Hervatting van de zitting De Voorzitter Ik verklaar de zitting van het Europees Parlement, die op 2 maart jongstleden werd onderbroken, te zijn hervat. Gröner Mevrouw de Voorzitter, er dreigt ernstig gevaar voor de reputatie van het Parlement. Na de vorige plenaire vergadering heeft de vrouwencommissie een hoorzitting georganiseerd. Daar is bekend geworden dat de prostitutie in de regio Straatsburg tijdens de plenaire vergadering enorm toeneemt. Ik zou u van harte willen verzoeken met de instanties in Straatsburg eens te bekijken of dit in de sfeer van de criminaliteit gebeurt, en of er ook sprake is van vrouwenhandel en gedwongen prostitutie. We moeten hier absoluut iets aan doen, we moeten de burgers duidelijk maken dat dit ons zorgen baart, en dat het Parlement wel degelijk luistert naar wat de media vertellen over wat er in de marge van de plenaire vergaderingen gebeurt. De Voorzitter Hartelijk dank, mevrouw Gröner. Ik wil u laten weten dat ik hier net als u in hoge mate aanstoot aan neem. Ik heb de burgemeester van Staatsburg hierover al aangeschreven en voorgesteld dat we dit vraagstuk samen ophelderen. Ik onderschrijf uw opmerkingen volkomen en schaar mij achter uw wens. Uiteraard stel ik u op de hoogte van het antwoord dat ik ongetwijfeld van de heer Ries zal krijgen. Banotti In deze moties van orde krijgen wij heel vaak slecht nieuws te horen, maar ditmaal heb ik heel goed nieuws voor onze Nederlandse collega's. Zij hebben nu de beschikking over twee televisiezenders. (Applaus en gelach) De quaestoren zijn hard voor hen aan het werk en het wachten is nu op de Finse televisiezender. We hebben nu ook twee Duitse zenders, dus wens ik iedereen heel veel kijkplezier toe. De Voorzitter Dat doet mij bijzonder veel genoegen, mevrouw Banotti. Ik denk dat de betrokken collega's onze quaestoren veel dank verschuldigd zijn. Roure Mevrouw de Voorzitter, ik wil opmerken dat het door mevrouw Gröner aangekaarte prostitutieprobleem zich niet alleen in Straatsburg voordoet, maar ook tijdens de vergaderperioden in Brussel. Er is sprake van een massale toestroom van prostituees, die met name afkomstig zijn uit het Oosten. Zoals u weet moeten deze meisjes de meest weerzinwekkende ervaringen ondergaan. Vaak worden ze gemarteld en wordt hun familie bedreigd. Dit probleem doet zich niet alleen in Straatsburg voor, en ik denk dat het iets is waar we ons samen over moeten buigen. Ons Parlement moet deze praktijken aan de kaak stellen en zich inzetten voor de strijd tegen deze hedendaagse vorm van slavernij. De Voorzitter Hartelijk dank voor deze aanvullende opmerking, mevrouw Roure. Wij zullen deze kwestie dus ook in Brussel onderzoeken. Vervolgens zullen we bezien welke actie ondernomen dient te worden. Plooij-Van Gorsel Mevrouw de Voorzitter, ik wou namens alle Nederlandse collega's mevrouw Banotti heel hartelijk danken voor het feit dat ze zich zo heeft ingespannen zodat wij nu twee Nederlandse televisiezenders hebben. Jonckheer Mevrouw de Voorzitter, ik wil uw aandacht op een heel ander vraagstuk vestigen inzake Iran. Tussen de verschillende fracties en binnen de Conferentie van voorzitters zijn met betrekking tot deze kwestie gesprekken gevoerd. Ik wil u tijdens deze plenaire vergadering verzoeken een brief te richten aan de president van de Republiek Iran, de heer Khatami, over het lot van vijf in juli 1999 gearresteerde en nog steeds vastzittende studenten, waarvan er één ter dood veroordeeld is. Kunt u, in uw hoedanigheid van Voorzitter van ons Parlement, president Khatami verzoeken in ieder geval de terdoodveroordeling van deze Iraanse student op te schorten? De Voorzitter Hartelijk dank, mijnheer Jonckheer. Dat wil ik graag doen. Blak Mevrouw de Voorzitter, ik vind dat mevrouw Banotti vandaag geen reden heeft om te juichen omdat ze voor twee Nederlandse televisiezenders gezorgd heeft. Het ware beter geweest als ze zenders in alle talen had geleverd. Ik hoop dat we de volgende keer een Deense televisiezender krijgen. De Voorzitter Hartelijk dank, mijnheer Blak. Mevrouw Banotti, zoals u ziet is er nog veel werk te doen. Seppänen Mevrouw de Voorzitter, ik heb in het Europees Parlement een nieuwe gedragscode geleerd, namelijk dat je hier altijd moet bedanken. Ook ik wil mijn dank uitspreken over het feit dat hier een Finse televisiezender te ontvangen is. Mijn dank dat het geluid de vorige keer al zo goed te ontvangen was en mijn dank dat er ook vandaag geluid bij zit. Bij ons thuis is er echter ook beeld te zien. Ik hoop dat wij hier op de Finse televisiezender ook beeld te zien krijgen en dat er niet alleen geluid te horen is. Vervolgens wil ik ook mijn dank uitspreken over het feit dat er koud water uit de kranen komt. Bij ons thuis komt er echter ook warm water uit, maar het is al goed dat er überhaupt water uit komt. De Voorzitter Hartelijk dank, mijnheer Seppänen. Buitengewone Europese Raad (Lissabon, 23/24 maart 2000) De Voorzitter Aan de orde zijn de verklaringen van de Raad en de Commissie over de Buitengewone Europese Raad te Lissabon, die op 23 en 24 maart 2000 zal plaatsvinden. Het doet mij veel genoegen dat ik nu het woord kan geven aan premier António Guterres. Guterres António Mevrouw de Voorzitter, geachte afgevaardigden, het is voor mij een groot genoegen deel te nemen aan dit debat van het Europees Parlement over de buitengewone top van Lissabon. Voor mij is dit niet het vervullen van een formaliteit, maar een taak die ik aanpak met de geestdrift en vastberadenheid waarmee Portugal zich inzet voor Europa. Wij kunnen zeggen dat het belang van de Europese Unie op dit moment toeneemt. Na het succes van de interne markt en de eenheidsmunt begint de ruimte van veiligheid, vrijheid en rechtvaardigheid vorm te krijgen en worden de eerste stappen gezet in de richting van een gemeenschappelijk veiligheids- en defensiebeleid. Tegelijkertijd winnen de uitbreidingsonderhandelingen aan gewicht. We kunnen stellen dat de uitbreiding Europa onvermijdelijk zal confronteren met zichzelf en met zijn geschiedenis. Daarenboven maakt Europa een periode van economische opleving door die gekenmerkt wordt door optimisme. Maar men doet er goed aan geen illusies te koesteren, want hoewel de conjunctuur aantrekt kampen wij nog steeds met ernstige werkloosheidsproblemen en sociale uitsluiting en wordt er van alle kanten gewezen op de risico's voor de duurzaamheid van onze socialezekerheidsstelsels. Men kan stellen dat de economie en de maatschappij vandaag de dag geconfronteerd worden met een nieuw paradigma: het paradigma van de kenniseconomie en de kennismaatschappij. Kennis is de belangrijkste factor bij