem. Kryzys gospodarczy, który jest najgorszym kryzysem naszej sfery cywilizacyjnej od lat 30., powoduje uzasadniony niepokój w całej Europie: w krajach biedniejszych i bogatszych, w krajach północy i w krajach południa. Cieszę się, że pan premier zapowiedział aktywną walkę z tym kryzysem, i cieszę się, że dostrzega pan priorytety, które i my podzielamy. To więcej wolnego rynku, mniej regulacji, więcej swobody gospodarczej, więcej otwarcia na wolny handel. To są recepty na wzrost gospodarczy naszego kontynentu, naszej Unii Europejskiej. Panie premierze, podzielamy również pana przekonanie, iż ważną rzeczą jest zajęcie się sprawami klimatycznymi. Sprawy klimatu - wiem, że pan premier w tej sprawie ma odważne poglądy, chcę pana do tej odwagi w tej dziedzinie zachęcić - pokazują bardzo wyraźnie, że dzisiaj żyjemy już nie tylko w jednej Europie, ale w jednym świecie i zagrożenia są wspólne, musimy z nimi skutecznie walczyć. Cieszę się bardzo, że pan premier wspomniał o walce z przestępczością jako o poważnym problemie naszej Unii Europejskiej. Mogę wyrazić przekonanie, że ponieważ Szwecja jest już potęgą w dziedzinie powieści kryminalnej, także w dziedzinie walki z przestępczością będziemy odnosić pod pana przewodnictwem sukcesy. Niezwykle ważną rzeczą jest to (cieszę się, że mówił o tym niedawno pan i pana minister spraw zagranicznych), że chce pan z uwagą patrzeć na naszych sąsiadów i z sympatią, mam nadzieję, odnosić się do idei Unii rozszerzonej. Nie możemy zapomnieć, że za wschodnimi granicami Unii są kraje, które mają prawo do uczestnictwa w tej przestrzeni demokracji i dobrobytu, w której my już dzisiaj jesteśmy. Panie przewodniczący, z przykrością powiem, że jest tylko jeden punkt, w którym moja grupa się z panem nie zgadza. To kwestia ratyfikacji traktatu lizbońskiego. Mówił pan w kontekście traktatu lizbońskiego o demokracji - i bardzo dobrze. Warto przy tym pamiętać, że właśnie w demokratycznym referendum irlandzki naród traktat lizboński odrzucił. Mając szacunek dla demokracji, powinniśmy głos Irlandczyków uszanować. Panie premierze, mam nadzieję, że pana priorytety, które w bardzo wielkim stopniu Grupa Europejskich Konserwatystów podziela, będą dla pana okazją do skutecznego przewodzenia Unii Europejskiej i do skutecznej walki z kryzysem, który dziś jest największym naszym problemem. (Oklaski) Lothar Bisky w imieniu grupy GUE/NGL. - (DE) Panie przewodniczący, panie premierze, panie i panowie! Szwedzka prezydencja przedstawiła ambitny plan działania, który obejmuje wniosek dotyczący większej przejrzystości. Przejrzystość jest potrzebna zwłaszcza przy pokonywaniu kryzysu, którego obecnie doświadczamy. Wielu ludzi uważa, że kryzys został wywołany daleko w USA i przez niektórych bankierów, których uznano za chciwych. Szefowie rządów państw członkowskich UE nie mają - jak się wydaje - nic wspólnego z kryzysem. Są niewinni. Ci, którzy upajają się niewinnością nie robią nic, by pokonać kryzys. Uważam, że przejrzystość oznacza też debatę o błędach politycznych, które przyczyniły się do kryzysu i oczywiście o bankierach. Przejrzystość jest w modzie w kapitalizmie spekulacyjnym. Z niecierpliwością czekamy, by przekonać się, co się stanie ze strategią dla Morza Bałtyckiego i poprę urzędującego przewodniczącego Rady, jeśli skupi się na dialogu z Rosją. Chcielibyśmy też, by Unia Europejska poparła przyrzeczenia prezydentów Obamy i Miedwiediewa dotyczące rozbrojenia broni nuklearnej. Unia Europejska powinna wykorzystać tę nową szansę dla rozbrojenia. Szwedzka prezydencja chce dalszego ujednolicenia prawa azylowego i uczynienia Unii Europejskiej bardziej