Ratingbureaus - Verslaggevings- en documentatieverplichtingen in geval van fusies en splitsingen - Toegang tot en uitoefening van het verzekerings- en het herverzekeringsbedrijf (herschikking) (debat) De Voorzitter Aan de orde is de gecombineerde behandeling van: het verslag van Jean-Paul Gauzès, namens de Commissie economische en monetaire zaken, over het voorstel voor een verordening van het Europees Parlement en de Raad over ratingbureaus - C6-0397/2008 -, het verslag van Renate Weber, namens de Commissie juridische zaken, over het voorstel voor een richtlijn van het Europees Parlement en de Raad tot wijziging van de Richtlijnen 77/91/EEG, 78/855/EEG en 82/891/EEG van de Raad en Richtlijn 2005/56/EG wat verslaggevings- en documentatieverplichtingen in geval van fusies en splitsingen betreft - C6-0330/2008 -, en het verslag van Peter Skinner, namens de Commissie economische en monetaire zaken, over het gewijzigde voorstel voor een richtlijn van het Europees Parlement en de Raad betreffende de toegang tot en uitoefening van het verzekerings- en het herverzekeringsbedrijf (herschikking) - C6-0231/2007 -. Jean-Paul Gauzès rapporteur. - (FR) Mevrouw de Voorzitter, mijnheer de commissaris, waarde collega's, het verslag over ratingbureaus dat aan mij werd toevertrouwd, was een bijzonder interessant karwei, en ik verheug me er vooral over dat we een akkoord hebben kunnen bereiken met de Raad en de Commissie, zodat dit verslag misschien in eerste lezing kan worden aangenomen. De analyse van de verschillende oorzaken van de financiële crisis had aangetoond hoe noodzakelijk en dringend het was om regelgeving uit te vaardigen met betrekking tot ratingbureaus. Het Parlement heeft het door de Commissie ingediende voorstel voor een verordening grondig bestudeerd en daarbij geprobeerd de Europese regelgeving voorbeeldig, efficiënt en pragmatisch te maken. De recente conclusies van de G20 hebben onze vastberadenheid nog verder versterkt. Het compromis dat door de Commissie, het voorzitterschap van de Raad en het Parlement is bereikt, sluit aan op de koers die het Parlement wil volgen bij de belangrijkste punten van deze verordening: het toepassingsgebied, de rating van derde landen en de voorkoming van belangenconflicten. Ik verheug me er echter vooral over dat met deze tekst de basis kon worden gelegd voor Europees toezicht in de geest van het verslag van de de Larosière-groep. Het Parlement stond er immers op dat het CEER de enige instantie zou worden waar bureaus zich kunnen inschrijven. We wisten dat het met de huidige wetgeving niet mogelijk was om veel meer te doen, maar we hebben zo voor de toekomst de basis van dit Europese toezicht gelegd. De komende maanden zal de Commissie een voorstel doen voor een wetgevingsinitiatief op basis waarvan de richtsnoeren van het verslag-de Larosière uitgevoerd kunnen worden, zodat er efficiënt en gecoördineerd Europees toezicht tot stand kan komen. In afwachting van het wetgevingsinitiatief van de Commissie zal de regelgeving tijdelijk onder de verantwoordelijkheid vallen van een door het CEER gecoördineerd college bestaande uit vertegenwoordigers van de bevoegde autoriteiten van de lidstaten. De bevoegde autoriteit in de vestigingsplaats van het bureau zal erop moeten toezien dat de besluiten het beoogde rechtsgevolg hebben. Ik wil vandaag graag aangeven hoezeer het Parlement de zeer constructieve en coöperatieve houding van het Tsjechisch voorzitterschap in de tweede onderhandelingsfase heeft gewaardeerd. Dankzij intelligent denkwerk hebben wij een aantal regels kunnen opstellen waarmee de noodzakelijke transparantie kan worden gewaarborgd en een einde kan worden gemaakt aan de moeilijkheden en knelpunten ten gevolge van het ontbreken van regelgeving voor ratingbureaus. Dit resultaat is dus zeer bevredigend, en daarom wordt morgen in het Parlement een alomvattend amendement ingediend met de tekst waarover de Commissie, het Parlement en het Tsjechisch voorzitterschap - dat wil zeggen de lidstaten - een akkoord hebben bereikt. Ik geloof dat het Europees Parlement, de Commissie en het voorzitterschap daarmee zullen hebben bewezen dat de Europese instellingen zeer alert hebben gereageerd op een crisis van ongekende omvang. Ik hoop dat de andere maatregelen in dit financiële pakket in dezelfde geest kunnen worden aangenomen, en dan bedoel ik vooral de herschikking van de richtlijn inzake het eigen vermogen van banken, oftewel de Basel II-richtlijn. Nu de Europeanen vragentekens zetten bij de efficiëntie van Europa, is het voor mij essentieel aan te kunnen tonen dat Europa opgewassen is tegen de crisis. Renate Weber rapporteur. - (RO) Mijns inziens is nu de tijd gekomen om alles in het werk te stellen om handelsvennootschappen in Europa in leven te houden en stimulansen te vinden voor succesvolle bedrijven opdat zij zoveel mogelijk banen kunnen scheppen. Juist in deze tijden van crisis is een dergelijk initiatief erg belangrijk. Ik juich het voorstel van de Commissie voor een richtlijn betreffende de vereenvoudiging van verslaggevingsprocedures bij fusies en splitsingen toe, omdat deze richtlijn tot doel heeft de administratieve kosten van Europese bedrijven tot 2012 met 25 procent terug te brengen en zo hun concurrentiekracht te vergroten. Het verslag dat we hebben opgesteld en waarover we morgen zullen stemmen, weerspiegelt de gedachtegang van de Commissie en staat in het teken van met name de volgende overwegingen. Ten eerste moeten de verslaggevingsverplichtingen bij fusies en splitsingen worden verminderd om lidstaten en bedrijven meer flexibiliteit te geven en in staat te stellen van geval tot geval te bepalen welke verslagen zij echt nodig hebben. Ook moeten bepalingen die leiden tot dubbele verslaggeving worden geschrapt, omdat deze onnodige kosten veroorzaken. Ten derde moeten regels betreffende publicatie en informatievoorziening aan de nieuwe realiteit worden aangepast en moet gebruik worden gemaakt van internet om volledig profijt te kunnen trekken van deze nieuwe communicatiemiddelen. Tegelijkertijd moet worden gewezen op de noodzaak het milieu te beschermen. We mogen niet vergeten dat de maatregelen in de huidige richtlijnen over de informatievoorziening aan aandeelhouders dertig jaar geleden zijn bedacht en nooit zijn aangepast aan de technologische mogelijkheden die we nu ter beschikking hebben. Mijn hartelijke dank aan de schaduwrapporteurs voor de nauwe samenwerking en voor hun steun bij het opstellen van dit verslag. Tevens mijn dank aan de vertegenwoordigers van de Raad en de Commissie voor hun beschikbaarheid en bereikbaarheid gedurende de afgelopen maanden. Op 7 april is binnen het Coreper een akkoord bereikt over het gehele compromispakket waarover met het Parlement is onderhandeld en dat tot doel had in eerste lezing een richtlijn inzake fusies en splitsingen aan te nemen. We hopen dat het gaat lukken, en dat is ook de reden waarom voor de stemming morgen in de plenaire vergadering veel amendementen zijn ingediend. Wij hopen dat het compromis dat we tijdens de informele trialoog hebben weten te bereiken, wordt goedgekeurd. De prioritaire aandachtspunten van een aantal lidstaten, zoals publicatie in lokale kranten, uitgifte van papieren versies of het gebruik van internet, zijn opgelost, en de vertegenwoordigers van de fracties hebben met deze amendementen ingestemd. De lidstaten kunnen informatie in lokale kranten blijven publiceren indien zij dit nodig achten. De regel met betrekking tot papieren versies is dat deze niet langer nodig zijn als aandeelhouders de documenten kunnen downloaden en afdrukken, maar de lidstaten kunnen deze documenten wel ter inzage leveren aan handelsvennootschappen. Een ander belangrijk compromis betreft de datum van tenuitvoerlegging van de richtlijn, te weten 30 juni 2011, zoals is bepaald in het Commissievoorstel. De lidstaten mogen zelf bepalen welke gevolgen een tijdelijke onderbreking van de internettoegang als gevolg van technische problemen heeft. Een belangrijk amendement betreft vereenvoudigde fusies en splitsingen. Voor de goedkeuring daarvan zijn niet langer algemene vergaderingen nodig. Alleen al met deze vereenvoudigde procedures kan naar schatting 154 miljoen euro per jaar worden bespaard, dus is het zeker de moeite waard om deze richtlijn in de eerste lezing aan te nemen. Peter Skinner rapporteur. - (EN) Mevrouw de Voorzitter, u overrompelde me een beetje, want ik had de gewijzigde tijdsindeling voor vandaag niet helemaal meegekregen. Ik ben u echter erg dankbaar dat ik de kans krijg om het Parlement te wijzen op een zeer belangrijke kwestie binnen de financiële dienstensector. Deze betreft het verzekerings- en het herverzekeringsbedrijf, waarover we met het verslag over de Solvabiliteit-II-richtlijn hebben gesproken. Nu hebben wij dit eindelijk aan het Parlement voorgelegd, zodat we een naar mijn mening concrete basis kunnen leggen voor regelgeving in de hele Europese Unie. Het is natuurlijk niet de eerste keer dat dit punt aan de orde is. We hadden Solvabiliteit-I al, en ik ben de heer Ettl erg dankbaar voor het feit dat wij bij een eerderde uitvoerige behandeling in het Parlement erin geslaagd zijn een basis te leggen. Maar nu moeten we vernieuwen. De verzekeringssector is een van de vele financiële dienstensectoren die toe zijn aan verandering. Het is duidelijk dat, met de financiële crisis en alles wat daaruit is voortgekomen, het verkeringsbedrijf het niet alleen kan bolwerken. Er is een aantal maatregelen tot stand gekomen met Solvabiliteit-II. Mijns inziens hebben deze ertoe bijgedragen dat dit een toonaangevend verslag werd en op dit gebied in de wereld het voortouw nam. Een van deze maatregelen betreft de kwestie van risicobeheer. Ik vind het niet genoeg dat regelgevers nu simpelweg vakjes aanvinken om vast te stellen of de sector die ze namens de consument in de gaten behoren te houden en te beschermen, al dan niet correct te werk gaat. Het is van groot belang dat regelgevers de dagelijkse bezigheden van verzekerings- en herverzekeringsbedrijven voor een langere tijd daadwerkelijk in de gaten houden, beheren en controleren. We zullen enkel en alleen via deze procedure in staat zijn om een correcte en geschikte vorm van regelgeving te ontwikkelen. Het gaat om de verslaggeving door bedrijven: ja, zij zullen een en ander doen om regelgevers op de hoogte te brengen van hun bezigheden, maar de regelgevers moeten daarbij betrokken worden, en wel in alle zevenentwintig lidstaten. Het mag niet aan elke lidstaat individueel wordt overgelaten om aan de hand van zijn eigen regels te beslissen wat hij van die regelgeving gaat toepassen. Nee, in heel de Europese Unie zullen de lidstaten een standaard regelgevingsformule toepassen en die zal eerlijk gezegd leiden tot de verwachte betere beschermingsbasis voor de consument. Op dezelfde manier zullen bedrijven schaalvoordelen uit deze regeling kunnen halen, omdat ze nu in maar op één manier verslag hoeven te doen aan elke regelgever. Wat ze produceren, wat ze te melden hebben, wat ze doen en hoe ze verslag doen, zal niet alleen aan gericht zijn tot één regelgever maar kan gericht zijn tot een college van regelgevers, vooral bij groepen, Als verzekeringsondernemingen grensoverschrijdend worden, is het belangrijk dat regelgevers de handen in elkaar slaan en samenwerken om ervoor te zorgen dat de juiste verslaggeving, de juiste cijfers en informatie geleverd en in aanmerking genomen worden, zodat de markten optimaal worden beschermd. Het was tijdens de discussie met de Raad dat het Parlement zag hoe een paar interessante en misschien soms zelfs opzettelijke trucjes werden toegepast om nationale bedrijfstakken de ene of de andere richting in te duwen. Ik kan dus niet doen alsof het onderhandelen met de Raad over dit dossier een fluitje van een cent was: dat was het allesbehalve. Het Parlement heeft de Raad ver gekregen, verder dan de Raad zelf had vastgesteld en onder de laatste twee voorzitterschappen had willen gaan, dus ik ben erg trots en blij dat ik samen met mijn team de Raad in beweging heb kunnen krijgen. Helaas zullen we niet de soort groepsondersteuning krijgen die we ons aanvankelijk hadden voorgesteld, maar omdat we een herzieningsclausule aan deze richtlijn kunnen toevoegen, zullen we op de kwestie van groepsondersteuning kunnen terugkomen. Ik hoop dat wij drie jaar na de invoering van deze specifieke richtlijn - en ik verwacht dat de commissaris me bij voorbaat zal vertellen dat hij dit ook zal doen - groepsondersteuning op de een of andere manier terug zullen krijgen, vooral om recht te doen aan de economische aspecten van deze specifieke aanpak. We willen een op risico's en beginselen gebaseerde regelgeving, die echter tevens de capaciteit van de sector steunt en de beste instincten in de regelgevers in de hele Europese Unie en daarbuiten wakker maakt. Ik wil nog een afsluitende opmerking maken: we moeten regelgevers elders in de wereld ook uitdagen en alleen stelsels tussen landen erkennen. Ik hoop dat de commissaris het hierover met me eens is. Charlie McCreevy lid van de Commissie. - (EN) Mevrouw de Voorzitter, het debat van vandaag vindt plaats in een tijd waarin we, wat de Europese economie betreft, voor de grootste uitdaging uit de hedendaagse geschiedenis staan. Er zijn dringend maatregelen nodig: krachtige, doelgerichte en uitvoerige maatregelen om het vertrouwen, de groei