Eerbiediging van de nationale procedures voor de vaststelling van lonen en pensioenen (debat) 
De Voorzitter
Aan de orde is de verklaring van de Commissie: Eerbiediging van de nationale procedures voor de vaststelling van lonen en pensioenen.
Johannes Hahn
lid van de Commissie. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, ik dank de geachte afgevaardigden dat ik in de gelegenheid wordt gesteld om af te rekenen met enkele algemeen heersende misverstanden met betrekking tot het Ierse programma.
In de vraag van de S&D-Fractie die aanleiding was voor deze verklaring, wordt naar voren gebracht dat de geachte afgevaardigden zich zorgen maken dat bepaalde economische beleidsvoorwaarden die zijn opgenomen in het memorandum van overeenstemming van het economische aanpassingsprogramma voor Ierland, juridisch in strijd zijn met artikel 153, lid 5, van het Verdrag. In dat lid wordt de aanneming van bepalingen op het gebied van beloning krachtens artikel 153, dat wil zeggen op het gebied van sociaal beleid, uitgesloten. Maar het economische aanpassingsprogramma voor Ierland is geen sociaal-beleidsprogramma en is niet aangenomen krachtens artikel 153. Het is een financieel steunprogramma dat, samen met de Ierse regering, is opgezet om het binnen- en buitenlands vertrouwen te herstellen en de schadelijke terugkoppelingseffecten tussen de begrotingscrisis en de financiële crisis weg te nemen. Het is gebaseerd op artikel 122, lid 2, van het Verdrag dat voorziet in de mogelijkheid financiële bijstand van de Unie aan een lidstaat te verlenen in geval van ernstige dreiging van grote moeilijkheden die worden veroorzaakt door buitengewone gebeurtenissen die deze lidstaat niet kan beheersen.
Het memorandum van overeenstemming is bedoeld om de economische beleidsvoorwaarden te omschrijven die dienen als referentiewaarde om de Ierse beleidsprestaties tijdens het financiële steunprogramma te beoordelen. De lidstaat heeft het volledige eigenaarschap van deze economische beleidsvoorwaarden en de tenuitvoerlegging ervan. Deze voorwaarden zijn verbintenissen van de lidstaat die deze zelf aangaat. Er is op deze respectievelijke terreinen geen sprake van EU-actie. Veel van deze voorwaarden, zoals verlaging van het minimumloon, waren ook al opgenomen in het nationale herstelplan van de Ierse regering dat op 24 november 2010, nog vóór het programma van start ging, is gepubliceerd.
De voorwaarden inzake arbeidsmarktbeleid zijn erop gericht banen te scheppen en langdurige werkloosheid onder de meest kwetsbare groepen in Ierland te voorkomen. De verlaging van het minimumloon is onderdeel van dit bredere pakket maatregelen en moet worden gezien in samenhang met activeringsbeleid en inspanningen om het stelsel van uitkeringen te moderniseren. Bij de evaluatie van de verlaging van een van de hoogste minimumlonen in de Europese Unie - dat bijvoorbeeld het op een na hoogste in de eurozone is, hoewel er sprake was van aanzienlijke loonaanpassingen in de economie, waarbij het minimumloon, net als de lonen in het algemeen in Ierland, in 2008 in reële termen met 3 procent is gedaald, gevolgd door een stijging van 0,3 procent in 2009 - moet worden opgemerkt dat de meeste aanpassingen op de arbeidsmarkt neerkwamen op verlies van banen. De verlaging van het minimumloon heeft in feite alleen maar geleid tot herstel van de situatie van vóór 1 januari 2007, dat wil zeggen, van vóór de crisis.
De andere voorwaarde waar in de vraag naar werd verwezen, is een onafhankelijke evaluatie van sectorale collectieve onderhandelingen. De motivatie achter de evaluatie is dat de redelijkheid en doelmatigheid van arbeidsvoorwaarden, zowel voor werknemers als voor werkgevers door alle sectoren, wordt besproken. Ik benadruk het feit dat Ierland een lange traditie van tripartiet overleg over economisch en sociaal beleid kent en dat de achtereenvolgende pacten tussen de regering en de sociale partners sinds de jaren tachtig van de vorige eeuw algemeen worden erkend als belangrijke factoren voor het succes van de Ierse economie.
De evaluatie biedt de sociale partners de kans meningen naar voren te brengen en beleid te vormen, en de aankondiging ervan werd als zodanig toegejuicht. Ik heb er alle vertrouwen in dat de Ierse regering bij de evaluatie het belang van sociale dialoog zal erkennen, dat alle sociale partners bij de evaluatie betrokken zullen worden en dat deze overeenkomstig het communautair recht zal worden uitgevoerd.
Tot slot hebben de voorwaarden in het memorandum van overeenstemming inzake structurele hervorming niet alleen betrekking op de arbeidsmarkt. Ze bevatten ook belangrijke maatregelen om productmarkten zoals overgereguleerde sectoren en beroepen te openen. Deze hervormingen zouden van grote invloed kunnen zijn op de consumentenprijzen en de productiviteit, die de koopkracht van huishoudens ondersteunen.
Gay Mitchell
namens de PPE-Fractie. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, ook ik dank de commissaris. Gisteren werd in Ierland een nieuwe nationale regering voor herstel gekozen. Fine Gael en Labour maken respectievelijk deel uit van de PPE- en S&D-Fracties in dit Parlement. Een van de kwesties die hoog op de agenda van het nieuwe regeringsprogramma staan, zijn nieuwe onderhandelingen over onderdelen van het EU/IMF-steunprogramma voor Ierland.
Momenteel vrezen veel Ieren dat de voorwaarden in het EU/IMF-steunprogramma waar de toenmalige regering akkoord mee ging, te streng zijn en de gewone burgers, die op de blaren moeten zitten voor de fouten van de - zowel Ierse als Europese - banken en de regering, onder zware druk zetten. Het moet gezegd worden dat de nieuwe regering ermee heeft ingestemd dat de verlaging van het minimumloon wordt teruggedraaid. Maar we weten dat herstel niet mogelijk is zonder pijn te lijden. Ierland heeft in de jaren tachtig van de vorige eeuw iets dergelijks doorgemaakt. Veel van de lastige voorwaarden waarin het EU/IMF-programma voorziet, zijn noodzakelijk als we de overheidsfinanciën weer op orde willen krijgen. Om groei mogelijk te maken moet de boom worden gesnoeid.
