Voorbereiding van de Europese Raad (25-26 maart 2010) (debat) De Voorzitter Aan de orde is het debat over de verklaringen van de Raad en de Commissie over de voorbereiding van de Europese Raad (25-26 maart 2010). Diego López Garrido Mijnheer de Voorzitter, in deze eerste maanden van 2010 zijn we getuige van een buitengewoon sterke dynamiek in de Europese Unie, middenin de ernstigste economische crisis sinds tachtig jaar. Tegelijkertijd zijn we bezig met de uitvoering van een nieuw verdrag, het Verdrag van Lissabon, met de oprichting van nieuwe instellingen en een zeer omvangrijke aanpassing van de regelgeving van onze economische systemen. Doordat we tegelijkertijd moeten reageren op grote uitdagingen die op onze weg liggen, zoals op dit moment de situatie rond het Griekse financiële systeem, verloopt dit soms op een ongeordende manier. Maar Europa reageert op deze situatie door nieuwe instrumenten voor economisch beleid te creëren op alle niveaus. We zien daardoor af en toe door de bomen het bos niet meer, maar we zijn wel een totaal nieuwe manier aan het creëren om de enorm complexe economie van de eenentwintigste eeuw aan te pakken, en dat doen we met een Europese benadering. Zo hebben we dat gedaan toen we als onmiddellijke reactie op de ernstige crisis zijn overgegaan tot een financiële injectie van overheidsgelden in de Europese economieën, waardoor grote tekorten zijn ontstaan. Zo hebben we dat gedaan - en we zijn hier in het Europees Parlement voor de aanneming ervan - toen we zijn gestart met een totale hervorming van het toezicht op het financiële systeem. Zo doen we dat ook op dit moment met de coördinatie van het economisch beleid. De Commissie heeft aangegeven dat zij een voorstel daartoe zal indienen, dat gericht zal zijn op de coördinatie van het economisch beleid in het bijzonder binnen de eurozone. Ook zijn we onlangs getuige geweest van een heel vastberaden en duidelijk optreden van de Europese Unie om de financiële stabiliteit in de eurozone te ondersteunen. Deze politieke verbintenis is op 11 februari aangenomen met als doel de financiële stabiliteit van de eurozone te consolideren en te onderhouden. Er is nog een initiatief dat zonder enige twijfel bij dit geheel van maatregelen hoort en dat het centrale thema op de agenda zal zijn van de Europese Raad van dit weekend, namelijk het streven naar een nieuwe strategie voor groei en het creëren van kwaliteitsbanen. Deze strategie is geformuleerd en ontwikkeld door de Europese Commissie in het document van 3 maart en zal in het bijzonder bestudeerd worden door de staatshoofden en regeringsleiders tijdens de voorjaarsbijeenkomst van de Raad. Dat zal vooral gebeuren vanuit het perspectief van de zogenaamde "strategische doelstellingen” die de Europese Commissie in haar document signaleert en die thema's betreffen als werkgelegenheid, investeringen in onderzoek en ontwikkeling, klimaatverandering en energie, vroegtijdig schoolverlaten, onderwijs in het algemeen en armoede. Bovendien zal de Europese Raad ook het thema van het bestuur bespreken, dat wij beschouwen als één van de tekortkomingen van de zogenaamde strategie van Lissabon. De Raad wil dit bestuur opzetten rond zijn eigen politiek leiderschap en rond het optreden van de Commissie bij het toezicht op de lidstaten opdat zij de verbintenissen die zij zijn aangegaan ook nakomen. Dit alles moet uiteraard plaatsvinden in nauwe samenwerking met en gecontroleerd worden door het Europees Parlement, en natuurlijk door de instellingen van de Unie in hun geheel. Dit zal vooral het doel zijn van de bijeenkomsten van de Europese Raad van komend weekend. Daar komt nog een andere belangrijke kwestie bij, namelijk die van de strijd tegen klimaatverandering, waarin de Unie nog steeds een leidende rol speelt. De Europese Unie behoudt haar leidende rol in de wereld in de strijd tegen de klimaatverandering. Dat moet zij ook doen; zij moet aan dit leiderschap blijven vasthouden. Verder is er de gekwantificeerde toezegging van de "fast start” om de ontwikkelingslanden te helpen ook de strijd tegen klimaatverandering aan te gaan. Laten we dus hopen dat de Europese Raad die toezegging kwantificeert en opnieuw bevestigt, en laten we hopen dat de ontwikkelde landen zich in algemene zin verplichten om samen te werken met de nog niet ontwikkelde landen, om er op die manier voor te zorgen dat we allemaal in de best mogelijke omstandigheden beginnen aan de zo belangrijke conferentie van Cancún. Nogmaals, tijdens deze conferentie moet de Europese Unie het leiderschap behouden dat zij nu heeft, want zonder dat leiderschap zou de overeenkomst van Kopenhagen, die wij ontoereikend vinden, zeker niet bereikt zijn. De Europese Unie heeft unaniem opnieuw bevestigd volledig achter deze doelstellingen te staan en wil dat er tijdens de conferentie van Cancún in Mexico bindende toezeggingen gedaan worden. Dit zijn in hoofdzaak de onderwerpen die de staatshoofden en regeringsleiders zullen behandelen. Het is mogelijk, afhankelijk van wat er precies op dit moment gebeurt als de gezamenlijke Europese instellingen proberen uit te zoeken wat de beste manier is om de Griekse crisis aan te pakken, dat zij ook het onderwerp van de financiële situatie en de herfinanciering van de staatsschuld van Griekenland zullen bespreken. Dat onderwerp zal zonder twijfel ook hier aan de orde komen, omdat het deel uitmaakt van de politieke verbintenis die de Europese Unie 11 februari op het niveau van de staatshoofden en regeringsleiders is aangegaan om de financiële stabiliteit van de eurozone te steunen. Dat houdt in dat als het nodig is om concrete maatregelen te nemen om de financiële stabiliteit te handhaven, deze ook inderdaad genomen zullen worden. Dat is in ieder geval het uitgangspunt dat in de bijeenkomst van de Europese Raad dit weekeinde sterk aanwezig zal zijn. José Manuel Barroso voorzitter van de Commissie. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, het is erg goed dat wij vandaag bijeenkomen en dit is een goed moment - een dag voor de belangrijke voorjaarsbijeenkomst van de Europese Raad. We hebben moeilijke taken voor ons. Voor die taken is de krachtige, hernieuwde steun van het Europees Parlement van groot belang. Dat gezegd hebbende wil ik het Parlement bedanken en feliciteren met zijn resolutie over Europa 2020, die twee weken geleden in Straatsburg met brede partijsteun is aangenomen. Ik wil ook van de gelegenheid gebruik maken om het Spaanse voorzitterschap te bedanken voor zijn steun voor de Europa 2020-strategie. Die steun is duidelijk naar voren gekomen in diverse Raadsformaties. Maar nu de Europese Raad. