Stabilisering in Afghanistan: uitdagingen voor de EU en de internationale gemeenschap (debat) De Voorzitter Aan de orde is het debat over het verslag van André Brie, namens de Commissie buitenlandse zaken, over de stabilisatie van Afghanistan: uitdagingen voor de EU en de internationale gemeenschap. André Brie Mijnheer de Voorzitter, commissaris, mijnheer Jouyet, dames en heren, gisteren vond in Kabul de bloedigste aanval sinds 2001 plaats, waarbij meer dan 40 Afghanen en Indiërs werden gedood en 140 gewond. Wij willen ons diepste medeleven betuigen aan de slachtoffers en onze ontsteltenis uiten over de moordenaars die verantwoordelijk waren. Degenen die de Europese media volgen en degenen die, bijvoorbeeld, de editie van vandaag van de Daily Outlook Afghanistan hebben gelezen, zullen weten dat geweld in Afghanistan nu veel wijdverspreider en algemener is geworden. Leraren worden bijna dagelijks neergeschoten, hetgeen een van de meest cynische aspecten is van de strategie van de Taliban. Scholen en in het bijzonder meisjesscholen, worden in brand gestoken of tot sluiting gedwongen, bruggen en wegen worden opgeblazen. Waarover geen verslag is gedaan in Europa was de aanval van de door de VS geleide coalitietroepen op een bruiloftsfeest in de provincie Nangarhar op zondag waarbij 23 doden vielen, onder wie de bruid. Een zelfde soort incident vond ook plaats in de naburige provincie Uruzgan. President Karsai heeft nu een onderzoek gelast. Het is duidelijk dat de veiligheidssituatie in Afghanistan de laatst drie jaar is verslechterd. Er zijn echter veel duidelijk positieve ontwikkelingen die ook in overweging moeten worden genomen: vooruitgang in het onderwijs en gezondheidszorgbeleid, regionaal succes bij het wederopbouwprogramma en bij de uitroeiing van drugs, het creëren van kritische en onafhankelijke media dankzij een aantal ongelooflijk moedige journalisten, en de oprichting op veel gebieden van een actief maatschappelijk middenkader samen met geanimeerde vrouwenorganisaties. Er zijn echter ook negatieve aspecten waarover bericht moet worden, zoals het feit dat het verbouwen van opiumpapavers nu landelijk recordniveaus heeft bereikt, en dat dit gewas in toenemende mate verbonden is geraakt met de algemene economie, evenals met de escalerende niveaus van misdaad en corruptie en met de activiteiten van de opstandige groepen. De internationale voedselcrisis heeft dramatische gevolgen gehad voor miljoenen Afghanen. Corruptie is wijdverspreid in regeringskringen en ontstaat in feite uit deze bron. De rechtsstaat is niet op de juiste wijze ingesteld en kan worden vergeleken met Guantanamo of de gevangenis in Bagram, en wordt ook door internationale regeringen fundamenteel in twijfel getrokken. Fundamentalistische ideologieën hebben de afgelopen jaren duidelijk terrein gewonnen, ook in belangrijke kringen van regering en parlement, en dit vormt een bedreiging voor de pers- en mediavrijheid en, meer in het bijzonder, voor de hoop van Afghaanse vrouwen en meisjes op een gelijke rol in de maatschappij. Het verschrikkelijke geweld dat iedere dag wordt bedreven tegen vrouwen en meisjes op een huiselijk, familie en plaatselijk niveau is voor mij nog steeds het meest ernstige en schandelijke probleem, en een probleem dat het meest wordt genegeerd door de media. Het doet me pijn dat ik door tijdgebrek hierop niet meer gedetailleerd kan ingaan. Afghanistan en de mensen verdienen onze volledige betrokkenheid. Na dertig jaar oorlog, met meer dan anderhalf miljoen doden, is de internationale gemeenschap verplicht om haar volledige solidariteit met Afghanistan te tonen. Het land en zijn maatschappij zijn verwoest door het beleid en een bezettingsoorlog die is gevoerd door de Sovjet Unie, door de binnenlandse oorlog van de Mujahedeen groepen die bewapend werden door de VS, Pakistan, Iran en andere landen en door het kwaadaardige regime van de Taliban. Ons verslag geeft een kenmerkend en realistisch beeld. Het erkent de significante successen van het Afghaanse volk en stelt de politieke tekortkomingen vast van de Afghaanse en andere internationale regeringen. Het drukt onze volledige steun uit en maakt duidelijk dat we absoluut toegewijd zijn aan het instellen van democratie en mensenrechten, met name de rechten voor Afghaanse vrouwen en kinderen. Dit is niet alleen een kwestie van een algemeen principe maar ook een specifieke eis wat betreft Malalai Dschoja, Pervez Kambasch en Latif Petram. Met dit verslag verzoekt het Europees Parlement om een nieuwe strategie voor de internationale gemeenschap en voor de Afghaanse regering die als centraal aandachtspunt de wederopbouw van de burgermaatschappij heeft. Dit is het beleid dat wordt bevorderd door de speciale vertegenwoordiger van de VN voor Afghanistan, Kai Eide. Dit is een uiterst belangrijke stap en ik ben verheugd dat wij in dit Huis een dergelijk signaal hebben afgegeven. Ik wil graag mijn dank uitspreken aan mijn collega's uit de andere politieke fracties, aan de Commissie - en commissaris, u hebt fantastische teams in Kabul en in Brussel, die zich bezighouden met het Afghaanse probleem - en aan de speciale vertegenwoordiger van de Raad, evenals aan de vele Afghaanse en internationale NGO's die hierbij betrokken zijn geweest. Ik moet daarom zeggen dat dit het des te moeilijker maakt voor mij om mijn naam van het verslag terug te moeten trekken. Ik ben niet in staat geweest om een meerderheid ervan te overtuigen dat de problemen van Afghanistan niet kunnen worden opgelost door militaire middelen. Als een meerderheid in dit Huis nu verzoekt om de aantallen manschappen te versterken en daarmee de nationale bedenkingen van de lidstaten negeert, dan doet dit de werkelijke kwesties die zijn opgeworpen in het verslag teniet en druist in tegen mijn eigen persoonlijke ongerustheid. Het feit dat geen acht wordt geslagen op de meerderheid van de wensen van alle mensen in Europa is onaanvaardbaar voor Afghanistan - de gebeurtenissen van de laatste dagen bevestigen dit - en het is absoluut het verkeerde beleid. Jean-Pierre Jouyet fungerend voorzitter van de Raad. - (FR) Mijnheer de Voorzitter, het is een eer en een voorrecht voor mij om hier voor de eerste keer te spreken voor het Europees Parlement. Voor ik begin, wil ik net zoals de heer Brie, ook graag namens het voorzitterschap met klem de aanslag van gisteren op de Indiase ambassade in Kabul veroordelen, waarbij meer dan 40 burgers omkwamen, onder wie een aantal werknemers van de ambassade, en waarbij honderden gewonden vielen. Deze aanval was bedoeld om het consolidatie- en wederopbouwproces dat