het creëren van rijkdom geworden en is tevens de voornaamste oorzaak van de kloof tussen arme en rijke landen. Kennis is tegenwoordig echt de grondstof van de arbeid. Dit nieuwe paradigma van de kenniseconomie gaat in Europa bovendien gepaard met drie andere uitdagingen: de globalisering van de economie en van de markt, de snelheid van technologische veranderingen en de vergrijzing van de bevolking. Daarom is het logisch dat er in Europa twee angsten opdoemen. Ten eerste de vrees dat Europa definitief het leiderschap van de wereldeconomie aan de Verenigde Staten kwijtraakt. En ten tweede de angst dat Europa daarom mogelijk haar eigen sociaal model op de helling moet zetten, wat misschien nog erger is, en de uitsluiting zal laten toenemen, met directe gevolgen voor de eigen burgers. Het is belangrijk werkelijkheid en mythe van elkaar te onderscheiden. De Amerikaanse economie en productiviteit zijn de laatste jaren natuurlijk sneller gegroeid. Ook heeft de Amerikaanse economie sneller ideeën en plannen weten om te zetten in bedrijven en in goederen en diensten voor de markt. Voorts heeft het Amerikaans financieel systeem vooral de vooruitgang van de nieuwe kenniseconomie sneller en beter weten te begeleiden. Het is een feit dat ook nu nog het risicokapitaal in de VS veel beter functioneert dan in de Europese Unie. Maar het is ook waar, en dat mag niet vergeten worden, dat de Europese maatschappij gekenmerkt wordt door meer menselijkheid, grotere gelijkheid en meer rechtvaardigheid. Ten tweede zal op middellange termijn geen enkele maatschappij competitief zijn, indien die niet gebaseerd is op sociale samenhang. En de sociale samenhang in Europa is sterker en solider en bezit tevens een langere traditie. Tot slot, het is waar dat Europa een enorme culturele verscheidenheid kent. Europa heeft al laten zien dat wanneer de wil er is het de beste kan zijn. Ik wil daarvan twee zeer eenvoudige voorbeelden geven die de moderne technologie betreffen. Europa staat bovenaan bij mobiele telefoons en digitale televisie, die wellicht in de nabije toekomst de twee beslissende factoren op technologisch vlak zullen zijn voor de toegang tot Internet. Wij weten natuurlijk allemaal dat Internet niet zozeer een nieuw netwerk is, maar het echte netwerk waarbinnen een groot deel van de uitwisseling van kennis en ervaring op wereldschaal plaatsvindt. Wij moeten wel erkennen dat Europa dit nieuwe paradigma met drie tekorten tegemoet treedt: een politiek tekort, een strategisch tekort en een tekort aan coördinatie van beleid en maatregelen. Ten eerste politiek, omdat wij niet één maar vijftien landen zijn en de Unie op politiek vlak net haar eerste stappen zet. Aan de andere kant bestaat er niet één enkele Europese openbare ruimte, één enkele Europese publieke opinie, maar zijn er vijftien nationale openbare ruimtes, vijftien nationale publieke opinies. Volgens de Duitse filosoof Habermas is de communicatie tussen politiek en burgermaatschappij de essentie bij het besluitvormingsproces in een moderne democratie. In elk van de lidstaten functioneert deze communicatie, maar wij moeten erkennen dat het niet het geval is op het niveau van de Europese Unie in haar geheel. Ons politiek tekort is niet louter een gebrek aan institutionele organisatie, nee het gaat dieper en heeft van doen met de wijze waarop onze samenlevingen gestructureerd zijn. Derhalve is er des te meer behoefte aan politieke vastberadenheid bij het opbouwen van de politieke Europese Unie. En daarom is het ook steeds urgenter te voorkomen dat het nationaal egoïsme, dat wij na de beëindiging van de koude oorlog zo vaak hebben gezien in de instellingen van de Unie, opnieuw de kop opsteekt. Ik meen dat de komende intergouvernementele conferentie voor de verschillende landen het moment is een duidelijk signaal te geven dat zij niet meer macht willen verwerven ten koste van elkaar, maar alle een bijdrage willen leveren aan een krachtiger Europa. Met deze benadering voor ogen zet het Portugees voorzitterschap zich er in deze fase van de voorbereiding van de werkzaamheden van de IGC voor in dit debat mogelijk te maken. Er bestaat dus een politiek tekort en tijdens de top van Lissabon zal dit het centrale thema zijn. Maar er is ook een gebrek aan strategie wat betreft de belangrijke kwesties van het sociale en economische leven. Ik zou hier opnieuw duidelijk willen bevestigen wat ons doel is: binnen een termijn van tien jaar moet de Europese Unie zich hebben ontwikkeld tot ' s werelds meest dynamische en competitieve kenniseconomie. Dat moet niet tegen elke prijs gebeuren, want die maatschappij moet de sociale samenhang bevorderen en een hoog niveau van werkgelegenheid en groei bereiken. Daarom hebben wij een strategie nodig met vier essentiële pijlers. Ten eerste moeten wij de grondslag leggen voor een kenniseconomie en voor een informatiemaatschappij op het niveau van de Unie. Voorts moeten wij de nodige hervormingen doorvoeren om ons concurrentievermogen en onze innovatiecapaciteit te bevorderen, en tegelijkertijd de sociale samenhang vergroten. Tot slot moeten wij met alle kracht streven naar meer en betere werkgelegenheid, modernisering van onze stelsels van sociale bescherming - om de duurzaamheid ervan in de toekomst te verzekeren - en naar een macro-economisch beleid dat gericht is op stabiliteit en de groei en de werkgelegenheid bevordert. De eerste pijler van de strategie is het scheppen van voorwaarden om in Europa met succes de uitdaging van de kenniseconomie aan te kunnen gaan. In deze context zijn de maatregelen en het beleid in verband met de informatiemaatschappij van groot belang. Als uitgangspunt daarvoor dient het uitstekende werk van de Commissie in het kader van het eEurope-initiatief. Het gaat erom dat wij hier in Europa de condities creëren die ons in staat stellen de kosten van telecommunicatiediensten te verlagen en de toegang tot Internet te verbreden, zodat Internet geen tweedeling teweegbrengt maar juist kan dienen als een echte bron van gelijke kansen en van burgerschap. In Europa worden op dit moment de voorwaarden gecreëerd om alle scholen en beroepsopleidingscentra op Internet aan te sluiten en in deze onderwijsinstellingen personeel in te zetten dat goed is toegerust voor die taak. Men is bezig op zo kort mogelijke termijn al onze openbare diensten, met inbegrip van vacatures voor ambtenaren, op het web te zetten. Er wordt ook gewerkt aan het creëren van voorwaarden voor het ontwikkelen van elektronische handel door de nog bestaande barrières, die ook juridisch van aard zijn, uit de weg te ruimen. Men is zich vooral op de inhoud