Ik verwelkom de steun van de Commissie voor een renteverlaging zoals commissaris Rehn die noemde. Deze zou zo snel mogelijk moeten worden doorgevoerd en ik dring er bij de Commissie op aan om hier echt op korte termijn naar te kijken. De commissaris benadrukte dat alle maatregelen worden afgewogen tegen het effect ervan op de groei, het concurrentievermogen en de duurzaamheid van de overheidsfinanciën op de lange termijn. Dat aanvaard ik; we kunnen de volledige last die ons is toebedeeld, niet in één keer dragen. De Ierse bevolking heeft haar verantwoordelijkheid inzake deze kwestie genomen; het is zelfs zo dat ze ook verantwoordelijkheden van anderen op zich heeft genomen, omdat er geen alternatief werd geboden. Wat de Ieren hebben gedaan, is niet alleen voor Ierland maar ook voor Europa en met name de eurozone. We zitten niet te wachten op een laatste druppel die de emmer doet overlopen. Geef de Ierse bevolking alstublieft de instrumenten; dan klaren we de klus zelf wel. Maar verlang niet van de Ierse bevolking dat ze een last draagt die ze niet aankan. Ik vraag de commissaris om deze opmerkingen de komende dagen en weken in gedachten te houden.
Stephen Hughes
namens de S&D-Fractie. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, dit memorandum voorziet in een verlaging van het minimumloon van één euro per uur in Ierland en, zoals we hebben gehoord, een evaluatie van het stelsel van collectieve loonovereenkomsten die de laagbetaalden beschermen.
Ik geloof niet dat deze inmenging te rechtvaardigen valt. Krachtens het Verdrag moet de Commissie de sociale dialoog bevorderen, niet ondermijnen. Artikel 152 voorziet in de inachtneming van de autonomie van de sociale partners, niet in dit soort inmenging, en artikel 153 sluit EU-maatregelen in het speelveld uitdrukkelijk uit. De Commissie mag in dit verband niet de rangorde van artikelen bepalen.
In het memorandum wordt verder aangedrongen op bezuinigingen op het gebied van de sociale bescherming, het beperken van belangrijke overheidsdiensten, het schrappen van banen in de publieke sector en verlaging van de pensioenen in de publieke sector. Hoe kunnen deze eisen worden gerechtvaardigd in het kader van een Verdrag dat van de Unie verlangt dat ze ongelijkheden opheft, een hoog niveau van werkgelegenheid bevordert, adequate sociale bescherming waarborgt en sociale uitsluiting bestrijdt? Het enige eerlijke antwoord op die vraag is dat deze zaken onverenigbaar zijn en het probleem is dat deze zaken als gevolg van de jaarlijkse groeianalyse nu de algemene regel zijn geworden.
De mensen zullen het idee van een uitsluitend op bezuinigingen gebaseerd Europa afwijzen. Ze zullen de verstrekkende gevolgen voor het sociaal beleid met lagere lonen, minder bescherming van de werkgelegenheid, zwakke sociale normen, minder overheidsdiensten en de invoering van een hogere pensioenleeftijd niet dulden. Als we de anti-Europese gevoelens verder willen aanwakkeren, moet u vooral zo doorgaan, Commissie. Zo niet, stop dan onmiddellijk met deze onzin.
Marian Harkin
namens de ALDE-Fractie. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, de commissaris vertelt ons dat het memorandum van overeenstemming is opgesteld in het kader van artikel 122, deel 2. Ik wil de commissaris vragen wat er gebeurt wanneer één artikel van het Verdrag rechtstreeks in strijd is met andere artikelen van het Verdrag. Zoals Stephen Hughes vroeg: hoe bepalen we de rangorde? Dit is in strijd met artikel 153.
Het is ook in strijd met artikel 9, de sociale clausule, die ik in dit Parlement al vele malen heb aangehaald wanneer ik het had over het Ierse bezuinigingspakket, waarin staat dat de Unie bij de bepaling en de uitvoering van haar beleid en optreden rekening houdt met de eisen in verband met de bevordering van een hoog niveau van werkgelegenheid en de bestrijding van sociale uitsluiting, enzovoorts. En hoe zit het met artikel 28 van het Handvest van de grondrechten, op grond waarvan werknemers het recht hebben om collectief te onderhandelen en collectieve arbeidsovereenkomsten te sluiten en om, in geval van belangenconflicten, collectieve acties te ondernemen ter verdediging van hun belangen, met inbegrip van staking? Veel Ierse werknemers verkeren momenteel in een dergelijke positie. Hoe gaan we om met de tegenstellingen tussen de verschillende artikelen van het Verdrag?
Ik heb nog een vraag voor u, commissaris: zegt u dat het memorandum van overeenstemming uitsluitend de verantwoordelijkheid van de Ierse regering was en dat de Commissie er in berustte of ermee instemde?
Laten we tot slot aannemen dat u bevoegd bent om dit alles te doen - en u zegt dat dit het geval is. Waarom zijn er dan geen pogingen ondernomen om de bonussen bij de banken te beperken of af te schaffen? Waarom zijn er geen pogingen ondernomen om ervoor te zorgen dat degenen met de hoogste salarissen een eerlijke bijdrage leveren? Waarom is er één euro van het minimumuurloon afgegaan? Ik ben het volkomen eens met wat Stephen Hughes zei: dit wakkert anti-Europese gevoelens aan. Burgers zien wat er gebeurt. Ze zien hoe de Commissie in dit hele proces te werk gaat en wat ze zien is dat degenen die het minimumloon verdienen, degenen met collectieve arbeidsovereenkomsten, door deze bezuinigingsplannen worden getroffen.
Mijn laatste vraag, commissaris, is: wie neemt het besluit? Is dat het Hof van Justitie? Wie bepaalt wanneer artikelen van het Verdrag met elkaar in strijd zijn of wanneer deze artikelen door het handelen van de Commissie met elkaar in conflict komen?
Marije Cornelissen
namens de Verts/ALE-Fractie. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, ik begrijp hoe dringend de Commissie de economische crisis en de hoge schulden die de stabiliteit van de euro bedreigen, wil aanpakken. Ik begrijp de voorwaarden, opgelegd aan landen die gebruik moeten maken van het Europees financieel stabiliteitsmechanisme. Het komt mij echter voor dat de Commissie nogal selectief is voor wat betreft de maatregelen en voorwaarden die zij in deze crisis geoorloofd acht.
Enerzijds lijkt haast elke maatregel wettig als het gaat om budgettaire consolidatie door terugdringing van de uitgaven. Al toen Ierland gebruik maakte van het noodhulppakket, waren minimumlonen en pensioenen de eerste variabalen die moesten worden aangepast, ondanks het feit dat deze zaken uitdrukkelijk niet tot de bevoegdheden van de EU behoren. Anderzijds verschuilt de Commissie zich achter het gebrek aan EU-bevoegdheden om de uitzonderlijk lage Ierse vennootschapsbelasting ongemoeid te laten, terwijl een verhoging tot een wezenlijke toename van overheidsinkomsten in Ierland kan leiden. Terugdringing van de uitgaven is tenslotte niet de enige manier waarop een evenwichtige begroting tot stand kan worden gebracht.
