100. rocznica ustanowienia Międzynarodowego Dnia Kobiet
Przewodniczący
Ogromnie cieszę się, że mogę stać w prezydium naszego parlamentu razem z moimi koleżankami. Sześć z nich jest wiceprzewodniczącymi Parlamentu, dwie są kwestorami, a obok mnie siedzi przewodnicząca Komisji ds. Kobiet. Jest to dla mnie szczególny honor i zaszczyt.
Wznawiam posiedzenie. Kolejnym punktem porządku dziennego jest debata nad 100. rocznicą ustanowienia Międzynarodowego Dnia Kobiet. Rozpoczniemy od krótkiego filmu podsumowującego historię tego znaczącego dnia. Proszę o projekcję.
(Projekcja filmu)
Panie Posłanki i Panowie Posłowie, Koleżanki i Koledzy, drodzy goście! Dwie minuty filmu nie pokażą wszystkiego, co się wydarzyło w przeciągu 100 ostatnich lat. W gruncie rzeczy zmieniliśmy w tym czasie Europę i w porównaniu z wieloma miejscami na świecie, my Europejczycy możemy być dumni, ale równocześnie wiemy, że to nie koniec naszej drogi. Ciągle zbyt mało kobiet jest w polityce, tu w Parlamencie Europejskim jest Was, drogie Panie, drogie Koleżanki, tylko 35 %. To wprawdzie nieco więcej niż w parlamentach narodowych, ale i tak niewystarczająco. Na szczęście w głównych ciałach decyzyjnych naszego parlamentu kobiet jest wyraźnie ponad 40 %. I z tego bardzo się cieszymy. Jest tak również na stanowiskach przewodniczących komisji.
Ale jaki będzie Parlament Europejski za następne 3 lata, po następnych wyborach, w gruncie rzeczy zależy od parlamentów narodowych i od sposobu wyłaniania reprezentantów do Parlamentu Europejskiego. To nasze parlamenty narodowe muszą zadbać o to, aby ilość kobiet w Parlamencie Europejskim zwiększyła się. Apelujemy o to dzisiaj, apelujemy do naszych koleżanek i kolegów z parlamentów narodowych, aby odpowiednie rozwiązania prawne i odpowiednie decyzje służyły wzrostowi liczby kobiet w Parlamencie Europejskim.
Możemy być również przykładem, jeśli chodzi o zatrudnienie kobiet. 59 % zatrudnionych w Parlamencie Europejskim to kobiety, a równocześnie ponad 50 % to kobiety zajmujące się sprawami merytorycznymi. Mam własne doświadczenia w tym zakresie i mogę się Państwu pochwalić: w czasie, gdy odpowiadałem za rząd w moim kraju było około 50 kobiet na najważniejszych stanowiskach ministerialnych i jako kierownicy najważniejszych urzędów państwowych. I jest to rekord do dzisiaj niepobity, ani wcześniej, ani w ciągu ostatnich kilkunastu lat.
Jako przewodniczący Parlamentu Europejskiego apelowałem również o dużą liczbę kobiet w Komisji Europejskiej, a także na najwyższych stanowiskach w Unii. Możemy się cieszyć, że wysoka przedstawiciel ds. zagranicznych i polityki bezpieczeństwa jest kobietą.
Zmieniała się również sytuacja w firmach europejskich, co jest z wysokim pożytkiem nie tylko dla kobiet, ale przede wszystkich dla funkcjonowania tych firm. Trzeba również zadbać o to, aby płaca była ta sama dla kobiet i dla mężczyzn zatrudnianych na tym samym stanowisku z tymi samymi kompetencjami. Mamy tutaj jeszcze wiele do zrobienia.
Doskonale wiemy, że kobiety potrafią także walczyć o demokrację, o prawa człowieka. Chciałbym w tym miejscu złożyć ukłon wszystkim Wam, drogie koleżanki, panie w Parlamencie Europejskim, i pomyśleć w tej chwili o tych kobietach, które w Północnej Afryce, na Bliskim Wschodzie walczą w prawdziwie odważny sposób o demokrację. Pamiętamy także, że laureatkami nagrody im. Sacharowa są wspaniałe kobiety: Aung San Suu Kyi, Leyla Zana i Las Damas de Blanco. Dlatego chciałbym jeszcze raz powtórzyć: nie godzimy się na pozbawianie kobiet ich godności w imię jakiegokolwiek systemu prawnego, religii czy kultury. Nie godzimy się na to, aby w Europie i na świecie kobiety miały mniej praw niż mężczyźni. Będziemy protestować, gdy kobietom dzieje się krzywda.
