De Voorzitter De Notulen van de vergadering van gisteren zijn rondgedeeld. Geen bezwaren? (De Notulen worden goedgekeurd) Kredietinstellingen De Voorzitter Aan de orde is het verslag (A4-0058/97) van mevrouw Mosiek-Urbahn, namens de Commissie juridische zaken en rechten van de burger, over het voorstel voor een richtlijn van het Europees Parlement en de Raad (COM(96)0183 - C4-0258/96-96/0121(COD)) ter wijziging van: artikel 12 van richtlijn 77/780/EEG tot coördinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen betreffende de toegang tot en de uitoefening van de werkzaamheden van kredietinstellingen; -de artikelen 2, 6, 7 en 8 en de bijlagen II en III van richtlijn 89/647/EEG betreffende een solvabiliteitsratio voor kredietinstellingen; -artikel 2 en bijlage II van richtlijn 93/6/EEG inzake de kapitaaltoereikendheid van beleggingsondernemingen en kredietinstellingen. Mosiek-Urbahn Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, het ingediende voorstel tot wijziging van de richtlijn is noodzakelijk om de in de praktijk ontdekte leemten en fouten in de financiële dienstverleningssector te dichten respectievelijk te corrigeren en zo een bijdrage te leveren aan een beter functioneren van de interne markt op dit gebied. De Commissie juridische zaken en rechten van de burger van het Europees Parlement juicht het ingediende pakket amendementen in zijn geheel toe. In het belang van een uniforme behandeling is de Commissie juridische zaken ervoor dat het voorstel van de Commissie (artikel 12 van de eerste bankenrichtlijn) zo wordt gewijzigd dat de verantwoordelijke lidstaten in de toekomst de kans krijgen om naast de al mogelijke uitwisseling van informatie van de verantwoordelijke niet-bancaire controleautoriteiten binnen een lidstaat, tussen lidstaten en met derde landen nu ook met niet-bancaire controleautoriteiten in derde landen samenwerkingsovereenkomsten te sluiten inzake de uitwisseling van informatie. Dit echter alleen als is gegarandeerd dat met betrekking tot de verstrekte informatie in de genoemde gevallen tenminste gelijkwaardige waarborgen inzake het bankgeheim gelden als in de Europese Unie van kracht zijn. De voorgestelde wijzigingen van de solvabiliteitsrichtlijn zijn enerzijds bedoeld om een lagere risicoweging te kunnen toepassen op bepaalde activabestanddelen dan met de huidige regeling mogelijk was, anderzijds gaat het om de prudentiële behandeling van de kredietrisico's in verband met de afgeleide over-de-counterinstrumenten. Er moeten gelijkwaardige concurrentievoorwaarden worden geschapen voor de kredietinstellingen en beleggingsondernemingen die in de Europese Unie met elkaar concurreren. In zoverre juichen we met name de voorgestelde gelijkschakeling toe van kerkelijke en religieuze gemeenschappen met openbare instellingen zonder winstoogmerk, voorzover ze publiekrechtelijke rechtspersonen zijn en het recht hebben om belasting te heffen. Voorts verdient de voorgestelde weging van het geplaatste maar niet gestorte kapitaal van het Europees Investeringsfonds van 20 % in plaats van zoals tot nu toe 100 % bijzondere vermelding. Het Europees Investeringsfonds rekent namelijk op een deelneming van 30 % van financiële instellingen in zijn kapitaal. De verlaging van de eigen-vermogenseisen wordt gerechtvaardigd door de vrees dat de vroeger geldende wegingsfactor van 100 % de handelsbanken zou kunnen weerhouden van deelname aan het fonds. Door deze verlaging zal het eerder mogelijk zijn dat het Europees Investeringsfonds bijdraagt aan de consolidering van de binnenmarkt en aan de ondersteuning van het economisch herstel, wat zeer wenselijk is. De Commissie juridische zaken en rechten van de burger is het ook eens met de voorgestelde wijziging van de kapitaaltoereikendheidsrichtlijn. Deze vloeit voort uit de wijzigingen van de solvabiliteitsrichtlijn, voorzover het gaat om de vermogensreserve tot dekking van de risico's van niet op de beurs verhandelde afgeleide over-de-counterinstrumenten. En nu de vier ingediende amendementen. Het enige amendement dat ik als rapporteur heb ingediend, amendement 2, betreft enkel en alleen een verduidelijking; het levert geen problemen op en werd met algemene stemmen aangenomen. Dat ligt enigszins anders bij de amendementen 1, 3 en 4. Ook deze werden door de Commissie juridische zaken met meerderheid van stemmen aangenomen. Ze hebben tot doel de wegingsfactor van de goederentermijntransacties in geprivilegeerde vorm op te nemen in de solvabiliteitsrichtlijn. Deze thematiek maakt gezien de nauwe samenhang allang deel uit van kapitaaltoereikendheidsrichtlijn 2. Daar is de discussie over een adequate weging van het eigen vermogen nog niet afgerond. Om die reden ben ik als woordvoerster van mijn fractie tegen deze amendementen en vraag ik op dit punt de steun van het Parlement. ook opdat het voor de rest onomstreden pakket amendementen dan vlot kan worden afgerond. We moeten nu maar hopen dat de richtlijn zo snel mogelijk kan worden goedgekeurd, zodat wordt voorkomen dat de kredietinstellingen van de Europese Unie in de concurrentie met de partners uit derde landen nadelen ondervinden van vervormingen. Harrison Voorzitter, ik wil mij concentreren op de drie amendementen die de commissie economische en monetaire zaken en industriebeleid heeft ingediend. Goederen zijn belangrijk voor de EU en voor de Britse economie. Zo wordt er bijvoorbeeld in de landbouw gewerkt met termijncontracten. De producenten verzekeren zich op die manier van een bepaalde prijs waartegen zij hun toekomstige produktie kunnen leveren en sluiten daarmee prijsschommelingen uit. Industriële bedrijven, zowel groot als klein, maken gebruik van afgeleide instrumenten, zoals bijvoorbeeld termijncontracten in metalen die zij voor hun productie nodig hebben. Wij moeten ervoor waken dat er geen buitensporige vermogenseisen worden vastgesteld, opdat de Europese beleggingsinstellingen en markten concurrerend blijven. Dat is niet alleen in het belang van producenten en eindgebruikers, maar komt ook de Europese economie in haar geheel ten goede. De voorgestelde vermogenseisen voor kredietrisico's ten aanzien van grondstoffen zijn afkomstig van het Bazels comité van bankentoezichthouders -en daar is niets op tegen- en deze zijn uit bancair oogpunt wel te begrijpen. In theorie zouden voor zowel banken als beleggingsinstellingen dezelfde eisen moeten gelden. Maar in de praktijk worden de risico's door de respectieve toezichthoudende instanties verschillend ingeschat. Mijn amendementen moeten voorzien in de mogelijkheid om de vermogenseisen deels aan te passen ten einde de Europese beleggingsinstellingen die in grondstoffen zijn gespecialiseerd, en diegenen die van hun diensten gebruik maken, tegemoet te komen. Het verschil tussen banken- en effectentoezichthouders kan