De Voorzitter. - Aan de orde zijn de verklaringen van de Raad en de Commissie over vrijheid en veiligheid: reageren op de terreurdreiging met inachtneming van de rechten en vrijheden. Charles Clarke, Mijnheer de Voorzitter, ik wil allereerst mijn dank uitspreken voor de gelegenheid die u mij biedt om het Europees Parlement toe te spreken. Ik wil deze van gelegenheid gebruik maken om een toelichting te geven op de koers die de Britse regering zal volgen als voorzitter van de Raad Justitie en Binnenlandse Zaken. Dat voorzitterschap zal bekleed worden door ondergetekende en door mijn collega Baroness Ashton, die vandaag ook hier aanwezig is. Ik begin met de constatering dat de Europese Unie tot nu toe een factor met een grote positieve betekenis is geweest. 35 jaar geleden, toen ik nog student was, voerden wij campagne voor de democratie op dit continent, voor de afschaffing van de fascistische en militaire dictaturen, die er toen in Griekenland, Spanje en Portugal waren, en voor de afschaffing van de totalitaire dictaturen in het grootste deel van Oost- en Midden-Europa. Die campagnes hebben hun doel bereikt, evenals de campagnes in andere delen van de wereld, zoals Zuid-Afrika en Latijns-Amerika. Het is belangrijk om dat een keer te benadrukken. In feite hebben elf van de huidige vijfentwintig lidstaten zich sindsdien tot een democratie en tot volwaardige lidstaten van de Europese Unie ontwikkeld. Dat is een fantastische prestatie en dat moeten wij blijven vieren. Uiteraard is de structuur van onze samenleving gedurende deze periode drastisch gewijzigd, zowel op economisch en sociaal als op technologisch vlak. Ook de samenstelling van de bevolking van de Unie is veranderd. Deze varieert van gebied tot gebied, waarbij mensen van verschillend ras, geloofsovertuiging en geschiedenis samen leven. Tegen die achtergrond is het naar mijn idee onze plicht om te streven naar een maatschappij die gebaseerd is op waarachtig respect van de ene mens voor de ander, van de ene cultuur voor de andere, van de ene geloofsovertuiging voor de andere en van het ene ras voor het andere. Het is onze plicht om iedereen ervan te doordringen dat democratie, en niet geweld, het middel is om veranderingen tot stand te brengen, en aan de grondslag moet liggen van onze bestuursvorm. Wij moeten onze waarden van respect, tolerantie, vrijheid en democratie verdedigen tegenover eenieder die probeert deze waarden kapot te maken of door een andere doctrine te vervangen, zeer zeker als dit met geweld gepaard gaat. Onze waarden zijn verankerd in de geschiedenis van de Europese Unie, maar moeten ook in de toekomst van de Europese Unie een essentieel element blijven. Als wij naar die toekomst kijken, moeten wij onderkennen dat veel van onze burgers, ondanks de geweldige staat van dienst, nog steeds sceptisch staan tegenover de Europese Unie. Die scepsis is in sommige landen zelfs zo groot dat tijdens nationale referenda het voorstel voor een nieuwe grondwet zo duidelijk is verworpen dat er welhaast sprake moet zijn van dieper liggende twijfels bij de betreffende burgers. Ik denk dat een van de belangrijkste redenen voor deze twijfels gelegen is in het feit dat de Europese Unie niet altijd voldoende prioriteit lijkt te geven aan praktische oplossingen, aan oplossingen waarmee een aantal van de grootste zorgen bij de burgers weg kan worden genomen. Ik doel daarbij vooral op de zware en georganiseerde criminaliteit (met inbegrip van drugshandel en mensensmokkel), op illegale immigratie en het onder valse voorwendselen aanvragen van asiel, en op het bestrijden van terrorisme, van welke aard dan ook. Deze kwesties staan in heel Europa bovenaan op de agenda en worden vaak gebruikt om politieke steun te mobiliseren, op een veelal reactionaire en zelfs gevaarlijke wijze. Deze problemen kunnen door gif spuwende demagogen worden gebruikt om de democratie te ondermijnen, die in sommige gevallen nog maar zo kort geleden tot stand is gebracht. Het is niet moeilijk in te zien waarom deze bedreigingen aanleiding vormen tot boosheid onder de bevolking. De terroristische dreiging is en blijft reëel, zoals wij in juli nog op tragische wijze in Londen hebben kunnen constateren. In 2004 waren meer dan 100 000 vrouwen in de Europese Unie het slachtoffer van mensensmokkel, terwijl elk jaar meer dan 8 000 mensen sterven ten gevolge van drugsgebruik. Criminaliteit en ellende nemen toe op elk deel van ons continent. Bovendien vormen illegale immigratie en een te soepel controlesysteem voor alle steden een probleem. Ik ben dan ook van mening dat heel de Europese Unie - maar met name de Raad Justitie en Binnenlandse Zaken - een duidelijke prioriteit dient te geven aan een praktische en systematische oplossing van deze problemen. Het Britse voorzitterschap zal zich door die overtuiging laten inspireren. Daarbij willen wij in onze aanpak drie principiële uitgangspunten hanteren. Het eerste is dat in onze gemondialiseerde wereld geen enkel land in staat is om deze problemen in zijn eentje op te lossen, zelfs niet op nationaal niveau. In een wereld waarin elk jaar miljoenen internationale reizen en economische transacties plaatsvinden, leveren ideeën als “” of retoriek als “” geen enkele bijdrage aan oplossingen voor internationale en zware criminaliteit, terrorisme, of internationale migratiepatronen. Wij moeten terrorisme en zware en georganiseerde criminaliteit bestrijden, en dat betekent dat wij juist meer en niet minder Europese samenwerking nodig hebben. Feit is dat wij op al deze gebieden, ook in onze eigen landen, het meest zullen bereiken indien wij ervaringen, informatie en middelen uitwisselen en indien wij potentiële bedreigingen traceren en deze vervolgens systematisch en consequent aanpakken. Ik trap weliswaar een open deur in als ik zeg dat die bedreigingen het beste op internationaal niveau aangepakt kunnen worden, maar er zijn nog steeds politieke partijen en media in de Europese Unie die vinden dat de beste bescherming tegen dergelijke bedreigingen het optrekken van steeds hogere muren tussen onze landen is. De waarheid is echter net andersom: wij hebben de meeste kans van slagen als wij onze samenwerking blijven intensiveren. Het tweede principiële uitgangspunt waarop onze aanpak gebaseerd moet zijn, is dat wij het fundament van onze praktische en pragmatische politie- en inlichtingenactiviteiten moeten verstevigen. Op alle gebieden - georganiseerde criminaliteit, terrorisme, immigratie, asielbeleid - hebben wij op communautair niveau al actie ondernomen. Zo hebben wij overeenstemming bereikt over het Europees arrestatiebevel, over gemeenschappelijke regels voor de definitie van