Verwelkoming De Voorzitter. Het doet mij veel genoegen om de president van Litouwen, de heer Rolandas Paksas, te kunnen verwelkomen, die vandaag in Brussel zijn eerste officiële buitenlandse bezoek sinds zijn benoeming aflegt en op de officiële tribune heeft plaatsgenomen. De Voorzitter. Het enige onderwerp op de agenda vandaag is de oorlog in Irak. (Verschillende afgevaardigden in het midden en aan de linkerzijde houden borden omhoog waarop het militair ingrijpen in Irak wordt veroordeeld) Geachte collega's, ik weet dat deze kwestie zeer gevoelig ligt, maar gezien de ernst van de huidige situatie wil ik u verzoeken om vandaag als Parlement waardigheid en decorum te betrachten. Gollnisch (NI). Mijnheer de Voorzitter, ik heb een heel kort punt van orde. Een discussie zoals u wenst, is prima, maar het Parlement moet zich via een stemming over deze kwestie kunnen uitspreken. De verschillende fracties moeten de mogelijkheid krijgen resoluties in te dienen en dit debat met een stemming af te sluiten. Anders heeft onze discussie geen enkele zin. Naïr (GUE/NGL). Mijnheer de Voorzitter, ik ben het volledig met de vorige spreker eens. Ik denk dat wij een resolutie moeten aannemen waarin duidelijk naar voren komt wat het standpunt van het Parlement is over een oorlog die een volk zal vernietigen. (Applaus van links) De Voorzitter. Ik wil u erop wijzen dat het initiatief voor vergaderingen als deze wordt genomen door de Voorzitter, maar niet zonder eerst de Conferentie van voorzitters te raadplegen. Na overleg is besloten om vandaag deze bijzondere vergadering te houden. Volgende week zullen premier Simitis en voorzitter Prodi dit Parlement toespreken en bij die gelegenheid kunnen de fracties en de afgevaardigden hun standpunten desgewenst tot uitdrukking brengen in de vorm van een resolutie of een stemming. Voor de vergadering van vandaag heeft de Conferentie van voorzitters besloten om een debat zonder een resolutie te houden. Ik zal dit besluit respecteren en mij houden aan de betreffende procedures. Ik geef het woord nu aan de heer Papandreou, fungerend voorzitter van de Raad. Papandreou Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, geachte afgevaardigden, ik geloof dat wij allen vandaag zeer aangedaan zijn door de gebeurtenissen. Ik weet hoezeer het Europees Parlement in de afgelopen weken geprobeerd heeft een bijdrage te leveren aan de inspanningen van ons allen ten behoeve van een diplomatieke en vreedzame oplossing van de crisis in Irak. Wij zijn diep getroffen: het moment waarop de diplomatie zwijgt en de oorlog spreekt is altijd een moment van grote droefenis en teleurstelling. Er is binnen onze familie - maar, zoals ook de Voorzitter reeds zei, ook in de internationale gemeenschap en de VN - vaak en hevig gedebatteerd over de crisis in Irak. Wij hadden een gemeenschappelijk uitgangspunt en een gemeenschappelijk doel, en daaraan hebben wij ten minste twee keer uiting gegeven: tijdens de bijeenkomst van de ministers van Buitenlandse Zaken en daarna op de Top. Tegelijkertijd moesten wij echter alle diplomatieke middelen aanwenden en alle mogelijkheden uitputten om het gebruik van geweld te voorkomen. Dat was ook het doel van het Grieks voorzitterschap, en natuurlijk hebben wij initiatieven in die richting ondernomen. Wij hebben regelmatig besprekingen gevoerd met al onze - permanente en niet-permanente - leden in de VN. Wij hebben ook regelmatig ontmoetingen gehad met de leiders van de Verenigde Staten, met Kofi Annan en met de inspecteurs. Als voorzitterschap hebben wij samen met andere leden van de Raad in het kader van het voorzitterschap bezoeken gebracht aan de Arabische landen in het Midden-Oosten en daar besprekingen gevoerd met de ministers van Buitenlandse Zaken - waarbij ook de heer Patten aanwezig was - en met de leiders van de Arabische Liga in Sharm el-Sheik. Wij hebben een belangrijk initiatief genomen om een concrete boodschap van de Arabische Liga aan Irak te sturen, maar helaas was dit initiatief geen goed einde beschoren. Het lijdt echter geen twijfel dat de discussies binnen onze familie over onze houding en onze aanpak van de crisis zeer moeilijk waren. Dit is niet het moment om in detail te treden, en misschien ook niet het moment om te zeggen wie verantwoordelijk is voor de kansen die de internationale gemeenschap heeft gemist om een vreedzame oplossing te bewerkstelligen. Eén ding is echter zeker: er zijn heftige debatten gevoerd, en deze zullen belangrijke resultaten opleveren en een grote weerslag hebben op de ontwikkelingen. Als Europese Unie - en als internationale gemeenschap en VN - moeten wij alle implicaties van deze crisis onderzoeken en nagaan hoe wij deze het hoofd kunnen bieden. Ik wil hier tevens bij aantekenen dat in de standpunten die tijdens de bijeenkomst van de ministers van Buitenlandse Zaken van eergisteren zijn ingenomen, onenigheid naar voren is gekomen. Men verschilt van mening over de vraag in hoeverre een oorlog legitiem is, over de opportuniteit van ingrijpen, en over de gevolgen van ingrijpen, of niet-ingrijpen, voor de stabiliteit in het gebied. Mijns inziens mogen wij ons echter niet blindstaren op deze, ook door uw Voorzitter genoemde meningsverschillen. Die zijn geen geheim en wij hoeven ze ook niet te verbergen. Veeleer moeten wij allen, als voorzitterschap maar vooral ook als Raad en Europees Parlement, de huidige stand van zaken onder ogen zien en nagaan welke stappen wij hierna moeten zetten. Wij zijn vandaag namelijk met een voldongen feit geconfronteerd: de oorlog is begonnen. Wat deze volgende stappen betreft verwijs ik ten eerste naar hetgeen de heer Cox terecht zei. Laat deze crisis voor ons allen een aanleiding zijn om bij onszelf te rade te gaan. U verlangt dat van ons, en ook de overgrote meerderheid van de burgers van de Europese Unie verlangt dat van ons. Wij moeten diep nadenken over de noodzaak van institutionele hervormingen en de politieke wil opbrengen om een gemeenschappelijk buitenlands beleid tot stand te brengen, een beleid dat de Europese Unie in staat stelt met één stem te spreken en doeltreffend op te treden op het internationale toneel. Ten tweede moeten wij onze aandacht richten op de problemen die nu ontstaan voor Irak en voor de hele regio. Er zal waarschijnlijk een grote humanitaire crisis ontstaan, en die moeten wij het hoofd bieden. Ik wil herhalen wat de heer Kofi Annan