worden geïllustreerd aan de hand van wat zij respectievelijk als hun kerngebieden beschouwen. Zo zal bijvoorbeeld een bank goed thuis zijn op de obligatiemarkt, die tot de kerngebieden behoort. Bankentoezichthouders zullen eveneens veel ervaring met en kennis van deze activiteiten hebben. Zij zullen zich dan ook bewust zijn van het feit dat bijvoorbeeld nieuwe markten risicovoller zijn dan de Europese staatsobligatiemarkten, maar zij zullen eveneens weten dat banken zich met name toeleggen op risicomijdende obligaties en zullen de vermogenseisen dan ook dienovereenkomstig vaststellen. De grondstoffenhandel behoort niet tot de kerngebieden van een bank en bankentoezichthouders zullen dan ook waarschijnlijk geen rechtstreekse ervaring met deze markten hebben. Bankentoezichthouders zullen daarom geneigd zijn om bij de vaststelling van vermogenseisen voor grondstoffen wat behoedzamer te werk te gaan. Het tegenovergestelde geldt voor de effectentoezichthouders van een instelling die zich op de grondstoffenhandel heeft toegelegd. Zij hebben ervaring met de grondstoffenmarkt en willen passende vermogenseisen, waarbij rekening wordt gehouden met de expertise van de instelling en het verschil qua risico. Voor effectentoezichthouders zou het onbegrijpelijk zijn om vermogenseisen voor aan sterke prijsschommelingen onderhevige olieproducten op te leggen aan een instelling gespecialiseerd in metalen, die veel minder fluctueren. Mijn amendementen geven de effectentoezichthouders de tijd om zich te beraden over een deel van de vermogenseisen voor grondstoffen. Daarnaast zorgen zij ervoor dat er op Europees niveau een minimumreserve wordt aangehouden voor kredietrisico's met betrekking tot grondstoffen. Oddy Voorzitter, het onderhavige voorstel beoogt wijziging van drie richtlijnen, namelijk de richtlijn inzake de coördinatie van de bepalingen met betrekking tot kredietinstellingen, de richtlijn betreffende de solvabiliteitsratio voor kredietinstellingen en de richtlijn inzake de kapitaaltoereikendheid van beleggingsondernemingen en kredietinstellingen. Ik begrijp wat de rapporteur bedoelt als zij zegt dat het niet enkel een kleine wijziging betreft, maar dat het om een technische en complexe materie gaat. Ik wil zowel de rapporteur voor advies, de heer Harrison, als de rapporteur zelf, mevrouw Mosiek-Urbahn, een compliment maken voor de wijze waarop zij deze uiterst technische en complexe zaak hebben aangepakt. De eerste wijziging, die op de eerste bankenrichtlijn betrekking heeft, dient de lidstaten de mogelijkheid te bieden om met niet-bancaire controleautoriteiten uit derde landen informatie uit te wisselen. De voorgestelde wijzigingen van de solvabiliteitsrichtlijn zijn bedoeld om kerken en geloofsgemeenschappen op dezelfde voet te behandelen als openbare instellingen. De reden hiervoor is dat kerken in sommige landen, zoals in Duitsland, het recht hebben om belastingen te heffen. Daarnaast liggen er verscheidene voorstellen om de wegingsfactor te verlagen van 100 % tot 20 % of 50 % of nog een ander percentage, al naar gelang van het geval. De richtlijn inzake de kapitaaltoereikendheid is van groot belang. Deze regeling moet verzekeren dat de kredietinstellingen solvabel zijn en is voor de burgers van Europa dan ook een belangrijke maatregel uit een oogpunt van consumentenbescherming. Nogmaals, dit is een wijziging om er zeker van te zijn dat er voldoende vermogen is ter dekking van de risico's in verband met afgeleide over-thecounter-instrumenten. Deze kwestie illustreert nog eens de belangrijke rol van het Parlement. Hoewel een en ander misschien tamelijk abstract lijkt, zullen de voorgestelde wijzigingen waarover wij vandaag spreken en stemmen, bijdragen tot een betere bescherming van de burgers en hun spaargeld. In Groot-Brittannië heeft zich een aantal gevallen voorgedaan, waarbij spaargeld van burgers in het geding was, en daarom wil ik zowel het verslag van de rapporteur als het daarover uitgebrachte advies bij het Huis aanbevelen. Ik hoop dat het Parlement het verslag zal aannemen. Liikanen Om te beginnen zou ik graag de desbetreffende commissie en met name mevrouw Mosiek-Urbahn willen dankzeggen voor het uitstekende verslag over dit uitermate technisch en gecompliceerd voorstel. Ik ben blij dat de commissie hier zo positief tegenover staat. Ik zie het als een nieuw teken van de eensgezindheid bij het Europees Parlement en de Commissie om te komen tot een goede en prudente regelgeving, met name als het gaat om activiteiten van kredietinstellingen en beleggingsmaatschappijen op het gebied van de afgeleide instrumenten. Het verslag-Katiforis van september 1995 inzake financiële derivaten gaf een belangrijke aanzet tot bundeling van onze krachten op dit terrein. Het onderhavige Commissievoorstel sluit aan bij de aanpak die in dit verslag wordt aanbevolen. De amendementen 1 en 2 zijn nuttige verduidelijkingen. Het zijn welkome aanpassingen die de kwaliteit van de Europese wetgeving op dit punt helpen verbeteren. De amendementen 3 en 4 hebben beide betrekking op de complexe kwestie van de vermogenseisen, de eisen voor kredietrisico's die voortvloeien uit afgeleide instrumenten met betrekking tot grondstoffen. Deze amendementen geven de bevoegde autoriteiten de mogelijkheid om gedurende een bepaalde periode aanmerkelijk lagere vermogenseisen toe te passen voor verschillende soorten afgeleide instrumenten met betrekking tot grondstoffen die door beleggingsinstellingen worden aangehouden. Een dergelijke regeling is evenwel in strijd met het grondbeginsel van gelijke behandeling van kredietinstellingen en beleggingsmaatschappijen. Voor vergelijkbare risico's moet dezelfde regeling gelden, ongeacht wie dat risico loopt. In het verslag-Katiforis wordt daarop ook uitdrukkelijk gewezen. Overigens wil ik met nadruk stellen dat de Commissie zich uiteraard ter dege bewust is van het feit dat een juiste toepassing van beginselen soms om passende uitzonderingsmaatregelen vraagt. Mocht een dergelijke uitzondering, zij het bij wijze van een overgangsperiode voor specifieke instellingen of in een andere vorm, noodzakelijk worden geacht, dan moet en kan dit alleen worden bezien in samenhang met de lopende studie over de richtlijn inzake de kapitaaltoereikendheid. Alleen dan is het mogelijk een consequente aanpak te volgen, niet alleen ten aanzien van de afgeleide instrumenten voor grondstoffen en de daaraan verbonden kredietrisico's, maar ook ten aanzien van alle krediet- en marktrisico's die voortvloeien uit de activiteiten van kredietinstellingen en investeringsbanken op het gebied van de grondstoffenhandel. Ik verwacht dat de Commissie het voorstel tot wijziging van de richtlijn inzake de kapitaaltoereikendheid in de komende weken zal goedkeuren. De Voorzitter Het debat is gesloten. De stemming