terrorisme, mensensmokkel en andere zware criminaliteit, en over de bijbehorende strafmaatregelen. Wij beschikken over regels voor politiële en juridische samenwerking en wij hebben Europol en Eurojust opgericht om de betreffende werkzaamheden te ondersteunen. Wij hebben ook de vrijheid om binnen de Europese Unie te reizen verbeterd en het Europees Agentschap voor Buitengrenzen opgericht. Uiteraard kunnen wij nog meer doen, en dat doen wij ook. Wij hebben overeenstemming bereikt over een allesomvattend actieprogramma, dat is vervat in het Programma van Den Haag en het EU-actieplan ter bestrijding van terrorisme. Daarin komt een groot aantal zinvolle en praktische maatregelen voor waar onze burgers daadwerkelijk voordeel van zullen hebben. Om echter de ware betekenis van de Europese Unie aan te kunnen tonen, moeten wij nu gaan samenwerken en onze intenties hard maken. Ik wil met name benadrukken dat wij behoefte hebben aan praktische communautaire ondersteuning voor op inlichtingen gebaseerde operaties en grensoverschrijdende strafvervolgingen, aan de ontwikkeling van gezamenlijke teams voor de strijd tegen de drugshandel en de mensensmokkel, aan het delen van informatie om de gemeenschappelijke taken beter het hoofd te kunnen bieden, en aan een Europees model voor misdaadinlichtingen. Ik hoop dat wij, op migratie- en asielgebied, tijdens dit voorzitterschap in staat zullen zijn om belangrijke communautaire overnameovereenkomsten te sluiten met landen als Rusland, Oekraïne en Marokko en om proefprogramma’s voor regionale bescherming te ontwikkelen. Wat het civiel recht betreft, zullen wij de nadruk leggen op de voorstellen voor de vergemakkelijking van kleine schuldvorderingen, op de invoering van een Europees betalingsbevel en ook op andere maatregelen. Dit zijn allemaal belangrijke praktische maatregelen en ik hoop daarvoor op een brede steun van het Parlement te mogen rekenen. Volgens mij vormt het derde principiële uitgangspunt de grootste uitdaging als het gaat om de toepassing in de moderne tijd: wij moeten namelijk inlichtingen op een effectieve en intelligente wijze gebruiken om criminelen die middels terroristisch geweld en zware en georganiseerde criminaliteit de veiligheid en het fundament van onze samenleving bedreigen, aan te pakken, te traceren, te identificeren en te veroordelen. Ik zou zelfs nog een stapje verder willen gaan: wij kunnen de criminaliteit die ons bedreigt alleen maar bestrijden als wij inlichtingen op een effectieve en intelligente manier gebruiken. Uiteraard maken criminelen en terroristen ook gebruik van moderne technologieën - van internet en mobiele communicatie - om hun activiteiten te plannen en uit te voeren. Wij kunnen hen echter alleen maar effectief aanpakken als wij weten wat de inhoud is van hun communicatie. Zonder die kennis zijn wij in onze strijd met beide handen gebonden op onze rug. Natuurlijk weten de criminelen dat, en zij organiseren zich actief en bewust zodanig dat zij profijt kunnen trekken van onze zwakte. De constatering dat wij inlichtingen moeten verzamelen en gebruiken tegen de bedreigingen waarmee wij geconfronteerd worden, lijkt een open deur. Het Europees Parlement en de nationale parlementen moeten zich echter realiseren dat door het juridisch kader waarbinnen wij op dit moment opereren, het verzamelen en gebruiken van die inlichtingen beperkt, en in sommige gevallen zelfs onmogelijk is. De regels waaraan onze rechtshandhavingsinstanties zich op dit moment moeten houden, beperken hun mogelijkheden om ons tegen criminelen te beschermen. Informatie vormt de levensader voor onze operaties op het gebied van rechtshandhaving. Dankzij die informatie zijn onze politie en agentschappen in staat om misdaden te voorkomen en het effect daarvan op ons dagelijks leven zoveel mogelijk te beperken. Om de georganiseerde criminaliteit aan te kunnen pakken en om te kunnen voorkomen dat terroristische groeperingen hun plannen uitvoeren, hebben wij een duidelijk beeld nodig van wie die criminelen zijn, van wat zij precies doen en wanneer zij dat gaan doen, en van de wijze waarop zij met elkaar communiceren. Vaak kan dat beeld echter pas vervolledigd worden nadat het kwaad al is geschied. Als wij georganiseerde criminele organisaties daadwerkelijk willen ontmantelen, moeten wij inlichtingen en informatie kunnen analyseren, zodat wij ons op de aanpak van de gevaarlijkste criminelen kunnen richten. Die noodzaak komt echter niet altijd tot uiting in de regels die wij voor de politie hanteren. Dit is overigens geen steriel debat over beginselen. Het gaat ook over praktische maatregelen om de criminaliteit en onze tegenstanders te bestrijden. Daarom heeft het Britse voorzitterschap, op basis van de in het Programma van Den Haag geformuleerde voorstellen, vraagstukken op de agenda gezet als het bewaren van telecommunicatiegegevens, het ontwikkelen van een tweede generatie van het Schengeninformatiesysteem en de invoering van een nieuw visuminformatiesysteem. Daarom zijn wij van mening dat op alle visa, paspoorten en identiteitskaarten - en ik zou zelfs zeggen: op alle rijbewijzen - internationaal consequente en coherente biometrische gegevens vermeld moeten worden. Daarom zullen wij ons tot het uiterste moeten inspannen om in samenwerking met onze internationale partners, met inbegrip van de Verenigde Staten, tot de best mogelijke maatregelen te komen voor een consequent internationaal gebruik van passagiersgegevens. Het zijn allemaal belangrijke en complexe maatregelen, die alleen maar verwezenlijkt kunnen worden op basis van internationale overeenkomsten, met name binnen de Europese Unie en tussen de Europese Unie en haar partners overal ter wereld. Voor al die maatregelen zijn zakelijke discussies en praktische afspraken onontbeerlijk. Het voorzitterschap beseft dat de voorstanders van deze nieuwe voorstellen, zoals de Britse regering, bij de behandeling daarvan tot taak hebben duidelijk te maken dat dergelijke maatregelen inderdaad praktische voordelen bieden tegen criminaliteit. Ik ben er zelf van overtuigd dat die voordelen er zijn. Dat is dan ook de reden dat ik vandaag de belofte nakom die ik tijdens de bijeenkomst van de Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken in juli heb gedaan en een toelichting publiceer op een aantal van deze maatregelen, met name met betrekking tot het bewaren van telecommunicatiegegevens. Ik hoop dat het Parlement onze argumenten zorgvuldig zal bestuderen. Mijn collega’s van de Raad Justitie en Binnenlandse Zaken zullen zich tijdens de informele bijeenkomst van de Raad later deze week in Newcastle intensief met deze kwesties bezighouden. Aangezien wij al deze