Antwoord van de Europese Unie op de wereldwijde financiële crisis: follow-up van de informele Europese Raad van 7 november en van de Top van de G20 van 15 november 2008 - Wetgevings- en werkprogramma van de Commissie voor 2009 (debat) De Voorzitter Aan de orde is de gecombineerde behandeling van het antwoord van de EU op de mondiale financiële crisis en het wetgevings- en werkprogramma van de Commissie voor 2009. Jean-Pierre Jouyet fungerend voorzitter van de Raad. - (FR) Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de Commissievoorzitter, dames en heren afgevaardigden, de gevolgen van de financiële crisis voor de economie beginnen zich al duidelijk af te tekenen. In de najaarsprognoses van de Commissie zijn de vooruitzichten voor de economische groei in de Europese Unie voor volgend jaar aanzienlijk naar beneden bijgesteld. Een aantal lidstaten verkeert reeds in een recessie en de economische groei in de Unie dreigt in 2009 in het beste geval op nul uit te zullen komen. Daarenboven beginnen de financiële spanningen een uitwerking te hebben op de financiering van de economische actoren. In de lidstaten wordt er van overheidswege sterk op ingezet dat, gezien het groeiend gevaar van de kredietbeperkingen, zowel de bedrijven als de huishoudingen aan hun financiële verplichtingen kunnen blijven voldoen. Europa en zijn internationale partners staan inderdaad tegenover de ernstigste financiële crisis sinds 1929 en moeten het hoofd bieden aan een economische vertraging van buitengewone omvang. Zoals u weet, heeft het Raadsvoorzitterschap sinds ons laatste debat van 8 oktober slechts één doel voor ogen gehad en één enkele overtuiging gehuldigd, namelijk dat de Europeanen tegenover de mondiale financiële crisis de rijen dienen te sluiten. Geconfronteerd met de dreiging dat het Europees financieel stelsel echt uiteen zou vallen, is het Frans voorzitterschap erin geslaagd de aanneming van een Europees actieplan inzake spoedsteun aan de door de crisis bedreigde financiële inrichtingen te bespoedigen en hebben de lidstaten gezamenlijk besloten zekerheden te stellen bij de interbancaire financiering en de banken van nieuw kapitaal te voorzien. De doeltreffendheid van dit gemeenschappelijk optreden van de Europeanen is ook het vorig weekeinde gebleken ten tijde van de top van de G20 in Washington waar de staatshoofden en regeringsleiders vergaderden en waar ook voorzitter Barroso aan deelnam. Europa is bij monde van de voorzitter van de Raad, president Nicolas Sarkozy, en van de voorzitter van de Europese Commissie, José Manuel Barroso, de initiatiefnemer van deze historische top geweest. Er is blijk gegeven van grote eensgezindheid door op 7 november het aan het voorzitterschap van de Raad over te laten tegenover onze grote partners duidelijke stellingen te betrekken. Wij mogen vandaag verheugd zijn over de resultaten van deze aanpak, aangezien in de conclusies van deze top met name aan de belangrijkste elementen die door Europa bepleit worden - transparantie en verantwoordingsplicht dus - weer een centrale plaats wordt toegekend in het functioneren van het internationaal financieel stelsel. Wij hebben tevens concrete besluiten weten te verkrijgen die in het verlengde liggen van de voorstellen van de Europese Unie, zoals het registreren van de ratingbureaus, het beginsel van toezicht op of regelgeving voor alle activiteiten van de financiële actoren en het aanbrengen van een koppeling tussen beloningsniveaus en het vermijden van buitensporige risico's. Het is voor de eerste maal dat alle grote financiële en economische spelers het er tezamen over eens zijn krachtig te moeten reageren teneinde te voorkomen dat zich opnieuw een breedschalige crisis zou voordoen. Allen hebben ingestemd met een ambitieus actieplan dat in de komende weken in concreto door de ministers van Financiёn zal moeten worden ingevuld. De Europese Unie zal uiteraard in de internationale besprekingen al haar gewicht in de schaal moeten blijven leggen. U weet dat u op het Franse voorzitterschap kunt rekenen wanneer het erom gaat de eensgezindheid van de Europeanen te bevorderen en zo een gemeenschappelijke ambitie te kunnen uitdragen met het oog op diepgaande hervormingen betreffende alle in Washington aangegeven thema's. Uiteraard rekenen wij erop dat het Tsjechische voorzitterschap de begonnen inspanningen zal voortzetten. Als zij tastbare resultaten wil verkrijgen, zal de Europese Unie een krachtige stem moeten laten horen, zowel ten aanzien van de ratingbureaus als de boekhoudnormen, het toezicht op de hedgefondsen, de strijd tegen de belastingparadijzen, het verantwoordelijk stellen van de particuliere actoren en de hervorming van de multilaterale financiële instellingen. Zij dient ook op het gebied van de Gemeenschapswetgeving met spoed haar verantwoordelijkheden aan te gaan door de door de Commissie voorgestelde maatregelen inzake het toezicht op en de regelgeving voor het bankwezen en de ratingbureaus zo snel mogelijk goed te keuren. Het Franse voorzitterschap van de Raad weet dat het mag rekenen op een volledige en daadkrachtige inzet van uw Parlement en zijn fracties. Hiervoor wil ik graag mijn eer betuigen aan de voorzitters van deze fracties. Europa zal aldus een krachtig standpunt kunnen innemen tijdens de komende internationale bijeenkomsten die voor 2009 op het programma staan. Uit deze eerste resultaten op financieel gebied blijkt hoe doeltreffend de eensgezinde aanpak van de Europeanen is. Zij vormen echter slechts een onderdeel van de Europese reactie op de crisis. Deze eensgezinde aanpak dient de Europese Unie en haar lidstaten er natuurlijk ook toe aan te zetten op de gevolgen te reageren die de economische crisis heeft voor de economische groei. Het voorzitterschap van de Raad is hier absoluut van overtuigd. Net als op financieel gebied zullen de lidstaten geen tastbare resultaten ter ondersteuning van de groei kunnen behalen als ze zowel onderling alsmede met hun grote internationale partners geen nauwe coördinatie plegen. In dit opzicht is er van de top van de G20 een krachtig signaal uitgegaan. Alle macro-economische instrumenten zullen op wereldschaal moeten worden ingezet teneinde een langdurige vertraging van de economie te voorkomen. De centrale banken hebben door de rentetarieven te verlagen snel op de ontwikkeling van de situatie gereageerd. Het voorzitterschap heeft het daadkrachtige besluit van de Europese Centrale Bank (ECB) begroet om begin november haar rentevoeten met 50 basispunten te verlagen en meer dan eens hebben wij onze blijdschap geuit over het optreden