en de werkgelegenheid te herstellen, het financiële stelsel te repareren, opnieuw stabiliteit voor de toekomst op te bouwen, handel en investeringen te stimuleren en onze burgers beter te beschermen, Kortom, er zijn maatregelen nodig om een doelmatig en stabiel financieel stelsel tot stand te brengen. Uitgaande van de mededeling van de Commissie van begin maart heeft de voorjaarsbijeenkomst van de Europese Raad een krachtig EU-actieplan voor de toekomst ontworpen. Het gaat daarbij om een strategie om het gebrek aan regelgeving in de financiële sector aan te pakken, om opnieuw stimulansen te bieden en het toezicht te hervormen, zodat deze aansluiten bij de interne markt op financieel gebied. Over een paar weken zal de Commissie haar visie geven op de weg naar de opbouw van een geavanceerd Europees kader voor toezicht. De staatshoofden of regeringsleiders zullen hier in juni over discussiëren. De Commissie is bereid om in de herfst concrete maatregelen op tafel te leggen. Het ligt voor de hand dat voor mondiale problemen mondiale oplossingen nodig zijn. Het initiatief van de EU om te komen tot een akkoord over een gecoördineerd mondiaal antwoord op de financiële crisis was zeer succesvol. Op de vergadering in Londen hebben de leiders van de G20 uitgebreide toezeggingen gedaan om de zwakke punten van het financiële stelsel op een gecoördineerde wijze aan te pakken, om gezamenlijk een nieuwe financiële architectuur te ontwerpen waarmee tegelijk een open en mondiale economie wordt verdedigd. De situatie in de financiële sector van de EU is ernstig. Er is echter al veel gedaan, en tot mijn genoegen stel ik vast dat de Commissie, het Europees Parlement en de Raad snel hebben gereageerd en nauw hebben samengewerkt om de crisis te lijf te gaan. We staan op het punt om de aanneming van drie hoofdmaatregelen succesvol af te ronden: ten eerste de verordening over ratingbureaus, ten tweede de herschikking van de Solvabiliteit-II-richtlijn en ten derde, op het gebied van het vennootschapsrecht, de herziening van de derde en zesde richtlijn inzake binnenlandse fusies en splitsingen. Ten eerste zal mede dankzij het akkoord over de verordening betreffende ratingbureaus een van de problemen die deze crisis in de hand heeft gewerkt, kunnen worden aangepakt. Daardoor zal er enige hoop ontstaan op herstel van het marktvertrouwen. Het voorstel dat de Commissie afgelopen november heeft goedgekeurd, stelt een aantal duidelijke doelstellingen vast voor de verbetering van de integriteit, de transparantie en de verantwoordelijkheid van ratingbureaus en voor hun goed bestuur. De strekking van het aanvankelijke voorstel is in deze verordening gehandhaafd, waardoor in het bijzonder de analytische onafhankelijkheid van ratingbureaus, alsook de integriteit van het ratingproces en een gepast beheer van voor het ratingsproces bestaande belangenconflicten kunnen worden gewaarborgd. Bovendien zal er een alomvattende toezichtsregeling worden ontwikkeld. Europese regelgevers zullen toezicht houden op het gedrag van ratingbureaus en waar nodig handhavingsmaatregelen nemen. Wat het toezicht betreft, heb ik me al uitgesproken over de noodzaak van een versterkte samenwerking op het gebied van toezicht. Ik kan er daarom zonder meer mee instemmen dat dit zeer belangrijke onderwerp bovenaan op de agenda moet worden gezet. Teneinde consistentie en coherentie van alle relevante regelgeving voor de financiële sector te verzekeren, stemt de Commissie ermee in om op grond van de aanbevelingen van het de Larosière-verslag na te gaan in hoeverre de bepalingen van deze regelgeving met betrekking tot de architectuur van het toezicht moeten worden versterkt. Wat de kwestie van de behandeling van in derde landen afgegeven ratings betreft, heeft de uitkomst van de G20-top de situatie in de wereld veranderd. Alle leden van de G20 zijn overeengekomen om toezicht te houden op ratingbureaus via de invoering van verplichte registratie en een stelsel van toezicht. Daarom ben ik het eens met de oplossing die werd afgesproken tijdens de onderhandelingen tussen de Raad en het Parlement over de behandeling van in derde landen afgegeven ratings. Ik ben blij om te zien dat de ambitieuze doelen van het Commissievoorstel in stand zijn gehouden. De Commissie is erg blij met de uitkomst van het medebeslissingsproces. Dan ga ik nu over tot Solvabiliteit-II. Ik zou graag de rapporteur, de heer Skinner, en het Parlement willen bedanken voor hun werk en voor hun bereidheid om tot een compromis te komen en in een enkele lezing over dit belangrijke onderwerp een akkoord te sluiten. Een dergelijke uitkomst zal in zeer goede aarde vallen in de EU-verzekeringssector, bij toezichthouders en bij belanghebbenden in het algemeen. Ik moet echter ook toegeven dat ik over bepaalde aspecten van het compromis teleurgesteld ben. De schrapping van het stelsel inzake groepsondersteuning, dat ik als een van de meest innoverende punten van het voorstel van de Commissie beschouwde, betekent dat we niet in staat zullen zijn om de toezichtsregelingen voor grensoverschrijdend opererende verzekeraars en herverzekeraars te vernieuwen, althans niet zoveel als we hadden gewild. Ik vrees ook nog steeds dat sommige amendementen met betrekking tot de behandeling van aandelenrisico's kunnen leiden tot de invoering van een onvoorzichtige regeling voor het investeren in risicokapitaal. Dit is vooral het geval bij de amendementen die de zogenaamde, op duur gebaseerde aanpak als optie voor de lidstaten invoeren. De Commissie zal erop toezien dat de hiertoe uitgevaardigde uitvoeringsmaatregelen in prudentieel opzicht gezond zijn. Niettemin zal de Commissie het akkoord tussen het Parlement en de Raad, mits dit tijdens uw stemming wordt goedgekeurd, steunen. De huidige solvabiliteitsregeling is meer dan dertig jaar oud. Solvabiliteit-II zal een economische, risicogeoriënteerde regeling invoeren die de integratie van de verzekeringsmarkt in de EU zal uitdiepen, de bescherming van verzekeringnemers zal versterken en het concurrentievermogen van EU-verzekeraars zal vergroten. Zoals onlangs door het CETVB in zijn verslag over de geleerde lessen van de financiële crisis is bevestigd, hebben we Solvabiliteit-II meer dan ooit nodig als een eerste reactie op de huidige financiële crisis. We hebben regelgeving nodig die van bedrijven eist dat zij hun risico's op de juiste manier beheren, die zorgt voor meer transparantie, voor samenwerking tussen de toezichthoudende autoriteiten en voor een effectievere coördinatie van hun activiteiten. Solvabiliteit-II zal voor de verzekeringssector uitmonden in een stelsel dat als voorbeeld kan dienen voor gelijksoortige internationale hervormingen. De