aan het richten, want de informatiemaatschappij is niet alleen een netwerk maar moet het vooral hebben van de inhoud, waarin tijdens het cultureel en wetenschappelijk scheppingsproces in Europa de verschillen uit de verf komen. Maar het is voor ons niet voldoende alleen werk te maken van de informatiemaatschappij, omdat in onze visie de informatiemaatschappij geïntegreerd moet worden in wat wij een echte educatiemaatschappij noemen, als Europees antwoord op de kenniseconomie. Dat betekent dat ons wetenschaps- en ons onderzoeksbeleid gecoördineerd moeten worden. In deze context is het initiatief van de Commissie voor een Europese wetenschappelijke ruimte van belang. Daartoe moet er resoluut gewerkt worden aan het op Unieschaal doen samengaan van het onderwijs- en beroepsopleidingsbeleid met wetenschap en onderzoek. Zo kan onze maatschappij daadwerkelijk een echte educatiemaatschappij worden die de burgers gelijke kansen biedt op toegang tot de technologieën van de toekomst. De tweede pijler van de strategie zijn de op innovatie en concurrentiekracht gerichte hervormingen. Hiermee zitten wij midden in het proces van Cardiff. Wij zijn natuurlijk voor de hervorming van de telecommunicatie-, vervoers- en energiemarkten. Wij vinden de integratie van onze financiële markten broodnodig en eens te meer is de bijdrage van de Commissie met haar actieplan voor de financiële diensten van enorm belang. Het is van wezenlijk belang dat wij ons in Europa inzetten voor het scheppen van voorwaarden voor een echte markt voor risicokapitaal die een steuntje in de rug kan bieden aan met name de kleine bedrijven, die het moeten hebben van de technologieën van de toekomst. In dat verband zijn het actieplan van de Commissie voor risicodragend kapitaal en het uitstekende werk van de Europese Investeringsbank met het oog op de top van Lissabon van bijzondere betekenis. Ik denk echter dat de hervormingen van de interne markt alleen, zoals afgesproken in Cardiff, niet voldoende zijn. Daarom juich ik in dit verband ook de initiatieven van de Commissie voor het ondernemings- en het innovatiebeleid toe. Daarmee kunnen de voorwaarden geschapen worden voor een kompas waarmee wij het beleid op het niveau van de lidstaten en tussen de lidstaten en de Europese instellingen kunnen coördineren. De derde pijler betreft de sociale samenhang, het scheppen van meer en betere banen, de modernisering van onze stelsels van sociale bescherming ten einde de duurzaamheid ervan te garanderen en de sociale uitsluiting, die wel degelijk bestaat en die wij gecoördineerd en vastberaden moeten bestrijden. Misschien is deze derde pijler wel het minst in de mode in het politieke spraakgebruik, maar hij behelst wel de zaken die ons en degenen die wij vertegenwoordigen het diepst raken. In de eerste plaats wil ik het dus hebben over het werkgelegenheidsbeleid, waarvoor wij een solide uitgangsbasis hebben in het proces van Luxemburg. Het is een proces dat stevig verankerd is in het functioneren van onze instellingen. Staat u het mij toe de aandacht te vestigen op een kwestie die mij met het oog op de toekomst misschien wel het belangrijkst lijkt: het levenslang leren. Dat is essentieel als basis voor sociale veranderingen en onmisbaar voor een nieuw traject van de dialoog tussen de sociale partners in Europa. Voorts zijn er de kwesties die van doen hebben met het bestrijden van de sociale uitsluiting in het werkgelegenheids-, het socialezekerheids-, het onderwijs- en het beroepsopleidingsbeleid. Het is echter ook tijd dat wij erkennen dat er in het kader van de strijd tegen sociale uitsluiting specifieke maatregelen genomen moeten worden voor doelgroepen die in het bijzonder getroffen worden door dit tekort aan burgerschap, waar brede lagen van de bevolking onder lijden. Tot slot, de duurzaamheid van ons stelsel van sociale bescherming. Die duurzaamheid geldt niet alleen de financieringswijze van het stelsel en andere methodische vraagstukken, maar ook de kern van het probleem, namelijk het werkgelegenheidsniveau. Wij moeten zorgen voor een hoog niveau van werkgelegenheid in Europa, want dat is een essentiële voorwaarde voor de duurzaamheid van onze sociale bescherming. Met uw welnemen wil ik in dit verband op een drietal aspecten wijzen. Ten eerste, de groei van de werkgelegenheid in de dienstensector, zowel in bedrijven met speerpunttechnologie als in bedrijven met een geringere technologische component. Ten tweede, een meer flexibele aanpak van de pensioengerechtigde leeftijd. En ten derde, en dit is een buitengewoon belangrijk punt, een grotere participatie van vrouwen in het actieve beroepsleven. Daartoe is het vandaag de dag absoluut onontbeerlijk gezinsondersteunende diensten aan te bieden, met name kinderopvang. Een dergelijke maatregel werpt drie vruchten af: meer werkgelegenheid, daadwerkelijk grotere kansengelijkheid voor man en vrouw en tot slot betere voorwaarden voor vrouwen om te kunnen werken, en daarmee meer en betere werkgelegenheid om ons model van sociale bescherming te kunnen schragen. Tot slot, de vierde pijler: het macro-economisch beleid voor groei en werkgelegenheid. Wij hebben ons macro-economisch beleid weten te coördineren en daardoor kunnen voorzien in stabiliteit, die als platform gediend heeft voor het lanceren van de euro. Welnu, wij moeten garanderen dat die capaciteit ook gebruikt wordt voor het creëren van een economisch klimaat dat het scheppen van arbeidsplaatsen en economische groei stimuleert. Wat dat betreft zou het zeer wenselijk zijn als Europa een duurzame economische groei van boven de 3% bereikt en een actieve beroepsbevolking krijgt die ons in de buurt brengt van de landen in de wereld waar dat percentage hoger is dan 70%, terwijl wij nu net boven de 60% zitten. Bij dat groeipercentage moet trouwens wel rekening worden gehouden met de verschillen in groeitempo tussen de lidstaten. Tekorten op politiek en strategisch gebied, maar ook bij de coördinatie van beleid en maatregelen. Wij beginnen hier niet bij nul, want wij bezitten een tweetal ervaringen die als basis kunnen dienen voor toekomstig beleid in andere sectoren. In Maastricht hebben wij de coördinatie van het economisch beleid gedefinieerd, waardoor wij de euro hebben kunnen lanceren. In het kader van het proces van Luxemburg beschikken wij over de coördinatie van het werkgelegenheidsbeleid, die nu stevige wortels heeft in het functioneren van de Europese Unie. Na de processen van Luxemburg, Cardiff en Keulen willen wij in Lissabon niet weer een proces starten. Wel willen wij de voorwaarden scheppen om ten eerste de bestaande processen te