van de ECB in reactie op de financiële crisis en haar actieve deelname aan het overleg in de Eurogroep en de Europese Raden. Op begrotingsgebied heeft de G20 aangegeven dat overal waar een aanzienlijke manoeuvreerruimte bestaat daarvan gebruik dient te worden gemaakt. De lidstaten van de Europese Unie zijn op dit appel ingegaan en hebben aangegeven dat in deze periode van enorme conjuncturele terugval alle manoeuvreerruimte die binnen het stabiliteits- en groeipact is toegestaan, moet worden gebruikt. Het Franse voorzitterschap van de Raad wil, geachte afgevaardigden, in onderlinge afstemming met de Commissie alles doen om de nationale plannen voor steun aan de conjunctuur en de Gemeenschapsinitiatieven zo nauw op elkaar af te stellen dat de economische effecten daarmee geoptimaliseerd worden. Mijnheer de Commissievoorzitter, wij verwachten voor het eind van de maand nieuwe voorstellen. De antwoorden die op Gemeenschapsniveau kunnen worden geleverd dienen nader onder de loep te worden genomen en alle instrumenten die een bijdrage kunnen leveren tot ondersteuning van de Europese conjunctuur moeten worden ingezet. Bepaalde kredieten van de Europese begroting - en ik zeg dit omdat ik deze discussie in dit Parlement heb bijgewoond - zouden snel kunnen worden vrijgemaakt om de afzwakking van de groei tegen te gaan. Ofschoon wij dienen te waken over de goede werking van de interne markt dient er tevens voor te worden gezorgd dat de Europese regels inzake staatssteun met alle soepelheid van dien kunnen worden ingezet, zodat zowel de lidstaten als de Europese Unie aan de meest bedreigde economische actoren een doelmatige ondersteuning kunnen geven. Het is tevens onze wens dat de Europese Investeringsbank volledig wordt ingezet om een bijdrage te leveren aan de ondersteuning van de Europese economie. Zoals u weet, zijn er nu reeds middelen uitgetrokken om zorg te dragen voor de financiering van kleine en middelgrote ondernemingen (het MKB). Deze steunmaatregelen moeten worden opgenomen in een globaal programma waardoor met name de meest bedreigde sectoren, zoals momenteel de automobielsector, in de hele Europese Unie kunnen worden gesteund. Deze extra inspanningen op Gemeenschapsniveau behoeven een daadkrachtige aanvulling op lidstaatniveau door middel van nauw op elkaar afgestemde nationale stimuleringsmaatregelen. In het vooruitzicht van de Europese Raad in de komende maand wil het voorzitterschap tussen de lidstaten een gedachtewisseling op gang brengen over de hoofdlijnen van dergelijke herstelmaatregelen. Een aantal lidstaten heeft reeds aangekondigd na te denken over steunmaatregelen voor bepaalde industriële sectoren. Wil dit soort maatregelen volledig effect sorteren en de interne markt ongeschonden laten, dan zullen zij het resultaat moeten zijn van overleg tussen partners onderling. De ministers van Economische Zaken en Financiёn zullen dan ook samen met commissaris Almunia de bespreking voorbereiden die in de Europese Raad tijdens de komende vergadering van 2 december over deze thema's zal worden gevoerd. Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de Commissievoorzitter, geachte afgevaardigden, de Europese Unie is, geconfronteerd met een destabilisering zonder weerga van de mondiale financiële sector, in enkele weken tijds daadwerkelijk haar verantwoordelijkheden aangegaan. In het aangezicht van een imminent gevaar hebben de Europeanen de rijen weten te sluiten en doeltreffend en met grote spoed gehandeld. Deze met succes bekroonde aanpak zal tot lering moeten strekken. Deze Europese eensgezindheid moet worden gekoesterd, zodat wij samen blijven handelen, gewicht in de schaal blijven leggen tegenover en met onze partners, zorgen voor een diepgaande hervorming van het financieel bestel en samen opgewassen zijn tegen de nukken van de economische cyclus. Op deze wijze zullen wij samen - Raad, Commissie en Parlement - bewijzen dat de Europese Unie over de middelen beschikt daadkrachtig haar lot in eigen handen te nemen en daardoor te doen wat alle Europeanen van haar verwachten, namelijk dat zij een eigen rol speelt op het wereldtoneel. (Applaus) De Voorzitter Mijn dank aan de vertegenwoordiger van de Raad, de heer Jean-Pierre Jouyet. Tot mijn grote genoegen zie ik hier heel wat leden van de Europese Commissie. Veruit de meeste leden van de Commissie zijn aanwezig. Graag geef ik nu het woord aan de voorzitter van de Commissie. José Manuel Barroso voorzitter van de Commissie. - (FR) Mijnheer de Voorzitter van het Europees Parlement, geachte minister en voorzitter van de Raad, geachte leden van het Parlement, allereerst wil ik het Europees Parlement complimenteren met het uitstekende besluit om vandaag een gecombineerd debat te organiseren over twee onderwerpen: het Europees beheer van de wereldwijde financiële crisis, nu de G20 in Washington is afgerond, en het werkprogramma voor 2009 van de Commissie. Uit dit gecombineerde debat komt de politieke realiteit naar voren waarvoor Europa zich geplaatst ziet: er is dringend optreden geboden, maar ook de uitvoerige werkzaamheden waarmee reeds is begonnen moeten vastberaden worden voortgezet. Het zal u dan ook niet verbazen dat het werkprogramma voor 2009 van de Commissie een tweeledig doel dient: continuïteit en actie in crisistijd. Ik kom daarop later terug. Allereerst wil ik even terugkomen op het resultaat van de top van Washington dat de heer Jouyet namens het Franse voorzitterschap ook heeft aangestipt. Er zij op gewezen dat het politieke initiatief om het financiële stelsel wereldwijd te hervormen in Europa is genomen, en daar mogen we best trots op zijn. De Europese Unie heeft die uitdaging willen en kunnen aangaan. Ook de thema's van het debat komen uit Europa. Ik ga daar nu niet meer op in want deze zijn hier een maand geleden ook al aan de orde geweest. De beleidslijnen die op 7 november zijn uitgezet door de buitengewone Europese Raad, zijn ingegeven door het gezamenlijke werk van onze drie instellingen en hebben als basis gediend voor de discussies. De Commissie is met voorstellen gekomen. De Voorzitter van het Parlement, de heer Pöttering, heeft ook aan deze discussies deelgenomen en we hebben een gemeenschappelijk standpunt opgesteld. Ik roep alle sceptici op om de Europese voorstellen en het resultaat van de G20 nader te bekijken. Uiteraard kunnen we pas na verloop van tijd beoordelen of een bepaalde gebeurtenis een keerpunt in de geschiedenis markeert, maar ik wil u niet verhullen dat ik het gevoel heb dat met deze eerste bijeenkomst van de G20 met staatshoofden en regeringsleiders echt een