vindt morgen te 12.00 uur plaats. Instandhouding van de visbestanden De Voorzitter Aan de orde is het tweede verslag (A4-0122/97) van de heer Adam, namens de Commissie visserij, over het voorstel voor een verordening van de Raad (COM(96)0296 - C4-0388/96-96/160(CNS)) houdende technische maatregelen voor de instandhouding van de visbestanden. Macartney Dank U, Voorzitter. Vóór wij aan dit debat beginnen, is het heel belangrijk dat wij van de Commissie vernemen of zij vasthoudt aan het standpunt dat zij de commissie maandag mededeelde. Als ik het geheugen van de Commissie even mag opfrissen, in de bijlage bij het verslag staat dat "overeenkomstig artikel 56, lid 1 van het Reglement en naar aanleiding van een verzoek van de commissie, de vertegenwoordiger van de Commissie verklaarde dat de diensten van de Commissie momenteel niet bezig zijn met de uitwerking van een nieuw voorstel voor technische maatregelen" . Dat is op zich een hoogst merkwaardige verklaring, maar ik wil weten of dat het standpunt van de Commissie is, voordat wij aan dit debat beginnen. Liikanen Voorzitter, het standpunt van de Commissie is onveranderd. Macartney Voorzitter, deze zaak is zo belangrijk, omdat de Commissie daarmee, als dit inderdaad haar standpunt is, de Raad dwingt tot unanimiteit in de besluitvorming over deze voorstellen. Ik vind gewoon dat het Parlement dat moet weten. Adam Voorzitter, het voortbestaan van de visserij in de wateren van de Europese Gemeenschap staat op het spel, als er niets wordt gedaan aan het op grote schaal vangen van jonge, nietvolgroeide vis. Vijf jaar geleden moest de Canadese kabeljauwvisserij voor de kust van Newfoundland worden gesloten. Deze maatregel, die nog steeds van kracht is, heeft in totaal 40.000 arbeidsplaatsen gekost. De Voedsel- en Landbouworganisatie van de Verenigde Naties (FAO) heeft verklaard dat twee derde van alle vissoorten in de wereld, waaronder kabeljauw, kreeft en garnaal, maximaal worden bevist. Eerder dit jaar hebben wetenschapsmensen in Aberdeen erop gewezen dat de kabeljauwbestanden in de Noordzee wel eens drastisch zouden kunnen teruglopen, als de visserijinspanning niet aanzienlijk zou worden teruggebracht. Kabeljauw is pas na vier jaar volwassen, en bij de huidige visserijinspanning bereikt slechts 4 % van de vissen die leeftijd. Zij leven eenvoudigweg niet lang genoeg. Het verslag heeft betrekking op de ontwerpverordening van de Commissie tot wijziging van bepaalde technische maatregelen om de hoeveelheden gevangen jonge vis terug te brengen. Ondermaatse vis moet niet worden aangeland noch op zee overboord worden gezet. Algemeen wordt aangenomen dat van alle gevangen vis weer 40 % overboord gaat. Als dit percentage tot nul zou kunnen worden gereduceerd, zouden de huidige problemen al voor een groot deel zijn opgelost. Mogelijke maatregelen hiertoe zijn beperking van het aantal netten van verschillende maaswijdte dat aan boord is toegestaan, verruiming van maaswijdten, gebruik van panelen met vierkante mazen, gebruik van selectieve panelen, instelling van gesloten seizoenen en gesloten zones en aanpassing van de minimummaat voor aanvoer aan de selectiviteit van de netten. Op een onlangs gehouden conferentie in Aberdeen werd in een van de technische documenten gesteld dat het blijkens onderzoek naar panelen met vierkante mazen mogelijk is om vistuig te ontwerpen, dat min of meer op het gewenste vangstprofiel kan worden afgestemd. De technische mogelijkheden zijn voorhanden. De politieke besluitvorming in het kader van het gemeenschappelijk visserijbeleid wordt bemoeilijkt door het feit dat de visstand door wetenschappers steevast lager wordt ingeschat dan door de vissers zelf. Hoe zit dat? Een verklaring hiervoor is dat vissers vooral toegaan naar gebieden waar zij vis denken aan te treffen. Zij gebruiken hun kennis van de plaatselijke omstandigheden, terwijl de wetenschappers zich op een veel groter gebied richten. De beleidmakers, in dit geval de visserijraad, laten zich bijna altijd leiden door de optimistische visie. De commissie visserij erkent de noodzaak om de hoeveelheid gevangen jonge vis en de teruggooi te verminderen. Wij hebben veel compromisvoorstellen moeten formuleren om tegemoet te komen aan de verschillende nationale en plaatselijke gebruiken in de visserij. Het verslag, dat uiteindelijk binnen de commissie brede steun kreeg, betekent een aanscherping van de vigerende technische maatregelen met betrekking tot de netten, het gebruik van panelen met vierkante mazen en de aanpassing van de minimummaat bij aanvoer. Voorts wordt het aantal gebieden met beperkingen op de visserij uitgebreid en worden enkele soorten toegevoegd aan de in de bijlage opgenomen lijst. De commissie denkt dat de nieuwe regeling gemakkelijker te controleren valt. Ook is er eerst een redelijke overgangstermijn voorzien alvorens de regeling volledig in werking treedt, opdat de sector de kosten kan spreiden. Voor een succesvolle werking van deze verordening is echter nog veel meer onderzoek nodig. Het huidige onderzoek richt zich voornamelijk op individuele soorten. Over de onderlinge afhankelijkheid tussen soorten is nog helemaal niets bekend. De sociaal-economische effecten van wijzigingen in de TAC's worden in de Raad buiten beschouwing gelaten. Voorts moet meer gebruik worden gemaakt van de steeds groter wordende biologische kennis bij de evaluatie en het beheer van de bestanden en moet er worden gewerkt aan een betere integratie van het wetenschappelijk technisch beheer en biologische factoren. Geïntegreerde beheersregelingen voor kustwateren, waarbij technische, biologische en menselijke factoren in één beheerskader worden samengebracht, vormen een ander onderdeel van de maatregelen om te komen tot een levensvatbare visserij. Er moet een mechanisme worden ontwikkeld om de werkzaamheden van de verschillende onderzoekinstituten die zich met de visserij in de Europese economische zone bezighouden, te integreren. Een succesvolle aanpak vraagt ook om meer betrokkenheid van de visserijorganisaties bij het besluitvormingsproces. Ik hoop dat de Commissie spoedig een vergadering zal beleggen met vissers, onderzoekers en vertegenwoordigers van het Parlement. Al deze aandachtspunten zijn met name vervat in amendement 2 en ik wil de Commissie dringend vragen om hierop snel en positief te reageren. Dat geeft ons de mogelijkheid om de positieve lijn van dit verslag door te trekken en een levensvatbare visserij een stap dichterbij te brengen. Dat is ons doel. Apolinário Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, slechts twee opmerkingen: ten eerste wil ik blijk geven van onze steun aan het verslag van collega Adam, dat een compromis vormt, maar een compromis waarbij ten minste de parlementsleden van de twee politieke fracties met grootste