gaande is in Afghanistan te destabiliseren. De Europese Unie is vastbesloten om de Afghaanse regering en het Afghaanse volk te steunen in hun inspanningen om een stabiele en democratische staat op te bouwen, en deze tragische gebeurtenissen benadrukken het belang en de urgentie van onze debatten deze morgen. Net als het Parlement, is de Raad overtuigd van de noodzaak van een verbintenis op lange termijn in Afghanistan. Ons doel moet zijn de regering te helpen om de structuren te ontwikkelen die nodig zijn voor een moderne en democratische staat die op de juiste wijze kan functioneren, de veiligheid van zijn burgers kan waarborgen, de rechtsstaat respecteert, en economische en sociale ontwikkeling bevordert. Ik moet erop wijzen dat de gecombineerde inspanning van de Afghaanse autoriteiten en de internationale gemeenschap een aantal indrukwekkende resultaten heeft opgeleverd die moeten worden benadrukt: 25 procent daling van de kindersterfte en 6 miljoen kinderen die naar school gaan, van wie een derde bestaat uit meisjes. Wat dit betreft moet ik respect betonen voor het werk dat op dit gebied is uitgevoerd door commissaris Ferrero-Waldner en door de Commissie in het algemeen, en voor alle aspecten met betrekking tot het herstel van de rechtsstaat. Wij moeten voortbouwen op deze successen, maar wij moeten ons ook bewust zijn van de omvang van de uitdagingen die voor ons liggen, met name die naar voren zijn gebracht door de heer Brie: bestuur, onveiligheid, corruptie en drugs, die hand in hand gaan en die een negatieve invloed hebben op het normaal functioneren van de instellingen en de duurzame ontwikkeling van het land. Daarom moeten we met onze partners werken op het gebied van narcotica, teneinde de toepassing van Resolutie 1817 van de Veiligheidsraad zeker te stellen, die is aangenomen op 11 juni, en die de internationale gemeenschap in staat moet stellen om de strijd op te voeren tegen de handel in de benodigde chemicaliën om heroïne te produceren. Net als het Parlement hecht de Raad het uiterste belang aan het democratische proces in Afghanistan. Tijdens de verkiezingen van 2004 en 2005 heeft het Afghaanse volk heel duidelijk en vastbesloten voor democratie en stabiliteit gekozen, en we moeten hen helpen om de best mogelijke voorwaarden te scheppen voor de voorbereidingen voor de komende presidentsverkiezing in 2009 en de algemene verkiezingen in 2010. De Raad was uitermate geïnteresseerd in het verslag over Afghanistan dat is gepresenteerd door het Parlement en is samengevat door de heer Brie, en wil drie specifieke aspecten naar voren halen. Het eerste is dat de Raad hoopt dat de Afghaanse regering een groter aandeel van de verantwoordelijkheid op zich zal nemen voor het wederopbouw- en ontwikkelingsproces van Afghanistan. Bovendien moet op alle gebieden de nadruk liggen op het feit dat het Afghaanse volk zijn verantwoordelijkheid neemt en op de noodzaak tot garanties op het gebied van goed bestuur, vandaar de verplichting van de Afghaanse autoriteiten om hun beloftes in dit opzicht na te komen. Ten tweede onderstreept de Raad het belang van voortgang in de nauwe samenwerking met de Afghaanse regering naar een enkele visie binnen de internationale gemeenschap over hoe de gezamenlijke doelen moeten worden bereikt, waarbij in het bijzonder wordt verzekerd dat de acties die worden uitgevoerd coherent zijn wat betreft hun militaire en burgerlijke dimensies. Dat is het mandaat dat is gegeven aan de nieuwe speciale vertegenwoordiger van de Verenigde Naties, de heer Kai Eide, en de Raad wil zijn volledige steun aan hem uitspreken in zijn missie. In dezelfde context vindt de Raad het noodzakelijk om de bevoegdheden van de UNAMA (United Nations Assistance Mission in Afghanistan) te versterken, teneinde haar aanwezigheid uit te breiden in het gehele grondgebied, met name in het zuiden en westen van het land. Onze derde en laatste opmerking ten aanzien van het verslag van de heer Brie, is dat het van essentieel belang is om de samenwerking en de betrekkingen tussen Afghanistan en zijn buurlanden te verbeteren, teneinde te zorgen voor permanente stabiliteit in het land, vooral gezien de gecompliceerde aard van een aantal van de problemen die duidelijk zijn benadrukt door de heer Brie, met name de drugsproductie en -handel. In elk geval moeten deze korte opmerkingen over het verslag dat is gepresenteerd door het Parlement geen afbreuk doen aan het feit dat de Raad en het Parlement over het algemeen gelijke standpunten hebben over het beleid dat moet worden uitgevoerd in Afghanistan. Ik wil graag deze gelegenheid aangrijpen om het initiatief dat is gegeven door het verslag van de heer Brie, dat is gericht op het versterken van de samenwerking tussen het Europees Parlement en het Afghaanse Parlement, te verwelkomen en aan te moedigen. Om al deze redenen zal de Unie doorgaan om op te treden en een belangrijke rol te spelen in het mobiliseren van de internationale gemeenschap om Afghanistan te helpen. Dat doel heeft de basis gevormd van de conclusies van de Raad van 26 mei, die in hoge mate waren geïnspireerd door het werk dat is uitgevoerd op de Internationale Conferentie ter ondersteuning van Afghanistan, die op 12 juni in Parijs is gehouden. Deze Conferentie was een groot succes voor Afghanistan, evenals voor de Europese Unie, die erin slaagde haar standpunten op hoofdaspecten van de ontwikkeling van het land volledig over te brengen. Ik moet erop wijzen dat een paar maanden eerder, bij de NAVO-top in Boekarest van 2 tot 4 april, de Hoge Vertegenwoordiger voor het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid, samen met president Karzai en de secretaris-generaal van de VN de vergadering van staats- en regeringsleiders over Afghanistan hebben bijgewoond. De landen die een bijdrage leveren aan de IFAS, waarvoor de EU-lidstaten bijna de helft van het personeel verschaffen, hebben in Boekarest een nieuwe strategie aangenomen voor hun gezamenlijke verplichting, geleid door vier principes, die ik hier zal noemen: een vastberaden en gezamenlijke langetermijnverplichting; steun voor een versterkt Afghaans leiderschap en verantwoordelijkheid in veiligheidszaken; een veelomvattende aanpak van de wederopbouw door de internationale gemeenschap; en een gezamenlijke politieke strategie met betrekking tot de buren van Afghanistan, met name Pakistan. Ter afronding wil ik graag bepaalde gebieden naar voren halen waar de Europese Unie een significante bijdrage levert en waar haar actie essentieel is voor de versterking van de bevoegdheden van de staat en het consolideren van de rechtsstaat in Afghanistan. Ten eerste heeft de Unie, zoals u weet, sinds 2002 een speciale vertegenwoordiger en die post wordt momenteel bezet door de heer Francesc Vendrell. De moeilijkheden waarop men aanvankelijk stuitte toen de EUPOL-missie werd opgezet, die logistiek van aard waren, zijn nu opgelost. EUPOL is in het bijzonder betrokken bij de hervorming van het ministerie van binnenlandse zaken en bij de ontwikkeling van een strategie voor de Afghaanse politie. Ten slotte wil ik erop wijzen dat de Europese Unie door, bij de laatste Raad Algemene Zaken en Buitenlandse Betrekkingen van 26 mei, te besluiten dat haar doel was het aantal personeelsleden dat betrokken is bij de Afghaanse politiemissie te verdubbelen, een duidelijke boodschap heeft afgegeven aan zowel haar Afghaanse partners als aan de internationale gemeenschap wat betreft haar versterkte verplichting ten opzichte van Afghanistan. Deze toename in de omvang van de EUPOL-missie moet de zichtbaarheid en de effectiviteit van onze actie in de belangrijke sectoren met betrekking tot politiehervorming verbeteren, ondanks de gewelddadige gebeurtenissen die recentelijk hebben plaatsgevonden. Benita Ferrero-Waldner Mijnheer de Voorzitter, fungerend voorzitter van de Raad, geachte leden van dit Parlement, mijnheer Brie, ik wil misschien eerst graag een paar woorden in het Duits zeggen en u danken voor dit zeer belangrijke en uitmuntende verslag, en voor de uitstekende wijze waarop u met mijn staf zowel in Kabul als hier in Brussel heeft samengewerkt. Ik wil ook de woorden onderschrijven die zowel door u als door de fungerend voorzitter van de Raad zijn gesproken. Het is werkelijk tragisch dat we gisteren weer getuige waren van zo'n calamiteit als deze terroristische aanval. Aan de ene kant moeten we natuurlijk onze duidelijkste afkeuring uiten, maar aan de andere kant moeten we ook rekening houden met de slachtoffers. Dit is exact de achtergrond waartegen dit debat helaas moet plaatsvinden. (EN) Ik mag wel zeggen dat ik denk dat dit zeer uitgebreide verslag zeer belangrijk is in deze moeilijke en precaire veiligheidssituatie en we kunnen, en zullen, niet toestaan dat degenen die Afghanistan willen laten terugvallen, zegevieren. Gedurende de afgelopen maanden en vooral tijdens de voorbereiding van dit verslag, hebben we zeer nauw samengewerkt met de rapporteur. Ik wil u bedanken voor uw belangstelling ten eerste getuige de twee bezoeken die het Europees Parlement daar heeft afgelegd en, ten tweede dat u in november 2007 weer parlementariërs heeft ontvangen van het Afghaanse Parlement (Wolesi Jirga) in Brussel, hetgeen een belangrijk signaal voor hen was. We hebben gewerkt met een toegewijde Delegatie voor de betrekkingen met Afghanistan; u volgt de ontwikkelingen ter plaatse van zeer nabij, en wij proberen te helpen waar we kunnen. Ten slotte richt uw verslag zich op de centrale kwestie: hoe kunnen we Afghanistan stabiliseren, wat zijn de uitdagingen waarvoor de internationale gemeenschap staat, en hoe kunnen we daarmee omgaan? In dezelfde geest hebben we op de belangrijke Conferentie in Parijs duidelijk gezegd dat we de dreiging van het terrorisme willen overwinnen; maar tegelijkertijd staan we ook voor een uitdaging wat betreft onze publieke opinie overal, omdat men niet altijd de uitdagingen op prijs stelt, en niet altijd alle inspanning die nodig is om deze bedreiging te bestrijden, omarmt. Ik denk dat de Conferentie van Parijs ook een zeer belangrijke en goede gelegenheid is geweest om onze strategie te herzien, en deze nog duidelijker in te stellen. De Commissie heeft 1,2 miljard euro toegewezen van 2002-2007. We hebben vooral gewerkt aan het volgende: ten eerste het verschaffen van betere veiligheid in Afghanistan door de politiesalarissen te financieren, waarbij dit nauw verbonden werd met het steunen van de politie van Afghanistan en de hervormingen ervan; ten tweede het verschaffen van alternatieve middelen van bestaan voor de opiumpapaver en derhalve bij te dragen aan de uitroeiing van drugs; ten derde het verbeteren van het leven van de Afghanen - we hebben ons hier met name gericht op de gezondheidszorg, waar we al deel zijn geweest van het onmiskenbare succes van recente jaren, en ik wil ook zeggen dat we hebben gewerkt aan de infrastructuur en de regionale integratie met doorvoerverbindingen, zoals de belangrijke weg van Jalalabad naar Kabul. De Conferentie van Parijs heeft echter ook een duidelijke politieke boodschap overgebracht over achterstallige veranderingen. Deze veranderingen zijn onontbeerlijk als we wederzijdse verplichtingen willen realiseren krachtens het Afghaanse Compact en de internationale inspanningen - al onze inspanningen - omzetten in succes ter plaatse. Daarom weten we allemaal dat meer en betere coördinatie onder alle betrokken actoren nodig is. Ik kan ook de heer Kai Eide complimenteren, die ik al jaren ken, en die een uitnemend mens is. Hij zal een centrale rol spelen en ik kan u verzekeren dat we allemaal zeer nauw met hem zullen samenwerken. Maar natuurlijk zien we ook de noodzaak van een oprechte toewijding van onze Afghaanse partners. Zij moeten zich werkelijk inzetten voor meer eigendom in hun proces van de opbouw van de staat, en dit gaat natuurlijk samen met de eigen verantwoordelijkheid en met een visie voor een stabiel land voor de toekomst. We zijn op weg naar de verkiezingen van 2009 en 2010; het zal ongetwijfeld van cruciaal belang zijn dat de regering, die een deuk heeft gekregen door corruptie en zwak bestuur, met name in de provincies, legitimiteit herwint en daarom zoeken we manieren waarop we het best het verkiezingsproces kunnen steunen. Afghanistan bevindt zich op een keerpunt. Veel van de vroege successen van opbouw van een democratische staat - met name mensenrechten, vrijheid van meningsuiting en de media - staan enigszins onder druk. Het ontstaan van een burgermaatschappij zal moeilijk zijn onder dergelijke omstandigheden. In deze context, is uw betrokkenheid hier in het Parlement - en ik dank de rapporteur nogmaals - en uw samenwerking met het Afghaanse Parlement, het Wolesi Jirga, van onschatbare waarde. Ik denk dat u kunt bijdragen aan dit aanmoedigen van een democratisch proces. Als EU - en daarmee sluit ik af - hebben wij de verantwoordelijkheid om Afghanistan te ondersteunen, niet alleen in het belang van het volk van dat land en van de stabiliteit van het hele gebied, maar ook van Europa. Dit is wat we ook onze belastingbetalers duidelijk moeten vertellen. Carlo Fatuzzo namens de PPE-DE-Fractie. - (IT) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik wist dat ik twee