nieuw tijdperk is ingeleid voor collectieve sturing van de wereldeconomie, en misschien zelfs nog meer. Door de crisis is het alle actoren duidelijk geworden dat wereldwijde problemen ook wereldwijd moeten worden aangepakt. Zo voel ik het. Tijdens de top van Washington is de hoeksteen gelegd voor een nieuw mondiaal bestuur dat stoelt op de beginselen van een markteconomie, maar de economie die Europa voor ogen heeft is niet slechts een markteconomie, het is een sociale markteconomie, zoals we deze in Europa plegen te noemen. Dit maakt deel uit van de waarden van de Europese Unie. Tijdens de G20 is overeenstemming bereikt over vier besluiten. Ik wil nu nader op deze besluiten ingaan, niet zozeer in volgorde van belangrijkheid als wel in de volgorde waarin ze zijn aangenomen. Ten eerste is er een actieplan aangenomen voor de korte en middellange termijn voor de hervorming van de financiële markten waarmee nieuwe crises moeten worden voorkomen en consumenten, spaarders en beleggers moeten worden beschermd. Ten tweede zijn er de beginselen van een nieuw wereldwijd bestuur die een oplossing moeten bieden voor handelsverschillen, monetaire onevenwichtigheden en verschillen op begrotingsgebied die de internationale gemeenschap nadelig beïnvloeden. Ten derde is er de kwestie die in mijn ogen het meest dringend moet worden besproken, namelijk de noodzaak van gecoördineerde maatregelen om de wereldeconomie te stimuleren en de gevolgen van de crisis voor de werkgelegenheid en de koopkracht van onze burgers tot een minimum te beperken. Ten vierde is er de noodzaak van een open markt en de afwijzing van elke vorm van protectionisme. Daarom zullen wij ons ervoor inzetten om vóór eind 2008 een consensus te bereiken over de voorwaarden waaronder de Doha-ronde voor handel en ontwikkeling kan worden afgesloten. Tegelijkertijd heeft de top een duidelijk signaal afgegeven dat volgens mij voor Europeanen van groot belang was. Economische en financiële kwesties mogen andere internationale uitdagingen, die we ook collectief moeten aanpakken, niet overschaduwen. Hierbij valt te denken aan de verwezenlijking van de millenniumdoelstellingen voor ontwikkeling, het veiligstellen van de energievoorziening, de bestrijding van klimaatverandering, voedselveiligheid, de rechtsstaat en de bestrijding van terrorisme, armoede en ziekten. Ik heb dit punt persoonlijk benadrukt. Ik heb zelfs gezegd dat ik het onacceptabel zou vinden om grote internationale financiële thema's te bespreken en voorbij te gaan aan de behoeften van mensen die niet genoeg te eten hebben of geen toegang hebben tot drinkwater. (Applaus) Het nieuwe politieke hoofdstuk dat zich aandient, moet nu snel en concreet worden geschreven. En zaken moeten duidelijk worden gezegd. Europa heeft met zijn voorstellen tijdens de G20 een belangrijke rol weten te spelen omdat het met één stem heeft gesproken. Ik wijs er eens te meer op hoe trots ik ben op de uitstekende samenwerking tussen het Franse voorzitterschap van de Raad en de Commissie, en ook uw instelling, het Europees Parlement. De Europese Unie staat nu voor een echte uitdaging, namelijk om met één stem te blijven spreken. Dat zal niet altijd even gemakkelijk zijn, maar alleen zo zullen we succes weten te oogsten. Hoe het ook zij, we hebben in Europa al een aantal zeer belangrijke beslissingen genomen. Naar aanleiding van diverse bijeenkomsten van de Europese Raad en debatten met het Europees Parlement heeft de Commissie al belangrijke wetgevingsvoorstellen ingediend die nu ter goedkeuring bij de andere wetgevende instellingen liggen. Op 29 oktober hebben we ook de eerste schets van een programma voor economisch herstel op papier gezet waaraan concreet vorm zal worden gegeven met een document dat de Commissie volgende week zal goedkeuren. En daar komt het werkprogramma voor 2009 van de Commissie om de hoek kijken. We hebben de afgelopen maanden al flink aan de weg getimmerd. En vóór het einde van het jaar zal er nog vooruitgang worden geboekt, maar ook volgend jaar zullen we alle zeilen moeten bijzetten. Dit programma bevat vier prioriteiten. Tijdens het debat van september met het Europees Parlement over de jaarlijkse beleidsstrategie voor 2009 hebben wij vastgesteld dat het Europees Parlement onze visie over deze prioriteiten in grote mate deelt. De eerste prioriteit dient zich vanzelf aan: groei en werkgelegenheid. Voor 2009 gaat onze aandacht in eerste instantie uit naar twee zaken: de gevolgen van de economische vertraging voor de werkgelegenheid en het bedrijfsleven in Europa binnen de perken proberen te houden en doorgaan met onze hervorming zodat we de periode na de crisis beter aankunnen. We moeten voor de reële economie op dezelfde succesvolle wijze te werk gaan als bij het uitbreken van de financiële crisis: duidelijke beginselen en gecoördineerde maatregelen op Europees niveau vaststellen. Ik denk dat onze burgers niet zouden begrijpen dat de regeringen van de 27 lidstaten en de Europese instellingen nu niet in staat blijken een gemeenschappelijk platform te definiëren waarmee het hoofd kan worden geboden aan de economische crisis, want toen de financiële crisis zich aandiende, waren zij daar wel toe in staat. Het minste wat we kunnen doen is het beginsel van coördinatie tussen alle lidstaten te aanvaarden, uiteraard met de Europese instellingen. Dat is het kader voor herstel dat de Commissie, voortbordurend op de strategie van Lissabon, op 26 november zal voorleggen. We hebben in Europa de instrumenten, we hebben de strategie van Lissabon voor groei en werkgelegenheid, we hebben het stabiliteits- en groeipact en we kunnen bewijzen dat deze instrumenten in combinatie met politieke wil, en vooral met Europese wil, een antwoord kunnen bieden op de huidige crisis. We maken een uitzonderlijke tijd door, en die vraagt om uitzonderlijke maatregelen. Er is een ware gemeenschappelijke strategie geboden waarmee de voorwaarden voor economisch herstel worden gecreëerd, evenals een programma waarmee eerst en vooral wordt beoogd de gevolgen van de crisis voor burgers, huishoudens, werknemers, ondernemers, binnen de perken te houden, een programma waarmee alle beschikbare middelen worden ingezet: belastingmaatregelen, structurele maatregelen en regelgeving. Dit programma moet gecoördineerd en zowel op Europees als nationaal niveau op touw worden gezet, en in dit verband wil ik ook zeggen hoezeer wij de medewerking die de Europese Centrale Bank tot dusver heeft verleend, waarderen. Geen enkele lidstaat kan deze crisis enkel en alleen met nationale maatregelen te boven komen. Onze