Έγκριση των συνοπτικών πρακτικών Πρόεδρος Έχουν διανεμηθεί τα συνοπτικά πρακτικά της χθεσινής συνδρίασης. Υπάρχουν παρατηρήσεις; (Τα συνοπτικά πρακτικά εγκρίνονται) Bloch von Blottnitz Kυρία Πρόεδρε, θα ήθελα να παρακαλέσω το Προεδρείο να φροντίσει επιτέλους, ώστε οι συνεργάτες του Σώματος - για να μη μιλήσω καθόλου για τους βουλευτές - να έχουν τη δυνατότητα, κατά τη διάρκεια του σύντομου μεσημεριανού διαλείμματος, να βρίσκουν μια θέση στα εστιατόρια. Xθες στις 12.30, όλα τα εστιατόρια ήταν γεμάτα με ομάδες επισκεπτών, με αποτέλεσμα οι συνεργάτες μας να είναι υποχρεωμένοι να περιμένουν μισή ώρα στη σειρά, και μετά, άλλα 10 λεπτά τουλάχιστον, να ψάχνουν να βρουν μια θέση για να καθίσουν. Aυτό είναι ανυπόφορο πια. Mετά τις 12.30 τα εστιατόρια είναι γεμάτα με εκατοντάδες επισκεπτών. Δεν πάει άλλο. Πρόεδρος Σημειώνω το αίτημά σας. Επισημαίνω απλώς ότι, όπως γνωρίζετε, χθες τελειώσαμε τις ψηφοφορίες αρκετά γρήγορα και τόσο οι επισκέπτες, όσο και το προσωπικό και οι βουλευτές, όλοι βγήκαν έξω μαζί. Oomen-Ruijten Κυρία Πρόεδρε, συμφωνήσαμε εχθές στη σύσκεψη ότι θα ζητούσαμε από τον Πρόεδρο να γράψει μία επιστολή ενόψει του επείγοντος χαρακτήρα της πυρκαγιάς στον καθεδρικό ναό της Φλωρεντίας. Θα μπορούσατε να επιβεβαιώσετε κατά πόσο αυτό έχει πράγματι συμβεί ή πρόκειται να συμβεί; Πρόεδρος Κυρία Oomen-Ruijten, το αίτημα σημειώθηκε και η επιστολή θα αποσταλεί, αλλά δεν μπορούμε να προχωρήσουμε γρηγορότερα από ό, τι ήδη κάνουμε. Provan Κυρία Πρόεδρε, διερωτώμαι εάν θα μπορούσατε να με βοηθήσετε. Υπήρξε κάποια δυσκολία με την αποστολή για το Ισραήλ η οποία προοριζόταν να πάει εκεί από 1 έως 5 Ιουνίου. Για κάποιο λόγο, με μια πολύ σύντομη προειδοποίηση, αυτό άλλαξε για 3-6 Ιουνίου. Το γεγονός αυτό ήταν πολύ ενοχλητικό για τα Μέλη που είχαν ήδη κάνει τις προετοιμασίες τους ώστε να πάνε σε αυτή την αποστολή. Συνάγω ότι η απόφαση ελήφθη χωρίς συζήτηση με το προεδρείο της ισραηλινής αποστολής ή με κάποιο μέλος της αποστολής. Θα ήθελα να σας ζητήσω, ως σημερινού προέδρου, να ερευνήσετε για ποιον λόγο έγινε αυτό διότι όχι μόνον ήταν ενοχλητικό για τα Μέλη αλλά ήταν επίσης και εξαιρετικά αγενές προς τους ισραηλινούς οικοδεσπότες μας. Πρόεδρος Κύριε Provan, είναι προφανές ότι δεν υπάρχει περίπτωση να αρχίσουμε συζήτηση για το θέμα αυτό. Ζητήσατε να το διερευνήσουμε και θα το κάνουμε. Συζήτηση επικαίρων θεμάτων (ενστάσεις) Πρόεδρος Σας ανακοινώνω ότι έλαβα, σύμφωνα με το άρθρο 47, παράγραφος 2, 2ο εδάφιο, του Κανονισμού, τις ακόλουθες αιτιολογημένες και έγγραφες ενστάσεις σχετικά με τον κατάλογο των θεμάτων που έγιναν δεκτά για την προσεχή συζήτηση επί επικαίρων, επειγόντων και σημαντικών θεμάτων. Στο σημείο V - Μέτρα διακρίσεων της Κίνας εις βάρος κρατών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης - υπεβλήθη ένσταση εκ μέρους της Ομάδας των Ευρωπαίων Σοσιαλιστών με αίτημα να αντικατασταθεί το σημείο αυτό από νέο σημείο με τίτλο «Δυτική Σαχάρα» και να περιληφθεί το σημείο για την Κίνα στο σημείο που αφορά τα ανθρώπινα δικαιώματα. Αν είναι σαφές για όλους, θέτω το αίτημα σε ψηφοφορία. Oomen-Ruijten Πρόεδρε, επί του παρόντος, συζητούμε το όγδοο θέμα στον τομέα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, και διερωτώμαι κατά πόσο μπορούμε πράγματι να το πράξουμε αυτό. Γνωρίζω ότι ο κ. De Vries και άλλοι σ'αυτό το Κοινοβούλιο αντιδρούν πάντοτε εάν υπάρχουν προς συζήτηση περισσότερα από πέντε θέματα και διερωτώμαι κατά πόσο αυτό το επιτρέπει ο κανονισμός. Πρόεδρος Κυρία Ooomen-Ruijten, δεν καταλαβαίνω. Δεν προσθέτουμε ένα σημείο. Ίσως δεν εκφράστηκα καλά. Στόχος της πρότασης είναι να αντικατασταθεί το σημείο για την Κίνα από ένα σημείο για τη Δυτική Σαχάρα και να προστεθεί ένα υποσημείο στα ανθρώπινα δικαιώματα, το οποίο είναι στην πραγματικότητα το σημείο για την Κίνα. Αυτό ακριβώς κάναμε και σχετικά με μερικά άλλα σημεία. Σας διαβεβαιώ ότι, από την άποψη του Κανονισμού, τα πάντα είναι απολύτως σωστά. Το έλεγξα, πριν θέσω το σημείο αυτό σε ψηφοφορία. (Η ένσταση απορρίπτεται) Oomen-Ruijten Πρόεδρε, προφανώς δεν εκφράστηκα σαφώς, αλλά αυτό που συνέβη σήμερα είναι ότι τοποθετήσαμε στην ημερήσια διάταξη επτά θέματα, αντί για πέντε, υπό το κεφάλαιο ανθρώπινα δικαιώματα. Νομίζω, εντούτοις, ότι είχαμε συμφωνήσει ότι σ'αυτό το Κοινοβούλιο, και αυτό άλλωστε προβλέπεται, ότι θα έχουμε μόνο πέντε θέματα. Εντούτοις, κάθε φορά προσθέτουμε περισσότερα σημεία στην ημερήσια διάταξη υπό το κεφάλαιο ανθρώπινα δικαιώματα και αυτό σημαίνει ότι δεν είναι δυνατό να πραγματοποιηθεί σοβαρή συζήτηση. Πρόεδρος Κυρία Ooomen-Ruijten, δεν θα αρχίσουμε συζήτηση για το σημείο αυτό. Πιστεύω ότι, πράγματι, η διάσκεψη των Προέδρων θα μπορούσε να ασχοληθεί με το πρόβλημα την επόμενη φορά, ούτως ώστε να εναρμονιστούν τα πράγματα. Cox Κυρία Πρόεδρε, θα ήθελα να διευκρινήσω μια παρεξήγηση. Το σημείο αριθ. 5 το οποίο αναφέρεται κάτω από κεφάλαιο Κίνα είναι στην πραγματικότητα μια πρόσκληση πολιτικής αλληλεγγύης από τα κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης προς τις χώρες εκείνες που απειλούνται από εμπορικά ή άλλης μορφής αντίποινα εκ μέρους της Κίνας ως αποτέλεσμα της Διασκέψεως των Ηνωμένων Εθνών για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα στη Γενεύη. Ουσιαστικά πρόκειται περί πολιτικής προτάσεως για ευρωπαϊκή αλληλεγγύη προς κράτη μέλη όπως η Δανία και η Ολλανδία και όχι για τα ανθρώπινα δικαιώματα στην Κίνα. Πρόεδρος Γνωρίζετε πολύ καλά ότι κατά τις ενστάσεις δεν συζητούμε, απλώς ψηφίζουμε. Εδώ όμως, προβαίνετε σε επεξήγηση μετά την ψηφοφορία και δεν μπορώ να σας παρακολουθήσω. Νόμιζα ότι επρόκειτο για διαδικαστικό ζήτημα, αλλά δεν ήταν έτσι. Απόφαση κατεπείγοντος von Wogau Kυρία Πρόεδρε, πρόκειται για μια πολύ σημαντική πρόταση της Eπιτροπής. Aρχίσαμε τις εργασίες στην αρμόδια επιτροπή, αλλά δε θα είμαστε έτοιμοι για τη δεύτερη σύνοδο του Mαΐου. H πιο σύντομη ημερομηνία είναι η πρώτη σύνοδος του Iουνίου. Συνεπώς, θα ολοκληρώσουμε τις εργασίες στην πρώτη σύνοδο του Iουνίου. Γι' αυτό και προτείνω να απορρίψουμε την αίτηση κατεπείγοντος, να ψηφίσουμε κατά, αλλά και να δεσμευθούμε ότι θα πραγματευθούμε το θέμα στην πρώτη σύνοδο του Iουνίου. (Το Σώμα απορρίπτει το κατεπείγον) Κοινή πολιτική ασφάλειας Πρόεδρος Η ημερήσια διάταξη προβλέπει τη συζήτηση της έκθεσης (Α4-0162/97) του κ. Tindemans, εξ ονόματος της επιτροπής εξωτερικών υποθέσεων, ασφάλειας και αμυντικής πολιτικής, σχετικά με την εξέλιξη των προοπτικών της κοινής πολιτικής ασφάλειας της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Πριν δώσω το λόγο στον κ. Tindemans, θα ήθελα απλώς να εκφράσω τη λύπη μου για το ότι το Συμβούλιο δεν έκρινε ότι έπρεπε να παρευρεθεί σε αυτή την άκρως σημαντική συζήτηση. Θα ήθελα να το επισημάνω. Tindemans Κυρία Πρόεδρε, αξιότιμοι συνάδελφοι, στην, επί του παρόντος, πασίγνωστη Σύνοδο Κορυφής του Μάαστριχτ αποφασίσθηκε ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση, η