kwesties als een geheel beschouwen, is het van cruciaal belang daarbij in gedachten te houden dat wij thans over veel, zwaar bevochten rechten beschikken, zoals het recht op privacy, het eigendomsrecht, het recht op vrijheid van spreken, het recht op reizen en het recht op leven. Deze rechten liggen onder vuur door de activiteiten van criminelen en terroristen. Wij hebben de plicht en de verantwoordelijkheid om deze rechten in het belang van onze burgers via praktische maatregelen te beschermen. Bij het zoeken naar de manier waarop dat het beste kan gebeuren, zullen rechten altijd en onvermijdelijk tegen elkaar afgewogen moeten worden. Het is altijd zeer belangrijk dat de maatregelen in een juiste verhouding tot elkaar staan, en dat er sprake is van een effectieve bescherming tegen misbruik. Naar mijn idee voldoen onze voorstellen aan deze eisen. Staat u mij toe om, bij wijze van voorbeeld, slechts nader in te gaan op het vraagstuk van het bewaren van telecommunicatiegegevens. Deze mogelijkheid is van onschatbare waarde gebleken bij het lopende onderzoek naar de aanslagen in Londen. In veel gevallen zijn die telecommunicatiegegevens in het Verenigd Koninkrijk van essentieel belang geweest bij het oplossen van misdaden, vaak maanden of jaren nadat deze gepleegd waren. Service providers op communicatiegebied bewaren nu al veel informatie voor zakelijke doeleinden, maar vanwege de wettelijk voorschriften inzake de bescherming van persoonsgegevens zijn ze in een aantal landen verplicht om gegevens te wissen die niet voor zakelijke doeleinden bestemd zijn. Dat betekent dat het opsporen van een moordenaar, of het voorkomen van terroristische aanslagen, afhankelijk kan zijn van het mobiele telefoonbedrijf dat door het slachtoffer, de verdachte of de getuige wordt of werd gebruikt, of van de betrokken lidstaat van de Europese Unie. Sommige mensen beweren dat het een inbreuk op de privacy is als telecommunicatiebedrijven verplicht worden om gegevens te bewaren die zij voor de facturering gebruiken, of zijn van mening dat bedrijven hierdoor op veel te hoge kosten worden gejaagd. In het Verenigd Koninkrijk hebben wij echter in samenwerking met een grote service provider met succes een systeem geïmplementeerd waarin essentiële gegevens voor een periode van maximaal twaalf maanden bewaard worden, terwijl de kosten van dat systeem slechts 1,2 miljoen euro bedragen. Vergeleken met de gemiddelde kosten van meer dan een 0,5 miljoen euro voor het forensisch onderzoek in één enkele moordzaak, is dat een acceptabele kostenpost voor de overheid. Anderen zijn van mening dat wij om teveel gegevens vragen, en dat het bijvoorbeeld niet verplicht zou moeten zijn om gegevens over onbeantwoorde telefoongesprekken te bewaren. In veel gevallen gaat het echter om gegevens die toch al door bedrijven verzameld worden voor eigen gebruik. Wij willen alleen maar dat die gegevens bewaard worden en dat zij uit hoofde van de nationale wetgeving beschikbaar kunnen worden gesteld aan opsporingsinstanties. Men maakt zich misschien meer algemeen bezorgd over het feit dat het voorstel een onnodige inbreuk op de privacy zou vormen, of dat de gevolgen daarvan onevenredig groot zouden zijn. Daar ben ik het niet mee eens, omdat in veel gevallen aan de roep van slachtoffers om gerechtigheid alleen maar voldaan kon worden dankzij die opgeslagen telecommunicatiegegevens. In het document dat ik heb verspreid, staan daarvan een aantal voorbeelden. Zo kunnen onze wetshandhavingsdiensten op basis van de volgende generatie van het Schengeninformatiesysteem informatie uitwisselen over personen van wie opsporing is verzocht of aan wie toegang tot de EU moet worden ontzegd, en over gestolen documenten en andere voorwerpen. Dit is een essentieel instrument om onze collectieve veiligheid te beschermen en onze rechten te waarborgen. Zonder dat nieuwe systeem is het voor de nieuwe lidstaten ook niet mogelijk om hun grenzen met andere Schengenlanden af te schaffen. De Raad en het Europees Parlement zullen de komende maanden overeenstemming moeten bereiken over een juridisch kader voor het systeem. Naar mijn idee moet dit op korte termijn gebeuren, zodat het systeem begin 2007 operationeel kan worden. Wij zullen er echter wel allemaal voor moeten waken dat er een goed evenwicht wordt gecreëerd tussen onze collectieve veiligheid en onze grondrechten. Daarbij moeten wij er zeker van kunnen zijn dat de vraag of het Schengeninformatiesysteem als controlesysteem moet fungeren, of dat het op een effectievere wijze, als een instrument voor wetshandhaving, zou kunnen worden gebruikt, grondig is onderzocht. Bij onze overwegingen moeten wij zowel rekening houden met de mate waarin de burgerlijke vrijheden worden aangetast als de mate waarin de veiligheid wordt vergroot. Alleen op die manier kunnen wij ervoor zorgen dat de wijzigingen die wij doorvoeren, proportioneel en redelijk zijn. Dit geldt eveneens voor het visuminformatiesysteem. Bij dit systeem moeten wij waarborgen dat mensen met een legitiem reisdoel hun bestemming ongehinderd kunnen bereiken, terwijl degenen die misbruik willen maken van onze vrijheden, worden afgeschrikt. Mensen maken steeds meer gebruik van verschillende identiteiten om hun handel en wandel te verbergen. Biometrische gegevens vormen dan ook het beste hulpmiddel om iemands identiteit vast te stellen. Een uitgebreide databank van visumaanvragen, waarin de biometrische gegevens van elke aanvrager zijn opgenomen, maakt het voor bonafide reizigers eenvoudiger om hun identiteit aan te tonen, waardoor hun bewegingsvrijheid wordt vergroot. Regeringen krijgen door dit systeem een duidelijk beeld van wie de Europese Unie in- en uitgaat, met de geruststellende gedachte dat zij de desbetreffende informatie op rechtmatige wijze verzamelen. Als mensen hun identiteitsbewijzen vernietigen, of als zij langer dan toegestaan in een bepaald land verblijven, kunnen wij dankzij die biometrische gegevens toch de identiteit en herkomst van die mensen vaststellen. Met het oog op de vaststelling van een verordening betreffende het visuminformatiesysteem zullen de Raad en het Europees Parlement nauw moeten samenwerken om hieromtrent overeenstemming te bereiken. Het is de bedoeling van de Raad dat dit systeem vanaf begin 2006 operationeel is in de consulaten. Gezien de aanzienlijke voorbereidingstijd die nodig is om de consulaten van de benodigde apparatuur te voorzien en medewerkers met het systeem vertrouwd te maken, is het dringend noodzakelijk dat deze verordening zo snel mogelijk wordt aangenomen. Alle voorbeelden hebben betrekking op praktische maatregelen die de veiligheid kunnen verbeteren en die