economieën zijn daarvoor veel te nauw met elkaar verweven. Een van de meest interessante resultaten van deze top in Washington is dat iedereen heeft begrepen dat ook degenen die minder waren blootgesteld aan de integratie van de financiële markten door de globalisering nu ook de gevolgen van deze onderlinge onafhankelijkheid ondervinden. Als de hele wereld bereid is de effecten van de onderlinge afhankelijkheid te aanvaarden, moeten wij deze in Europa niet alleen erkennen, maar ook gecoördineerd en coherent optreden. Daarom denken we dat de vraag moet worden gesteund met een programma voor begrotingsstimulering waarmee synergieën kunnen worden gebruikt en kan worden voorkomen dat er negatieve kettingreacties ontstaan. Het moet een programma zijn met relevante, gerichte en tijdelijke maatregelen. In het Engels heet dat timely, targeted, temporary, de drie "t's". Deze maatregelen moeten dringend worden genomen en dat gaan we de lidstaten dan ook voorstellen. Ik denk met name aan inspanningen om opleiding en omscholing aan te moedigen, om op grotere schaal te investeren in vernieuwing en onderlinge koppeling van systemen en Europa de slag laten maken naar een koolstofarme economie. Ik denk met name aan de noodzaak om bepaalde sectoren van onze economie te laten aansluiten op de doelstellingen die ook wij hebben gesteld ter bestrijding van klimaatverandering. Dat is een perfecte gelegenheid om te laten zien dat de agenda ter bestrijding van klimaatverandering geen agenda tegen economische groei is. Het kan juist een agenda zijn waarmee de modernisering van de Europese industrie een duwtje in de rug krijgt. Ik denk dat de teugels ook strakker moeten worden aangetrokken om de administratieve kosten van bedrijven terug te dringen en het potentieel van met name de kleine en middelgrote ondernemingen (het MKB) kracht bij te zetten. Dat is de hoeksteen van onze herziening voor een betere regelgeving van januari 2009. Wij hechten steeds meer belang aan de doelstelling van betere wetgeving. Alle overbodige administratieve lasten moeten worden verlicht, vooral regels waaronder kleine en middelgrote bedrijven gebukt gaan. De sociale agenda voor kansen, toegang en solidariteit maakt ook deel uit van het Europese antwoord op de economische crisis, want er moeten maatschappelijke problemen worden aangepakt. Wij ontkennen die niet. Het is des te belangrijker vanwege de meer dan waarschijnlijke groei van de werkloosheid. Daarom moet de sociale agenda goed van de grond komen. Ik wijs met name op de maatregelen waarmee de belangen van consumenten worden behartigd en waarmee de arbeidsmarkt beter toegankelijk wordt gemaakt voor jongeren, maar er zullen vast nog andere aspecten zijn waarover wij met het Parlement van gedachten willen wisselen. Wat het financiële gedeelte betreft, reken ik erop dat de leden van het Parlement de Commissievoorstellen over kapitaaltoereikendheid, bankgaranties en ratingagentschappen snel zullen aannemen. Er moet weer een klimaat van vertrouwen komen. In 2009 zal de Commissie concrete maatregelen nemen om het regelgevingskader van het Europese financiële stelsel te consolideren. Zij zal zich buigen over regelgeving over, toezicht op en transparantie van de financiële markten en de terreinen die in de verslagen van de heren Rasmussen en Lehne aan de orde komen. Vóór de lentetop zal de Commissie de eerste analyses voorleggen van de groep op hoog niveau over financieel toezicht die wij hebben opgericht. Ter afsluiting van dit eerste deel van het debat denk ik dat crises ondanks hun negatieve gevolgen ook louterend kunnen werken. Visies en zekerheden worden omvergeworpen, waardoor er ruimte komt voor andere situaties en deze op een nieuwe manier kunnen worden ingevuld. Ik zou u nogmaals eerlijk en open het gevoel willen overbrengen dat ik vorig weekend had in Washington. Ik zag er een openheid van geest die amper een paar maanden geleden nog ondenkbaar was. Door de crisis is er een omslag in het denken gekomen. De ommekeer is niet alleen zichtbaar bij grootmachten, maar ook bij opkomende landen. Zij willen de wereld veranderen en de Europese waarden kracht bijzetten: vrijheid en solidariteit. Ik denk echt dat Europa nu zijn stempel moet drukken op de koers van de gebeurtenissen. (Applaus) De Voorzitter Mijnheer de Commissievoorzitter, hartelijk dank voor uw uiteenzetting. Ook namens de leden van het Parlement wil ik u zeggen dat u zich tijdens de vergadermarathon van de afgelopen weken naar mijn mening duidelijk voor de communautaire regelgeving heeft ingezet, wat natuurlijk ook uw plicht is. Vooral tegenover de regeringen van de lidstaten is dit van belang. U moet aan de eisen van het Europees Parlement voldoen, maar ook aan de eisen van de regeringen. Dit is u duidelijk gelukt en hiervoor wil ik u namens het Europees Parlement ook in deze moeilijke tijd hartelijk danken. Joseph Daul namens de PPE-DE-Fractie. - (FR) Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, mijnheer de Commissievoorzitter, geachte collega's, de huidige financiële en economische crisis is geen nederlaag van het kapitalisme, zoals sommigen beweren, maar het resultaat van een politieke dwaling, namelijk het gebrek aan regels voor en controle op de kwaliteit van financiële producten in de VS sinds de jaren negentig. De crisis vloeit voort uit het gebrek aan transparantie op de markten en de afwezigheid van een doeltreffend orgaan voor toezicht op de financiële markten. De centrumrechtse politieke partijen staan en stonden nooit achter een financieel stelsel zonder regels noch scheidsrechter, waarvoor wij nu een hoge sociaaleconomische prijs betalen. Wat wij als centrumrechts aanbevelen voor de wereldeconomie, is het Europees model van een sociale markteconomie, dat in het verleden zijn diensten heeft bewezen. Wat wij als centrumrechts willen, is dat in deze moeilijke tijden de aandacht voornamelijk uitgaat naar de situatie van mensen die werken, die sparen, en van ondernemers en vooral kleine en middelgrote bedrijven die iedere dag risico's nemen om groei en werkgelegenheid te creëren. Wij garanderen hun alleen een toekomst als we ons maatschappijmodel verdedigen en als we de voorwaarden voor een vrije, loyale en transparante markt waarborgen, ons bewust zijn van onze verantwoordelijkheden en trouw blijven aan onze waarden. Geachte collega's, ik wil tevens uiting geven aan de grote tevredenheid van mijn parlementaire fractie: bij deze crisis en die in Georgië deze zomer is gebleken dat Europa wel degelijk bestaat in de wereld, het laat zijn stem horen en oefent invloed uit op