vereenvoudigen, te verdiepen en aan elkaar te koppelen en ze zo te laten convergeren in de richting van een gemeenschappelijk doel. Ten tweede willen wij aan de bestaande processen nieuwe essentiële dimensies toevoegen, zoals de informatiemaatschappij en de kenniseconomie, maar ook de modernisering van de sociale bescherming en de strijd tegen de sociale uitsluiting. Tot slot moet er op een zo breed en algemeen mogelijke schaal een open methode voor coördinatie worden goedgekeurd, waarbij wel recht moet worden gedaan aan het subsidiariteitsprincipe. Die methode kan vooral putten uit het proces dat bij het afstemmen van ons beleid het meeste succes heeft gehad, namelijk dat van Luxemburg. De doelen en de instrumenten moeten duidelijk zijn en, voor zover als mogelijk, gekwantificeerd. Het is dus een methode die gebaseerd is op richtsnoeren die op Europees niveau al hun politieke fiat hebben gekregen en op wat wij tegenwoordig benchmarking noemen - dat wil zeggen indicatoren die de uitwisseling van goede praktijken tussen de verschillende lidstaten mogelijk maken. Verder moet die methode gebaseerd zijn op nationale plannen of initiatieven die onze beleidsvormen kunnen doen convergeren in de richting van dezelfde doelen - zonder afbreuk te doen aan onze verschillen - en op objectieve controlemethodes die een gezonde rivaliteit mogelijk maken en tegelijkertijd ook de vergelijking van onze prestaties op economisch en sociaal vlak met andere bijzonder dynamische regio's van de ons omringende wereld. Uiteraard zullen wij in Lissabon niet al deze doelstellingen bereiken. Het gaat om onze collectieve, permanente vastberadenheid om het politiek en strategisch tekort en het gebrek aan coördinatie geleidelijk aan weg te werken. Wij willen vooral de strategische bevelscapaciteit van de Europese Unie bij economische en sociale vraagstukken vergroten, want dat is een onontbeerlijke voorwaarde voor Europa om de strijd voor de nieuwe informatie- en kennismaatschappij te kunnen winnen. Ik denk dat wij een strategie kunnen ontwikkelen die ons dubbel uitbetaalt. Meer stabiliteit, maar ook meer groei, concurrentiekracht en sociale en economische samenhang. Wij willen natuurlijk een gelijke of grotere concurrentiekracht bereiken dan de meest competitieve en modernste economieën van de wereld. Tegenwoordig wordt Amerika gewoonlijk als de meest dynamische economie beschouwd. Maar opgelet! Wij willen die grotere concurrentiekracht niet tegen elke prijs bereiken, omdat wij onze eigen identiteit willen behouden. De kern van onze identiteit wordt gevormd door ons sociaal model, dat niet zo zeer een geheel van normen is maar een echt Europees beschavingsmodel waar wij trots op zijn en dat wij nooit op de helling zullen zetten. (Langdurig applaus) De Voorzitter Hartelijk dank, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad António Guterres. Ik geef nu onmiddellijk het woord aan de voorzitter van de Commissie, de heer Romano Prodi. Prodi Mevrouw de Voorzitter, allereerst wil ik premier Guterres van harte gelukwensen met zowel zijn initiatief voor het beleggen van de Top van Lissabon als de uitstekende voorbereiding daarvan. Wij kunnen volledig instemmen met zijn op een warm applaus onthaalde toespraak, en steunen zijn initiatief. Ik denk dat wij samen van de Top van Lissabon een succes zullen maken. Ik wil mij in deze spreekbeurt beperken tot een beschrijving van hetgeen de Commissie voor de Top van Lissabon in petto heeft. Ik zal u zeggen hoe wij deze Top zien en wat onze langetermijnstrategie is. Wij moeten in Lissabon een besluit nemen over een heel eenvoudige zaak: wij moeten Europa in staat stellen zijn reeds lang verloren leadership, zijn toppositie op economisch en technologisch gebied, te heroveren. Het succes van Europa zal van ons afhangen, van de economische groei die wij aan het Europese systeem zullen weten op te leggen, van de werkgelegenheid die wij zullen weten te creëren, van het onderwijsniveau van onze burgers en de scholing van onze arbeidskrachten. Dit zijn echter, zoals premier Guterres reeds zei, geen nieuwe vraagstukken. Wij gaan beslist niet overdoen wat wij reeds in Luxemburg, Cardiff, Keulen hebben gedaan. Veeleer gaan wij deze vraagstukken anders aanpakken. Wij gaan niet elk vraagstuk apart, maar alles tegelijk behandelen. Op die manier hopen wij een systeem van maatregelen te kunnen opbouwen. Wij hebben deze benadering gekozen omdat volgens ons daar de tijd nu rijp voor is. Ons wordt nu, dankzij het succesvolle en wijze beleid uit het recente verleden, een unieke kans geboden: lage inflatie, een algemeen gezonde betalingsbalanssituatie en gezonde overheidsfinanciën. De prognoses wijzen ook unaniem op een sterke economische groei. Prognoses betekenen echter niet, zoals ook de Portugese premier al zei, dat wij de economische groei in onze zak hebben. Nooit tevoren waren, in deze laatste generatie, de deskundigen in Europa zo unaniem van oordeel dat een langdurige, sterke economische groei in het verschiet ligt. Zelfs de verhoging van de aardolieprijs kon geen domper zetten op deze groei en kon evenmin de inflatie, waar men zo bang voor was, aanwakkeren. Er zijn weliswaar enkele zorgwekkende tekenen, maar deze mogen ons niet beletten het ontwikkelingsbeleid zoals ons dat voor ogen staat, voort te zetten. In Lissabon wachten ons aldus talrijke uitdagingen. De eerste uitdaging betreft de technologische ontwikkeling. Wij moeten daar een antwoord op zien te vinden. Wij moeten de achterstand zien in te halen die wij hebben opgelopen op het gebied van de kennis en de wetenschap, en vooral op het gebied van de informatietechnologie. Wij moeten opnieuw koploper zien te worden. Daarom hebben wij het eEurope-initiatief genomen, waarvan de Commissie in haar administratieve hervorming een concreet voorbeeld heeft willen geven. Wij hebben ons voorgenomen - en ik wil dit voornemen hier ten overstaan van u bevestigen - een eCommission tot stand te brengen. Dat betekent dat de Commissie zich ertoe verplicht elke relatie waarmee bijvoorbeeld leveranties en onderzoek zijn gemoeid, niet meer met papieren, maar met elektronische briefwisseling te onderhouden. Dit is geen gemakkelijke taak, maar wij zijn hiertegen opgewassen. Wij weten immers wat onze opdracht is; wij zijn niet onmetelijk groot en in cultureel opzicht uit het goede hout gesneden! Daarmee kunnen wij het goede voorbeeld geven aan alle Europese regeringen en alle overheden, waarmee wij een papierloze, elektronische relatie moeten onderhouden. Onze tweede uitdaging is van sociale aard: wij moeten de strijd aanbinden tegen de werkloosheid en de sociale