οποία από εκείνη τη στιγμή ονομάζεται Ένωση, θα αναπτύξει μία κοινή εξωτερική πολιτική και πολιτική ασφάλειας. Μία πολιτική ασφάλειας, η οποία θα μπορούσε να εξελιχθεί σε μία κοινή πολιτική άμυνας και μάλιστα σε μία κοινή άμυνα. Αυτό ορίζεται στα κείμενα. Εγώ ανήκω σε εκείνη την κατηγορία ανθρώπων, και φυσικά δεν είμαι ο μόνος και νομίζω ότι η μεγάλη πλειοψηφία αυτού του Κοινοβουλίου ανήκει επίσης σ'αυτή την κατηγορία, οι οποίοι είναι πεπεισμένοι ότι από τη στιγμή που οι επικεφαλής κρατών και κυβερνήσεων συναντήθηκαν στο πλαίσιο μίας Συνόδου Κορυφής, τέτοιας σπουδαιότητας όπως αυτή του Μάαστριχτ, και εκεί αποφάσισαν αυτό και το γνωστοποίησαν, τότε σημαίνει ότι αυτή την απόφαση θα πρέπει να τη λάβουμε σοβαρά υπόψη μας. Επειδή αυτοί εννοούν αυτό που έχουν αποφασίσει και αυτό που έχουν ανακοινώσει γνωρίζουν τι σημαίνει. Και θα καταλήξω με την εξής διατύπωση. Στο Μάαστριχτ ελήφθη η απόφαση και τώρα τίθεται το ερώτημα: κατά ποιον τρόπο αυτό θα οργανωθεί; Κατά τις συζητήσεις γι'αυτό το θέμα απέφυγα όσο ήταν δυνατό να αναφερθώ στις θεσμικές πτυχές του προβλήματος, όσο φυσικά αυτό ήταν δυνατόν. Όσον αφορά τις θεσμικές πτυχές, τις οποίες αναμένουμε όλοι με ενδιαφέρον, πραγματοποιούνται διαπραγματεύσεις στη Διακυβερνητική Διάσκεψη, τη ΔΔ, όπως αυτό ορίσθηκε στο Μάαστριχτ, ότι δηλαδή πρόκειται να συζητηθούν σ'αυτή τη Διάσκεψη τα προβλήματα που παρουσιάζουν τα κείμενα, σε περίπτωση που αυτά δεν ήταν ορθά διατυπωμένα ή ανεπαρκώς διατυπωμένα ή ακόμη διατυπωμένα με απόλυτα σαφή τρόπο. Η Επιτροπή Εξωτερικών Υποθέσεων, Πολιτικής Ασφάλειας και Αμυνας του Κοινοβουλίου μας θεώρησε ότι εμείς ως εκπρόσωποι του λαού άμεσα εκλεγμένοι θα πρέπει να καταστήσουμε γνωστές τις απόψεις μας σε τόσο σημαντικά θέματα όπως αυτό της ασφάλειας και της άμυνας. Εννοούμε ότι θα πρέπει να εκφράσουμε αυτό που θεωρούμε ορθό για τον πληθυσμό μας, αυτό που θεωρούμε απαραίτητο, όσον αφορά την ασφάλεια, η οποία ενδιαφέρει άμεσα τον πληθυσμό και κυρίως, επί του παρόντος, την εσωτερική ασφάλεια και ότι πρέπει να επιχειρήσουμε να διατυπώσουμε τις ιδέες μας σχετικά. Η έκθεση, η οποία συζητήθηκε στην Επιτροπή Εξωτερικών Υποθέσεων είναι μία έκθεση πρωτοβουλίας. Δεν αποτελεί απάντηση σε κείμενο της Επιτροπής ή του Συμβουλίου, όπως για παράδειγμα, αυτή την οποία πρόκειται να συζητήσουμε το απόγευμα, δηλαδή την έκθεση Titley όσον αφορά τη βιομηχανία όπλων. Αυτή αποτελεί απάντηση σε κείμενο της Επιτροπής. Εν προκειμένω, πρόκειται για την Επιτροπή Εξωτερικών Υποθέσεων, η οποία επιθυμεί να αναπτύξει μία σειρά ιδεών όσον αφορά την ασφάλεια. Καταλήξαμε σε μία γενική συμφωνία, ομόφωνα, στην Επιτροπή Εξωτερικών Υποθέσεων, ότι δηλαδή επί του παρόντος θα πραγματοποιήσουμε ένα διαχωρισμό μεταξύ της ασφάλειας και της άμυνας και ότι εμείς σε μία άλλη μελλοντική έκθεση - αλλά επί του παρόντος ξεκινούμε με ένα πρώτο μέρος, το οποίο αφιερώνουμε στην ασφάλεια, και μετά το τέλος της Διακυβερνητικής Διάσκεψης, όταν θα γνωρίζουμε εάν ελήφθησαν σημαντικές αποφάσεις σχετικά - θα αφιερώσουμε ένα δεύτερο μέρος στην άμυνα και, κατ'αυτό τον τρόπο, αυτά τα δύο μέρη θα ανακλούν την άποψη του Κοινοβουλίου. Και αυτό πιστεύω ότι είναι σημαντικό, δηλαδή να ακούγεται η φωνή του Κοινοβουλίου όσον αφορά τόσο λεπτά αλλά σημαντικά προβλήματα, όπως η ασφάλεια και αργότερα η άμυνα. Επί του παρόντος, πρόκειται για την ασφάλεια. Πραγματοποιήσαμε αυτό το διαχωρισμό και σήμερα αντιμετωπίζουμε το πρώτο μέρος. Στη Σύνοδο Κορυφής της Λισσαβώνας, η οποία πραγματοποιήθηκε το 1992, οι επικεφαλής κυβερνήσεων και ο γάλλος Πρόεδρος επιχείρησαν ήδη να συζητήσουν για την ασφάλεια. Αλλά και εμείς αισθανόμασταν φυσικά υποχρεωμένοι να πράξουμε κάτι τέτοιο τόσο στην επιτροπή όσο και στην υποεπιτροπή για την ασφάλεια και τον αφοπλισμό, η οποία έχει εργασθεί σωστά. Πραγματοποιήσαμε επισκέψεις στο στρατηγείο του ΝΑΤΟ, της Δυτικοευρωπαϊκής Ένωσης και του Συμβουλίου της Ευρώπης. Πραγματικά, δεν παραλείψαμε κανέναν. Θεωρήσαμε ότι τώρα θα πρέπει να δώσουμε μία καλύτερη περιγραφή αυτού που εμείς εννοούμε όσον αφορά την ασφάλεια και ελπίζουμε ότι το Συμβούλιο και η Σύνοδος Κορυφής καθώς και η ΔΔ θα δώσουν περισσότερη προσοχή σ'αυτά που εμείς πιστεύουμε όσον αφορά την ασφάλεια. Καταβάλαμε μία προσπάθεια να ασχοληθούμε τόσο με την εξωτερική όσο και με την εσωτερική ασφάλεια. Αφιερώσαμε λιγότερο χρόνο στην εσωτερική ασφάλεια, αν και αυτή είναι επίσης σημαντική. Γνωρίζουμε όλοι ότι ο πληθυσμός μας στα κράτη μέλη, επί του παρόντος, έχει ένα αίσθημα ανασφάλειας όσον αφορά την ασφάλεια στις χώρες μας, αλλά λόγω του ότι αυτό συζητείται αποκλειστικά στη ΔΔ και αντιμετωπίζονται αυτά τα προβλήματα, δηλαδή της εσωτερικής ασφάλειας, και επίσης επειδή υπάρχει το ενδεχόμενο να δημιουργηθεί ένας ιδιαίτερος πυλώνας στη μελλοντική διάρθρωση, θεωρήσαμε ότι επί του παρόντος δεν θα έπρεπε να ασχοληθούμε τόσο με αυτήν όσο με την εξωτερική ασφάλεια. Τον τρόπο επομένως που εμείς, ως Κοινοβούλιο, μπορούμε να συμβάλουμε σ'αυτή. Συνάδελφοι, κυρίες και κύριοι, είναι προφανές ότι η ασφάλεια δεν αποτελείται μόνο από μία στρατιωτική πτυχή. Αυτό το γνωρίζουμε όλοι μας. Είναι προφανές ότι επίσης η ασφάλεια σχετίζεται με τις συνθήκες ζωής, με την απασχόληση, τη δημόσια υγεία, την καταπολέμηση της φτώχειας, την καταπολέμηση της ανεργίας κλπ. Αυτό το δηλώνουμε, αλλά δεν θα πρέπει να λησμονούμε, όταν συζητούμε αυτό το θέμα, ότι η όλη διάρθρωση της Ευρώπης είναι στην πραγματικότητα προσανατολισμένη προς την επίτευξη μεγαλύτερης ευημερίας και ειρήνης. Για το λόγο αυτό, αρχίσαμε, μεταξύ άλλων, με την EGKS, η οποία ήταν μια πολιτική ειρήνης, και με την αρχή ότι δεν θα πρέπει να γίνει ποτέ ξανά πόλεμος στη Δυτική Ευρώπη και ότι θα πρέπει να δημιουργηθεί μια άλλη διάρθρωση από ό, τι στο παρελθόν. Επομένως, ό, τι πραγματοποιούμε στην Ευρώπη είναι προσανατολισμένο προς την ειρήνη, την ασφάλεια και τη μεγαλύτερη ευημερία. Θυμηθείτε το Λευκό Βιβλίο για την ανεργία και τη νέα οικονομική ανάπτυξη, και ό, τι πραγματοποιούμε στις διάφορες επιτροπές είναι προσανατολισμένο προς τη δημιουργία όσο το δυνατό περισσότερο ιδανικών συνθηκών, αλλά όσον αφορά το διεθνές πρόβλημα ασφάλειας και, επομένως, την εξωτερική ασφάλεια, αυτή αποτελείται επίσης και από μία στρατιωτική πτυχή. Καλοί φίλοι, είναι αλήθεια ότι έχουμε ένα αίσθημα ντροπής για την απουσία της Ευρωπαϊκής Ένωσης από τη διαμάχη στα Βαλκάνια και ότι χρειάστηκε να έλθει κάποιος από τις Ηνωμένες Πολιτείες για να συμβάλει ώστε να επικρατήσει ειρήνη και να υπογραφεί συμφωνία. Δεν ντρεπόμαστε όλοι, και αυτό θα πρέπει σήμερα να το συζητήσουμε, γι'αυτά που συμβαίνουν στην Κεντρική Αφρική; Ποια είναι η στάση της Ευρωπαϊκής Ένωσης; Ποια είναι η πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης; Νομίζω ότι πλέον έχει γίνει προφανές ότι δεν είναι δυνατό να υπάρξει καμία σοβαρή εξωτερική πολιτική σ'αυτό τον κόσμο, εάν δεν στηρίζεται σε μία στρατιωτική δύναμη. Αυτό δεν το