gisteren in de Veiligheidsraad zei: de internationale gemeenschap zal zich misschien herenigen rondom het lot van het Iraakse volk. Inderdaad zijn eergisteren tijdens de - informele maar wel degelijk zeer belangrijke - besprekingen van de ministers van Buitenlandse Zaken in de Raad bepaalde benaderingen naar voren gekomen, en deze zullen zeer zeker een leidraad zijn voor onze volgende stappen. Ten eerste zullen wij het hoofd moeten bieden aan de enorme humanitaire problemen die door de oorlog in Irak zullen ontstaan, en met name aan de gevolgen van de oorlog voor de buurlanden. Ook moeten wij de problemen in de Europese Unie zelf aanpakken, die mogelijk te maken krijgt met een vluchtelingengolf. Ten tweede is zeer belangrijk dat de soevereiniteit en de territoriale integriteit van Irak worden gewaarborgd. Een derde belangrijk probleem betreft de stabiliteit in de gehele regio. Een oorlog in Irak kan leiden tot destabilisering en problemen in de buurlanden. Een van die buurlanden is Turkije. Turkije is kandidaat-land voor toetreding tot de Europese Unie. Enkele dagen geleden hebben wij tijdens de bijeenkomst van het Europees Parlement in Straatsburg de gelegenheid gehad te spreken over het vraagstuk van de Koerden. De vrees werd geuit dat een nieuw oorlogsfront zou kunnen ontstaan door deze crisis. Wij moeten echter ook kijken naar de gevolgen die deze oorlog voor Turkije zelf zal hebben, en we moeten ervoor zorgen dat Turkije zijn weg richting Europa en zijn hervormingsproces kan voortzetten. Een ander belangrijk vraagstuk voor deze regio en voor de stabiliteit in het hele Midden-Oosten is het vredesproces aldaar. De Europese Unie is unaniem van mening dat vorderingen moeten worden gemaakt met de alom bekende roadmap. Deze moet niet alleen zo snel mogelijk worden gepubliceerd, maar ook worden geïmplementeerd. Verder moeten wij, ongeacht de ontwikkelingen in Irak, in dit proces de klemtoon leggen op de zeer belangrijke rol van de Verenigde Naties. Ook ten aanzien daarvan is er gelukkig unanimiteit. Misschien hebben wij in de vorige fase de VN niet voldoende op de voorgrond kunnen plaatsen, maar laten wij er in het vervolg voor zorgen dat deze organisatie de plaats krijgt die haar toekomt. Mijns inziens worden wij geconfronteerd met nog twee andere zeer belangrijke vraagstukken. Ten eerste de transatlantische betrekkingen, de betrekkingen van de Europese Unie met de Verenigde Staten. Het is onbetwistbaar dat er op dit punt sprake is van een ernstige crisis, en daarom is het hoog tijd dat wij open en eerlijk met elkaar spreken over de werkelijke problemen van deze tijd, over de uitdagingen waarmee wij worden geconfronteerd, of het nu gaat om massavernietigingswapens, milieu, armoede of ongelijkheid. Wij moeten een eerlijke dialoog tot stand brengen met de Verenigde Staten, een dialoog die kan uitmonden in een daadwerkelijke samenwerking ten behoeve van de veiligheid en de vrede, en in de totstandkoming van een echt wereldbestuur, een wereldbestuur dat gegrondvest is op de waarden die de Europese Unie zo na aan het hart liggen en die de grondslag vormen van de Gemeenschap waarin wij leven. Zeer belangrijk is eveneens dat wij de afgelopen weken nauw hebben samengewerkt met de Arabische wereld. Deze samenwerking heeft, mijnheer de Voorzitter, vrienden en collega's, laten zien dat het conflict in Irak geen oorlog of conflict mag zijn tussen culturen, en dat is het ook niet. Veeleer moeten wij de banden met de Arabische en islamitische wereld versterken. Wij moeten zorgen voor een interculturele dialoog, voor een dialoog waarin de nadruk ligt op de problemen van de mensheid, op de problemen waarvoor wij allen een gemeenschappelijke verantwoordelijkheid dragen. In het kader van die gemeenschappelijke verantwoordelijkheid kunnen wij dan ook spreken over de manier waarop wij deze vraagstukken kunnen aanpakken en over de gemeenschappelijke waarden waardoor wij ons daarbij moeten laten leiden. In verband hiermee wilde ik onderstrepen dat alle lidstaten, en mijns inziens ook alle burgers - en dat geeft ons misschien enige reden tot optimisme in deze moeilijke tijd - vastbesloten zijn ervoor te zorgen dat deze zo uitvoerig besproken crisis, die ook in de komende weken, maanden en misschien zelfs jaren in het middelpunt van de belangstelling zal blijven staan, door ons in de Europese Unie aangegrepen wordt om diep na te denken over onze eigen instellingen, over onze eigen rol, over de uitdagingen waarmee wij worden geconfronteerd en over de manier waarop wij deze kunnen aanpakken. Ik kan u verzekeren dat daartoe de wil bestaat, en deze wil kwam mijns inziens ook duidelijk tot uiting in het debat van eergisteren in de Raad Buitenlandse Zaken. Natuurlijk zijn wij verbitterd en teleurgesteld over ons onvermogen om het probleem van Irak gemeenschappelijk aan te pakken, maar dit mag geen reden zijn om verdeeld te blijven. Laten wij liever de klemtoon leggen op onze mogelijkheden tot gemeenschappelijk optreden. Laten wij de problemen onderzoeken en gemeenschappelijk een stap verder zetten. Dit is de boodschap, dit is het doel, en ik meen te mogen zeggen dat dit ondersteund wordt door het Europees Parlement, dat zich zozeer heeft ingezet voor een gemeenschappelijk buitenlands beleid, voor de versterking van de Europese aanwezigheid op het internationale toneel en voor de integratie van de Europese Unie. Bij dit alles is voor u een beslissende rol weggelegd. Dames en heren, ik dank u en ik zal met belangstelling luisteren naar uw opmerkingen. Patten Mijnheer de Voorzitter, zoals u al zei, heeft er vorige week in dit Parlement een debat van bijna viereneenhalf uur plaatsgevonden over de crisis in Irak. Dit was een erg nuttig en ook genuanceerd debat. Nu, een week later, weet ik eerlijk gezegd niet wat ik namens de Commissie nog aan mijn opmerkingen van vorige week kan toevoegen, maar dat soort overwegingen zal een politicus er slechts zelden van weerhouden zijn mond open te doen. (Gelach en applaus) De Voorzitter. Dat geldt trouwens ook voor het hoofd van een universiteit! Patten, Commissie. (EN) Maar gelukkig zal ik mijn toespraak niet in het Latijn houden! Ik kan misschien een of twee aanvullende overwegingen met u delen die wellicht als context kunnen dienen voor de rest van deze vergadering, die overigens geheel terecht door u, mijnheer de Voorzitter, in overleg met de voorzitters van de