zijn partners. Ik wil hier zeggen dat Europa een doorslaggevend instrument is tegen de achtergrond van de globalisering, want het heeft een uniek maatschappelijk project voor ogen waarin de mens centraal staat. Het voorzitterschap van de Raad en Nicolas Sarkozy hebben met de steun van de Commissie en haar voorzitter José Manuel Barroso laten zien dat de 27 lidstaten een gemeenschappelijke en coherente benadering kunnen volgen, ook voor zeer gevoelige en complexe kwesties, en dat Europa wereldwijd gewicht in de schaal kan leggen, als het de moeite neemt zich eendrachtig op te stellen. De bijeenkomst van de G20 heeft tot stand kunnen komen dankzij de herhaaldelijke verzoeken van het fungerend voorzitterschap van de Raad en de Commissie. Deze vergadering van de rijkste landen en van opkomende economische machten was een weliswaar symbolische maar historische gebeurtenis, maar heeft ook geleid tot concrete maatregelen die onze groep met grote instemming begroet. Tijdens de bijeenkomst van de G20 zijn de oorzaken van het probleem vastgesteld, is een strategie uitgestippeld en is een agenda vastgelegd. Pessimisten zeggen dat het niet voldoende is en dat het te laat is. Ik zit zelf ook met vragen: waarom hebben we in Europa niet beter vooruitgelopen op de crisis, waarvan de eerste signalen zich vorig jaar al begonnen af te tekenen? Waarom hebben onze toezichthoudende autoriteiten de kwaliteit van Amerikaanse financiële producten niet beter gecontroleerd? We moeten antwoord zien te krijgen op de vraag wat zich in onze grote banken heeft afgespeeld, waar de bovenste verdieping niet op de hoogte was van wat onze gamers op de derde verdieping uitspookten. Nu is het onze plicht om maatregelen te nemen om onze economie weer op gang te krijgen, om de groei te stimuleren en de gevolgen van deze crisis voor de sociale samenhang te beperken. We moeten de interne markt versoepelen, investeren in onderzoek, onze kleine en middelgrote ondernemingen (het MKB) flink steunen en gezinnen helpen die in moeilijkheden verkeren. We moeten dat alles doen zonder de overheidsfinanciën te belasten, bijvoorbeeld door euro-obligaties als aanvullende financieringsbron te overwegen en door de hervormingen die op nationaal niveau zijn ondernomen aan te houden, die meer dan ooit noodzakelijk zijn. Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, tegen de achtergrond van een historische crisis heeft het bestuur wereldwijd een sprong voorwaarts genomen, die ook van historisch belang kan blijken. We moeten verder gaan, en het gevaar van protectionisme op afstand houden, dat altijd ongunstig uitpakt voor de armste landen op aarde. In tijden van crisis kunnen we moedige maatregelen nemen voor de toekomst. Mijnheer de Commissievoorzitter, juist in een crisisperiode kunnen we bepaalde regels veranderen en alleen dan, want na de crisis ligt bij iedereen de vergetelheid snel op de loer. Europa mag niet van deze weg afwijken, want het verenigde Europa heeft laten zien dat het in staat was in te spelen op crises en onze burgers te helpen deze crisis te boven te komen, die ons de komende maanden nog grote problemen zal opleveren. Ik zal u alleen zeggen dat Europa verenigd en sterk moet zijn, en vooral, mijnheer de Commissievoorzitter, dat wij de symbiose tussen de verschillende instellingen hebben gevoeld, het Parlement dat ik als eerste wil noemen, de Commissie en de Raad. Zo zullen wij succes oogsten en het goede voorbeeld geven aan onze burgers. Martin Schulz namens de PSE-Fractie. - (DE) Mijnheer de Voorzitter, geachte dames en heren, het feit dat de staten van de G20 bijeen zijn gekomen is een stap in de goede richting. Het feit dat ze in deze samenstelling bijeen zijn gekomen laat zien dat er iets verandert in de wereld, dat we op weg zijn naar een multipolaire wereld waarin de Europese Unie een centrale rol kan en zal spelen, wanneer we eensgezind blijven, wanneer we ons huiswerk doen, wanneer we onze taken ook daadwerkelijk uitvoeren. De cruciale vraag is derhalve, mijnheer de Commissievoorzitter, of we genoeg tijd hebben. Uit uw redevoering maak ik op dat u de maatregelen, die u in de Commissie in verband met het verslag van mijn collega Poul Nyrup Rasmussen wilde behandelen, bij de voorjaarstop wilt presenteren. Dat is te laat. Wij willen dat er nú maatregelen inzake hedgefondsen en de private equity-fondsen worden genomen. Charlie McCreevy heeft, als ik het goed begrijp, verleden week eerste maatregelen met betrekking tot de banken ingediend. Dit is slechts een heel klein pakket. We zullen het, wanneer we geloofwaardig willen zijn, nu over de kredietbeoordelingsbureaus moeten hebben. We moeten het zo snel mogelijk over het toezicht hierop hebben. We willen nu maatregelen inzake private equity en hedgefondsen. We willen het nu over de salarissen van directeuren hebben. We willen nu de kwestie short selling aankaarten. Er is namelijk al een gewenning te bespeuren. We zitten in een financiële crisis, er vinden grote vergaderingsrondes plaats, maar de dames en heren uit de financiële wereld nemen alweer hun oude posities in. Ik wil u een kort citaat voorlezen uit een brief van de heer Ackermann, de bestuursvoorzitter van de Deutsche Bank, aan George W. Bush - dat zijn echt twee zeer interessante correspondentievrienden. Er moet worden voorkomen, schrijft de heer Ackermann, dat er een blijvende grotere rol van de openbare sector in het internationale financiële systeem komt. Nee, dat moet niet worden voorkomen, maar moet juist het doel zijn van de maatregelen die we nu nemen, dat er meer toezicht en meer internationale samenwerking voor de handhaving van dit toezicht komt! Het gaat hier namelijk nu om een beslissende keuze, om een beslissend moment waarop we ons af moeten vragen: krijgen we in de toekomst strengere verplichtingen met strenger toezicht, overigens ook met het juridisch verbod op bepaalde vormen van speculatie die op misbruik neerkomen of behoeden we nu de banken, behoeden we nu fondsen voor de ineenstorting? De banken en fondsen nemen het geld gretig aan en gaan vervolgens op dezelfde voet door. Het is bijna alsof je een speler die blut is gegaan, die in het casino platzak is geworden, nieuw geld geeft zodat hij vrolijk verder kan gokken. Nee, we moeten erachter komen wie de eigenaar van het casino is, volgens welke regels er wordt gespeeld en hoe op de winsten belasting wordt geheven en bovenal of de processen in het casino transparant worden gemaakt en of degenen die verantwoordelijk zijn voor het reilen en zeilen van het casino hiervoor ook aansprakelijk kunnen worden gemaakt. Dit moet het doel zijn! Het moet het doel van de EU zijn om eigen regels te definiëren die de EU er daarna zelf binnen de G20 en binnen de internationale organisaties moet doordrijven. Het kan niet als vanouds verder gaan. We moeten beseffen dat we een verantwoordelijkheid voor de gewone mensen in Europese Unie hebben, die opdraaien voor de catastrofes die anderen hebben veroorzaakt. Ik geef u een klein voorbeeld: Denkt u zich even in, mijnheer Barroso, u gaat naar uw bank en zegt: "Ik geef u 1 000 euro en zou hierover graag 25 procent rente ontvangen”. De man van de bank zou zeggen: "Mijnheer Barroso, voelt u zich niet goed? U bent anders toch zo'n verstandig mens. U maakt eigenlijk een zeer schrandere indruk.” Maar wanneer mijnheer Ackermann voor zijn aandeelhouders staat en zegt: "We willen dit jaar 25 procent winst”, dan krijgt hij staande ovaties. We moeten de kloof tussen de filosofie van deze mensen en het normale leven eindelijk dichten. Er mag in de internationale economie niet alleen op grond van deze kille, nuchtere winstcriteria worden gehandeld. Daarom hebben we regels nodig zodat dit soort van misbruik aan banden kan worden gelegd. (Applaus) Wanneer we in de komende maanden, aan het eind van deze zittingsperiode, weloverwogen maatregelen zullen hebben genomen, dan zullen we deze perceptiekloof hebben gedicht tussen de waarneming van de economische wereld en haar voorstelling van de werkelijkheid, en de werkelijkheid van de gewone man en de mensen in het bedrijfsleven. De werkelijkheid in het bedrijfsleven is namelijk dat het geld dat vergokt is en dat het geld voor de tekorten waarmee de nu bijeengekomen statengemeenschap wordt geconfronteerd en die nu met enorme miljardengaranties moeten worden gefinancierd, uit de zak van de belastingbetaler en uit de reële economie zal moeten komen. Daarom mogen we er ons ook niet toe beperken om banken en fondsen te redden. We hebben vooral investeringen in de reële economie nodig. We moeten banen veilig stellen. We moeten ervoor zorgen dat de economie niet instort. Mijn vriend Frank-Walter Steinmeier heeft gisteren een interessant plan voorgesteld, een plan dat een opleving van de investeringen in alle economieën van de Europese Unie op het oog heeft en dat bovenal ook de vraag aan de Commissie richt: kunnen we de middelen die we nu al voor de komende zes, zeven jaar voor investeringen in de infrastructuur, in het proces van Lissabon, in het onderzoek, in kwalificering, in de opbouw van een telecommunicatie-infrastructuur in Europa hebben beraamd, voortrekken en nu investeren om hiermee onmiddellijke impulsen te geven voor werkgelegenheid en groei? Naar mijn mening is dit even belangrijk als regels voor de internationale financiële markten. Ik geloof dat we nu voor een beslissende keuze staan. Hartelijk dank, mijnheer Barroso! U hebt erop gewezen dat ik het misschien mis had wat betreft de vraag wanneer de Commissie met voorstellen komt. Komt u voor de voorjaarstop met voorstellen! Komt u snel met voorstellen, omdat er in de lente weer paardenraces zijn, zodat de heer McCreevy er weer niet is. De maatregelen van de Commissie zijn nú nodig, zo snel mogelijk! Ik verwacht dat u hier in december met passende voorstellen komt. (Applaus) Graham Watson namens de ALDE-Fractie. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, ik wil graag de voorzitter van de Commissie feliciteren. Dit is de eerste keer dat de Commissie op een dergelijke top vertegenwoordigd is en dat juich ik zeer toe. Ik wil ook graag de fungerend voorzitter van de Raad feliciteren, niet alleen met het uitstekende werk dat hij gedaan heeft voor het Franse voorzitterschap, maar ook met de beloning die hij gekregen heeft: het voorzitterschap van de Franse autoriteit financiële markten. Als 1989 het beslissende jaar was voor de overwinning van de vrijemarkteconomie, dan moet 2008 het jaar zijn waarin we moeten denken aan de waarschuwing van Adam Smith dat ongebreidelde vrije markten aan grenzen gebonden zijn. In de Wealth of Nations voorzag Adam Smith heel wat dingen en zijn uitspraken in dat boek bevatten vele waardevolle lessen. Mijn fractie is blij het succes van de G20-bijeenkomst. We juichen het toe dat de G20 de opvatting deelt dat marktbeginselen, vrijhandel, open investeringsregelingen en doeltreffend gereguleerde financiële markten bevorderend werken voor de dynamiek, de innovatie en het ondernemerschap die cruciaal zijn voor economische groei, werkgelegenheid en de bestrijding van armoede. Na 1929 hebben landen de fout begaan afzonderlijk naar oplossingen te zoeken. Deze keer zijn we tot het inzicht gekomen dat we gezamenlijk oplossingen moeten vinden. Veel van de voorgestelde maatregelen in het werkprogramma van de Commissie voor 2009 zullen daartoe bijdragen. Ik feliciteer de Commissie met dat werkprogramma, vooral met het plan om te zorgen voor regelgeving voor, toezicht op en transparantie van de spelers op de financiële markt en belangrijke investeerders op de kapitaalmarkt. De vrije markt gedijt op transparantie en eerlijkheid. Sommige mensen zoeken zondebokken voor de problemen die we nu hebben. Ze voeren aan dat er geen waarschuwingen zijn gegeven. Toch is dat wel gebeurd! Otto Graf Lambsdorff en Jacques Delors, en ook anderen, hebben aan het begin van dit jaar het Sloveense voorzitterschap een brief geschreven waarin ze waarschuwden voor de gevaren van oververhitting van de wereldeconomie. Jean-Claude Juncker herinnerde er ons gisteravond in zijn voortreffelijke toespraak tijdens ons debat over de tiende verjaardag van de euro aan dat de Eurogroep de Amerikanen en anderen een paar keer stevig aangesproken heeft over de gevaren die we liepen. De liberaal-democraten gaan geen tijd verspillen aan het zoeken naar wie precies de ijsberg niet gezien heeft, maar we concentreren ons erop dat de mensen in de reddingsboten terechtkomen. Toch maken we ons zorgen over één aspect van de Europese Unie en de reactie van de G20 daarop. Onze staats- en regeringshoofden schijnen te geloven dat we gewoon net als vroeger zaken kunnen doen, dat er alleen maar economische groei nodig is. Ik ben bang dat zij gewoon heel veel lessen van de afgelopen dertig jaar in de politiek niet hebben begrepen. De recessie vormt een goede gelegenheid om de balans op te maken. Al hebben we een recessie, toch wordt voorspeld dat het mondiale BBP in de komende twintig jaar zal verdubbelen. Die groei is echter gebaseerd op eindige hulpbronnen, op het niet meetellen van afvalkosten en op één nieuwe steenkoolcentrale per week in China. In de nota van het voorzitterschap