λέω με ευχαρίστηση, αλλά αποτελεί την πραγματικότητα της στιγμής. Αποτελούμε μία μεγάλη οικονομική δύναμη παγκοσμίως και ελπίζουμε ότι η κατάσταση αυτή θα βελτιωθεί και εάν υπάρξει διεύρυνση θα γίνει ακόμη σημαντικότερη. Αλλά θα ήταν επίδειξη δειλίας εκ μέρους μας εάν δεν αναλαμβάναμε διεθνείς ευθύνες ή δεν τολμούσαμε να αναλάβουμε και εάν δεν διαθέτουμε κοινή εξωτερική πολιτική και πολιτική ασφάλειας και άμυνας. Αυτή είναι η φύση της έκθεσης με την οποία απασχολούμαστε εδώ και καιρό η Επιτροπή Εξωτερικών Υποθέσεων και η Υποεπιτροπή για την Ασφάλεια και τον Αφοπλισμό. Υποβάλλουμε μία σειρά πολύ σοβαρών προτάσεων. Ελπίζουμε ότι θα φθάσουμε στο σημείο, ώστε το Συμβούλιο και το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο να είναι υποχρεωμένοι να λαμβάνουν υπόψη τους τη θέση του Κοινοβουλίου που αποτελεί την εκπροσώπηση της λαϊκής θέλησης. Ότι θα είναι δυνατό να υπάρξει ένας διάλογος μεταξύ του Συμβουλίου και αυτού εδώ του Κοινοβουλίου, ώστε να ακολουθηθεί σ'αυτό τον τομέα η καλύτερη πολιτική. Κυρία Πρόεδρε, εάν εμείς εδώ υιοθετήσουμε μία στάση που να υποχρεώνει το Συμβούλιο, το οποίο εντούτοις σήμερα απουσιάζει, να λάβει υπόψη του το κείμενό μας, τότε θα συμβάλουμε στη σημασία, τη σοβαρότητα και την εκτίμηση αυτού του Κοινοβουλίου. Αυτό σημαίνει ότι εμείς θα είναι δυνατό να συντάσσουμε ένα κείμενο και για πολύ λεπτά και δύσκολα προβλήματα, και αυτό το παραδέχομαι, το οποίο δεν θα είναι δυνατό να παραβλέπει κανείς. Και αυτό δεν εντάσσεται στη λογική του δέχομαι ή απορρίπτω, αλλά τουλάχιστον θα ακούγεται η φωνή του Κοινοβουλίου στους σύγχρονους καιρούς και θα γίνεται γνωστό αυτό που πιστεύουμε για την ασφάλεια και, ούτως, θα μπορούμε να διαπιστώνουμε πως είναι δυνατό να εξελιχθεί αυτό στο μέλλον. Και δεν είναι δυνατό να επισύρω όσο θα έπρεπε την προσοχή επ'αυτού: κατ'αρχήν, πρόκειται για ένα σημαντικό πρόβλημα. Αλλά πρόκειται επίσης και για τη φήμη αυτού του Κοινοβουλίου, η οποία είναι δυνατό να βελτιωθεί μέσω αυτής της συζήτησης. (Χειροκροτήματα) Πρόεδρος Ευχαριστώ, κύριε Tindemans. Νομίζω ότι η παρέμβασή σας έτυχε πολύ ευνοϊκής υποδοχής, αλλά θα παρακαλούσα, στο μέλλον, οι ομάδες να πληροφορούν τους βουλευτές για το χρόνο ομιλίας που διαθέτουν. Είναι προφανές ότι ο κ. Tindemans δεν γνώριζε πως διέθετε μόνον έξι λεπτά. Υπερέβη κατά πολύ το χρόνο του και δεν τον διέκοψα, διότι νομίζω ότι δεν το γνώριζε. Wiersma Κυρία Πρόεδρε, νομίζω ότι σήμερα συζητούμε για ένα πολύ σημαντικό θέμα, το οποίο επίσης θα έπρεπε να βρίσκεται σε υψηλή θέση στην ημερήσια διάταξη της Διακυβερνητικής Διάσκεψης. Συζητούμε για την ασφάλεια και το ρόλο που θα έπρεπε να διαδραματίζει όσον αφορά αυτήν η Ευρωπαϊκή Ένωση. Για την ομάδα μου, είναι ιδιαίτερα σημαντικό να επισημανθεί ότι κατά τη γνώμη μας η ασφάλεια δεν συνίσταται μόνο στην καλή οργάνωση της στρατιωτικής πτυχής της πολιτικής ασφάλειας. Κατά τη γνώμη μας, η ασφάλεια αποτελεί μία ευρεία έννοια στα πλαίσια της οποίας αναφερόμαστε σε οικονομικά μέσα, σε περιβαλλοντικά μέσα, στην πρόληψη των συγκρούσεων, στη διαφύλαξη της ειρήνης και άλλα παρόμοια. Επομένως, κατά τη γνώμη μας, ασφάλεια δεν είναι μόνο όλα αυτά που εννοούνται υπό την έννοια στρατιωτική ασφάλεια. Νομίζω ότι αυτό είναι πολύ σημαντικό για την προσέγγιση την οποία ως ομάδα έχουμε επιλέξει. Είμαστε ικανοποιημένοι για το γεγονός ότι στην έκθεση του κ. Tindemans δίνεται βαρύτητα στην πολιτική ασφάλειας, και όχι στην αμυντική πτυχή της ανάπτυξης του δεύτερου πυλώνα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Και αυτό το βρίσκουμε πολύ σημαντικό. Επί του παρόντος, επιθυμούμε να επικεντρώσουμε τη συζήτησή μας στην πολιτική ασφάλειας με την ευρύτερη έννοια και συγκεκριμένα σχετικά με την εφαρμογή εκ μέρους της Ευρωπαϊκής Ένωσης αυτών που ονομάζουμε αποστολές του τύπου Petersberg. Θεωρούμε ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση θα πρέπει να μπορεί να στηρίζεται στη δυνατότητα να αναλαμβάνει αυτόνομες ενέργειες, όπως αυτές στο παρελθόν υπό την καθοδήγηση του ΝΑΤΟ στη Βοσνία, και ότι η Ένωση θα πρέπει να διαθέτει περισσότερα μέσα γι'αυτό. Επιμένουμε, εντούτοις, ότι φυσικά είναι προτιμότερο, στο πλαίσιο μιας τέτοιου είδους πολιτικής ασφάλειας, να προσπαθήσουμε να αναπτύξουμε μέσα πρόληψης των συγκρούσεων, αλλά εάν η πρόληψη δεν είναι δυνατό να αποφέρει αποτελέσματα, τότε η Ένωση θα πρέπει να είναι σε θέση να αναλάβει αυτόνομες αποστολές τύπου Petersberg, δηλαδή αποστολές ειρηνευτικών διαπραγματεύσεων και διαφύλαξης της ειρήνης. Αυτή είναι η θέση της ομάδας μας και νομίζω ότι επ'αυτού θα πρέπει να δοθεί προσοχή στη συζήτηση που πραγματοποιούμε εν προκειμένω. Κατά δεύτερο λόγο, είμαστε διατεθειμένοι να συζητήσουμε σχετικά με το τι ακριβώς στο μέλλον θα πρέπει να σημαίνει πολιτική άμυνας για την ίδια την Ένωση καθώς και κοινή άμυνα της Ένωσης. Δεν πρόκειται να παραμερίσουμε αυτή τη συζήτηση, αλλά θεωρούμε ότι θα πρέπει να επικεντρώσουμε την προσοχή μας στις επονομαζόμενες αποστολές τύπου Petersberg, κυρίως όσον αφορά πρακτικές πλευρές, καθώς τα παρελθόντα έτη η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν ήταν σε θέση να εφαρμόσει μία ισχυρή πολιτική. Εντούτοις, μέσω της παροχής στην Ευρωπαϊκή Ένωση των κατάλληλων μέσων, ελπίζουμε ότι θα είναι σε θέση να χρησιμοποιήσει αυτά τα μέσα και να καταδείξει στους πολίτες ότι και στο θέμα της πολιτικής ασφάλειας έχει επιτευχθεί πρόοδος. Και εφόσον επιτευχθεί αυτή η πρόοδος, τότε θα φθάσει η στιγμή για να συζητήσουμε και τα περαιτέρω. Αλλά νομίζω ότι κατ'αρχήν θα πρέπει να αναπτύξουμε και στα δικά μας νώτα, δηλαδή στο δικό μας τον πληθυσμό, μία περισσότερο αξιόπιστη εντύπωση της δυνατότητας της Ευρωπαϊκής Ένωσης όσον αφορά τις αποστολές τύπου Petersberg. Ως εκ τούτου, η ομάδα μας έχει καταθέσει μία σειρά τροπολογιών. Θα ήθελα να επισημάνω δύο από αυτές, οι οποίες για μας είναι πολύ σημαντικές. Η έκθεση Tindemans αφήνει ανοικτή τη δυνατότητα η Ευρωπαϊκή Ένωση να αναλαμβάνει δράσεις τύπου Petersberg, χωρίς την εντολή των Ηνωμένων Εθνών και χωρίς την εντολή της ΔΑΣΕ. Μ'αυτό είμαστε αντίθετοι. Κατά δεύτερο λόγο, στην έκθεση περιλαμβάνεται ένα εδάφιο για τον τρόπο λήψης αποφάσεων, στο οποίο αναφέρεται ότι είναι δυνατό να αναλαμβάνονται τέτοιου είδους σημαντικές αποστολές, όπως αυτές του τύπου Petersberg, οι οποίες περιλαμβάνουν και στρατιωτικές πτυχές, με απόφαση της πλειοψηφίας του Συμβουλίου. Και σ'αυτό το σημείο είμαστε αντίθετοι. Αλλά θα επιθυμούσα να εκφράσω την εκτίμησή μας για την εργασία του κ. Tindemans, την οποία πραγματοποίησε τα παρελθόντα έτη για να ετοιμάσει αυτή την έκθεση για το Κοινοβούλιο. Cushnahan Κυρία Πρόεδρε, καταρχάς θα ήθελα να αποτίσω φόρο τιμής στον εισηγητή, Leo Tindemans. Θα πρέπει να εξετάζουμε με μεγάλη προσοχή την οποιαδήποτε έκθεση φέρει το όνομά του. Η πολυετής εμπειρία του σε ανώτατα πολιτικά επίπεδα για κάθε θέμα που αφορά την Ευρώπη κάνει τις απόψεις του ιδιαίτερα