Długoterminowy plan dotyczący zasobów sardeli w Zatoce Biskajskiej i połowów tych zasobów - Plan długoterminowy dotyczący zachodniego stada ostroboka pospolitego oraz połowów eksploatujących to stado - Zakaz selekcji jakościowej i ograniczeń połowów storni i skarpa w wodach Morza Bałtyckiego oraz cieśnin Bełt i Sund - Wykorzystanie w akwakulturze gatunków obcych i niewystępujących miejscowo (debata) Przewodniczący Kolejnym punktem porządku obrad jest debata łączna nad następującymi sprawozdaniami: sprawozdaniem sporządzonym przez panią poseł Izaskun Bilbao Barandicę w imieniu Komisji Rybołówstwa, w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającego plan długoterminowy dotyczący stada sardeli w Zatoce Biskajskiej oraz połowów eksploatujących to stado - C7-0157/2009 -; sprawozdaniem sporządzonym przez pana posła Pata the Cope Gallaghera w imieniu Komisji Rybołówstwa, w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającego plan długoterminowy dotyczący zachodniego stada ostroboka pospolitego oraz połowów eksploatujących to stado - C7-0010/2009 -; sprawozdaniem sporządzonym przez pana posła Marka Józefa Gróbarczyka w imieniu Komisji Rybołówstwa, w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego rozporządzenie Rady (WE) nr 2187/2005 w odniesieniu do zakazu selekcji jakościowej i ograniczeń połowów storni i skarpa w wodach Morza Bałtyckiego oraz cieśnin Bełt i Sund - C7-0156/2010 - oraz sprawozdaniem sporządzonym przez pana posła João Ferreirę w imieniu Komisji Rybołówstwa, w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Rady zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 708/2007 w sprawie wykorzystania w akwakulturze gatunków obcych i niewystępujących miejscowo -. Izaskun Bilbao Barandica sprawozdawczyni - (ES) Panie Przewodniczący! Chciałabym przede wszystkim wyrazić uznanie, podziękowania i gratulacje dla sektora rybołówstwa przybrzeżnego Zatoki Biskajskiej za odpowiedzialne postępowanie. Pani Komisarz! Sektor rybołówstwa potrzebuje pilnie tego planu, jeśli ma osiągnąć cel, jakim jest kontynuowanie przynoszącej zyski działalności bez narażania na szwank przyszłości tego łowiska. Wymaga to utrzymania stad sardeli w Zatoce Biskajskiej na poziomie pozwalającym na eksploatację zrównoważoną z gospodarczego, środowiskowego i społecznego punktu widzenia. Można to osiągnąć ze znacznie lepszym skutkiem poprzez obliczanie połowów na podstawie sprawozdań naukowych, nie pozwalając na to, żeby obliczanie całkowitego dopuszczalnego połowu (TAC) stało się przedmiotem niejasnych negocjacji politycznych. W planie należy zatem ująć zasady eksploatacji, a to oznacza, że kwoty połowowe muszą być ustalane na podstawie szacunków stad uzyskanych ze sprawozdań naukowych. Pani Komisarz! Przedmiotowa inicjatywa została przedstawiona przez Komisję w lipcu 2009 roku. Rozpoczęliśmy pracę we wrześniu. Wypracowaliśmy procedurę roboczą wspólnie z przedstawicielami całego sektora Hiszpanii i Francji obejmującego organizacje rybaków, instytucje naukowe i Regionalny Komitet Doradczy ds. Wód Południowo-Zachodnich. Postępując według tej metody, pracowaliśmy nad wspólnym wnioskiem, który uzyskał szerokie poparcie w Parlamencie. Po osiągnięciu wysokiego poziomu jednomyślności, ze świadomością zbliżającego się terminu wejścia w życie traktatu z Lizbony oraz towarzyszącej temu niepewności co do jego stosowania w sprawach będących w toku, 30 listopada przeprowadziliśmy głosowanie wstępne w Komisji Rybołówstwa. To otwarte i integrujące podejście spotkało się z bardzo różnym nastawieniem ze strony Rady i Komisji. Na początek dowiedzieliśmy się w trakcie pracy, że opracowywane jest rozporządzenie w sprawie kontroli, które będzie miało wpływ na przedmiotowe sprawozdanie, jednak uzyskaliśmy tylko bardzo ograniczone informacje w tej sprawie. Pogrążyło to nas w niepewności, której można było dość łatwo uniknąć. Po głosowaniu w Komisji Rybołówstwa i w trakcie prezydencji hiszpańskiej negocjowałam tę inicjatywę z Radą. Podjęliśmy decyzję o zwołaniu posiedzenia trójstronnego, jednak ku naszemu zaskoczeniu w samym dniu posiedzenia prezydencja hiszpańska nieoczekiwanie ogłosiła, że na wniosek rządu francuskiego rząd hiszpański podjął decyzje o odroczeniu tej sprawy ze względu na niepewność co do jej podstaw prawnych. Prezydencja hiszpańska nie osiągnęła porozumienia ani możliwości rozmów trójstronnych. Zwróciłam się do nowej prezydencji z pytaniem, czy chce kontynuować negocjacje. Powiedziano mi, żebym się nie niecierpliwiła i nie spieszyła. Z uwagi na postawę Rady, zdecydowanie niechętną temu, by ruszyć do przodu, idąc za radą służb prawnych, przeprowadziliśmy nowe głosowanie. W tym drugim głosowaniu odrzucono trzy poprawki, które zostały przyjęte w głosowaniu wstępnym, a które miały kluczowe znaczenie dla omawianego sektora. Pierwsza z nich odnosi się do poziomów eksploatacji i zaproponowano w niej 0,4 jako właściwszy poziom. Druga poprawka odnosi się do włączenia do TAC żywej przynęty. Wliczanie jej do kwoty połowowej byłoby błędem. Wreszcie, trzecia poprawka odnosi się do przeglądu połowów. Jeżeli Komitet Naukowy nie jest w stanie podać oceny aktualnej biomasy, ponieważ nie posiada wystarczających informacji, sektor połowy nie może być podwójnie karany przez obniżenie o 25 % TAC obowiązującego w poprzednim roku. Komisja uznała już wcześniej, że bardziej odpowiednie będzie obniżenie TAC o 10 %, w żadnym razie nie mniej niż o 7 tysięcy ton. Co się tyczy uprawnień Parlamentu, to były one systematycznie lekceważone przez Radę i Komisję. To, że nawet w trakcie debatowania nad tą inicjatywą dowiedzieliśmy się nieoficjalnie, że Rada zwróciła się o jej wycofanie, jest wyraźną oznaką jej nastawienia. Czy to prawda? Zwracam się w tej chwili do Pani Komisarz. Dlaczego? Co ma Pani zamiar zrobić? Chciałabym dziś otrzymać jakąś odpowiedź. Chciałabym również, żeby przedstawiciele prezydencji belgijskiej powiedzieli mi, dlaczego zawnioskowała o wycofanie tej inicjatywy. Chcę jasnych odpowiedzi odnośnie do tych kwestii. Pracowaliśmy 14 miesięcy, a powstało jedynie zamieszanie. Działania Rady i Komisji narażają na szwank wiarygodność instytucji europejskich w oczach przedstawicieli sektora, w którym panuje zmęczenie takim sposobem załatwiania spraw i który wymaga rozwiązań. Trzeba wzmocnić państwa wiarygodność wobec sektora rybołówstwa! Albo przynajmniej odzyskać wiarygodność utraconą od września 2009 roku! Parlament z determinacja zamierza wykorzystać swoje uprawnienia do współdecydowania nadane mu przez traktat z Lizbony. Państwa działania nie spełniają wymagań przywództwa na miarę XXI wieku. Naszymi przewodnimi zasadami są przejrzystość i uczestnictwo. Proszę o przyjęcie tych zasad. W taki właśnie sposób należy działać, by projekt europejski mógł on posuwać się naprzód. Pat the Cope Gallagher Panie Przewodniczący, Pani Komisarz, Panie i Panowie! Przede wszystkim pragnę serdecznie podziękować wszystkim, którzy pomagali mi w trakcie przygotowywania tego ważnego sprawozdania dotyczącego ostroboka pospolitego: kontrsprawozdawcom, Sekretariatowi Komisji Rybołówstwa, Regionalnemu Komiteowi Doradczemu ds. Zasobów Pelagicznych, doradcy naszej grupy ds. politycznych oraz doradcy z mojego własnego biura. Pragnę również podziękować Komisji i Radzie za pomoc i wsparcie. Współpraca i dyskusje, a także wkład w postaci pomysłów ze strony tych wszystkich osób, sprawiły, że mogłem dziś złożyć przed Państwem to sprawozdanie - które, mam nadzieję, uzyska ogólne poparcie. Zachodnie stado ostroboka pospolitego jest jednym z najważniejszych dla sektora rybołówstwa w Europie. Wniosek opracowano na podstawie planu wdrożeniowego uzgodnionego przez Komisję Europejską i Światowy Szczyt Zrównoważonego Rozwoju Organizacji Narodów Zjednoczonych w 2002 roku. Na tym