invoering van een herzieningsclausule waarin expliciet gewag wordt gemaakt van het stelsel van groepsondersteuning, zal de Commissie in staat stellen om terug te komen op deze kwestie. Ik verwacht dat vooruitgang op verschillende terreinen, in aansluiting op de aanbevelingen in het de Larosière-verslag, een gunstiger hervormingsklimaat tot stand zal brengen voor grensoverschrijdende samenwerking tussen toezichthouders van het eigen land en die van derde landen. Ik wend me nu tot het verslag-Weber. Dankzij het efficiënte werk van de rapporteur, mevrouw Weber, is het mogelijk geworden om tot een compromis te komen over vereenvoudigde verslaggevings- en documentatieverplichtingen in het geval van fusies en splitsingen van naamloze vennootschappen. Daarmee blijft een heel belangrijk onderdeel van het besparingspotentieel waarvoor het oorspronkelijk voorstel van de Commissie zorgde, gehandhaafd, wat neerkomt op een bedrag van 172 miljoen euro per jaar. Metingen en onderzoeken die in het kader van de verlichting van de administratieve lasten zijn uitgevoerd laten zien dat het vennootschapsrecht een van de gebieden is van het EU-acquis waar zich de grootste lasten voordoen. Het MKB wordt om een aantal redenen zwaarder geraakt dan grotere ondernemingen. Een deskundigenverslag uit 2007 schat dat kleine ondernemingen tien keer zoveel geld uitgeven als grote ondernemingen om te kunnen voldoen aan door de wet opgelegde informatieverplichtingen - ik herhaal, tien keer zoveel. Bovendien is het zo dat kleine bedrijven weliswaar de ruggengraat van onze Europese economie zijn, maar momenteel in economisch zwaar weer verkeren. In de huidige, zware en moeilijke economische situatie kunnen we ons zulke belemmeringen niet permitteren. Integendeel, we moeten ons meer inspannen om de lasten voor onze ondernemingen te verlichten. In zijn resolutie van 12 december 2007 heeft het Europees Parlement de Commissie lof toegezwaaid voor haar vastberadenheid om tot 2012 de doelstelling van een administratieve lastenverlichting van 25 procent voor ondernemingen op EU- en nationaal niveau te halen. Daarbij heeft het onderstreept wetsvoorstellen tegen deze achtergrond te zullen onderzoeken. Welnu, slechts zeven maanden zijn verstreken sinds de indiening van het Commissievoorstel en ik ben erg blij met dit compromis, ook al was de Commissie in haar oorspronkelijke voorstel nog verder gegaan. Ik kijk uit naar het moment dat het Parlement dit voorstel zal goedkeuren. Dit zal snel wezenlijke voordelen voor de bedrijven en vooral het MKB met zich mee brengen. Maar we moeten doorgaan. Vereenvoudiging en vermindering van de bureaucratie blijven kernpunten op de agenda van de Commissie. Gay Mitchell rapporteur voor advies van de Commissie economische en monetaire zaken. - (EN) Mevrouw de Voorzitter, wat ik nu zeg is niet tot iemand in het bijzonder gericht. Ik vind Solvabiliteit-II, de verordening en ratingbureaus allemaal erg relevant en erg belangrijk, maar we moeten niet alleen een brandweerstation bouwen; wij moeten ook het vuur blussen. Ik denk dat we teveel met details bezig zijn als wij zeggen: oh, ergens in de toekomst komt dat brandweerstation er wel. Ik denk niet dat als president Sarkozy nog de voorzitter van de Europese Raad was geweest, wij nog dezelfde slakkengang zouden hebben als nu. Het Tsjechische voorzitterschap is een grote teleurstelling en vooral de president van Tsjechië is een grote teleurstelling. Ik wil u zeggen dat als het Tsjechische voorzitterschap, of zijn opvolgers niet in staat zijn om het werk goed te doen, daarmee bewezen wordt hoezeer we Lissabon nodig hebben. Wij hebben echt iemand nodig die op een meer permanente wijze leiding geeft aan de Europese Unie. Mensen kijken uit naar hoop; ze kijken uit naar berichten over herstel. Is er ook maar iemand in dit Parlement die echt denkt dat als Jacques Delors voorzitter van de Commissie was geweest, we in deze slakkengang zouden doorgaan. Het is tijd om op te treden en voor leiderschap te zorgen. Optreden en leiderschap zijn echter ver te zoeken, en dat is een zaak die deze ochtend ter sprake moet worden gebracht. De Europese Investeringsbank zou veel meer kunnen doen. De Europese Unie en haar instellingen zouden, samen met landen als China, veel meer kunnen doen. Het is geen 1937. Toen hadden we niet de instellingen of het vermogen om zaken aan te pakken die wij nu hebben. Nu hebben we die instellingen wel, binnen en buiten de Europese Unie; wij hebben een klein aantal instellingen dat samen kan werken, maar wat er ontbreekt is leiderschap. Geef ons president Sarkozy weer, of iemand die er op lijkt, en laten wij ervoor zorgen dat de Commissie goed wordt geleid. Laten wij de mensen hoop geven en gaan praten over dat herstel. Ik zie de Europese Raad hier nog niet snel mee komen, ofschoon het onderhand hoog tijd wordt. Sharon Bowles rapporteur voor advies van de Commissie juridische zaken. - (EN) Ik ben blij met het akkoord voor Solvabiliteit-II en net als anderen betreur ik het uitstel van groepsondersteuning tot een toekomstige bespreking, evenals het kennelijke onvermogen van de Raad om met ons naar oplossingen te zoeken en het mogelijk te maken dit alles ook te toepassen, met inachtneming van enkele gegronde redenen tot zorg. Ik heb zowel in de Commissie juridische zaken als in de Commissie economische en monetaire zaken gekeken naar wat er met de kapitaalbeweging gebeurt in tijden van groepsstress, bijvoorbeeld als een bedrijf bijna insolvent is. Ik kan u zeggen dat het allemaal zeker niet zo simpel is als met het ontwerp van de Commissie of door de vertegenwoordigers van het verzekeringsbedrijf is geschetst. Er zijn echter instrumenten beschikbaar waarmee de doelstelling kunnen worden bereikt. We hadden maatregelen van niveau 2 aanbevolen, maar nu moeten we voor de toekomst naar oplossingen zoeken om het veilig en economisch gebruik van kapitaal in een groep te maximaliseren. Ik hoop dat de lidstaten de uitdaging van het zoeken naar betere oplossingen met betrekking tot liquidaties niet uit de weg zullen gaan. Dan richt ik mij nu op enkele vraagstukken die deel uitmaken van het pakket. In de in artikel 27 aangebrachte wijzigingen wordt bepaald dat toezichthoudende autoriteiten over relevante kennis van zaken en voldoende capaciteit moeten beschikken. Ik heb het oorspronkelijke amendement ingediend, deels met het verslag over Equitable Life in gedachten, maar in de context van de financiële crisis heeft het een ruimere weerklank. Ik ben er ook in geslaagd iets gelijksoortigs opgenomen te krijgen in de voorstellen inzake kapitaalvereisten en ratings. Het moet volstrekt duidelijk zijn dat de keus voor een risicogeoriënteerde