Πρόεδρος. – Η ημερήσια διάταξη προβλέπει την εορταστική εκδήλωση προς τιμήν του Jean Monnet επ’ ευκαιρία της 20ής επετείου του σχεδίου Συνθήκης για την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Ένωσης (1984 – εισηγητής: Altiero Spinelli). Στη Δυτική Ευρώπη, μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, ορισμένοι είχαν το θάρρος να υπερβούν τις προκαταλήψεις. Μεταξύ αυτών ήταν δύο άνθρωποι: ο Jean Monnet και ο Altiero Spinelli, τους οποίους τιμούμε σήμερα εδώ. Σήμερα είναι η 20ή επέτειος της έγκρισης από αυτό το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο του πρώτου σχεδίου Συνταγματικής Συνθήκης για την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Ένωσης και η 25η επέτειος του θανάτου του Jean Monnet. Θα ήθελα να τιμήσουμε σήμερα τους δύο αυτούς πρωτοπόρους οραματιστές, των οποίων η ηγετική στάση επέδειξε τη βούληση, την πολιτική αποφασιστικότητα και την ικανότητα για έναν μακροπρόθεσμο, ευρύ και φιλόδοξο τρόπο σκέψης. Δεν ήταν άνθρωποι που χάθηκαν σε ασήμαντες λεπτομέρειες. Αναλογιζόμαστε ιδιαίτερα τον Monnet και τη γενιά των πρώτων θεμελιωτών της ιδέας μιας σύγχρονης ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, οι οποίοι αναδύθηκαν από τις στάχτες του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, ήταν έτοιμοι να αντικρίσουν την ελπίδα σε μια εποχή που υπήρχε μόνο απελπισία, να αντιληφθούν την ευκαιρία όταν υπήρχε οικονομική κατάπτωση, και να δουν στο ευρωπαϊκό σχέδιο το ιδανικό της συμφιλίωσης που θα επιφέρει ευκαιρίες και ευημερία. Αυτό τους έκανε να ξεχωρίζουν ως ιδιαίτερη γενιά μεταξύ όλων των προηγούμενων ευρωπαϊκών γενεών. Η σαφήνεια και η δύναμη του οράματος του Monnet έχει αποδείξει την αξία της, διότι είχε διάρκεια και διότι, ακόμα και τη στιγμή που αντιμετωπίζουμε τις προκλήσεις της παγκοσμιοποίησης, το όραμα αυτό εξακολουθεί να έχει σήμερα πραγματική απήχηση, καθώς είχε και έχει τις ρίζες του στις αξίες του ανθρωπισμού και στην υπερεθνική δράση. Ο Monnet συνειδητοποίησε νωρίς, ενεργώντας μόνος, ότι “τα έθνη της Ευρώπης είναι πολύ περιορισμένα για να δώσουν στους λαούς τους την ευημερία που καθιστούν δυνατή και, επομένως, αναγκαία οι σύγχρονες συνθήκες”. Ο Monnet έδωσε μεγάλη σημασία στις ηθικές και ανθρώπινες πτυχές της ευρωπαϊκής ιδέας, οι οποίες ενυπάρχουν στο σχέδιο Schuman με την καταγγελία του πνεύματος ανωτερότητας και των πρακτικών των διακρίσεων που είχαν δημιουργήσει συμπλέγματα και νοσηρά αισθήματα μεταξύ των εθνών της ηπείρου μας. Αντιμετώπισαν ριζικά την πηγή της σύγκρουσης. Ο Monnet ήταν ένας από τους πρώτους ανθρώπους που κατανόησαν και εξήγησαν ότι η αρχή της ευρωπαϊκής ενοποίησης περιέχει βασικά την αναζήτηση ενός νέου ανθρωπισμού. Στην ήπειρό μας υπήρχαν διαδοχικοί πόλεμοι, δημιουργώντας έναν φαύλο κύκλο στο πλαίσιο του οποίου η νίκη ορισμένων οδήγησε κάποιους άλλους στην επιθυμία της εκδίκησης. Φιλοδοξία του ήταν να σπάσει αυτός ο φαύλος κύκλος και να δημιουργηθούν μεταξύ των κρατών οι ίδιες σχέσεις που βασίζονταν στην ισότητα και την επιδιαιτησία και που χαρακτήριζαν τις σχέσεις μεταξύ των ατόμων στις δημοκρατικές κοινωνίες. Σε αυτό το πνεύμα, ο Jean Monnet έγινε υπερασπιστής μιας νέας ηθικής, η οποία βασιζόταν στους ανθρώπους και την ικανότητά τους να σημειώσουν πρόοδο αντλώντας διδάγματα από τις πιο οδυνηρές εμπειρίες που είχαν βιώσει. Όπως είπε ο Jean Monnet, “δεν ενώνουμε κράτη, ενώνουμε ανθρώπους”. Μία από τις πιο σημαντικές προκλήσεις που αντιμετωπίζουμε σήμερα είναι η έγκριση μιας νέας Συνταγματικής Συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση. Ενθυμούμαστε με υπερηφάνεια εδώ στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο τον ηγετικό ρόλο που διαδραμάτισε αυτό το Σώμα, και ιδίως ο Altiero Spinelli και οι συνάδελφοί του, πριν από είκοσι περίπου έτη, όταν τελεσφόρησε, μέσω αυτού του Κοινοβουλίου, το πρώτο σχέδιο Συνταγματικής Συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση. Με υπερηφάνεια αναφέρω ότι, κατά τη διάρκεια αυτής της εντολής, η αποφασιστικότητα να υπάρξει μια συνταγματική αλλαγή και η ικανότητα να επιδείξουμε πραγματικό κοινοβουλευτικό ηγετικό ρόλο εκδηλώθηκε ακατάπαυστα πριν, κατά τη διάρκεια και μετά την Ευρωπαϊκή Συνέλευση. Σε αυτό το πλαίσιο, επιτρέψτε μου να εξάρω επίσης το έργο της Επιτροπής Συνταγματικών Υποθέσεων και του Προέδρου της, κ. Napolitano. Τους ευχαριστούμε –και ευχαριστούμε και εσάς, κύριε Napolitano– για το ακαταπόνητο έργο σας και τη συνεχή αποφασιστικότητά σας να εξασφαλίσετε την επιτυχία μας σε αυτό το μεγάλο ευρωπαϊκό σχέδιο. Έτσι, καθώς τιμούμε σήμερα αυτούς τους δύο οραματιστές ευρωπαίους ηγέτες, θα ήθελα, εξ ονόματος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, να ζητήσω από τους υπουργούς Εξωτερικών της Ένωσης των 25 να προβούν κατά την επόμενη συνάντησή τους σε μια επίσημη πολιτική δήλωση, σύμφωνα με την οποία θα ολοκληρώσουν σύντομα μια νέα Συνταγματική Συνθήκη για την Ευρώπη. Εάν δεν έχουμε μια Συνταγματική Συνθήκη πριν από τις εκλογές, τότε θέλουμε αυτή τη δήλωση, διότι ο λαός της Ευρώπης έχει δικαίωμα να γνωρίζει τι ψηφίζει. Η δήλωση αυτή είναι το ελάχιστο που πρέπει να γίνει, εάν δεν μπορεί να ολοκληρωθεί μια Συνθήκη έως την ημέρα των εκλογών. Θα ζητήσω από τον υπουργό Roche να το μεταφέρει αυτό στον Προεδρεύοντα του Συμβουλίου. Ενθυμούμενοι αυτούς τους δύο ηγέτες, τον Monnet και τον Spinelli, ένα σαφές δίδαγμα για όσους προχωρούμε μπροστά είναι ότι πρέπει και εμείς να σκεφτόμαστε μακροπρόθεσμα, με ευρύ πνεύμα και φιλοδοξία. Καλούμαστε επίσης να φέρουμε την ανθρωπιστική και ηθική διάσταση στις πράξεις μας, και, εάν το πράξουμε αυτό, η Ευρώπη των αξιών, η οποία σημείωσε εχθές ένα μεγάλο βήμα προόδου σε αυτό το Σώμα, καθώς γίναμε Ένωση των 25, θα είναι μια Ευρώπη που θα μπορεί να αγγίξει στο μέλλον τον λαό της όπως, την εποχή αυτών των ηγετών, έκανε και στο παρελθόν. Roche, . Κύριε Πρόεδρε, εάν ο Jean Monnet βρισκόταν σήμερα εδώ και παρατηρούσε το Κοινοβούλιο θα είχε λόγο να αισθάνεται χαρούμενος. Θα έβλεπε εκπροσώπους 25 χωρών και 450 εκατομμυρίων ανθρώπων να κάθονται δίπλα-δίπλα, να αγωνίζονται μαζί για την κοινή ευημερία του λαού της Ευρώπης. Θα έβλεπε ένα Κοινοβούλιο στο οποίο τα κόμματα λειτουργούν σε διεθνική και ενίοτε πανευρωπαϊκή βάση, στο οποίο οι εκπρόσωποι όλων των χωρών της ηπείρου μας συντάσσονται σε μεγάλο βαθμό με τους συναδέλφους τους από άλλες χώρες, όπως ακριβώς κάνουν και με τους συμπατριώτες τους. Εάν ο Monnet έβλεπε σήμερα πέρα από αυτό το Κοινοβούλιο, θα έβλεπε χώρες που για αιώνες υπήρξαν άσπονδοι εχθροί να συνεργάζονται ως ειλικρινείς εταίροι. Θα είχε κάθε λόγο να είναι χαρούμενος. Όπως και ο Monnet, ο Spinelli ήταν οραματιστής. Το όραμά του για μια δημοκρατική και διαφανή Ένωση πολιτών έδωσε ώθηση στην ιδέα ότι μια Συνταγματική Συνθήκη θα ενίσχυε την αξιοπιστία της Ένωσης. Έδωσε ώθηση επίσης στην ιδέα ότι άξιζε στους πολίτες μια Ένωση την οποία θα μπορούσαμε να κατανοήσουμε και η οποία θα εργαζόταν προς το συμφέρον