szczycie Komisja zgodziła się utrzymać lub przywrócić stada ryb do poziomu umożliwiającego uzyskanie maksymalnego podtrzymywalnego połowu. Późniejszy wniosek Komisji Europejskiej został sformułowany w ścisłej współpracy z Grupą ds. Zasobów Pelagicznych (RAG), która pierwotnie przedłożyła przedmiotowy wniosek. Pomiary ikry ostroboka pospolitego prowadzone są co trzy lata od 1997 roku. Zebrane dane nie były wystarczające, by badacze mogli dokonać pełnej oceny stanu zdrowotnego stada. W proponowanym planie zarządzania odniesiono się do tych trudności poprzez ustanowienie dla statków dokonujących połowu ostroboka pospolitego wzoru znanego jako "zasada kontroli odłowu”. Zasada ta przewiduje mechanizm obliczania rocznego pułapu maksymalnych dopuszczalnych wyładunków ostroboka pospolitego odłowionego w określonym obszarze. Przewidywano, że plan zacznie działać pod koniec roku 2009, jednak nastąpiło opóźnienie ze względu na wejście w życie traktatu z Lizbony. Oczywiście w pełni szanuję prawo Rady do ustanawiania i rozdzielania uprawnień do połowów. Spotkałem się z przedstawicielami prezydencji belgijskiej przed przyjęciem mojego sprawozdania w Komisji Rybołówstwa. Zaproponowali oni wniosek, który umożliwiłby Radzie zachowanie pewnej elastyczności przy ustalaniu całkowitego dopuszczalnego połowu w kategoriach całkowitej ilości ryb, które można usunąć z łowiska. Ufam, że wniosek prezydencji belgijskiej, który został następnie przyjęty przez Komisję Rybołówstwa, zabezpiecza wyłączne prawo Rady do ustalania i rozdzielania uprawnień do połowów, dane jej na mocy traktatów. Chciałbym omówić poprawki zaproponowane przez grupy polityczne PPE, S&D i GUE/NGL w odniesieniu do obszaru 8C, innymi słowy Zatoki Biskajskiej. Chciałbym poinformować Parlament, że jako sprawozdawca popieram poprawkę złożoną przez grupę socjalistów, nie mogę natomiast przyjąć poprawek PPE i GUE/NGL. Przedstawię racje, jakimi się przy tym kierowałem. Opinia naukowa jest jednoznaczna. Chodzi o jedno stado rozprzestrzenione na całym tym obszarze geograficznym. Gdyby Parlament przyjął wniosek PPE i GUE/NGL, to plan zarządzania nie miałby sensu, zostałyby bowiem wprowadzone dwa oddzielnie wyznaczone obszary dla jednego stada. Gdybyśmy to zrobili, stworzyłoby to bardzo niebezpieczny i bardzo poważny precedens dla przyszłych planów zarządzania dotyczących ostroboka. Nie mogliśmy się zgodzić na dzielenie jednego zasobu rybnego. Ci, którzy chcą poprzeć takie działanie, uczynią to z powodów osobistych i przez wzgląd na swoje państwa członkowskie, jednak dotyczy ono wspólnej polityki rybołówstwa, którą musimy stosować. Zdaję sobie sprawę z tego, że nasi hiszpańscy i portugalscy koledzy i koleżanki mogą mieć pewne obawy i uwzględniłem te obawy w poprawce 7 w projekcie sprawozdania. Stanowi ona, że plan będzie realizowany z uwzględnieniem tradycyjnego łodziowego rybołówstwa przybrzeżnego i praw historycznych. Podsumowując: poprawka ta jest do przyjęcia dla Rady i RAG ds. zasobów pelagicznych, uwzględnia też poglądy wyrażone przez koleżanki i kolegów hiszpańskich i portugalskich. Utrzymajmy jednak politykę taką, jaka jest teraz. Marek Józef Gróbarczyk sprawozdawca - Panie Przewodniczący! Na wstępie swojego wystąpienia chciałbym bardzo serdecznie podziękować wszystkim, którzy przyczynili się do powstania tego sprawozdania: Komisji Europejskiej, wszystkim sprawozdawcom cieniom oraz posłom z Komisji Rybołówstwa za poparcie tego sprawozdania. Osiągnęliśmy pełne porozumienie, gdyż sprawozdanie zostało przegłosowane jednogłośnie w Komisji Rybołówstwa Parlamentu Europejskiego. Jeszcze raz chciałbym za to bardzo serdecznie podziękować. Sprawozdanie to, którego celem jest uregulowanie kwestii połowów gatunków płaskich na Morzu Bałtyckim oraz zaprzestania stosowania odrzutów przy modelu zarządzania rybołówstwem, jakim jest całkowity dopuszczalny połów (TAC), wskazuje, że system ten funkcjonuje odpowiednio i ma praktyczne zastosowanie w odniesieniu do pewnych gatunków ryb. Dlatego należy podkreślić znaczenie wprowadzenia artykułu 15a do rozporządzenia 2187/2005. Gatunki stanowiące przyłów mogą mieć niską wartość rynkową, mogą zupełnie nie nadawać się do spożycia przez człowieka. Należy również zaznaczyć, że przepis ten umożliwia usuwanie z pokładu złowionych jeszcze żywych storni, które w okresie ochronnym nie stanowią żadnej wartości handlowej. Dlatego artykuł ten umożliwia zrównoważoną eksploatację żywych zasobów wodnych. Plan działań przyjęty na podstawie mojego sprawozdania musi wyeliminować odrzuty w Morzu Bałtyckim, m.in. poprzez wprowadzenie w stosownych przypadkach całkowitego zakazu odrzutów w rybołówstwie Morza Bałtyckiego. Musi doprowadzić do zrównoważonego i wydajniejszego zarządzania zasobami morskimi. Wprowadzenie całkowitego zakazu odrzutów w przypadku storni bądź innych ryb flądrowatych nie jest zasadne, gdyż wpłynie to negatywnie na stan ich zasobów. W trosce o zapewnienie stabilności i przewidywalności rybołówstwa oraz eksploatowania zasobów rybnych w ustalonych granicach należy wyrazić obawę, że wprowadzenie zakazu odrzutów może zostać wykorzystane do zalegalizowania masowych połowów niewymiarowych dorszy w Morzu Bałtyckim w połowach przemysłowych. Ze względu na brak wiarygodnych danych naukowych pozwalających na ocenę przyłowów dorsza w połowach paszowych niezbędne jest niezwłoczne wprowadzenie w pełni udokumentowanych połowów i pełnego monitoringu na statkach prowadzących tego typu połowy. Koniecznym staje się wprowadzenie stu procent kontroli połowów przemysłowych przeprowadzanych przy wyładunku. W przeciwnym razie funkcjonowanie polityki ochronnej zasobów Bałtyku jest po prostu nierealne, a długoterminowy plan zarządzania dorszem bezcelowy. Unia poprzez wspólną politykę rybacką musi natychmiast uregulować kwestię połowów przemysłowych w Morzu Bałtyckim, mając na uwadze, że połowy te z ekologicznego punktu widzenia są niebezpieczne dla bałtyckiego ekosystemu, zwłaszcza że Morze Bałtyckie posiada status szczególnie wrażliwego obszaru morskiego nadany przez Komitet Ochrony Środowiska Morskiego Międzynarodowej Organizacji Morskiej i jest zatem jednym z najcenniejszych i najbardziej wrażliwych ekosystemów morskich naszego globu. W związku ze zmianami klimatycznymi zachodzącymi w Morzu Bałtyckim wywołującymi zmiany w adaptacji różnych gatunków ryb, a w konsekwencji ich przemieszczaniem i zmianą ich tarlisk, należy dokonać rewizji obszarów ochronnych na Morzu Bałtyckim oraz ustanowić długoterminowy plan zarządzania gatunkami płaskimi na tym akwenie. W świetle braku rzetelnych i zaktualizowanych danych, na podstawie których wyłącza się spoza ochrony pewne obszary Morza Bałtyckiego, niezbędne jest uwzględnienie zachodzących zmian i dokonanie rewizji obszarów ochronnych. João Ferreira Panie Przewodniczący, Pani Komisarz, Panie i Panowie! Wprowadzanie gatunków obcych jest jednym z głównych czynników zaburzających ekosystemy i jedną z głównych przyczyn ogólnej utraty różnorodności biologicznej. Jak zauważa sama Komisja, wprowadzanie gatunków obcych do europejskich wód przybrzeżnych i śródlądowych w wielu przypadkach powodowane jest przez akwakulturę i praktyki przechowywania. Wnioskowana przez Komisję poprawka do rozporządzenia w sprawie wykorzystania w akwakulturze gatunków obcych i niewystępujących miejscowo opiera się na wynikach projektu badawczego IMPASSE, który zgromadził różne instytucje europejskie w ramach wspólnego działania koncentrującego się na oddziaływaniu obcych gatunków w akwakulturze na środowisko. We wspomnianym projekcie zaproponowano operacyjną definicję zamkniętego zakładu akwakultury, precyzując i rozszerzając aktualnie używaną definicję. Zgodnie z nową definicją i wnioskami projektu, "można znacząco ograniczyć stopień zagrożenia związany z