benadering geen gemakkelijke is. Met een goed begrip van de modellen en de daaraan ten grondslag liggende veronderstellingen zou een grondiger toezicht mogelijk moeten zijn dan met aankruisvakjes. Stresstests moeten verder gaan dan de comfortzone van veronderstellingen en correlatiefactoren moeten voortdurend worden getoetst. Groepstoezicht is nu een alomvattend proces geworden; de groeptoezichthouder plukt niet als enige de vruchten, hoewel er op een gegeven moment wel iemand de verantwoordelijkheid moet nemen. De rol van het CETVB is groter geworden, en het is de moeite waard om te benadrukken dat het de discussie rond Solvabiliteit-II was die heeft geleid tot brede steun voor een versterking van de taken van de comités van niveau 3. Het is verder van belang om te verduidelijken dat er geen botsingen mogen zijn tussen het mandaat van nationale toezichthouder en zijn rol binnen het CETVB. Deze amendementen zijn al een hele tijd geleden opgesteld maar waren in zekeren zin vooruitziend. Ze zijn waardevol gebleken nu de financiële crisis zich heeft ontwikkeld. Zoals de rapporteur zei heeft het Parlement goed werk verricht wat betreft Solvabiliteit-II, en dat geldt ook voor het Tsjechische voorzitterschap. Karsten Friedrich Hoppenstedt namens de PPE-DE-Fractie. - (DE) Mevrouw de Voorzitter, mijnheer de commissaris, dames en heren, de rapporteur heeft ons gewezen op niet alleen de kritische, maar ook de positieve punten van het resultaat inzake Solvabiliteit II. Volgens mij kunnen we vaststellen dat we een flinke stap vooruit hebben gezet in onze pogingen om ook in crisissituaties omstandigheden te scheppen voor de toekomst waarin het Europese verzekeringsbedrijf kan presteren. Verder heb we kunnen vaststellen dat de knelpunten - die al ter sprake kwamen - bij het groepstoezicht moeten worden gezocht. Dit zal, in combinatie met groepsondersteuning, natuurlijk nog her en der moeten worden bijgeschaafd. In een crisissituatie echter, als kapitaalstromen niet lopen zoals we gewend zijn, spreekt het vanzelf dat we zorgen voor follow-up en daarbij rekening moeten houden met landen in moeilijkheden. Een andere belangrijke kwestie die we besproken hebben, betreft het aandelenrisico - belangrijk omdat de Europese Unie 500 miljoen consumenten telt die ook allemaal verzekerd zijn. Ook de industrie, de economie en de lidstaten hebben hier een duidelijke mening over. Op dit punt hebben we een compromis moeten sluiten dat we mogelijk op enig moment bij de beoordeling zullen terugvinden in het kader van een reviewclausulestelsel. Het is belangrijk om te kunnen zeggen dat we een signaal hebben gegeven, een signaal vanuit de Europese Unie dat Europa actie onderneemt, dat Europa slagvaardig is. Ik denk dat dit signaal ook is waargenomen in de Verenigde Staten, in China en elders waar men zich buigt over vraagstukken op het gebied van het financieel toezicht en juist in de huidige situatie werkt aan betere systemen voor de toekomst. Dat is een belangrijke vaststelling. Wat het verleden betreft, wil ik nog eens benadrukken dat we met vier voorzitterschappen te maken hebben gehad, waarvan het vierde nu aan de gang is. De onderhandelingen zijn zeer wisselend verlopen en uiteraard ook sterk beïnvloed door de druk die vanuit verschillende lidstaten is uitgeoefend. Niettemin hebben we resultaat geboekt. Dat is de eerste vaststelling. De tweede is dat we met het verzekeringsbedrijf in Europa hebben samengewerkt en dat de impactstudies op de verschillende terreinen een grote rol hebben gespeeld. Waarom? Omdat wij het verzekeringsbedrijf moesten betrekken bij het vinden van een oplossing in verband met het zeer ingewikkelde systeem en de gecompliceerde materie. Als u bedenkt dat 1 400 ondernemingen aan de laatste impactstudie hebben meegewerkt - grote en kleine, want een marktsanering vinden wij geen optie; met het oog op de consument willen wij ze allemaal meenemen -, kun je spreken van een groot succes. Samen met het onderhandelingsteam voor Solvabiliteit II hebben wij ons geen schrik laten aanjagen door bepaalde druk die zou kunnen worden uitgeoefend. Wij hebben in plaats daarvan een duidelijk traject gekozen en afgelegd, gericht op de consument, op het verzekeringsbedrijf, maar vooral ook op onze parlementaire taken. Gianni Pittella namens de PSE-Fractie. - (IT) Mevrouw de Voorzitter, dames en heren, ik denk dat voor iedereen duidelijk is dat we nu aan het einde zijn van een ontwikkelingscyclus waarin het gebrek aan evenwicht en de tegenstrijdigheid van de omgang met de globalisering aan het licht zijn gekomen: een ultraliberale globalisering die te vaak heeft geprofiteerd van de zwakte van de instellingen en die de politiek beschouwt als een hindernis, een last waar men van af moet. En nu is het juist de taak van de politiek om in deze diepe economische crisis het vertrouwen van de burgers te herstellen, en daarvoor is het noodzakelijk dat de politiek een leidende rol speelt door aan te geven wat de perspectieven zijn en welke hindernissen moeten worden overwonnen: er moet iets gedaan worden aan de tegenstelling tussen de snelle groei van de wereldmarkt en de zwakte van de instellingen die in staat zouden moeten zijn om een tegenwicht te bieden voor en controle uit te oefenen op de oppermacht van de financiële economie! Met de verordening over ratingbureaus wordt een belangrijke stap voorwaarts gezet in deze richting. Ik heb aan dit dossier meegewerkt als schaduwrapporteur van de Sociaal-democratische Fractie, in nauwe samenwerking met de rapporteur, de heer Jean-Paul Gauzès, die ik oprecht wil gelukwensen met zijn verslag. De meest significante punten van de verordening zijn de vrucht van de inzet waarvan het Parlement in de moeilijke onderhandelingen met de Raad blijk heeft gegeven. Ik doel hier op de concrete resultaten, zoals de registratieplicht van ratingbureaus op Europees grondgebied, de toepassing van wettelijke aansprakelijkheid, het systeem van dubbele zekerheid voor bekrachtiging van waarderingen uit derde landen en vooral de mogelijkheid om deze verordening spoedig in werking te laten treden en niet pas over twee jaar waar de nationale regeringen eerst om hadden verzocht. Maar het gaat ook om een krachtige symbolische waarde: we leggen hiermee regels op aan een sector die, net zoals andere sectoren, bijvoorbeeld hedgefondsen, de afgelopen jaren heeft kunnen profiteren van een volledig wetgevingsvacuüm. Een dergelijk zelfbeheer heeft dramatische gevolgen gehad die voor iedereen zichtbaar zijn. Dit is het moment om daadkrachtig aan een nieuwe architectuur van de financiële markten te bouwen. Wij moeten ons realiseren dat in deze sector, nog meer dan in andere sectoren, beste commissaris, het