Panie i Panowie! 3 listopada 1793 roku, 218 lat temu w Europie ścięto Olympię de Gouges za to, że przygotowała deklarację praw kobiety i obywatelki. Był to jedyny powód. Sto lat później, w 1906 roku kobietom przyznano prawa wyborcze. Pierwszym krajem, który to uczynił, była Finlandia. Pamiętamy o tym! W ciągu kolejnego stulecia dokonaliśmy wielkiego postępu w sprawach równouprawnienia kobiet i mężczyzn. Chciałbym podkreślić rzecz bardzo ważną dla mnie osobiście, że 8 marca jest świętem kobiet. To prawda. Ale to święto jest przede wszystkim po to, żebyśmy przez pozostałe 364 dni w roku pamiętali o tej najważniejszej dzisiaj sprawie w Europie, równouprawnieniu kobiet i mężczyzn. Przez 364 dni w roku powinny obowiązywać zasady, które chcemy ugruntować 8 marca. Jest to najważniejsze wyzwanie przed nami. 8 marca jest niewystarczający, mamy myśleć o tym przez pozostałe dni w roku. Dziękuję bardzo.
Enikő Győri
Panie Przewodniczący! Kiedy ustanowiono Międzynarodowy Dzień Kobiet, równość kobiet była zupełnie nowym, rewolucyjnym pomysłem. Od tamtego czasu równość płci stała się jedną z podstawowych zasad nowoczesnego społeczeństwa. Jej źródłem jest niezbywalna godność człowieka przysługująca po równo mężczyznom i kobietom. Jednak podobnie jak w przypadku każdego osiągnięcia, nie wystarczy tego po prostu zadeklarować. Godność człowieka, w tym charakterystyczna godność kobiet, była w różnych epokach i miejscach na różne sposoby naruszana. Musimy się odpowiednio na tym skoncentrować i reagować.
Ogromnie wymowne jest, że niniejsze obchody odbywają się po debacie na temat sprawozdania pod tytułem "W sprawie ubóstwa kobiet w Unii Europejskiej”. Ubóstwo i Unia Europejska. Jakiś czas temu uznano by to zestawienie za mało prawdopodobne. Kryzys gospodarczy uderzył jednak szczególnie mocno w słabiej chronione grupy. Już sama nieproporcjonalnie duża liczba kobiet w tej kategorii wyznacza pewne zadania, nie mówiąc o typowym losie mnóstwa kobiet, przez który ubóstwo ukazuje kobiece oblicze poza Europą, w skali globalnej. Cytując słowa Świętego Franciszka z Asyżu: Pani Bieda. Kobiety z małymi dziećmi uciekające przed wojną lub głodem, niepełne rodziny bez ojców mieszkające w slumsach, kobiety i młode dziewczyny zmuszane do prostytucji, nawet w Unii Europejskiej.
Wśród priorytetów prezydencji węgierskiej jest wiele spraw, których skuteczne promowanie mogłoby przyczynić się do zwiększenia zatrudnienia wśród kobiet. Najważniejsza z nich jest strategia Europa 2020, zawierająca własne cele polityczne w zakresie zatrudnienia służące naprawie gospodarki po kryzysie i zmniejszeniu ubóstwa. Zatrudnienie kobiet umacnia ich godność. Pomaga im podejmować własne decyzje i swobodnie kierować własnym życiem.
W inicjatywie przewodniej "Platforma współpracy w zakresie walki z ubóstwem” podkreśla się, że działania podejmowane w celu zmniejszenia ubóstwa muszą uwzględniać również różnice w położeniu kobiet i mężczyzn.
Prezydencja węgierska uważa, że podjęta wczoraj przez Radę ds. Zatrudnienia, Polityki Społecznej, Zdrowia i Ochrony Konsumentów decyzja o przedłużeniu paktu na rzecz równości płci do roku 2020 stanowi ważne osiągnięcie. Poza działaniami z zakresu polityki gospodarczej nie możemy również zapominać o specjalnej roli kobiet w społeczeństwie. Musimy dać kobietom możliwość osiągnięcia harmonii między życiem zawodowym i rodzinnym oraz możliwość wyboru. W tym celu pracujemy nad przeglądem dyrektywy w sprawie wprowadzenia środków służących wspieraniu poprawy w miejscu pracy bezpieczeństwa i zdrowia pracownic w ciąży, pracownic, które niedawno rodziły, i pracownic karmiących piersią. Odnośne sprawozdanie z postępów prac zostanie przygotowane na posiedzenie Rady ds. Zatrudnienia, Polityki Społecznej, Zdrowia i Ochrony Konsumentów w czerwcu.