minuten had, maar zal daar niet over uitweiden. Ik wil de heer Brie bedanken voor de toewijding en het enthousiasme die hij in dit verslag heeft gestoken, en ik zou hem willen verzoeken om zijn naam niet terug te trekken van dit verslag, omdat hij zeer goed werk heeft geleverd samen met de andere schaduwrapporteurs en mij. Wat is er te zeggen? Wat moet er gedaan worden, op zo'n cruciaal moment voor Afghanistan? Wat er gisteren is gebeurd, toont aan dat de verplichting van Europa en anderen aan Afghanistan van het grootste belang is. Wat wij vragen in dit verslag is ten eerste een sterkere verplichting wat betreft militaire aanwezigheid, omdat we zonder die aanwezigheid nergens komen; ten tweede een opvoering van de verplichting om democratische structuren in de nieuwe Republiek Afghanistan te verbeteren, die in een situatie terecht gekomen is van totale wetteloosheid gedurende de afgelopen 30 of meer jaar en, het ergste van allemaal, in het hart van het internationale terrorisme ligt. Toen we onze aandacht begonnen te richten op het verschijnsel terrorisme na 11 september, gingen we naar Afghanistan en later Irak en ontdekten we dat we een slangenkuil waren binnengegaan. De laatste buitenpost - zoals Hitler in zijn bunker in Berlijn, als het ware - van terroristen in de wereld op het moment is Afghanistan. Zij proberen zich te hergroeperen, waarbij ze zich revancheren in Afghanistan voor de nederlaag die ze hebben geleden en nog lijden in Irak. Wij kunnen in het Europees Parlement een boodschap doen uitgaan langs deze lijnen als zo veel mogelijk van ons ten gunste van dit verslag stemmen. Ana Maria Gomes namens de PSE-Fractie. - (PT) Ik feliciteer de rapporteur, André Brie, met zijn nauwkeurige analyse van de ernstige problemen waarmee we worden geconfronteerd in Afghanistan en, in het bijzonder, met zijn pogingen om een formulering te vinden die het mogelijk maakt dat alle politieke fracties vóór de compromisamendementen stemmen. Helaas werden tijdens de stemming in de Commissie, twee belangrijke ideeën die zijn opgenomen binnen de compromisamendementen het slachtoffer van politieke vooroordelen van collega's die er de voorkeur aan geven de problemen waarmee de internationale gemeenschap wordt geconfronteerd in Afghanistan te negeren, problemen die op afgrijselijke wijze worden geïllustreerd door de zelfmoordaanslag van gisteren op de Indiase ambassade in Kabul. Als gevolg daarvan viel de verwijzing naar de noodzaak voor de internationale gemeenschap om haar burgerlijke en militaire strategie te herwaarderen af, evenals de passage die de groeiende ontevredenheid van de bevolking door de zich verspreidende corruptie in regeringsinstellingen, onderstreept. In dit opzicht doe ik een beroep op mijn medeleden om de amendementen te steunen die opnieuw zijn ingediend door de PSE-Fractie, teneinde het verslag opnieuw in evenwicht te brengen. Hoe kan een verslag van dit Huis over Afghanistan ervan afzien om de rol van Pakistan en zijn militaire regime dat zoveel jaren dat land slecht heeft bestuurd, te noemen? Hoe kunnen wij, als leden van het Europees Parlement, de geheime gevangenissen in Kabul van onze bondgenoten uit de VS negeren en niet alleen dat? Waarom verwerpen sommige leden gegronde kritiek op het Afghaanse justitiële apparaat? Het standpunt van de PSE-Fractie is duidelijk: het is mogelijk om de toegenomen aanwezigheid van internationale troepen in Afghanistan te steunen en tegelijkertijd, de noodzaak te verdedigen om de militaire strategie van de ISAF (International Security Assistance Force) te heroverwegen. Het is mogelijk om voor nauwe samenwerking tussen Europa en de Verenigde Staten in Afghanistan te zijn, zonder de ogen te sluiten voor de misdaden die worden gepleegd door de regering Bush in naam van de strijd tegen het terrorisme. Ten slotte is het mogelijk om de Afghaanse instellingen te steunen en, tegelijkertijd, de aandacht te vestigen op hun ernstige beperkingen. Europa zal alleen een strategische rol op zich kunnen nemen in Afghanistan wanneer het niet meer bang is om zijn eigen visie voor de toekomst van het land te presenteren. Waarom beginnen we niet hier en nu met dit verslag? Samuli Pohjamo namens de ALDE-Fractie. - (FI) Mijnheer de Voorzitter, ik wil ook de heer Brie feliciteren met een goed verslag. Hij heeft dit moeilijke onderwerp grondig en vanuit verschillende invalshoeken behandeld. De voornaamste uitdagingen voor Afghanistan zijn het herstellen van de veiligheid en het instellen van een functionerende staat. Het is een moeilijke taak, omdat de veiligheidssituatie in Afghanistan achteruit is gegaan in plaats van vooruit. Het verbeteren van de veiligheidssituatie is een essentiële voorwaarde voor alle ontwikkeling, maar een militaire oplossing alleen zal de complexe problemen van het land niet wegnemen, zoals de rapporteur stelde. Reorganisatie van de gehele maatschappij, het implementeren van de rechtsstaat, verbetering van de democratie en de mensenrechten, het bevorderen van gelijkheid en het opbouwen van een functionerende regering, onderwijsinstellingen en gezondheidszorg voor het gehele land zijn enorme taken. Afghanistan heeft ook een programma nodig voor de uitgebreide ontwikkeling van landelijke gebieden en het scheppen van alternatieven voor opiumboeren. Dit alles vereist grotere bijdragen van de Europese Unie bij de ondersteuning en wederopbouw van Afghanistan. De EU moet er ook naar streven om de activiteiten van de internationale gemeenschap effectiever te maken door deze te coördineren. Ik wil nog graag de nadruk leggen op het belang van het maatschappelijk middenveld dat zich in Afghanistan ontwikkelt voor het versterken van de rechtsstaat en de democratie en voor het bestrijden van de geweldscultuur. De ontwikkeling en vrijheid van handelen van onafhankelijke, pluralistische communicatiemiddelen zijn uitermate belangrijk in dit werk. Er is nog veel werk te doen op dit gebied in Afghanistan. Konrad Szymański namens de UEN-Fractie. - (PL) Mijnheer de Voorzitter, de laatste 30 jaar van de geschiedenis van Afghanistan hebben de Sovjetbezetting, burgeroorlog en daarna de Taliban aan de macht gezien. Daarom moet "Operation Enduring Freedom”, die begonnen is door de VS, het Verenigd Koninkrijk, Polen, Tsjechië, Frankrijk en Roemenië samen met de huidige ISAF-missie waarin een militaire coalitie is samengebracht van bijna alle lidstaten in de Europese Unie, worden behandeld als een succes. Het onderwijssysteem werkt beter, het gezondheidsstelsel werkt beter en de regering van de heer Hamid Karzai heeft controle over een significant deel van