vertegenwoordiging in dit Parlement waren betrokken, en dat een redelijk compromis is. Omdat wij in de eerste plaats duidelijk de boodschap moeten doorgeven dat de visbestanden niet oneindig/onuitputbaar zijn: onlangs nog heeft de FAO gesproken over het feit dat meer dan 60 % van de visbestanden overbevist worden; en in de tweede plaats omdat in specifieke gevallen, zoals dat van ons amendement - en ik wens de heer Adams te bedanken omdat hij dit heeft gesteund -, mogelijk was een beschermingsgebied van de jonge vis? van de visserij langs/in de CIEM IX-zone te communautariseren, wat belangrijk is voor de instandhouding van deze soort.???? Langenhagen Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, de goedkeuring van het ingediende verslag over de technische maatregelen voor de instandhouding van de visbestanden is, naar mijn mening, een goed voorbeeld voor het verantwoorde handelen van het Parlement binnen de instanties van de Gemeenschap. Het was heel moeilijk om uiteindelijk een geloofwaardige en constructieve tekst op te stellen. De instandhouding van de visbestanden, de beperking van de vangst van jonge vis, de bescherming van de broedgebieden en de selectieve werking van de technische maatregelen geven een beeld van de beschermingsmaatregelen ten gunste van de natuur die in de visserij vandaag de dag absoluut noodzakelijk zijn. De problemen die de Raad al bij de bepaling van haar standpunt had, voorspellen echter niets goeds. Laten we hopen dat de Raad een voorbeeld neemt aan het verantwoorde optreden van het Parlement! Ondanks alle technische problemen in het dossier en de daarmee verbonden precaire economische aspecten is het ons gelukt om u op basis van een arbeidsintensieve dialoog en de constructieve bijdragen van de afzonderlijke afgevaardigden en ook van de politieke fracties vandaag een tekst te kunnen voorleggen waar we na veel amendementen en moeizame onderhandelingen trots op kunnen zijn. Het is nu dus aan de Commissie en aan de Raad om zich te oriënteren op onze voorstellen en in het bijzonder op het democratische gehalte van de tekst. Zeker, de voorgestelde compromisoplossingen zijn nog niet optimaal. Ze vormen echter in ieder geval al - en dat weten we heel zeker - een aanzienlijke vooruitgang in vergelijking tot de huidige situatie en zijn het noodzakelijke minimum of beter gezegd, meer dan dit noodzakelijke minimum om de vernietiging van de ressources, het uitsterven van bepaalde soorten en duidelijk misbruik tegen te gaan. De technische maatregelen voor de instandhouding van de visbestanden leiden ongetwijfeld tot offers voor de vissers en visserijbedrijven die te zijner tijd en met geëigende middelen moeten worden gecompenseerd. De technische maatregelen waar we hier voor pleiten vormen een nieuwe stap op weg naar de instandhouding van de visbestanden en het ecologisch evenwicht van de zeedieren. Ze zijn echter slechts een stap op de lange en moeilijke weg die we willen gaan. De oceanen zijn een prachtige wereld, maar wel een kwetsbare wereld. Ze bieden ruimte voor veel economische activiteiten en talloze mogelijkheden om sport te bedrijven en ze maken niet in de laatste plaats deel uit van een natuur die we niet kapot moeten maken. De zin van ons werk is erin gelegen om optimaal gebruik te maken van deze levensruimte en haar rijkdommen zo te beschermen dat het levensonderhoud van de bevolking die van de visserij leeft in ieder geval wordt veiliggesteld. d'Aboville Mijnheer de Voorzitter, het voorstel van de Commissie voor een verordening heeft tot doel te zorgen voor een betere bescherming van jonge vis en zo de bestanden in stand te houden. Men zou gek moeten zijn om deze doelstelling niet te onderschrijven, die voor alle vissers de beste waarborg voor de toekomst van hun beroep vormt. Er moeten dus een aantal regels vastgelegd worden. Deze regels moeten klaar en duidelijk zijn zodat ze gemakkelijk gecontroleerd kunnen worden. Hun nut moet worden aangetoond met onweerlegbaar onderzoek. Ze moeten verenigbaar zijn met de sociaal-economische realiteit. De gevolgen voor de verschillende visserijtakken en de verschillende vloten moeten rechtvaardig verdeeld zijn. Welnu, wij stellen vast dat geen enkele sociaaleconomische evaluatie gemaakt is. Wanneer deze maatregelen aangenomen worden, dreigen ze een rampzalige weerslag te hebben op de rendabiliteit van de ondernemingen en dreigen ze zelfs het bestaan van sommige ondernemingen in het gedrang te brengen. Ik stel in dit voorstel een aantal elementen vast die mij onaanvaardbaar lijken. De basismaaswijdte wordt teveel vergroot, de reeks verboden maaswijdtes is niet correct verdeeld en ook niet groot genoeg om een duidelijke scheiding tussen de pelagische en demersale visserij mogelijk te maken. De beperkingen die voor de heekvisserij worden voorgesteld zijn onaanvaardbaar. Er is geen voorafgaand onderzoek verricht naar de afbakening van deze geografische zones en hun doeltreffendheid. Zoals het wetenschappelijk en technisch comité voor de visserij beklemtoont, zou deze maatregel aanzienlijke sociaal-economische gevolgen hebben voor bepaalde vloten. Wat met name de Golf van Biskaje betreft, de opeenstapeling van maatregelen inzake het vistuig -bovenop de afbakening van geografische zones- zou als discriminerend gezien worden omdat hij een aanzienlijk deel van de betrokken vloten zou veroordelen. De één-net-regel zou dan weer enorme praktische problemen stellen voor polyvalente schepen. Deze problemen stellen zich des te scherper wanneer deze schepen ver van hun thuishaven vissen. Ook deze maatregel is dus discriminerend en bevoordeelt andere vloten waarvan de visgronden dichter bij hun thuishavens liggen. Het merendeel van de beoogde maatregelen wordt kortom voorgesteld zonder dat ze op voorhand uitgetest zijn. Het ontbreken van een beoordeling van hun gevolgen voor de ondernemingen en de bestanden en hun cumulatieve karakter kunnen slechts tot een globale verwerping door de vissers leiden. Er is een minimum aan steun van de vissers nodig om zo'n plan uit te voeren. Dit zijn de redenen waarom wij tegen dit voorstel zullen stemmen, tenzij dit Parlement rekening houdt met een aantal amendementen die wij zullen indienen. Teverson Voorzitter, dit is een zeer belangrijke kwestie voor de visserijsector en voor het mariene milieu in het algemeen. Een van mijn collega's hier, Sir James Goldsmith, was eerder deze week op bezoek in mijn kiesdistrict in het Verenigd Koninkrijk om zijn mening over de visserijsector te ventileren. Het doet mij nieuw te zien dat hij vandaag onverdroten de belangen van de Britse visserijsector blijft verdedigen...door te schitteren door afwezigheid! De sector erkent het grote belang van technische maatregelen voor verbetering van de situatie in de visserij. Hoewel een aantal van de door de