van 28 oktober voor de voorbereidende EU-top van 7 november werden vier mogelijkheden tot innovatie genoemd. Een daarvan was duurzaamheid. In de nota staat dat internationaal gecoördineerde, macro-economische reacties, gebaseerd op de bevordering van milieu-investeringen - ook in ontwikkelingslanden - belangrijk zijn. Blijkbaar heeft de een of andere minister of ambtenaar bij het Franse voorzitterschap wel wat aan holistisch denken gedaan, maar is dat niet doorgedrongen tot de goedgekeurde tekst die door moest gaan voor de conclusies van de voorbereidende top. In die tekst werd klimaatverandering alleen in één zin genoemd, tussen allerlei andere opgesomde uitdagingen. Ook in de conclusies van de G20 kwam het onderwerp niet voor, behalve dan als voorlaatste punt van het voorlaatste punt, waarin voorbeelden genoemd werden van andere wezenlijke uitdagingen en klimaatverandering op nummer 2 stond. Keynes en het tegengaan van klimaatverandering zijn niet tegenstrijdig. Als Maynard Keynes nu leefde, zou hij de mensen aan het werk zetten met het installeren van zonnepanelen en windgeneratoren op ieder Europees huis, en daardoor zowel de innovatie bevorderen als nieuwe banen scheppen. Een hedendaagse Roosevelt zou ons laten zoeken naar een mondiale cultuur, mondiaal bestuur en een samenhangende visie op wat de mensen wereldwijd bezighoudt, als hij zag dat we een mondiale economie hebben waarvan de contouren geschetst worden op de computercampussen aan de westkust van Amerika, in de Chinese fabrieken en in de Indiase steenkoolgebieden. Dat is de weg vooruit. Het zal nooit meer zijn zoals het geweest is. Brian Crowley Geachte Voorzitter, geachte voorzitter van de Commissie, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, ik vind dat de Commissie zich standvastig heeft opgesteld door onmiddellijk en besluitvaardig op te treden bij de aanpak van de crisis op de internationale financiële markten. Waar het uiteindelijk allemaal om draait is dat de Europese Unie, de Verenigde Staten, India en China moeten samenwerken om per direct gemeenschappelijke regels en normen tot stand te brengen voor het internationale toezicht op de financiële dienstverlening. (EN) Het is niet te vermijden dat er bij elke crisis of dreiging met gevaar gezegd wordt dat het nooit meer hetzelfde zal zijn, maar als we naar de geschiedenis kijken - niet alleen naar de economie - blijkt dat alles cyclisch is. Alles komt weer terug. Zelfs de eenvoudigste visser zal u kunnen vertellen dat eb en vloed elkaar afwisselen. Dat is overigens absoluut geen excuus voor de problemen die we nu hebben of voor diegenen die deze crisis versneld hebben door riskante leningen en dubieuze praktijken en vooral door - wanneer alles fout gaat - naar de 'vader- en moederlanden' te rennen en te roepen: "Help ons uit de penarie!” Het grootste gevaar in het zakenleven, de economie, de werkgelegenheid en het maatschappelijk leven in Europa is niet alleen maar de financiële crisis, maar het feit dat de banken geen werkkapitaal willen uitlenen aan kleine en middelgrote ondernemingen. Het heeft geen zin zonnepanelen te maken als je de mensen niet hebt om ze op het dak te zetten. Als je die mensen niet hebt - mensen die de panelen kunnen betalen en kopen - heb je ook geen mensen die ze zullen maken. De realiteit vandaag de dag is dat de crisis waar we in deze roerige economische tijd tegen aanlopen, ons de gelegenheid biedt de fouten uit het verleden te corrigeren en ervoor te zorgen dat we nu in onderzoek en innovatie investeren. We kunnen dat geld gebruiken om nieuwe manieren te vinden om met problemen om te gaan en om oplossingen te vinden voor de problemen waarmee mensen in hun leven geconfronteerd worden, en ook om ervoor te zorgen dat we de mensen hoop geven. Er wordt soms vergeten dat wat mensen echt nodig hebben, bemoediging is, een idee waarmee ze vooruit kunnen en een schouderklopje - waarmee gezegd wordt: "Je doet het goed” -, want we hebben behoefte aan hoop. Door de G20 en de inspanningen van de Commissie en het voorzitterschap om deze G20-bijeenkomst tot stand te brengen - al is de Amerikaanse president vleugellam - worden India en China gedwongen aan de tafel te gaan zitten en uit te spreken dat zij, als opkomende economieën, nu verantwoordelijkheden hebben. China en India moeten een rol spelen in datgene wat gedaan moet worden. Mijn laatste punt is dat ik het heel erg zou vinden als mensen zouden denken dat deze crisis betekent dat we een halt moeten toeroepen aan de innovatie en creativiteit van de Europese volkeren. Als we onze mensen willen voeden, gelijke rechten en zekerheid geven en uit de armoedeval willen bevrijden, dan is het onze eerste verantwoordelijkheid ervoor te zorgen dat ze hun eigen geld kunnen verdienen, dat de verschillende landen geld hebben om in sociale voorzieningen en gezondheidsvoorzieningen te investeren en, het allerbelangrijkste, dat we ze de hulpmiddelen en de scholingsmogelijkheden bieden die nodig zijn om te kunnen profiteren van de nieuwe uitdagingen die voor ons liggen. Monica Frassoni namens de Verts/ALE-Fractie. - (IT) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, de financiële crisis heeft nu ook al invloed op de reële economie, zoals wij overigens eenvoudig hadden kunnen voorspellen. Wij denken dat dit de prijs is die de Europese Unie betaalt voor de vertraging, of zelfs voor de weigering, om een Europees toezichts- en regelgevingskader te ontwerpen, en om op tijd financiële solidaire werkwijzen en een toezicht op de banken dat haar naam waardig is, te realiseren. Mijnheer Barroso, u en de meerderheid van uw Commissie behoren zelf tot degenen die verantwoordelijk zijn voor deze vertraging, en tot de degenen die deze benadering steunen, die Europa in een situatie van uiterste onzekerheid en recessie heeft gebracht. Mijnheer de Voorzitter, ik zou u, terwijl u zo welbespraakt debatteert over mogelijke oplossingen, luid en duidelijk willen horen zeggen dat degenen die regels en transparantie wilden, dat degenen die de totem van deregulering weigerden gelijk hadden, en ik en een afdeling van mijn commissie - waarvan iemand zelfs achter u zit - ongelijk. Dit is de enige manier waarop hetgeen u vandaag zegt, geloofwaardig zal klinken, en het spijt mij, maar het is niet waar dat de meerderheid van de lidstaten hierop tegen was. Zoals ik u tijdens vele gelegenheden tussen 2004 en nu heb gezegd, hebt u er stelselmatig voor gekozen om zich aan te sluiten bij de nationale regeringen, in plaats van bij het Parlement, en bij de industrieën in plaats van bij de consumenten. Indien