gatunkami obcymi, potencjalnie do dopuszczalnego poziomu, jeżeli kontroluje się możliwość ucieczki docelowych i niedocelowych organizmów w trakcie transportu oraz poprzez szczegółowo określone protokoły w zakładzie otrzymującym”. W świetle wyników tego projektu Komisja wnioskuje o złagodzenie zbędnych formalności administracyjnych, których spełnienia wymaga się od podmiotów, proponując rezygnację z wymogu uzyskania zezwolenia na wprowadzanie i przenoszenie przez zamknięte zakłady akwakultury. Należy podkreślić, że o ile proces oceny ryzyka oparty jest na analizach naukowych i technicznych, to rozstrzygnięcie kwestii możliwego do przyjęcia ryzyka jest przedmiotem decyzji politycznej. Uważamy zatem, że złagodzeniu procedury wprowadzania gatunków obcych w akwakulturze musi towarzyszyć jak najbardziej rygorystyczna definicja wymagań, jakie muszą spełniać zamknięte zakłady akwakultury zgodnie z wynikami projektu IMPASSE. Należy również wziąć pod uwagę potrzebę nadzoru nad zakładami w celu rzeczywistego uwzględnienia i przestrzegania w trakcie eksploatacji zakładu wszystkich wymagań technicznych przedstawionych przez ekspertów. Stosuje się to również do ostrożności, jaką należy zachowywać podczas transportu gatunków docelowych i niedocelowych do zakładów i z zakładów. Były to główne problemy uwzględnione podczas przygotowywania sprawozdania oraz proponowanych poprawek do pierwotnego wniosku Komisji. Pozwolę sobie dodać jeszcze jedną uwagę: Zrównoważony rozwój w dziedzinie akwakultury wymaga zasadniczego wsparcia badań naukowych i rozwoju technologicznego w zakresie hodowli gatunków rodzimych, by umożliwić produkcję i dywersyfikację środków spożywczych wraz z poprawą ich jakości, przy jednoczesnym zapewnieniu większego bezpieczeństwa środowiskowego. Za przedmiotową inicjatywą ustawodawczą powinno pójść silne wsparcie dla omawianej dziedziny. Konieczne jest badanie potencjału akwakultury, ale istnieje też potrzeba przezwyciężania występujących w niej ograniczeń z uwzględnieniem zasad zrównoważonego podejścia do środowiska naturalnego. Decydującą rolę odegra, między innymi, zmiana ukierunkowania priorytetów ramowego programu badawczego, umożliwiająca odpowiednie uwzględnienie tego ważnego obszaru badań. Pozostaje mi tylko wyrazić wdzięczność wszystkim kontrsprawozdawcom za ich pomoc, dzięki której możliwe było ukończenie owocnej pracy, oraz służbom Komisji i Rady, jak również prezydencji hiszpańskiej, a teraz belgijskiej, za ich wysiłki w tych miesiącach. Maria Damanaki komisarz - Panie Przewodniczący! Chciałabym powiedzieć kilka słów na temat długoterminowego planu dotyczącego sardeli, jednak najpierw chcę podziękować sprawozdawczyni, pani poseł Bilbao, oraz wszystkim członkom Komisji Rybołówstwa za ich pracę nad wnioskiem. Chciałabym powiedzieć pani poseł Bilbao, że istotnie przyjęcie przedmiotowego wniosku było opóźnione, pragnę jednak powiedzieć, że było wystarczająco jasne, iż Komisja zdecydowanie zrobiła wszystko w celu odblokowania tej sytuacji. Stado sardeli w Zatoce Biskajskiej było zagrożone wyniszczeniem, łowisko zostało zatem zamknięte w 2005 roku. Otwarto je ponownie w styczniu 2010 roku, dokładnie pięć lat później. W lipcu tego samego roku naukowcy potwierdzili, że stado znajduje się bezpiecznie powyżej poziomu ograniczeń ostrożnościowych. Pozwoliło mi to zaproponować TAC powyżej 15 tysięcy ton, który obowiązuje dziś. TAC zgodny jest z zasadami odłowu zawartymi w planie i z zadowoleniem stwierdzam, że propozycja ta już nam pomaga właściwie zarządzać tym stadem. Bez wątpienia długotrwałe zamknięcie łowiska spowodowało poważne straty finansowe dla utrzymujących się z tego łowiska. Musimy bezwzględnie zapobiec powtórzeniu się tej sytuacji. Jedyną drogą do tego celu jest eksploatowanie stada w sposób spójny z maksymalnym podtrzymywalnym połowem i utrzymywanie niskiego poziomu ryzyka zamknięcia łowiska. Nasz wniosek dowodzi, że można to zrobić, zapewniając jednocześnie zrównoważenie sektora. Jeśli chcemy uniknąć zamknięcia łowiska, musimy utrzymywać tempo eksploatacji na poziomie 30 %. Pragnę podziękować Komisji Rybołówstwa za wsparcie, zarówno merytoryczne, jak i w postaci przekazania uprawnień na rzecz Komisji. Mogę poprzeć te poprawki. Mogę również poprzeć poprawki odnoszące się do dostosowania wniosku do nowego rozporządzenia w sprawie kontroli, obowiązującego od stycznia 2010 roku. Jest jednak tylko jeden wyjątek. Odnosi się on do skrócenia czasu wyprzedzającego zgłoszenie wejścia do portu z czterech godzin do jednej godziny. Poprawka ta zmienia regułę czterogodzinną zawartą w nowym rozporządzeniu w sprawie kontroli. Jak Państwo wiedzą, to nowe rozporządzenie obowiązuje od początku tego roku. Nie jestem za zmienianiem go tak szybko, zwłaszcza dlatego, że samo rozporządzenie w sprawie kontroli pozwala nadbrzeżnym państwom członkowskim na stosowanie określonych wyjątków, kiedy są one uzasadnione. Tak więc mamy pewien margines. Naprawdę nie potrzebujemy zmieniać tego rozporządzenia w sprawie kontroli tak szybko, ale oczywiście decyzja w tej sprawie należy do państwa. Przejdę teraz do drugiego sprawozdania dotyczącego wieloletniego planu dotyczącego ostroboka pospolitego. Pozwolę sobie powiedzieć, że pan poseł Gallagher jako sprawozdawca oraz wszyscy członkowie Komisji Rybołówstwa wykonali znakomitą pracę nad tym wnioskiem i chciałabym przekazać Państwu moje szczere podziękowania za ciężką pracę i konstruktywne podejście. Zachodnie stado ostroboka pospolitego jest zdecydowanie najważniejsze z trzech stad ostroboka pospolitego w wodach UE. Stado to jest obecnie ustabilizowane na dobrym poziomie, co oznacza, że TAC na rok 2011 jest prawie niezmieniony. Decyzja o rocznym TAC dla tego stada, oparta na aktualnej opinii naukowej, nie odpowiada zamierzonemu przez nas celowi prowadzenia wiążącego, przewidywalnego zarządzania długoterminowego. A zatem cenię sobie ten plan, podobnie jak inne plany długoterminowe, chciałabym bowiem, żebyśmy odeszli od corocznego targowania się w Radzie, jak dużo ryb można odłowić. Naszą powinnością względem tego sektora jest zapewnienie mu w większym zakresie planowania i stabilności poprzez uzgodnienie planów długoterminowych. Państwa ogólne poparcie, zarówno merytoryczne, jak i w odniesieniu do delegowania uprawnień, pokazuje, że mamy ten sam cel. Mogę poprzeć państwa poprawki oraz poprawki zmierzające do dostosowania wniosku do nowego rozporządzenia w sprawie kontroli, obowiązującego od stycznia 2010 roku. Poza tym przypadkiem, w samym planie nie należy ustalać obszarów TAC, pozostawiając możliwość przyjmowania ich w decyzjach dotyczących rocznych TAC, w oparciu o stosowne opinie naukowe. Jest wszakże jedna poprawka, która nie idzie we właściwym kierunku, a mianowicie państwa zgoda na kompromis prezydencji Rady na poziomie około 5 tysięcy ton. Wielkość 5 tysięcy ton nie jest po prostu oparta na podstawach naukowych. Na jakiej podstawie podjęto tę decyzję? Dlaczego nie 6 tysięcy lub 7 tysięcy? Korzystanie ze swobodnego uznania w zakresie podnoszenia i obniżania TAC do właściwych poziomów w strategii długoterminowej nie wydaje mi się odpowiednim podejściem. Przejdę teraz do trzeciego sprawozdania, w sprawie środków technicznych na obszarze Bałtyku. Chcę skorzystać z tej sposobności, by podziękować sprawozdawcy, panu posłowi Gróbarczykowi, za bardzo dobrą pracę nad sprawozdaniem, które zostało przyjęte jednomyślnie. Raz jeszcze chciałam podziękować Komisji Rybołówstwa za pełne poparcie. Tym wnioskiem gwarantujemy ciągłość prawną naszej polityki dotyczącej selekcji jakościowej - polityki, którą wprowadziliśmy na Morzu Bałtyckim w ubiegłym roku - jak również w zakresie ograniczeń w połowach niektórych gatunków. Skupię się teraz na ostatnim sprawozdaniu: wykorzystanie w akwakulturze