Commissie gedane voorstellen verre van volmaakt is, wil ik de heer Adam een compliment maken voor al zijn pogingen om tot een compromis te komen ten einde de Commissie een samenhangend standpunt van de commissie visserij te kunnen voorleggen. Ook al mag er, in de ogen van velen, nog wel het een en ander op dit standpunt aan te merken zijn, toch wil ik hem feliciteren met het behaalde resultaat. Het overboord zetten van vis is een van de nare neveneffecten van het gemeenschappelijk visserijbeleid en tal van andere visserijregelingen. Het is niet uniek voor onze situatie. Bovendien is het iets wat voor het publiek moeilijk te begrijpen valt en binnen de sector op weerzin stuit, alhoewel de visserij hier in mijn ogen niet helemaal vrijuit gaat. In ieder geval moeten wij hieraan een einde maken om het mariene milieu te sparen. Ik zie dit specifieke voorstel als een tussentijdse maatregel om op termijn te komen tot een Europees beleid waarbij een algeheel verbod op teruggooi geldt. Noorwegen en Nieuw-Zeeland kennen al dergelijke verbodsbepalingen en hoewel het overboord zetten van vis nog steeds gebeurt, is het wellicht mede dankzij deze maatregelen teruggelopen van circa 40 %, zoals de heer Adam aangaf, tot zo'n 20 %. Dat zou ten minste een flinke stap in de goede richting betekenen. Een en ander maakt duidelijk dat wij moeten zorgen voor een betere naleving van het beleid en voor een grotere politieke bereidheid onder alle lidstaten om daarop toe te zien. Om dat te bereiken zullen wij in Europa op termijn ook toe moeten naar een veel meer gedifferentieerd visserijbeleid in plaats van het uniforme beleidskader dat wij momenteel proberen op te leggen. Novo Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, mijnheer de commissaris, de invoering van nieuwe technische maatregelen voor de instandhouding van de bestanden is natuurlijk een ingewikkelde zaak. Enerzijds stuiten wij op verschillende gebruiken en plaatselijke tradities, waarvan sommige objectief gezien rovender?? zijn dan andere. Anderzijds leidt de beperktheid van de stocks tot groeiend wantrouwen tussen vissers die soms terecht derden verdenken van het gebruik van andere praktijken of geen vertrouwen hebben in het veralgemeend bestaan van reële controles die werkelijk worden uitgevoerd en transparant zijn.? De moeilijkheid wortelt in wezen dan ook in pedagogische redenen, in vertrouwens- en transparantieredenen, in redenen die betrekking hebben op het toch al zo lage inkomen van de meeste vissers en hun gezinnen. Zonder uitzondering is iedereen het erover eens - en de vissers zijn de eersten om dit te erkennen - dat het noodzakelijk is de vangst van jonge vis te verminderen: zowel via de controle van de handel en het verbruik als door de afschaffing van de meest rovende? technieken of nog via het gebruik van technisch onvervormbare visnetten van de juiste afmetingen, of door de verdieping en diversificatie van het wetenschappelijk onderzoek ten einde nauwkeurig de gepaste beschermingsperioden voor alle soorten vast te stellen, ofwel door het gebruik van rustperioden? die het effectieve overleven waarbrogen, ofwel tenslotte door de invoering van geautomatiseerde en ruimschoots verifieerbare multilaterale controles. De te verwezenlijken doelstellingen vereisen evenwel op een onverwerpbare manier een progressieve invoeringsmethode van de nieuwe bepalingen en een aangepaste begeleiding van de respectieve tenuitvoerlegging, met name van de financiële aspecten. Vanzelfsprekend worden in het verslag enkele technische maatregelen voorgesteld die de instandhouding van de bestanden kunnen verbeteren, hoewel andere ons moeilijk toepasbaar en verwarrend lijken. De geleidelijke aard van de toepassing van de nieuwe verordening, in het geval de amendementen op het verslag worden aangenomen, wordt evenwel gewaarborgd door de invoering van het door onze fractie ingediende amendement, waarin de mogelijkheid - het verplicht-zijn - wordt opgenomen om een overgangsperiode in te stellen voor de toepassing, en waarvan wij hopen dat de Commissie en de Raad het aanvaarden. Het is evenwel zichtbaar dat voor de reders en vissers het achterwege laten van bepaalde vistuigen of de aanzienlijke wijziging van andere vismethoden verschillende/hoge kosten meebrengen. Bepaalde kosten hebben te maken met de directe investering bij de aankoop en wijziging van vistuig; andere kosten hebben betrekking op de inkomensverlaging die nieuwe vismethoden kunnen veroorzaken, ook al is het maar tijdelijk, ten gevolge van mogelijke vangstdalingen. Beste collega's, laten wij op dit vlak duidelijk zijn: ofwel vat men de koe bij de horens en investeert men met behulp van reële steun om de technieken te wijzigen en eventuele inkomensdalingen te compenseren of deze wetgeving, of gelijk welke andere wetgeving, zal op weerstand stuiten, ontoereikend en verschillend worden toegepast en de doelstellingen die wij allemaal deelden en delen zullen niet worden bereikt. In dit verband schiet het stuk van de Commissie jammer genoeg tekort. En het verslag van collega Adam - die ik feliciteer met de enorme inspanning die hij heeft moeten leveren om tot de tekst te komen waarover wij vandaag beraadslagen - zoals ik al zei beschouwt het verslag-Adam dit aspect volgens ons op onvolledige?, weinig duidelijke en weinig frontale manier, terwijl dit het hoofdelement zou moeten zijn voor het welslagen van de praktische toepassing van nieuwe technische maatregelen met het oog op een daadwerkelijke instandhouding van de visbestanden. McKenna Voorzitter, het onderhavige verslag heeft betrekking op het voorstel van de Commissie tot wijziging van de technische maatregelen voor de visserij. Het verslag heeft daarmee een van de drie belangrijkste pijlers van het Europese visserijbeleid, naast de vangstbeperkende en capaciteitsregulerende maatregelen, tot onderwerp. Hoe prijzenswaardig de voorgestelde wijzigingen ook zijn, zij draaien veelal slechts om de zaak heen. Als zij door de Raad worden aangenomen en ook werkelijk door de vissers worden nageleefd, zal dat ongetwijfeld de hoeveelheden gevangen jonge vis en de bijvangsten, en daarmee ook de teruggooi, helpen verminderen. De voorstellen zijn dus een stap in de goede richting. Maar zelfs met deze maatregelen zal de Europese vloot nog enorme hoeveelheden ongewenste vis vangen die simpelweg, en meestal niet meer levend, overboord wordt gezet. Het heeft er alle schijn van dat de Raad ook nu weer vasthoudt aan zijn oude gewoonte om minder vergaande maatregelen vast te stellen, zodat wij van deze voorstellen nog minder te verwachten hebben dan waarop wij hadden gehoopt. Een andere kwestie die aan de orde is, zij het niet in deze vergaderperiode, is de verlenging van het meerjarig oriëntatieprogramma, waar het wachten is op een besluit van de