Ik begrijp dat deze crisis uitzonderlijke maatregelen vergt, maar waarom heeft de Commissie zo veel haast om de minimumlonen aan te passen, waardoor werknemers met de laagste inkomens worden getroffen, terwijl we nog maar moeten afwachten met welke maatregelen de bank- en financiële sector tot offers worden gedwongen? Ik krijg sterk het idee dat de Commissie de bevoegdheden van de EU op zeer eenzijdige en - mag ik het zo zeggen? - rechts georiënteerde wijze interpreteert. Deze botte aanpak is een voedingsbodem voor euroscepsis. Slechts in tijden van crisis lijkt de EU ferm op te treden op het gebied van werkgelegenheid en sociaal beleid, en wel door bezuinigingen op sociale uitgaven en lonen op te leggen.
De EU kan alleen vertrouwen terugwinnen als de Commissie dezelfde vastbeslotenheid aan de dag legt bij het vaststellen van deugdelijke sociale normen en waarborgen voor de ingrijpende bezuinigingen die mensen worden opgelegd. Ja, wij willen een economisch bestuur, maar wij willen een afgewogen bestuur met zowel houdbare begrotingen als sociale waarborgen. Zo niet, dan zullen de kwetsbaren betalen voor een puinhoop waarvoor zij niet verantwoordelijk zijn.
Thomas Händel
namens de GUE/NGL-Fractie. - (DE) Mijnheer de Voorzitter, geachte dames en heren, de vangnetten hebben ten doel de lidstaten van de EU voor insolventie te behoeden. Maar de burgers worden aan een meedogenloos bezuinigingsprogramma onderworpen, terwijl de verantwoordelijken voor de crisis vrijuit gaan. Bovendien bemoeit de Commissie zich nu ook nog met het nationale loonbeleid.
Mijnheer Hahn, uw argumentatie, volgens welke de Commissie daarmee helemaal geen sociaalpolitieke doelstellingen zou nastreven, is absurd en om te huilen. Dit standpunt is absoluut onaanvaardbaar. Het loonbeleid is geen zaak van de EU. Dit beleid van de Commissie staat haaks op de idee van de Europese Unie. De Europese Unie was nooit bedoeld om een neerwaartse loonspiraal en sociale dumping in de hand te werken. Nu hebben ze het bij de Commissie over een gebrek aan flexibiliteit in het loonbeleid, dat moet worden verholpen. Ze zeggen dat de lonen een afspiegeling moeten vormen van de marktsituatie. Ze oordelen als een blinde over kleuren. Mensen die dat soort dingen beweren hebben geen kaas gegeten van collectieve arbeidsovereenkomsten. Ze maken inbreuk op de onderhandelingsvrijheid en beperken de veelbesproken autonomie van de sociale partners en de sociale dialoog.
Ik roep het Parlement in alle duidelijkheid op om de handhaving van het autonome cao-beleid te waarborgen, de sociale dialoog te beschermen en een verdere uitholling van de sociale zekerheid te voorkomen. We hebben maatregelen nodig tegen een contraproductief bezuinigingsbeleid, en geen strafmaatregelen.
Derek Roland Clark
namens de EFD-Fractie. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, dit strekt verder dan Ierland. Nog maar een maand geleden hield ik het Parlement voor dat pensioenen uitsluitend tot de bevoegdheden van de lidstaten behoren, maar daar gaan we weer en gebruiken we weer termen als coördinatie en procedures voor de vaststelling van pensioenen. Nu hebben pensioenen bijna altijd te maken met inkomsten. Zien we hier dan een poging lonen te harmoniseren? Dat hoop ik niet, want ook in de Verdragen staat dat lonen onder de exclusieve bevoegdheid van de lidstaten vallen.
Het is allemaal leuk en aardig om te zeggen dat 'gelijk' 'gelijk loon' moet betekenen, maar zouden alle werknemers die dezelfde arbeid verrichten in de hele EU hetzelfde loon moeten ontvangen? Denk eens aan het klimaat: om een huis bij de poolcirkel warm te houden is veel meer geld nodig dan in mediterrane landen. Voeg daarbij winterkleding, sneeuwruimen en al het andere en het is duidelijk dat wanneer alle werknemers hetzelfde wordt uitbetaald, sommigen meer geld overhouden dan anderen. Natuurlijk kunnen lonen niet gelijk zijn. De voornemens van de Commissie om plannen op te stellen ter aanmoediging van lidstaten om een EU minimumloonbeleid in te voeren en procedures voor pensioenen vast te stellen, gaan tegen de Verdragen in. Dit verbaast mij niet: dit is zoals de EU te werk gaat.
Een geharmoniseerd loon- en pensioenbeleid is niet alleen maar een droom; het is onwettig. Laat het, zoals de Verdragen eisen, een bevoegdheid blijven van gekozen regeringen zoals de mijne in Westminster en zoals die in Ierland.
Hans-Peter Martin
(DE) Mijnheer de Voorzitter, de tragiek van Ierland leert ons een historische les. Aanvankelijk werd dit land telkens weer geprezen als modelland, als schoolvoorbeeld voor nieuwe lidstaten van de Unie, hoewel men destijds een volledig averechts beleid door de vingers gezien en in de hand gewerkt heeft dat ertoe heeft geleid dat in de vastgoedsector een enorme zeepbel is ontstaan, dat het bankwezen een eigen leven is gaan leiden en dat men op belastinggebied te weinig heeft gedaan om een dumpingbeleid te voorkomen.
U heeft dezelfde nationaliteit als ik, mijnheer de commissaris. We weten hoeveel Oostenrijkse schrijvers bijvoorbeeld plotseling ontdekten dat ze Ieren zijn, omdat ze in Ierland vrijwel geen belasting hoeven te betalen. Wat hebben de zogenaamd zo pro-Europese krachten ondernomen? Niets! Men bleef zeggen dat Ierland zo'n prima voorbeeld was.
Inmiddels is alles ineengestort en is de zeepbel geknapt, zoals velen telkens weer hebben voorspeld. En opnieuw is een situatie ontstaan waarin - niet alleen voor mijn gevoel - anti-Europees ressentiment wordt aangewakkerd doordat weer eens een verkeerd beleid wordt ingesteld, in dit geval in de vorm van een drastisch maatregelenpakket dat de Ieren wordt opgelegd. Mijnheer de commissaris, u beweert dat Ierland zich hiertoe zelf verbindt, maar uit de historie van Wereldbank- en IMF-programma's - en het pakket voor Ierland lijkt daar immers op - weten we dat de betrokken landen uiteindelijk geen andere keus hebben.