politieke fracties, is belegd. Dit debat vindt plaats tegen een zeer grimmige achtergrond. Ongeacht de uitkomst van de zojuist begonnen oorlog - en laten we allen hopen dat de militaire fase zo snel mogelijk en na zo min mogelijk bloedvergieten zal zijn afgelopen - kunnen wij niet ontkennen dat het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid een zeer slechte beurt heeft gemaakt, en daarmee ook de Europese Unie als geheel. En dan zwijg ik nog over de gevolgen voor het gezag van de VN en de schade die de NAVO en de transatlantische betrekkingen hebben opgelopen. Ik houd hier even stil voor één opmerking over de transatlantische betrekkingen. Wanneer wij als Europeanen iets willen bereiken, hebben wij meer kans van slagen als wij samenwerken met de Verenigde Staten. (Applaus) En als de Amerikanen iets willen bereiken, hebben zij op hun beurt meer kans van slagen als zij samenwerken met de Europese Unie. (Applaus) En tot slot is ook de wereld ongetwijfeld beter af qua welvaart, veiligheid en stabiliteit als Amerika en de Europese Unie samenwerken. (Applaus) De toekomst van de transatlantische betrekkingen is dus een zaak die ons allen aangaat, en het is dan ook volkomen terecht dat de minister van Buitenlandse Zaken deze kwestie op eloquente wijze ter sprake heeft gebracht. Het Griekse voorzitterschap heeft heroïsche inspanningen verricht om een gemeenschappelijk standpunt te handhaven. De verklaring van de Europese Raad van 17 februari was mijns inziens buitengewoon goed doordacht. De lidstaten zijn het allemaal eens over de bedreiging die de verspreiding van massavernietigingswapens inhoudt. Zij zijn het eens over de noodzaak Irak daadwerkelijk en volledig te ontwapenen. Zij zijn het erover eens dat de Verenigde Naties de kern van de internationale rechtsorde moeten blijven. En ook zijn zij het erover eens dat geweld alleen gebruikt mag worden als alle andere middelen hebben gefaald. Zij konden het echter niet eens worden - en dat hebben we maar al te goed kunnen zien - over de vraag of dat punt in de kwestie-Irak momenteel bereikt is. Hoe krijgen wij de zaak nu weer bij elkaar? Hoe kunnen wij de beproevingen van de afgelopen weken te boven komen en er misschien zelfs sterker van worden? Wij mogen niet vergeten hoe nauw en effectief er wordt samengewerkt in tal van internationale aangelegenheden, en niet alleen binnen de Europese Unie maar ook op transatlantisch niveau. Wij moeten nu minstens twee keer zo hard aan de slag. In de Balkan werken wij bijvoorbeeld keihard aan het proces van economische en politieke stabilisering. Ik was vorige week in Servië en ben zelf getuige geweest van de vastbeslotenheid van de bevolking om de kwetsbare stabiliteit die daar heerst in stand te houden ondanks de walgelijke moord op Zoran Djindjic. Ik hoop dat de regeringsleiders tijdens de Europese Raad, later op de dag en morgen, zich opnieuw zullen uitspreken ten gunste van het proces van ontwikkeling en blijvende samenwerking tussen de Europese Unie en de landen in die regio. Ook moeten wij ons blijven concentreren op Afghanistan, waaraan hier in Brussel aan het begin van de week nog een bijeenkomst van donorlanden is gewijd. Wij moeten inzien hoe belangrijk de rol is die wij onder auspiciën van de VN spelen bij de wederopbouw van dat land, dat nog steeds kampt met enorme problemen. Na de strijd van 2001 heeft de Europese Unie beloofd dat haar aanwezigheid voor lange duur zou zijn, zodat zij het land kan helpen bij het creëren van stabiliteit en een goed bestuur. Het is mede aan dit Parlement te danken dat wij deze belofte in materieel opzicht konden nakomen. Wij mogen deze belofte nu niet laten varen. Ik herhaal nu wat ik vorige week al in dit Parlement heb gezegd: wij mogen ook het proces van onze eigen uitbreiding niet tegenhouden. Het besluit om tien nieuwe lidstaten op te nemen was niet zo maar een gril en zal ook niet worden beïnvloed door gebeurtenissen die er geheel los van staan. Het gaat om een strategische keuze voor ons continent en één die zijn historische weerga niet kent. Wij moeten dan ook onverdroten doorgaan, net zoals we het werk moeten voortzetten dat we in ons document over een 'ruimer Europa' hebben aangekondigd. In de betreffende mededeling wordt een beeld geschetst van de wijze waarop onze buren in het oosten en in het zuiden zouden kunnen delen in onze welvaart en stabiliteit, mits zij bereid zijn om zich aan te passen aan onze waarden en onze wetgeving. Onze voorstellen voor een 'ruimer Europa' voorzien in de totstandkoming van een gemeenschappelijke economische en sociale ruimte, waarin alle landen volop kunnen deelnemen aan de interne markt en mogelijk ook kunnen delen in de vier vrijheden van de Unie. Wij mogen ook het vredesproces in het Midden-Oosten niet laten voor wat het is. In dit verband is het bemoedigend om te zien dat de president van de Verenigde Staten nu klaar is om van start te gaan met de zogenaamde roadmap die uitzicht biedt op een tweestatenoplossing en die een aantal maanden geleden door het internationale Kwartet is opgesteld. Wij moeten ervoor zorgen dat deze ideeën direct ten uitvoer worden gelegd en zien te voorkomen dat de betrokken partijen eerst langdurig gaan discussiëren over de geldigheid ervan. Dergelijke discussies hebben in het verleden vaak een zeer frustrerend effect gehad, omdat de partijen dikwijls onverenigbare voorwaarden aan hun medewerking verbonden. Wij mogen niet toelaten dat dit vredesproces opnieuw verzandt in een opeenstapeling van eisen en voorwaarden, zodat in de praktijk de vrede geen stap dichterbij komt en het bloedvergieten voortduurt. (Applaus) Op veel kortere termijn moet de gehele Europese Unie trachten voort te bouwen op de punten die we gemeenschappelijk hebben in onze benadering van het huidige conflict in Irak. De Commissie heeft achter de schermen niet stilgezeten en heeft in samenwerking met de internationale organisaties getracht de humanitaire hulp te organiseren die mogelijk nodig zal zijn. Ik ben de afgelopen weken zelf in Jordanië, Turkije en Iran geweest om deze zaken te bespreken. ECHO, het bureau voor humanitaire hulp van de Commissie, heeft zijn aanwezigheid in de regio versterkt. Er bevinden zich nu permanent vijf technische medewerkers in het regionale kantoor in Amman, dat belast is met Irak en de Midden-Oosten-regio, een extra expert in Jeruzalem en nog een zevende stand-bymedewerker