μας. Ο Monnet ήλπιζε να καταστήσει τον πόλεμο μεταξύ των ευρωπαϊκών εθνών όχι απλώς αδιανόητο αλλά ουσιαστικά αδύνατο. Σήμερα, μπορούμε να δούμε ότι η πραγματοποίηση του ονείρου είναι πιο δυνατή παρά ποτέ. Ο John Hume, βραβευμένος με το βραβείο Νόμπελ και βουλευτής αυτού του Σώματος, είπε κάποτε: “Η Ευρωπαϊκή μας Ένωση έχει γίνει η πιο επιτυχής ειρηνευτική διαδικασία στη μακρά Ιστορία της Ευρώπης”. Οι δύο άνδρες –ο Monnet και ο Spinelli– είχαν αρκετές διαφορές. Ο Monnet είχε την τάση να εργάζεται ήρεμα στο παρασκήνιο, χρησιμοποιώντας τις θρυλικές οργανωτικές του ικανότητες σε διεθνές επίπεδο, προκειμένου να θεμελιώσει στην ευρύτερη δυνατή βάση μια νέα Ευρώπη. Ο Monnet έθεσε τα θεμέλια αυτού του εγχειρήματος. Ο Spinelli, από την άλλη πλευρά, υπήρξε μια πιο δημόσια μορφή, ένας σθεναρός πολέμιος του φασισμού στο πρώτο μισό του περασμένο αιώνα· έγινε αργότερα αιρετό μέλος αυτού του Κοινοβουλίου. Ωστόσο, είχαν μια σημαντική ομοιότητα: ήταν άνθρωποι της δράσης, αποφασισμένοι να προσαρμόσουν στο πλαίσιο του εφικτού το όραμά τους για μια δημοκρατική, ειρηνική και ευημερούσα Ευρώπη, ώστε αυτή να σημειώσει πρόοδο στον πραγματικό κόσμο. Ποιο ήταν το χαρακτηριστικό αυτών των ανδρών που επέτρεψε στις ιδέες που προώθησαν πριν από πολλές δεκαετίες να δημιουργήσουν την ώθηση που, ακόμα και μετά τον θάνατό τους, αποτελεί την κινητήριο δύναμη που μας ωθεί να συνεχίσουμε το έργο τους; Ίσως ο βιογράφος του Monnet, ο François Duchêne, περιέγραψε καλύτερα το θέμα του όταν έγραψε ότι το μυστικό του Monnet “προήλθε από τον συνδυασμό δημιουργικών και κριτικών δυνατοτήτων. Προσέφυγε στον ρομαντισμό των ανθρώπων μέσω του ιδεαλισμού των στόχων του και στην επιδεξιότητά τους μέσω του ρεαλισμού των μέσων του”. Η δημιουργία μιας νέας, ειρηνικής Ευρώπης ήταν το μεγαλύτερο όνειρο του Monnet. Εικοσιπέντε χρόνια μετά τον θάνατό του, συνεχίζουμε να οικοδομούμε στα θεμέλια που έθεσε. Ο Spinelli, όπως και ο Monnet, πίστευε ότι, χωρίς μια ριζική θετική αλλαγή, η Ευρώπη θα ήταν καταδικασμένη να επαναλαμβάνει τα μοιραία λάθη του παρελθόντος και να θέτει σε κίνδυνο τη μελλοντική της ύπαρξη. Το 1947 δήλωσε ότι “τίποτα δεν είναι πιο θλιβερό από το γεγονός ότι η ιδανική Ευρώπη, το λίκνο του δικαίου και της ελευθερίας, αποτελεί μόνο μέρος της γεωγραφικής περιοχής της Ευρώπης. Επιπλέον”, προσέθεσε, “η περιοχή αυτή είναι βέβαιο ότι θα συρρικνωθεί και ο ευρωπαϊκός πολιτισμός θα γίνει μια απλή ιστορική μνήμη, εκτός εάν μπορέσουμε τουλάχιστον να ενώσουμε ό,τι έχει τώρα απομείνει”. Η Ευρωπαϊκή Ένωση φάνηκε αντάξια αυτής της πρόκλησης. Το περασμένο Σάββατο, γίναμε μάρτυρες μιας εξαιρετικής αντιστροφής της Ιστορίας με τον επίσημο τερματισμό του τεχνητού διχασμού της Ευρώπης. Η διεύρυνση της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε 25 κράτη μέλη αποτελεί φόρο τιμής στη δύναμη ενός ονείρου. Είναι επίσης φόρος τιμής στην υπομονή και το θάρρος πολλών εκατομμυρίων ανθρώπων της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης που κάποτε υπέφεραν όταν περιέγραφαν αυτά τα όνειρά τους. Η εξέγερση της Βουδαπέστης το 1956, η Άνοιξη της Πράγας το 1968 και οι μουσικές επαναστάσεις της Βαλτικής το 1990 συνέβαλαν στην οικοδόμηση μιας Ευρώπης στο ξεκίνημα του 21ου αιώνα την οποία λίγοι Ευρωπαίοι θα είχαν ονειρευτεί τα προηγούμενα 2 000 χρόνια της ταραχώδους Ιστορίας μας. Ο γάλλος συγγραφέας Βίκτωρ Ουγκώ είπε το 1849 ότι θα ερχόταν η ημέρα που “όλα τα έθνη της ηπείρου, χωρίς να χάσετε τις ξεχωριστές αξίες σας και την υπέροχη ατομικότητά σας, θα ενωθείτε σε μια υψηλότερη ένωση και θα ιδρύσετε την ευρωπαϊκή αδελφότητα”. Η ημέρα αυτή έχει έλθει. Πρέπει να διαφυλάξουμε με ιδιαίτερη φροντίδα την ελευθερία, τη δικαιοσύνη, τα ανθρώπινα δικαιώματα και τον πολιτικό πλουραλισμό που αποτελούν τους θεμέλιους λίθους της Ένωσής μας. Πρέπει να συνεχίσουμε να δημιουργούμε με βάση την ειρήνη που ο Monnet οραματίστηκε ότι θα αντικαταστήσει τις θανάσιμες αντιπαλότητες της γενιάς του και των προγόνων της. Πρέπει επίσης να διασφαλίσουμε ότι οι νέες ανάγκες και συνθήκες της Ένωσης θα αντικατοπτρίζονται στο βασικό της δίκαιο. Στην 20ή επέτειο της έγκρισης από το Κοινοβούλιο του σχεδίου Συνταγματικής Συνθήκης του Spinelli, πρέπει να εργαστούμε για τη συμφωνία επί μιας νέας Συνθήκης η οποία θα βελτιώσει τη βάση του δημοκρατικού διαλόγου στην Ένωσή μας και η οποία θα βασίζεται στην επιτυχία της Ένωσής μας και θα καταστήσει την Ένωση πιο άμεσα κατανοητή και αποτελεσματική. Το πρώτο κύριο καθήκον που έχουμε από κοινού στη νέα Ένωση θα είναι η συμφωνία επί μιας νέας Συνταγματικής Συνθήκης. Τον Μάρτιο, αποφασίσαμε να καταλήξουμε σε μια συμφωνία το αργότερο έως τη σύνοδο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου του Ιουνίου – σε έξι μόλις εβδομάδες. Η έγκαιρη συμφωνία επί μιας νέας Συνθήκης που θα επιτρέψει στην Ένωση να αναπτυχθεί και να ευημερήσει είναι ο καλύτερος τρόπος για να τιμήσουμε το έργο του Jean Monnet και την 20ή επέτειο του σχεδίου Συντάγματος αυτού του Κοινοβουλίου που παρουσίασε ο Spinelli. Αυτή είναι η πρόκληση που θα αντιμετωπίσουμε τις επόμενες εβδομάδες – εάν συνεργαστούμε, θα ανταποκριθούμε σε αυτή την πρόκληση. Κατά τη σημερινή μας συνεδρίαση εδώ, οι εκπρόσωποι των 25 κρατών μελών συναντώνται στο Δουβλίνο για να συζητήσουν εξονυχιστικά τις λεπτομέρειες που αφορούν τη Συνθήκη. Τους ευχόμαστε καλή επιτυχία στο έργο τους. Ολόκληρη η Ευρώπη αναμένει από αυτούς να πραγματοποιήσουν το όνειρο του Spinelli και του Monnet. De Palacio, . – Κύριε Πρόεδρε, κύριε Προεδρεύων του Συμβουλίου, κυρίες και κύριοι, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο είχε την εξαίρετη ιδέα να διοργανώσει εορταστική εκδήλωση τιμώντας τη μνήμη του Jean Monnet και του Altiero Spinelli κατά τη διάρκεια της τελευταίας περιόδου συνόδου της πέμπτης νομοθετικής περιόδου του ως συνέλευση εκλεγμένη με καθολική ψηφοφορία. Μολονότι δεν είναι οι μόνοι ιδρυτές της Ευρώπης, ο Jean Monnet και ο Altiero Spinelli, ίσως περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο, εκπροσωπούν την απίστευτη εξέλιξη της Ευρώπης μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο χάρη στο όραμά τους και στις δυναμικές ενέργειές τους. Ο Jean Monnet μας δίδαξε τον δρόμο που έπρεπε να ακολουθήσουμε, και έτσι στη δήλωση της 9ης Μαΐου 1950 έγραφε: «Η Ευρώπη δεν θα δημιουργηθεί διαμιάς, ούτε σε ένα συνολικό οικοδόμημα: θα διαμορφωθεί μέσα από συγκεκριμένα επιτεύγματα που θα δημιουργήσουν πρώτα μια πραγματική αλληλεγγύη». Αυτή η απλή πρόταση έδειχνε την κατεύθυνση που έπρεπε να ακολουθήσουμε και την οποία ακολουθούμε από τη δεκαετία του ’50: συγκεκριμένα επιτεύγματα προκειμένου να δημιουργηθεί μια πραγματική αλληλεγγύη. Είναι η περίφημη πολιτική των διαδοχικών βημάτων. Είμαι πεπεισμένη ότι η διεύρυνση της Ένωσης την 1η Μαΐου, η οποία δεν θα είναι η τελευταία, αποτελεί εύγλωττο παράδειγμα αυτής της αρχής. Αυτή, όμως, η απλή δήλωση δείχνει ταυτόχρονα τον τελικό προορισμό αυτής της πορείας: την Ευρώπη, το ενιαίο, γενικό