σημαντικές. Η έκθεσή του είναι εμπεριστατωμένη και κάνει μια σημαντική συμβολή στη συζήτηση για την εξέλιξη της ευρωπαϊκής πολιτικής ασφάλειας όπως αυτή προσδιορίστηκε από τη Συνθήκη του Μάαστριχτ και έγινε αποδεκτή από όλες τις κυβερνήσεις των κρατών μελών. Στον περιορισμένο χρόνο που έχω στη διάθεσή μου θα ήθελα να συγκεντρώσω την προσοχή μου στην πρόταση που αναφέρεται στην παράγραφο 6 για την εκπόνηση μελέτης σκοπιμότητας σχετικά με τη συγκρότηση μιας στρατιωτικής και αστυνομικής μονάδας υπεύθυνης για την τήρηση και την αποκατάσταση της ειρήνης. Ο ρόλος των Ηνωμένων Εθνών σε καταστάσεις συγκρούσεων σε ολόκληρο τον κόσμο μας παρέχει πολλά παραδείγματα από τα οποία μπορούμε να διδαχθούμε και τα οποία μπορούμε να εκμεταλλευθούμε για να καθορίσουμε τον ειρηνευτικό ρόλο της ΕΕ. Για παράδειγμα, μια ειρηνευτική δύναμη των Ηνωμένων Εθνών επέβλεψε κατά τη δεκαετία του 1960 στο Βελγικό Κονγκό (τώρα Ζαΐρ) κάτι που ίσως να ήταν μια δύσκολη αλλ' όμως ζωτική ειρήνη. Η UNIFIL είχε ως αποτέλεσμα δεκαετίες σταθερότητας στο Νότιο Λίβανο, ακόμη και μέσα στον τρομακτικό εμφύλιο πόλεμο τον οποίο έζησε η χώρα αυτή μέχρι πρόσφατα. Η UNFICYP αποτελεί μιαν άλλη επιτυχία, όπως επίσης απετέλεσε και η δύναμη του ΟΗΕ η οποία επέβλεψε τον τερματισμό του πολέμου Ιράν-Ιράκ. Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις τα ΗΕ διαπραγματεύθηκαν τον τερματισμό των εχθροπραξιών και την επιβολή κάποιας μορφής ειρήνης. Η εξουσία και η επιτυχία των ειρηνευτικών μονάδων των Ηνωμένων Εθνών δεν στηρίζεται στην ισχύ του οπλισμού τους αλλά στην ηθική βαρύτητα του ΟΗΕ η οποία, με τη σειρά της, στηρίζεται στην αποδοχή εκ μέρους των εμπλεκομένων της πολιτικής ουδετερότητας των ΗΕ και της πραγματικής τους επιθυμίας για διασφάλιση της ειρήνης. Πολύ πρόχειρα μπορώ να θυμηθώ μία μόνο περίπτωση όπου ο ΟΗΕ προχώρησε πέραν από την διαφύλαξη της ειρήνης σε μια επιχείρηση με στοιχεία επιβολής της ειρήνης, κάτι που έγινε στο Σουδάν πολλά χρόνια πριν και αποδείχθηκε στο τέλος μια ατυχής και ανεπιτυχής επέμβαση. Η εμπειρία αυτή θέτει ένα ουσιαστικό δίλημμα για την ΕΕ: οι στρατιωτικές και αστυνομικές της επιχειρήσεις θα πρέπει άραγε να αφορούν αποκλειστικά τη διαφύλαξη της ειρήνης ή θα πρέπει να διαθέτουν και ικανότητα επιβολής της ειρήνης; Πιστεύω ότι δεν είναι αρμόζον για ένα πολιτικό οργανισμό όπως είναι η ΕΕ, με τις νόμιμες φιλοδοξίες της να εξελιχθεί σε μια παγκόσμια δύναμη, να είναι ένας ευγενής ουδέτερος ακολουθώντας το παράδειγμα του ΟΗΕ. Π.χ. ας μην ξεχνάμε τις πρόσφατες συγκρούσεις στα Βαλκάνια όπου επικριθήκαμε για την ανικανότητά μας. Επιπλέον, ποιός θα είναι ή ποιός θα πρέπει να είναι ο ρόλος της ΕΕ εάν απειληθεί κάποιο ζωτικό συμφέρον μας όπως ο εφοδιασμός μας με ενέργεια ή οι επικοινωνίες μας; Υπάρχουν και άλλα ζητήματα που πρέπει να εξεταστούν. Αυτός είναι επακριβώς ο λόγος για τον οποίο μια μελέτη σκοπιμότητας για τη διερεύνηση των ορίων του ρόλου αυτού θα ήταν εξαιρετικά χρήσιμη. Ωστόσο, η μελέτη αυτή δεν θα πρέπει να λιμνάσει με την εξαντλητική εξέταση θεσμικών προβλημάτων αναφορικά με σχέσεις, για παράδειγμα μεταξύ ΝΑΤΟ και ΔΕΕ, ή με τις εθνικές ιδιαιτερότητες ορισμένων κρατών μελών που σχετίζονται με τις υποχρεώσεις τους για την ασφάλειά τους. Ο σκοπός μιας παρόμοιας μελέτης θα είναι να διευκρινίσει τις θεμελιώδεις αρχές για την ΕΕ - η διοικητική μέριμνα της εφαρμογής μιας τέτοιας πολιτικής θα έρθει αργότερα. (Χειροκροτήματα) Carrere d' Encausse Κυρία Πρόεδρε, αγαπητοί συνάδελφοι, η Ευρώπη έχει κοινή μοίρα. Στην αρχή αυτή, η οποία απετέλεσε το θεμέλιο της ιστορίας μας εδώ και μισό αιώνα σχεδόν, βασίζεται η συνθήκη του Μάαστριχτ που ίδρυσε την Ευρωπαϊκή Ένωση και της έδωσε ως στόχο τον καθορισμό της διεθνούς ταυτότητας της Ευρώπης θέτοντας σε εφαρμογή κοινή εξωτερική πολιτική και πολιτική ασφάλειας, συμπεριλαμβανομένης αμυντικής πολιτικής. Ο κ. Tindemans, του οποίου η ικανότητα και η σοφία είναι, στον τομέα αυτό, ασύγκριτες, προσπάθησε κατ' αρχήν να αναπτύξει μια σφαιρική θεώρηση νέων προοπτικών για την ΚΕΠΠΑ. Διαπίστωσε ότι ήταν πρόωρο να καταλήξει σε ένα τέτοιο κείμενο που θα συγκέντρωνε ισχυρή πλειοψηφία, όπως θα άξιζε σε ένα θέμα αυτής της σημασίας. Εθνικές αντιδράσεις, αλλά κυρίως η διστακτικότητα των νέων κρατών μελών που αποδίδουν μεγάλη σημασία στην παραδοσιακή ουδετερότητά τους, έθεσαν, κατά κάποιο τρόπο, τροχοπέδη στη θεώρηση μιας ενδεχόμενης κοινής πολιτικής ασφάλειας. Παρόλο που συνηγορεί στην ανάπτυξη αυτής της θεώρησης για το μέλλον, διότι είναι πολίτης μιας χώρας που κατακτήθηκε κάθε φορά που δήλωσε ότι είναι ουδέτερη, ο εισηγητής δεν παύει να ελπίζει ότι θα πείσει τους διστακτικούς και, προς το παρόν, προτίμησε να επικεντρώσει την προσοχή του στην πτυχή της ασφάλειας της ΚΕΠΠΑ. Η εξαιρετική έκθεσή του μας οδηγεί στη διαπίστωση ότι η κοινή πολιτική ασφάλειας βρίσκεται ακόμα σε νηπιακή ηλικία. Κάθε διεθνής κρίση αποδεικνύει τις ελλείψεις μας. Μόνον οι ανθρωπιστικές αποστολές μπορούν να αποφασίζονται και, καμμιά φορά, να εκτελούνται, αλλ' η εξωτερική πολιτική της Ένωσης δεν πρέπει, δεν μπορεί να σταματά σε αυτό το στάδιο. Ήδη από το 1992, το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο της Λισαβώνας είχε καθορίσει τους τομείς που ενέπιπταν στην ΚΕΠΠΑ, όπου θα μπορούσαν και θα έπρεπε να αποφασίζονται κοινές δράσεις, αν εκρίνετο απαραίτητο. Ο σχετικός απολογισμός είναι απογοητευτικός. Είναι σαφές ότι η έννοια αυτή παρέμεινε εξαιρετικά αφηρημένη και πρέπει να συγχαρούμε ιδιαιτέρως τον κ. Tindemans για το ότι μας προσέφερε μια θεώρηση της ασφάλειας που διακρίνει μεταξύ εσωτερικής και εξωτερικής ασφάλειας. Πρόκειται για μια νέα προσέγγιση που θα πρέπει να επιτρέψει στους Ευρωπαίους και στις κυβερνήσεις τους να κατανοήσουν καλύτερα τη σημασία των μέτρων που αποφασίζονται από κοινού για την αποτελεσματικότερη καταπολέμηση των ναρκωτικών, της τρομοκρατίας, του οργανωμένου εγκλήματος και του λαθρεμπορίου κάθε είδους, όσον αφορά την εσωτερική ασφάλεια. Ασφαλώς, μπορεί κανείς να εκφράσει τη λύπη του για τη μικρή πρόοδο της ΚΕΠΠΑ, αλλά, παραδόξως, προχωρήσαμε ίσως πολύ γρήγορα, διότι πρέπει, πρώτα απ' όλα, να πεισθούν οι λαοί για την αποτελεσματικότητα, την αναγκαιότητα των κοινών μέτρων. Η Ευρώπη δεν θα μπορέσει να υλοποιηθεί χωρίς τη συναίνεση των λαών και για να υπάρξει αυτή η συναίνεση, χρειάζεται διαρκής παιδεία. Τότε, η ασφάλεια του αμέσου περιβάλλοντος θα επιτρέψει να γίνει καλύτερα κατανοητό ότι το απαραβίαστο των συνόρων της Ένωσης είναι κοινό πρόβλημα όλων, το οποίο μπορεί να αντιμετωπιστεί μόνον από κοινού, ουδέποτε μεμονωμένα. Αν κάποια μέρα απειληθεί ένα κράτος μέλος, η ιδέα μιας κοινής ασφάλειας θα καταστεί αμέσως προφανής και η διαπίστωση αυτή θα οδηγήσει στην παραδοχή της φυσικής της συνέπειας, της ιδέας της κοινής άμυνας, χωρίς την οποία ουδεμία κοινή εξωτερική πολιτική θα μπορούσε να υπάρξει. Η έκθεση του κ. Tindemans και οι προτάσεις της μας προσφέρουν μια