gatunków obcych i niewystępujących miejscowo. Chciałabym podziękować sprawozdawcy, panu posłowi Ferreirze, za jego pracę, a także Komisji Rybołówstwa jako całości. Jak Państwo wiedzą, Komisja angażuje się w promowanie zrównoważonego rozwoju w dziedzinie akwakultury w UE, poprzez nową strategię akwakultury. Implikuje to wysoki poziom ochrony środowiska, a także ustalenie warunków ułatwiających działalność w dziedzinie akwakultury. Musimy to osiągnąć. Wprowadzenie poprawek do rozporządzenia o gatunkach obcych w zamkniętych zakładach akwakultury z pewnością ułatwi działalność w dziedzinie akwakultury poprzez wyeliminowanie niepotrzebnych obciążeń administracyjnych, zapewniając jednocześnie odpowiednią ochronę środowisk wodnych. Nie jest to oczywiście wszystko, co możemy zrobić, dlatego z wielkim zadowoleniem przyjmuję wniosek pana posła Ferreiry dotyczący wzmożenia wysiłków badawczych w zakresie akwakultury. Zamierzamy uczynić, co w naszej mocy, korzystając ze środków naszego budżetu i z reformy WPRyb. Bardzo się cieszę, że dyskusje w Komisji Rybołówstwa przyniosły lepszą definicję "zamkniętego zakładu akwakultury”. Chciałabym podkreślić, że pierwotny wniosek został przyjęty przez Komisję na miesiąc przed wejściem w życie traktatu z Lizbony, mieliśmy zatem ten sam problem. Komisja Rybołówstwa złożyła poprawki zmierzające do dostosowania rozporządzenia podstawowego do nowych postanowień traktatu lizbońskiego, dotyczących procedury komitetowej. Uznaliśmy za stosowne przeprowadzić to dostosowanie zgodnie z wnioskiem Parlamentu. Z drugiej strony konieczne było formalne zmodyfikowanie naszego wniosku w celu wprowadzenia tak istotnych poprawek, a to wyjaśnia opóźnienie, o którym mówimy. Podsumowując, chciałabym raz jeszcze podziękować wszystkim sprawozdawcom w Komisji Rybołówstwa za ich sprawozdania i pracę nad tymi istotnymi zagadnieniami. Carmen Fraga Estévez Panie Przewodniczący! Dziękuję bardzo autorom za ich doskonałą pracę. Chciałabym się skoncentrować na planach zarządzania, jakkolwiek nie będę się zagłębiać w żadne merytoryczne aspekty, gdyż zostały one już uwypuklone przez sprawozdawców. Odniosę się natomiast do stworzonych przez te plany istotnych wyzwań instytucjonalnych, którym trzeba stawić czoła. Po trwających ponad rok negocjacjach z Radą Parlament w sposób niewątpliwie odpowiedzialny zdecydował się przedstawić sprawozdania do pierwszego czytania, by wywrzeć nacisk zmierzający do przełamania obecnego impasu, który ma wpływ nie tylko na te dwa wnioski, ale również na wszystkie inne, jakie zostaną nam przedstawione w niedalekiej przyszłości. Parlament pragnie znaleźć kompromisowe rozwiązanie z Radą i Komisją, ale podstawowym warunkiem, żeby tak się stało jest, by Rada uznała i zaakceptowała, że podstawowa treść planów długoterminowych musi podlegać zwykłej procedurze ustawodawczej, tj. zgodnie z podstawą prawną art. 43 ust. 2 Traktatu. To niezrozumiałe, że przed wejściem w życie traktatu z Lizbony, kiedy Rada także miała wyłączne kompetencje w sprawach TAC i kwot połowowych, Parlament był proszony o opinię doradczą, podczas gdy teraz Rada rości sobie prawo wyłączności w tych samych sprawach, chociaż, zgodnie z wszystkimi opiniami prawnymi, art. 43 ust. 3 musi być interpretowany w sposób zawężający. A zatem nalegam, żeby pani komisarz uwzględniła stanowisko Parlamentu, nawet gdyby któreś wnioski - a uważam, że pytanie pani poseł Bilbao w tej szczególnej kwestii pozostało bez odpowiedzi - miały zostać wycofane lub zastąpione nowym tekstem. Jeżeli tak się nie stanie, będziemy zmuszeni skierować tę sprawę do Trybunału Sprawiedliwości i zablokować przyszłe plany długoterminowe, czego należy uniknąć, jako że jest to podstawowy instrument zarządzania rybołówstwem. Kriton Arsenis Panie Przewodniczący, Pani Komisarz! Tekst, nad którym dziś debatujemy, zawiera bardzo dużo szczegółów technicznych. Kryje się jednak za nimi wyraźny przekaz: Parlament Europejski wzywa inne instytucje, Komisję i Radę do uwzględniania danych naukowych przy wydawaniu decyzji w sprawach dotyczących rybołówstwa i prowadzenia połowów. Kiedy decydujemy, w jaki sposób poławiać poszczególne gatunki ryb, nie możemy negocjować w kategoriach politycznych. Rada i Parlament nie mogą w kategoriach politycznych negocjować kwestii, które należy rozstrzygać na podstawie danych naukowych. Jedynie na podstawie danych naukowych możemy stwierdzić, jakie są nadwyżki w naszych morzach i co można poławiać nie wywierając nieodwracalnego wpływu na życie morza i na rybołówstwo. Mamy przed sobą zmianę wspólnej polityki rybołówstwa. W przedmiotowych sprawozdaniach zwracamy się właśnie o śmiałe działania w kierunku zmiany wspólnej polityki rybołówstwa przez zagwarantowanie, żeby decyzje podejmowane w celu zabezpieczenia trwałej przyszłości naszych mórz i rybołówstwa podejmowane były na podstawie danych naukowych. Carl Haglund Panie Przewodniczący, Pani Komisarz, Panie i Panowie! Skupię się na sprawozdaniu dotyczącym połowów sardeli w Zatoce Biskajskiej i na stanowisku naszej grupy w tej sprawie. Jest to kwestia niezwykłej wagi i stanowi też ona przykład, jak powinniśmy podchodzić do wrażliwych problemów rybołówstwa. Należy pamiętać, że połowy, o których mówimy, załamały się w 2005 roku, w wyniku przełowienia. Teraz, kiedy połów jest znów dozwolony, prowadzony jest wedle zasady ostrożnościowej i właśnie w ten sposób należy postępować. Jest to jedyny długofalowy i zrównoważony sposób działania, taki był również pogląd naszej grupy w tej kwestii. Faktem jest, że w przemyśle rybołówstwa są być może nadzieje na większe ilości ryb na początek, jednak w długim okresie lepiej jest robić to, co prawdopodobnie teraz wybierzemy. W przekonaniu naszej grupy jest to także sposób, w jaki powinniśmy postępować w odniesieniu do tego rodzaju kwestii, tak dziś, jak i w przyszłości. Isabella Lövin Panie Przewodniczący, Panie i Panowie! Traktat z Lizbony zmienił uprawnienia Parlamentu, jeśli chodzi o politykę rybołówstwa. Plany zarządzania, nad którymi mamy jutro głosować, będą pierwszym sprawdzianem tego, jak dobrze Parlament potrafi sprostać tej odpowiedzialności. Sądzę, że ogólnie poradziliśmy sobie z tym wyzwaniem, ale nie obyło się przy tym bez fałszywych alarmów. Decydenci zawsze mają pokusę, by odstępować od opinii naukowych w imię fałszywie pojmowanych korzyści dla przemysłu rybołówstwa. Ponadto ludzie mają krótką pamięć. Chociaż połowy sardeli w Zatoce Biskajskiej załamały się nie dawniej niż w 2005 roku, a przemysł rybołówstwa zmuszony był całkowicie wstrzymać połowy, wciąż mamy do czynienia z krótkowzrocznymi zachętami finansowymi, które zagrażają długotrwałemu zrównoważeniu stad. W komisji przezorność odniosła jednak zwycięstwo nad zdaniem się na los. Liczenie ryb nie jest trudne; przypomina liczenie drzew. Tyle tylko, że ryby przemieszczają się i ich nie widać. Tak żartował sobie jeden z czołowych biologów morza, Willy Kristensen, w filmie The End of the Line na temat ubożenia stad ryb w oceanach świata. Próbował przez to powiedzieć, że szacunki wielkości stad są w dużym stopniu niepewne. W tym miejscu należy przypomnieć, że w UE i na świecie podjęto decyzję o osiągnięciu maksymalnego podtrzymywalnego połowu (MSY) w odniesieniu do wszystkich handlowych gatunków ryb w czasie około pięciu lat. Chciałabym wskazać, że osiągnięcie MSY dla wszystkich gatunków ryb wszędzie w tym samym czasie jest zadaniem całkowicie niewykonalnym. Potrzebujemy zatem marginesów bezpieczeństwa. Ekosystemy należy rozpatrywać jako całość, a MSY należy uważać za górną granicę, nie za wartości docelowe. Mam nadzieję, że zostanie to uwzględnione w nadchodzącej polityce rybołówstwa i będzie respektowane w planach zarządzania, tak w Parlamencie, jak i w Radzie. Musimy szybko przygotować długoterminowe