σχέδιο. Σήμερα, η πραγματική αλληλεγγύη υφίσταται και η Ευρώπη ετοιμάζεται να εγκρίνει τη Συνταγματική της Συνθήκη. Ο Jean Monnet έθεσε τις βάσεις για τη σημερινή Ευρωπαϊκή Ένωση και πρότεινε τη μέθοδο για την υλοποίησή της. Χάρη στα δικά του συγκεκριμένα επιτεύγματα, κυρίως μέσω του ρόλου του ως πρώτου Προέδρου της Ανώτατης Αρχής της ΕΚΑΧ και, πάνω απ’ όλα, ως σταθερός και αποφασιστικός εμπνευστής της επακόλουθης εξέλιξης της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. Η Επιτροπή Δράσης για τις Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης, τη δημιουργία των οποίων προώθησε κατά τη διάρκεια 20 ετών, ενέπνευσε πολλές γόνιμες ιδέες οι οποίες τέθηκαν στη συνέχεια σε εφαρμογή. Ο Jean Monnet πέθανε πριν από 25 χρόνια, λίγο πριν από τις πρώτες εκλογές που έφεραν τον Altiero Spinelli στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Όπως ο Monnet, ο Spinelli προσέφερε στην Ευρώπη το όραμά του και τα επιτεύγματά του. Θέλω να επισημάνω ότι υπήρξε μέλος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής πριν γίνει βουλευτής του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Σήμερα χαιρετίζουμε την εικοστή επέτειο της υιοθέτησης από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο του προσχεδίου Συνθήκης το οποίο θέσπιζε την Ευρωπαϊκή Ένωση, και το οποίο, ορθώς, αποκαλείται συνήθως “σχέδιο Spinelli”, αφού ο Spinelli δεν ήταν μόνον ο εισηγητής, αλλά και ο εμπνευστής του. Με τις γνώσεις που αποκτήσαμε από την έως τώρα εμπειρία μας, μπορούμε να πούμε χωρίς δισταγμό ότι χωρίς αυτό το σχέδιο δεν θα είχαμε σήμερα το σχέδιο της ευρωπαϊκής Συνταγματικής Συνθήκης. Έτσι, με το σχέδιο του 1984 ξεκίνησε στην Ένωση η διαδικασία η οποία οδήγησε στις διαδοχικές αναθεωρήσεις της Συνθήκης της Ρώμης, της Ενιαίας Ευρωπαϊκής Πράξης, της Συνθήκης του Μάαστριχτ, της Συνθήκης του Άμστερνταμ και της Συνθήκης της Νίκαιας, και, εν τέλει, στις συνταγματικές συζητήσεις οι οποίες διεξήχθησαν στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Συνέλευσης. Το σχέδιο Spinelli ήταν καινοτόμο από πολλές απόψεις, οκτώ χρόνια πριν υποστηριχθεί στη Συνθήκη του Μάαστριχτ η δημιουργία μιας πραγματικής Ευρωπαϊκής Ένωσης, βασισμένης στην Ευρωπαϊκή Κοινότητα. Διάφορες βασικές διατάξεις της Συνθήκης του Μάαστριχτ πηγάζουν απευθείας από το σχέδιο Spinelli, όπως οι διατάξεις που σχετίζονται με την ιθαγένεια της Ένωσης, τον σεβασμό των θεμελιωδών δικαιωμάτων ή τη θέσπιση της αρχής της επικουρικότητας κατά την εκχώρηση και άσκηση των εξουσιών της Ένωσης. Στη Συνθήκη του Άμστερνταμ υιοθετήθηκε η ιδέα της πρόβλεψης της δυνατότητας επιβολής κυρώσεων σε ένα κράτος σε περίπτωση σοβαρής ή συνεχούς παραβίασης των δημοκρατικών αρχών ή των θεμελιωδών δικαιωμάτων στα οποία βασιζόμαστε. Υπάρχουν άλλες διατάξεις οι οποίες προέβλεπαν, 20 χρόνια νωρίτερα, το σχέδιο Συνταγματικής Συνθήκης που εκπόνησε η Συνέλευση. Θέλω να αναφέρω κυρίως τη ρητή διατύπωση της υπερίσχυσης του δικαίου της Ένωσης, τη δημιουργία της έννοιας του κοινοτικού δικαίου, το οποίο περιορίζεται στις θεμελιώδεις αρχές της δράσης της Ένωσης, το καθήκον της Επιτροπής να αναλαμβάνει την πρωτοβουλία του προγραμματισμού των δραστηριοτήτων της Ένωσης, ενώ το Κοινοβούλιο έχει τον τελευταίο λόγο στον τομέα του προϋπολογισμού. Τέλος, ενδέχεται να χρειαστεί να περιμένουμε να ξεκινήσει μια νέα φάση της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης προκειμένου να εισαχθούν ορισμένες συμπληρωματικές διατάξεις. Αξίζει ιδιαίτερης αναφοράς το άρθρο 82 του σχεδίου Spinelli, στο οποίο προβλέπεται ότι, εφόσον η Συνθήκη επικυρωνόταν από μια πλειοψηφία κρατών τα οποία θα εκπροσωπούσαν τα δύο τρίτα του συνολικού πληθυσμού της Ένωσης, οι κυβερνήσεις των εν λόγω κρατών θα συναντιόνταν αμέσως για να καταλήξουν σε κοινή συμφωνία σχετικά με τις διαδικασίες και την ημερομηνία θέσεως σε ισχύ της νέας Συνθήκης, καθώς και σχετικά με τις σχέσεις τους με τα κράτη που δεν θα είχαν επικυρώσει ακόμη τη Συνθήκη. Αυτό είναι κάτι που σε μια Ένωση 25, ή περισσοτέρων, κρατών μελών πρέπει αναπόφευκτα να ληφθεί υπόψη. Όποια μορφή και αν λάβει, το σχέδιο Spinelli πρότεινε την ιδέα της θεμελίωσης της Ευρώπης σε μια βασική Συνθήκη η οποία θα αποτελούσε ένα γνήσιο Σύνταγμα για την Ευρώπη και θα γινόταν κατ’ αυτόν τον τρόπο το ενιαίο, γενικό σχέδιο που ο Jean Monnet πίστευε ότι θα ήταν η αναπόδραστη έκβαση των συγκεκριμένων επιτευγμάτων. Αυτοί οι δύο άνδρες, οι οποίοι ήταν τόσο διαφορετικοί από άποψη κουλτούρας και χαρακτήρα, εργάστηκαν μαζί καθ’ όλη τη διάρκεια της δεκαετίας του ’50. Με αυτόν τον τρόπο, ο οραματιστής Spinelli πρότεινε συγκεκριμένες λύσεις στον πραγματιστή Monnet, ο οποίος με τη σειρά του εμπλούτισε το όραμά του για την Ευρώπη στις προτάσεις του προς τις διάφορες κυβερνήσεις. Αυτός ο συνδυασμός πραγματισμού και ιδεαλισμού είναι αυτό που χρειαζόμαστε περισσότερο στην τρέχουσα ευρωπαϊκή κατάσταση. Οι προκλήσεις είναι διαφορετικές, αλλά η μέθοδος εξακολουθεί να είναι έγκυρη. Napolitano (PSE ). Βλέπετε, κύριε Πρόεδρε, είναι σημαντικό η ιστορία της οικοδόμησης αυτής της ενωμένης Ευρώπης, που άρχισε πριν από πενήντα και πλέον χρόνια, να γίνει μέρος της κοινής μνήμης των λαών που εκπροσωπούνται σήμερα στο Κοινοβούλιο: είναι μια ιστορία στην οποία πρέπει να ανατρέξουμε και να την ανασυνθέσουμε μέσω των ημερομηνιών και των σταθμών που την χαρακτήρισαν και μέσω των πρωταγωνιστών της. Σήμερα τιμούμε τη μνήμη δύο εξ αυτών, που δεν ήταν κυβερνητικά στελέχη, δεν υπέγραψαν συνθήκες, δεν εργάστηκαν υπό το φως των προβολέων που επιφυλάσσεται στους ισχυρούς, αλλά ήταν μεγάλοι οραματιστές και υπέρμαχοι της ολοκλήρωσης: του Jean Monnet και του Altiero Spinelli. Αν και αληθεύει ότι ο Monnet και ο Spinelli ακολουθούσαν διαφορετικές προσεγγίσεις και διαφορετικές στρατηγικές για την προώθηση του σκοπού της ενωμένης Ευρώπης, ακόμη περισσότερο αληθεύει ότι είχαν το ίδιο ιδανικό και ότι αυτό έγινε και για τους δύο έργο ζωής. Η στρατηγική του Jean Monnet και του μεγάλου γάλλου πολιτικού Robert Schuman, του οποίου υπήρξε πολύτιμος σύμβουλος, ήταν μια στρατηγική βασισμένη στην ολοκλήρωση της παραγωγής, αρχής γενομένης από τον άνθρακα και τον χάλυβα, των οικονομιών και των αγορών των χωρών που συμμετείχαν στο σχέδιο, μια στρατηγική για τη βαθμιαία ανάπτυξη της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. Η στρατηγική αυτή χαρακτηρίστηκε λειτουργική, στόχευε στη θεμελίωση απτών βάσεων για την ειρήνη στην Ευρώπη, καταρχάς ανάμεσα στη Γαλλία και τη Γερμανία, και έδωσε ζωή στις Κοινότητες, που εξακολούθησαν να λειτουργούν μέχρι τη Συνθήκη του Μάαστριχτ το 1991. Η στρατηγική της οποίας υπήρξε μάχιμος υποστηρικτής ο Altiero Spinelli ήταν, αντιθέτως, μια συνταγματική στρατηγική, για την πολιτική θεμελίωση της ευρωπαϊκής ενότητας σύμφωνα με ένα φεντεραλιστικό σχέδιο, και βρήκε υποστήριξη στις ιδέες ενός μεγάλου ιταλού πολιτικού, του Alcide De Gasperi. Ωστόσο, στις κρίσιμες στιγμές, για παράδειγμα το 1955, όταν μετά την