optreden van nationale regeringen alleen niet voldoende is! Om die reden zie ik het als een gemiste kans, zo te zeggen als een zere plek in het behaalde resultaat, dat wegens verzet van de lidstaten - en hier ligt een zwaarwegende verantwoordelijkheid van de Raad - in de tekst niet is voorzien in een enig, Europees toezichtsorgaan voor de ratingsector. Dit was een officieel verzoek aan het Parlement, waar echter nog steeds geen ruimte voor is gevonden door een gebrek aan politieke ambitie en realiteitsbesef. Wat dit betreft laat het Parlement voortdurend zien dat het in staat is ver vooruit te kijken, en laten wij hopen dat de nationale regeringen hetzelfde gaan doen. Wolf Klinz namens de ALDE-Fractie. - (DE) Mevrouw de Voorzitter, door het falen van de ratingbureaus aan de vooravond van de crisis hadden we geen andere keus dan deze bureaus te reguleren. De doelstellingen van de onderhavige verordening voor de registratie van ratingbureaus zijn wederom transparantie, een gegarandeerd hoge kwaliteit, meer concurrentie, het beheren van belangenconflicten en daardoor een betere bescherming van investeerders. Het was moeilijk om tot overeenstemming te komen, het was al met al een zware bevalling. Hoewel de standpunten van de Commissie, het Parlement en de Raad aanvankelijk ver uiteen lagen, zijn de doelstellingen voor een groot deel bereikt. Een goed resultaat is dat er voortaan nog maar één ratingcategorie wordt toegepast; er wordt geen onderscheid meer gemaakt tussen categorie 1 en 2 voor regelgevingsdoeleinden en dergelijke. Belangenconflicten worden beheerd, adviesdiensten naast ratingactiviteiten komen niet meer voor. Ratingbureaus uit landen buiten de Europese Unie kunnen door toepassing van een gelijkwaardigheidsregeling met certificering - belangrijk voor kleine ratingbureaus - of door toepassing van het bekrachtigingssysteem - dat door grote ratingbureaus kan worden gebruikt - de Europese markt betreden en er opereren. Het Comité van Europese effectenregelgevers (CEER) zal een cruciale rol spelen bij de registratie van en het toezicht op ratingbureaus. Desondanks zie ik ook enige tekortkomingen in dit dossier en de verordening in kwestie. Ik vrees dat het door de voorschriften en bepalingen in de praktijk de facto moeilijker zal worden om de Europese markt te betreden. De betreffende bepalingen zijn mogelijk toch te restrictief; ze kunnen leiden tot een afscherming van de Europese markt en daarmee tot het binnenhalen van protectionisme via de achterdeur. Dat zou een slechte zaak zijn. Ik hoop maar dat die vrees niet bewaarheid wordt. Wij zijn met onze voorschriften voor intern beheer heel ver gegaan, eigenlijk te ver. Er was bijna sprake van overkill. In geen enkele andere EU-verordening komen vergelijkbare voorschriften voor. Het was beter geweest als we duidelijke beginselen hadden gedefinieerd om die vervolgens door het bedrijfsleven in eigen verantwoordelijkheid te laten omzetten en vormgeven. Tot slot: volgens mij hebben we geen vorderingen gemaakt met de bestrijding van het oligopolie. We zullen het jarenlang met heel weinig concurrentie moeten doen. Cristiana Muscardini Mevrouw de Voorzitter, dames en heren, voor de economische crisis is nog geen oplossing in zicht, ofschoon het lidmaatschap van de eurozone heeft bijgedragen aan een zekere stabiliteit in Europa. Volgens het Internationaal Monetair Fonds kost de financiële crisis vierduizend miljard dollar, waarvan tweederde voor rekening komt van de banken. Talrijke doelstellingen moeten worden nagestreefd: het herstellen van het vertrouwen, het ondersteunen van de groei en het in stand houden van de werkgelegenheid. Deze doelstellingen kunnen alleen worden behaald met een economisch beleid dat in staat is het financiële systeem te saneren, maar Europa heeft nog geen economisch beleid! Ondanks de voorstellen van de G20 in Londen om een nieuwe impuls te geven aan het kredietsysteem, is er nog steeds een groot gebrek aan vaste regels voor de financiële markt en de exploitanten, producten en derivaten daarvan, iets waar wij al jaren op wijzen. De markten moeten worden onderworpen aan regelgeving en toezicht, vooral de financiële sector, die wegens het gebrek aan controle een ongekende schuldenspiraal heeft veroorzaakt. Wat gaan we doen met deze reusachtige schuld die werd opgebouwd omdat leningen werden verstrekt zonder enige garantie? Op nul zetten? Verwerken in een saneringsmechanisme dat door de banken wordt bestuurd? Transacties met OTC-derivaten in de toekomst verbieden en de banken ertoe aan te zetten hun derivaatcontracten definitief te laten aflopen? Er zijn betrouwbare antwoorden nodig, nieuwe kredietlijnen voor het MKB en voor spaarders, om ongecontroleerde bedrijfsverplaatsingen te verhinderen en om de regels van de WTO weer in overeenstemming te brengen met de werkelijke situatie. Zonder te spreken over regels voor de wereldhandel lossen we niets op: in deze systeemcrisis moeten we het systeem gaan hervormen en de politiek de richtinggevende rol teruggeven die zij maar al te vaak niet heeft vervuld. Daarbij moeten we de reële economie nieuwe aandacht geven en afstappen van de makkelijke en verslavende verleidingen van virtuele financiële transacties! Alain Lipietz namens de Verts/ALE-Fractie. - (FR) Mevrouw de Voorzitter, mijnheer de commissaris, waarde collega's, eerst zou ik willen zeggen dat ik het volledig eens ben met de toespraak van de heer Mitchell. We hebben geen tijd, we hebben geen tempo. Toch wil ik hem erop wijzen dat hij niet dezelfde fout moet maken ten opzichte van de Franse president als de Fransen soms maken tegenover Gordon Brown. Praten over optreden is geen garantie dat het optreden ook effectief zal zijn. Wat betreft de crisis zelf is het voor ons duidelijk dat deze oorspronkelijk niet van financiële aard is, maar wortelt in sociale en milieuproblemen. Niettemin gaat deze samen met een cyclus die eigen is aan de financiële wereld, dat wil zeggen dat wanneer het goed gaat, risico's worden genomen, en dat wanneer het niet meer goed gaat, gezegd wordt dat we misschien wat moeten reguleren. We zitten nu in die fase waarin we moeten reguleren, en dat moeten we ook stevig doen. We moeten reguleren op het niveau van de interne markt; we hebben dus veel meer gecentraliseerde wetgeving nodig op Europees niveau. Dat is onze leidraad bij onze stemkeuze. We zijn het volkomen eens met het verslag-Gauzès en met de vooruitgang die het brengt. We vragen al jaren om een meer gecentraliseerde wetgeving en meer gecentraliseerd toezicht op Europees niveau, en de eerste stap in de vorm van het CEER lijkt ons een zeer goede ontwikkeling. Ondanks de pogingen van de heer Skinner - en op dit