plany zarządzania dla wszystkich morskich ekosystemów Europy. Na koniec chciałam tylko powiedzieć, że zgadzam się całkowicie ze sprawozdawcą, panem posłem Gallagherem, że dzielenie kwoty dla jednego stada ostroboka pospolitego jest całkowicie sprzeczne z opinią naukową. Andrew Henry William Brons Panie Przewodniczący! Zagadnienia podniesione w tej debacie nie są specyficzne dla omawianego obszaru. Są też kwestie dotyczące statków na Morzu Północnym. W piątek odbyłem spotkanie z rybakami z Whitby w hrabstwie Yorkshire. Równie martwią ich problemy, które mogą doprowadzić do bankructwa pozostałe statki we flocie brytyjskiej. Bezpośrednie zagrożenie powstaje w związku z proponowanym zmniejszeniem dozwolonej liczby dni połowu, ze 135 dni możliwie nawet do 90 dni. Zapytałem rybaków z trawlerów, jakie ograniczenie mogą wytrzymać zanim zbankrutują i odpowiedzieli, że jakiekolwiek zmniejszenie będzie miało taki skutek. Polityka zmuszająca trawlery do odrzucania martwych i zdychających ryb w celu uniknięcia wyładunku niewymiarowych ryb lub przekroczenia kwot połowowych dla określonych gatunków, jest zdecydowanie skandaliczna. Wszystkie ryby, które zostały złowione, a nie przeżyją, muszą zostać wyładowane. Odrzucanie ich nie jest ochroną, to marnotrawstwo. Selekcja jakościowa jest reakcją na niesprawiedliwy system kwot połowowych. Trzeba zreformować system, a selekcja zniknie. Kwoty są sprzedawane i kupowane na wolnym rynku, a spekulują nimi bogaci i silni. Winduje to ceny kwot, które są potem "wynajmowane” rybakom po niebotycznych cenach. Należy zdecydowanie położyć kres spekulacji. Paulo Rangel (PT) Panie Przewodniczący, Pani Komisarz, Panie i Panowie! Co się tyczy sprawozdania pana posła Gallaghera, a w szczególności planu wieloletniego dla stada ostroboka pospolitego, zasadniczą sprawą jest, by opowiedzieć się za przyjęciem poprawki zaproponowanej przez Grupę Europejskiej Partii Ludowej (Chrześcijańskich Demokratów), a przygotowanej przez panią poseł Patrão Neves i koncentrującej się na trzech celach zielonej księgi oraz reformy wspólnej polityki rybołówstwa (WPRyb): na celu w zakresie ochrony środowiska, który został odpowiednio uwzględniony w przedmiotowym sprawozdaniu, oraz na celach gospodarczych i społecznych, skupiających się czy to na podniesieniu rentowności, czy na godnych warunkach życia ludzi zawodowo uprawiających rybołówstwo. Bardzo ważne jest, żebyśmy wprowadzili tu pewne rozróżnienie. Kiedy mówimy o zachodnim stadzie ostroboka pospolitego, ważne jest odróżnianie obszaru VIII C, wokół Zatoki Biskajskiej, który jest zasadniczo nastawiony na tradycyjne łodziowe rybołówstwo przybrzeżne stanowiące w szczególności źródło utrzymania znacznej części ludności portugalskiej, hiszpańskiej i francuskiej, od obszaru dalej na północ, skoncentrowanego na rybołówstwie przemysłowym, a zatem nastawionego bardziej na rentowność ekonomiczną. Z tego właśnie powodu zachodzi potrzeba wprowadzenia poprawki do przedmiotowego sprawozdania, tak by było ono zharmonizowane nie tylko z podstawowymi celami Zielonej księgi w sprawie WPRyb lub w sprawie reformy WPRyb, ale również z zaleceniami przedstawionymi przez Radę dotyczącymi rozporządzenia w sprawie całkowitych dopuszczalnych połowów (TAC) na rok 2011, w których połów ostroboka pospolitego na obszarze VIII C Międzynarodowej Rady Badań Morza postrzegany jest zasadniczo jako prowadzony z wykorzystaniem tradycyjnego łodziowego rybołówstwa przybrzeżnego, podczas gdy na północy, w zachodniej strefie, koncentruje się głównie na formie połowów przemysłowych. Podejście to, uwzględniające specyficzny charakter i cel każdego z zachodnich obszarów bytowania ostroboka pospolitego, jest jedynym, jakie pozwoli rzeczywiście zachować wszystkie cele WPRyb. Josefa Andrés Barea (ES) Panie Przewodniczący, Pani Komisarz! Gratuluję wszystkim czworgu sprawozdawcom. Ja również zamierzam się odnieść do kwestii planów zarządzania stadami sardeli i ostroboka pospolitego. Wniosek w sprawie eksploatacji stad sardeli, który miał być pierwotnie wnioskiem zmierzającym do zrównoważonej eksploatacji sardeli, okazał się skomplikowanym wnioskiem, zablokowanym obecnie przez Radę. Największą szkodę poniósł właśnie ten sektor. Jesteśmy w martwym punkcie, ponieważ sytuacja nie uległa odblokowaniu z powodu niepodjęcia decyzji ani przez Radę, ani przez Komisję. Chciałabym podkreślić stanowisko delegacji hiszpańskich socjalistów, która w trakcie całego tego procesu popierała jednomyślne żądania sektora, wsparte - podkreślam, wsparte - przez opinie naukowe i przez regionalny komitet doradczy. Podtrzymujemy to samo stanowisko w stosunku do nowych kwestii powstających w ramach zbliżającej się reformy wspólnej polityki rybołówstwa. W obliczu tego impasu zwracamy się do Pani Komisarz by, jeśli jest taka konieczność, wycofała wniosek, uwzględniła stanowisko Parlamentu i przedstawiła nowy wniosek. Co się tyczy ostroboka pospolitego, pan poseł Gallagher przedstawił w skrócie kilka kwestii, co do których również się zgadzamy, jak wprowadzenie planów wieloletnich, całkowitych dopuszczalnych połowów i zaleceń naukowych. Zaproponował również poprawkę, którą Grupa Socjalistów uważa za znaczącą. Za istotną uważa ją również Grupa Socjalistów hiszpańskich, jako że Hiszpania posiada sektor tradycyjnych połowów ostroboka pospolitego, którego produkty spożywane są w stanie świeżym, jeszcze w dniu połowu. Brak uznania dla tego sektora spowoduje szkody społeczne i gospodarcze i z pewnością osłabi szanse na lepsze zarządzanie. Z tego powodu uważamy, że pan poseł Gallagher powinien był wziąć pod uwagę naszą poprawkę, wprowadzając rozróżnienie w przypadku rybołówstwa przybrzeżnego. Britta Reimers (DE) Panie Przewodniczący, Pani Komisarz, Panie i Panowie! Podziękowania dla sprawozdawców. Zważywszy na wysoki poziom importu ryb i produktów rybnych do UE, jest sprawą istotną, byśmy utrzymywali i wspierali naszych miejscowych rybaków, jak również krajowy sektor akwakultury. Potrzebujemy pilnie ulepszonych metod połowu, by zapewnić długotrwały byt zarówno naszym mórz, jak i rybaków. Równie istotne jest, byśmy umożliwili dalszy rozwój akwakultury. Pilnie potrzebne jest nam sprawniejsze zbieranie danych i intensywniejsze badania, ponieważ tylko wiedząc, co się faktycznie dzieje, możemy podejmować właściwe decyzje na przyszłość. Nasze niepowodzenie w łączeniu ekonomii z ekologią - które nie różnią się zbytnio - sprowadza się często do nadmiernej biurokracji i niewystarczającej wiedzy. Raül Romeva i Rueda (ES) Panie Przewodniczący! W odniesieniu do debaty w sprawie sardeli, chciałbym również podkreślić jej wagę, jak też fakt, że jest ona punktem zwrotnym, nie tylko dla sektora, a szczególnie dla problemu sardeli, ale także dla relacji pomiędzy Komisją, Parlamentem i Radą. W związku z tym chciałbym wyraźnie zaznaczyć, że Grupa Zielonych/Wolnego Przymierza Europejskiego popiera wnioski przygotowane przez Komisję z perspektywy nakreślonej bardziej ostrożnie. Popieramy te wnioski zasadniczo w trzech punktach: pierwszym jest współczynnik eksploatacji, co do którego uważamy - podobnie jak Komisja - że nie powinien być większy niż 0,3; drugim jest całkowity dopuszczalny połów (TAC), który, naszym zdaniem, powinien również obejmować żywą przynętę; ostatnim wreszcie punktem jest obniżenie TAC, które musi wynosić co najmniej 25 %, jeżeli zostanie to uznane za konieczne. Poparliśmy Komisję w tych trzech sprawach i uważamy to za rozsądne, właśnie dlatego, że pragniemy tym razem działać jak lekarze stosujący podejście holistyczne, którzy leczą, a nie jak lekarze sądowi, którzy po prostu stwierdzają zgony. Sądzę, że ważne jest, byśmy sformułowali wyraźnie nasze przesłanie i myślę, że jest to dobra sposobność, by zrobić coś we właściwy sposób. Werner Kuhn (DE) Panie