tevens een illustratie vormen van de concrete voordelen van een goede samenwerking. Deze maatregelen zullen ook altijd een betere uitwisseling van informatie tot gevolg hebben. Zij zullen echter niet leiden tot grootschalige controle van onze burgers of tot een onnodige inbreuk op hun privacy, zoals door sommige mensen wordt beweerd. Ik begrijp echter wel dat er bezorgdheid bestaat over het mogelijke misbruik van gegevens of over een verkeerde identificatie van mensen in sommige gevallen. Daarom moeten wij ervoor zorgen dat er in alle gevallen een duidelijke rechtsgrondslag aanwezig is voor de uitwisseling van informatie en dat er in die rechtsgrondslag adequate waarborgen zijn ingebouwd tegen het misbruik van gegevens. De voorstellen die ik hier heb toegelicht vormen een enorme agenda voor ons voorzitterschap, maar wij zullen ons hiervoor tot het uiterste inspannen. Namens de regering van het Verenigd Koninkrijk moet ik er echter ook op wijzen dat het volgens ons noodzakelijk is zorgvuldig na te gaan hoe de rechtsbeginselen in verband met de toepassing van het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens zich ontwikkelen. Dit Verdrag, dat meer dan vijftig jaar geleden in een heel ander internationaal klimaat tot stand kwam, heeft in heel Europa tot een aanzienlijke verbetering van de mensenrechten geleid. De successen van dat Verdrag moeten gekoesterd en verder ontwikkeld worden en mogen niet ondermijnd worden. Ik ben echter van mening dat het bij het verbeteren van die mensenrechten echt noodzakelijk is een evenwicht te creëren tussen de uiterst belangrijke individuele rechten enerzijds en het collectieve recht op veiligheid en bescherming tegen terroristisch geweld anderzijds. Bij ons streven naar verbetering van de mensenrechten zouden wij allemaal een waarheid moeten onderschrijven, namelijk dat er naast een recht op bescherming tegen marteling en mishandeling ook een recht bestaat op bescherming tegen dood en verderf door blinde terroristische aanslagen waarvan de daders, aanstichters of ondersteuners soms burgers van landen buiten de Europese Unie zijn. Het is moeilijk om het juiste evenwicht op dit gebied te vinden. Daarvoor is het noodzakelijk dat wij, politici, ons afvragen waar volgens onze burgers - die ons allen per slot van rekening hebben gekozen - de lijn moet worden getrokken. Naar mijn idee verwachten onze burgers van ons dat wij niet alleen hun persoonlijke rechten beschermen, maar ook de democratische waarden, zoals de hoogst mogelijke zekerheid en veiligheid die onze wet- en regelgeving hen kan bieden. Mijn regering is van mening dat het huidige evenwicht niet berekend is op de situatie waar wij thans mee geconfronteerd zijn. Wij verkeren namelijk in een heel andere situatie dan indertijd de grondleggers van het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens. Dat evenwicht moet dan ook, uitgaande van de context, zorgvuldig geëvalueerd worden. Ik ben voornemens om met mijn collega’s in de Raad Justitie en Algemene Zaken te bespreken op welke manier wij deze kwesties, met inachtneming van onze internationale verplichtingen, het beste kunnen aanpakken. Ik ben er vast van overtuigd dat de mensen op dit continent de zekerheid willen hebben dat het rechtskader voor de bescherming van de mensenrechten gebruikt wordt om de rechten van al onze burgers op een evenwichtige en weloverwogen wijze te beschermen. Het is onze plicht om hier een open discussie over te voeren. Tot slot geloof ik dat de “nee”-stemmen tegen de grondwet als een wekker moet fungeren voor degenen die in het Europese project geloven en de verwezenlijking ervan ondersteunen. Zij moeten zich nu echter wel richten op de zaken die van wezenlijk belang zijn. Het recht op vrijheid en veiligheid is van fundamenteel belang voor alle burgers. Wij kunnen nu laten zien dat Europa praktische voordelen voor onze burgers kan en zal hebben. Wij hebben als Europese Unie de verantwoordelijkheid om die uitdaging aan te gaan. Wij kunnen onze burgers op dit gebied niet in de steek laten. Franco Frattini, - Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, ik wil in de eerste plaats het Europees Parlement bedanken voor deze belangrijke gelegenheid, die ik zal benutten om op persoonlijke titel en namens de Commissie, zoals ik al eerder heb gedaan, mijn deelneming te betuigen met al degenen op deze wereld die hebben geleden en lijden onder de gevolgen van terroristische aanslagen. Daarnaast wil ik, als u mij toestaat, ook Charles Clarke gelukwensen met zijn inzet voor de maatregelen die in een vreselijke en gecompliceerde situatie zijn genomen, met wat de Engelsen in juli hebben gedaan en zij uitdrukken met een woord dat mij heel erg bevalt, namelijk . Onze Europese Unie - de burgers, de instellingen en de lidstaten van de Europese Unie - alleen onze Unie kan het verschil uitmaken in een slag die niemand, geen enkele staat, hoe sterk, trots en goed voorbereid ook, ook maar bij benadering in zijn eentje kan winnen. Alleen hier en alleen samen kunnen we, nu en in de toekomst, succes boeken tegen de vijanden van onze democratie, kunnen we concreet onze solidariteit tonen, onze nabijheid bij alle slachtoffers van terrorisme, uit Europa, de Verenigde Staten, het Midden-Oosten, al die Arabische landen die meer dan eens door terroristische aanslagen zijn getroffen. Het is onze taak en onze verplichting, een verplichting die wij tegenover de burgers van de vijfentwintig lidstaten op ons moeten nemen, om bij de bestrijding van terrorisme een samenhangende strategie te bevorderen, een strategie waaraan naar mijn mening drie grote richtsnoeren ten grondslag kunnen en moeten liggen: preventie, bescherming en reactie. Europa kan en mag daarbij niet ontbreken, want tegenover een dreiging die serieus is en zal blijven, tegenover de uitdagingen die het terrorisme ons lanceert na New York, Madrid, Londen en na de talloze aanslagen op het hart van bevriende en nabije Arabische landen, heeft Europa nu de gelegenheid de verwachtingen waar te maken die zijn burgers al heel lang koesteren, zowel verstandelijk als gevoelsmatig. Ons wordt gevraagd een gezaghebbende rol te spelen en hoofdrolspelers te zijn op het internationale politieke toneel, in een uitdaging die helaas lang lijkt te gaan duren, maar beslissend zal zijn voor het voortbestaan van onze democratie. Naar mijn mening is in de eerste plaats een politiek antwoord nodig, niet een serie speciale wetten en noodwetten; er is een visie op de toekomst nodig waarin Europa tegelijkertijd een gebied van veiligheid en van rechten is. Dit eerste antwoord heet mijns inziens preventie, vóór alles preventie gericht op het politieke