punt zijn wij het volkomen eens met de kritiek van de heer Mitchell - betreuren wij het daarentegen dat de regeringen het niet hebben begrepen. We zijn het niet eens met het voorgestelde compromis, waardoor het systeem van groepstoezicht wordt afgeschaft. Ik denk dat zo'n methode zal leiden tot nieuwe catastrofes. Daarom zullen wij tegen het verslag-Skinner stemmen, niet tegen het werk van de heer Skinner op zich, maar tegen het compromis dat ons door de regeringen wordt opgedrongen. Sahra Wagenknecht namens de GUE/NGL-Fractie. - (DE) Mevrouw de Voorzitter, dames en heren, de stabiliteit op de financiële markten is net als openbare veiligheid, justitie of milieubescherming een openbaar goed en moet daarom van overheidswege worden gecontroleerd. Wat we hebben meegemaakt is dat wie de regulering van de financiële markten aan particuliere grote banken, verzekeringsmaatschappijen, hedgefondsen en ratingbureaus overlaat, het risico loopt dat door speculatie op een maximaal rendement gigantische bedragen verloren gaan, waar uiteindelijk de bevolking voor moet opdraaien. De crisis heeft duidelijk aangetoond dat vrijwillige zelfregulering een illusie is. Desondanks houdt de Commissie er onverstoorbaar aan vast. In plaats van riskante financiële producten te verbieden en de financiële sector in duidelijke regels te vangen, kunnen particuliere actoren ook in de toekomst zelf besluiten welke risico's ze aangaan en hoe die moeten worden gewaardeerd. Wij vinden dit een onverantwoordelijke gang van zaken. Inmiddels is wel gebleken dat de ratingbureaus uit winstbejag de risico's van gestructureerde financiële producten systematisch hebben onderschat en daardoor de handel met giftige kredietpapieren pas echt in een stroomversnelling hebben gebracht. Het zou daarom goed zijn om het risicobeheer niet langer over te laten aan particuliere organisaties met een winstoogmerk, maar aan een op te richten openbaar Europees ratingbureau dat een onafhankelijk oordeel kan vellen over de kwaliteit van de verschillende waardepapieren. Deze oplossing heeft de Commissie achteloos terzijde geschoven. In het verslag-Gauzès staat terecht dat rating van de overheidsschuld als een openbaar goed moet worden beschouwd en derhalve door openbare actoren moet worden uitgevoerd. Waarom zou dit principe echter alleen voor overheidsschuld moeten gelden? Ook bij de geplande richtlijn inzake "Solvabiliteit II" hanteren de Commissie en de rapporteur het mislukte concept van zelfregulering; zo mogen verzekeringsmaatschappijen bij de berekening van de solvabiliteitsvereisten, de kapitaalvereisten, interne modellen voor risicoanalyse toepassen. Het zal blijken of de toezichthoudende instanties van de lidstaten daadwerkelijk over de capaciteiten beschikken om die modellen te doorgronden, maar ik heb zo mijn twijfels. Daar komt bij dat zowel de minimumkapitaalvereisten als de solvabiliteitskapitaalvereisten veel te laag zijn. Die moeten aanzienlijk worden aangescherpt. Omdat een aantal banken hierdoor in de problemen kan komen, pleiten wij ervoor via overheidsparticipatie te voorzien in de aanvulling van het kapitaal, waarbij de overheid een navenante stem krijgt in het bepalen van het ondernemingsbeleid. Gedeeltelijke nationalisering zou een moedige eerste stap zijn in de herinrichting van de financiële sector met het oog op het algemeen belang. Op langere termijn moet de gehele financiële branche sowieso in handen van de staat komen. Als we de financiële sector omvormen tot maatschappelijk eigendom kunnen we ervoor zorgen dat die sector zijn publieke taak vervult en niet steeds hogere rendementen najaagt in het casino van de mondiale financiële markten. Het is hoog tijd om conclusies te trekken uit de ravage die is aangericht. Godfrey Bloom namens de IND/DEM-Fractie. - (EN) Mevrouw de Voorzitter, ik heb veertig jaar in de financiële dienstensector gezeten, dus ik denk dat ik wel een beetje weet waar ik het over heb. Laat me iets vertellen over de Financial Services Authority (FSA), die een voorbeeld is van hoe het niet moet. De FSA in het Verenigd Koninkrijk heeft een regelboek van een half miljoen woorden. Niemand begrijpt er iets van - de FSA nog het minste. De FSA interpreteert haar eigen regelboek in het geheim; ze gebruikt het geld van door haar opgelegde boetes om de eigen salarissen en pensioenen op te vijzelen; er is geen raad van beroep - ik heb commissaris McCreevy hierover geschreven - en bovendien negeert ze de artikelen 6 en 7 van haar eigen Human Rights Act. Er is geen raad van beroep. Er bestaat geen enkel rechtsmiddel als ze iets verkeerds doet. Er is bij het algemene publiek de indruk gewekt dat wanneer een regeling een FSA-stempel heeft zij niet verkeerd kan zijn. Er is hier geen sprake van caveat emptor. Nu zal het FSA kennelijk worden onderworpen aan een soort toezichthoudende instantie van de EU, die ongetwijfeld zal bestaan uit onwetende bureaucraten, Scandinavische huisvrouwen, Bulgaarse maffia en Roemeense straatverkopers. Eerlijk gezegd denk ik dat jullie het erg goed met elkaar zullen kunnen vinden. Bruno Gollnisch (FR) Mevrouw de Voorzitter, het verslag van de heer Gauzès over ratingbureaus, dat van mevrouw Weber over verslaggevingsverplichtingen in geval van fusies en splitsingen van bedrijven en het verslag van de heer Skinner over de uitoefening van het verzekerings- en het herverzekeringsbedrijf bevatten ongetwijfeld nuttige maatregelen, maar we kunnen die niet bestempelen als maatregelen ter bestrijding van de financiële crisis. De crisis waarmee wij nu te maken hebben, is natuurlijk van een heel andere orde en kan niet simpelweg worden opgelost met die technische en zeer specifieke maatregelen. Wat is er dan nodig om deze vreselijke crisis die wij doormaken, op te lossen? We moeten eerst breken met de dogma's op basis waarvan u tot op heden hebt gewerkt, dat wil zeggen de dogma's die doen geloven in de weldaad van de internationale arbeidsverdeling en het vrije verkeer van personen, goederen en kapitaal. Het vrij verkeer van goederen heeft concurrentie gebracht tussen Europese arbeiders en arbeiders uit landen als het communistische China, die de meest cynische kapitalistische paradijzen zijn, waar arbeiders geen stakingsrecht, geen vakbondsvrijheid, geen toereikend ouderdomspensioen en geen sociale bescherming hebben en belachelijk lage lonen ontvangen. Maar dit is niet het enige land dat zich in die situatie bevindt. Het vrij verkeer van personen heeft ons en u ertoe gebracht akkoord te gaan met en zelfs te pleiten voor een beleid van omvangrijke immigratie als enig vervangingsmiddel voor de komende generaties, een beleid waarvan we vandaag de dag de catastrofale gevolgen maar al te