Przewodniczący, Pani Komisarz, Panie i Panowie! Moje wystąpienie dotyczy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do zakazu selekcji jakościowej i ograniczeń połowów storni i skarpa w wodach Morza Bałtyckiego oraz cieśnin Bełt i Sund. Interesuje nas właśnie nie zwykła zmiana rozporządzenia, ale dwa bardzo ważne i znakomite gatunki spożywanych ryb, których pilnie potrzebuje nasz rynek wewnętrzny w Europie. Należy stwierdzić raz jeszcze, że nauka i przemysł powinny współpracować, aby ich doświadczenie - szczególnie w kwestii odrzutów i zarządzania stadami, jak również odnoszące się do tego, co dzieje się z przyłowami - było rozsądnie oceniane i wartościowane. Znamy wszystkie warianty nakładania ograniczeń w tym względzie; pan poseł Gróbarczyk świetnie je wyłożył. Bardzo ważne jest, żeby art. 15a został włączony do treści rozporządzenia. Słyszeli Państwo, dlaczego - sprawozdawca raz jeszcze stwierdził to wyraźnie. Naszym wspólnym celem jest zminimalizowanie przyłowów i odrzutów, i to osiągnęliśmy w komisji. Tym niemniej, w przypadku niektórych gatunków ryb - w tym storni i skarpa - młodociane i niewymiarowe osobniki można odrzucić, jeżeli znalazły się na pokładzie z połowem. Oczywiście, jest również istotne, żeby pracować doskonałym sprzętem rybackim, by poławiać selektywnie i respektować okresy ochronne. Te dwa gatunki stale zmieniają swoje tarliska, a więc oczywiście łowiska zostały również wyraźnie zdefiniowane i tarliska precyzyjnie opisane. Parametrów wprowadzania do obrotu nie wolno korygować w dół, tak, żeby jedynym wyjściem pozostało przerobienie tych doskonałych stad na mączkę rybną. Nie jest to naszym celem. Chcemy służyć rynkowi, dlaczego właśnie wprowadziliśmy takie poprawki do przedmiotowego rozporządzenia. Ulrike Rodust (DE) Panie Przewodniczący, Pani Komisarz Damanaki! Jestem bardzo zadowolona, że w tym tygodniu możemy przyjąć cztery ważne rozporządzenia w sprawie polityki rybołówstwa oraz że zdołaliśmy dojść do porozumienia pomiędzy nami, jak również z Radą i Komisją, w kwestii sprawozdań dotyczących akwakultury i środków technicznych dla Morza Bałtyckiego. Niestety, nie można powiedzieć tego samego o dwu rozporządzeniach w sprawie długoterminowych planów zarządzania. Właściwa formuła zarządzania stadami sardeli była zawsze przedmiotem gorącego sporu w obrębie komisji. Uważam, że przedłożenie na sesję plenarną wygląda bardzo dobrze i jestem zadowolona widząc, że również Grupa Europejskiej Partii Ludowej (Chrześcijańscy Demokraci), jak się wydaje, ma tego świadomość, gdyż nie złożyła więcej poprawek. Zakładam, że jutro zagłosują Państwo za przyjęciem tego rozporządzenia. Mamy jednakże poważniejszy problem dotyczący Rady. Wbrew opinii własnych ekspertów prawnych większość państw członkowskich odmawia zaakceptowania prawa Parlamentu Europejskiego do współdecyzji - w cały rok po wejściu w życie traktatu z Lizbony! Uważam to za oburzające. Tak więc zasugerowałam przewodniczącej naszej komisji wystosowanie wspólnego pisma do ministrów rybołówstwa w Europie. Byłabym bardzo zadowolona, gdybyśmy w nadchodzących dniach mogli dojść do zgody i razem pokazać determinację Parlamentu. Nie pozwolimy sobie na to, żeby Rada zbyła nas tak łatwo. Ian Hudghton Panie Przewodniczący! Popieram kierunek przyjęty przez pana posła Gallaghera w jego sprawozdaniu i jutro, kiedy do tego dojdziemy, będę odpowiednio głosował. Zasada planowania wieloletniego jest sensowna, jeżeli pozwala na racjonalne planowanie na przyszłość przez rybaków i sektor przetwórczy. Jak Państwu wiadomo, wciąż jednak pozostają, ogólnie mówiąc, pewne bardzo negatywne aspekty zarządzania rybołówstwem w UE. Zdecydowanie uważam, że to właśnie państwa prowadzące działalność połowową - te, które posiadają uprawnienia na poszczególnych obszarach morskich - powinny podejmować decyzje dotyczące ochrony stad i zarządzania nimi. Kilku mówców ponownie odniosło się do skandalu w sprawie odrzutów. W Szkocji narasta świadomość, że odrzuty są bezpośrednim wynikiem rozporządzenia UE, a w szczególności planu odbudowy zasobów dorsza. Mam nadzieję, że pani komisarz zwróci na to uwagę i podejmie działania, by poradzić sobie z tym elementem skandalu w sprawie odrzutów, którego można by uniknąć przez zmianę niektórych obecnie obowiązujących, niewykonalnych rozporządzeń. Gabriel Mato Adrover (ES) Panie Przewodniczący! W swoim wystąpieniu zamierzam się skupić na dwóch sprawozdaniach, których procedura i końcowe wyniki są przykładem, co należy, a czego nie należy robić. Mówię tu o planie dotyczącym stada sardeli i o wykorzystaniu gatunków egzotycznych w akwakulturze. Co się tyczy sardeli, jest to przykładem tego, jak nie należy postępować. Temat ten jest dyskutowany od ponad roku i - niestety - stał się debatą o uprawnieniach, jakie traktat z Lizbony przyznaje Parlamentowi i o podstawach prawnych wniosku Komisji, a nie debatą o tym, co jest najlepsze dla rybaków, przemysłu i rybołówstwa. Jest to długa i jałowa dyskusja, której ofiarą padł omawiany sektor, a jego przedstawiciele ze zdumieniem patrzą na nas, jak zatracamy się w dyskusjach, podczas gdy długo oczekiwany plan zarządzania nie posunął się jeszcze naprzód i grozi nam to, że nigdy nie ujrzy światła dziennego. Osoby pracujące w sektorze połowu sardeli słusznie skarżą się na przeszkody administracyjne, na jakie napotyka przedmiotowy plan, który ma tak istotne znaczenie dla uniknięcia następnych przerw w działalności tego rodzaju rybołówstwa. Biorąc pod uwagę owo tło niepewności, zdecydowanie uważam, że Komisja powinna się postarać, by dziś w Parlamencie wysłać sektorowi pozytywny sygnał. Co się tyczy wykorzystywania gatunków egzotycznych, przeciwnie, porozumienie osiągnięte przez Parlament w pierwszym czytaniu stanowi dobry kompromis. Komisji, Radzie i Parlamentowi udało się osiągnąć porozumienie szybko i bez większych różnic zdań w kwestiach prawnych lub faktycznych. Porozumienie to nie tylko ustanawia ścisłą definicję zamkniętych zakładów akwakultury, ale również prowadzi do większej przejrzystości prawnej dla przedsiębiorstw sektora, a co ważniejsze, usuwa jeden z elementów biurokracji, której Europejczycy mają już dość. Jestem przekonany, że procesy administracyjne należy ograniczyć do niezbędnego minimum. Europejczycy mają do czynienia z nadmierną biurokracją, która powoduje, że rozpoczęcie lub prowadzenie jakiejkolwiek działalności jest niezwykle trudne. A zatem sprawozdania takie jak dzisiejsze, znoszące jakieś procedury administracyjne, nie tylko stanowią dobrą wieść dla sektora akwakultury, ale powinny stale charakteryzować nasz sposób pracy. Antolín Sánchez Presedo (ES) Panie Przewodniczący, Pani Komisarz Damanaki! Zamierzam się skupić na sprawozdaniach panów posłów Gróbarczyka i Ferreiry. Chciałbym pogratulować sprawozdawcom osiągnięcia w pierwszym czytaniu porozumienia z Radą w sprawie zmiany dwóch rozporządzeń dostosowujących politykę rybołówstwa do traktatu z Lizbony i podkreślających zaangażowanie Unii Europejskiej w zrównoważone zarządzanie rybołówstwem i ochronę różnorodności biologicznej. Zakaz selekcji jakościowej oraz ograniczenia dotyczące połowów storni i skarpa na Morzu Bałtyckim są istotnymi środkami skutecznego i odpowiedniego zarządzania zasobami. Właściwe jest włączenie ich do rozporządzenia dotyczącego środków technicznych dla tych wód. Podejście takie można rozciągnąć na pozostałe wody UE i stanowić część polityki unikania odrzutów w zbliżającej się reformie wspólnej polityki rybołówstwa. Ważne jest również, by Unia Europejska zaktualizowała definicję i warunki eksploatacyjne dla zamkniętych zakładów akwakultury, rozważyła jak publikować wykaz oraz wprowadziła, zgodnie z traktatem z Lizbony, procedury opracowywania i wdrażania przepisów zmierzających do unikania zanieczyszczenia