Raad. Technische maatregelen krijgen een nog groter gewicht in het niet ondenkbeeldige geval dat de Raad niet kan besluiten tot een rigoureuze vermindering van de vlootcapaciteit. Het is interessant te zien hoe men in andere delen van de wereld omgaat met het vraagstuk van de bijvangsten. Veel landen zijn de Gemeenschap lichtjaren voor. Zo worden elders bijvoorbeeld waarnemers ingezet die toezicht houden op een bepaalde tak van visserij en deze tijdelijk kunnen sluiten wanneer er te veel jonge vis is. Verder hebben sommige landen een verbod op teruggooi van vis ingesteld en moeten vissers plannen indienen over hoe zij bij de uitoefening van de visserij de teruggooi denken te beperken. Ik ben er zeker van dat de Commissie van het bestaan van deze maatregelen afweet, maar in de overtuiging leeft dat de Raad en de visserijsector niet geïnteresseerd zijn in een andere aanpak of daartoe niet de moed hebben. Maar zolang de EU er niet in slaagt om iets te doen aan het vraagstuk van de teruggooi, en niet inziet dat dit onnodig en een vorm van verspilling is, zal in feite alles bij het oude blijven. Dit is een hele ernstige zaak, mede gelet op het feit dat het gebruik van selectief vistuig een vooraanstaande plaats inneemt in zowel het VN-verdrag inzake grensoverschrijdende bestanden en over grote afstanden trekkende soorten, als de gedragscode van de FAO inzake een verantwoorde visserij. Deze documenten, waarvan het eerste een wettelijk bindend verdrag is dat door de EU en alle lidstaten is ondertekend, pleiten voor maatregelen die verder gaan dan de Commissie nu wil. Het pakket waarover wij nu debatteren, is dan ook niet het maximaal haalbare. Ik ben er zeker van dat wij in de nabije toekomst weer over dit onderwerp komen te spreken. Verder wil ik graag een misverstand uit de weg ruimen. De Groenen zijn niet tegen de visserij en willen evenmin een verbod op bepaalde takken van visserij om sommige vissoorten te beschermen. Wij vinden alleen dat de visserij, als bron van voedsel en werkgelegenheid voor de locale bevolking, moet worden beoefend op een wijze die geen ernstige schade aan mariene ecosystemen toebrengt. En dat kan. Ik wil tevens nog kort ingaan op de kwestie van de drijfnetten, aangezien de technische maatregelen ook daarop betrekking hebben. In 1991 heeft de Raad een verbod ingesteld op het gebruik van deze netten van meer dan 2, 5 km lengte voor alle gebieden met uitzondering van de Oostzee. De laatste jaren is het vrij goed gelukt om aan dit verbod de hand te houden -met uitzondering dan van de Middellandse Zee- dankzij de inzet van zowel nationale als Europese patrouillevaartuigen. Mij is ter ore gekomen dat de EU dit jaar geen patrouillevaartuig meer wil inzetten op de Atlantische Oceaan en in de Middellandse Zee. Ik wil graag van de Commissie horen of dit waar is. Een en ander geeft wel aan dat technische maatregelen goed moeten worden doordacht en geen ontsnappingsmogelijkheden mogen bieden. Macartney Voorzitter, ik onderschrijf ten volle het streven naar instandhouding van de visbestanden en met mij de vissers in heel Europa. Maar er is hier een ernstig procedureel probleem. Zoals mevrouw McKenna zojuist al aangaf, is het algemeen bekend dat de Raad van Ministers al aan de slag is gegaan met het voorstel van de Commissie. In de Brusselse wandelgangen wordt gesproken over een compromistekst van de Raad. De woorden "Brusselse wandelgangen" benadrukken nog eens hoe machteloos dit Parlement is, als wij hier een debat houden over zaken die al weer verleden tijd zijn. Dat was de opzet van het ordepunt dat ik aan het begin onder de aandacht bracht. De Commissie vraagt ons beslissingen te nemen, terwijl wij in een soort keurslijf gebonden zijn. Het heeft er alle schijn van dat de situatie binnen enkele maanden weer anders is. Ik zou veel liever zien dat dit Parlement zich zou bezighouden met de werkelijke voorstellen en niet met maatregelen die inmiddels al informeel zijn gewijzigd. Wij hebben hier dan ook een ernstig probleem. Een ander probleem deed zich binnen de commissie voor. Vanwege een zogeheten compromis tussen de twee grootste fracties, was het bij een hele serie amendementen een kwestie was van "slikken of stikken" . Mijn vissers hebben zeker grote moeite met een aantal daarvan, zoals amendement 11, dat van cruciaal belang is voor de twee-netten-regel en voor de maaswijdtes. Een dergelijke gang van zaken bij een complexe en uiterst belangrijke kwestie heb ik als ondemocratisch en onbevredigend ervaren. Ik heb de amendementen 76 tot en met 80 naar voren gebracht en ik hoop dat deze door de rapporteur en het Parlement zullen worden gesteund. Wij herinneren daarin slechts aan het akkoord dat de Raad, de Commissie en het Parlement zijn overeengekomen op het punt van de raadpleging. Hierin staat dat zij het Parlement serieus dienen te nemen. Ik hoop dat deze op brede steun van het Parlement kunnen rekenen. De enige garantie om op het onderwerp terug te kunnen komen wanneer daarover werkelijk kan worden gediscussieerd, is evenwel om het voorstel in zijn geheel te verwerpen. Deze optie heeft mijn voorkeur. Ik wil nu nader ingaan op enkele essentiële punten. Er is altijd discussie over de verschillen in zienswijze tussen biologen en vissers. Deze situatie vraagt om maatregelen om beide partijen nader tot elkaar te brengen en om meer middelen voor verbetering van de samenwerking. Beide kampen verspreiden geruchten over de tegenpartij. Zo nu en dan kom je een visser tegen die een week lang op een onderzoekschip heeft meegevaren -kort geleden heb ik op de Shetland Eilanden met eentje gesproken- en na terugkomst een andere kijk op de dingen heeft gekregen. Evenzo is het mogelijk dat biologen van mening veranderen als zij de vissers nader leren kennen en erachter komen dat het niet allemaal slechterikken zijn die de zee willen leegvissen. Dat is van vitaal belang, aangezien een gebrek aan vertrouwen een van de grootste problemen binnen de sector is. Ik steun de opmerkingen die een aantal collega's heeft gemaakt over de noodzaak van een gedecentraliseerd beheer. Dat is ook een essentieel onderdeel van de inspanningen om de vissers weer vertrouwen te geven in het beleid voor de instandhouding van de visbestanden. Daarnaast wil ik nogmaals wijzen op de ernstige procedurele problemen. Wij moeten tot een goede oplossing zien te komen, opdat het behoud van de Europese visbestanden op de lange termijn verzekerd is en daarmee ook het voortbestaan van de vissersgemeenschappen. Souchet Mijnheer de Voorzitter, na hun behandeling in de Commissie visserij, lijken de voorstellen van de Commissie inzake deze technische maatregelen ons nog altijd onaanvaardbaar. Onze fractie zal deze voorstellen dan ook op een kritische manier blijven benaderen. Wij moeten er inderdaad op wijzen dat de