Do priorytetów prezydencji węgierskiej należy podniesienie świadomości roli rodzin w kontekście walki z problemami społecznymi, gospodarczymi i demograficznymi. W tym celu zorganizujemy tydzień demograficzny, w którym uczestniczyć będą organizacje pozarządowe, a jego częścią będzie nieformalne spotkanie ministrów ds. rodzin. Posłuży ono omówieniu sposobów zwiększenia wskaźników urodzeń. We wszystkim tym wyjątkową rolę odgrywają kobiety oraz oczywiście podejmowane przez nie decyzje.
Należy zwrócić szczególną uwagę na położenie kobiet należących do grup w niekorzystnej sytuacji w europejskich ramach strategii państw członkowskich w sprawie Romów, których zatwierdzenia oczekujemy na czerwcowym posiedzeniu Rady Europejskiej. W odniesieniu do nich bardzo wartościowy wkład przedstawiła w Parlamencie Europejskim pani poseł Járóka oraz inni sprawozdawcy i pomocnicy. Oczekujemy, że również na forum Rady oświadczymy, że zamierzamy podkreślać rolę romskich kobiet w integrowaniu rodzin, co stanowiłoby dobrą podstawę do poszukiwania rozwiązań w sprawach ludności romskiej.
Panie i Panowie! Pozwólcie mi na koniec na drobną dygresję. Doświadczenia z przeszłości dowiodły, że niemożliwe jest silne społeczeństwo obywatelskie bez czynnego zaangażowania społecznego kobiet. Jak wspominał pan przewodniczący Buzek, wśród protestantów domagających się wolności na Placu Tahrir w Kairze były kobiety. Również one chcą kształtować zachodzące zmiany. Unia Europejska powinna popierać ich wysiłki - szczodrze, bez stereotypów ideologicznych, otwarcie i solidaryzując się z nimi.
José Manuel Barroso
Panie Przewodniczący, Pani Przewodnicząca Győri, Szanowni Posłowie! Wspominamy dzisiaj głosy kobiet, które dnia 19 marca 1911 r. wyruszyły z Niemiec, Austrii, Dani i Szwajcarii, przy czym po drodze dołączały następne, aby pójść dalej w obronie praw kobiet do głosowania i lepszych warunków pracy.
Oddajemy dzisiaj hołd za stulecie walki i sukcesu, na którym wszyscy skorzystaliśmy. Gdzie byłyby nasze demokratyczne kraje, a w szczególności europejska demokracja reprezentowana tutaj w Parlamencie Europejskim, gdyby nie pełne uczestnictwo kobiet w życiu publicznym? Gdzie byłyby nasze społeczeństwa i gospodarki bez talentu kobiet?
Pod wieloma względami Europejki są przykładem dla reszty świata. Pozycja zajmowana przez Europejki w naszych społeczeństwach jest źródłem inspiracji dla kobiet na całym świecie. W tym kontekście chciałbym wspomnieć o odważnej walce kobiet w Afryce Północnej, gdzie ramię w ramię z mężczyznami robią wszystko, co mogą, aby oprzeć się dyktaturze i ustanowić demokrację. Aktywna rola, jaką Europejki odgrywają obecnie w życiu gospodarczym i politycznym Unii Europejskiej jest skutkiem ich zdecydowanego zaangażowania. Cieszymy się z integracji europejskiej, do której fundamentalnych zasad należy równość płci, w pełni uznana w traktacie lizbońskim. Z biegiem lat istotne prawodawstwo w sprawie równego traktowania i uwzględniania aspektu płci pozwoliło nam zbliżyć się do celu bardziej egalitarnego społeczeństwa i rynku pracy.