pochodzącego z działalności tych zakładów, która mogłaby zagrażać naszym ekosystemom lub wpływać na nie. Alain Cadec (FR) Panie Przewodniczący, Pani Komisarz, Panie i Panowie! Przede wszystkim chciałbym pogratulować sprawozdań naszej koleżance, pani poseł Bilbao, i naszym kolegom, panom posłom Gallagherowi, Gróbarczykowi i Ferreirze. Chciałbym powiedzieć, jak bardzo jestem zadowolony z tego, że Parlament kończy pierwsze czytanie w sprawie dwóch planów długoterminowych dotyczących sardeli i ostroboka pospolitego. Rzeczywiście, z przyjęciem traktatu z Lizbony, Parlament stał się współdecydentem w tych kwestiach. Co się tyczy stada sardeli, bardzo się cieszę, że Komisja Rybołówstwa przyjęła tekst, który ma na celu długoterminowe zarządzanie zasobem jednego z intensywnie poławianych gatunków. Plan ten pozwoli na wspólne zarządzanie przez główne kraje prowadzące połowy. Żywa przynęta będzie brana pod uwagę w kwotach połowowych, co umożliwi jak najrzetelniejszą weryfikację poławianych ilości. Ponadto z zadowoleniem przyjmuję środki nadzorowania kontroli tego rybołówstwa. System kontroli statków musi być bezwzględnie taki sam we wszystkich państwach członkowskich eksploatujących to stado. Chciałbym pogratulować panu posłowi Gallagherowi jego sprawozdania. Wiem, że jutro je przyjmiemy; umożliwi ono eksploatację stada ostroboka pospolitego w sposób zrównoważony pod względem społeczno-gospodarczym i środowiskowym. Plan ten przedstawia nową metodę podejmowania decyzji dotyczących całkowitego dopuszczalnego połowu, co pozwoli zagwarantować zrównoważenie stada w perspektywie długoterminowej. Chciałbym również przypomnieć państwu jak ważna jest zasada względnej stabilności, szczególnie bliska memu sercu. Sprawozdawcy podkreślają potrzebę rozwiązania problemu odrzutów i trzeba to przyjąć z zadowoleniem. Podobnie jednak jak moje koleżanki i koledzy, stwierdzam, że godne ubolewania jest to, iż Rada kwestionuje nowe uprawnienia decyzyjne Parlamentu do współdecydowania w sprawie długoterminowych planów zarządzania. Uważam, że trzeba rozstrzygnąć kwestię podstawy prawnej, ponieważ opóźnia ona wdrożenie planów, istotne dla ochrony zasobu i regulacji rybołówstwa. Musimy także zdefiniować raz na zawsze pojęcia rybołówstwa przemysłowego i nieprzemysłowego. Zapewni to podjęcie reformy wspólnej polityki rybołówstwa na zdrowych i solidnych podstawach. Podobne sugestie zawarte są w sprawozdaniu pana posła Gróbarczyka, któremu dziękuję za wysoką jakość jego pracy. Ponadto, jak wiemy, całkowity zakaz odrzutów jest nierealistyczny. Mam nadzieję, że Komisja Europejska pomoże sektorowi, który wprowadza selektywne narzędzia połowowe i zapewnia połowy zrównoważone pod względem gospodarczym i środowiskowym. Guido Milana (IT) Panie Przewodniczący, Panie i Panowie! Minuta to zbyt mało, żeby zająć się czterema sprawozdaniami. Zatem pogratuluję trzem pozostałym sprawozdawcom i skomentuję tylko sprawozdanie pana posła Ferreiry. Przestrzeganie zasad różnorodności biologicznej musi mieć kluczowe znaczenie we wszystkich działaniach podejmowanych przez Unię Europejską w dziedzinie rybołówstwa i akwakultury. Kompromisowa poprawka jest wynikiem dobrej pracy wykonanej przez pana posła Ferreirę, który wyraźnie zrozumiał te obawy. Kiedy poszukujemy sposobów ulepszenia standardów hodowli ryb, nie możemy mieć przyjętych z góry koncepcji, ale w celu uniknięcia ryzyka naruszenia równowagi w środowisku musimy rygorystycznie egzekwować kontrolę i stosowanie jak najbardziej precyzyjnych przepisów. Najsilniejsze wsparcie dla produkcji ekologicznej stanowi zatem decyzja podjęta w interesie ogólnym, obejmująca ochronę różnorodności biologicznej. Jest to rzeczywiście najlepszy sposób zoptymalizowania produkcji gatunków rodzimych. Pani Komisarz! Mam nadzieję, że w ramach reformy wspólnej polityki rybołówstwa ten kolejny środek dotyczący akwakultury może zostać ujęty w jednym uproszczonym rozporządzeniu. Uprości to znacznie rozwiązywanie spraw i mam nadzieję, że wprowadzenie jednego rozporządzenia dotyczącego akwakultury spowoduje jeszcze większe ogólne uproszczenie procedur. Jarosław Leszek Wałęsa Panie Przewodniczący! Chciałem przede wszystkim podziękować koledze Gróbarczykowi za współpracę. Bardzo się cieszę, że w treści sprawozdania udało się umieścić bardzo istotny punkt, który wzywa Komisję do przygotowania kompleksowego planu zarządzania w odniesieniu do płastug w wodach Morza Bałtyckiego. Przy okazji chciałbym zwrócić uwagę pani komisarz i zauważyć, że polska administracja rybacka już od wielu lat proponowała przyjęcie całościowego systemu zarządzania zasobami ryb płaskich na Bałtyku, nie uzyskując dotychczas żadnych konkretnych rezultatów ze strony Komisji Europejskiej. Konieczne jest opracowanie jednolitego systemu zarządzania flądrokształtnymi w całym obszarze ich występowania. Mają one duże znaczenie ekonomiczne dla bałtyckich rybaków, w tym także polskich, przez co zasługują na większą niż dotychczas uwagę instytucji europejskich odpowiedzialnych za rybołówstwo. Brian Crowley Panie Przewodniczący! Chciałbym podziękować sprawozdawcom za ich sprawozdania, szczególnie zaś panu posłowi Gallagherowi. Kiedy przysłuchiwałem się prowadzonej dyskusji dwie rzeczy uderzyły mnie od razu jako oczywiste. Pierwszą jest to, że cały ta koncepcja stwarzająca możliwość dopuszczania do różnicowania TAC w jednym łowisku jest wyjątkowo nieodpowiedzialna. Powinniśmy się temu zdecydowanie sprzeciwić. Po drugie, co się tyczy kwestii odrzutów, to może nadszedł czas, byśmy przyjrzeli się powstawaniu szarej strefy w postaci rynku tych odrzutów. Są to przyłowy w zwykłej działalności połowowej i zamiast wyrzucać je z powrotem do wody, warto pozwolić na ich wyładowanie i zapłacić koszt połowu - nie cenę rynkową, tylko koszt połowu. Można ich użyć jako zamiennika tysięcy ton importowanych ryb, pochodzących z Dalekiego Wschodu i innych miejsc, na potrzeby innych rynków w obrębie Unii Europejskiej. Może to być sytuacja, w której nie ma przegranych. Może spowodować zmniejszenie ilości odrzutów i niewyrzucanie przez rybaków wartościowego produktu. Nick Griffin Panie Przewodniczący! Dobrze, że UE próbuje chronić zagrożone stada ryb, ale zanim popadniemy w zbytnie samozadowolenie w związku z tymi wnioskami musimy pamiętać, jak wiele poprzednich regulacji UE w dziedzinie rybołówstwa zakończyło się ogromnym niepowodzeniem. Pod rządami europejskiej polityki rybołówstwa brytyjskie wody terytorialne zostały przełowione do stanu bliskiego wymarciu. Prawda jest taka, że najlepiej jest pozostawić ochronę stad ryb miejscowym rybakom i rządowym ekspertom w zakresie badań mórz w poszczególnych krajach, nie zaś biurokratom UE. Rada ze strony osób pracujących w zrujnowanych resztkach brytyjskich flot rybackich jest prosta: odstąpić od systemu kwot połowowych, który prowadzi do odrzutów i selekcji jakościowej, i zastąpić je limitami połowowymi obliczanymi na podstawie ciężaru, tak by wszystkie złowione ryby były wyładowywane w celu konsumpcji przez ludzi albo w celu przerobu na paszę zwierzęcą lub karmę dla ryb. Powinniśmy zastąpić system swobodnie zbywalnych kwot połowowych, a tym samym powstrzymać finansistów, supermarkety i wielkich bogaczy od spekulowania środkami utrzymania rybaków. Kwoty wszelkich rodzajów - obojętne, na jakich morzach - powinny należeć do rybaków z portów mających tradycyjne związki z danymi wodami i być zbywalne tylko pomiędzy rybakami, którzy są podobnie uprawnieni do połowów poprzez więzi osobiste, rodzinne i społeczne. Seán Kelly (GA) Panie Przewodniczący! Nie jestem autorytetem w tej dziedzinie, ponieważ jednak wywodzę się z kraju wyspiarskiego, wiem, jak ważne jest rybołówstwo dla społeczności nadbrzeżnych w całej Irlandii. Mój szanowny irlandzki kolega, pan poseł Gallagher, który