αποτυχημένη απόπειρα δημιουργίας της Ευρωπαϊκής Κοινότητας Άμυνας η διαδικασία ολοκλήρωσης έμοιαζε να έχει αποτελματωθεί, οι προσπάθειες του Monnet και του Spinelli, αν και μέσα από διαφορετικά μονοπάτια, όδευαν προς την ίδια κατεύθυνση. “Ο Monnet και εγώ”, έγραφε ο Spinelli, “τραβάμε το κάρο σαν δυο πεισματάρικα μουλάρια: αυτός με την ελπίδα να αποσπάσει μια νέα πρωτοβουλία από τις κυβερνήσεις· εγώ με την ελπίδα να επιτύχω μια νέα ορμή από το κίνημα, μια νέα ώθηση από τη βάση. Παρά τον κοινό σκεπτικισμό μας και παρ’ όλα τα εμπόδια, θα νικήσουμε”. Έτσι και έγινε. Η προφητεία εκπληρώθηκε: νίκησαν αυτοί που πίστεψαν στον ευρωπαϊσμό, οι αποφασιστικοί αγωνιστές και υπέρμαχοι της ολοκλήρωσης, όπως ο Monnet και ο Spinelli. Έχουμε επιτύχει τώρα, κύριε Πρόεδρε, στόχους που ούτε καν εκείνοι τόλμησαν να ελπίσουν και επιτέλους μπορεί να πραγματοποιηθεί το όνειρο της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης: ένα όνειρο που πήρε συγκεκριμένη μορφή πριν από είκοσι χρόνια, όταν το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ενέκρινε με συντριπτική πλειοψηφία το σχέδιο που εκπονήθηκε υπό την καθοδήγηση του Altiero Spinelli, στις 14 Φεβρουαρίου 1984· αυτή η ημερομηνία, την οποία γιορτάζουμε σήμερα, γιορτάζεται επίσης ως ημερομηνία γέννησης της συνταγματικής διαδικασίας. Είκοσι χρόνια μετά, το όνειρο έχει γίνει θεμελιώδης απαίτηση για τη νέα μεγάλη Ευρώπη. Η συνταγματική διαδικασία πρέπει επιτέλους να επιτευχθεί με την έγκριση του σχεδίου που υιοθετήθηκε από τη Συνέλευση για το μέλλον της Ευρώπης. Δεν μπορούμε πλέον να σταματήσουμε, δεν μπορούμε να γυρίσουμε πίσω. Το σχέδιο Συντάγματος δεν είναι τέλειο, αλλά αποτελεί το κοινό έδαφος στο οποίο κατέληξαν με δυσκολία οι κυβερνήσεις και τα κοινοβούλια. Θα μπορούσε να βελτιωθεί αξιοποιώντας το προ εικοσαετίας σχέδιο Spinelli, για παράδειγμα εκεί όπου όριζε –όπως είπε η κ. de Palacio– ότι η Συνθήκη θα ετίθετο σε ισχύ όταν θα επικυρωνόταν από την πλειοψηφία των κρατών μελών και του πληθυσμού της Κοινότητας. Το κείμενο της Συνέλευσης θα μπορούσε να βελτιωθεί, αλλά δεν πρέπει να εξασθενίσει, διότι σε μια τέτοια περίπτωση η νεότευκτη Ένωση των εικοσιπέντε κινδυνεύει να παραλύσει και να υποπέσει σε κρίση. Έτσι, λοιπόν, κανένας, καμία από τις κυβερνήσεις που συμμετέχουν στη Διακυβερνητική Διάσκεψη δεν πρέπει να αποσύρει τον λόγο της και να ανακαλέσει την έγκριση που εξέφρασε στη Συνέλευση: αυτή είναι η έκκληση που για άλλη μια φορά το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο απευθύνει σε όλους· αυτός είναι ο καλύτερος τρόπος για να τιμήσουμε στην πράξη, και όχι στα λόγια, τον Altiero Spinelli και τον Jean Monnet. Méndez de Vigo (PPE-DE ). – Κύριε Πρόεδρε, η Ομάδα μου θεωρεί ότι η πρωτοβουλία για τη διοργάνωση εορτασμού προς τιμήν των Monnet και Spinelli σήμερα είναι θετική. Διότι χωρίς τον Monnet, τον μεγάλο σκιώδη εμπνευστή, η δήλωση της 9ης Μαΐου 1950, που είναι η ιδρυτική πράξη της ευρωπαϊκής οικοδόμησης, δεν θα μπορούσε να γίνει κατανοητή, και χωρίς τη δήλωση δεν θα υπήρχε γαλλογερμανική συμφιλίωση και δεν θα ήταν εφικτό να συμφιλιωθούν οι Ευρωπαίοι. Εάν δεν υποστήριζε ο ίδιος με αποφασιστικότητα την πραγματική αλληλεγγύη, δεν θα ήταν εφικτό να σημειωθεί πρόοδος προς μια κοινή αγορά, τον πρόδρομο της πολιτικής ένωσης. Χωρίς το θεσμικό του όραμα, και ιδίως τον ρόλο κλειδί της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, δεν θα ήμασταν σε θέση να ξεπεράσουμε την προκρούστεια κλίνη της συνεργασίας μεταξύ κυβερνήσεων. Επίσης, πριν από 20 χρόνια –και αυτό έχει επισημανθεί εδώ– το παρόν Κοινοβούλιο, το οποίο εκλέχθηκε δημοκρατικά για πρώτη φορά, ενέκρινε τη Συνθήκη την οποία γνωρίζουμε ως “Συνθήκη Spinelli”, και της οποίας εισηγητής ήταν ο ίδιος ο Spinelli. Η “Συνθήκη Spinelli» υπήρξε σημαντικό σημείο αναφοράς για όλες τις επακόλουθες τροποποιήσεις: την Ενιαία Πράξη, τις Συνθήκες του Μάαστριχτ, του Άμστερνταμ, της Νίκαιας και, φυσικά, τη Συνθήκη που εκπόνησε η Συνέλευση. Όταν είχα την τιμή να προεδρεύω της αντιπροσωπείας του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου σε αυτή τη Συνέλευση, είχα πάντα μαζί μου το σχέδιο Spinelli. Και σκεφτόμουν: “τι θα έλεγε ο Spinelli γι’ αυτό;”· οφείλω δε να ομολογήσω ότι, μολονότι εκπονήθηκε πριν από 20 χρόνια, η “Συνθήκη Spinelli” ήταν εξαιρετικά επίκαιρη, ενώ πολλές από τις προτάσεις που διετύπωνε περιλαμβάνονται σήμερα στη Συνταγματική Συνθήκη. Υπάρχει κάτι που ενώνει τον Monnet και τον Spinelli, κύριε Πρόεδρε: και οι δυο ήθελαν να ενώσουν τους λαούς. “Ας ενώσουμε τους ανθρώπους”, είπε ο Monnet. Η “Συνθήκη Spinelli” βρίθει αναφορών στους πολίτες, στα άτομα. Πιστεύω –και ο φίλος μου Dick Roche το ανέφερε νωρίτερα– ότι θα ένιωθαν και οι δύο υπερήφανοι για τα όσα έχουμε επιτύχει όλα αυτά τα χρόνια, διότι πιστεύω ότι το σχέδιο της Συνταγματικής Συνθήκης είναι μια συνθήκη για τους ανθρώπους. Αυτό καθίσταται εμφανές ήδη από το πρώτο άρθρο, το οποίο αναφέρεται σε μια Ένωση κρατών και πολιτών, καθώς και στο σημείο στο οποίο παραχωρούνται στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο πλήρεις νομοθετικές εξουσίες και εξουσίες πολιτικού ελέγχου, ή όταν εντάσσονται στις διαδικασίες τα εθνικά κοινοβούλια, μέσω του συστήματος έγκαιρης προειδοποίησης. Υπάρχει επίσης η λαϊκή πρωτοβουλία και η αναγνώριση του ρόλου των περιφερειών και των δήμων, καθώς και των ΜΚΟ, στοιχεία τα οποία είναι όλα υπέρ των πολιτών. Με το έργο μας αυτά τα 50 χρόνια, έχουμε κάνει αυτό που ζήτησαν τόσο ο Monnet όσο και ο Spinelli: ενώνουμε ανθρώπους. Επιτρέψτε μου δε να σας αποκαλύψω ένα μικρό μυστικό: παιδί όπως ήμουν, ανάμεσα στον Monnet και τον Spinelli, όταν έφυγα από τη χώρα μου, η οποία σύμφωνα με τα λόγια του Gil de Biedma ήταν μια “γερασμένη αναποτελεσματική χώρα”, βρέθηκα αντιμέτωπος με μια Ευρώπη γεμάτη τείχη, το Τείχος του Βερολίνου, το τείχος των Πυρηναίων, το τείχος των δικτατοριών, το τείχος των εγωισμών και το τείχος των εθνικισμών. Η σημερινή Ευρώπη, η Ευρώπη που βλέπει η κόρη μου, είναι μια Ευρώπη χωρίς τείχη, και εκείνα που εξακολουθούν ακόμη να υφίστανται θα πέσουν. Αυτή τη στιγμή, που έχει επιτελεστεί μια υπέροχη διεύρυνση, με την οποία έχουμε συρράψει δύο Ευρώπες, με την οποία έχουμε κάνει πραγματικότητα το σχέδιο εκείνο που αναπτυσσόταν στη δήλωση της 9ης Μαΐου, θέλω να προτρέψω τις νέες χώρες οι οποίες συγκροτούν την Ευρωπαϊκή Ένωση ότι πρέπει να χαρούν την ένταξή τους στην Ένωση όπως ακριβώς εμείς οι Ισπανοί χαρήκαμε τη δική μας, με την προοπτική των ελευθεριών, της ευημερίας και πάνω απ’ όλα της συμμετοχής σε ένα κοινό σχέδιο. Κύριε Πρόεδρε, εμείς οι πολιτικοί μιλάμε συχνά για το μέλλον και πιστεύω ότι θα υπάρξει χρόνος για να δώσουμε τις μάχες και να υπερπηδήσουμε τα εμπόδια που αντιμετωπίζουμε, αλλά πιστεύω ότι σήμερα αναλογιζόμαστε το παρελθόν, σκεπτόμαστε τον Monnet και τον Spinelli, και θέλω να σας ζητήσω να απολαύσουμε το παρόν. Διότι το σημερινό παρόν είναι ένα όμορφο παρόν. Ο Monnet και ο Spinelli θα