δυναμική θεώρηση της ασφάλειας. Γι' αυτό το λόγο, την χειροκροτώ θερμά και δηλώνω ότι η ομάδα μου θα την υποστηρίξει. (Χειροκροτήματα) Goerens Κυρία Πρόεδρε, συγχαίρω τον κ. Tindemans, ο οποίος έκανε προ ολίγου τη διαπίστωση, μαζί με την κ. Helene Carrere d' Encausse, ότι είναι όλο και πιο δύσκολο να διαγραφούν κατά τρόπο έστω και ελάχιστα αξιόπιστο, προοπτικές σχετικά με την κοινή ασφάλεια, διότι δεν υπάρχει συμφωνία σχετικά με τους στόχους της. Η τύχη της έκθεσης του συναδέλφου μας, Leo Tindemans, απεικονίζει πιστά αυτή τη λυπηρή κατάσταση. Η πρώτη εκδοχή αυτής της έκθεσης ήταν κατηγορηματική στην ειλικρίνειά της, καθώς και στις εποικοδομητικές προτάσεις και τον οραματισμό της. Αλλά μετά τη διέλευσή της από την επιτροπή, απέμεινε ένα κείμενο αφυδατωμένο και κάπως φοβισμένο, που αντικατοπτρίζει άριστα τον πειρασμό να ακολουθηθεί η λεγόμενη προσέγγιση του μικρότερου ελάχιστου παρονομαστή, την οποία το Σώμα φαίνεται ότι μοιράζεται πλέον με τα υπόλοιπα θεσμικά όργανα της Ένωσης. Ενεργώντας έτσι, το Σώμα στέρησε από τον ίδιο τον εαυτό του το ρόλο πολιτικής ώθησης που παραμένει, σε τελευταία ανάλυση και για πολύ καιρό ακόμα, η κύρια αποστολή του στο πλαίσιο της ΚΕΠΠΑ. Αντί να επισημάνουμε και να κατονομάσουμε σαφώς τις δυσχέρειες, καθώς και τα πολιτικά εμπόδια που απαγορεύουν στην ΚΕΠΠΑ να λάβει σάρκα και οστά, προτιμούμε να τα παρακάμψουμε ενδίδοντας στην αυταπάτη μιας ειρηνικής Ευρώπης στο εσωτερικό και στο εξωτερικό, που θα μπορούσε σε τελευταία ανάλυση να εξοικονομήσει τις επακόλουθες προσπάθειες για την άμυνα και την ασφάλεια. Βαυκαλιζόμαστε με μια επικίνδυνη αυταπάτη, αλλά έτσι δεν θα καταφέρουμε να απελευθερωθούμε από τη βαρειά καλή θέληση των Αμερικανών συμμάχων μας που θα συνεχίσει να υπερασπίζεται την ασφάλειά μας. Είναι σημαντικό ότι οι ίδιοι οι Αμερικανοί αρχίζουν να δυσανασχετούν από τη διστακτικότητα των Ευρωπαίων οι οποίοι, τελικά, καταφέρνουν να ανεξαρτητοποιηθούν μόνον λεκτικά. Κάτω από αυτές τις συνθήκες, είναι πιθανόν μια από τις καινοτόμες προτάσεις της έκθεσης Tindemans, δηλαδή η ενσωμάτωση αποστολών τύπου Petersberg στη Συνθήκη, να καταλήξει να διαστρεβλώσει κάπως τις προθέσεις του εισηγητή μας. Ασφαλώς, είναι επιθυμητό να αποκτήσουν αυτές οι αποστολές καθεστώς κοινής δράσης και να διευρυνθεί έτσι η πανοπλία των μέσων παρέμβασής μας, αλλά με δεδομένη την έκδηλη αναποφασιστικότητά μας, μπορεί να στοιχηματίσει κανείς ότι αυτό που θα μπορούσε να αποτελέσει σημαντική πρόοδο θα είναι σε τελευταία ανάλυση απλώς προπέτασμα που θα αποκαλύψει έτσι την αναποφασιστικότητά μας. Carnero Gonzαlez Κυρία Πρόεδρε, ξεκινάμε τη συζήτηση επί της έκθεσης του κ. Tindemans σε μία ιδιαίτερα σημαντική συγκυρία για τα ζητήματα ασφάλειας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Από τη μία πλευρά έχουμε τη Διακυβερνητική Διάσκεψη που, στο κεφάλαιο αυτό, προχωράει με βήματα χελώνας αλλά, πάνω από όλα, πλησιάζουμε με σύντονη πορεία στη διάσκεψη κορυφής του ΝΑΤΟ που θα οδηγήσει στη γεωγραφική του διεύρυνση με παράλληλη λειτουργική ενδυνάμωσή του. Το συμπέρασμα είναι σαφές. Αν η ΔΔ εξακολουθήσει να διατηρεί τα ζητήματα ασφάλειας της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε κατάσταση πολιτικού νανισμού, το ΝΑΤΟ θα καταλήξει να διαχειρίζεται αποκλειστικά πλέον τα ζητήματα ασφάλειας που αναφέρονται στην ήπειρό μας και στη γεωγραφική επικράτεια της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Προσωπικά πιστεύω ότι κάτι τέτοιο αντιβαίνει τόσο στην επιθυμία της πλειοψηφίας της κοινής γνώμης στις χώρες μας όσο, φυσικά, και στα ίδια τα συμφέροντά μας. Δεν μπορούμε να εμπιστευθούμε τη μεταψυχροπολεμική ασφάλεια της ηπείρου μας σε έναν οργανισμό όπως το ΝΑΤΟ που είναι απόρροια του ψυχρού πολέμου, κυριαρχείται από μία εκτός περιοχής δύναμη όπως είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες και, επιπλέον, εξακολουθεί να βασίζει όλες τις ενέργειές του στο παρωχημένο δόγμα της πυρηνικής αποτροπής. Δεν είναι δυνατό να υπάρξει ευρωπαϊκή ταυτότητα ασφάλειας και άμυνας του ΝΑΤΟ. Η ταυτότητα αυτή θα έπρεπε να υπάρχει στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, μίας Ένωσης ικανής να κατανοήσει, προφανώς, ότι η ασφάλεια δεν είναι στρατιωτικό δόγμα αλλά σφαιρική έννοια που πρέπει να βασίζεται σε μέτρα εμπιστοσύνης και στην προληπτική διπλωματία. Η Ευρωπαϊκή Ένωση θα έπρεπε να στηρίξει ένα νέο μοντέλο πανευρωπαϊκής ασφάλειας που θα συνεχίσει στην κατεύθυνση της ανάπτυξης του ΟΑΣΕ μέσα από την αναθεώρηση της διαδικασίας λήψης των αποφάσεών του και μέσα από την αύξηση των μέσων και των δυνατοτήτων του, συντονίζοντας τις στρατιωτικές δυνάμεις των κρατών μελών της Ένωσης με στόχο τη διεξαγωγή αποστολών τύπου Petersberg πάντοτε, βέβαια, μετά από αίτημα είτε των ίδιων των Ηνωμένων Εθνών είτε του ΟΑΣΕ. Χωρίς ΚΕΠΠΑ δεν υπάρχει πολιτική ένωση, ούτε και το αντίστροφο. Αυτό έπρεπε να το έχει καταλάβει το Συμβούλιο που, φυσικά, απουσιάζει. Schroedter Mετά το πρώτο σχέδιό σας, κύριε Tindemans, στο οποίο ζητούσατε μια αμυντική ταυτότητα για την Eυρωπαϊκή Ένωση, ασκήθηκε πολύ έντονη κριτική από την αρμόδια επιτροπή. H κύρια εντολή ήταν να αναπτυχθεί μια συνολική ιδέα ασφάλειας, για όλους τους πολίτες της Eυρώπης. H Eυρώπη θα πρέπει να παραμείνει μια πολιτική δύναμη. Ωστόσο και πάλι οικοδομείτε ένα ευρωπαϊκό φρούριο, και στην έκθεσή σας εκλάβατε την άμυνα ως προάσπιση ειδικών συμφερόντων των μελών της Eυρωπαϊκής Ένωσης, δηλαδή την προάσπιση των φυσικών πόρων, των θαλάσσιων και επίγειων οδών μεταφορών. Mήπως θα είναι ένα νέο μέτωπο Bορρά και Nότου αυτό που κτίζετε; H Eυρώπη, μια Eυρώπη της ειρήνης, σαν αυτή που ιδρύθηκε, μια Eυρώπη του δικαίου και της ελευθερίας, μια πολιτική Eυρώπη, θα γίνει στρατιωτική Ένωση. Aυτό λέει η έκθεση. Λέτε ξεκάθαρα, σε ορισμένα σημεία, πως στόχος είναι μια αμυντική ταυτότητα. H σε τρεις φάσεις ενσωμάτωση της ΔEE, θα έχει σαν αποτέλεσμα να αποκτήσει νέα ζωή η ΔEE, η οποία ουσιαστικά διαλύεται του χρόνου, και να αποκτήσει αυτόνομα καθήκοντα επέμβασης. Eμείς, η νέα γενιά, όμως, δε θέλουμε να επανέλθουμε σ' ένα παραδοσιακό παλιομοδίτικο σύστημα, στο οποίο, με τον όρο ασφάλεια, εννοείται μόνον η δική μας ασφάλεια. Eδώ και πολύ καιρό μάθαμε ότι οι δικτατορίες μπορούν να ξεπεραστούν και με ειρηνικά μέσα. Στο μεταξύ υπάρχει στην Eυρώπη ένας οργανισμός για την ασφάλεια και τη συνεργασία, που έχει αναπτύξει γενικά πλαίσια για το ξεπέρασμα τειχών, ούτως ώστε να μη χρειάζονται καθόλου πλέον απειλές. Ένα κοινό και γενικό μοντέλο ασφάλειας του 21ου αιώνα δε μιλάει για διαχωρισμό μεταξύ εσωτερικής και εξωτερικής ασφάλεια, αλλά για μια ασφάλεια που είναι αδιαίρετη, για μια ασφάλεια που θέλει να καταπολεμά τις αιτίες, εκεί που πραγματικά δημιουργούνται, δηλαδή στον οικονομικό, κοινωνικό και αναπτυξιακό τομέα. Θα πρέπει οπωσδήποτε να αναπτυχθεί το φάσμα των πολιτικών μέσων. Ένα ευρωπαϊκό πολιτικό, ειρηνευτικό σώμα , αποτελεί, σ' αυτό το γενικό πλαίσιο, σημαντικό έργο της Eυρωπαϊκής Ένωσης. Aυτό χρειάζεται τις δυνάμεις μας, τις πολιτικές, τις οικονομικές και τις υλικές δυνάμεις μας. Dupuis Κυρία Πρόεδρε, θα ήθελα κι εγώ, όπως οι προηγούμενοι αγορητές να συγχαρώ τον εισηγητή.