in Amman. ECHO houdt ook regelmatig contact met de belangrijkste humanitaire organisaties, zoals het Internationale Comité van het Rode Kruis en de Hoge VN-Commissaris voor de Vluchtelingen. Sinds januari van dit jaar heeft ECHO drie missies naar Irak zelf uitgevoerd om de situatie te beoordelen en mogelijke operaties voor te bereiden. Het heeft ook een aantal missies naar buurlanden uitgevoerd. Naast de 15 miljoen euro die al waren gereserveerd voor humanitaire acties in Irak voor 2003, heeft de Commissie aan ECHO ook de bevoegdheid toegekend om binnen 72 uur voor nog eens 3 miljoen euro aan spoedhulp te verlenen. Als er in een ander land een crisis ontstaat, is het mogelijk om voor dat doel ook nog eens 3 miljoen euro vrij te maken. Afhankelijk van de omvang van de behoefte kan het voor extra middelen voor humanitaire doelen nodig zijn een beroep te doen op de noodhulpreserve. Op basis van eerdere ervaring - ECHO levert immers al sinds 1992 humanitaire hulp aan Irak - valt te verwachten dat de hulp van de Commissie vooral zal zijn gericht op gezondheidszorg, watervoorziening en hygiëne. Sommige internationale organisaties en NGO's voorspellen ook voedseltekorten door de ontwrichting van het olie-voor-voedselprogramma. Dit is iets waar we te zijner tijd naar moeten kijken, mocht dit probleem zich voordoen. Bij al deze werkzaamheden zal ECHO nauw samenwerken met de VN-organisaties, waarmee ook ter plaatse informatie zal worden uitgewisseld. Ik wil hier één punt aan toevoegen. Ik denk dat niemand in dit Parlement de moed en de bevlogenheid van onze humanitaire hulpteams ter plaatse onderschat. Ik denk dat wij gerust trots op deze mensen mogen zijn, voor al het werk dat zij al hebben verricht in die regio en voor al het werk dat zij helaas op veel te veel plaatsen in de wereld moeten doen. (Applaus) Wij moeten ook alles doen om Turkije te helpen de politieke spanning waaraan het door de recente ontwikkelingen onderhevig is, het hoofd te bieden. Ook de andere buurlanden van Irak hebben onze hulp nodig, van Jordanië en Syrië tot Iran. Zoals ik eerder zei, heb ik dankzij mijn recente bezoeken aan de regio meer inzicht gekregen in de gevolgen die een oorlog in Irak mogelijk voor deze landen kan hebben. De Commissie zal de situatie in deze landen nauwgezet blijven volgen en analyseren, en ze gaat samen met de Raad studeren op mogelijke reacties van de EU. Onder de huidige omstandigheden ben ik erg ingenomen met het feit dat we het initiatief hebben genomen betere betrekkingen met Iran aan te knopen, zonder dat we daarbij ondoordacht te werk zijn gegaan en zonder dat we voorbij zijn gegaan aan de meningsverschillen die we met dit land hebben. Ik denk dat het nastreven van betere betrekkingen met Iran een goed idee is geweest. Een gerespecteerde krantencolumnist bracht deze week in een artikel de doos van Pandora in herinnering, waarin, nadat alle plagen en catastrofes eruit ontsnapt waren, alleen de Hoop was overgebleven om het leed van de getroffenen te verzachten. Misschien moeten we ons vastklampen aan de hoop dat de oorlog snel afgelopen zal zijn en dat hij zo min mogelijk slachtoffers zal eisen, een hoop die, of men nu voor of tegen de oorlog is, nog sterker gevoeld zal worden door diegenen van wie landgenoten bij de strijd betrokken zijn. (Applaus) Laten wij ook hopen dat het mogelijk zal zijn om onder internationale vlag snel en effectief humanitaire hulp te leveren waar dit het meest nodig is, en dat de politieke en economische wederopbouw van Irak spoedig kan beginnen, ook onder internationale vlag wel te verstaan. Een punt dat ik vorige week ook al naar voren heb gebracht - en ik hoop dat het Parlement mij niet kwalijk neemt dat ik het nu herhaal - is dat ik hoop dat indien Irak na de oorlog onder VN-mandaat wordt geplaatst, zoals dat bij Oost-Timor, Kosovo en Afghanistan is gebeurd, de erkenning daarvoor in ieder geval deels terecht zal komen bij degenen die daar van begin af aan al voor hebben geijverd. Wij moeten dus hopen dat de wederopbouw onder auspiciën van de VN kan beginnen, met behoud van de territoriale integriteit van Irak en onder leiding van de Irakezen zelf. Wij moeten ook hopen dat zij die denken dat in de Arabische wereld de enige reële keuze er een is tussen een pro-westerse dictatuur en een antiwesterse democratie, het bij het verkeerde eind hebben. Wij moeten hopen dat de gevolgen voor de regio gunstig zullen uitpakken of dat ze, indien ze toch schadelijk zijn, kunnen worden ingedamd. Wij moeten hopen dat de huidige crisis ervoor zal zorgen dat het vredesproces in het Midden-Oosten, dat een periode hopeloos in het slop heeft gezeten, een nieuwe impuls krijgt. Wij hopen dat degenen die geloven dat met deze oorlog het internationale terrorisme wordt bestreden in plaats van gevoed, gelijk zullen hebben. Wij hopen ten slotte dat al die internationale instituties en relaties die de afgelopen weken zo zwaar beproefd zijn, en dan denk ik natuurlijk met name aan de Europese Unie met haar gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid, uiteindelijk weer sterker voor de dag zullen komen, omdat men opnieuw inziet hoe hard wij de mechanismen van het internationaal bestuur nodig hebben. Ik zou dit Parlement een laatste overdenking willen meegeven: de uitdaging waarvoor wij ons thans geplaatst zien, de uitdaging voor de komende weken en maanden, heeft zeker niet alleen betrekking op wat Winston Churchill ooit noemde "de ondankbare woestijnen van Mesopotamië". Wij zullen in de komende maanden een zeer duidelijke keuze moeten maken. Keren wij terug naar een wereld zoals die in de 19e eeuw werd bestuurd, of beter gezegd, niet werd bestuurd; naar een wereld van rivaliserende naties en machtsevenwichten? Of gaan we proberen de instellingen en de tradities van het mondiaal bestuur, die met zoveel pijn en moeite zijn opgebouwd in de laatste vijftig jaar, weer nieuw leven in te blazen? Dat is de duidelijke keuze die wij zullen moeten maken. En ik weet al wat mijn keuze zal zijn. (Applaus) Poettering (PPE-DE). Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de voorzitter van de Raad, mijnheer de commissaris, waarde collega's, wanneer het gaat om zaken van oorlog en vrede, dan voelen wij ons allen daarbij ten zeerste betrokken, met ons verstand, met ons intellect, met ons hart en met onze emoties. Ik verzoek u allen dit moeilijke debat met wederzijds respect te voeren, en - ook al verschillen we van mening - uit te gaan van de instelling dat iedereen van goede wil is. Ik leg hier zo de nadruk op, omdat wij er hier in het Europees Parlement bij fundamentele vraagstukken over de toekomst van Europa altijd in geslaagd zijn een gemeenschappelijk standpunt te bereiken. Wij moeten voorkomen dat de krachten die loskomen bij de ruzie over de Irak-crisis ons uiteen doen drijven als we voor fundamentele vraagstukken staan. Juist dan moeten wij eensgezind de weg naar de toekomst inslaan! (Applaus van rechts) Mijne dames en heren, als we vanaf deze plek de gebeurtenissen van de afgelopen nacht aanschouwen, dan moeten we eerst eens kijken naar de oorzaken. Nogmaals, de gebeurtenissen van de afgelopen nacht en die van de komende weken zouden zich niet hebben voorgedaan als het misdadige bewind van Saddam Hoessein met zijn folteringen, geheime diensten, moord en doodslag, er niet was geweest. Saddam Hoessein is degene die verantwoordelijk is voor wat zich nu afspeelt! (Applaus van rechts) Wij betreuren het dat de VN-Veiligheidsraad geen eensgezind standpunt heeft kunnen innemen over de ontwapening van Irak. (Interruptie: En waarom dan wel?) Wij betreuren dat oprecht! Johannes Paulus II ... Ja, hij staat in deze kwestie veel dichter bij anderen dan bij degenen die mij bekritiseren omdat ik hem wil citeren - Johannes Paulus II heeft bij monde van zijn woordvoerder gesteld: "Wie besluit dat de vredelievende middelen die het internationaal recht ter beschikking stelt, zijn uitgeput, neemt een zware verantwoordelijkheid op zich tegenover God, zijn geweten en de geschiedenis". Inderdaad, de Amerikaanse president George Bush heeft - indachtig de gebeurtenissen van 11 september, die voor Amerika betekenen dat het land in oorlog is; zo denkt men er in Amerika over - die verantwoordelijkheid op zich genomen en, dat wil ik benadrukken, hij heeft dat samen met anderen gedaan. President Bush heeft vannacht gezegd: "We have no ambition in Iraq except to remove a threat and restore control of that country to its own people! " Als dat de doelstelling is, dan zal onze fractie die steunen. Wij kunnen dan geen neutrale houding aannemen! (Applaus van rechts) Mijne dames en heren! Er is geen aanleiding voor anti-Amerikanisme. Dat zeg ik eveneens als Duitser, hoewel ik hier als Europeaan het woord voer. We hadden graag gewild dat er was opgetreden onder de vlag van de Verenigde Naties, maar in een tijd waarin het anti-Amerikanisme de kop op dreigt te steken, mogen we niet vergeten dat het Amerikanen waren die de mensen hebben bevrijd die nog opgesloten zaten in de concentratiekampen van de nationaal-socialisten! (Applaus van rechts) Vandaag roepen wij in herinnering dat het een Amerikaanse president was, Ronald Reagan, die halverwege de jaren tachtig zei - en daar werd hij destijds om uitgelachen: 'Mr. Gorbatchev, break the wall down!? Veel mensen dreven daar toen de spot mee en beseften niet hoe profetisch deze uitspraak zou zijn. Zonder de Amerikanen - en natuurlijk ook zonder Gorbatsjov - zou de omwenteling in Europa niet mogelijk zijn geweest. Dat moeten wij ons vandaag goed realiseren! (Applaus van rechts) Echter, mijne dames en heren, en ik zeg dat met grote ernst, er valt ook op een wereldmacht als Amerika veel aan te merken. We zijn het over veel dingen niet met de Amerikanen eens. Wij willen ook niet dat er in deze wereld maar één grootmacht overblijft en dat de andere landen niets meer in de melk te brokkelen hebben. Daarom is het vandaag, in deze moeilijke uren, van groot belang dat wij, de Europeanen zelf, onze kritiek aan het adres van de Amerikanen matigen en in plaats daarvan ons bezinnen op manieren om het met elkaar eens te worden en zo onze positie te versterken, opdat wij in staat zijn invloed te doen gelden tegenover onze Amerikaanse vrienden! Dat is de verantwoordelijkheid waar wij vandaag voor staan! (Applaus van rechts) Ik ben het volkomen eens met de woorden van de minister van Buitenlandse Zaken Papandreou en commissaris Patten. Wij moeten er bij onze Amerikaanse vrienden op aandringen meer te doen dan slechts lippendienst bewijzen aan een vredesregeling in het Midden-Oosten. Israël heeft het recht binnen veilige grenzen te leven, maar dat recht heeft het Palestijnse volk ook. Ook de Palestijnen hebben het recht een menswaardig bestaan te leiden. De Europeanen en Amerikanen moeten samen optrekken om hieraan een bijdrage te leveren! (Applaus van rechts) Mijne dames en heren, tot besluit zou ik willen wijzen op dé grote verworvenheid van de Europese Unie - vandaar mijn oproep om ondanks alle gekrakeel over deze kwestie de eenheid te bewaren -, en die is dat dit Europa, de Europese Unie, vandaag de dag in vrede leeft, en dat komt doordat bij ons in de Europese Unie het recht geldt, en niet het recht van de sterkste! Laten we in de toekomst alles doen om te voorkomen dat er weer assen tussen hoofdsteden ontstaan - de ene tegen de andere - en laten wij in plaats daarvan als Europeanen gemeenschappelijk verder gaan. Dat is wat we deze dagen van onszelf moeten eisen! (Applaus van rechts) Barón Crespo (PSE). Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, mijnheer de commissaris, geachte afgevaardigden, wij beleven een ernstig moment. De kroniek van een aangekondigde oorlog is nu werkelijkheid. Namens mijn fractie, de Fractie van de Europese Sociaal-Democraten, uit ik mijn diepe teleurstelling over het mislukken van de diplomatieke benadering. Ik hoop dat er geen slachting plaatsvindt onder de burgerbevolking, dat er geen rivier van bloed en vernietiging door het land zal gaan, waar de helft van de inwoners nog geen vijftien jaar oud is. Het Iraakse volk gaat gebukt onder een dubbele gesel: die van Saddam Hoessein en nu ook die van een onrechtvaardige oorlog. Gelet op de uitzonderlijk ernstige situatie doen wij opnieuw een oproep aan de regeringen van de huidige en toekomstige lidstaten van onze Unie om niet mee te doen aan een preventieve unilaterale oorlog die moreel en juridisch twijfelachtig is en in strijd is met de overtuiging van de meeste Europeanen. (Applaus van links) Onze fractie dringt er bij de Europese Raad, die vandaag bijeen komt, opnieuw op aan zich extra hard in te spannen om een eind te maken aan de huidige verdeeldheid en Europa met één stem te doen spreken. Onze Unie is een gemeenschap van waarden