χαρακτηρίζονταν σίγουρα ουτοπιστές, όμως ο Λαμαρτίνος είχε δίκιο όταν είπε ότι η ουτοπία δεν είναι τίποτε περισσότερο από μια αλήθεια της οποίας ο καιρός δεν έχει έρθει ακόμη. Και σήμερα τα σκαμπανεβάσματα της ζωής κάνουν συχνά την πραγματικότητα πιο όμορφη από τη λογοτεχνία. Corbett (PSE ). – Κύριε Πρόεδρε, μόλις πριν από 20 χρόνια, βρισκόμουν στην πολύ προνομιακή θέση να εργάζομαι στενά με τον Altiero Spinelli, όταν αυτός ήταν ο γενικός εισηγητής του σχεδίου Συνθήκης που εορτάζουμε σήμερα, και ήμουν νέο και ενθουσιώδες μέλος της γραμματείας του Κοινοβουλίου. Ήταν για εμένα, από πολλές πλευρές, ένα όνειρο που πραγματοποιήθηκε: είχα μόλις συντονίσει την εκστρατεία υπέρ του “Ναι” στο βρετανικό δημοψήφισμα σχετικά με την ένταξή μας στην Ευρωπαϊκή Κοινότητα το 1975. Ήμουν ο συντονιστής της εκστρατείας υπέρ του “Ναι” στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης. Στη συνέχεια, είχα ηγετικό ρόλο σε μια ομάδα φοιτητών που διαδήλωσαν στη Ρώμη έξω από μια συνεδρίαση του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου υπέρ της διενέργειας –και ήταν μια καινοτόμος ιδέα– άμεσων εκλογών σε αυτό το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο – κάτι που υπήρξε την εποχή εκείνη ένα από τα βασικά θέματα της εκστρατείας του Spinelli. Έτσι, η τότε συνεργασία με τον Spinelli ήταν τεράστια τιμή και προνόμιο. Διαπίστωσα ότι συνεργαζόμουν με έναν αξιοθαύμαστο άνθρωπο, ο οποίος 40 χρόνια πριν από το σχέδιο Συνθήκης έγραφε ήδη Ιστορία όταν, ως πολιτικός κρατούμενος του Μουσολίνι –επί 17 έτη– συνυπέγραψε το μανιφέστο του Βεντοτένε, στο οποίο ήδη το 1941 ανέφερε τα εξής: “Εάν ο αγώνας μας κατά του φασισμού είναι επιτυχής και εάν κερδίσουμε αυτόν τον πόλεμο, τότε όλα θα είναι μάταια εάν απλώς οδηγήσουν στην εκ νέου εγκαθίδρυση του παλαιού συστήματος των ολοκληρωτικά κυρίαρχων εθνικών κρατών όσον αφορά την αλλαγή συμμαχιών. Η βασική πρόκληση μετά τον πόλεμο πρέπει να είναι η ένωση των χωρών της Ευρώπης σε μια δομή που θα αναπτύξει τα κοινά τους συμφέροντα και θα καταστήσει αδύνατο τον πόλεμο”. Σαράντα χρόνια αργότερα, ο Spinelli βρέθηκε εδώ και βοήθησε το Κοινοβούλιο στη σύνταξη του σχεδίου Συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση. Ήταν άνθρωπος με μεγάλες φιλοδοξίες, αλλά γνώριζε πότε έπρεπε να συμβιβάζεται. Ήταν άνθρωπος με τολμηρές μεθόδους, αλλά πρόθυμος να στηρίξει τη συναίνεση. Συνειδητοποίησε επίσης ότι η επιτυχία του σχεδίου του δεν θα έπρεπε να αντιμετωπιστεί ως δικό του προσωπικό σχέδιο: ήταν πρόθυμος να μοιραστεί τα εύσημα –την ιδιοκτησία– του σχεδίου Συνθήκης που συνέταξε το Κοινοβούλιο. Ο ίδιος δεν αναφέρθηκε ποτέ σε αυτό ως σχέδιο Συνθήκης Spinelli. Εξασφάλισε τον ορισμό έξι συνεισηγητών από όλες τις ομάδες, οι οποίοι θα συνεργάζονταν μαζί του. Γνώριζε ότι το σχέδιο αυτό ήταν σχέδιο του Κοινοβουλίου. Δεν περιέγραφε τον εαυτό του ως τον συντάκτη, αλλά ως τη μαμή που έδωσε τη δυνατότητα στο Κοινοβούλιο να γεννήσει αυτό το βρέφος, το οποίο έπρεπε στη συνέχεια τα ανατραφεί. Το βρέφος ήταν σημαντικό. Αρχικά, το κείμενο συνέβαλε απλώς στη σύνταξη της Ενιαίας Ευρωπαϊκής Πράξης. Πολλοί δεν εντυπωσιάστηκαν. Ωστόσο, εάν εξετάσουμε τώρα το παρελθόν με κάποια αίσθηση ιστορικής συνέχειας, μπορούμε να δούμε ότι αθροιστικά ξεκίνησε μια διαδικασία που οδήγησε σε τέσσερις διαδοχικές ΔΚΔ, την Ενιαία Πράξη, το Μάαστριχτ, το Άμστερνταμ και τη Νίκαια, και τώρα ακολουθεί το Σύνταγμα. Επιπλέον, μετέτρεψε την Ευρωπαϊκή Κοινότητα του 1984 στην πολύ διαφορετική Ευρωπαϊκή Ένωση που υπάρχει σήμερα, μια Ένωση που έχει ευρύτερο πεδίο αρμοδιότητας, με τουλάχιστον εν μέρει πιο αποτελεσματικά θεσμικά όργανα και με μεγαλύτερη δημοκρατική ευθύνη. Σταδιακά, το επίτευγμα του Spinelli μπορεί να αντιμετωπιστεί τώρα στο ιστορικό του πλαίσιο. Ωστόσο, αυτό που διδαχθήκαμε στο Κοινοβούλιο είναι ότι η μέθοδος του Spinelli ήταν μια μέθοδος που προσπάθησε να επιτύχει ομοφωνία. Είπε: “Αυτό το Κοινοβούλιο ενώνει εκπροσώπους όλων των κύριων ευρωπαϊκών πολιτικών κομμάτων. Πρέπει να το χρησιμοποιήσουμε αυτό προκειμένου να επιτύχουμε εδώ ομοφωνία και, εν συνεχεία, μπορούμε να μεταφέρουμε στις πατρίδες μας το μήνυμα ώστε να πείσουμε τα κόμματα και τις κυβερνήσεις των χωρών μας και να δημιουργηθεί μια πολιτική ώθηση που θα είναι ακατανίκητη”. Πέτυχε όσον αφορά την επίτευξη ομοφωνίας. Ας μην λησμονούμε ότι επρόκειτο για μια εποχή μεγάλου ευρωσκεπτικισμού –η λέξη που επαναλαμβανόταν την εποχή εκείνη ήταν η “ευρωσκλήρωση”– κατά την οποία οι κυβερνήσεις μάς έλεγαν να μην αλλάξουμε τις Συνθήκες, καθώς αυτό θα οδηγούσε απλώς σε οπισθοδρόμηση. Ο Πρόεδρος του Συμβουλίου, Leo Tindemans, και ο Πρόεδρος της Επιτροπής, Gaston Thorn, ήρθαν στην Επιτροπή Θεσμικών Θεμάτων, όπως λεγόταν τότε, για να μας ζητήσουν να μην προβούμε σε μια τέτοια πράξη. Ωστόσο, το Κοινοβούλιο επέμεινε και ενίσχυσε αυτή την ομοφωνία που έθεσε εκ νέου το θέμα των Συνθηκών – ένα θέμα που αποτελούσε ταμπού για πολλά χρόνια. Κανείς δεν ήθελε να αλλάξει τις Συνθήκες: η έκθεση Tindemans απέφυγε να προτείνει αλλαγές της Συνθήκης και η έκθεση των Τριών Σοφών το 1979 πρότεινε τη μη αλλαγή των Συνθηκών. Το Κοινοβούλιο είχε το σθένος να πει ότι το θέμα των Συνθηκών πρέπει να τεθεί εκ νέου και ότι τα βασικά συνταγματικά μας κείμενα πρέπει να επανεξεταστούν. Ο Spinelli διαμόρφωσε υπομονετικά ένα συναινετικό κείμενο, το οποίο τελικά εγκρίθηκε από το 88% των μελών του Κοινοβουλίου. Σε κάθε πολιτική ομάδα υπήρχε τότε μια πλειοψηφία που υποστήριξε αυτή την ομοφωνία. Ακόμα και το 79% των βρετανών Συντηρητικών υποστήριξε το σχέδιο Συνθήκης του Spinelli – τότε ανήκαν σε διαφορετικές πολιτικές ομάδες. Τώρα συμμετέχουν από κοινού στην Ομάδα ΕΛΚ-ΕΔ. Δεν μπορώ να πω ότι έχουν γίνει πιο Ευρωπαίοι – ίσως ο κ. Poettering πρέπει να εργαστεί περισσότερο επ’ αυτού. Είναι μια Ομάδα που φαίνεται ότι έχει σημειώσει βήματα οπισθοδρόμησης. Παρ’ όλα αυτά, την εποχή εκείνη ο Spinelli κατάφερε να επιτύχει αξιόλογο βαθμό συναίνεσης, η οποία μάλιστα είχε αποτέλεσμα. Επιτυγχάνοντας εδώ σε αυτό το Σώμα ένα σχέδιο –που αντιπροσωπεύει όλο το φάσμα της κοινής γνώμης στην Ευρώπη– έναν συμβιβασμό που έγινε αποδεκτός από μια τόσο ευρεία πλειοψηφία, καταφέραμε να θέσουμε σε λειτουργία μια διαδικασία που μας οδήγησε στο σημείο που βρισκόμαστε σήμερα, οπότε το σχέδιο Συντάγματος θα είναι το επισφράγισμα των προσπαθειών του Spinelli. Πρέπει να διασφαλίσουμε την έγκριση του Συντάγματος. De Clercq (ELDR ). – Κύριε Πρόεδρε, κυρίες και κύριοι, μετά από 17 χρόνια ως βουλευτής του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, στέκομαι σήμερα εδώ, εξ ονόματος της Ομάδας των Φιλελευθέρων, για να εκφωνήσω πιθανώς τον τελευταίο μου λόγο σε μια συζήτηση στην Ολομέλεια. Είμαι υπερήφανος, και ταυτόχρονα ευγνώμων, που βρίσκομαι σήμερα εδώ σε έναν ιστορικό τόπο και σε μια ιστορική στιγμή. Είναι ένας ιστορικός τόπος διότι το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο βρίσκεται στην καρδιά της δημοκρατίας στην Ευρώπη και είναι το