uitsluiting. Premier Guterrres heeft uiteengezet hoe hij deze vraagstukken stelselmatig denkt aan te pakken. Zijn benadering is niet alleen gebaseerd op de inzet van technologie, maar behelst ook krachtige inspanningen om nieuwe sociale uitsluiting ten gevolge van deze technologie te vermijden. Sociale uitsluiting was immers het zorgwekkende resultaat van de ontwikkeling in de jaren tachtig en de meer recente jaren. Ik maak mij uiterst ongerust over de steeds groter, en niet kleiner wordende inkomensverschillen in de Europese samenleving. Dit is een zeer belangrijk aspect van de sociale verschillen, en daar moeten wij absoluut rekening mee houden als wij niet binnen de kortste keren geconfronteerd willen worden met een breuk in de samenleving. Daarom beleggen wij ook deze Top voor duurzame groei en werkgelegenheid. In weerwil van de her en der gehoorde protesten kunnen en moeten wij volledige werkgelegenheid als een haalbaar doel nastreven. Het was niet gemakkelijk om zover te komen, maar ik kan u verzekeren dat dit doel verre van irrealistisch is, en wel degelijk binnen bereik ligt. Wij hebben immers een stevig macro-economisch kader, waar wij nu de Top van Lissabon aan toevoegen, dat wil zeggen menselijke hulpbronnen, nieuwe ideeën omtrent de markt en de toepassing van kennis en onderzoek. Menselijke hulpbronnen betekenen onderwijs, opleiding, hervorming van de verzorgingsstaat, en vooral ook oplossingen voor het probleem van de vergrijzing, waar al onze landen mee worden geconfronteerd. Dit probleem wacht nog steeds op een oplossing, en wordt zelfs met de dag erger. Tot nu toe hebben wij geen succesvolle remedie weten te vinden. Ik hoop dan ook dat wij in Lissabon een stap vooruit kunnen zetten door het uitwisselen van ervaringen met benchmarking en voorstellen voor dit belangrijke thema. Voor de markt is er nog veel werk aan de winkel. Het is onjuist te beweren dat wij een perfecte binnenmarkt hebben bereikt. Er zijn nog meer structurele hervormingen vereist. Onze inspanningen zijn nog niet voltooid, met name in de dienstverleningssector, de elektronische handel, de energiesector en het vervoer. Er zijn nog zoveel overheidsdiensten waar van volledige concurrentie en optimale efficiëntie geen sprake is. Als wij de inflatie ten gevolge van de aardolieprijsstijging willen tegengaan, moeten wij deze diensten verbeteren, zowel op Europees als op nationaal vlak. Hetzelfde geldt voor de financiële dienstverlening en het bankwezen. Wij hebben absoluut een statuut voor een Europees vennootschap nodig. Ik noem dit omdat de situatie hier al enige tijd vast zit. Ook hebben wij behoefte aan een Europees brevet, aan een meer liquide kapitaalmarkt en betere voorschriften voor aanbestedingen. Dit zijn operationele vraagstukken waarvoor absoluut een oplossing moet worden gevonden. Wij zullen als Commissie onze bijdrage leveren en, zoals ik zojuist al zei, in alle procedures en externe betrekkingen de nieuwe technologie gaan gebruiken. Als wij echter een voorbeeld van modern bestuur willen zijn, moeten wij ook ijveren voor navolging daarvan op heel het vasteland. Wij moeten een instrument zijn voor vermenigvuldiging van kennis en technologie. Wij moeten daarvoor iedereen op de been krijgen: burgers, lokale overheden, nationale regeringen, bedrijven en vakbonden. Netvorming: dat is zoals premier Guterres al zei, de belangrijkste taak voor Lissabon. Om spijkers met koppen te kunnen slaan moeten wij, zoals de Portugese premier aan het einde van zijn toespraak zei, duidelijke macro-economische parameters hebben. Wij brengen dus geen nieuw proces op gang; wij doen niets nieuws, maar laten veeleer voor het eerst de bestaande processen in elkaar overlopen, en dat zou wel eens heel succesvol kunnen blijken te zijn. Één nieuw ding is echter wel nodig: wij moeten een middel zien te vinden om de geboekte vooruitgang te meten. Wij moeten de publieke opinie concreet kunnen aangeven welke vooruitgang is geboekt en dus moeten wij gebruik maken van benchmarking, een tot voor enkele jaren nog volledig onbekend woord. Anders gezegd, wij moeten onze inspanningen onderling vergelijken en stelselmatig meten. Wij moeten ons op serieuze en haast onverbiddelijke wijze rekenschap geven van de sectoren - en dat zijn er niet weinige - waarin wij in de afgelopen jaren achterstand hebben opgelopen. Ik denk bijvoorbeeld aan de biotechnologie, waar wij niet echt van succes kunnen spreken. Wij moeten ook overal beste praktijken verspreiden en deze naar Europees vlak overhevelen. Wij verwachten dat in Lissabon gevolg wordt gegeven aan hetgeen wij in samenwerking met het Portugees voorzitterschap - dat ik bij dezen van harte dank - hebben proberen voor te bereiden. Wij verwachten met andere woorden dat besluiten worden genomen voor operationele inspanningen, voor duidelijke doelstellingen, voor in aantal beperkte maar concrete en meetbare maatregelen. Dan kunnen wij de veranderingen versnellen en stappen vooruit zetten. In deze jaren zal beslist worden wie in de komende eeuw de overhand zal hebben. Wij kunnen een groot, sterk Europa creëren, een Europa waar iedereen achter staat, mits wij onze burgers enthousiast kunnen maken voor de herovering van de verloren toppositie. De Voorzitter Hartelijk dank, mijnheer de voorzitter van de Commissie. Ik geef nu onmiddellijk het woord aan de heer Suominen, die namens de Fractie van de Europese Volkspartij zal spreken. Suominen Mevrouw de Voorzitter, mijnheer de voorzitter van de Raad premier Guterres, mijnheer de voorzitter van de Commissie Prodi, namens de Fractie van de Europese Volkspartij en Europese democraten kan ik zonder meer zeggen, dat wij ons in grote lijnen aansluiten bij de ideeën die u beiden, geachte voorzitters, heeft uitgesproken. Namens mijn fractie complimenteer ik het Portugese voorzitterschap met de organisatie van de top in Lissabon. Wij wensen u natuurlijk succes bij het realiseren van de goede voornemens. Ik wil van onze kant enkele zwaartepunten naar voren brengen. Het belangrijkste voor het welzijn van de burgers in de Unie is te trachten een duurzame economische groei in de Unie te realiseren en ervoor te zorgen dat de regionale gelijkheid wat betreft welzijn wordt vergroot en dat steeds meer mensen voldoende inkomsten uit eigen arbeid krijgen en niet afhankelijk van de sociale bijstand zijn. Van groot belang zijn de processen die door gezamenlijke besluiten in gang zijn gezet om de werkgelegenheid te verbeteren, de economische hervorming kracht bij te zetten en de sociale cohesie in de Unie te vergroten. Het is terecht dat men op de top in Lissabon eind deze maand