plan van een internationaal terroristisch netwerk dat de kernwaarden van Europa en van de democratie aanvalt en loochent, dat de grondrechten van de burgers, die een pijler zijn van het bouwwerk van de Europese Unie, aanvalt. We moeten de diepe wortels van gewelddadige radicalisering en rekrutering van terroristen blootleggen. Dat willen en moeten we doen door middel van een open dialoog met de gemeenschappen, zowel religieus als seculier, en natuurlijk met de landen van de Arabisch-islamitische wereld, om gemeenschappelijke waarden naar boven te halen, een waarachtig universeel burgerschap waartoe we allen geroepen zijn. Het gaat om een burgerschap waarvan wij Europeanen de trotse, maar ook waakzame hoeders zijn, want het is gebaseerd op het recht op leven, op het recht op volledige eerbiediging van de menselijke waardigheid, op de gelijkheid van alle mannen en vrouwen op aarde. Deze waarden zullen en moeten een politiek antwoord krijgen. Daarom zullen wij, als Commissie, een bijdrage leveren aan de discussie. Binnenkort, op 21 september, zullen we een mededeling aan het Parlement en de Raad publiceren over gewelddadige radicalisering en rekrutering van terroristen. Vervolgens moeten we internationaal gecoördineerde acties opzetten: Europa samen met de spelers op het internationale toneel, de Verenigde Staten, de landen van de Arabische wereld, samen met iedereen die vecht omdat ze, net als wij, slachtoffer van terrorisme zijn. Mijns inziens moeten we dat doen door de financieringskanalen en -stromen te bestrijden en uit te roeien waardoor terrorisme en terroristische organisaties worden gevoed. De tweede actielijn is bescherming. We werken eraan dat burgers daadwerkelijk kunnen profiteren van een fundamenteel grondrecht, namelijk het recht om veilig te leven, het recht om in het dagelijks leven niet bang te hoeven zijn. Voor het einde van dit jaar zullen we een Europees programma presenteren om de bescherming van kritieke infrastructuur te verbeteren. Het wordt een gecompliceerd project. Er zal veel onderzoek naar veiligheidstechnologie nodig zijn, en daarom proberen we een uitvoerige dialoog tussen de publieke en particuliere sector op gang te brengen, want het is evident dat beide sectoren deel moeten hebben aan een actie die beoogt te garanderen dat de infrastructuren voor het dagelijks leven van de burgers veiliger worden dan ze nu zijn. Daarnaast moeten we een daadwerkelijke reactiecapaciteit opzetten en doeltreffende samenwerking tussen de onderzoeksautoriteiten en de inlichtingendiensten bevorderen, een werkelijk Europees netwerk in het leven proberen te roepen dat zich richt op de ontwikkeling van het beschikbaarheidsbeginsel, een beslissende factor om de uitwisseling op gang te houden van informatie die soms van vitaal belang is om een terroristische aanslag te voorkomen. Dat is één van de vele, mijns inziens belangrijke etappes op weg naar het wederzijds vertrouwen tussen de lidstaten waaraan we werken. Het Europees arrestatiebevel is goedgekeurd en zoals in juli is gebleken, is dat een succes. Het volgende agendapunt is het Europees mandaat voor het vergaren van bewijsmiddelen, een ander belangrijk instrument om het wederzijds vertrouwen tussen de autoriteiten van de lidstaten te vergroten. Juist op het vlak van wederzijds vertrouwen testen we momenteel een operationele samenwerkingscapaciteit die niet afhangt van wetgeving, maar van de bereidheid van de autoriteiten van de lidstaten, van de politieke bereidheid om samen te werken, in de eerste plaats bij de lidstaten. Waar mogelijk streven we naar minder regels en meer operationele samenwerkingsacties. We zijn nooit moe geworden te herhalen - en ik heb dat meerdere malen in dit Parlement gedaan - dat we bij het nadenken over en werken aan veiligheid een sterk en concreet evenwicht moeten vinden tussen de behoeften van de onderzoeksautoriteiten, en het recht om ernstige misdrijven te onderzoeken en te bestrijden enerzijds en andere grondrechten anderzijds. Ik zal u meteen uitleggen waarom ik “andere rechten” heb gezegd: ik denk namelijk dat het recht op veiligheid en dus het recht op leven, het recht van ons allemaal om op straat te lopen in onze steden zonder bang te hoeven zijn, een pijler is waarop onze grondrechten rusten, één van de elementen die in een afgewogen strategie van bescherming, preventie en garanties nooit mogen ontbreken. Kortom, we moeten onderzoeksactiviteiten en bescherming van het recht van ons allemaal op vertrouwelijkheid, , tegen elkaar afwegen. Dit is een essentieel punt waarmee we natuurlijk rekening zullen houden bij de indiening van onze voorstellen. We zullen een voorstel indienen voor een richtlijn inzake het bewaren van telefoon- en internetgegevens, en in oktober dienen we een voorstel in dat politiek gezien misschien van nog meer betekenis is: het eerste samenhangende voorstel voor gegevensbescherming in de zogenaamde derde pijler, dat wil zeggen op het gebied van politiële en justitiële samenwerking. Met dit laatste voorstel zou voor de eerste keer in Europa een werkelijk Europees institutioneel kader tot stand worden gebracht om de vertrouwelijkheid van het privé-leven van de burgers te garanderen. Zoals u weet, is dat er nog niet. We zullen spreken over de inhoud van de voorstellen om persoonsgegevens te bewaren. Onder de garanties zal er in de eerste plaats een duidelijke garantie zijn dat de gegevens alleen voor een bepaalde periode na hun vergaring kunnen worden gebruikt, uitsluitend voor welomschreven doelstellingen en alleen onder de controle en het toezicht van vrije en onafhankelijke autoriteiten, in de eerste plaats de justitiële onderzoeksautoriteiten. We hoeven er maar aan te denken dat er op dit punt vijfentwintig verschillende rechtsstelsels in Europa zijn. Er zijn lidstaten die de gegevens tot een paar jaar bewaren, andere die de gegevens niet ter beschikking stellen voor onderzoek omdat ze die meteen vernietigen, en er zijn zelfs gevallen - zoals minister Clarke heeft gezegd - waarin het ene bedrijf de gegevens inzake telefoonverkeer van zijn klanten opslaat en het andere bedrijf niet. Wij moeten dus wel beseffen dat alleen de harmonisatie van een Europees kader ons sterker kan maken in deze uiterst gevoelige sector. We moeten ons ervan bewust zijn dat we verwikkeld zijn in een wedloop tegen de tijd; veiligheid wacht niet op ons en we kunnen het ons niet veroorloven tijd te geven aan hen die ons anoniem willen treffen. Er is begrip nodig, maar ook vastberadenheid. De Europese instellingen, ons Europa na de crisis van het referendum, is opnieuw een slag toegebracht, een aanslag op het hart van onze steden. We begrijpen