Als we nu de armen over elkaar slaan en zeggen: "Jammer dat de Ieren het Verdrag van Lissabon bij het tweede referendum niet hebben verworpen", kunnen we wel eens tot een heel andere gedachtegang komen. Dan zien we wellicht dat deze Europese constructie op een voertuig lijkt dat aan de voorkant uit een Porsche en aan de achterkant uit een fiets bestaat. Die twee dingen gaan niet samen, ze moeten veel sterker zijn.
Als we willen voorkomen dat Europa uiteenvalt hebben we echt een soort grondwet voor Europa nodig. Dan hebben we duidelijke criteria nodig, die ook echt voor alle lidstaten gelden. We hebben een economische regering nodig. Dit lapwerk - hier een beetje, daar een beetje - functioneert niet en zal uiteindelijk op een ramp uitlopen en niet tot het vreedzame, functionerende en verenigde Europa leiden waarvoor u, mijnheer de commissaris, ik en de overgrote meerderheid van het Parlement ons inzetten.
Philippe Boulland
(FR) Mijnheer de Voorzitter, even voor de goede orde, de Ierse staat moest door de crisis en de uiteenspatting van de vastgoed- en kredietzeepbellen tussenbeide komen om de banken te steunen. Het Ierse overheidstekort, het gecumuleerde begrotingssaldo van de centrale en lokale overheden en, in het bijzonder, de socialezekerheidsinstellingen, wordt geschat op 32 procent van het bruto binnenlands product (bbp) in 2010. Als de Ierse regering die grote moeite heeft om zich te herfinancieren op de markten, in aanmerking wil komen voor leningen van het Europees financieel stabilisatiemechanisme en de Europese faciliteit voor financiële stabiliteit, zal het land moeten voldoen aan verplichtingen voor sociale en fiscale veranderingen, hoewel deze gebieden onder de subsidiariteit vallen. Volgens ons is dat niet met elkaar in tegenspraak. Als arts zou ik zeggen dat het in geval van koorts geen zin heeft om klakkeloos koortswerende middelen voor te schrijven zonder de oorzaak ervan te behandelen. Wat de toewijzing van de middelen betreft, moet deze staat zijn financiën op orde krijgen om zijn buitensporige tekort aan te pakken en fouten uit het verleden te herstellen.
Dit bezuinigingsplan zou het bbp de komende vier jaar met 10 procent moeten verbeteren. Net als in het geval van een individu, voor wie een bank zijn persoonlijke lening afhankelijk maakt van een solvabiliteitsgarantie, zonder zich in te mengen in zijn privéleven en beheer, zo kan de Europese Unie aan Ierland lenen op basis van een geconsolideerde solvabiliteit. Zonder zich te mengen in zijn privéleven zal een bank een individu aanmoedigen om te onderhandelen over, bijvoorbeeld, een loonsverhoging, of om ergens anders te lenen. Door op deze manier de subsidiariteit te respecteren, is de Europese Unie, op basis van een memorandum van overeenstemming dat is opgesteld met het Internationaal Monetair Fonds (IMF), van mening dat voor deze solvabiliteit een verlaging van het wettelijk minimumloon en een aanpassing van het pensioen vereist zijn, zonder vrijstelling van belastingmaatregelen. Ierland moet zelf beslissen of het deze maatregelen wel of niet ten uitvoer wil leggen. Het laat niet de deur wagenwijd open staan voor inmenging van de Europese Unie voor zaken die onder de subsidiariteit vallen, waardoor het bijvoorbeeld mogelijk zou worden om een Europees minimumloon in te voeren, wat gevaarlijk zou zijn om te doen, maar garandeert eerder de stabiliteit van de eurozone door middel van een wederzijdse garantieprocedure. Natuurlijk moeten we Ierland helpen, net als andere landen die in moeilijkheden verkeren, wat ons ook beschermt, maar niet tegen elke prijs. Zo willen we met name niet zien dat een staat niet meer in staat is om zijn leningen af te betalen en daarmee zijn burgers en de burgers in de hele Europese Unie verzwakt.
De Voorzitter
Ik wil u erop attenderen dat als u uw toespraken op een hoog tempo houdt, de tolken u moeilijk kunnen bijhouden. Als verantwoordelijke voor meertaligheidskwesties wil ik onder uw aandacht brengen dat het Bureau van het Europees Parlement momenteel een nieuw systeem onderzoekt.
Het is nu zo dat tolken het bij de Voorzitter kenbaar maken wanneer zij sprekers niet kunnen bijhouden, waarop de Voorzitter de moeilijke taak heeft hen te onderbreken. Het systeem dat we momenteel onderzoeken, zou inhouden dat bij iedereen hier op zijn plek een lampje gaat branden als de tolken de toespraak niet kunnen bijhouden, zodat de Voorzitter u niet hoeft onderbreken en u er direct van op de hoogte bent.
Proinsias De Rossa
(EN) Mijnheer de Voorzitter, het memorandum van overeenstemming met betrekking tot de arbeidsmarkt is heel duidelijk gestoeld op de simplistische economische theorie dat lagere lonen "de markt ontlasten”, met andere woorden, een eind maken aan de werkloosheid. Dat is absolute, faliekante onzin. Het wordt niet ondersteund door de praktijk. Ik wil graag de aandacht van de Commissie vestigen op de eind vorig jaar tot stand gekomen Forfás-beoordeling van de concurrentiekracht van arbeidskosten in Ierland, waaruit blijkt dat bedrijven over het algemeen de voorkeur geven aan ontslagen boven loonverlagingen omdat die het moreel minder aantasten. Als u wilt weten waarom er in Ierland meer ontslagen dan loonverlagingen zijn geweest, dan ligt dat er aan ten grondslag.
Ik dring er bij de Commissie op aan het communautaire recht na te leven en haar inmenging in kwesties die de Ierse arbeidsmarkt betreffen, te staken. Zoals u zegt kennen wij een lange traditie van sociale partnerschapsovereenkomsten in Ierland. Deze liggen zelfs aan de basis van het gegeven dat er geen straatgeweld in Ierland is geweest: dat komt omdat de sociale partners en de regering bij elkaar zijn gaan zitten en regelingen hebben opgesteld ter aanpassing van de arbeidsmarkt en ter aanpassing van voorwaarden, opdat we enige hoop op een einde aan de huidige crisis kunnen koesteren.
Deze traditie heeft borg gestaan voor vooruitgang in Ierland, maar het programma doet over het geheel genomen niet waarvoor het is bedoeld, namelijk om de Ierse economie te helpen groeien. Zij groeit niet. Sterker nog, zij gaat achteruit en over dat programma moet over het geheel genomen opnieuw worden onderhandeld. In het bijzonder stel ik voor om kwesties die met de arbeidsmarkt te maken hebben, te schrappen. Zoals reeds opgemerkt heeft de Ierse regering, waarvan mijn partij deel uitmaakt, al verkondigd dat zij de verlaging van het minimumloon, zoals in het programma is overeengekomen, zal terugdraaien.