ik enigszins moralistisch zou zijn dan zou ik zeggen dat u zichzelf bij de sterkeren, in plaats van bij de rechtvaardigen heeft aangesloten. Deze aanpak, die door Joschka Fischer in zijn vermaarde rede aan de Humboldt Universiteit naar voren is gebracht, en waarin hij voor de Commissie een eenvoudige rol als secretariaat van de Raad zag weggelegd, is getrouw in de prioriteiten van het binnenlands en buitenlands beleid weergegeven in het werkprogramma dat u ons vandaag presenteert. Wat de prioriteiten in het buitenlands beleid betreft, zou ik in het bijzonder de nadruk willen leggen op een voortdurend en laakbaar gebrek aan aandacht met betrekking tot de mensenrechten, om natuurlijk met China te beginnen. Er is ook een nogal oppervlakkige bescherming van de ontwikkelingsagenda van Doha, zonder dat men zich realiseert dat de financiële crisis alle uitgangspunten waarop deze agenda is gebaseerd, heeft uitgewist. In het binnenlands beleid betreffende immigratie heeft de Commissie in de afgelopen jaren toegegeven aan de druk van de lidstaten, en daarom praten wij vandaag als wij het over immigratie hebben in feite over wetgevingsinstrumenten die erg krachteloos blijven, en exact hetzelfde kan worden gezegd over het sociaal beleid. Mijnheer de Voorzitter van de Raad, mijnheer de Commissievoorzitter, op deze manier zullen wij er zeker niet in slagen om hetgeen de Groenen al maanden lang de Green New Deal noemen en wat tegenwoordig sterk in de mode is, in gang te zetten. Een Green New Deal heeft een zeer specifieke betekenis en het is zeker niet dat verwarde gewauwel dat men om zich heen hoort, en dat in feite inhoudt: 'alles hetzelfde als voorheen met hier en daar een beetje groen'. Wij hebben het over een gezamenlijke investeringsstrategie op lange termijn om de doelstellingen energierendement, een milieuvriendelijke herinrichting van de economie en de reductie van de uitstoot van CO2 te bereiken, waarbij een belangrijke rol is weggelegd voor de Europese Investeringsbank, die toch consequent zou moeten zijn in haar beslissingen over wie en wat zij financiert. Er mogen geen onduidelijkheden bestaan over nutteloze mega-infrastructuren, over kernenergie of over gunstige financieringen voor ondeugdelijke projecten. Er zouden geen overheidsmiddelen of blanco cheques voor de automobielindustrie moeten worden uitgeschreven, zoals nu het geval is. Wij zouden dan doorgaan met geld over de balk smijten, en ik denk dat wij dit niet meer willen. Roberto Musacchio namens de GUE/NGL-Fractie. - (IT) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, slechts enkele dagen geleden heeft president Sarkozy ons in dit Parlement medegedeeld dat de crisis die wij meemaken structureel van aard is, en dat wij zelfs het kapitalisme moeten heroverwegen. Uiteraard denk ik dat wij beter de crisis van het kapitalisme, dan het kapitalisme in crisis kunnen vermijden. Wij moeten met andere woorden beginnen na te denken over een nieuwe toekomst die voorziet in een echte overgang naar een economie die wordt gekenmerkt door sociale en ecologische voorwaarden, en over een economische democratie gebaseerd op rechtvaardigheid en samenwerking, in plaats van op ongelijkheid en oorlog. Aan de andere kant van deze wezenlijke verschillen die eveneens meetellen, kan ik constateren dat er erg weinig is overgebleven van de plechtige verklaringen betreffende het heroverwegen van het kapitalisme in de zeer bescheiden en teleurstellende resultaten van de G20, waarvoor Europa ook enige verantwoordelijkheid draagt. Zeker, men heeft ontdekt dat de onjuistheid van het dogma van de vrijhandel kan worden aangetoond, en dat er daarom enorme overheidsmaatregelen worden getroffen en er zelfs nationalisatie kan plaatsvinden, maar dit alles zal de achterliggende filosofie die de structurele crisis heeft veroorzaakt niet veranderen. Natuurlijk zegt men dat wij regels nodig hebben om de risico's van speculaties te verminderen, maar men peinst niet over ingrijpen voor wat de financiële speculatie betreft - bijvoorbeeld door een Tobin-heffing op transacties in te voeren - en wij laten het stabiliteitspact ongemoeid dat tijdens deze recessie het leven op ons continent waarschijnlijk dramatisch heeft verslechterd. Wij vragen ons dan ook niet af wat de oorzaak is van deze crisis, en dus slagen wij er niet in om deze aan te pakken. Ik zou twee kwesties naar voren willen brengen: de eerste kwestie betreft de systematische onderwaardering van het werk dat is verricht met betrekking tot dit beleid van vrijhandel in de afgelopen decennia, dat niet alleen onrecht en lijden met zich heeft meegebracht, maar ook een belangrijk deel van het gebrek aan financiële liquiditeit heeft doen ontstaan. In 1929 stelde John Maynard Keynes voor om te investeren in salarissen en banen, maar dit doet men vandaag de dag niet. De tweede kwestie betreft de consequenties van de crisis op milieu- en energiegebied, die om veel duidelijkere en krachtigere besluiten vragen dan het gestotter van de G20. Het is echter voor degenen die de crisis hebben aangericht veel moeilijker om deze weer op te lossen. Wat we nodig hebben is een duidelijk signaal van links in een andere richting. Hanne Dahl namens de IND/DEM-Fractie. - (DA) Mijnheer de Voorzitter, zoals vorige sprekers wil ook ik graag Keynes citeren, wat mij nog nooit eerder zo toepasselijk voorkwam. Ik citeer in het Engels: (EN) "Speculanten richten misschien geen schade aan als het luchtbellen zijn op een gestage stroom ondernemingsgeest, maar de situatie is ernstig als ondernemingsgeest de luchtbel wordt op een draaikolk van speculatie. Wanneer de investeringen van een land een bijproduct worden van de activiteiten van een casino, wordt het werk waarschijnlijk slecht gedaan.” (DA) Het voorstel van de Commissie voor het oplossen van de financiële crisis draait om het werkelijke probleem heen. De EMU-structuur is niet een soort bolwerk tegen algemene crises en al helemaal niet tegen financiële crises. De vier vrijheden en het strenge stabiliteitspact maken de dingen niet eenvoudiger, juist integendeel. We moeten de institutionele kaders voor de economie en het economisch beleid herformuleren. Het is prima om aan te geven dat er een nieuwe financiële architectuur zal worden gecreëerd, maar als de constructie niet goed beschreven is, zal het ontwerp geen kans hebben op een architectuuropleiding, noch op een economische opleiding. Dit hangt zonder twijfel samen met het begrip van de crisis. Natuurlijk hebben we ons eerst en vooral gericht op het oplossen van de liquiditeitscrisis, op
{'language': 'nl'}