technische onderzoeken, die onontbeerlijk zijn als basis voor afdoende instandhoudingsmaatregelen, lang niet allemaal verricht zijn en dat het vistuig technisch gezien sneller evolueert dan de Europese wetgeving. Het voorstel van de Commissie houdt geen rekening met de reële mate van selectiviteit van het vistuig. Wij kunnen er ons bijvoorbeeld over verwonderen dat zij niets zegt over de fameuze naverannetten, die zo'n verwoestende gevolgen hebben voor de heekbestanden in de Atlantische Oceaan. In plaats van rekening te houden met de selectiviteit van het vistuig wil men in de Golf van Biskaje zones afbakenen. Is de Commissie er zich van bewust dat zij met dit voorstel een aantal traditionele visserij-activiteiten zoals de kreeftenvangst in gevaar brengt? In plaats van samen met de beroepsmensen in de visserij en in overleg met de nationale administraties een soepele en geleidelijke reglementering in te voeren, die aangepast is aan de specifieke plaatselijke kenmerken en overeenstemt met de werkelijke ontwikkeling van de bestanden, stelt de Commissie ons een strikte en eenvormige reglementering voor, die overigens snel omzeild zal worden door een aantal industriële visserij-ondernemingen. De Commissie houdt geen rekening met de realiteit en de specifieke kenmerken van de visserijgebieden en geeft altijd blijk van dezelfde wil om een uniforme regeling te treffen, alsof zij niet weet dat in het noorden van de Atlantische Oceaan op specifieke bestanden gevist wordt en de visserij in het zuiden van de Atlantische Oceaan multispecifiek is. Het spreekt dan ook vanzelf dat de mate van selectiviteit per soort niet dezelfde is voor het noorden en het zuiden. Geen enkele regelgeving kan iets veranderen aan deze natuurlijke situatie. Wij moeten dan ook uitgaan van deze realiteit om aangepaste en dus uitvoerbare maatregelen te treffen. Waarom wordt niet eenvoudigweg verboden jonge vis in de handel te brengen in plaats van technische beperkingen op te leggen, die veel kosten meebrengen voor de vissers? Onze fractie heeft, met name op vraag van de heer Goldsmith, 21 amendementen ingediend, die in de zin gaan van hetgeen ik hier gesteld heb. Onze voorstellen zijn niet onbelangrijk. Het gaat hier immers om de toekomst en de geloofwaardigheid van het Europese visserijbeleid. Wij zullen ooit wel moeten ophouden om de visserij op zo'n uniforme en centraliserende manier te beheren. Het gemeenschappelijk visserijbeleid zal inderdaad op de tegenkanting van het merendeel van de vissers blijven botsen zolang het niet aantoont dat het kan helpen om de traditionele en ambachtelijke visserij doeltreffend in stand te houden. Die vormt het hart van het sociaaleconomische leven en de bron van een groot aantal directe en indirecte banen in tal van kustgebieden in bijna alle lidstaten van de Europese Unie. De voorstellen van de Commissie, die onvoldoende gewijzigd zijn door de Commissie visserij, dreigen het tegenovergestelde doel te bereiken aangezien zij de lasten, die al op de ambachtelijke visserij wegen, nog willen verhogen en de industrialisering van de visserijsector nog willen opvoeren. Dit gaat ten koste van de economische activiteit en de werkgelegenheid in onze kustgebieden, die al te lijden hebben van de handicaps die eigen zijn aan perifere gebieden. Mijnheer de Voorzitter, als onze amendementen niet worden aangenomen, zal onze fractie tegen het wetgevingsvoorstel stemmen. Martinez Mijnheer de Voorzitter, het toeval wil dat drie uitstekende verslagen voorliggen over de visserijproblemen: het verslag van collega Baldarelli over de omschakeling van 680 Italiaanse vissersboten die in de Adriatische Zee op zwaardvis vissen, waar nogmaals het probleem van de drijfnetten aan bod komt; het verslag van de heer Kindermann, dat onze blauwe zone willen vervolledigen met de integratie van Zweden en Finland vanaf 2002 en tenslotte het verslag van de heer Adam. Zoals onze collega's al gezegd hebben, zijn wij het er allen over eens dat iets gedaan moet worden aan dit probleem van de visbestanden en hun beheer, des te meer daar alle deskundigen- en met name de heer Aubert van het CERBOM in Nice- zich zorgen maken over de 100 miljoen ton vis die jaarlijks gevangen wordt. Het volstaat te kijken naar wat gebeurt met de Canadese kabeljauw, die aan gewicht verliest, en te luisteren naar de noodkreten van de FAO. Wij kunnen dan ook begrijpen dat de Commissie een verordening voorstelt om de biologische instandhouding te verzekeren met behulp van netten met grotere maaswijdtes, een eventuele vermindering van het aantal netten, een visverbod in bepaalde gebieden via de afbakening van zones of tijdens bepaalde periodes. Dit alles is begrijpelijk. Iedereen is inderdaad verontwaardigd over het teruggooien van jonge vis of de productie van vismeel, zoals met name Peru een tijdlang gedaan heeft. Overigens was de bacteriologische kwaliteit van dit vismeel uiterst slecht. Het probleem is echter dat deze maatregelen misschien niet beantwoorden aan de omvang van deze kwestie. Het gaat hier inderdaad om visserij op volle zee, waar met name de vrijheid en het recht om te vissen gewaarborgd zijn door het internationaal recht. Het is ongetwijfeld positief dat wij onszelf een aantal maatregelen opleggen inzake drijfnetten in de Golf van Biskaje, inzake de maaswijdte of het aantal netten maar de Koreaanse, Japanse en Russische fabrieksschepen leggen zichzelf geen maatregelen op en plunderen de bestanden. Creëren wij met dit MOP IV, dat loopt van 1997 tot 2003, geen ongelijkheden die in het nadeel zijn van onze eigen vissers? Mijns inziens moeten we in de toekomst drie grote lijnen volgen: eerst en vooral moeten we de ambachtelijke visserij ontwikkelen en een onderscheid maken tussen de ambachtelijke en de industriële visserij. Ten tweede moeten we ervoor zorgen dat de visserij overschakelt van het vangen naar het kweken van vis -de aquacultuur blijft momenteel over heel de wereld beperkt tot 12 miljoen ton. Tenslotte moeten wij ook en vooral oog hebben voor een internationale regeling van het probleem in het kader van een overeenkomst zoals die van Montego Bay, maar dan specifiek voor de visserij en niet eenvoudigweg in het kader van een algemene overeenkomst zoals die van Montego Bay. Misschien geldt wel hetzelfde voor de visserij als voor de eenheidsmunt: ze is ongetwijfeld aangepast aan Europa maar de markt zelf is internationaal geworden en de vissen kennen de beperkingen van de Europese Gemeenschap niet. Fraga Estévez Mijnheer de Voorzitter, ik ben oprecht van oordeel dat wij het parlementaire werk moeten toejuichen. Dankzij het uitstekende werk van de rapporteur, de heer Adam, en zijn toewijding voor dit verslag kunnen wij vandaag één van de belangrijkste voorstellen van de Commissie voor een verordening inzake visserij ter