Ale powinniśmy również być oburzeni tym, co jest nadal niezadowalające, nie do przyjęcia lub nawet nie do zniesienia. Mówię tu o średnim wskaźniku zatrudnienia wśród kobiet wynoszącym 62,5 % w porównaniu z 80 % wśród mężczyzn oraz o coraz wyższym poziomie wykształcenia kobiet nieznajdującym odzwierciedlenia w ich szansach zawodowych - to jest wciąż niezadowalające i musi ulec zmianie. Kobiety są nieproporcjonalnie licznie reprezentowane na słabiej płatnych i mniej trwałych miejscach pracy, natomiast za mało jest ich na odpowiedzialnych stanowiskach. Różnica w wynagrodzeniu kobiet i mężczyzn wynosi 18 %, co powoduje ryzyko, że 22 % kobiet w wieku powyżej 65 lat znajdzie się poniżej progu ubóstwa z braku wystarczającej emerytury - to jest nie do przyjęcia i musi ulec zmianie. Szacuje się, że od 20 do 25 % kobiet w Unii Europejskiej padło przynajmniej raz w życiu ofiarą przemocy fizycznej. To jest nie do zniesienia i musi ulec zmianie.
Dzisiaj musimy ponownie zobowiązać się do dalszej wspólnej pracy w celu urzeczywistnienia równości płci. Skorzystamy na tym wszyscy, czy to pod względem spójności społecznej i gospodarczej, trwałego wzrostu gospodarczego czy konkurencyjności.
We wrześniu 2010 roku Komisja przyjęła strategię określającą pięć priorytetowych obszarów działań na okres 2010-2015: równość na rynku pracy, równą niezależność ekonomiczną mężczyzn i kobiet, równe płace, równość na najwyższych stanowiskach oraz promowanie równości poza UE.
Komisja będzie nadal stała po stronie kobiet ze wszystkich części świata, które toczą codzienną bitwę o dostęp do wykształcenia i o prawo do pracy, tych walczących o demokratyzację oraz o korzystanie ze swobód, praw politycznych i obywatelskich. Komisja zrobi wszystko, co w jej mocy, aby cele te zrealizować. Nie możemy jednak zapominać, że prawodawstwo - choćby nie wiem jak dobrze zostało wdrożone - nie jest lekarstwem na wszystko. Zmienić musi się również zachowanie i postawy.
Szanowni Państwo Posłowie! Dzisiaj upamiętniamy walkę kobiet o równość. Obecnie możemy w Europie powiedzieć, że UE nie mogłaby istnieć bez Europejek, i to wszystkich Europejek! Wnoszą one kluczowy wkład do naszego projektu opartego na wartościach, w tym wartościach równości płci.
Eva-Britt Svensson
Panie Przewodniczący! "Nikt nie rodzi się kobietą, lecz się nią staje”. Cytat ten dowodzi, że nasze koncepcje tego, czym są kobiety i mężczyźni stanowią podstawę wszystkich naszych decyzji w życiu - decyzji uzależnionych od naszej płci, a nie zainteresowań, umiejętności, zaangażowania itp. Stereotypy dotyczące płci umieszczają mężczyzn i kobiety w innych przegródkach, a sto lat walki o równość nie wystarczyło, aby te stereotypy obalić.
Odmawiamy jednak czekania przez kolejne sto lat, bo to właśnie te stereotypy płci, te normy powodują, między innymi, że 97 % dużych firm jest zarządzane przez mężczyzn, że kobiety są dyskryminowane pod względem wynagrodzeń i zajmują niepewne miejsca pracy - jeżeli w ogóle pracują - i że to kobiety wykonują bezpłatną pracę w domu. To kobiety są głównie odpowiedzialne za dzieci. Kobiety narażone są na przemoc, również w bliskich związkach i w formie przemocy seksualnej, a do tego są sprzedawane jako towar w handlu w celach seksualnych. Widzimy feminizację ubóstwa. Jej źródłem są różne normy, na których opiera się społeczeństwo.
Sto lat walki przyniosło wielki postęp. Kiedy porównuję możliwości, spośród których mogłam w życiu wybierać, z możliwościami mojej mamy i babci widzę, jak wielki osiągnięto postęp, ale nadal pozostaje bardzo wiele do zrobienia. W związku z tym walka ta będzie trwała każdego dnia w roku, a nie tylko 8 marca.