het land onder zeer moeilijke omstandigheden. De opleving van het terrorisme in 2007 kan maar één ding voor ons betekenen: wat Afghanistan nodig heeft van de Europese Unie en de NAVO is verhoogde financiële, politieke en militaire steun. Een andere aanpak, die kan worden gezien in de amendementen die naar voren zijn gebracht door links, zouden een demonstratie zijn van zelfzuchtigheid, hypocrisie en kortzichtigheid. Angelika Beer Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, wij bevinden ons in een paradoxale situatie. Mijn fractie zal de aanbeveling geven dat iedereen het originele verslag dat is gemaakt door de heer Brie leest, zodat zij de aard van de uitdagingen waarmee we worden geconfronteerd in Afghanistan zullen begrijpen. Wat toen gebeurde was dat een meerderheid in de Commissie buitenlandse zaken eenvoudigweg de maatregelen die zo urgent nodig waren, amendeerde en schrapte. We kunnen niet eenvoudigweg zeggen: meer troepen, alles moet zo doorgaan als ervoor, alles gaat goed. Niets gaat goed! De aanval van gisteren heeft dat aangetoond. Wij moeten de militaire strategie herzien; we moeten alle verschillende initiatieven samenbrengen. Dat was in feite wat we samen wilden bereiken. Mijn fractie heeft de amendementen in samenwerking met de socialistische fractie ingediend, teneinde nu te strijden om dit belangrijke doel te bereiken, mijnheer Brie. Ik zeg dit met alle respect dat ik heb gehad voor het werk dat u hebt gedaan in recente jaren: wij hebben het hier over wat het juiste standpunt is dat we moeten innemen en het is laf van u - dat alleen omdat uw fractie u in de rug heeft aangevallen, en dat allemaal om een subtiel verschil in standpunt dat ook stelt dat we troepen nodig hebben, maar dat we het op de juiste wijze moeten aanpakken - om eenvoudigweg het hoofd te buigen en te zeggen dat u uw naam terugtrekt. Dit helpt het Afghaanse volk niet, en het helpt het Parlement ook niet om een coherente strategie voor Afghanistan te ontwikkelen. Ik roep iedereen op om vóór deze amendementen te stemmen, dan zullen we onze verantwoordelijkheden waarmaken: onze verantwoordelijkheden ten aanzien van degenen die we daarheen sturen, de politiemensen en de soldaten, en ten aanzien van degenen die we willen helpen, namelijk de mensen van Afghanistan. Vittorio Agnoletto namens de GUE/NGL-Fractie. - (IT) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik ben André Brie uitermate dankbaar voor het werk dat hij heeft gedaan en ik ondersteun zijn beslissing om zijn handtekening terug te trekken. De resolutie is veranderd en beschrijft nu een land waar, naar men zegt, een massale opkomst was bij de verkiezingen, waarbij men vergeet dat de bevolking stemde onder voortdurende dreiging van gewapende troepen. Er wordt geen melding gemaakt van de aanwezigheid van krijgsheren in de regering van Karzai; er is geen volledige veroordeling van Operation Enduring Freedom, die burgerslachtoffers in het gehele land eist. De NAVO-actie wordt ondersteund, waarbij het feit wordt genegeerd dat de aanwezigheid ervan in Afghanistan een belangrijke oorzaak is van het totale gebrek aan veiligheid in dat land op het moment. Bovendien wordt er, nu we worden geconfronteerd met de voortgaande stijging van opiumproductie, niet gerefereerd aan de mogelijkheid om proefprojecten te lanceren waar met gebruik van opium morfine kan worden geproduceerd, niettegenstaande dat een specifieke resolutie met die strekking is aangenomen door het Europees Parlement. Eén positief aspect is ongetwijfeld de bezorgdheid die wordt geuit over het lot van Malalai Joya en andere activisten, maar dat alleen is niet voldoende om te verhinderen dat mijn delegatie tegen het verslag stemt. Bastiaan Belder namens de IND/DEM-Fractie. - (NL) Voor de pacificatie en wederopbouw van Afghanistan staan burgers uit lidstaten van de Europese Unie en ver daarbuiten met hun leven in. Zij allen verdienen het grootste respect en de volle ondersteuning van het Europees Parlement, en niet te vergeten ons gebed voor goddelijke bescherming, want hun missie blijft zeer gevaarlijk. De moorddadige aanslag van gisterenmorgen in Kaboel vormt daarvan een nieuw bewijs. Voor twee specifieke problemen van de complexe Afghaanse situatie vraag ik de aandacht van Raad en Commissie. Zonder een effectieve strategie tegen de talibanisering van Noord-Pakistan blijft de stabilisering van Afghanistan vooral een westerse wens. Daardoor opereren de NAVO-strijdkrachten in feite met gebonden handen. Het tweede Afghaanse probleem is de urgente modernisering van de landbouw. Haar grootste handicap is de aanhoudende onveiligheid in grote delen van het land. VN-statistieken geven klip en klaar aan: hoe onveiliger de regio, des te uitbundiger de papavervelden jaarlijks in bloei staan. Raad en Commissie, ik wens u alle wijsheid en volharding toe bij de daadwerkelijke stabilisering van Afghanistan. Koenraad Dillen - (NL) Wij zijn het er allemaal over eens dat de situatie in het vierde minst ontwikkelde land ter wereld dramatisch blijft, ondanks een aantal bemoedigende signalen die zich voordoen sinds de wederopbouw van het land begonnen is. Natuurlijk zijn de problemen niet alleen van militair-strategische aard, maar een totale overwinning op de taliban blijft natuurlijk de conditio sine qua non voor de constructie van een levensvatbare staat met een onafhankelijke rechterlijke macht en kritische media. Wat dat laatste betreft, juich ik dan ook toe dat in dit verslag erop wordt gewezen dat de Afghaanse grondwet de vrijheid van godsdienst nog steeds niet waarborgt, omdat ontrouw aan de islam een strafbaar feit blijft. Ook het regime dat gesteund wordt door het westen, moet dus nog inspanningen leveren. Wat ik wel mis in dit verslag is dat een overwinning op de taliban een strategie vergt ten opzichte van Pakistan, waarvan het grondgebied voor terroristen een veilige thuishaven blijft en waarvan iedereen weet dat het logistieke steun biedt aan die terroristen, zoals gisteren nog maar eens bleek uit de aanslag op de Indiase ambassade in Kaboel. Een beleid inzake Afghanistan moet dus een geïntegreerd beleid zijn voor heel de regio. Zo niet, dan is het gedoemd te mislukken. Nickolay Mladenov (EN) Mijnheer de Voorzitter, laat me beginnen met mijn stem te voegen bij de afkeuring van de aanval op de Indiase ambassade en onze deelneming aan te bieden, met name aan brigadegeneraal Mehta en de heer Rao van de Indiase ambassade en hun familie. Ik hoop dat deze aanslag India, een belangrijke bondgenoot in de wederopbouw van Afghanistan, er niet van zal afbrengen om door te gaan met de