gebaseerd op het recht. De lidstaten zijn verplicht zich te richten naar het solidariteitsbeginsel en de verplichtingen die zij over en weer zijn aangegaan in de Verdragen, en die ten grondslag liggen aan het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid. De situatie waarvoor wij ons thans geplaatst zien, is bijzonder moeilijk. De Europese Unie is verdeeld, het overleg binnen de Verenigde Naties is vastgelopen en wat we nu zien is de voltrekking van een onvermijdelijke oorlog. Wij moeten er echter voor waken te vervallen in pessimisme of defaitisme. Michel Rocard heeft terecht opgemerkt dat geen enkele regering in Europa betwist dat Saddam Hoessein een gevaarlijke oorlogsmisdadiger is, dat hij in het verleden op allerlei manieren heeft geprobeerd in het bezit te komen van massavernietigingswapens, dat hij niet op zijn woord of handtekening te vertrouwen is, en dat hij voor het Internationaal Strafhof moet worden gedaagd - iets wat het Parlement in januari heeft goedgekeurd, met tegenstem van de Fractie van de Europese Volkspartij. Dat moeten wij vooral niet loslaten. Het punt waarop wij van mening verschillen is de vraag hoe snel en op welke wijze een en ander moet gebeuren. De vraag dient zich dan aan waarom wij als Europeanen zo radicaal verdeeld zijn geraakt. Het beantwoorden van die vraag is onze verantwoordelijkheid. Ik kan mij dan ook goed vinden in het oordeel van de voorzitter van de Partij van Europese Socialisten, Robin Cook. Hij heeft in het Britse Lagerhuis namelijk gezegd dat onze belangen beter gediend zijn met multilaterale overeenkomsten en een op regels gebaseerde wereldorde dan met unilaterale acties. (Applaus van links) De vraag is niet, geachte afgevaardigden, hoe goed wij bevriend zijn met de Verenigde Staten. Wij zijn trouwe bondgenoten maar geen vazallen. (Applaus van links) De huidige verdeeldheid is het gevolg van het feit dat wij de doctrine van de preventieve aanval van de regering-Bush verwerpen. Wat ik ook onaanvaardbaar vind, is de bewering dat Jimmy Carter minder Noord-Amerikaan zou zijn omdat hij volhoudt dat deze oorlog onrechtvaardig is. Dat is baarlijke onzin. (Applaus van links) Dat is nog niet alles: de huidige regering van de Verenigde Staten is voornemens de kaart van het Midden-Oosten volledig te wijzigen, honderd jaar nadat twee koloniale grootmachten van Europa - Groot-Brittannië en Frankrijk - het Midden-Oosten met potlood en liniaal hebben opgedeeld - kijkt u maar op de kaart. Dat strookt niet met de huidige realiteit. Het is bovendien moreel volstrekt verwerpelijk dat wij, zoals wij allemaal weten, moeten horen dat de markt van de wederopbouw van Irak nu al verdeeld is, en dat boven aan de lijst de naam prijkt van de onderneming die tot twee jaar geleden werd geleid door de vice-president van de Verenigde Staten. Dat is onaanvaardbaar. Mijnheer de commissaris, mijn fractie zal vóór de humanitaire hulpverlening door burgers in Irak stemmen. Over de wederopbouw zullen we moeten debatteren, want het zal toch niet gebeuren dat wij de rekening gepresenteerd krijgen van de schade die anderen veroorzaakt hebben, zoals onder meer het geval is in Palestina. (Applaus van links) Dat is derhalve een taak voor de Commissie. Ik begrijp dat er na 11 september angst leeft in de Verenigde Staten. Ik wil daar, met uw permissie, wel iets aan toevoegen. Een groot president van Noord-Amerika, Franklin Delano Roosevelt, heeft gezegd, op het moment waarop de Verenigde Staten zich wierpen op de nobele zaak van de bevrijding van Europa - en helaas hoorde mijn land daar niet bij -, dat de angst zelf het enige is waarvoor we bang moeten zijn. We moeten daarom niet met angst leven, maar met hoop en vertrouwen. Wat uw oproep tot een dialoog met andere culturen betreft, mijnheer Poettering, wil ik graag opmerken dat wij de dialoog met de islam, en niet alleen met de Arabieren, moeten voeren vanuit een positieve grondhouding. Een groot Arabisch dichter in Spanje, Ibn-Hamz uit Cordoba, heeft terecht gezegd dat uit oorlogsbloesem geen vrucht kan ontstaan, en dat mogen wij niet vergeten. (Applaus van links) Je kunt een dialoog niet aangaan met dreigementen en oorlog. In de Veiligheidsraad hebben vele landen zich niet onder druk willen laten zetten. Robin Cook heeft ook gezegd - en dat houdt verband met wat er in de Veiligheidsraad is gebeurd - dat er iets fundamenteels is waar wij niet omheen kunnen: als wij echt geloven in een internationale gemeenschap op basis van bindende normen en instellingen, dan kunnen wij die niet eenvoudig opzijschuiven wanneer zich situaties dreigen voor te doen die ons niet goed uitkomen. Dat is een fundamenteel punt. Als wij geloven in de Verenigde Naties, dan moeten wij die steunen en versterken. We kunnen niet eenzijdig de verantwoordelijkheid nemen te stellen dat wat er tot nu toe is gebeurd, geen zin heeft. Als wij allemaal vóór vrede en tegen de wreedheden van tirannen zijn, als wij een actief beleid voor de vernietiging van massavernietigingswapens voorstaan, dan moeten wij in staat zijn, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, om ons weer te verenigen. Mijn fractie verzoekt u dringend deze boodschap, deze eis, die de gevoelens van miljoenen Europese medeburgers weergeeft, over te brengen. Dan kan er een eind komen aan de vertoning van de Europese Raad, kunnen wij ons weer verenigen, en kunnen wij ook het vredesproces in het Midden-Oosten opnieuw tot leven brengen, want dat wij daartoe een serieuze inspanning leveren is van het allergrootste belang. Ook kunnen wij er dan voor zorgen dat de Europese Unie in de toekomst een sterk, geconsolideerd en capabel Europa is, zowel in onze eigen ogen als in de ogen van de wereld. (Applaus van links) Watson (ELDR). Mijnheer de Voorzitter, dit is niet zomaar een oorlog. De Fractie van de Europese Liberale en Democratische Partij heeft in dit Huis consequent verklaard dat oorlog uitsluitend als allerlaatste middel gerechtvaardigd zou zijn, als de inspecties mislukt zouden zijn en als de VN-Veiligheidsraad zijn uitdrukkelijke toestemming zou hebben gegeven. Wij geven de voorkeur aan de kracht van het argument boven het argument van de macht. Wij betreuren het ten zeerste dat toen wij in Brussel aan het ontbijt zaten de bommen op Bagdad vielen, hoezeer wij het regime van Saddam Hoessein ook verafschuwen. Omwille van het Iraakse volk en onze troepen die hun plicht als