stilstaat bij de vraag hoe wij nu verder moeten gaan. Ondanks de complexiteit van deze processen moeten ze een gezamenlijk doel hebben, namelijk het verbeteren van de levenskwaliteit in de Unie. Wij hebben echter geen behoefte aan nieuwe vormen, werkgroepen of forums om dit doel te bereiken. De instrumenten zijn ongetwijfeld bij iedereen bekend. Vaak is het echter zo dat nationale standpunten, soms ook ideologisch verzet, ervoor zorgen dat deze instrumenten niet worden gebruikt. Het belangrijkste is nu dat met toenemende snelheid de belemmeringen voor een echte Europese interne markt moeten worden weggenomen, zodat wij ons in veel sectoren niet meer op 15 verschillende thuismarkten hoeven begeven. Toen in de jaren '80 de gedachte van de interne markt kracht werd bijgezet, konden wij ons figuurlijk gesproken nog met de snelheid van een door een stoomlocomotief voortgetrokken boemeltrein in de richting van ons doel begeven. Nu de elektronische handel snel zijn intrede heeft gedaan en de snelheid van het verwerken en benutten van informatieoverdracht zich op een totaal ander niveau bevindt, hebben wij minstens de snelheid van de Formule 1-wagen van Mika Häkkinen nodig. Wij moeten er echter zeker van zijn dat de motor van de beleidsmakers het niet voor de finish begeeft. Hoe denken wij de best concurrerende economie ter wereld te kunnen creëren als wij de concurrentie binnen de Unie niet durven te liberaliseren? Het voor concurrentie openstellen van het dataverkeer, zoals is afgesproken, en het laten concurreren van de energiesector zorgt voor nieuwe noodzakelijke arbeidsplaatsen en voor een verlaging van de prijzen voor zowel de industrie als de consumenten. Zo neemt ook het wegnemen van de belemmeringen voor de kleine en middelgrote bedrijven - of het nu gaat om complexe overheidsprocedures, het verkrijgen van risicokapitaal of belastingkwesties - een belangrijke plaats in bij het vergroten van de concurrentie en de welvaart. Tot het vergroten van de mondiale concurrentie behoort ook een redelijke belastingharmonisatie en een modernisering van ons sociaal stelsel, zodat in ieder geval de landen met een hoog belastingniveau de tarieven die de werkgelegenheid in de weg staan kunnen verlagen. De basis blijft echter onderwijs en onderzoek. Het is zeer juist te proberen snel een infrastructuur voor informatie te creëren waaraan zowel particulieren, scholen als bedrijven goedkoop of gratis aan kunnen deelnemen. Er moet vooral rekening worden gehouden met het creëren en behouden van middelen voor toekomstdragende arbeidsintensieve sectoren. Dat zijn natuurlijk de informatietechnologie, de elektronische handel, het toerisme en bijvoorbeeld de ouderenzorg, want onze bevolking zal ongetwijfeld blijven vergrijzen. Twee zaken moeten wij, alsook de Commissie en de Raad onderstrepen en hier moet steeds op gewezen worden. De betrokken taken horen altijd grotendeels bij de lidstaten te liggen, of het nu gaat om onderwijs en onderzoek, het vergroten van de concurrentie of het wegnemen van de belemmeringen voor ondernemerschap. Coördinatie is in veel sectoren vanzelfsprekend om overlapping van communautaire taken te voorkomen, maar een gezonde en eerlijke concurrentie is nog belangrijker, ook in de vele niet-commerciële sectoren. Het gebruik van benchmarking en best practice-methoden, zoals de Commissie aanbeveelt, eist van zijn kant in heel Europa grote openheid op gebieden die niet tot de bedrijfsgeheimen van ondernemingen horen. De Fractie van de Europese Volkspartij en de Europese democraten benadrukt te streven naar de ontwikkeling van een sociale of, zoals men tegenwoordig zegt, ecosociale markteconomie die rekening houdt met het welzijn van de hele maatschappij, ook van het milieu. Bij het realiseren van onze doelstelling onderstrepen wij het belang van het Europees sociaal model. Wij vinden tegelijkertijd dat dit geen star, gestagneerd systeem kan zijn dat is gebaseerd op in de samenleving bereikte gunsten, maar dat het zich moet ontwikkelen naarmate de maatschappij verandert. De modernisering van het Europees sociaal model, het vergroten van de doeltreffendheid ervan, is voor ons concurrentievermogen net zo belangrijk als de modernisering van de economie. Werk moet de beste manier zijn het welzijn van het gezin te waarborgen, maar als dit echt niet mogelijk is, is er het sociaal vangnet om uitsluiting te voorkomen. Veranderingen in de manier van werken dreigen in sociaal opzicht een obstakel te vormen voor de positieve ontwikkeling van de menselijke relaties: dataverkeer, Internet, de computers waarmee wij werken en de nu al oud lijkende televisie dreigen de relatie tussen mens en machine in de maatschappij centraal te stellen. Het belangrijkste zijn echter de relaties tussen mensen binnen het gezin, op het werk, in de maatschappij en in de internationale omgang. Als wij het belang van onderwijs onderstrepen, moeten wij er al vroeg naar streven onze jeugd hierover in te lichten. De Commissie wijst naar mijn mening op de juiste wijze op de tekorten die de groei van de werkgelegenheid in de Unie tegenhouden. Als een van deze wordt het tekort aan kennis genoemd. In de Unie met 15 miljoen werklozen is nu al een tekort van ongeveer een miljoen werknemers in sectoren met een tekort aan kennis. Sommigen stellen voor hooggeschoolde arbeidskrachten naar de Unie te halen. Ik vraag me af of dit rechtvaardig is ten opzichte van de minder ontwikkelde landen, waar wij zo een braindrain veroorzaken. De Verenigde Naties hebben er op gewezen dat er door de demografische ontwikkeling over enkele jaren in Europa een tekort van 40 miljoen werknemers zal zijn. Het is moeilijk een gematigd beleid met trage resultaten te voeren, dat hier en nu wel gevoerd moet worden, als wij de Europese burgers dit toekomstbeeld voorschotelen, terwijl ze zelf voor hun banen vrezen. Barón Crespo Mevrouw de Voorzitter, mijnheer de voorzitter van de Raad, mijnheer de voorzitter van de Commissie, geachte afgevaardigden, ik ben bijzonder ingenomen met de twee initiatieven van premier Guterres, voorzitter van de Raad. Ten eerste heeft hij het initiatief genomen tot de buitengewone Europese Raad te Lissabon over werkgelegenheid, sociale cohesie en concurrentie. Vervolgens heeft hij ons reeds voorafgaand aan de Top geraadpleegd, hetgeen voor het Parlement van groot belang is. De sociaal-democratische fractie heeft haar standpunt uiteengezet, maar waardeert bovenal de politieke moed en de voorkomendheid die de Raadsvoorzitter heeft betoond door al voor de Top naar ons toe te komen. Hij heeft hiermee een politiek risico genomen, dat naar mijn