Πιστεύω ότι η έκθεση είναι καλή. Όπως και ο κ. Goerens, πιστεύω μόνον ότι θα μπορούσαν να αποφευχθούν ορισμένες αιρέσεις. Πιστεύω ότι υπήρχε η πλειοψηφία στο Σώμα για να επιτευχθεί η εξάλειψη αυτών των αιρέσεων που διατηρήθηκαν εδώ κι εκεί. Θα ήθελα να πω κυρίως δύο πράγματα. Το πρώτο δεν είναι επίκριση, αλλ' ίσως πρόσκληση προς τους σοσιαλιστές φίλους μας, προς τον κ. Wiersma. Νομίζω ότι αν μιλάμε για επιχειρήσεις τύπου Petersberg, πρέπει να έχουμε τα μέσα να τις υλοποιούμε και, κατά τη γνώμη μου, δεν μπορούμε να επαφιέμεθα σε ομόφωνη απόφαση του Συμβουλίου, αν θέλουμε πράγματι να είναι η Ευρώπη σε θέση να φέρει εις πέρας αυτές τις αποστολές. Δεύτερον, απευθύνομαι προς τους φίλους μας Πρασίνους. Είναι κατά τη γνώμη μου προφανές ότι δεν νοείται επιχείρηση διατήρησης της ειρήνης μόνον με πολιτικό σώμα. Το απέδειξε η εμπειρία της Βοσνίας. Το ίδιο και η εμπειρία της Ρουάντα. Για να επιτύχει αυτό το είδος αποστολής, πρέπει να συνδυαστεί στρατιωτικό και πολιτικό σώμα, διότι μόνον το τελευταίο ασφαλώς δεν επαρκεί. Κύριε Επίτροπε, θα ήθελα να επισύρω την προσοχή σας στην παράγραφο 6 που ζητά από την Επιτροπή και από το Συμβούλιο να εξετάσουν την πιθανότητα δημιουργίας ευρωπαϊκού σώματος διατήρησης και αποκατάστασης της ειρήνης. Ελπίζω ότι θα λάβουμε κάποια απάντηση για το σημείο αυτό εκ μέρους της Επιτροπής. Νομίζω ότι είναι μια από τις προϋποθέσεις για να μπορεί να επεμβαίνει η Ευρώπη, αντιθέτως προς ό, τι συνέβη μόλις πρόσφατα στην Αλβανία, όταν δεν μπόρεσε να αντιδράσει ως Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά ανέθεσε σε κράτη μέλη το καθήκον να αντιμετωπίσουν εκείνη την κρίση. Πρέπει, παράλληλα ασφαλώς με την κατά πλειοψηφία ψήφο του Συμβουλίου, να υπάρχει και ένα ευρωπαϊκό όργανο διαχείρισης αυτής της κρίσης. Αν θα μπορούσε η Επιτροπή να μας απαντήσει σχετικά με το σημείο αυτό, νομίζω ότι θα ήταν ένα σπουδαίο βήμα προς τα εμπρός. Ελπίζω ότι οι σοσιαλιστές φίλοι μας θα καταλάβουν ότι αν δεν υπάρχουν τα θεσμικά μέσα, η ικανότητα λήψης αποφάσεων κατά πλειοψηφία, θα συνεχίσουμε να βρισκόμαστε στη σημερινή κατάσταση, δηλαδή στην αδυναμία της Ευρώπης να κάνει ο, τιδήποτε. de Gaulle Κυρία Πρόεδρε, μετά την υποχώρηση της Σοβιετικής Ένωσης, τη σχετική παρακμή των Ηνωμένων Πολιτειών, την ισχυροποίηση της Γερμανίας, η Ευρώπη της άμυνας και η Ευρώπη των εξοπλισμών δεν αντιστοιχούν στις πραγματικότητες του σημερινού κόσμου. Η άμυνα είναι η ίδια η έκφραση της εθνικής κυριαρχίας και δεν διαμοιράζεται. Ασφαλώς, θα βρίσκονται πάντα Γάλλοι ιθύνοντες που θα προσπαθούν, από επαγγελματική φιλοδοξία ή ματαιοδοξία, να βάλουν τη Γαλλία και τις βιομηχανίες της σε μια οδό, η οποία γνωρίζουν κατά βάθος ότι είναι αντίθετη προς τα μακροπρόθεσμα συμφέροντα του γαλλικού έθνους, αλλ' ο γαλλικός λαός δεν εξαπατάται και αισθάνεται ότι απειλείται από αυτή την ομοσπονδιακή Ευρώπη, την οποία μερικοί θέλουν να ιδρύσουν με κάθε τίμημα. Τέλος, αγαπητοί συνάδελφοι, γνωρίζω ότι επιθυμία των εισηγητών, του κ. Tindemans και του κ. Titley, είναι να αφεθεί η Γαλλία, η οποία διαθέτει γενικά τη δεύτερη βιομηχανία εξοπλισμών στον κόσμο και έχει την ικανότητα να κατασκευάζει όλα τα είδη στρατιωτικών εξοπλισμών, σε γενικευμένες συμφωνίες εταιρικής σχέσης που δεν θα της προσφέρουν κανένα πλεονέκτημα από άποψη τιμής ή ποιότητας. Τα προηγούμενα παραδείγματα ευρωπαϊκής συνεργασίας είναι, εξάλλου, σημαντικά: υβριδικά υλικά, υπερβάσεις προϋπολογισμών, ακυρώσεις σειρών. Το 1958, όταν ο στρατηγός De Gaulle επέστρεψε στην εξουσία, η αμερικανική βιομηχανία ήταν ασυγκρίτως ισχυρότερη από τη γαλλική στρατιωτική βιομηχανία. Και όμως, η Γαλλία υλοποίησε μόνη πολλά προγράμματα εξοπλισμών με τη γνωστή επιτυχία. Αυτή την πολιτική συνέχισαν οι πρόεδροι Pompidou, Gisdard d' Estaing και Μitterand. Γιατί να την εγκαταλείψει ο πρόεδρος Chirac; Muscardini (NI ). (IT) Κυρία Πρόεδρε, δεν ξέρω εάν πρέπει να δεχθώ με ικανοποίηση την εκ προθέσεως επιλογή να περιοριστεί η έκθεση μόνο στις πλευρές της κοινής ασφάλειας και να μην αντιμετωπιστεί και το θέμα της πολιτικής άμυνας, πόσο μάλλον που η πρόσφατη εμπειρία της Βοσνίας - όπως άλλωστε και το πρόσφατο πρόβλημα της Αλβανίας - αποδεικνύει την ανάγκη μιας κοινής εξωτερικής πολιτικής και την απαίτηση να καθοριστεί χωρίς άλλη καθυστέρηση μια κοινή πολιτική άμυνας. Ως γνωστό, και οι δύο είναι άρρηκτα συνδεδεμένες μεταξύ τους. Πάντως, η μέθοδος που επέλεξε ο εισηγητής, παρουσιάζει μια θετική πλευρά και επιτρέπει να σκιαγραφήσουμε εκείνη που καλείται από τους συναδέλφους της Επιτροπής Θεσμικών Θεμάτων «η ουσία της ασφάλειας της Ενωσης», δηλαδή το σύνολο των βασικών εγγυήσεων που επιτρέπουν στην Ενωση να είναι και να παρουσιάζεται ως νομική οντότητα που ζει και αναπτύσσεται μέσα σε συνθήκες ελευθερίας, οι οποίες της επιτρέπουν να επιβεβαιώσει την ταυτότητά της στο διεθνές προσκήνιο. Οφείλουμε όμως να συνειδητοποιήσουμε το γεγονός ότι μια κοινή πολιτική ασφάλειας δεν μπορεί από μόνη της να προστατεύσει την Ευρωπαϊκή Ενωση από κάθε απειλή. Το θέμα της άμυνάς της θα πρέπει συνεπώς να αντιμετωπιστεί όσο το δυνατόν ταχύτερα με τη σύγκλιση μιας διάσκεψης όπως αυτή της Μεσσήνης το 1955, με στόχο τον καθορισμό της βαθμιαίας συγχώνευσης της ΔΕΕ (Δυτικοευρωπαϊκής Ενωσης) στην Ευρωπαϊκή Ενωση, στο πλαίσιο μιας κοινής πολιτικής άμυνας. Η δυνατότητα της Ενωσης να αποφασίσει την πραγματοποίηση ανθρωπιστικών αποστολών βοηθείας, διατήρησης της ειρήνης και διαχείρισης της ΔΕΕ, θα αποτελέσει την πρώτη και σημαντική έκφραση της διάστασης της ασφάλειας και της άμυνας, όπως αναφέρεται στη Συνθήκη του Μάαστριχτ. Υπάρχει επίσης ένα θέμα το οποίο, μεταξύ όλων εκείνων που αναφέρθηκαν στην έκθεση του συναδέλφου κ. Tindemans, δεν περιέχεται στο κεφάλαιο της εσωτερικής ασφάλειας της Ενωσης: πρόκειται για τα αποσχιστικά κινήματα, βίαια ή ειρηνικά, τα οποία αποτελούν παράγοντες αποσταθεροποίησης και δημιουργίας ρήξεων που δύσκολα ταιριάζουν με μια δημοκρατική κοινωνική εξέλιξη. Μία Ευρώπη, αναγκασμένη να αναχαιτίζει ένα σύνολο αποσχιστικών τάσεων, έστω κι αν αυτές δεν είναι έντονες, δεν μπορεί βέβαια να έχει την απαραίτητη αξιοπιστία για να παίξει τον σταθεροποιητικό εκείνο ρόλο που της εμπιστευόμαστε. Νέες κρατικές οντότητες που προκύπτουν από αποσχιστικά κινήματα, υπονομεύουν την εσωτερική ασφάλεια, επειδή στηρίζονται σε εγωιστικά τοπικά συμφέροντα και, εδώ που τα λέμε, σε επιλογές εθνικιστικού χαρακτήρα. Κατά συνέπεια, η Ευρωπαϊκή Ενωση πρέπει να αντιμετωπίσει τους κινδύνους αυτούς και να εργαστεί έτσι ώστε στο πλαίσιο της πολιτικής ένωσης, να προστατευθούν εκείνες οι μορφές αυτονομίας και επικουρικότητας οι οποίες αναγνωρίζουν ορισμένες ιδιαιτερότητες. Πρέπει όμως να υπάρχουν εγγυήσεις για την προστασία της εσωτερικής ασφάλειας, ως αγαθού αναπόσπαστα συνδεδεμένου με την ανάπτυξη της Ενωσης και των λαών της, όπως και με την ακεραιότητα των κρατών. Theorin (SV ) Κυρία Πρόεδρε, αυτή η έκθεση είναι σαφώς καλύτερη από τις προτάσεις που επανειλημένα έχουν συζητηθεί στην Επιτροπή. Εξακολουθούν όμως να υπάρχουν προτάσεις που δεν είναι αποδεκτές. Η Σουηδία μαζί με την Φινλανδία έχει αποσαφηνίσει, μέσω της πρότασης της προς την διαρκούσα Διακυβερνητική Διάσκεψη, την θέση της στο θέμα της κοινής εξωτερικής πολιτικής και πολιτικής ασφάλειας. Η Σουηδία ως μια αδέσμευτη χώρα η οποία ως στόχο έχει στην ουδετερότητα εν καιρώ πολέμου, δεν μπορεί να δεχτεί μια εξέλιξη προς μια κοινή ευρωπαϊκή άμυνα, ούτε εντός των πλαισίων της ΕΕ ούτε μέσω μιας οργανωτικής ενσωμάτωσης μεταξύ ΕΕ και ΔΕΕ. Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία επ&#x02BC;αυτού. Η πρόταση για μια διάσκεψη με σκοπό να συζητηθεί η κοινή αμυντική πολιτική και η κοινή άμυνα δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή. Η ΕΕ δεν θα πρέπει να δημιουργήσει έναν ανταγωνιστικό οργανισμό για στρατιωτικές αποστολές εκ παραλλήλου με τον ΟΗΕ. Ο ρόλος τον οποίο πρέπει να έχει η μελλοντική πολιτική ασφάλειας της ΕΕ είναι να εργάζεται για ειρηνική επίλυση των συγκρούσεων, η δημιουργία θεσμικών οργάνων για τον ταχύ εντοπισμό των συγκρούσεων, η επίλυση αυτών με πολιτικές και οικονομικές μεθόδους, η ανάληψη αποστολών διατήρησης της ειρήνης και ανθρωπιστικών αποστολών καθώς και η ανάληψη του χειρισμού των κρίσεων. Τα καθήκοντα του τύπου Petersberg θα μπορούν να εκτελεστούν μόνον με απ&#x02BC;ευθείας εντολή του ΟΗΕ ή του ΟΑΣΕ. Είναι απαράδεκτο να μπορεί να ενεργεί η Ένωση αυτόνομα εκτός του πλαισίου αυτών των οργανισμών. Η πρόταση για ένα κοινό ευρωπαϊκό στρατιωτικό στρατηγικό και πολιτικό σώμα δεν είναι ούτε επεξεργασμένη σε βάθος ούτε πρακτικά εφαρμόσιμη. Η πολιτική της ασφάλειας του μέλλοντος πρέπει να διευρυνθεί από την παραδοσιακή της επικέντρωση στην στρατιωτική ασφάλεια των κρατών στο να συμπεριλαμβάνει την ασφάλεια των ανθρώπων και την ασφάλεια του πλανήτη. Η κοινή ασφάλεια και η ολική ασφάλεια βασίζεται στην συνεργασία, την οικοδόμηση εμπιστοσύνης, την διαφάνεια και τον αφοπλισμό, και απαιτεί ενετελώς διαφορετικά εργαλεία από τα στρατιωτικά. Για την επίλυση των συγκρούσεων με ειρηνικά μέσα η ΕΕ πρέπει να αναπτύξει ένα ευρύ φάσμα προληπτικών μέτρων έγκαιρης προειδοποίησης, επίλυσης συγκρούσεων, διαμεσολάβησης, πολιτικής και οικονομικής ενίσχυσης αντί να προσκολάται στις στρατιωτικές λύσεις του ψυχρού πολέμου. Δημητρακόπουλος Κυρία Πρόεδρε, θέλω και εγώ να συγχαρώ τον κύριο Tindemans για την εργασία του, μια εργασία που παρουσιάζεται σε μία πάρα πολύ σημαντική στιγμή, διότι ακριβώς συνιστά κάποιες προτάσεις για τη διαμόρφωση μιας κοινής πολιτικής ασφάλειας. Λυπούμαι και εγώ που το Συμβούλιο απουσιάζει από αυτή τη συζήτηση. Θα έπρεπε από σεβασμό και προς το θέμα και προς το Κοινοβούλιο να παρίσταται κάποιος εκπρόσωπος του Συμβουλίου, ιδιαίτερα μάλιστα όταν το Συμβούλιο πρώτο βαρύνεται με μια σειρά από σοβαρές αποτυχίες στον τομέα της πολιτικής ασφάλειας. Στην έκθεση του κυρίου Tindemans υπάρχουν αρκετά σημεία που έχουν ειδική σημασία. Το πρώτο είναι η μεθοδολογική της προσέγγιση, δηλαδή ο χωρισμός σε γενικές αρχές και σε ειδικά κεφάλαια, που είναι κυρίως η εξέταση περιοχών που είναι εστίες κρίσης, διότι αυτές ακριβώς απειλούν ως ένα βαθμό την ευρωπαϊκή ασφάλεια. Μιλώντας για τις γενικές αρχές, θέλω να σταθώ σε δύο από αυτές. Η πρώτη είναι η έννοια της εδαφικής ακεραιότητας, έννοια πάρα πολύ σημαντική και οπωσδήποτε, κατά τη δική μου άποψη, ο κορμός μιας κοινής πολιτικής ασφάλειας. 'Ομως, εδώ χρειαζόμασθε φαντασία και το βλέμμα στο μέλλον, διότι τα εργαλεία, τα οπλικά συστήματα που είναι η πρώτη απειλή της εδαφικής ακεραιότητας έχουν εξελιχθεί και μας υποχρεώνουν να αλλάξουμε μέχρι τώρα παραδοσιακές θεωρήσεις. Η δεύτερη είναι η έννοια της προληπτικής διπλωματίας, που νομίζω ότι είναι η σημαντικότερη πρόταση, γιατί πρόληψη σημαίνει αποφυγή των δυσάρεστων γεγονότων που σήμερα συνθέτουν την εικόνα του διεθνούς συστήματος. 'Ομως πρόληψη, κυρία Πρόεδρε και αγαπητοί συνάδελφοι, σημαίνει διαδικασίες, σημαίνει πληροφόρηση, σημαίνει επαφές, σημαίνει εξειδίκευση και αναλυτική εξέταση όλων των αιτιών μιας κρίσης, κάτι που φυσικά -βέβαια το Συμβούλιο απουσιάζει- δεν υπάρχει μέχρι σήμερα. 'Ενα άλλο σημείο είναι η πρόταση και η εισαγωγή των μέτρων οικοδήμησης εμπιστοσύνης ως θεσμού που έχει ήδη δοκιμασθεί σε παλαιότερες δύσκολες εποχές, αλλά που μπορεί σαφώς να συμβάλει στη δημιουργία των συνθηκών εκείνων που απαιτούνται για την αντιμετώπιση των προβλημάτων. Και το τελευταίο σημείο, κυρία Πρόεδρε, είναι τα «Ειδικά κεφάλαια». Τα Βαλκάνια: αποτυχία της Ευρωπαϊκής 'Ενωσης. Η Μεσόγειος και η Μέση Ανατολή: δεύτερη αποτυχία. Δεν αρκεί να διορίζουμε μέσα σε μια νύχτα και κάτω από αδιαφανείς διαδικασίες μεσολαβητές, πρέπει να έχουμε συγκεκριμένες προτάσεις. Caccavale ) Κυρία Πρόεδρε, και εγώ συγχαίρω τον κ. Tindemans για την θαυμάσια εργασία του, αν και διατηρώ ορισμένες επιφυλάξεις, ιδίως όσον αφορά στο ότι ο χαρακτήρας του κειμένου έχει αμβλυνθεί ενώ το ίδιο έχει υποστεί μια ολόκληρη σειρά αλλαγών στα πλαίσια της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων, επειδή αποκτά έναν κάπως ανεδαφικό χαρακτήρα όταν ανακατεύει ένα σωρό θέματα, όπως την οργανωμένη εγκληματικότητα, την πορνεία, την οικονομική κρίση και το ρατσισμό. Στο θέμα αυτό αισθάνομαι κάποια αμηχανία. Είναι όμως φανερό ότι ο κόμπος έχει φτάσει στο χτένι. Η Διακυβερνητική Διάσκεψη δεν έχει δώσει τα αποτελέσματα που προσδοκούσαμε και στην πραγματικότητα εκείνα που προβλέπονταν στη Συνθήκη του Μάαστριχτ δεν βρήκαν την πρέπουσα θέση στην πολιτική κοινής ασφάλειας. Είναι προφανές ότι χωρίς πολιτική ασφάλειας δεν υπάρχει αμυντική πολιτική, δεν υπάρχει κοινή άμυνα και δεν θα υπάρχει κοινή εξωτερική πολιτική. Κατά συνέπεια, η Ευρώπη που θα μπορούσε να είναι ένας γίγαντας - όπως είναι, εν μέρει, στο οικονομικό επίπεδο - σε πολιτικό επίπεδο είναι ένας νάνος_ ή, καλύτερα, έχουμε δεκαπέντε μικρούς νάνους που είναι τα δεκαπέντε κράτη μέλη τα οποία είναι εγκλωβισμένα στο πλαίσιο των δικών τους μικροεγωισμών και δεν υπολογίζονται καθόλου στο διεθνή στίβο. Αυτός είναι ο λόγος που εκτιμώ τον δυναμικό τρόπο με τον οποίο ο κ. Tindemans έθεσε το θέμα αυτό. Στο θέμα αυτό οφείλουμε να είμαστε σαφείς και να μην έχουμε διφορούμενες απόψεις. Η πρόληψη συγκρούσεων και η ειρηνική λύση τους - το λεγόμενο peace keeping και peace making - δεν μπορούν να είναι μόνο ρητορικό σχήμα. Πόσες φορές δεν έχουμε ακούσει στον χώρο αυτό - και εδώ στρέφομαι στους συναδέλφους της Σοσιαλιστικής Ομάδος οι οποίοι έχουν πολλούς ενδοιασμούς που και σήμερα αναφέρθηκαν κατά τις παρεμβάσεις τους - απόψεις πάνω στο θέμα της διευθέτησης των συγκρούσεων, πάνω στο