goedkeuring aan de Vergadering voorleggen. Wij hebben hier maanden aan gewerkt, vaak op grond van volledig tegenovergestelde standpunten. De leden van de Commissie visserij hebben echter ingezien dat dit voorstel houdende technische maatregelen enorme gevolgen zou hebben voor alle visserijsectoren en wij kunnen vandaag dan ook een consensustekst voorleggen die het voorstel op een aantal essentiële punten verbetert. Positief aan het voorstel van de Commissie is dat het de vroegere ingewikkelde tekst wil vereenvoudigen, hetgeen de toepassing vergemakkelijkt, en een aantal moedige, zij het vaak al te drastische, bepalingen wil opleggen. Het Parlement heeft deze oorspronkelijke geest gerespecteerd maar aangepast aan wat ons inziens de huidige realiteit van de vloot is ten einde de traumatiserende gevolgen, die de onmiddellijke inwerkingtreding van het communautaire voorstel zou hebben, te vermijden. Wij hebben begrip voor nieuwe instandhoudingsmaatregelen zoals netten met vierkante mazen, één enkel net en andere voorschriften voor een grotere selectiviteit van het vistuig. Wij hebben deze gerespecteerd maar hebben overgangsperiodes en flexibiliteitscriteria ingevoerd die een geleidelijke aanpassing van vissers, vloten en ook lidstaten mogelijk maken, die deze maatregelen, zoals ze in de oorspronkelijke tekst van de Commissie waren vastgelegd, ronduit verwierpen. In een visserijsector als de communautaire, waar zovele verschillende visserij-activiteiten, vissoorten en visserijmodaliteiten naast elkaar bestaan, die vaak diepgeworteld zijn, kon de aanvaarding van een regelgeving, die naar één enkel, eenvormig beheersmodel streeft, alleen maar tot enorme spanningen en discussies leiden. De bereikte consensus levert misschien geen volmaakte regelgeving op maar wel een veel rationeler model, dat ook en vooral gemakkelijker te aanvaarden is voor degenen die het moeten gebruiken. Dit is de enige realistische manier om ervoor te zorgen dat een regelgeving wordt nageleefd. Mijns inziens heeft het Europees Parlement dan ook belangrijk werk geleverd heeft om de communautaire visserij dichter bij een beheersmodel te brengen dat op lange termijn zowel de instandhouding van de bestanden als het voortbestaan van een gesaneerde visserijsector waarborgt. Dit is naar mijn mening onze grootste verdienste en ik vraag dan ook dat de compromistekst wordt goedgekeurd en dat de Commissie rekening houdt met de, naar mijn mening heel realistische en passende, suggesties die dit Parlement gedaan heeft. Gallagher Voorzitter, om te beginnen wil ik mijn waardering uitspreken jegens de heer Adam, wiens taak allesbehalve gemakkelijk was -en ik wil daar verder niet over uitweiden- en zeggen dat ik blij ben met het initiatief van de Commissie. Het behoeft geen betoog dat ik, evenals al mijn collega's hier en ook de hele Europese visserijsector, het beginsel van de technische instandhoudingsmaatregelen onderschrijf. Maar dat wil nog niet zeggen dat ik het in grote lijnen wel eens ben met de specifieke aanbevelingen die in de voorstellen worden gedaan. Anders dan de vangstbeperkende maatregelen via TAC's en quota, waarvan een rechtstreeks effect op de omvang van de bestanden wordt verwacht, zijn technische maatregelen specifiek gericht op de bescherming van jonge en natuurlijk ook paairijpe volwassen vis om de visstand in de toekomst op peil te houden. Dat is een zeer prijzenswaardig doel, ongeacht of het nu gaat om maastwijdten, minimummaten bij aanvoer, gesloten gebieden, gesloten seizoenen dan wel om bescherming van bedreigde soorten. Wel moet worden bedacht dat al deze maatregelen de vissers extra geld gaan kosten. Ik vind dat de Commissie de plicht heeft om hen financieel te steunen. Ik wil hier nogmaals naar voren brengen dat Ierland een van de drie landen is geweest, samen met het Verenigd Koninkrijk en Denemarken, die de Commissie voorstellen voor technische instandhoudingsmaatregelen hebben gedaan. Wat te denken van al die andere landen die wel de hele tijd over instandhoudingsmaatregelen praten, maar niets concreets voorstellen? Ierland heeft voorop gelopen bij de invoering van technische instandhoudingsmaatregelen voor zijn vloot en als de visbestanden voor de Ierse kust sterk achteruit gelopen zijn, moet het daarop de lidstaten aanspreken die zich niets gelegen laten liggen aan technische instandhoudingsmaatregelen, de omvang van de bestanden en de toekomst van jonge vissers. Ik ben bijzonder bezorgd over de toekomstperspectieven voor jonge Ierse vissers. Veel leden weten wel op welke landen ik in dit verband doel. Technische instandhoudingsmaatregelen moeten in eenvoudige en in voor vissers begrijpelijke bewoordingen worden gesteld. Er moet met de vissers overleg plaatsvinden en dat is in onvoldoende mate gebeurd. Toen sommige leden, na overleg met de sector, redelijke argumenten en redelijke amendementen aandroegen, wat gebeurde er toen? Zij werden volkomen genegeerd! Het lijkt wel alsof de twee grootste fracties in dit Huis zich tegen de amendementen van de kleinere fracties keren, ongeacht of deze al dan niet steekhoudend zijn. Wat gaan wij hier vandaag doen? Wij gaan ze en bloc afwijzen, omdat wij hier in dit Parlement onze tijd verdoen met geleuter over vissers en hun toekomst! Zo moet het beslist niet! Aan instandhoudingsmaatregelen zijn geen premies gekoppeld. Er is geen set-aside voor vissers, zoals wel voor de landbouw! Op dit punt hebben wij afgelopen jaar bepaalde principe-afspraken gemaakt. Waarom walsen de twee grootste partijen daar nu overheen? Hebben zij, anders dan veel kleinere partijen, geen belang bij technische instandhoudingsmaatregelen? Het wordt tijd voor een grondige herziening van het gemeenschappelijk visserijbeleid, een dringend noodzakelijke herziening. Kom met concrete voorstellen, draai niet langer om de zaak heen en geef landen als het mijne datgene terug wat ons toekomt, en dat is een eerlijke regeling in het kader van het gemeenschappelijk visserijbeleid. Andere landen, met name de landen die in de jaren '80 zijn toegetreden, hebben geprobeerd om de westkust in hun greep te krijgen en vervolgens hier de indruk te geven dat zij slechts in technische instandhoudingsmaatregelen zijn geïnteresseerd. Geef Ierland een eerlijke regeling! Nicholson Voorzitter, dit is een zeer gevoelig punt voor de vissers en de hele visserijsector. Maar eerst wil ik mijn waardering uitspreken jegens de rapporteur. Ik weet dat het hem veel tijd en energie heeft gekost om veel van de problemen die er op dit gebied waren, tot een oplossing te brengen. Of hij daarin geslaagd is, hangt af van de vraag hoe je tegen deze zaak aankijkt, maar ik wil hem een compliment maken voor al zijn inspanningen om een compromis te vinden en een doorbraak te forceren. Daarvoor is dit Parlement hem
{'language': 'nl'}