U zult daar niet blij mee zijn, maar dat is wat er gaat gebeuren. U kunt er ook van verzekerd zijn dat uw poging tot inmenging in de Registered Employment Agreements Act, die al meer dan vijftig jaar van kracht is, tegen uw wensen in niet zal slagen, omdat de huidige regering vastbesloten is het sociale partnerschap zijn traditionele rol te laten spelen bij het zorgen voor arbeidsrust en vooruitgang.
Ilda Figueiredo
(PT) Mijnheer de Voorzitter, binnen de Europese Unie wordt de tendens steeds groter om, onder het mom van de crisis, de druk op de lidstaten op te voeren, met als doel de salarissen aan te tasten en werkende mensen steeds meer uit te buiten, zodat de economische en financiële groepen steeds grotere winsten kunnen binnenhalen. Daaruit blijkt weer eens duidelijk de antisociale wreedheid van het kapitaal.
Als de irrationele criteria van het Stabiliteitspact niet waren aangenomen, met de voorstellen in het kader van het zogeheten economisch bestuur en het zogenaamde competitiviteitspact, en in het bijzonder de poging om de salarissen geen gelijke tred te laten houden met de inflatie en de pensioengerechtigde leeftijd te verhogen, zouden de sociale en arbeidsrechten nog meer onder druk komen te staan.
Wat er momenteel al in enkele landen aan de hand is, zoals in Portugal, Griekenland en Ierland, is bijzonder ernstig: kortingen op salarissen, bevriezing van pensioen- en ouderdomsuitkeringen, zelfs van de laagste uitkeringen die al onder de armoedegrens zitten. In Portugal was er zelfs een plan om het minimumloon begin dit jaar te verlagen. Men vond 500 euro per maand te veel en had besloten dat daar wel 15 euro vanaf kon, ondanks het feit dat ruim 13 procent van de Portugese vrouwen dat bedrag nauwelijks haalt, tegenover 6 procent van de mannelijke werknemers. Dat is een overduidelijk voorbeeld van geïnstitutionaliseerde discriminatie en de gevolgen van het zogenaamde bezuinigingsbeleid dat wordt opgelegd door de Commissie, samen met de Raad en de regeringen van onze landen, en dat leidt tot een aanscherping van sociale ongelijkheden, discriminatie, het minder waard worden van arbeid en een toename van de armoede, terwijl financiële speculatie en belastingparadijzen welig verder tieren. Daarom willen we hier blijk geven van onze solidariteit met de jonge werknemers en leraren die de komende weekends, te beginnen met aanstaande zaterdag 12 maart, gaan protesteren, gevolgd door een grote landelijke demonstratie van de vakcentrale CGTP op 19 maart in Lissabon. Het protest tegen dit antisociale beleid zal doorgaan.
(Spreekster verklaart zich bereid om een ”blauwe kaart”-vraag krachtens artikel 149, lid 8, van het Reglement te beantwoorden)
Hans-Peter Martin
(DE) Kunt u ons hier in dit Huis in aanvulling op uw uiteenzettingen vertellen hoe de houding ten opzichte van de Europese Unie in Portugal is veranderd? Is het draagvlak voor het lidmaatschap van de Europese Unie gekrompen? Hoe heeft de opstelling van het publiek ten opzichte van de EU zich ontwikkeld? Portugal vertoont immers parallellen met Ierland - aanvankelijk was er in de jaren zeventig sprake van grote euforie over het vooruitzicht van toetreding en de daarmee samenhangende middelen. Bent u van mening dat er in Portugal net als in Ierland sprake is van een vastgoedzeepbel?
Ilda Figueiredo
(PT) Mijnheer de Voorzitter, deze kwestie is in zoverre interessant omdat dit EU-beleid ook in Portugal overduidelijk tot groot verzet leidt, waar jongeren en leraren het komende weekend de straat op gaan om tegen dit beleid te protesteren, en de vakcentrale CGTP op 19 maart een grote landelijke demonstratie in Lissabon heeft gepland tegen dit antisociale beleid. Dat komt uiteraard tot uiting in het gedrag van de Portugese bevolking, omdat het land zich al in een recessie bevindt en de levensomstandigheden van de arbeiders en de bevolking steeds slechter worden, de ongelijkheden toenemen en de armoede stijgt. De Europese Unie, de Europese Commissie en de Raad...
(Spreekster wordt door de Voorzitter onderbroken)
Marita Ulvskog
(SV) Mijnheer de Voorzitter, door lagere lonen te eisen heeft de Commissie het onderhandelingsrecht van de sociale partners uitgehold en de loonvorming zowel rechtstreeks als onrechtstreeks beïnvloed, wat expliciet is uitgesloten van het bevoegdheidsgebied van de Commissie. Dat is niets minder dan een regelrechte aanval op de invloed van de sociale partners en staat haaks op het Handvest van de grondrechten waar het recht om collectieve overeenkomsten te sluiten deel van uitmaakt.
Het is ook geen geïsoleerd geval dat beperkt blijft tot Ierland, maar wordt keer op keer herhaald. Door de term unit labour cost (arbeidskosten per eenheid product) te gebruiken in plaats van 'lonen', probeert de Commissie die door het Verdrag vastgelegde grenzen te omzeilen. De Europese Commissie heeft gewoonweg de kaart hertekend. Ze heeft een nieuwe kaart en een nieuw regelgevingskader uitgetekend waarin de lidstaten en de sociale partners hun taken worden ontnomen en tegen alle voorschriften een dictaat opgelegd krijgen. Dat is waar het gevecht om gaat en het is nog maar begonnen.
Door zo op te treden, beweegt de EU zich steeds verder weg van democratische verankering en legitimiteit, wat in een andere context altijd de parolen zijn als we het over de toekomst van Europa hebben. Wij horen hoe herrieschoppers - ook in dit Parlement - nu al in dat troebele water beginnen te vissen. Dat kan toch niet de bedoeling zijn.
Cornelis de Jong
Voorzitter, in Nederland zijn er heel weinig mensen die vermoeden dat hier in Brussel discussies gevoerd worden over hun lonen en pensioenen. We zien nu wat er in Ierland gebeurt, maar ondertussen hoor ik ook allerlei voorstellen voor de Europese Raad over de afschaffing van de loonindexatie, over het maximeren van de loonstijging aan de stijging van de arbeidsproductiviteit, et cetera.