θέμα της αποκατάστασης της ειρήνης και της δημοκρατίας. Ολα αυτά δεν μπορούν να παραμείνουν ρητορικό σχήμα. Η πολιτική αυτή έχει ένα ορισμένο κόστος και όποιος έχει το θάρρος να επενδύσει πάνω σε επιχειρήσεις όπως εκείνη του Petersberg ή σε άλλες όπως εκείνες του ΝΑΤΟ, το οποίο πλέον αντιπροσωπεύει και για την Ευρώπη τον μοναδικό πραγματικό προμαχώνα ασφαλείας, και ας λένε μερικοί ό, τι θέλουν, όποιος λοιπόν έχει το θάρρος να επενδύσει στην πολιτική ασφάλειας και συνεπώς στην ικανότητα επέμβασης, στην ικανότητα εξαγωγής της ειρήνης, της δημοκρατίας και της ελευθερίας, εργάζεται για το μοναδικό δυνατό μέλλον μιας Ευρώπης δημοκρατικής και ελεύθερης. Πιστεύω λοιπόν ότι η ΔΕΕ πρέπει να τεθεί στην υπηρεσία της ΚΕΠΠΑ και ότι όχι μόνο πρέπει να υπάρχει συνεργασία μεταξύ ΔΕΕ και Ευρωπαϊκής Ενωσης, αλλά και μια πραγματική συγχώνευση με τη δυνατότητα μάλιστα της αυτοεξαίρεσης, με άλλα λόγια, να δοθεί στις χώρες εκείνες που δεν επιθυμούν να συμμετάσχουν σε στρατιωτικές πρωτοβουλίες αποκατάστασης της ειρήνης, η δυνατότητα αποχώρησης. Σχετικά με αυτό, είναι απαραίτητο το Κοινοβούλιο να πάρει μια σαφή θέση και να θέσει το Συμβούλιο ενώπιον των ευθυνών του. Caligaris Κυρία Πρόεδρε, παίρνω την ευκαιρία να μιλήσω ενώπιον του πυκνού ακροατηρίου που δείχνει μεγάλο ενδιαφέρον για τα τρέχοντα πολιτικά προβλήματα, για να εκφράσω την ιδιαίτερη εκτίμησή μου στον κ. Tindemans, αλλά ταυτόχρονα και τη δυσαρέσκειά μου σχετικά με το γεγονός ότι η θαυμάσια αρχική του εργασία αποδυναμώθηκε από την Επιτροπή, και μου φαίνεται ότι οι πολυάριθμες και μακροσκελείς τροπολογίες δεν θα καταφέρουν να της δώσουν τον αρχικό της δυναμισμό και περιεχόμενο. Σήμερα χάνουμε μία σημαντική ευκαιρία να αποδείξουμε ότι το Κοινοβούλιο ξέρει να δείχνει τόλμη, μακρυά από τα στενά πλαίσια των κυβερνήσεών του. Εκείνα που θα προτείνουμε στη Διακυβερνητική Διάσκεψη στο θέμα της ΚΕΠΠΑ δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένας αδύναμος ψίθυρος που δεν είναι σε θέση ούτε καν να κουνήσει ένα φυλλαράκι. Σχετικά με το θέμα αυτό, έχουμε ένα Κοινοβούλιο, ακόμα έρμαιο των πολιτικών και ιδεολογικών προκαταλήψεων και των προθέσεων υποστήριξης εθνικών κυριαρχιών, που εκφράζει γνώμες οι οποίες δεν θα αφήσουν κανένα σημάδι στην ιστορική μνήμη σχετικά με την ευρωπαϊκή οικοδόμηση, και που προσπαθεί να αναπληρώσει το κενό της πολιτικής πρότασης με μερικές ισχνές προτάσεις πραγματιστικού χαρακτήρα. Οχι, δεν έχουμε ανάγκη να ενισχύσουμε την συνεργασία με τη ΔΕΕ, αλλά αντίθετα να την ενσωματώσουμε στην Ευρωπαϊκή Ενωση. Ο οργανισμός αυτός, που είναι ξένος τόσο με την Ενωση όσο και με το ΝΑΤΟ, αναστήθηκε από τον ύπνο του ύστερα από σαράντα χρόνια σαν τον Λάζαρο, και σήμερα είναι ανίκανος να αναλάβει από μόνος του τη διαχείριση της αποστολής στην Αλβανία, πράγμα που κατά τα άλλα είναι σε πλήρη ομοφωνία με τις δεσμεύσεις του Petersberg. Οχι, δεν έχουμε ανάγκη να μπορούμε να ελέγχουμε και να αναλύουμε, όταν δεν έχουμε κατόπιν την βούληση και τα πολιτικά και στρατιωτικά μέσα για να αντιδράσουμε. Οχι, δεν έχουμε ανάγκη ενός ευρωπαϊκού ανθρωπιστικού σώματος, το οποίο δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια άχρηστη συμμετοχή στον πολλαπλασιασμό υποτιθέμενων δυνάμεων - στην πραγματικότητα αδυναμιών - των ευρωπαϊκών οργανισμών. Αντίθετα, έχουμε ανάγκη μιας σαφούς και έγκυρης εξωτερικής πολιτικής και πολιτικής κοινής ασφαλείας, με τη βούληση να θέσουμε στη διάθεσή τους όλα τα μέσα που μπορούν να κάνουν την ΕΕ όχι μόνο μια αγορά, που ήδη είναι, ούτε μια τεράστια Κεντρική Τράπεζα που θα υπάρχει οπωσδήποτε, είτε αυτό είναι για καλό είτε για κακό, αλλά μια διεθνή πολιτική οντότητα πρώτου μεγέθους και συνεχώς περισσότερο αυτόνομη. Ο Θεόδωρος Ρούσβελτ είχε υποδείξει στις Ηνωμένες Πολιτείες τη δική του γραμμή σχετικά με την εξωτερική πολιτική: Talk soft and carry a big stick (Να είσαι προσηνής αλλά να κρατάς μεγάλο ρόπαλο). Η γραμμή της Ευρωπαϊκής Ενωσης δεν πρέπει, αντίθετα, να συνοψίζεται στη φράση: Talk a lot provided you don't carry a big stick (Μίλα όσο θέλεις, αρκεί να μην κρατάς μεγάλο ρόπαλο). Πρόεδρος Αγαπητοί συνάδελφοι, γνωρίζω καλά ότι είναι δύσκολο να τηρηθεί ο χρόνος ομιλίας, αλλά θα ήθελα να επιστήσω την προσοχή των ομάδων στο πρόβλημα αυτό. Νομίζω ότι θα πρέπει να είμαστε πιο προσεκτικοί στο μέλλον. Έτσι, φαίνεται ότι χθες δεν χρησιμοποιήθηκε χρόνος ομιλίας μιας ώρας και είκοσι λεπτών, διότι οι αγορητές δεν ήσαν παρόντες. Αντιθέτως, σήμερα, ο χρόνος είναι πολύ περιορισμένος. Νομίζω ότι θα πρέπει στ' αλήθεια να επανεξετάσουμε όλα αυτά, ούτως ώστε οι σημαντικές συζητήσεις να μπορούν να διαρκούν όλο το χρόνο που αξίζουν. Από την πλευρά μου, είμαι υποχρεωμένη να επιβάλλω, στο μέτρο του δυνατού, το σεβασμό του χρόνου ομιλίας κάθε ενός. Seppδnen Αξιότιμη κυρία Πρόεδρε, ο κύριος Τίντεμανς δήλωσε ότι το θέμα της ασφάλειας δεν είναι αποκλειστικά και μόνο στρατιωτικό. Συμφωνώ μαζί του, αλλά η διαπίστωση αυτή πρέπει να ισχύει και σε ό, τι αφορά τις σχέσεις της ΕΕ με χώρες εκτός της Κοινότητας. Στα εξωτερικά σύνορα της ΕΕ το μεγαλύτερο χάσμα ως προς το επίπεδο διαβίωσης παρατηρείται μεταξύ των εκατέρωθεν των κοινών συνόρων Φινλανδίας και Ρωσίας περιοχών. Η Ρωσία ως κράτος δεν αποτελεί, πλέον, απειλή για την Δύση. Το 90 %, όμως, του πληθυσμού της αισθάνεται ανασφάλεια από κοινωνική άποψη. Τα έξοδα διαβίωσης έχουν εξάκις χιλιαπλασιασθεί, το προσδόκιμο επιβίωσης των ανδρών έχει μειωθεί στα 57 έτη και οι αποδοχές του 60 % του πληθυσμού δεν φθάνουν τα 500 Εcu το μήνα. Δεδομένου ότι η ύπαρξη του χάσματος αυτού ως προς το επίπεδο διαβίωσης αποτελεί σημαντική απειλή για την ασφάλεια της χώρας μας, έχουμε καταβάλει προσπάθειες για την κάλυψή του μέσω ειρηνικής συνεργασίας και παραμένοντας ουδέτεροι. Μία ενδεχόμενη στρατιωτική ένταση στον Βορρά θα μας προκαλούσε έντονο αίσθημα ανασφάλειας. Προκειμένου, λοιπόν, να αποφευχθεί η δημιουργία οποιασδήποτε κατάστασης έντασης, αποφασίσαμε να παραμείνουμε ουδέτεροι. Παρά την ενδεχόμενη διεύρυνσή του προς την Πολωνία, την Τσεχία, την Ουγγαρία και τη Σλοβενία, το ΝΑΤΟ δεν θα αποκτήσει κοινά σύνορα με τη Ρωσία. Εάν όμως ενταχθεί και η Φινλανδία στο ΝΑΤΟ, αυτό σημαίνει ότι ο Οργανισμός θα συνορεύει άμεσα με τη Ρωσία. Προτείνοντας την ενοποίηση ΕΕ και ΔΕΕ, ο κύριος Τίντεμανς προσπαθεί, με έμμεσο τρόπο, να πείσει τη Φινλανδία και άλλα ουδέτερα κράτη να προσχωρήσουν στο ΝΑΤΟ. Στις εκθέσεις τους οι κύριοι Τίντεμανς και Τίτλεϊ τάσσονται υπέρ της κοινής πολιτικής ασφάλειας και της δημιουργίας μιας κοινής πολεμικής βιομηχανίας. Με τις εκθέσεις αυτές η Ένωση των Πολιτών θα μετατραπεί σε στρατιωτική ένωση. Όπως έχω πληροφορηθεί, ορισμένα «μεγάλα» κράτη πιέζουν, μεταξύ άλλων, και τον πρωθυπουργό της Φινλανδίας να εγκρίνει την ενοποίηση ΕΕ και ΔΕΕ. Το μεγαλύτερο, όμως, μέρος του πληθυσμού της χώρας μας δεν συμφωνεί με τον κύριο Λίππονεν. Η πλειονότητα των βουλευτών οι οποίοι
{'language': 'el'}