μόνο ευρωπαϊκό θεσμικό όργανο που εκλέγεται άμεσα από 450 εκατομμύρια ευρωπαίους πολίτες. Πολύ σύντομα, στις 13 Ιουνίου, οι λαοί των 25 ευρωπαϊκών χωρών θα επιλέξουν συλλογικά και την ίδια ημέρα τους εκπροσώπους τους στο ΕΚ. Σήμερα η Ευρώπη είναι μία, επανενώθηκε κατά τρόπο οικειοθελή και ειρηνικό, βάσει των αρχών της ισότητας, της ισοτιμίας και της αλληλεγγύης. Οι ευρωσκεπτικιστές λένε ότι επενδύουμε σε ένα όνειρο. Μπορεί να είναι έτσι, αλλά ποιο είναι το πρόβλημα ως προς αυτό; Τουλάχιστον, και αυτό είναι σημαντικό, καταφέρνουμε σε μεγάλο βαθμό να πραγματοποιήσουμε τα όνειρά μας και να ενώσουμε την Ευρώπη. Σήμερα, εορτάζουμε τη μνήμη του Jean Monnet, του πρώτου στοχαστή, θα έλεγα του πρώτου οραματιστή μιας ενωμένης Ευρώπης, του αρχιτέκτονα του σχεδίου Schuman και πρώτου ιδρυτή της σημερινής Ευρωπαϊκής Ένωσης. Με τον Jean Monnet κατά νου, μπορούμε να ονειρευόμαστε με την ψυχή μας. Μπορούμε να κάνουμε όνειρα, εφόσον γνωρίζουμε πώς να τα μετατρέψουμε σε πράξεις. Αν και το μεγάλο ευρωπαϊκό όνειρό μας δεν έχει ολοκληρωθεί, σημειώσαμε σημαντική πρόοδο. Πέρα από τον Jean Monnet, θα ήθελα επίσης να αποτίσω φόρο τιμής στους χιλιάδες εκείνους ανθρώπους που προετοίμασαν το έδαφος και, φυσικά, στους ίδιους τους ευρωπαίους πολίτες. Kaufmann (GUE/NGL ). – Κύριε Πρόεδρε, κυρίες και κύριοι, για μένα αποτελεί ταυτόχρονα μεγάλη χαρά και τιμή να τιμήσω εδώ τη μνήμη του μεγάλου Ευρωπαίου Jean Monnet και ταυτόχρονα να υπενθυμίσω ότι ο Ιταλός αντιφασίστας και δημοκράτης κομμουνιστής Altiero Spinelli ήταν ο πρωτεργάτης του σχεδίου για τη συνθήκη ίδρυσης της Ευρωπαϊκής Ένωσης της 14ης Φεβρουαρίου 1984. Ως γνωστόν, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο είχε εγκρίνει τότε με αξιοπρόσεκτη πλειοψηφία αυτό το σχέδιο συνθήκης που είναι πρόδρομος του σχεδίου συντάγματος της Ευρωπαϊκής Συνέλευσης. Ο Altiero Spinelli είχε υπογραμμίσει τότε κατηγορηματικά ότι το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ως θεσμικό όργανο άμεσα νομιμοποιημένο από τους πολίτες είχε την αποστολή να προωθήσει την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση και την περαιτέρω ανάπτυξή της. Θεωρώ ότι αυτό το μήνυμα του Spinelli που ακούγεται ως υποθήκη διατηρεί σήμερα την πλήρη ισχύ του. Για τον λόγο αυτόν, πρέπει να αποτελέσει και μελλοντικά την κατευθυντήρια γραμμή για τη δράση του Σώματος, διότι εφεξής το ζητούμενο είναι να διαμορφώσουν τα 25 κράτη, με αλληλεγγύη, κοινωνικά και δημοκρατικά, τη συμβίωσή τους στην Ευρωπαϊκή Ένωση, η οποία αφορά 450 εκατομμύρια ανθρώπων. Πιστεύω ότι μόνο έτσι μπορεί να επιτύχει πραγματικά και να έχει μέλλον η ενοποίηση της Ευρώπης που τυπικά ολοκληρώθηκε την 1η Μαΐου. Ο Altiero Spinelli εξελέγη στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο το 1979 με το ψηφοδέλτιο του Κομμουνιστικού Κόμματος Ιταλίας. Ήταν μέλος της τότε κομμουνιστικής Ομάδας, την οποία αποτελούσαν σχεδόν αποκλειστικά εκπρόσωποι των κομμουνιστικών κομμάτων της Ιταλίας και της Γαλλίας. Ως πρόεδρος της Επιτροπής Θεσμικών Θεμάτων κατηύθυνε από τον Ιούλιο του 1982 τις εργασίες για την επεξεργασία του σχεδίου συνθήκης. Καθώς θεωρώ ότι ανήκω αναμφίβολα στην παράδοση του Spinelli, ασφαλώς δεν θα με παρεξηγήσετε διότι θέλω σήμερα να φέρω στη μνήμη σας κυρίως τον άνθρωπο και τον πολιτικό Spinelli. Αυτό το κάνω κυρίως επειδή ο Altiero Spinelli απομακρύνθηκε οριστικά πολύ νωρίς, συγκεκριμένα το 1937, από τον σταλινισμό και αργότερα αγωνίστηκε σταθερά για την ένωση της Ευρώπης με ιδεαλισμό, πάθος, ενεργητικότητα και μερικές φορές και με οράματα που ξεπερνούσαν την εποχή του, ως σύμβουλος του De Gasperi, του Jean Monnet, του ιταλού υπουργού Εξωτερικών Nenni, ως επισκέπτης καθηγητής και πολιτειολόγος, ως μέλος της Επιτροπής και του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Οι επικριτές και οι πολέμιοί του υποστήριζαν ότι είχε περιστασιακά μια τάση για ονειροπολήσεις και έχανε την επαφή με την πραγματικότητα, και αυτό οπωσδήποτε δεν του χάρισε μόνο φίλους στις τάξεις της Ομάδας του. Για μένα ο Altiero Spinelli είναι η προσωποποίηση της ευρωπαϊκής κληρονομιάς του πρόσφατου παρελθόντος. Ο εθνικισμός, ο φασισμός και ο πόλεμος πρέπει να γίνουν οριστικά παρελθόν. Κυρίως αυτή η πικρή εμπειρία τον ώθησε να αγωνιστεί τόσο έντονα για μια ενωμένη Ευρώπη. Ο Altiero Spinelli αγωνίστηκε κατά του φασισμού με αποτέλεσμα να υποφέρει για χρόνια στις φυλακές του Μουσολίνι. Ως εκ τούτου, ήταν απόλυτα λογικό ότι ο Spinelli υπήρξε από τους πρωτεργάτες του σχεδίου ενός ευρωπαϊκού μανιφέστου κατά τις διασκέψεις της ευρωπαϊκής αντίστασης που πραγματοποιήθηκαν το 1944 στη Γενεύη. Πριν ακόμα από τη λήξη του πολέμου, ο Spinelli επέστρεψε στη Βόρεια Ιταλία και συμμετείχε στην ένοπλη αντίσταση. Μετά τον πόλεμο υπήρξε, μαζί με προσωπικότητες όπως ο Henri Frenay, αρχηγός της γαλλικής αντιστασιακής οργάνωσης , και ο Γερμανός Eugen Kogon, που είχε επιζήσει του στρατοπέδου συγκέντρωσης Buchenwald, συνιδρυτής του ευρωπαϊκού κινήματος. Έτσι, για τον Altiero Spinelli, ο οποίος, μέχρι τον θάνατό του στις 23 Μαΐου 1986, διατήρησε την ακριβοπληρωμένη ελευθερία του και τη σταθερή πίστη σε μια ενωμένη και ειρηνική Ευρώπη, η υπευθυνότητα για την ελεύθερη, δημοκρατική και ειρηνική ανάπτυξη της Ευρώπης γεννήθηκε μέσα από τον αντιφασιστικό αγώνα. Πιστεύω ότι πρέπει όλοι να διατηρήσουμε στη μνήμη μας ειδικά αυτή την αντιφασιστική κληρονομιά και, το κυριότερο, να ενεργούμε πάντα σύμφωνα με αυτήν! Voggenhuber (Verts/ALE ). Κύριε Πρόεδρε, τώρα έπρεπε κανονικά να με διακόψετε και να με ρωτήσετε γιατί λέω ανοησίες. Η πρόταση αυτή είναι ηλικίας 20 ετών και την χρησιμοποίησε ο Spinelli στον λόγο του εδώ στο Σώμα κατά την υποβολή του σχεδίου του. Παραδέχομαι ότι με τρομάζει το πόσο επίκαιρη είναι αυτή η ομιλία. Ο Spinelli είναι σαν να μιλάει για τη Συνέλευση όταν συγκρίνει τις δύο μεθόδους, την εκπόνηση ενός συντάγματος από ένα κοινοβούλιο και από διπλωμάτες και υπουργούς σε μια διακυβερνητική διάσκεψη. Λέει πως γνωρίζουμε τώρα τα αποτελέσματα αυτών των δύο διαφορετικών μεθόδων προσέγγισης. Στην πορεία των διαπραγματεύσεων, η εθνική προοπτική πήρε οριστικά το επάνω χέρι ενώ ξεθώριαζε προοδευτικά η ευρωπαϊκή προοπτική και στο τέλος προτείνεται ουσιαστικά να ενισχυθεί η κρατική δράση σε βάρος της υπερεθνικής. Βλέπετε, κύριε Πρόεδρε, ότι μοιράζομαι τον χρόνο ομιλίας μου με τον Spinelli. Δεν μπορεί να περιγραφεί καλύτερα αυτό που συνέβη τους τελευταίους μήνες, στο Συμβούλιο Υπουργών Οικονομικών, στις Βρυξέλλες, στη Νάπολη: είναι ο παλιός αγώνας για μια ευρωπαϊκή δημοκρατία και ενάντια στην Ευρώπη των ανωτάτων δικαστηρίων, της γραφειοκρατίας, των κυβερνήσεων και της απαίτησής τους για απόλυτη εξουσία. Ο Spinelli απευθύνει έκκληση στο Σώμα: “Αντλούμε τη νομιμότητα της πρωτοβουλίας μας από την ιδιότητά μας ως εκλεγμένων αντιπροσώπων των πολιτών, της κοινότητας, ως εκείνων που φέρουν την ουσιαστική ευθύνη για την ευρωπαϊκή δημοκρατία που γεννιέται”. Για εμένα είχε επίσης μεγάλο ενδιαφέρον η