heel goed hoe belangrijk ons antwoord nu is, hoe zwaar een doeltreffend en evenwichtig antwoord weegt voor de toekomst van de idee van Europa en vooral voor onze burgers. Daarom ben ik het ermee eens dat we dringend een beslissing moeten nemen, zoals ook minister Clarke zei, maar ik acht het ook essentieel dat het Parlement een voortrekkersrol gaat spelen in deze zaak en dat het nu meer dan ooit ten volle wordt betrokken bij een institutioneel proces waarin dialoog mogelijk is en verantwoordelijkheden zoveel mogelijk worden gedeeld, in de eerste plaats door middel van initiatieven die stroken met het Verdrag. Tot slot moeten we allen blijk geven van onze gemeenschappelijke goede wil: Europa en zijn instellingen - dit Parlement, de Raad en de Commissie. Het gaat niet alleen om ons gemeenschappelijke lot; we moeten Europa ook een hoofdrol gunnen in de politiek, dat wil zeggen, we moeten een antwoord geven aan onze burgers. Hans-Gert Poettering, . - Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, mijnheer de commissaris, dames en heren, met de afschuwelijke terreuraanslagen van 7 juli in Londen moesten we opnieuw een aanval incasseren op onze westerse beschaving en onze gemeenschappelijke idealen van democratie, mensenrechten, vrijheid en vrede. Namens de Fractie van de Europese Volkspartij (Christen-democraten) en Europese Democraten wil ik aan het Britse voorzitterschap ons medeleven met de slachtoffers en onze oprechte solidariteit overbrengen. Toen ons het nieuws bereikte, waren we juist bijeen in de Conferentie van voorzitters, en we waren diep onder de indruk van de knappe combinatie van vastberadenheid en kalmte waarmee de mensen in Londen reageerden en het normale leven weer wisten op te pakken. Door die houding krijgt het terrorisme geen kans onze westerse beschaving te vernietigen. Daarom alle respect voor de mensen in Londen! De terreuraanslagen in Londen zijn de laatste in een reeks verschrikkelijke gebeurtenissen: de aanslagen van New York en Washington, van Bali, Casablanca en Istanbul, van Madrid op 11 maart 2004, van Beslan een jaar geleden, enzovoort. Met de discussie van vandaag moeten we absoluut duidelijk maken dat we de strijd tegen het terrorisme onverminderd en met grote vastberadenheid in woord en daad zullen voortzetten. Het Europees Parlement, de Commissie en de lidstaten hebben in de afgelopen tijd vooruitgang geboekt in de gemeenschappelijke strijd tegen het terrorisme. Probleem is echter dat veel maatregelen niet op de juiste wijze in nationale wetgeving zijn omgezet of door sommige lidstaten niet binnen de gestelde termijn worden toegepast. Daarom roep ik de Commissie en het Raadsvoorzitterschap op alles in het werk te stellen om de situatie te verbeteren. Het Europees Parlement heeft al in 2001 aangegeven wat de rol van de Europese Unie in de strijd tegen het terrorisme moet zijn. De heer Watson, de toenmalige voorzitter van de verantwoordelijke parlementaire commissie, was de rapporteur en stelde in 2002 ook de verslagen op over respectievelijk het Europees arrestatiebevel en de gemeenschappelijke definitie van terrorisme. Nog maar enkele weken geleden, op 7 juni 2005, hebben we een zeer omvangrijk pakket aangenomen, bestaande uit acht verslagen over terrorismebestrijding. Zoals ook in de toespraken van de fungerend voorzitter van de Raad en de commissaris tot uiting kwam, weten we dat Europa de strijd tegen het terrorisme zowel intern als extern slechts gemeenschappelijk kan voeren. Dat betekent uiteraard dat de lidstaten intensief moeten samenwerken, maar er zijn vooral initiatieven nodig van de Europese communautaire instellingen. De strijd tegen het terrorisme is in de eerste plaats een politiek-ideologische strijd. Terrorisme heeft immers tot doel onze vrije samenleving te vernietigen en is daarom onverenigbaar met de democratie. De verdediging van de democratie tegen de aanvallen van het terrorisme vereist de inzet van alle instrumenten die de rechtsstaat biedt, niet meer en niet minder. De strijd tegen het terrorisme - daarvan ben ik ten diepste overtuigd - kan alleen succes hebben wanneer we die voeren volgens de beginselen van onze democratie en rechtsstaat en van het internationaal recht. In de strijd tegen het terrorisme mogen er daarom geen gebieden zijn die zich aan het recht onttrekken. Dat betekent echter ook dat we het nu als onze gemeenschappelijke taak moeten beschouwen om overal waar dat mogelijk is de veiligheid van de burgers te garanderen. Door het proces van Europese eenwording is de Europese Unie erin geslaagd de mensen na de Tweede Wereldoorlog welvaart te brengen. Een van de belangrijkste taken van de Europese Unie is nu de mensen door gemeenschappelijk optreden meer veiligheid te bieden. Hoe meer wij - het Britse voorzitterschap, de Commissie, wij allemaal samen - erin slagen de veiligheid van de burgers tegenover terrorisme en criminaliteit te waarborgen, des te eerder zal de Europese Unie ook weer worden geaccepteerd. Ik doe daarom een beroep op ons allemaal om gemeenschappelijk actie te ondernemen. Over de islam zou ik het volgende willen zeggen: het terrorisme is bij degenen die terreur propageren en uitoefenen, vaak religieus gemotiveerd. Deze motivatie is een pervertering van de islam. Ik ben in de afgelopen jaren in zo’n twintig islamitische landen geweest. De meeste mensen daar en ook de regeringen willen vrede en geen . Laten we daarom nooit de fout maken het terrorisme van moslimfundamentalisten te vereenzelvigen met de hele islam, maar laten we vreedzaam en vriendschappelijk met de islamitische landen samenwerken. Op ons rust nu de gemeenschappelijke taak iets concreets te doen. De heer Mayor Oreja, onze coördinator mevrouw Klamt en de heer Kirkhope zullen daar in detail op ingaan. Het is nu van belang het niet bij woorden te laten, maar door gezamenlijk optreden van Parlement, Commissie en Raad te doen wat noodzakelijk is. Daarbij moeten we duidelijk maken dat we met iedereen die een vreedzame discussie wil, de dialoog willen aangaan. We binden echter de strijd aan met degenen die de vrede niet willen. Aan onze vastberadenheid mag niet worden getwijfeld en daarom wens ik u, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, de Commissie en ons allemaal succes bij de bestrijding van het terrorisme. Martin Schulz, . - Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, voor wie naar de toespraken van de heer Clarke en commissaris Frattini heeft geluisterd, is het alsof de tijd tien jaar is teruggezet. We hebben hier tien jaar geleden dezelfde discussies gevoerd. Natuurlijk hebt u gelijk, mijnheer Clarke. Natuurlijk is het zo dat de burgers de bestrijding van