Helaas blijft het oorverdovend stil als het gaat om afspraken over Europese normen voor het minimumloon. Ook hoor ik geen voorstellen om te garanderen dat werknemers werk krijgen dat loont en dat zij volwaardige banen krijgen in plaats van stukloon of oproepcontracten. Ik ben bezorgd over de gevolgen van de huidige discussies voor de gewone mensen, maar ik ben ook bezorgd over het imago van de Europese Unie. Het lijkt wel alsof er alleen aandacht is voor de belangen van de financiële instellingen, voor de speculanten en de grote bedrijven. Commissaris, gaat de Commissie dat beeld bijstellen en gaat zij ervoor zorgen dat zij gezien wordt als een instelling die tevens de belangen van gewone mensen vertegenwoordigt?
Sylvana Rapti
(EL) Mijnheer de Voorzitter, commissaris Hahn, u heeft ons een recept gegeven dat twee dingen voorschrijft: de collectieve arbeidsovereenkomsten afschaffen en de minimumlonen nog verder verlagen.
Dit is het recept dat u voortdurend aan elke patiënt geeft. Een van deze patiënten is Griekenland. U bent er onlangs geweest, tijdens een manifestatie georganiseerd door de socialistische partij. U heeft de situatie die er heerst gezien en gevoeld, en mijn vraag aan u is: heeft u gemerkt dat het recept is aangeslagen in Griekenland? Want ik kom daarvandaan en ik behoor tot de socialistische partij die dit land tegenwoordig regeert en alles doet wat ze kan om het land uit deze bijzonder moeilijke situatie te halen waarin de regeringen van rechts het gebracht hebben en die concessies heeft moeten doen in de kwestie van de collectieve arbeidsovereenkomsten, maar ik zeg u dat we nog geen resultaten zien. U zegt dat u dit allemaal voor de Europese burgers doet, voor de consumenten, maar als de consumenten minder loon krijgen, hebben zij niets te besteden, dus dragen zij niet bij aan de groei. U weet beter dan ik dat dit een vicieuze cirkel is, want u blijft erbij een recept te verstrekken dat niets anders doet dan de werkenden hun waardigheid te ontnemen, een recept waardoor er geen fatsoenlijke en duurzame banen meer zullen zijn. Ik verzoek u dringend om naast economische ook sociale indicatoren op te nemen.
Jutta Steinruck
(DE) Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, soms heb ik het gevoel dat u al deze recepten maar eens bij de Commissie zelf moest uitproberen om te zien wat ze in Europa in de praktijk aanrichten. Na uw toespraak heb ik de indruk dat de Commissie echt in een ivoren toren zit. De burgers in Europa - werknemers, mensen met een laag inkomen, gepensioneerden - betalen de rekening. En u legt de wettelijke voorschriften en bevoegdheden uit zoals het u uitkomt.
Op 19 oktober afgelopen jaar kreeg ik van de Commissie antwoord op een vraag, waarin mij uitdrukkelijk de bevestiging werd gegeven dat minimumlonen en het loonbeleid een zaak van de lidstaten zijn. Het staat er overduidelijk in. Leest u maar. Het is niet in de haak dat u mij de ene keer, als het de werkgevers van pas komt, dit ten antwoord geeft, om vervolgens een heel andere koers in te slaan als u dat voor een andere partij handig acht. De burgers in Europa pikken dat echt niet. Mijn collega heeft er zojuist al op gewezen dat u de medezeggenschap wilt inperken, de positie van de vakbonden wilt verzwakken. Zo vinden we geen uitweg uit de crisis, en dat weet u donders goed. Diegenen die de crisis hebben veroorzaakt, moeten er ook voor opdraaien.
(Applaus)
Vilija Blinkevičiūt
(LT) Mijnheer de Voorzitter, bij een economische crisis hebben landen financiële problemen om aan hun verplichtingen te voldoen en er bestaat ongetwijfeld een variatie aan mogelijkheden om de gevolgen van die crisis te overwinnen. De begroting moet op een of andere manier in evenwicht worden gebracht en het begrotingstekort moet beperkt blijven. Maar, mijnheer de Voorzitter, moet dit echt ten koste van de meest behoeftigen onder de bevolking? Vindt de Europese Commissie het moreel kunnen dat regeringen worden verplicht het minimumloon, pensioenen en andere sociale uitkeringen te verlagen? Waarde commissaris, u hebt ons uw standpunt over het memorandum van overeenstemming met Ierland meegedeeld. Ik wil u eraan herinneren dat u een gelijkaardig memorandum ook met Letland hebt ondertekend waarmee u de Letse regering hebt gedwongen de toch al lage pensioenen nog meer te verlagen. De pensioenen werden verlaagd, maar het Grondwettelijk Hof van dat land heeft verklaard dat dat indruist tegen de grondwet en het land was verplicht de pensioenen te herstellen. Alvorens dus dergelijke beslissingen te nemen en zulke memoranda te ondertekenen, is het belangrijk heel goed te kijken naar de juridische en sociale gevolgen ervan.
Evelyn Regner
(DE) Mijnheer de Voorzitter, geachte commissaris Hahn, met de voorstellen die u nu heeft ingediend wordt diegenen die het toch al moeilijk hebben, een dik pak op de rug gebonden, en dan wordt hun ook nog gezegd dat ze harder moeten gaan lopen. Hoe kan dat nou? De voorstellen voor decentrale loononderhandelingen zijn onrechtvaardig, ze zijn fantasieloos en zijn alleen maar een afleidingsmanoeuvre, omdat het zo moeilijk is om speculatieve vermogens- en financiële transacties te belasten en de regeringsleiders er maar niet in slagen een behoorlijke macro-economische coördinatie van de grond te krijgen. Wat dit betreft hebben we deze week in het Parlement met onze stemming over een belasting op financiële transacties laten zien dat het ook anders kan.
Ik zou willen herinneren aan het beginsel van de sociale markteconomie, zoals dat in het Verdrag van Lissabon is verankerd. Ik stel me deze sociale markteconomie heel anders voor, namelijk zonder decentrale loononderhandelingen. Stelsels met decentrale loononderhandelingen zijn in strijd met een solidair loonbeleid en hebben tot gevolg dat de kloof tussen arm en rijk groter wordt en juist niet wordt verkleind. Kortom, het tegendeel is nodig.
Daarom herhaal ik met klem wat mijn collega, mevrouw Steinruck, heeft gezegd, ja, men kan het niet vaak genoeg herhalen: we moeten de crisis bij de wortels aanpakken en de verantwoordelijken meer laten meebetalen aan de bestrijding van de crisis en hen er ook wettelijk toe verplichten een bijdrage tot de oplossing van de problemen te leveren.