(Oklaski)
Lívia Járóka
Panie Przewodniczący, Panie i Panowie! Świętujemy dzisiaj setny Międzynarodowy Dzień Kobiet, upamiętniający demonstracje pracownic fizycznych, które w połowie XIX wieku domagały się w Nowym Jorku równych płac. Cel, jaki wyznaczyły sobie ponad 150 lat temu w roku 1857, a mianowicie zagwarantowanie równej płacy za równą pracę, jest nadal aktualny w dniu dzisiejszym. W Unii Europejskiej kobiety zarabiają o 15 % mniej od mężczyzn, a u mnie na Węgrzech o 16,5 % mniej, i chociaż stanowią ponad połowę łącznej ludności świata, mają tylko 10 % udziału w całości dochodów.
Poza wyeliminowaniem różnicy w wynagrodzeniu między płciami, rozwiązać trzeba nadal problemy odpowiedniego wzmocnienia roli kobiet w rodzinie i uznania zasady równego traktowania. Nie możemy pozwolić, aby urodzenie dzieci powodowało w Europie zagrożenie ubóstwem, a bycie kobietą lub matką stanowiło wadę. Niezależnie od tego, czy analizujemy inicjatywy podjęte w ramach ONZ, czy w ramach Unii Europejskiej, w większości obszarów nadal nie osiągnięto rzeczywistej równości płci. Mało uwagi poświęcamy sytuacji kobiet żyjących blisko granicy ubóstwa, zjawisku dyskryminacji z wielu przyczyn jednocześnie oraz zwalczaniu przemocy domowej i przemocy względem kobiet.
Britta Thomsen
Panie Przewodniczący, Panie i Panowie! W dniu dzisiejszym upływa sto lat od czasu, kiedy pierwszy raz świętowaliśmy Międzynarodowy Dzień Kobiet. Sto lat temu walka toczyła się między innymi o prawo kobiet do głosowania - coś, co dziś uważamy za oczywiste. Jednak wiele pozostaje jeszcze do zrobienia, aby osiągnąć pełną równość i chcę podkreślić znaczenie udziału kobiet w procesach decyzyjnych na wszystkich szczeblach. Kobiety muszą się angażować nie tylko w politykę, ale również w świat biznesu. Musimy również mieć kobiety w bankach.
Nie możemy wykluczać połowy ludności z uczestnictwa w podejmowaniu ważnych decyzji gospodarczych. To nie jest demokracja. Musimy wykorzystywać talent wszystkich osób, bo tu po prostu chodzi o naszą konkurencyjność. Z tego względu cieszę się z inicjatywy pani komisarz Reding "Kobiety w zarządzie - zobowiązanie dla Europy”. Bardzo dobrze, że UE znów będzie wieść prym w zakresie równości, ale potrzebne jest nam wiążące prawodawstwo, aby parytety w zarządach stały się czymś więcej niż tylko politycznym symbolem. Mam nadzieję, że mają Państwo odwagę to zrobić. Dziękuję.
Silvana Koch-Mehrin
Panie Przewodniczący, Panie i Panowie! Równość wszystkich ludzi została zapisana w pierwszych dwóch artykułach Powszechnej deklaracji praw człowieka ONZ. Zawiera ona stwierdzenie, że: "Wszyscy ludzie rodzą się wolni i równi pod względem swej godności i swych praw. Są oni obdarzeni rozumem i sumieniem i powinni postępować wobec innych w duchu braterstwa”. Co za wspaniałe zdanie. Jednak chociaż upłynęło sto lat od pierwszego Międzynarodowego Dnia Kobiet, nadal tego nie osiągnęliśmy - wciąż brakuje oznak prawdziwej równości mężczyzn i kobiet.
To prawda, że w Europie osiągnęliśmy bardzo wiele. Obecnie nie zajmujemy się już głównie prawną wolnością kobiet. Tę wolność w dużym stopniu osiągnęliśmy. Chcę wyrazić wdzięczność feministkom i feministom za to, czego dokonali w przeszłości. Obecnie naszym głównym zadaniem jest wolność w działaniu, aby mężczyźni wzięli odpowiedzialność za sprawę godzenia życia zawodowego z rodzinnym, i aby obecność kobiet na najwyższych stanowiskach w biznesie czy polityce stała się czymś powszechnym.
To wspaniałe, że ruchy wolnościowe w Afryce Północnej liczą na nas, Europejki. Liczą, że odegramy pionierską rolę. Jest niezwykle ważne, abyśmy nie straciły z oczu naszego celu - swobody kształtowania swojego życia zgodnie z własnymi pomysłami. To wtedy równość stanie się czymś oczywistym, a Międzynarodowy Dzień Kobiet przekształci się z dnia upamiętniającego pewne wydarzenia w dzień świętowania wolności.