hulp. Er is een grotere tragedie in Afghanistan dan de verwoesting van de gebouwen, en dat is de verwoesting van menselijk leven en individuen gedurende de afgelopen 35 jaar. Het zal meer inspanning vergen en een langere tijd dan we ons kunnen voorstellen om het land weer op te bouwen en te helpen die levens weer op te bouwen in zo'n ontredderd land. Maar het eerste dat Afghanistan nodig heeft is meer veiligheid, niet minder veiligheid. Ik verwelkom het feit dat het verslag een consensus overweegt, die ook ter plaatse bestaat, dat een politieke oplossing alleen mogelijk is als we de militaire druk op de Taliban en het oproer volhouden. We moeten die druk volhouden als we een politieke oplossing voor de situatie zeker willen stellen. We moeten het beleid steunen van de Afghaanse regering dat gesprekken met talibanelementen alleen mogelijk zijn met diegenen die de grondwet accepteren en hun wapens neerleggen. Zij kunnen terugkeren naar het politieke proces. Wij moeten de heer Karzai en de Afghaanse regering steunen bij het hernemen van de leiding van hun land en bij het hernemen van de leiding over de beleidsinitiatieven in hun eigen land. Daarom ben ik zeer verheugd over wat commissaris Ferrero-Waldner heeft gezegd over het zich concentreren op de verkiezingen van volgend jaar. Afghanistan heeft een sterke regering nodig, een toegewijde regering die vooruit kijkt en niet achterom naar het verleden. Laat ik ten slotte nogmaals zeggen dat ik geloof dat de Commissie een uitstekende poging heeft gedaan wat betreft het organiseren van onze hulpprogramma's in Afghanistan. In het bijzonder de ambassadeur, de heer Kretschmer, en natuurlijk de speciale vertegenwoordiger, de heer Vendrell, doen uitstekend werk bij de vertegenwoordiging van de Europese Unie. We moeten vandaag een sterk signaal van steun afgeven aan onze mensen in Afghanistan, aan onze diensten en aan de Raad om door te gaan met hun werk. Libor Rouček (CS) Dames en heren, om op succesvolle wijze de veiligheids-, politieke, economische en sociale problemen waaronder Afghanistan gebukt gaat, te overwinnen, is meer nodig dan alleen een militaire oplossing. De militaire druk op de opstandelingen moet in overeenstemming worden gebracht door een intensief politiek proces, en door een dialoog met alle segmenten van de bevolking die de grondwet erkennen en bereid zijn hun wapens neer te leggen. Ik ben van mening dat de Europese Unie een steeds sterkere rol moet spelen om Afghanistan te steunen bij de opbouw van zijn eigen staat, met sterkere democratische instellingen, die in staat is territoriale integriteit, staatseenheid, en economische en sociale ontwikkeling te garanderen. Op het moment is steun dringend nodig in het bijzonder voor het zuiden van het land. Het versterken van de bestuursinstellingen en een geleidelijke overname van de verantwoordelijkheden voor het besturen van het land door Afghaanse autoriteiten moet echter gepaard gaan met effectieve mensenrechtenbescherming voor iedereen onder de rechtsstaat. Permanent en duurzaam succes kan niet worden verzekerd zonder een dergelijke bescherming. Gerard Batten (EN) Mijnheer de Voorzitter, we herinneren ons allemaal nog waarom in de eerste plaats een inval werd gedaan in Afghanistan: deze volgde op de terroristische aanvallen van 11 september op de VS, uitgedacht door Al Qaida vanaf bases in Afghanistan onder de bescherming van de Taliban. De VS lanceerden, samen met hun bondgenoten, vooral het Verenigd Koninkrijk, een succesvolle aanval om Al Qaida uit zijn bolwerk te zetten. De gemotiveerde militaire strijdkrachten uit het Westen deden wat nodig was om het hoofd te bieden aan het terrorisme. Dit verslag geeft aan dat de aanwezigheid van de NAVO van essentieel belang is om de toekomst van het land zeker te stellen. Het is waar dat alleen de gecombineerde militaire strijdkrachten van de vrije en democratische wereld verenigd in de NAVO onze democratische vrijheden kunnen verdedigen tegen aanvallen, maar ik heb mijn twijfels over de mogelijkheid om democratie op een land te enten dat daar geen geschiedenis in heeft, in het bijzonder wanneer de religieuze ideologie met alleenrecht er een is die antipathiek staat tegenover het Westerse beeld van liberale democratie. Slavi Binev (BG) Collega's, Afghanistan is nu al bijna zeven jaar het toneel van militaire actie. In juni 2008 ondersteunt de Europese Unie een militaire staf van meer dan 23.000 mensen. De internationale gemeenschap verschaft aanzienlijke economische hulp aan Afghanistan, er worden constant pogingen gedaan om de infrastructuur in dat land te herstellen. Als gevolg van al deze inspanningen heeft de regering de leiding over nog maar een derde van het grondgebied van Afghanistan. Gezien deze resultaten, kan ik de wens om de financiële hulp van de Europese Unie voor Afghanistan te verhogen, niet begrijpen. Waarom moet het geld van de Europese belastingbetalers worden uitgegeven aan initiatieven waarvan is bewezen dat ze weinig effect hebben? De wens is om oppergezag van de wet te verschaffen en het gerechtelijk apparaat te verbeteren, maar zal de huidige regering in staat zijn dat te handhaven, gezien het feit dat zij niet het oppergezag van haar eigen macht in het land kan zeker stellen? We helpen om de politiemacht in Afghanistan te herstellen, maar waarom zijn ambtenaren die de mensenrechten niet respecteren en hun officiële positie misbruiken, het resultaat? Het is duidelijk dat als wij willen dat Afghanistan op een dag geen spanningshaard meer is en zijn plaats van verdienste zal innemen in de internationale gemeenschap, wij in de Europese instellingen ernstig ons huidige beleid en de strategieën die worden gebruikt, moeten heroverwegen. Robert Evans (EN) Mijnheer de Voorzitter, ik verwijs terug naar punt 16 in de resolutie waar we zeggen dat "de veiligheidsproblemen van Afghanistan ingewikkelder zijn dan alleen een strijd tegen het terrorisme en dat ze daarom meer dan een militaire oplossing vereisen”. Dit is het punt dat volgens mij mijn collega's de heer Rouček en de heer Pohjamo eerder al hebben gemaakt. We kennen veel voorbeelden in de geschiedenis die aantonen dat militaire macht in veel omstandigheden door dwang een eind kan maken aan een conflict en een quasi-vreedzame oplossing kan creëren, maar we weten ook uit deze historische lessen dat alleen democratische instellingen, met de steun van de mensen uit die landen, kunnen zorgen voor een blijvende oplossing. We maakten vorderingen op dit gebied in Afghanistan, en commissaris Ferrero-Waldner heeft gelijk als zij zegt dat de Afghaanse regering nu een duidelijk