atrakcyjną dla pracowników migrujących. Polityka azylowa ma być blisko powiązana z polityką rozwoju. Według nas to dobrze, ale na ściśle strzeżonych granicach zewnętrznych Unii Europejskiej, zwłaszcza w regionie Morza Śródziemnego tysiące ludzi umiera każdego roku szukając schronienia przed prześladowaniem, ubóstwem, klęskami żywiołowymi i wojnami. Pomimo kosztownej kontroli granicznej, monitoringu i systemów pozyskiwania danych mającymi zapobiegać nielegalnej migracji, Konfederacyjna Grupa Zjednoczonej Lewicy Europejskiej/Nordycka Zielona Lewica wzywa do humanitarnego traktowania uchodźców i migrantów oraz zmiany polityki gospodarczej i handlowej w celu skutecznego zwalczenia problemów, które przede wszystkim czynią z ludzi uchodźców. Szwedzka prezydencja skupia się na rynkach pracy bardziej sprzyjających integracji umożliwiających zagwarantowanie pełnego zatrudnienia i dlatego chce zapoczątkować reformy rynku pracy oraz wprowadzić środki w zakresie równości płci. My także popieramy strategię na rzecz dobrych praktyk zawodowych, która będzie sprzyjać wzrostowi wynagrodzeń i wprowadzi we wszystkich 27 państwach ustawowe wynagrodzenie minimalne. Chcemy, aby UE uzgodniła cele dotyczące wynagrodzenia minimalnego przynajmniej na poziomie 60% przeciętnego wynagrodzenia krajowego, aby chronić obywateli przed popadnięciem w ubóstwo pomimo pracy za wynagrodzeniem. Cieszy mnie zwłaszcza to, co powiedział pan o Cyprze i życzę panu wielu sukcesów we wdrażaniu ambitnych celów dotyczących zmiany klimatu. Francesco Enrico Speroni Panie przewodniczący, panie i panowie! Doceniam fakt, że szwedzka prezydencja zwróciła szczególną uwagę na problemy dotyczące naszych współobywateli, naszych wyborców, czyli na środowisko naturalne i zmiany klimatu, kryzys finansowy, zagwarantowanie zatrudnienia i walkę z przestępczością, ponieważ aby dobrze wykonać swoją pracę musimy działać w zgodzie z tymi, którzy na nas głosowali. Nie jesteśmy ani lepsi, ani gorsi od naszych wyborców, ale jestem przekonany, że najważniejsze, by działać zgodnie z ich oczekiwaniami i te sprawy są dla mnie nierozerwalnie związane ze wspomnianymi zagadnieniami. Następnie musimy oczywiście przekuć wnioski w czyny, a to będzie od nas wymagało konfrontacji w ramach procedury współdecyzji, ponieważ my, Parlament, i wy, Rada, ustanowimy przepisy, które będą kierować życiem, sprawami i interesami naszych wyborców i uważam, że jest to nasze podstawowe zadanie, jako prawodawców. Musimy pokonać kryzys zaufania, który niewątpliwie istnieje. Jego potwierdzeniem jest słaba frekwencja w ostatnich wyborach do Parlamentu i aby go przezwyciężyć musimy działać w pełni zgodnie z wolą naszych wyborców. Być może musimy też unikać porównań: pana państwo graniczy z Norwegią, ja mieszkam niedaleko Szwajcarii. Są to państwa spoza Unii Europejskiej, ale żyje się w nich dobrze; mają te same problemy, nie są jednak biedniejsze od nas, więc musimy pokazać i udowodnić, że dobrze jest należeć do Unii Europejskiej. Uważam, że to wielkie wyzwanie, ale jestem też przekonany, że z pomocą wszystkich możemy pokazać, iż Europa nie jest czymś, co się ledwo toleruje, ale może być szansą dla tych, którzy w niej żyją i są jej obywatelami. Barry Madlener (NL) Holenderska Partia Wolności znalazła się w Parlamencie, aby bronić obywateli Holandii i odzyskać pieniądze nadpłacone przez Holandię tej finansochłonnej i biurokratycznej Europie. Partia Wolności została wprowadzona do Parlamentu głosami holenderskich wyborców, by pokazać, że obywatele Holandii są przekonani, iż rozszerzenie Unii Europejskiej zaszło już o wiele za daleko. Panie