terrorisme en criminaliteit en van mensen- en drugshandel bij uitstek als een taak van de Europese Unie zien. Iedere Eurobarometer-enquête wijst uit wat de EU moet doen: vóór alles een effectieve bestrijding van de criminaliteit, bescherming tegen terroristische dreigingen en het tegengaan van mensenhandel. Daarover zegt u terecht, mijnheer Clarke, dat wij intensiever moeten samenwerken. Ik citeer u: “In onze gemondialiseerde wereld kan geen enkel land deze problemen alleen oplossen.” Heel juist! Daarom moet er meer samenwerking komen op basis van wederzijds vertrouwen. Luisteren we echter naar commissaris Frattini, dan horen we dat juist het wederzijds vertrouwen ontbreekt en dat de lidstaten, als ze samenwerken, elkaar niet vertrouwen omdat ze 25 verschillende rechtssystemen hebben: het ene land bewaart de gegevens vijf jaar, terwijl het andere land de gegevens onmiddellijk wist. Een constante factor in die tien jaar is dat de verantwoordelijke Europese commissaris verklaart dat de Europese instellingen meer bevoegdheden moeten hebben. Alle regeringen - waaronder de uwe - zeggen echter dat alles gewoon in de derde pijler moet blijven. Zolang we deze tegenstrijdigheid niet opheffen, kunnen we hier gratuite debatten voeren, maar die leiden niet tot meer efficiëntie. Laten we dat als Parlement de beide instellingen, de Raad en de Commissie, duidelijk voorhouden: beide partijen moeten in beweging komen. De tijd dringt. De burgers verwachten van ons dat we de strijd aanbinden tegen terrorisme en criminaliteit. De referenda hebben ons, zoals u hebt gezegd, mijnheer Clarke, heel duidelijk wakker geschud. Ze willen dat we daarbij het volgende serieus nemen: er bestaat een Europese identiteit die de basis zou kunnen zijn voor een gemeenschappelijk, effectief Europees beleid. De aanslagen in Londen werden door niemand in Duitsland, Italië, Luxemburg, Portugal of Finland als aanslagen op Londen gezien, maar als aanslagen op ons allemaal, op iedere Europese burger afzonderlijk. Als ik nauwkeurig kijk naar de politieke ontwikkelingen, dan zie ik dat er een waardesysteem is dat voor alle Europese burgers belangrijk is en waarvoor ze gezamenlijk willen opkomen. Met andere woorden: het is allang zo dat de Europese Unie gebaseerd is op gemeenschappelijke waarden. Men kan de verdediging van die waarden daarom heel goed aan de Unie toevertrouwen. Dit is in tweeërlei opzicht belangrijk. Aan de ene kant gaat het erom - en daarbij sta ik voor honderd procent achter de heer Clarke - dat we niet te preuts moeten zijn. Ik druk me met opzet informeel uit. Terroristen of criminelen die onze waarden bedreigen, hebben geen scrupules. Ze hebben geen respect voor fundamentele burgerrechten. Dan moeten we hen ook in dezelfde duidelijke taal antwoorden. Wie geweld gebruikt, terreur uitoefent of crimineel is, moet hard door de instanties voor openbare orde en veiligheid worden aangepakt. Een andere weg is niet mogelijk. Een maatstaf voor de kracht van een democratie is echter ook in hoeverre ze in staat is hard op te treden en tegelijkertijd de fundamentele burgerrechten voor haar eerlijke en fatsoenlijke burgers te garanderen. Het proportionaliteitsbeginsel dat u noemde, is de oplossing voor dit probleem. Onverbiddelijkheid aan de ene kant, maar het waarborgen van fundamentele burgerrechten aan de andere kant. Dat moeten we zien te realiseren, maar dat lukt ons alleen wanneer Europese en nationale instellingen op basis van vertrouwen met elkaar samenwerken. Mijn laatste opmerking gaat over de vraag hoe we met fundamentalisten omgaan. In de open samenlevingen van Europa mag geen plaats zijn voor fundamentalisme van welke aard ook. Met betrekking tot het islamitisch fundamentalisme kan ik alleen zeggen dat het geen enkele christelijke samenleving zal lukken moslimfundamentalisten te isoleren. Dat is in de eerste plaats een taak voor de gematigde, naar democratie neigende islamitische samenlevingen. Daarbij denk ik vooral aan Turkije, waar een islamitische regering op dit moment bezig is om ons westerse waardesysteem te verankeren. De aanslagen in Istanbul, waarnaar u verwees, mijnheer Poettering, waren tegen die regering gericht. Daarom moeten we deze regeringen - met name die van Turkije - en deze samenleving de weg naar Europa niet versperren. Als het namelijk lukt onze waarden in een islamitische samenleving te verankeren, dan weerlegt dat de stelling van moslimfundamentalisten dat zoiets is uitgesloten. Ook dat is onderdeel van de actieve strijd tegen het terrorisme. Graham Watson, Mijnheer de Voorzitter, geen enkel beschaafd persoon kan de nietsontziende barbaarse aanslag goedpraten die op de ochtend van 7 juli in Londen het leven van 52 onschuldige burgers kostte, in een stad die de dag daarvoor nog een ode had gebracht aan de pluraliteit, diversiteit en tolerantie, waarvan het Internationaal Olympisch Comité diep onder de indruk was en waardoor er mede voor werd gezorgd dat Londen de Olympische Spelen in 2012 toegewezen kreeg. Na de terroristische aanslagen in Istanbul en Madrid kan niemand meer ontkennen dat terreurbestrijding voor het hedendaagse Europa een grote uitdaging vormt. Mijn fractie verwelkomt de vastberadenheid waarmee het Britse voorzitterschap en de Commissie het beleid voor meer veiligheid in de Europese Unie willen verbeteren. Wij hechten er echter groot belang aan dat er een weloverwogen en proportioneel beleid wordt ontwikkeld en daarbij de waarden worden geëerbiedigd. Wij zijn het niet eens met de uitspraak van het fungerend voorzitterschap in Londen dat de mensenrechten van slachtoffers belangrijker zijn dan de mensenrechten van terroristen. Mensenrechten zijn ondeelbaar; vrijheid en veiligheid zijn geen alternatieven, maar gaan hand in hand met de mensenrechten. Het ene vormt een voorwaarde voor het andere. Om de waarschuwing van Thomas Paine te citeren: Het publiek zal dit niet graag horen, maar mensen die van terrorisme worden verdacht, hebben ook rechten. Zij hebben recht op een eerlijk proces. Zij hebben het recht om verhoord te worden door de politie in plaats van gemarteld. Zij hebben recht op rechtsbijstand en op een advocaat tijdens het proces. En indien zij veroordeeld worden, hebben zij het recht om hun straf in een Europese gevangenis uit te zitten. Er zou ook geen uitzondering gemaakt mogen worden voor burgers van buiten de EU. Er is sprake van een zorgwekkende tendens in de lidstaten om mensen die als een bedreiging van de openbare orde, de nationale veiligheid of de rechtsstaat worden gezien, te deporteren naar landen waar zij aan martelingen of nog erger blootgesteld kunnen worden. Het is zeer zorgwekkend wanneer de instrumenten