respect moet tonen voor mensenrechten en vrijheid van meningsuiting als dit moet worden hersteld. Bij de laatste verkiezingen heb ik vrouwen zien stemmen in Afghanistan, hetgeen een belangrijke stap voorwaarts is. Dit is het soort zaken waar we op moeten voortbouwen, en we moeten met Pakistan samenwerken, zodat we de vrede kunnen herstellen in dat gebied. Emilio Menéndez del Valle (ES) Mijnheer de Voorzitter, er zijn in juni meer internationale militairen gestorven in Afghanistan dan in Irak. Ook was in juni de zichtbaarheid en de macht van de Taliban in toenemende mate duidelijk in Peshawar, een belangrijke Pakistaanse stad in het conflict. Er is beweerd in Pakistan dat de gewapende troepen geheime vredesakkoorden hebben geregeld met de Afghaanse en Pakistaanse talibanleiders, en dat het Pakistaanse leger meer geïnteresseerd is in de Indiase grens dan de Afghaanse grens. Bovendien zijn er, zoals een aantal sprekers al heeft gezegd, gisteren veertig mensen gedood bij de poorten van de Indiase ambassade in Kabul. Mijn vraag is: is de tijd niet gekomen om een ander soort strategie te overwegen? Vural Öger - (DE) Mevrouw de Voorzitter, de maand juni was de bloedigste voor buitenlandse soldaten sinds het einde van het Taliban regime in 2001. Meer dan 48 coalitiemanschappen werden gedood, meer dan er in dezelfde periode het leven verloren in Irak. Sinds het begin van het jaar heeft geweld in Afghanistan het leven van meer dan 2 200 mensen gekost. Wat we in Afghanistan hebben, is niet een op zich zelf staand conflict maar een regionale oorlog die zich verder kan ontwikkelen. De situatie is nu ernstiger dan die in 2001 was. Met het oog op deze alarmerende stand van zaken, moet Afghanistan een absolute prioriteit voor Europa blijven. De aanwezigheid van Europese troepen en de burgeroperaties van de EU in het land spelen een sleutelrol. Na langdurige onderhandelingen in kleine kring, ondersteun ik de uiteindelijke versie van onze ontwerpresolutie, die veel belangrijke elementen bevat, waaronder de systematische training van Afghaanse veiligheidsmachten, grotere gerichtheid op de wederopbouw van de burgermaatschappij en versterkte coördinatie tussen de internationale organisaties. Anna Ibrisagic (SV) Mevrouw de Voorzitter, nu ik vandaag naar het debat heb geluisterd en alle amendementen heb gelezen, krijg ik het gevoel dat bepaalde mensen denken dat alleen dialoog goed en nuttig is en dat militaire aanwezigheid slecht en contraproductief is. Ik weet niet hoeveel leden van dit Parlement oorlogsvluchtelingen zijn, maar ik ben er een. Ik weet dat zowel burgerlijke samenwerking als een militaire aanwezigheid nodig zijn. Mijn oorlogservaring is dat degenen die het best zijn voorbereid voor dialoog geen macht hebben en dat mannen van geweld, handelaren en krijgsheren die macht hebben zelden bereid zijn om een dialoog te voeren. Wat daarom nodig is, is een combinatie van het inzetten van militairen en burgers als we serieus de vicieuze cirkel van geweld en armoede willen doorbreken in Afghanistan. Miroslav Mikolášik (SK) We zijn getuige van een sterke stijging van terroristische acties en gewelddadig oproer in Afghanistan. De internationale gemeenschap moet terroristische organisaties, die worden gefinancierd door de drugshandel, niet tolereren of eraan toegeven. Het belangrijkste doel van deze terroristische organisaties is het zaaien van onenigheid onder de NAVO-bondgenoten, waarbij de indruk wordt gewekt dat het onmogelijk is om vrede te brengen in Afghanistan. Door dat te doen, bedreigen zij niet alleen de veiligheid van het gebied maar van de hele wereld. Het veiligheidsbeleid van de EU ten opzichte van Afghanistan moet daarom dynamischer en flexibeler zijn, en concrete kortetermijn- en langetermijnmaatregelen omvatten die gericht zijn op het herstellen van de Afghaanse maatschappij, instellingen en de rechtsstaat, en het steunen van president Karzai. De Europese Gemeenschap moet doorgaan met het steunen van de maatregelen die al hebben bijgedragen aan de vooruitgang in het land, in het bijzonder met die maatregelen die bijdragen aan het voorzien in de basisbehoeften van de bevolking en gezondheidszorg beschikbaar maken. Dragoş Florin David (RO) Afghanistan blijft de grootste uitdaging voor de internationale gemeenschap door zijn terroristische activiteit, de toename van drugsproductie en het aantal gewelddaden. In deze context verzoek ik de Commissie en de Raad, evenals de internationale organisaties om drie belangrijke acties in overweging te nemen als prioriteit voor het kortetermijnactieplan: het vaststellen en isoleren van de drugsverspreidingskanalen in Afghanistan, grotere betrokkenheid van de landen bij het ten uitvoer brengen van internationale strategieën in de regio's, rekening houden met de culturele en religieuze geslotenheid, grotere financiële toewijzing en betrokkenheid met de wederopbouw en menselijke en bestuurlijke voedselhulp. Ik denk ook dat de intensivering van de politieke, culturele en religieuze dialoog met Afghanistan een levensvatbare oplossing is voor het bereiken van de stabiliteitsdoelen in de regio. Ik complimenteer de heer André Brie met het verslag dat hij heeft opgesteld. Geoffrey Van Orden (EN) Mevrouw de Voorzitter, ik ben net teruggekeerd uit Helmand en Kandahar. Ik ben het ermee eens dat er geen vooruitgang zal zijn zonder stabiliteit; stabiliteit betekent goed bestuur en betekent troepenmachten en betekent politie. Ik denk dat een aantal van onze Europese bondgenoten slechts lippendienst bewijst in termen van wat zij doen in Afghanistan. We hebben meer strijdkrachten nodig daar; we hebben grotere flexibiliteit nodig; we hebben meer steun nodig voor de ISAF-missie in Afghanistan. Wat betreft de politiemissie, doet de EU daar goed werk, maar dat is niets vergeleken met de omvang van de Amerikaanse inspanningen. Er moet juiste samenwerking zijn tussen wat de Europeanen doen en wat de Amerikanen doen wat betreft politietraining. Ten slotte wil ik graag de opmerkingen die zijn gemaakt door de heer Brie afkeuren toen hij in één adem sprak over de Taliban en de Amerikanen: ik denk dat dit schandelijk was. De Taliban vermoorden hun eigen volk, de geallieerden steunen de plaatselijke bevolking. Vytautas Landsbergis (EN) Voorzitter, paragraaf 11 van de ontwerpresolutie stelt dat het Europees Parlement "de inspanningen van de NAVO-troepen om de veiligheid in het land te verbeteren en het plaatselijk en internationaal terrorisme aan te pakken, steunt en is van mening dat de aanwezigheid van deze troepen essentieel is om de toekomst van het land veilig te