επιχειρηματολογία που υπήρχε στην ομιλία αυτή. Ο Spinelli δηλαδή προσπαθεί να παροτρύνει το Σώμα να μην στείλει το σχέδιο στο Συμβούλιο ή τη διακυβερνητική διάσκεψη, αλλά να το στείλει για επικύρωση στα εθνικά κοινοβούλια. Και τότε θα γίνονταν σε λίγους μήνες εκλογές, και τότε ήταν Φεβρουάριος, όπως κατά την αποφασιστική φάση στην τωρινή διαδικασία για το σύνταγμα, και λυπάμαι διότι το Κοινοβούλιο δεν βρήκε το σθένος να υιοθετήσει το σχέδιο της Συνέλευσης και να το υποβάλει στα εθνικά κοινοβούλια για επικύρωση. Ο Spinelli δηλώνει ότι ντρέπεται και διστάζει να μπει σε ένα κοινοβούλιο που δεν θα έχει στο μέλλον το σθένος να εμφανιστεί αποφασιστικά ως νομοθέτης ενός ευρωπαϊκού συντάγματος. Λέει επίσης μια σημαντική φράση για το θέμα της ομοφωνίας για το σύνταγμα: “Εάν αφήναμε αμφιβολίες για το ότι θα αρχίσουμε ακόμα κι αν δεν έχουν προσχωρήσει όλοι, δεν θα αφήναμε την απόφαση για την επιτυχία του εγχειρήματος στα χέρια των πιο αποφασιστικών αλλά στα χέρια των πιο διστακτικών –ίσως μάλιστα και των ενδεχομένων πολεμίων– και έτσι θα καταδικάζαμε το όλο εγχείρημα σε σίγουρη αποτυχία.” Πριν από 20 χρόνια, ο Spinelli καλούσε το Κοινοβούλιο να εξηγήσει στους πολίτες την ουσία του ζητήματος, ότι δηλαδή πρόκειται για την ευρωπαϊκή δημοκρατία και για τη δημιουργία πολιτικής ενότητας. Τελειώνω με κάποια λόγια του Jean Monnet που θα ήθελα να συστήσω σε όλες τις κυβερνήσεις και τους υπουργούς να θυμούνται, τα πιο επίκαιρα λόγια που θα μπορούσαν να ειπωθούν σήμερα ως προς τη διαδικασία για το σύνταγμα: “Δεν συντονίζουμε κράτη, ενώνουμε ανθρώπους!” Collins (UEN ). – Κύριε Πρόεδρε, πιστεύω ότι τόσο ο Jean Monnet όσο και ο Altiero Spinelli θα ήταν πολύ υπερήφανοι για τα γεγονότα της 1ης Μαΐου. Ο Jean Monnet, ο αξιοσέβαστος ιδρυτής της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αγωνίστηκε για την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας διότι θα αποτελούσε μέσο με το οποίο θα εξασφαλιζόταν ότι η ευρωπαϊκή ήπειρος θα διαφύλασσε την ειρήνη στο εσωτερικό της, αποφεύγοντας τον πόλεμο. Ο τεχνητός διχασμός που υπήρχε στην Ευρώπη μετά το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου έχει τώρα λήξει και οι λαοί της Ανατολικής και Δυτικής Ευρώπης είναι πλέον ενωμένοι σε μια κοινότητα 25 χωρών και συνεργάζονται για τα κοινά τους συμφέροντα της προώθησης της οικονομικής ευημερίας, της δημοκρατίας και του κράτους δικαίου. Το όραμα των ιδρυτών της Ευρώπης πραγματοποιήθηκε ακόμα περισσότερο ως άμεση συνέπεια της ένταξης των δέκα νέων χωρών στην Ένωση. Ως Κοινότητα 25 μελών, η Ένωση βρίσκεται τώρα σε πολύ ισχυρότερη θέση από ποτέ όσον αφορά την προώθηση των πολιτικών στο διεθνές προσκήνιο με σθένος και αποφασιστικότητα. Επίσης, έχουν περάσει 20 χρόνια από τότε που ο Altiero Spinelli συνέταξε την έκθεσή του, στην οποία προτεινόταν η έγκριση μιας συνταγματικής Συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση, και ένα από τα βασικά στοιχεία της έκθεσής του το 1984 ήταν να δοθεί ισχυρότερος ρόλος στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Πολλές από τις συστάσεις του Altiero Spinelli έχουν συμπεριληφθεί στις Συνθήκες που τέθηκαν σε ισχύ τα 18 τελευταία έτη. Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο έχει τώρα την εξουσία της συναπόφασης με τις κυβερνήσεις της Ευρώπης σε περισσότερους από 50 τομείς νομοθετικής δραστηριότητας. Όμως, πρέπει να είμαστε προσεκτικοί και να θυμόμαστε ότι πρέπει να επιτελέσουμε ακόμα μεγάλο έργο έως ότου συμφωνηθεί μια Συνταγματική Συνθήκη για την Ευρωπαϊκή Ένωση. Οι εντατικές διαπραγματεύσεις θα συνεχιστούν υπό την ιρλανδική Προεδρία έως τις 17 Ιουνίου, με στόχο την οριστικοποίηση των διατάξεων αυτής της νέας Συνθήκης. Είναι χρέος όλων όσων υποστηρίζουμε αυτή τη Συνθήκη, η οποία θα εκσυγχρονίσει τον τρόπο λειτουργίας της ΕΕ, να προωθήσουμε με θετικό τρόπο τις διατάξεις της στον λαό της Ευρώπης. Εάν επιτευχθεί η συμφωνία για μια νέα ευρωπαϊκή Συνθήκη, θα πρέπει να επικεντρωθούμε στην εκστρατεία για την επικύρωση των όρων αυτής της νέας Συνθήκης στα 25 διαφορετικά κράτη μέλη της Ένωσης. Δεν πρέπει να υποτιμούμε το μέγεθος αυτού του έργου. Πρέπει να είμαστε αποφασισμένοι να κερδίσουμε αυτή τη μάχη, ούτως ώστε να έχουμε μια Συνθήκη που θα διέπει τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τα επόμενα 25 έτη. Bonde (EDD ). – Κύριε Πρόεδρε, σήμερα θυμόμαστε τον Monnet και τον Spinelli. Διάβασα τα απομνημονεύματα του Monnet με μεγάλη ευχαρίστηση, αλλά δεν βρήκα πουθενά αναφορές στο αντιδημοκρατικό, υπερσυγκεντρωτικό ευρωπαϊκό κράτος που αναγγέλλει το Σύνταγμα. Ο Monnet μίλησε, για παράδειγμα, για μια μικρή, πρακτική Επιτροπή και όχι για ένα ανεξέλεγκτο, δημοκρατικό τέρας με απάτες και καταχρήσεις που ανέρχονται σε περίπου 60 δισεκατομμύρια δανικές κορώνες ετησίως. Καθόμουν δίπλα στον Spinelli στην Επιτροπή Προϋπολογισμών τα δέκα πρώτα χρόνια μου στο Κοινοβούλιο και ανέπτυξα μεγάλο σεβασμό για τη συνεπή, φεντεραλιστική του σκέψη. Αυτός και ο ιδρυτής της , Emanuelle Gasso, ήταν εκείνοι που μου δίδαξαν ότι ο φεντεραλισμός δεν είναι συγκεντρωτισμός αλλά η ιδέα της δημοκρατίας σε ένα επίπεδο υψηλότερο από αυτό του εθνικού κράτους. Ο φεντεραλισμός είναι μια λογική μορφή διακυβέρνησης στις Ηνωμένες Πολιτείες, τον Καναδά, την Ελβετία και τη Γερμανία. Είναι επίσης ένα υπέροχο όνειρο για την Ευρώπη, αλλά είναι ένα όνειρο που θα μπορούσε να μετατραπεί σε εφιάλτη αν δεν υπάρχει μια κοινότητα ανθρώπων η οποία να αισθάνεται οικεία σε ένα ομοσπονδιακό κράτος. Το ποσοστό συμμετοχής στις εκλογές για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο έπεσε από το 63% στο 49% σε πέντε εκλογικές αναμετρήσεις και μετά δυσκολίας θα ξεπεράσει το 40% τον Ιούνιο. 87% των ψηφοφόρων συμμετείχαν στις τελευταίες εκλογές στη Δανία. Δεν είμαι αντιφεντεραλιστής, αλλά ρεαλιστής. Αν κάνουμε μια σύγκριση με τις Ηνωμένες Πολιτείες, έχουμε τώρα 450 εκατομμύρια Ευρωπαίων που θα έπρεπε να εξαλειφθούν για να προκύψει ένας νέος, κοινός ευρωπαϊκός λαός. Αν το ποσοστό συμμετοχής στις εκλογές για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ήταν 87% και το ποσοστό συμμετοχής στις εθνικές εκλογές 49%, τότε οι φεντεραλιστές θα γινόταν κυρίαρχοι έναντι ημών που εργαζόμαστε για μια Ευρώπη των εθνών και για μια Ευρώπη της δημοκρατίας και της διαφοράς. Pannella (NI ). – Κύριε Πρόεδρε, κυρία Αντιπρόεδρε της Επιτροπής, κύριε Προεδρεύων του Συμβουλίου, η Ευρώπη του Jean Monnet και του Altiero Spinelli δεν ήταν στην Ευρώπη. Στην Ευρώπη οι λαοί και οι θεσμοί ήταν ενωμένοι: το ναζιστικό Βερολίνο, η φασιστική Ρώμη, το Παρίσι του Βισύ, η Ισπανία και η Πορτογαλία: ήταν ενωμένοι. Εκείνη η Ευρώπη των Εθνών δεν ήταν η Ευρώπη του Μανιφέστου του Ventotene· ήταν μόνο η Ευρώπη του Ολοκαυτώματος Στην ιστορία της Ευρώπης σε μία μόνο περίπτωση ο ευρωπαϊκός λαός ήταν ενωμένος: ως εβραϊκός λαός όλης της Ευρώπης, ως λαός της διαφορετικότητας, ομοφυλόφιλος ή Ρομ, ως λαός του Ολοκαυτώματος. Αυτό ήταν η Ευρώπη. Και η χαρούμενη