goed kunnen vaststellen. En tot slot is het vrij verkeer van kapitaal de factor die de crisis heeft doen losbarsten, omdat deze ervoor heeft gezorgd dat de crisis op de Amerikaanse hypotheekmarkt met betrekking tot de financiering van individueel onroerend goed - die een crisis was die geheel en al het gevolg was van de omstandigheden, en die beperkt had moeten blijven tot de Amerikaanse markt - beetje bij beetje onze economieën besmette en onze spaarders, werknemers en ondernemers ruïneerde. We moeten dus onze kleine en middelgrote bedrijven verlossen van het fiscale keurslijf en de bureaucratie. We hebben simpele regels nodig zodat de monetaire waarden werkelijk overeenkomen met de vermogenssituatie op het gebied van industrie of diensten. We moeten een investeringsbeleid opzetten, maar wel een rendabel investeringsbeleid. Dit zijn enkele essentiële maatregelen die we graag door de regeringen van de lidstaten getroffen zouden zien, in het kader van het nationale beleid natuurlijk, want het nationaal beleid heeft laten zien superieur te zijn als het gaat om een adequate respons op de crisis. John Purvis (EN) Mevrouw de Voorzitter, ik ben blij dat er eindelijk een besluit is genomen over Solvabiliteit-II. De heer Skinner en de schaduwrapporteurs hebben met het bereiken van hun doel blijk gegeven van voorbeeldige veerkracht en geduld. Net als anderen betreur ik het dat groepsondersteuning is uitgesloten, maar het verbaast me eerlijk gezegd niet in de huidige koortsachtige omstandigheden. We moeten hard werken om ervoor te zorgen dat er een groepsstelsel komt dat werkt voor en in een werkelijk Europese interne verzekeringsmarkt, dat ook effectief is voor derde landen. We kunnen ons immers geen AIG-fiasco's meer veroorloven. Ik zou ook graag rapporteur Gauzès en de Raad willen complimenteren met het feit dat zij tot een redelijk resultaat zijn gekomen bij de verordening over ratingbureaus. Deze bureaus hebben duidelijk ernstige fouten gemaakt, en een zekere toename van de regelgeving was onvermijdelijk. Maar wie maakt er nou geen fouten, om maar niet te spreken van de regelgevers zelf? Kunnen we er nu zeker van zijn dat ze geen fouten meer zullen maken in de toekomst? Ik vreesde dat de fanatieke en vijandige manier waarop ratingbureaus tot zondebokken werden gemaakt, zou leiden tot een uitermate opdringerige en averechts werkende verordening, met een verpletterende eurocentrische, protectionistische en exterritoriale dimensie. Ik ben blij om te zien dat het compromis deze neigingen tot op zekere hoogte heeft omgebogen, zij het niet in de mate die ik graag had gezien. Ratings zijn oordelen, zinvolle oordelen, deskundige oordelen, maar slechts oordelen, dus het is aan de investeerders om de volledige verantwoordelijkheid te nemen voor hun investeringsbesluiten. Hier is nu ongetwijfeld lering uit getrokken, maar niet zonder slag of stoot en niet zonder kosten. Ik ben blij dat de reikwijdte is beperkt tot ratings die voor regelgevingsdoeleinden worden gebruikt. Ik ben blij om te zien dat we bij de behandeling van ratings van derde landen zijn overgestapt van gelijkwaardigheid én bekrachtiging naar gelijkwaardigheid óf bekrachtiging. Mag ik de commissaris echter vragen mij te bevestigen dat investeerders nog steeds vrij kunnen investeren in aandelen en obligaties in derde landen die geen rating uit Europa hebben of die geen gelijkwaardige status hebben? We moeten oppassen voor onbedoelde consequenties. Zonder voorafgaande effectbeoordeling, zullen deze zich bijna zeker voordoen en daarom is de herzieningsvereiste in artikel 34 van wezenlijk belang. Pervenche Berès (FR) Mevrouw de Voorzitter, Solvabiliteit II is een hervorming die al lang voor de crisis is begonnen en die door de crisis in een nieuw daglicht is komen te staan. Wij, als wetgevers, hebben geaarzeld: moesten we dit akkoord al in eerste lezing sluiten? Uiteindelijk heeft de vastberadenheid van de onderhandelaars ervoor gezorgd dat we zijn uitgekomen op een compromis dat volgens mij minstens twee voordelen heeft: ten eerste verplicht het de verzekeringssector om de risico's beter te beoordelen, wat tot nu toe nog gebeurde met relatief oude mechanismen en mechanismen die ongetwijfeld niet langer aansloten bij de nieuwe realiteit in de verzekeringssector, en ten tweede legt het de nadruk op de noodzaak de toezichtmechanismen aan te passen aan de verzekeringsmaatschappijen van nu, aan hun veelvoud van producten en aanbiedingen aan de consumenten, maar ook aan het feit dat zij in meerdere landen zijn gevestigd. Als wetgevers vonden wij het belangrijk om rekening te houden met de situatie op deze markt. Dit is namelijk een markt waarop bijvoorbeeld in bepaalde landen mechanismen bestaan voor levensverzekeringen die een belangrijk deel van deze sector vertegenwoordigen, en waarop we, in het licht van de crisis, rekening moeten houden met het procycliciteitseffect op de verzekeringssector. We moesten er ook voor oppassen dat de aanneming van deze wetgeving niet de structuur van de verzekeringsmarkt overhoop zou halen, maar er juist voor zou zorgen dat verzekeringsmaatschappijen hun plaats kunnen vinden binnen deze wetgeving. Maar het gaat duidelijk om slechts één stap, en ik wil graag zes punten opsommen waarmee we heel binnenkort aan de slag moeten gaan. Ten eerste moeten we natuurlijk rekening houden met de conclusies van het verslag van Jacques de Larosière en ervoor zorgen dat er gelijke en harmonieuze voorwaarden bestaan onder de verschillende colleges van toezichthouders, en daarom moeten we de Europese autoriteit versterken die verantwoordelijk is voor toezicht op de verzekeringsmaatschappijen. Ten tweede - en veel collega's hebben dit al aangegeven - moeten we het beruchte mechanisme van groepsondersteuning in gang zetten, en ten aanzien daarvan ben ik het niet eens met Alain Lipietz. Natuurlijk zouden we liever groepsondersteuning hebben gehad, maar het is toch zonneklaar dat voor landen waar 80 of 100 procent van de verzekeringssector in handen is van buitenlandse bedrijven, zonder een solide juridische grondslag, het vandaag de dag moeilijk is om dit mechanisme te accepteren? We moeten op dit gebied vooruitgang boeken. De derde stap die we binnenkort moeten zetten is het harmoniseren van wat wij hier doen met wat er gebeurt voor pensioenfondsen. Kunt u zich voorstellen dat wel de solvabiliteit van verzekeringen moet worden verbeterd maar niemand van ons zich afvraagt wat er met de pensioenfondsen moet gebeuren? Dat is absoluut een enorme uitdaging. De vierde taak die we binnenkort moeten volbrengen is het instellen, opzetten en implementeren van een mechanisme voor depositogarantie. We kennen
{'language': 'nl'}