stellen”. Amendement 9, dat door de rapporteur is ingediend, is tegen dit standpunt en stelt voor dat de paragraaf wordt geschrapt. Het zou veel beter zijn als de rapporteur in plaats daarvan duidelijk verklaart dat het Parlement plaatselijk en internationaal terrorisme steunt en de aanwezigheid van de NAVO-troepen als een obstakel ziet om de toekomst van de Taliban van het land veilig te stellen. Een dergelijk Amendement 9 zou een eerlijk anti-Afghaans en anti-NAVO spel zijn. Czesław Adam Siekierski (PL) Mevrouw de Voorzitter, vandaag is een van de belangrijkste uitdagingen waarvoor de Unie staat: de creatie van een effectief mechanisme voor projectcoördinatie en informatie-uitwisseling onder de deelnemers in Afghanistan. Een dergelijk mechanisme is van levensbelang om de projecten die worden uitgevoerd door eenheden die in Afghanistan werken wederzijds aanvullend te laten zijn. Internationaal en plaatselijk terrorisme moet worden tegengegaan om de veiligheid binnen het land te verbeteren en, daarbij, de ontwikkeling van het land te bevorderen. Daarom moeten we samen optreden om de Afghaanse maatschappij en verzoeningsprojecten te steunen. Bovendien moeten we toewerken naar het stabiliseren van de situatie in Afghanistan door plaatselijke instellingen te versterken en te voldoen aan de basislevensbehoeften van de bevolking. Een belangrijke stap op de weg naar de democratische wederopbouw van het land is het bereiken van onafhankelijkheid en vrijheid van de media. Dit moet worden gesteund. Jean-Pierre Jouyet fungerend voorzitter van de Raad. - (FR) Mevrouw de Voorzitter, mijnheer Brie, commissaris, mijn vriendin Benita, dames en heren, ik wil nogmaals mijn steun uiten voor het verslag van de heer Brie en mijn tevredenheid dat er zo'n brede consensus is over het feit dat Afghanistan meer veiligheid nodig heeft in algemene zin en meer bestuur in wat een bijzonder moeilijke tijd is, zoals u allen naar voren hebt gebracht. Ons debat heeft de nadruk gelegd op het feit dat we te maken hebben met een zeer complexe situatie, die meer dan alleen een militaire oplossing behoeft; dat we worden geconfronteerd met een buitengewoon moeilijke situatie; dat de internationale gemeenschap een langetermijnverplichting moet aangaan, die noodzakelijk is en een kritiek element voor de Europese Unie, zoals u zei; dat het veel tijd zal kosten om de hoop van de mensen te wekken; en dat we ons, wanneer het aankomt op bestuur in het bijzonder, zoals de Commissie naar voren heeft gebracht, moeten concentreren op de voorbereidingen op de komende verkiezingen. Wat de Raad betreft, die zal natuurlijk doorgaan met het zeer nauwkeurig in de gaten houden van de voorbereidingen van de verkiezingen. Wat betreft de bestuurgerelateerde aspecten, is respect voor de rechtsstaat en voor alles wat verband houdt met onze tradities geen verdelend element; wij moeten dit ook zeggen tegen de Afghaanse autoriteiten. Wat betreft de veiligheidsregels en aanwezigheid ter plaatse, moet ik erop wijzen dat het EU-personeel meer dan 50 procent van de IFAS uitmaakt en dat de Raad zich de komende maanden zal concentreren op vier prioriteitsgebieden. De eerste prioriteit zal zijn het implementeren van de substantiële toename in EUPOL-personeel waarover is besloten in de Raad van 26 mei. Het is duidelijk dat alle aspecten die verband houden met de effectiviteit van de politie belangrijk zijn en het Parlement is hierover terecht ongerust. Ten tweede zal de Raad trachten om de implementering van de conclusies van de Internationale Conferentie ter ondersteuning van Afghanistan nauwkeurig in het oog te houden: de Europese Unie moet in dit opzicht een sleutelrol spelen, gezien haar financiële bijdrage. Ten derde moet de Europese Unie de noodzaak benadrukken om de betrekkingen tussen Afghanistan en Pakistan te verbeteren - zoals een aantal van u opmerkte - en beide landen aanmoedigen om actief te blijven werken aan het versterken van hun samenwerking, in het bijzonder in de strijd tegen de gezamenlijke uitdaging gesteld door het terrorisme en in alle zaken die betrekking hebben op drugshandel. Ten slotte is het belangrijk dat de Raad en de Commissie de volledige steun van het Europees Parlement hebben in deze kwestie, die essentieel is voor de internationale gemeenschap en - zoals verschillenden van u ook benadrukten - voor de toekomst van Europa. Benita Ferrero-Waldner lid van de Commissie. - (EN) Mevrouw de Voorzitter, ik zal proberen kort te zijn. Ik wil alleen drie opmerkingen maken. De eerste gaat over Pakistan. Het is absoluut duidelijk dat het zeer belangrijk is om ook aan het grensgebied te werken, en ik denk ook dat het belangrijk is om de kans uit te buiten die er is na de nieuwe formatie van de regering in Pakistan. Maar tegelijkertijd zien we daar al spanningen ontstaan, en hopelijk zullen deze natuurlijk niet de enigszins verbeterde bilaterale uitwisselingen op fundamenteel niveau in gevaar brengen. We werken daarom ook in de grensgebieden en we zien dat regionale samenwerking, met inbegrip van grensbeheer en regionale handelsfaciliteiten, belangrijk is, en we steunen ook het initiatief van de G8 om te komen tot een dialoog die is begonnen met Duitsland over Afghanistan en Pakistan. Dit is mijn eerste opmerking. Mijn tweede opmerking betreft justitie. We denken inderdaad dat goed bestuur natuurlijk belangrijk is en dit gaat hand in hand met politie en justitie. Als er straffeloosheid is, kan de politie doen wat zij wil. Er moet een goed justitieel systeem zijn. Daarom hebben wij, de Commissie, samen met de Raad, die bezig is met de politie, heel hard gewerkt aan justitie en we hebben daarom substantieel bijgedragen aan het vormen van de nationale justitiestrategie en het -programma van Afghanistan, en nogmaals dat moet een duurzaam programma zijn, hetgeen betekent voor de lange termijn. Er bestaat een toegewijd loket, dit is het ARTF (Afghanistan Reconstruction Trust Fund) voor de justitiesector waaraan wij van plan zijn ook bij te dragen vanuit het bilaterale programma van Afghanistan en we hebben al resultaten bereikt wat betreft het proces en de belofte in de Conferentie van Rome, maar er zijn natuurlijk veel hervormingen noodzakelijk. Mijn derde en laatste opmerking gaat over de ontwikkeling op het platteland. De Conferentie van Parijs heeft duidelijk getoond dat wij sterk gericht moeten zijn op de ontwikkeling van het platteland. Ik moet zeggen dat we dit van het begin af aan ook als een van de belangrijke sectoren hebben gezien en we daaraan hebben gewerkt. We zijn nog steeds druk bezig met het verschaffen
{'language': 'nl'}