beroepsmilitairen vervullen hoop ik dat deze oorlog zo snel mogelijk zal verlopen, met zo min mogelijk bloedvergieten. Aangezien deze oorlog niet door de VN gelegitimeerd wordt en ook het morele gezag ontbreekt, hebben de landen die deze oorlog voeren de plicht dit te doen op een wijze die in overeenstemming is met internationale normen en conventies. Dat betekent geen disproportioneel geweld, geen clusterbommen die overal kleine mijnen afwerpen, geen narcosegas zoals in het theater in Moskou is gebruikt, geen allesverwoestende MOAB-bom die in de lucht explodeert, een paddestoelwolk veroorzaakt en massavernietiging tot gevolg heeft. Misschien willen zij er ook op letten dat ze de Iraakse woestijn niet met verarmd uranium bezaaien. (Applaus van de ELDR-Fractie) Het is noodzakelijk dat de Verenigde Staten en het Verenigd Koninkrijk zodra deze oorlog voorbij is hun verantwoordelijkheid nemen en in hoog tempo een vreedzaam, stabiel en welvarend Irak opbouwen voor de inwoners die zo vreselijk geleden hebben onder onze sancties. Daartoe dienen de sancties te worden opgeheven en dient onmiddellijk humanitaire hulp te worden verleend. Het betekent ook dat de verschillende gemeenschappen van Irak tot elkaar gebracht moeten worden en dat stabiele instellingen moeten worden opgericht om de toekomst te verzekeren. Bovendien moet een strafrechtelijk tribunaal in het leven worden geroepen, zodat de misdaden van het Iraakse regime kunnen worden berecht, en tot slot moet de controle over de olievelden worden teruggegeven aan het Iraakse volk. Als die landen erin slagen met dezelfde overtuiging en vastberadenheid te zoeken naar een oplossing voor het Israëlisch-Palestijnse conflict en als zij met dezelfde ijver hun eigen massavernietigingswapens ontmantelen, dan komen we wellicht vooruit. Het is belangrijk dat de VS niet unilateraal over het lot van Irak beslist. Zodra deze oorlog voorbij is, moet de Europese Unie met betrekking tot humanitaire waarden het voortouw nemen. Wij moeten ruimdenkend en vrijgevig zijn en onze verantwoordelijkheden in de wederopbouw van Irak ten volle op ons nemen. Dit is niet het moment om met de VS te marchanderen over de kosten van de wederopbouw. Europa moet zonder verborgen agenda zijn rol vervullen. Wanneer onze staatshoofden en regeringsleiders dit weekend bij elkaar komen, moeten zij bespreken hoe wij de negatieve gevolgen van de oorlog voor de economie van Europa kunnen beperken, welke voorbereidingen de ECB kan treffen om zo nodig het vertrouwen in onze munt te herstellen en hoe regeringen met hernieuwd elan kunnen werken aan de hervormingen die nodig zijn om de Europese economie te doen opleven. De vraag hoe het heeft kunnen gebeuren dat Europa gefaald heeft ten aanzien van Irak moet eveneens besproken worden, ook wanneer de crisis voorbij is. Uiteindelijk zou deze crisis wel eens een keerpunt kunnen blijken als onze staatshoofden en regeringsleiders ten langen leste inzien dat wij een gemeenschappelijk buitenlands beleid nodig hebben en dat de EU met één enkele zetel in de VN-Veiligheidsraad vertegenwoordigd moet zijn. Het is immers aan de problematische stammencultuur van Europa te wijten dat Washington deze slag gewonnen heeft. Als we één ding kunnen leren van deze crisis in Londen, Parijs, Berlijn en Madrid, dan is het wel dat ons wereldbeeld de overhand zou hebben als wij een gezamenlijk buitenlands en veiligheidsbeleid zouden hebben. Wurtz (GUE/NGL). Mijnheer de Voorzitter, toen vandaag in Bagdad de ochtend aanbrak, werd de bevolking van die stad ruw uit haar slaap gewekt door het oorverdovende en ondraaglijke geluid van de eerste bommen. Sommigen van ons hebben deze mannen, vrouwen en kinderen enkele weken geleden nog ontmoet. We hebben gezien hoe ze leefden en met hen gesproken en nu, in deze dramatische uren, komen hun gezichten ons weer voor de geest. Zij weten dat er 3000 raketten op Irak zullen worden afgevuurd. Zij bereiden zich - misschien opnieuw - voor op de verwoestingen die F-15's, F-16's, B-1's, B-2's, B-52's, Awacs en Apaches in hun land zullen aanrichten. De heer Bush heeft de mond vol van eer en moraal, waarbij hij God aanroept. Niettemin heeft hij de meest onmenselijke en onvergeeflijke beslissing genomen: hij heeft een eind gemaakt aan de vreedzame ontwapening van Irak en 600 gevechtsvliegtuigen, 70 oorlogsschepen, 6 vliegdekschepen, colonnes tanks en 300.000 soldaten tegen het land ingezet. Laten we daarbij bedenken dat Irak reeds door eerdere oorlogen en misdadige sancties is uitgemergeld en dat - het is al gezegd - de helft van de bevolking nog geen vijftien jaar oud is. Wellicht zullen enkele van de 600 journalisten die met de strijdkrachten meetrekken, ons beelden voorschotelen van uitgelaten Irakezen die hun bevrijders met zoete lekkernijen en bloemen verwelkomen. Dat heeft Kanan Makiya, een vooraanstaande pro-Amerikaanse Iraakse balling, althans aan George W. Bush beloofd. Afgelopen januari heeft deze adviseur van de Amerikaanse president, die sinds 1968 in Cambridge woont, in het Witte Huis een ontmoeting gehad met de heer Bush. Volgens New York Times Magazine heeft hij toen omstandig aan zijn illustere gastheer uitgelegd dat er in Irak twee soorten moslims bestaan: sjiieten en soennieten. Daaruit blijkt wel hoe groot de kennis en het inzicht van het Amerikaanse leiderschap met betrekking tot dat land zijn! Het kan toch niet zo zijn dat deze lieden, in plaats van de internationale gemeenschap, mogen beslissen over oorlog en vrede? Welke perspectieven bieden zij het Iraakse volk? De verdrijving van Saddam Hoessein? Ongetwijfeld zal de Iraakse bevolking om die dictator geen traan laten. Maar wat gebeurt er daarna? Volgt er een langdurige Amerikaanse militaire bezetting in een van de grootste Arabische landen die voor veel Arabieren een symboolfunctie heeft? Niemand gelooft toch dat men dat zal accepteren? En welke perspectieven bieden ze de wereldgemeenschap? Een jacht op andere schurkenstaten, zoals is aangekondigd door generaal Wesley Clark, de aanvoerder van de NAVO-strijdkrachten in Joegoslavië? Ik citeer: 'Ons uiteindelijke doel is elke terroristische dreiging uit te bannen en daarbij vormt de strijd tegen Irak slechts een onderdeel van een veel grotere campagne.? Beseffen we wel hoe destabiliserend deze oorlog voor de gehele regio is en hoezeer de veiligheid in de hele wereld op het spel wordt gezet? Een