Rebecca Harms
Panie Przewodniczący, Panie i Panowie! Sytuacja, w jakiej się znajdujemy nie jest tak naprawdę powodem do świętowania, natomiast powinna nas zachęcić do ponownego porozumienia w sprawie wprowadzenia rzeczywistej równości. Niniejsza setna rocznica powinna być dla nas, jako dla kobiet, okazją do spojrzenia wstecz i zrobienia bilansu.
Moim zdaniem wynika z niego, co następuje: równość musi być zapisana w konstytucjach i deklaracjach praw człowieka jako podstawowa zasada. Potrzebujemy jednak ustaw i rozporządzeń, aby zasady te wprowadzić w życie. Uważam również, że wymaga to zastosowania parytetów.
Kiedy przyjrzymy się instytucjom europejskim, to stwierdzimy, że wcale nie jest w nich lepiej niż na najwyższych szczeblach świata biznesu. Prawie w ogóle nie ma kobiet na najwyższych stanowiskach kierowniczych. Pani Komisarz Reding, Panie Przewodniczący Barroso! Jeżeli mamy to osiągnąć, to potrzebujemy rzeczywistych, surowych przepisów o parytetach. Ucieszyłaby mnie Państwa szczera ocena braku równości kobiet w instytucjach europejskich, bo wtedy zdalibyście sobie państwo sprawę ze znaczenia tych parytetów.
(Oklaski)
Moim zdaniem to wstyd, że przy podejmowaniu decyzji związanych z zarządzaniem i planowaniu strategicznej polityki przy stole obrad nadal nie ma miejsca dla kobiet, niezależnie od ich wysokich kwalifikacji. Parytet jest instrumentem, dzięki któremu możemy to osiągnąć.
Pani Komisarz Reding! Z okazji niniejszego setnego Międzynarodowego Dnia Kobiet apelujemy do Pani: proszę się naprawdę zobowiązać do zrobienia wszystkiego w celu promowania rzeczywistych parytetów dla kobiet na stanowiskach kierowniczych, co już zrobiono w Norwegii, Hiszpanii i Francji. Nie mogę zrozumieć, dlaczego to zagadnienie nie zostało poruszone w przemówieniu pana przewodniczącego Barroso.
Marina Yannakoudakis
w imieniu grupy ECR - Panie Przewodniczący! W zeszłym tygodniu w Wielkiej Brytanii lord Davies wygłosił na forum rządu przemówienie o tym, jak zwiększyć proporcję kobiet w zarządach. Jego raport zawierał dobrowolne cele dla przedsiębiorstw. Nikt nie przeczy, że potrzebujemy więcej kobiet w zarządach firm. Nie mogę jednak pogodzić się z tym, że potrzebujemy parytetów, aby to się tam dostać. Czy to nie jest protekcjonalne? Jest prawie tak protekcjonalne jak wręczanie kobietom przy wejściu do tej sali po róży. No cóż, ja swoją różę oddałam mężczyźnie.
W pozytywnym tonie powiem, że Wielka Brytania osiąga prawdziwy postęp w eliminowaniu zróżnicowania wynagrodzenia ze względu na płeć. Z ostatnich danych wynika, że różnica w wynagrodzeniach kobiet i mężczyzn zatrudnionych na pełny etat spadła do 10 %, co stanowi najniższą wartość od kiedy zbiera się te dane.
Wreszcie w Międzynarodowym Dniu Kobiet muszę oddać hołd macierzyństwu. Prawdziwa równość oznacza prawo do dokonania wyboru bez podlegania ocenie za podjętą decyzję. Kobieta ma prawo dokonać samodzielnego wyboru, niezależnie od tego, czy postanowi zostać członkiem zarządu, chirurgiem w szpitalu, opiekunem na część etatu, mechanikiem samochodowym czy gospodynią domową i matką.
(Oklaski)
Ilda Figueiredo
Panie Przewodniczący! Cieszy nas walka kobiet o wolność, postęp społeczny i pokój w momencie, kiedy świętujemy stulecie obchodów Międzynarodowego Dnia Kobiet. W ciągu tych stu lat walki kobiety osiągnęły bardzo wiele, ale to nadal nie wystarcza, aby wyeliminować występujące nierówności, utrzymującą się dyskryminację w dostępie do uprzywilejowanych miejsc pracy, nierówne wynagrodzenia znajdujące odbicie w emeryturach, trudności w awansie i sukcesie zawodowym oraz przeszkody w dostępie do stanowisk kierowniczych i decyzyjnych w sferze gospodarczej, społecznej i politycznej. Na dodatek tendencja ta jeszcze się pogłębia w okresach kryzysów społeczno-gospodarczych.