mening moet worden toegejuicht. Mevrouw de Voorzitter, dit initiatief verdient onze steun en ik hoop dat het een precedent voor de toekomst schept. Wat betreft de inhoud van het betoog van premier Guterres kan ik zeggen, dat mijn fractie het geheel en al eens is met de door hem verdedigde fundamentele waarden van de Europese Unie. Ik wil niet partijdig zijn, maar naar mijn mening is zijn voorstel om de Europese economie te moderniseren en niet te ontmantelen, een sociaal-democratisch programma zoals dat ook door onze fractie wordt voorgestaan. Voorts heeft de Raadsvoorzitter het gehad over een magische driehoek met drie pijlers, drie uitdagingen, die in drie tekorten moeten voorzien. Ik zal daar heel kort iets over zeggen. In de eerste plaats schiet Europa tekort op het gebied van de politiek. Mijnheer de voorzitter van de Raad, alle democratische stelsels schieten natuurlijk tekort. U heeft echter gelijk als u zegt dat wij nu onder het Portugese voorzitterschap aan de vooravond van een intergouvernementele conferentie tot wijziging van de Verdragen staan. Ik weet - u heeft het zojuist ook nog gezegd - dat de Portugese regering het niet alleen bij de zogenoemde "restanten" van Amsterdam wil laten, wat overigens heel belangrijke onderwerpen zijn. Ik moedig hem aan om bijvoorbeeld ook het Europees handvest van de grondrechten, alsmede onderwerpen die de werking van onze instellingen betreffen, bij de wijziging te betrekken. Naar mijn mening is dat van groot belang. Het is echter minstens zo belangrijk dat wij naast het reeds bestaande monetaire beleid een economisch beleid krijgen, waarmee de economische besluitvorming in de Unie wordt verstevigd. Ten tweede is er de strategische uitdaging. Ik ben het volledig met de voorzitter van de Raad eens wat betreft de nadruk die op de kennismaatschappij en de permanente educatie wordt gelegd. Ik verzoek hem erop te letten dat er bij de begrotingsbehandeling in de Raad meer aandacht wordt geschonken aan die kennismaatschappij, aan onderzoek en aan het kaderprogramma. Dan hoeven wij niet langer harde gevechten met de Raad te voeren om voldoende geld los te krijgen voor programma's als SOCATES en LEONARDO. Een royale opstelling van de Raad is naar mijn mening van het grootste belang. (Applaus) In de derde plaats is de beleidscoördinatie genoemd. Ook ik ben van mening dat er nu geoogst moet worden en dat wij geen nieuwe initiatieven moeten blijven aandragen, die vervolgens op niets uitlopen. Ook op het punt van de coördinatie moet de Europese Raad het overwicht hebben op de Ecofin-Raad. Het mag niet gebeuren dat de Europese Raad iets beslist en dat zo'n besluit dan door de Ecofin-ministers terzijde wordt geschoven. (PT) Ter afronding, en nu wend ik mij in mijn gebrekkig Portugees tot de heer Guterres, voorzitter van de Raad, die een volk van ontdekkingsreizigers en zeevaarders vertegenwoordigt, zou ik willen zeggen dat wij de koers kunnen blijven volgen die de Portugezen, een volk met politieke moed, hebben gezet. (Applaus) Cox Mevrouw de Voorzitter, het debat dat vandaag wordt gehouden is zeer welkom en noodzakelijk. Het komt bovendien precies op het juiste moment. We weten allemaal dat de Europese Unie, ondanks het economische herstel, voor te veel mensen nog altijd verre van bevredigend functioneert. Voor vijftien miljoen medeburgers werkt de EU zelfs simpelweg in het geheel niet. Dat is een belediging van de individuele en collectieve waardigheid en het geeft ons minstens vijftien miljoen redenen waarom we moeten doorgaan met het project dat u, premier Guterres, hier vandaag voor het voetlicht heeft gebracht. Ook ik waardeer het zeer dat u, voorafgaand aan de Buitengewone Raad in Lissabon, hier in dit Parlement een dialoog met ons wilt voeren. De mogelijkheden zijn duidelijk: als de Europese Unie op dit moment in al haar lidstaten de beste praktijken zou realiseren zoals die al worden nageleefd in de afzonderlijke staten en door haar concurrenten, zou dat dertig miljoen meer banen opleveren, ofwel twee vacatures per werkloze. Met een goed beleid en goede methodieken is dat zeker mogelijk. De Buitengewone Raad in Lissabon heeft, zoals de premier en voorzitter Prodi terecht hebben opgemerkt, een zeer belangrijke taak: de introductie van een heel nieuwe manier van denken en handelen, een heel nieuw paradigma, in het Europese beleid. De ELDR-fractie is van mening dat het momenteel aan de Unie is om dit nieuwe paradigma uit te werken, zodat Europa en zijn burgers hun mogelijkheden ten volle kunnen benutten. Door meer samenhang te realiseren op het gebied van benchmarking, uitwisseling van de beste praktijken en verbetering van de strategische samenwerking en coördinatie, kan de EU een belangrijke impuls geven aan het ontstaan van een nieuwe economische dynamiek. Op de Europese markten vindt over het algemeen nog teveel versnippering plaats. Er zijn niet genoeg kleine en middelgrote Europese ondernemingen die op het wereldtoneel hun partij kunnen meeblazen. Er zijn te weinig ondernemers in Europa en er is te weinig ondernemingszin. Zoals de premier zelf al opmerkte is er op de Europese kapitaalmarkten te weinig risicokapitaal beschikbaar. We doen te weinig aan onderzoek en ontwikkeling, individueel, als staten, en collectief, in Europees verband. Van het onderzoek en de ontwikkeling die wel plaatsvinden wordt slechts weinig omgezet in marktproducten en -diensten. Het is aan de Buitengewone Raad in Lissabon om beleid en methodieken uit te stippelen voor het rechtzetten van deze onvolkomenheden en het in gang zetten van de nieuwe dynamiek. Dat zou inderdaad een enorme kracht losmaken. Werkgelegenheid is immers het sterkste wapen in de strijd tegen sociale uitsluiting. In het nieuwe paradigma dient de mens het uitgangspunt te zijn en gaat het om permanente educatie, investering in flexibiliteit via onderwijs en scholing en investering in de eigen ontwikkeling en mogelijkheden. De heer Barón Crespo noemde het een sociaal-democratisch project. Ik ben eerder geneigd het een verlicht liberaal project te noemen. Binnen de begrotingsbeperkingen en de grenzen van een gezond macro-economisch beleid - en die zijn er, zoals president Prodi al eerder heeft benadrukt - bieden onze Europese sociale stelsels, strikt genomen, een vangnet van sociale voorzieningen. Maar voor teveel mensen die sociaal zijn uitgesloten, langdurig werklozen, jongeren, vrouwen en andere groeperingen in de marge van de samenleving, is passieve afhankelijkheid van de sociale voorzieningen niet de oplossing. Het is een val. Wat we moeten doen is deze nieuwe dynamiek op individueel niveau in gang