przewodniczący! Parlament Europejski poświęca swój czas na regulowanie spraw, które powinny zostać rozstrzygnięte przez same państwa członkowskie. Z punktu widzenia naszej partii Unia Europejska powinna angażować się nie tylko w sprawy dotyczące współpracy gospodarczej i finansowej. Będziemy się przyglądać szwedzkiej prezydencji mając na uwadze przede wszystkim interesy Holandii, bo szwedzka prezydencja nie robi nic dla naszych obywateli. Chcecie tylko przepchnąć konstytucję europejską, którą holenderscy wyborcy odrzucili i która jest w 99% tożsama z traktatem lizbońskim. Nie robicie też nic w sprawie niezmiernie kosztownej comiesięcznej przeprowadzki z Brukseli do Strasburga. Co więcej, nawet nie umieściliście tej sprawy w programie działania. Dlaczego? Kosztuje ona miliardy euro i jedynymi, którym podoba się ten pomysł są ludzie z Ikei, którzy mają szansę sprzedaży pudeł do pakowania i dodatkowych szafek. Chcemy też natychmiastowego zakończenia negocjacji z Turcją. Turcja jest państwem muzułmańskim i zupełnie nie przystaje do naszej zachodniej kultury. Poza tym Turcja nie jest w ogóle państwem europejskim, ale azjatyckim, a za członkostwo Turcji obywatele Holandii zapłaciliby znów mnóstwo pieniędzy. Turcja może być dobrym sąsiadem, ale nie należy do europejskiej rodziny. Partia Wolności opowiada się za Europą suwerennych państw, ale szwedzka prezydencja nadal prowadzi działania na rzecz utworzenia federalnego superpaństwa, w którym państwa członkowskie w coraz mniejszym stopniu decydują o własnych sprawach. Mamy więc nadzieję, że obywatele Irlandii będą mieli odwagę, by ponownie głosować na "nie” dla traktatu lizbońskiego. Obywatele Irlandii mają szansę, by stać się głosem obywateli Europy i w imieniu Partii Wolności chciałbym zapytać, jakie wnioski szwedzka prezydencja wyciągnie z wyniku irlandzkiego referendum. Fredrik Reinfeldt urzędujący przewodniczący Rady. - (SV) Panie przewodniczący! Proszę pozwolić mi najpierw pogratulować wszystkim państwu wyboru na stanowisko szefów grup. Wiem, że wielu z państwa zostało uzyskało bardzo duże poparcie. Wiem na przykład, że pan poseł Martin Schulz został ponownie wybrany mając bardzo duże poparcie grupy socjaldemokratów. To ważne, byśmy mogli zdecydowanie reprezentować swoje grupy. Jestem bardzo zadowolony z dialogu, który nawiązaliśmy i z konsultacji, o których rozpoczęcie Rada Europejska prosiła mnie w czerwcu. Prowadziła je pani minister UE Cecilia Malmström. Ja również je prowadziłem, zarówno podczas rozmów telefonicznych, jak i podczas spotkania, które odbyliśmy na statku na wodach otaczających Sztokholm, omawiając zaistniałą sytuację. Poproszono mnie o zbadanie możliwości wyboru na drugą kadencję José Manuela Barroso, mianowanego przez Radę Europejską, na przewodniczącego Komisji. Wiele spraw, o których państwo wspominali to główne zagadnienia, którymi chcę się zająć w czasie szwedzkiej prezydencji. Chcę powiedzieć, że pierwszej kolejności zajmiemy się bezpieczeństwem zatrudnienia. Chcemy Europy, w której więcej osób ma pracę. Musimy rozpocząć debatę od zastanowienia się, jak to zrobić. Podobnie jak pan poseł Joseph Daul uważam, że jest to kwestia innowacji i szkolenia, czyli inaczej mówiąc elementów, które w największym stopniu stanowią siłę napędową przedsiębiorstw i dają ludziom zatrudnienie. Jestem przekonany, że pan poseł Martin Schulz ma rację, iż musimy być ostrożni, aby nie skończyć w Europie, w której konkurencja opiera się na niewłaściwych podstawach. Dyskutujemy o tym w Szwecji, taka dyskusja toczy się też w całej Europie. Brak wynagrodzenia lub niskie wynagrodzenie to zły punkt
{'language': 'pl'}