die rechtvaardigheid en openbare orde moeten waarborgen, zelf eigenlijk inbreuk maken op het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en op duidelijk gedefinieerde internationale normen. Het buitenspel zetten van deze waarden en de overstap naar een soort snelrecht doet in de woorden van advocate Cherrie Booth afbreuk aan ons recht om onszelf een beschaafde samenleving te noemen. Taalgebruik als “oorlog aan het terrorisme” leidt te gemakkelijk naar gerechtheid à la Wyatt Earp en “High Noon”, zoals geïllustreerd wordt door de tragische dood van de Braziliaan Jean Charles de Menezes als gevolg van het optreden van de Britse autoriteiten op 22 juli. Regeringen maken maar al te gretig gebruik van de mogelijkheden die de angstfactor hen biedt. In Italië hebben de strijdkrachten de bevoegdheid gekregen om mensen aan te houden en te fouilleren. In Duitsland zijn de politiesurveillances op openbare plekken opgevoerd. In Frankrijk wordt het openbaar vervoer met videocamera’s bewaakt. Deze maatregelen zijn ieder op zich wellicht nog te rechtvaardigen, maar in een klimaat vol angst en zonder democratisch toezicht en democratische controle vormen zij een voedingsbodem voor een gevoel van onveiligheid. Geen wonder dat de criminaliteit als gevolg van de haat ten opzichte van bepaalde geloofsovertuigingen in de hele Europese Unie is toegenomen en veel moslims het gevoel hebben dat zij gecriminaliseerd worden. Het zou degenen onder ons die in de jaren zestig van de vorige eeuw in een van de Europese landen teenagers waren - een generatie waarnaar soms ook wel eens wordt verwezen als “de generatie van de vrijheid” - bijzonder slecht staan als zij hun kinderen de rechtvaardigheidsnormen ontzeggen waar onze collega’s uit Midden-, Oost- en delen van Zuid-Europa zo moedig voor hebben gestreden. De ALDE-Fractie is het met het Britse voorzitterschap eens dat er snel en op zo groot mogelijke schaal maatregelen ter bestrijding van het terrorisme moeten worden genomen. Waarom zijn bijvoorbeeld zeven van de vierentwintig instrumenten die de Raad Justitie en Binnenlandse Zaken op 24 mei in overweging heeft genomen, nog niet in alle lidstaten ten uitvoer gelegd? Waarom wordt er nog steeds tijd door de ministers verspild aan zes ongeratificeerde EU-Verdragen, terwijl kaderbesluiten veel eenvoudiger ten uitvoer gelegd en gehandhaafd kunnen worden? Waarom hebben Europol en Eurojust nog niet de capaciteit gekregen om op dit vlak actie te ondernemen? Waarom krijgt de coördinator voor terrorismebestrijding van de EU niet de benodigde medewerking van de nationale regeringen? De Raad klaagt soms over de bezwaren die het Parlement maakt tegen de veiligheidsmaatregelen die de Raad wil invoeren. Het Europees Parlement zou echter veel eerder geneigd zijn om met urgente maatregelen in te stemmen als het het gevoel had dat de voorstellen van de Raad ook binnen het gebruikelijke democratische kader passen. Indien maatregelen voor het bewaren van gegevens bijvoorbeeld vergezeld zouden gaan van een kaderbesluit over gegevensbescherming, zou dat de begrijpelijke angst van veel collega’s, dat bepaalde rechten worden uitgehold, wegnemen. Daarnaast zou een grote nadruk op wetgeving in de eerste pijler, gekoppeld aan transparante beleidsvorming en gegarandeerde rechten, de morele onderbouwing van de Europese reactie op het terrorisme verbeteren. Een serieuze poging om inlichtingen op het gebied van criminaliteit uit te wisselen - en dat is misschien wel de grootste uitdaging - zou in dat geval ook op instemming en steun van dit Parlement kunnen rekenen. De kern van ons dilemma is dat de staat de grootste beschermer is van zowel onze veiligheid als onze vrijheid. Indien de Europese Unie bescherming tegen supranationale dreigingen wil bieden, zal zij ook de vrijheid op supranationaal niveau moeten waarborgen. Mijnheer de fungerend voorzitter, mijnheer de commissaris, als u bereid bent om samen met het Parlement aan een dergelijke dialoog deel te nemen, kunt u bij dit grote probleem van de terrorismebestrijding op de volledige steun van de ALDE-Fractie rekenen. Jean Lambert, Mijnheer de Voorzitter, een van de dingen die mij is opgevallen in de presentatie van de Raad is dat wij niet alleen spreken over terrorisme maar ook over georganiseerde criminaliteit. Dat is volgens mij van groot belang bij de maatregelen die thans op tafel liggen. Als het namelijk klopt dat de activiteiten van slechts een handvol mensen - en daar zijn wij het over eens - daadwerkelijk de burgerlijke vrijheden in de Europese Unie kunnen beïnvloeden en transformeren, is de strijd die wij altijd al aan terroristen toeschrijven, voor een deel al door hen gewonnen. Ik vind dit een zeer zorgwekkende factor. Mijn fractie sluit zich volledig bij de opmerking van de heer Watson aan dat mensenrechten universeel zijn. Zij zijn ondeelbaar, niet onderhandelbaar, en gelden ook niet slechts voor bepaalde groepen. Wij weten uit de ervaringen die wijzelf jaren geleden in het Verenigd Koninkrijk hebben opgedaan bij het bestrijden van de terroristische activiteiten van de IRA, dat aan bepaalde vermoedens vaak meer belang werd gehecht dan aan bewijsmateriaal en correct politiewerk. Dat is iets waar wij ons van bewust moeten zijn en wat wij niet uit het oog mogen verliezen. Ik begin mij overigens behoorlijk zorgen te maken als ik de minister hoor praten over de noodzaak om het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens opnieuw te evalueren. In het debat in het Verenigd Koninkrijk, en ook in andere landen, wordt al verwezen naar het “hinderlijke” artikel 3. Dat is het artikel dat gaat over onmenselijke en vernederende behandeling, en daar mag niet van worden afgeweken. In het Verenigd Koninkrijk wijken wij inmiddels al af van artikel 5. Ik ben het ermee eens dat wij op dat Europese Verdrag voort moeten bouwen, maar wij hoeven dat Verdrag niet te ontmantelen en zodanig te “nuanceren” dat het nu ook van toepassing is op degenen die wij op dit moment geen steun meer willen geven. Als wij namelijk naar de historie kijken van een aantal van deze terroristische groeperingen, blijkt dat zij in het verleden wel de steun genoten hebben van de regeringen van sommige van onze lidstaten. Wij moeten ook op onze hoede zijn dat bij onze burgers niet de indruk gaat ontstaan dat iedereen een potentiële terrorist of crimineel is. Wij hebben een sterk maatschappelijk middenveld nodig, zoals commissaris Frattini al zei, een maatschappelijk middenveld dat democratisch is en waarbij mensen het gevoel hebben dat zij meetellen en niet het idee krijgen dat zij uitgesloten worden vanwege hun ras of geloofsovertuiging.
{'language': 'nl'}