Elena Băsescu
(RO) Mijnheer de Voorzitter, naar mijn mening moeten we ons voor wat betreft het afstemmen van kosten per eenheid met arbeid en arbeidsproductiviteit richten op de randvoorwaarden en minder op indicatoren. Het bereiken van deze afstemming is geen uitgemaakte zaak. De productiviteit is in de eerste plaats afhankelijk van factoren als het cumulatieve aandelenkapitaal, hetgeen zeer verschillend is. Het grote verschil is te zien tussen Roemenië en Duitsland. De reden hiervoor is het kwaliteitsverschil in economisch beleid in de loop der tijd. Dergelijke verschillen kunnen niet op korte termijn worden goedgemaakt. Mijn land heeft zich ingespannen voor de hervorming van pensioenen en sociale zekerheid. Daarom wil ik voorstellen om een aantal voorzieningen van deze aard in het competitiviteitspact op te nemen. Ik steun de noodzaak voor een correlatie tussen de pensioenleeftijd en demografische trends. We moeten ons richten op de effecten van een samenhangend, realistisch pensioenbeleid op de overheidsfinanciën.
George Sabin Cutaş
(RO) Mijnheer de Voorzitter, ik begrijp het subsidiariteitsbeginsel zeer goed, maar ik ben van mening dat de pensioenen geen nationale kwestie meer zijn aangezien ze vandaag het onderwerp vormen van een EU-debat. We hebben het over pensioenstelsels die onhoudbaar zijn als gevolg van gemeenschappelijke uitdagingen zoals de financiële crisis, vergrijzing en een dalend geboortecijfer. Het principe van solidariteit tussen de generaties dreigt in onbruik te raken. Burgers worden gedwongen om bij te dragen aan private pensioenen. Wat gebeurt er echter met hen die niet meer genoeg tijd hebben om aan dergelijke pensioenen bij te dragen? De Europese burgers zijn ook afhankelijk van staatspensioenen. In Roemenië is het bruto minimumloon ongeveer 160 euro. Daarom geloof ik dat het investeren in private pensioenen of besparingen pure fantasie is. Ik denk dat de Europese Commissie meer betrokken moet zijn door zowel een minimumsalaris en minimale pensioenuitkering voor te stellen voor de EU. Een mogelijke eerste stap in deze richting is het uitvoeren van een vergelijkende analyse van de pensioenstelsels.
Marisa Matias
(PT) Mijnheer de Voorzitter, we zijn hier om te spreken over de salarissen en over voorstellen ten aanzien van de pensioengerechtigde leeftijd. Wat we in ieder geval kunnen zeggen over deze voorstellen, is dat ze ronduit onrechtvaardig zijn. Ze zijn onrechtvaardig, en ze zijn weer eens gebaseerd op een benadering waarvan al lang gebleken is dat deze niet werkt. Wat er in Ierland, Griekenland, Portugal, Spanje en Italië gebeurt, en wie weet in hoeveel andere landen, want het is een eindeloze lijst, is overal verschillend, maar er zijn ook enkele overeenkomsten. Een van die overeenkomsten tussen de landen is dat er een overdracht van de waarde van arbeid naar het financiële kapitaal plaatsvindt, die zijn weerga niet kent. Dat kunnen we niet accepteren. Een andere overeenkomst is dat het de arbeiders en de gepensioneerden zijn die voor deze crisis betalen, en ook een hele generatie van mensen met banen zonder rechten, die geen enkele zekerheid hebben in de samenleving waarin ze leven. Daarom wil ik ter afsluiting nog zeggen, mijnheer de Voorzitter en commissaris, dat we niet door kunnen gaan met mensen tot armoede te veroordelen. Ik hoop echt ...
(Spreekster wordt door de Voorzitter onderbroken)
Liisa Jaakonsaari
(FI) Mijnheer de Voorzitter, een groeiende trend in het Europa van vandaag is het rechts populisme, dat zich vooral kenmerkt door verzet tegen de Europese Unie. Waar komt die anti-EU-stemming vandaan? Die komt voort uit het feit dat een sociaal Europa overschaduwd dreigt te worden door een 'markt-Europa'. In alle voorstellen van de Commissie wordt ofwel het loon- ofwel het pensioenstelsel aangevallen. Er wordt gedacht dat loonflexibiliteit enig soelaas kan bieden. Zij kan dat echter niet en zal juist leiden tot deflatie.
Het is heel belangrijk dat er aan alle wetgeving een permanente sociale clausule wordt gehecht, zodat het idee van een sociaal Europa opnieuw naar voren komt. Het is belangrijk om zich te realiseren dat de pensioenleeftijden omhoog zullen gaan als er verbeteringen komen in het arbeidsleven, maar dat de pensioenleeftijden niet van bovenaf door wetgeving kunnen worden verhoogd.
Alfreds Rubiks
. - (LV) Mijnheer de Voorzitter, helaas is Ierland niet het enige land, en is Griekenland ook niet het enige land. Letland was misschien het eerste land dat, als gevolg van de activiteiten van de banken, met deze harde maatregelen te maken heeft gekregen. Het minimumloon in Letland is verlaagd en ligt nu onder het bestaansminimum. De pensioenen zijn verlaagd, en dat geldt ook voor de belastingvrije voet. De mensen protesteren. In deze hele periode heeft Letland een vijfde van de bevolking verloren; een vijfde deel van de bevolking is geëmigreerd en werkt in het buitenland. Het Internationaal Monetair Fonds, dat Letland zogenaamd aan het redden is, heeft draconische voorwaarden gesteld. Het heeft toegestaan dat er veel geld is besteed aan het redden van de banken en dat er nog een beetje overblijft voor een volgende redding van banken, maar niet dat...
(Spreker wordt door de Voorzitter onderbroken)
Frédéric Daerden
(FR) Mijnheer de Voorzitter, commissaris, ik wil graag mijn steun betuigen aan de heer De Rossa. De aanbevelingen die door het Internationaal Monetair Fonds (IMF) zijn gedaan aan Ierland weerspiegelen helaas een trend die heerst onder onze beleidsmakers op het hoogste niveau, namelijk om Europese werknemers te laten betalen voor een crisis die zij niet veroorzaakt hebben.
Een ander voorbeeld is de jaarlijkse groeianalyse van de Commissie, waarin aanbevolen wordt om de wettelijke pensioengerechtigde leeftijd te verhogen door deze te koppelen aan de levensverwachting. Het Parlement heeft onlangs zijn afkeuring hierover uitgesproken in zijn verslag over het Groenboek over pensioenen. Nog een voorbeeld is het voorgestelde competitiviteitspact, waarin verzocht wordt om afschaffing van de inflatie-indexatie van de lonen, met name in mijn eigen land, België.
Met het oog op deze situatie verwelkom ik de betrokkenheid van vakverenigingen, zoals gisteren in Hongarije of op 29 september in Brussel. Het wordt tijd dat onze commissarissen gaan luisteren naar de boodschap van Europese werknemers als zij niet willen dat het gat tussen hen en de burgers, die steeds minder in het Europese project gaan geloven, steeds groter wordt.