Ευρώπη, η Ευρώπη των εορτών, των εκτελέσεων και πραγμάτων που δεν θέλω καν να συνεχίσω να αναφέρω· Η Ευρώπη τότε ήταν φυλακισμένη ή είχε δολοφονηθεί. Η δική μας Ευρώπη ήταν με τον Τόμας Μαν, τον Άλμπερτ Αϊνστάιν, ίσως και με τη Μάρλεν Ντίτριχ· ήταν με τον Don Luigi Sturzo, με τον Gaetano Salvemini, με τον Enrico Fermi. Η Ευρώπη ήταν έξω από την Ευρώπη και εμείς διεκδικούμε εκείνες τις ρίζες μόνο εάν οραματιστούμε μια Ευρώπη βασισμένη στην ευρωπαϊκή Μεταρρύθμιση και όχι στην Αντιμεταρρύθμιση του Franz von Papen και του Καρδιναλίου Pacelli· την Ευρώπη του Λευκού Ρόδου, την Ευρώπη ακριβώς της μεταρρύθμισης και όχι της απάτης του κομμουνισμού, του φασισμού, του εθνικισμού, του ρωμαϊκού ταλιμπανισμού. Αυτό πρέπει να το πούμε ξεκάθαρα, κύριε Πρόεδρε! Ετοιμάζεστε να γιορτάσετε κάτι που δεν έχει καμία σχέση με την ιδέα του Spinelli· αύριο θα εγκρίνετε μια Ευρώπη των Εθνών που βρίσκεται ανάμεσα στη σοσιαλδημοκρατία και τον γκωλισμό. Ο Spinelli οραματιζόταν την Ευρώπη στο Συμβούλιο, με βάση το πρότυπο της αμερικανικής Γερουσίας, όχι στο ίδιο το σχέδιο, αλλά στην ιδέα. Μέχρι να φτάσουμε σε εκείνο το είδος του αμερικανικού φεντεραλισμού και του φεντεραλισμού των Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης, πιστεύω ότι θα βρισκόμαστε σε μια κατάσταση παρόμοια με το Παρίσι του Λαϊκού Μετώπου, βασισμένη στις κόκκινες σημαίες και τα χαρακώματα, που πρόδωσε την ισπανική νομιμότητα κάνοντας τα Πυρηναία τόπο θανάτου για τη Μαδρίτη, ενώ οι φασίστες και οι ναζί έφταναν στην Ισπανία για να σκοτώσουν. Έτσι, προτιμώ να θυμάμαι τον Salvador de Madariaga και πολλούς άλλους: αυτή είναι η Ευρώπη του Altiero! Θα ήθελα να απευθύνω μια έκκληση, κύριε Πρόεδρε: φροντίστε το Μανιφέστο του Ventotene να δημοσιευθεί μαζί με το σχέδιο για το οποίο συζητάμε, όχι μόνο σε όλες τις ευρωπαϊκές γλώσσες μας, αλλά και στα αραβικά και τα κινέζικα, καθώς εκεί έχουν σήμερα την ύψιστη ανάγκη εκείνου του ονείρου, εκείνης της ιστορίας και εκείνων των πρότυπων ρόλων. Hume (PSE ). – Κύριε Πρόεδρε, με λυπεί εξαιρετικά το γεγονός ότι είναι η τελευταία ομιλία μου σε αυτό το Κοινοβούλιο, καθώς βρίσκομαι εδώ τα τελευταία 25 χρόνια. Πρέπει να αποσυρθώ λόγω προβλημάτων υγείας, αλλά θα ήθελα να εκφράσω τη βαθύτατη ευγνωμοσύνη μου προς τους συναδέλφους μου σε αυτό το Κοινοβούλιο και, βεβαίως, προς την Επιτροπή και το Συμβούλιο για την ξεχωριστή στήριξη που παρείχαν για την ειρήνη στη Βόρειο Ιρλανδία. Το ειδικό πρόγραμμα για την ειρήνη και τη συμφιλίωση και το Διεθνές Ταμείο για την Ιρλανδία έχουν επιτελέσει εξαιρετικό έργο, δίνοντας πολλές ελπίδες στη νεολαία μας. Επίσης, οφείλω πολλά στο Κοινοβούλιο και στο Στρασβούργο όσον αφορά τον τρόπο σκέψης μου. Πάντα διηγούμαι την ιστορία της ημέρας που ήρθα για πρώτη φορά εδώ το 1979. Πήγα μια βόλτα μέσω της γέφυρας από το Στρασβούργο της Γαλλίας στο Kehl της Γερμανίας και σταμάτησα για να σκεφτώ. Πίστευα τότε ότι, εάν είχα σταθεί στο σημείο εκείνο πριν από 30 χρόνια στο τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου –στη χειρότερη πεντηκονταετία στην Ιστορία της ανθρωπότητας, στην οποία σφαγιάστηκαν 50 εκατομμύρια άνθρωποι– και έλεγα στον εαυτό μου “μην ανησυχείς, όλα τελείωσαν, σύντομα θα ενωθούν όλοι”, θα με έστελναν σε ψυχίατρο. Όμως συνέβη, και είναι κάτι στο οποίο, κατά τη γνώμη μου, η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν δίνει τη δέουσα προσοχή. Η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι το καλύτερο παράδειγμα στην παγκόσμια Ιστορία όσον αφορά την επίλυση συγκρούσεων. Για τον λόγο αυτόν, οι αρχές που αποτελούν τη βάση της πρέπει να εφαρμοστούν σε όλες τις περιοχές όπου υπάρχουν συγκρούσεις. Πρόεδρος. Κύριε Hume, ευχαριστώ εσάς και όλους όσοι συμμετείχαν σε αυτή την εορταστική συζήτηση. Πρόεδρος. Πρόεδρος. Roche, . Κύριε Πρόεδρε, θα ήθελα και εγώ να συγχαρώ θερμά τον κ. Hume για την αξιόλογη αποχαιρετιστήρια ομιλία του. Το σχέδιο καθιστά σαφές τι αρμοδιότητες έχει ο καθένας στην Ένωση. Αναπτύσσει το δόγμα της αλληλεγγύης, αποσαφηνίζει το πεδίο εξουσιών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ενισχύει τη δημοκρατική ευθύνη και απλοποιεί την ποικιλία των θεσμικών οργάνων μέσω των οποίων δρα η Ένωση. Επιδιώκει να δώσει στην Ένωση των 25 ή περισσοτέρων κρατών μελών θεσμικά όργανα που θα είναι λειτουργικά και ικανά να ανταποκριθούν στις μελλοντικές ανάγκες των πολιτών μας και της Ένωσής μας. Παρέχει για πρώτη φορά έναν Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων στη συνταγματική τάξη της Ένωσης. Προσφέρει στην Ένωσή μας τα μέσα προκειμένου να ενεργεί με μεγαλύτερη εσωτερική συνοχή και να προβάλλει και να προωθεί τις κοινές μας αξίες στην παγκόσμια σκηνή, τις αξίες στις οποίες αναφέρθηκε ο κ. Hume με τόσο συγκινητικό τρόπο προ ολίγου. Πρόκειται για ένα εξαίρετο έγγραφο που θα πρέπει να επιδοκιμάσουν οι πολίτες της Ευρώπης. Όταν ακούω επικριτές και σκεπτικιστές, δεν μπορώ να κατανοήσω σε τι αναφέρονται. Όπως είπα στο BBC την περασμένη εβδομάδα, ελπίζω διακαώς ότι οι επικριτές και οι σκεπτικιστές –συμπεριλαμβανομένων και όσων βρίσκονται στο Σώμα– θα αφιερώσουν λίγο χρόνο για να εξετάσουν αυτό το προσχέδιο εγγράφου και ό,τι αυτό περιέχει και να δεχτούν τις πολλές αξίες του. Θα ήθελα να εκφράσω τις ευχαριστίες μου προς το Κοινοβούλιο για τη σθεναρή στήριξη των προσπαθειών μας για την ολοκλήρωση της ΔΚΔ υπό την ιρλανδική Προεδρία. Σας διαβεβαιώνω και πάλι σήμερα, κύριε Πρόεδρε, κυρίες και κύριοι βουλευτές του Κοινοβουλίου, ότι κάνουμε ό,τι είναι δυνατόν προκειμένου να ολοκληρωθούν επιτυχώς οι διαπραγματεύσεις. Η πολύ θετική αντίδραση στην έκθεση του Taoiseach στο εαρινό Συμβούλιο και η επιβεβαίωση ότι υπήρχε η πολιτική βούληση για την επίτευξη συμφωνίας έως το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο του Ιουνίου είναι μια πολύ ενθαρρυντική απόδειξη της δέσμευσης των εταίρων να καταλήξουν σε μια τελική συμφωνία. Ενώ δεν πρέπει να υποτιμούμε την πρόκληση που έχουμε ενώπιόν μας, μπορούμε να πούμε με πεποίθηση ότι βρισκόμαστε πιο κοντά παρά ποτέ σε μια συμφωνία. Επιδιώκουμε να σημειώσουμε όσο το δυνατόν μεγαλύτερη πρόοδο τον Μάιο, ούτως ώστε να αφήσουμε μόνο έναν πολύ μικρό αριθμό ζητημάτων για την τελική συζήτηση των αρχηγών κρατών και κυβερνήσεων στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο του Ιουνίου. Σε αυτό το πλαίσιο, ο Taoiseach κάλεσε τους εταίρους να προβούν σε μια “θετική και επικεντρωμένη προσέγγιση” των διαπραγματεύσεων και να αποφύγουν να θίξουν ζητήματα που έχουν τεθεί κατά το παρελθόν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων. Εις απάντηση του θέματος που έθεσε νωρίτερα ο Πρόεδρος Cox, θα συναντηθούν οι υπουργοί Εξωτερικών προκειμένου να διεξαγάγουν πιο λεπτομερείς συζητήσεις στις 17 και 18 Μαΐου. Φιλοδοξούμε και σκοπεύουμε να επιλύσουμε όσο το δυνατόν περισσότερα μείζονα ζητήματα σε αυτή τη συνεδρίαση. Στην τελευταία συνεδρίαση του Συμβουλίου Γενικών Υποθέσεων, ο υπουργός Cowen κατέστησε σαφές ότι εάν,
{'language': 'el'}