jest autorytetem w tej tematyce nie tylko w Irlandii, ale i poza jej granicami, przedstawił szereg trafnych uwag, kiedy mówił, jakim nonsensem jest dzielenie kwot połowowych dla dwóch oddzielnych obszarów w przypadku jednego stada. Moja grupa, PPE, ma odmienny pogląd. Jednocześnie jednak to co mówi pan poseł Gallagher wydaje się logiczne, ponieważ ostrobok zwyczajny jest gatunkiem przemieszczającym się. A zatem chciałbym uzyskać odpowiedź pani komisarz konkretnie w tej kwestii; nie prywatną opinię, ale odpowiedź opartą na dowodach naukowych. Zgodziłbym się też z koleżankami i kolegami w sprawie odrzutów, jak również chciałbym, żebyśmy znacznie silniej rozwinęli akwakulturę... (GA) ponieważ w przyszłości będzie coraz większy popyt na ryby i mam nadzieję, że wszystkie rodzaje ryb będą dostępne dla wszystkich. Gerard Batten Panie Przewodniczący! Próbowałem ostatnio ustalić koszt wspólnej polityki rybołówstwa dla gospodarki brytyjskiej. Najlepszy szacunek samego tylko utraconego połowu wynosi co najmniej 3,6 miliarda funtów rocznie; koszt wyższych rachunków za żywność szacowany jest na około 4,7 miliarda funtów rocznie; koszt subsydiów, bezrobocia, zmarnowanych zasobów, nadmiernej biurokracji itp., itd. - na ok. 2,8 miliarda funtów rocznie. Daje to roczną sumę powyżej 11,1 miliarda funtów. Przemysł rybołówstwa uległ zniszczeniu. Od 1973 roku ubyło ponad 97 tysięcy miejsc pracy w rybołówstwie i związanych z nim branżach przemysłu. Powstałe na skutek efektu domina koszty gospodarcze i społeczne są nieobliczalne, a oddziaływanie wspólnej polityki rybołówstwa na środowisko katastrofalne. Każdego roku ponad 880 tysięcy martwych ryb wyrzuca się do Morza Północnego. Dla Wielkiej Brytanii rozwiązaniem jest, oczywiście, opuszczenie Unii Europejskiej, odzyskanie kontroli nad naszymi wodami terytorialnymi i przywrócenie zdrowego rozsądku w odrodzonym krajowym przemyśle rybołówstwa. Ricardo Cortés Lastra (ES) Panie Przewodniczący, Pani Komisarz! W 2005 roku zaprzestano połowu sardeli w Zatoce Biskajskiej ze wzglądu na zły stan stad. Celem zaproponowanego planu jest zapewnienie zrównoważonego rybołówstwa poprzez ustalenie kwot opartych na kryteriach naukowych. Plan ten ma poparcie odnośnego sektora, który potrzebuje stabilności. Zwracam się do Komisji o wycofanie jej wniosku i o uwzględnienie inicjatywy Parlamentu. Maria Damanaki komisarz - Panie Przewodniczący! Chciałabym podziękować wszystkim szanownym posłom za ich wystąpienia. Dyskusja była zaiste bardzo interesująca. Najpierw chciałabym się odnieść do przedstawionych przez panią poseł Fragę w imieniu grupy EPP i innych posłów uwag dotyczących problemów instytucjonalnych, jakie teraz mamy, związanych z nowym otoczeniem instytucjonalnym powstałym na mocy traktatu lizbońskiego. Muszę przyznać, że wykonanie postanowień traktatu lizbońskiego otworzyło nową erę i chcielibyśmy się do tej nowej ery przystosować. Chciałabym powiedzieć bardzo wyraźnie, że Komisja rozumie i popiera pogląd, iż Parlament ma mieć coś do powiedzenia w kwestii odłowu w związku z rolą długoterminowego planu zarządzania. Uważamy, że traktaty są tej kwestii bardzo klarowne. To jest nasze stanowisko, ale jak Państwo wiedzą, mamy tu pewną reakcję ze strony Rady. Niektóre państwa członkowskie zareagowały bardzo ostro, jest jednak także ogólna reakcja wobec tego podejścia. Musimy znaleźć rozwiązanie tej kwestii, ponieważ w przeciwnym razie nie możemy przystąpić do egzekwowania długoterminowych planów zarządzania, a - jak Państwo rozumieją - długoterminowe plany zarządzania to nasza przyszłość. Nie możemy wprowadzać nowej polityki dyktowanej przez krótkotrwałe korzyści i te wszystkie polityczne targi, do których przywykliśmy. Tak więc musimy znaleźć rozwiązanie, żeby tę sytuację odblokować. Noszę się z zamiarem podjęcia próby wyjścia poprzez spotkanie trójstronne. Zamierzam zaproponować Parlamentowi i Radzie, żebyśmy przystąpili razem do poszukiwania przynajmniej kompromisowego rozwiązania, którego potrzebujemy możliwie jak najszybciej, nie możemy bowiem dalej postępować w taki sposób. Wszystkie długoterminowe plany zarządzania są obecnie zablokowane, a ja mam kilka nowych wniosków dotyczących paru nowych długoterminowych planów zarządzania, bardzo ważnych, na przykład dotyczących łososia i stad pelagicznych. To bardzo ważne długoterminowe plany zarządzania. Są one gotowe i czekają na znalezienie jakiegoś instytucjonalnego rozwiązania tych bardzo wrażliwych problemów. Odnosząc się do wystąpień innych grup, chciałabym przyjąć z zadowoleniem wystąpienia pana posła Arsenisa, pana posła Haglunda i pani poseł Lövin w imieniu ich grup i zgadzam się z nimi, że potrzeba nam właśnie długoterminowych planów zarządzania i opinii naukowych. Rozumiem potrzeby naszego rybołówstwa i problemy naszego sektora rybołówstwa i chciałabym zająć w tej sprawie jasne stanowisko. Chcę jednak powiedzieć, że w chwili obecnej dyskutujemy nad wyraźnym przykładem zaistniałej sytuacji. Plan dotyczący sardeli oraz to, że musieliśmy na kilka lat zamknąć tamtejsze łowiska, jest wyraźnym dowodem, że nie można iść naprzód ignorując opinie nauki. Rozumiem te problemy, musimy zatem znaleźć syntezę i rozwiązanie. Moim zamysłem jest - i będzie to jednym z głównych tematów naszej reformy polityki rybołówstwa - by nadal uwzględniać opinie naukowe, jak również poszukiwać rozwiązania, kiedy opinie te nie są wystarczająco jasne i kiedy nie mamy dość danych, by sformułować jasne stanowisko. Chciałabym również powiedzieć, że sprawozdanie pana posła Gróbarczyka jest bardzo ważne oraz że środki techniczne dotyczące sposobów unikania selekcji jakościowej są bardzo ważne dla naszej polityki. Chcę także podkreślić, że jak już powiedzieliśmy, potrzebujemy jakiejś polityki w odniesieniu do storni i płastug. Mamy zamiar sformułować taką politykę. Potrzeba nam bardzo odważnej polityki w zakresie odrzutów, o których wspominało wielu z państwa. Nie uważam, żeby stać nas było na wyrzucanie z powrotem do morza ryb, które tak wartościowe. Nie możemy sobie dłużej na to pozwalać. Może kiedy mieliśmy obfitość ryb w naszych wodach, było to jakieś rozwiązanie, ale teraz mamy rzeczywiste problemy. Nie możemy wyrzucać ryb z powrotem do morza. Musimy więc znaleźć rozwiązanie, w związku z czym z wielkim zadowoleniem przyjmuję takie propozycje, jak rekompensowanie rybakom kosztu połowu w przypadku przyłowów. Możemy znaleźć rozwiązania, ale reforma naszej polityki musi zmierzać właśnie w kierunku całkowitego wyeliminowania odrzutów. Oczywiście, należy pamiętać o wszystkich środkach technicznych potrzebnych w tym celu, jednak musimy zmierzać w tym kierunku. Ostatnia uwaga o problemach akwakultury. Musimy zmniejszyć obciążenia stanowiące przeszkody w dziedzinie akwakultury. Zgadzam się ze sprawozdawcą i z panem posłem Milaną, jak również z innymi mówcami, którzy zabierali głos w tej sprawie. Mogę jedynie powiedzieć, że staramy się to osiągnąć jako element reformy WPRyb. Chciałabym także powtórzyć, że zamierzamy zintensyfikować badania naukowe nad gatunkami stosowanymi w akwakulturze, ponieważ faktycznie musimy przejść do masowego wytwarzania produktów akwakultury, jeżeli rzeczywiście akwakultura ma stanowić alternatywę dla naszego sektora rybołówstwa. Izaskun Bilbao Barandica Panie Przewodniczący, Pani Komisarz! Przede wszystkim byłabym wdzięczna za odpowiedź pani komisarz, czy zamierza ustąpić przed wolą Rady, choć przyznaje - za co jestem wdzięczna - że zachodzą pewne problemy z akceptacją uprawnień, jakie traktat z Lizbony daje Parlamentowi. Komisja Rybołówstwa głosowała po raz drugi i nie zwróciła się do pani komisarz o wycofanie wniosku. Dziś prosimy właśnie panią komisarz o udzielenie nam odpowiedzi, czy jest, czy nie jest gotowa ulec żądaniom Rady.
{'language': 'pl'}