Johannes Hahn
lid van de Commissie. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, ik wil in de eerste plaats iedereen bedanken voor hun bijdragen. Ik kan beloven dat we ze stuk voor stuk serieus zullen bekijken. Laat me eerst enkele woorden wijden aan het belang en de relevantie van sociale dialoog.
Wij erkennen volledig het belang van sociale dialoog en van constructieve arbeidsbetrekkingen. Wij hebben voortdurend betrokkenheid met de sociale partners aan de dag gelegd, zowel op EU-niveau als in afzonderlijke landen. Zo heeft commissaris Rehn de leiders van de Ierse vakbonden begin november persoonlijk ontmoet en hetzelfde kan worden gezegd van ambtenaren van de Commissie, de ECB en het IMF tijdens de onderhandelingen over het programma, eind november. Zij zullen deze betrokkenheid ook tonen tijdens de volgende missie in april en op daaropvolgende gelegenheden. Overigens heeft de Commissie, in weerwil van sommige beschuldigingen, Ierland niet gedwongen het minimumloon of de sociale uitgaven te verminderen. Deze maatregelen waren zelf al aangekondigd door de vorige Ierse regering, in haar nationale herstelplan, samen met andere fiscale en structurele maatregelen die gericht waren op economische stabiliteit, groei en werkgelegenheid.
De rechtsgrondslag voor de voorwaarden voor economisch beleid is artikel 3, lid 5, van Verordening (EU) nr. 407/2010 van de Raad van 11 mei 2010 houdende instelling van een Europees financieel stabilisatiemechanisme en artikel 2, lid 2, van Uitvoeringsbesluit 2011/77/EU tot verlening van financiële bijstand van de Unie aan Ierland. Nogmaals, beide zijn gestoeld op artikel 122, lid 2, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie. Het enkele feit dat in het memorandum van overeenstemming specifieke voorwaarden voor economisch beleid raken aan diverse kwesties die verband houden met sociaal beleid, zet de juridische grondslag van het besluit niet op losse schroeven. Er lijkt geen tegenspraak te zijn met artikel 152 of artikel 153, lid 5. Artikel 152 is een algemene bepaling waarin de mogelijke noodzaak voor specifieke maatregelen met sociale gevolgen niet wordt uigesloten. Bovendien bevat deze bepaling geen subjectieve rechten voor de sociale partners. Artikel 153, lid 5, is een beperking ten aanzien van de inhoud van de maatregelen die krachtens artikel 153 kunnen worden genomen, namelijk sociaal beleid. Aangezien het memorandum van overeenstemming niet is aangenomen op grond van artikel 153, is deze beperking niet van toepassing.
De bepalingen van Titel 10, sociaal beleid, kunnen niet worden veronachtzaamd. Er moet rekening mee worden gehouden, maar het betekent niet dat als gevolg van artikel 153, lid 5, er geen maatregelen die invloed hebben op lonen kunnen worden aangenomen, op grond van artikel 122. De maatregelen die op grond van artikel 122 voor Ierland zijn genomen, houden geen regulering van kwesties in. Ze voorzien in voorwaarden gekoppeld aan het verlenen van bijstand door de Unie. Dit is expliciet toegestaan door artikel 122, lid 2. Er is dus geen wettig bezwaar tegen het beginsel van bevoegdheidstoedeling.
Meer in het algemeen gaat de kwestie van economische beleidsvoorwaarden niet over EU-bevoegdheden op het gebied van sociaal beleid of lonen. De voorwaarden die in het programma zijn opgenomen, bestrijken een breed gamma aan beleidsgebieden en voor de meeste daarvan berust de bevoegdheid bij de lidstaat. De economische beleidsvoorwaarden van het programma zijn lidstaatverplichtingen, overeengekomen met de EU en het IMF, over maatregelen die de lidstaten zullen treffen in ruil voor EU/IMF-financiering.
Tot besluit: de Commissie heeft zich er volledig rekenschap van gegeven dat elk financieel bijstandsprogramma vanzelfsprekend sociale gevolgen heeft. Het voornaamste doel van de specifieke economische beleidsvoorwaarden die aan een dergelijk programma zijn gekoppeld, is echter om aanzienlijk ernstigere sociale gevolgen te vermijden, door het land weer op het spoor te zetten van duurzame groei en werkgelegenheid.
Proinsias De Rossa
(EN) Mijnheer de Voorzitter, kunt mij helpen vast te stellen wanneer een commissaris ten overstaan van dit Parlement enerzijds zegt dat Ierland niet wordt gedwongen zijn minimumloon en zijn sociale zekerheid te verminderen en daarop zegt dat de overeenkomst een voorwaarde is; dat dit de voorwaarden zijn voor hulp - is dat niet een fundamentele tegenspraak en een misleidende ...
(Spreker wordt door de voorzitter onderbroken)
De Voorzitter
Het spijt me, mijnheer De Rossa, u weet dat ik veel respect en bewondering voor u heb, maar we kunnen het debat niet opnieuw openen. Uw mening moet gerespecteerd worden, net als die van de commissaris over deze kwestie, en eventuele tegenstrijdigheden moeten door een ieder onder ogen worden gezien.
Het debat is gesloten.
Schriftelijke verklaringen (artikel 149)
Silvia-Adriana Ţicău
schriftelijk. - (RO) Volgens Eurostat was het minimummaandinkomen in januari 2011 123 euro in Bulgarije, 157 euro in Roemenië en 1 758 euro in Luxemburg. In 20 van de 27 lidstaten wordt het minimuminkomen wettelijk of door middel van een nationaal intersectoraal akkoord vastgesteld. In elf lidstaten ligt het minimuminkomen tussen 100 en 400 euro per maand, in vijf lidstaten tussen 550 en 950 euro per maand en in zes lidstaten is het meer dan 1 100 euro per maand.
De ontwikkeling en consolidatie van de interne markt geeft bedrijven toegang tot de meer dan 500 miljoen consumenten in Europa. Echter, het vasthouden aan de verschillen tussen minimuminkomens tussen de lidstaten is een barrière die Europese bedrijven de toegang tot Europese consumenten verhindert en die consumenten de toegang tot kwaliteitsproducten en -dienstverlening verhindert. Ik beschouw sociale dialoog als zeer belangrijk in termen van het waarborgen van sociale rechtvaardigheid en een fatsoenlijke levensstandaard voor alle Europese burgers.
We roepen de Commissie en de lidstaten op om gelijke betaling voor gelijke arbeid te garanderen op de interne arbeidsmarkt, om de barrières voor het vrije verkeer van werknemers op te heffen en de mogelijkheid te onderzoeken van een wettelijk minimumloon of een minimumloon op basis van collectieve onderhandelingen. Zo kunnen de Europese burgers een fatsoenlijke levensstandaard krijgen.

{'language': 'nl'}