zetten door te laten weten dat de middelen aanwezig zijn, zelfs in de context van een gezond financieel beleid. Maar die middelen worden op een passieve manier gebruikt. Ze moeten worden omgevormd tot actieve voorzieningenstelsels, waarin mensen die tot activiteit in staat zijn daartoe worden aangezet, en zij die daartoe niet in staat zijn, opgevangen blijven worden. De strijd tegen werkloosheid en vóór sociale samenhang in Europa kan het best worden gevoerd via het creëren van een economie waarin voor iedereen werk is en via het opzetten van duurzame voorzieningenstelsels. Ten slotte is het, wat de kennismaatschappij betreft, overduidelijk dat we onze manier van denken moeten veranderen, niet alleen op het niveau van de technologie, maar ook op maatschappelijk niveau. Het is heel duidelijk dat we oude maatschappelijke uitgavenpatronen moeten omvormen tot een stelsel van nieuwe economische en sociale mogelijkheden. We moeten af van het beleid en de methodieken waardoor een hele generatie Europeanen op het wereldtoneel tweede viool heeft moeten spelen. We kunnen dat doen door ervoor te zorgen dat Europa en zijn bevolking hun mogelijkheden ten volle kunnen benutten. Als men in Lissabon de doelstellingen kan realiseren die hier vandaag ter sprake zijn geweest, zal dat een belangrijke stap op weg zijn naar de realisatie van de dynamiek waarover ik eerder heb gesproken. Flautre Mijnheer de eerste minister, net als u en het Portugese voorzitterschap zouden wij graag willen geloven dat de Europese eenwording gepaard gaat met een economische en sociale welvaart die gebaseerd is op kennis, culturele diversiteit en samenhang, en dat dit Europa actief bijdraagt aan een meer evenwichtige, vreedzame en solidaire wereldorde. Net als u zouden wij graag willen geloven dat iedereen zich terdege bewust is van het feit dat steeds meer burgers door sociale uitsluiting bedreigd worden. Bedrijven, die de nieuwe technologische ontwikkelingen moeten bijbenen, vergen immers steeds meer van hun werknemers, die niet allen aan de verwachtingen kunnen voldoen. Wij willen u wel geloven, maar kunnen dat eenvoudigweg niet. De nieuwe economie biedt nieuwe banen voor creatieve mensen, met name in de IT-sector. Het valt ons op dat er veel geïnvesteerd wordt en we zijn ons bewust van het zogenaamde "start-up-verschijnsel". Aan de andere kant zijn we ons ook bewust van het zogenaamde "turn-over-verschijnsel", dat in veel call centres waarneembaar is. De werkomstandigheden in deze nieuwe bolwerken van het taylorstelsel, die samen goed zijn voor honderdduizenden banen, zijn immers weerzinwekkend. Wij weten dat meer dan de helft van de nieuwe banen in de Europese Unie een onzeker, tijdelijk of deeltijdkarakter heeft. De werknemers hebben vaak niet bewust voor deze banen gekozen. Bovendien verschaffen deze banen de werknemers niet de gewenste individuele onafhankelijkheid of de benodigde inkomsten om een fatsoenlijk bestaan te leiden. Wij weten dat de nieuwe technologieën niet automatisch leiden tot meer democratie. Ze bieden uitsluitend de vanuit sociaal oogpunt best geïntegreerde burger meer collectieve en individuele onafhankelijkheid. Wij weten dat de privatiseringen van de publieke diensten de sociale, territoriale en regionale samenhang in gevaar brengen. Bovendien stelt de Commissie voor dit privatiseringsproces te versnellen. De Unie van Industrie- en Werkgeversfederaties in Europa geeft in haar voorbereidende documenten duidelijk weer welk standpunt ze zal innemen op de Europese top "Business" die in juni in Brussel gehouden zal worden. Ze heeft de publieke diensten verzocht alle sociale, reglementaire en fiscale obstakels weg te nemen die de groei van het bedrijfsleven in de weg kunnen staan. Verder heeft ze de publieke diensten verzocht massaal te investeren in het stimuleren van de vraag. De instellingen die pretenderen in de behoeften van de burgers te voorzien, zullen er eerst voor moeten zorgen dat deze burgers nauw bij het uitstippelen van het overheidsbeleid betrokken worden. Dit alles is ons bekend. Nergens staat geschreven of is gezegd dat de aanbevelingen van de groep van deskundigen op hoog niveau in overweging moeten worden genomen. In deze aanbevelingen staat dat het grote succes van de informatiemaatschappij moet worden aangewend om in de daadwerkelijke behoeften van de burgers te voorzien. Wij moeten ons dus niet uitsluitend laten leiden door de vraag vanuit de industrie en de technologie. Er is ons niet verteld dat iedere toepassing van de informatietechnologie die ten goede komt aan de burgers en de gemeenschap zal worden gesteund. Ook heeft men geen steun toegezegd aan de verenigingen die belast zijn met het opleiden en informeren van de burgers. Men heeft ons niet toegezegd dat er financiële middelen worden vrijgemaakt om de vernieuwing van producten en diensten die de kwaliteit van het leven van de Gemeenschap verbeteren, te stimuleren. Wat de telecommunicatiedienst betreft, is er niet gezegd dat de toegang van iedere burger tot Internet voortaan als een universele dienst moet worden beschouwd. Iedereen moet tegen redelijke tarieven en onder de kwalitatief best denkbare technische omstandigheden op Internet kunnen surfen. Kortom, niemand heeft toegezegd dat de belangen van de burger boven die van het bedrijfsleven worden geplaatst. Er is weliswaar gesproken over de bestrijding van de armoede onder kinderen, maar niet over de verbetering van de individuele autonomie door in iedere lidstaat fatsoenlijke minimuminkomens te garanderen. Dergelijke inkomens zijn onmisbaar in een daadwerkelijke strategie ter bestrijding van de uitsluiting. Er is gerefereerd aan de doelstelling van volledige werkgelegenheid, maar er is in dit verband niet gesproken over steun voor plaatselijke en regionale initiatieven, voor de derde sector van een economie die solidariteit hoog in het vaandel heeft staan, en voor een daadwerkelijke en gecoördineerde arbeidstijdverkorting. Er is in dit verband evenmin iets gezegd over strenge eisen inzake de kwaliteit en de duurzaamheid van deze banen. Er is niet gezegd dat duurzame ontwikkeling centraal komt te staan bij de lang verwachte groei. In het document van het Portugese voorzitterschap en in de strategische richtsnoeren 2000 van de Commissie vinden we geen ontwerpwetgeving op sociaal gebied. Er worden bijvoorbeeld geen voorstellen gedaan om de werknemers juridisch beter te beschermen tegen ontslagen of sociale dumping. Wij onderschrijven de wens van de Raad en de Commissie om in de Europese Unie - nu de interne markt is bewerkstelligd en de euro is ingevoerd - een
{'language': 'nl'}