Chociaż macierzyństwo stanowi funkcję społeczną niezbędną do rozwoju społeczeństwa, to nadal dyskryminuje się kobiety za bycie matkami i pracownicami, co w XXI wieku jest skandaliczne. Chcemy tutaj potwierdzić solidarność naszej grupy z walką kobiet. Nadal żądamy wyeliminowania nierówności i dyskryminacji, przemocy wobec kobiet i stereotypów dotyczących płci. Wymaga to nie tylko odejścia od neoliberalnej polityki, ale także poważnego zaangażowania się w alternatywną politykę, która sprawi, że zagadnienie praw człowieka i równości płci znajdzie się w sercu procesów decyzyjnych i polityki UE.
Mara Bizzotto
Panie Przewodniczący, Panie i Panowie! Wiele celów już osiągnięto, ale niektóre bitwy nawet się jeszcze nie rozpoczęły. Obecnie pilnym zagadnieniem są przedstawicielki innych kultur mieszkające w Europie i na całym świecie w warunkach, w których walczą o choćby minimum godności i ludzkiego traktowania.
Nie możemy obchodzić tego święta bez wysunięcia na pierwszy plan sprawy kobiet w świecie arabsko-muzułmańskim, bo wtedy dalej ignorowalibyśmy problem, który obecnie dotyczy ich, ale szybko stanie się również naszym. Nie możemy ignorować liczby osób dotkniętych kryzysem narastającym z roku na rok w Europie, w naszych miastach i w szkołach, w których dorastają nasze dzieci.
Już od dawna notuje się wzrost liczby wszelkiego rodzaju aktów przemocy przeciwko muzułmankom w ich własnych rodzinach. Dlatego już od pewnego czasu wnioskowałam - i dzisiaj ponownie wnioskuję - aby Europa wdrożyła ukierunkowaną politykę zwalczania rozpowszechniającego się radykalizmu islamskiego, przymusowych małżeństw, przestępstw motywowanych obroną honoru rodziny, okaleczania kobiecych organów płciowych i przemocy w rodzinie.
My, Europejczycy i Europejki, musimy walczyć o te kobiety mieszkające w Europie i poza nią, które nie mają głosu, uciemiężone przez potwora islamskiego fundamentalizmu.
Nicole Sinclaire
Panie Przewodniczący! Ja również chciałabym oddać hołd wszystkim kobietom na świecie i wszystkim kobietom, które przez ostatnie ponad 100 lat walczyły o równość. To w roku 1893 Nowa Zelandia przyznała kobietom prawo głosu. Jeżeli mogę oddać hołd mojemu własnemu krajowi, to w roku 1970 pewna polityk z Partii Pracy, Barbara Castle, zgłosiła projekt pierwszej ustawy o równych wynagrodzeniach w świecie zachodnim. Oczywiście to Wielka Brytania była pierwszym krajem w Europie, którego premierem została kobieta.
Jednak myślę, że Parlament Europejski stracił kontakt z rzeczywistością. Jestem przeciwna wszelkiego rodzaju dyskryminacji, nawet pozytywnej, ponieważ zawsze ktoś pada jej ofiarą. Kobiet nie trzeba protegować za pomocą parytetów, trzeba jedynie usunąć bariery uniemożliwiające im rozwój. Lepiej niech się państwa członkowskie skoncentrują na takich sprawach jak potrzeba lepszej opieki nad dziećmi.
Niedawno Trybunał Sprawiedliwości wydał decyzję w sprawie ubezpieczeń komunikacyjnych zakazującą tradycyjnych, sprawdzonych i rozsądnych sposobów oceny ryzyka. Mimo stanowiska UE o pozytywnej dyskryminacji na rzecz kobiet, wspomniana sprawa jest przykładem politycznie poprawnego eurobełkotu i idiotycznej decyzji, która w rzeczywistości czyni życie kobiet trudniejszym i kosztowniejszym. Zdrowy rozsądek jest obcy Unii Europejskiej.
Przewodniczący
Zamykam debatę.

{'language': 'pl'}