supermacht die zijn weerga in de geschiedenis niet kent, heeft openlijk zijn imperialistische bedoelingen getoond en neemt daarbij het risico dat bestaande problemen verergeren, dat de chaos in de wereld wordt vergroot en dat het terrorisme wordt aangewakkerd. In de geschiedenisboeken zal worden opgetekend dat de publieke opinie zich wereldwijd krachtig heeft uitgesproken en in actie is gekomen tegen dit onverantwoordelijke beleid. Mensen hebben de moed gehad hun stem te laten horen en dat geldt ook voor de kerken. Staatshoofden en regeringsleiders hebben nee durven zeggen en zich niet van de wijs laten brengen door druk van buitenaf, laster of dreigementen. Hoe zal de houding van Europa worden beschreven? Ik heb vanmorgen nog niemand gehoord over het punt waar het allemaal om draait. Durft Europa te eisen dat deze onrechtvaardige, onwettige en gevaarlijke oorlog onmiddellijk wordt gestopt? Wat zeggen wij over het lot van de Iraakse bevolking, ? (Applaus van links) ? inclusief de Koerdische en Iraanse vluchtelingen die door deze oorlog gevaar lopen? Of de vijftien lidstaten het nu eens zijn of niet, Europa moet één front vormen wanneer er wordt getornd aan de fundamenten van ons internationale stelsel, dat sinds 1945 van kracht is, en van het recht dat in de ogen van elke democratie door dat stelsel wordt belichaamd. Europa moet zich uitspreken over de nieuwe strategische doctrine van de regering-Bush, op grond waarvan militaire macht wordt verheerlijkt, eenzijdig handelen wordt gerechtvaardigd en een preventieve oorlog wordt gelegitimeerd. Europa moet krachtig stelling nemen tegen de uitspraken van de Amerikaanse minister van Defensie, die heeft gezegd dat het gebruik van tactische kernwapens of zenuwgas in Irak niet is uitgesloten. Hij heeft daarmee een uiterst gevaarlijk precedent geschapen. Europa moet zonder omwegen het besluit veroordelen om, zonder toestemming van de VN-Veiligheidsraad en zelfs tegen de wil van de overgrote meerderheid van de leden van die raad in, een oorlog te beginnen. Het is een onverantwoordelijk besluit dat eenzijdig door een groep landen, waaronder twee EU-lidstaten, is genomen. Europa moet zich veel actiever inspannen om het vredesproces in het Midden-Oosten nieuw leven in te blazen, zodat er een rechtvaardige en duurzame oplossing voor de Palestijnse kwestie wordt gevonden. Als we toelaten dat deze oorlog wordt voortgezet, moeten we ons op het ergste voorbereiden. Volgens de voorzitter van de Arabische Liga worden dan de poorten van de hel geopend. Tot op heden heeft ons Parlement als enige Europese instelling een duidelijk standpunt over deze oorlog ingenomen. (Applaus van links) Ik wijs op de resolutie die het Europees Parlement op 30 januari jongstleden heeft aangenomen. Daarin gaven wij opnieuw aan ons te zullen inzetten voor de vrede en voor de eerbiediging van het internationaal recht. Wij gaven onze volledige steun aan de werkzaamheden van de heren Blix en El Baradei. Wij stelden ons op het standpunt dat de door de wapeninspecteurs geconstateerde schendingen van resolutie 1441 geen militaire actie rechtvaardigden. Ten slotte verzetten wij ons tegen elke eenzijdige militaire actie en waren wij van mening dat een preventieve oorlog in strijd zou zijn met het internationaal recht en met het Handvest van de Verenigde Naties en bovendien zou leiden tot een ernstigere crisis waarbij andere landen in de regio zouden worden betrokken. Onze Voorzitter kan dus in ieder geval een helder en krachtig geluid laten horen tijdens de Europese Raad die vandaag wordt gehouden. Daarmee zijn we er echter nog niet. Gezien de zeer ernstige situatie, die dreigt dramatisch te escaleren, moeten wij onze verantwoordelijkheid nemen en de logica van de oorlogsvoering volledig afwijzen. Het oude Europa moet in staat zijn een nieuw wereldbeeld te creëren. Laten we naar de dringende oproep van onze medeburgers luisteren. Dat verwachten zij van ons. (Applaus van links) Frassoni (Verts/ALE). Mijnheer de Voorzitter, ik zou u allereerst willen bedanken voor het bijeenroepen van deze buitengewone vergadering. Hetzelfde werd trouwens ook gedaan naar aanleiding van de eerste Golfoorlog. Mijnheer de Voorzitter, de oorlogsverklaring van de heer Bush is onwettig. De Britse regering doet weliswaar verwoede pogingen om de gewapende aanval te rechtvaardigen, maar dat is eigenlijk recht praten wat krom is. De Verenigde Naties hebben niet gefaald! Zij hebben op correcte wijze het standpunt van de publieke opinie in de wereld weergegeven. Natuurlijk zijn er tekortkomingen in de huidige procedures, maar deze procedures zouden zeker volstaan hebben om een oorlog te voorkomen, om de inspecties voort te zetten en om - daar zijn wij van overtuigd - Saddam te ontwapenen en hem - waarom eigenlijk ook niet - in de toekomst voor een internationaal strafhof te brengen, als de Verenigde Staten en het Verenigd Koninkrijk de regels maar zouden hebben geëerbiedigd, als de andere vazalstaten van Amerika, en met name enkele huidige en toekomstige lidstaten van de Unie, de rechtsregels voorrang hadden gegeven boven hun dankbaarheid jegens de Amerikanen. Hoe begrijpelijk deze dankbaarheid ook is, zij betreft een heel andere tijd en een regering van een totaal ander kaliber dan de huidige. Met de aanval van vannacht wordt een toekomst van oorlog ingeluid. Wij vragen ons allen af wie de volgende op het lijstje uit het verkiezingsprogramma van Bush zal zijn. Dat lijstje heeft namelijk niets uit te staan met schendingen van het internationaal recht of resoluties van de Veiligheidsraad. In 35 jaar zijn niet minder dan 106 resoluties overtreden: 31 door Israël, 23 door Turkije, 18 door Marokko, 16 door Irak, enzovoort. Het is deze totale willekeur en dit totaal gebrek aan geloofwaardigheid van hetgeen Bush zegt over democratie en legaliteit die ons zo versteld doen staan en ons dwingen te handelen. Wij zijn geen Amerikanen, wij zijn Europeanen. Wij moeten vandaag vaststellen dat niet alleen de vloer is aangeveegd met het internationaal recht, maar ook met het Europees recht. Wij zijn van mening dat alle bepalingen van het Verdrag dezelfde status hebben en moeten worden geëerbiedigd, met inbegrip van artikel 19, dat de Europese leden van de Veiligheidsraad verplicht de belangen en de standpunten van de Unie te verdedigen. Dat hebben zij overduidelijk niet gedaan. (Applaus) Wij zouden
{'language': 'nl'}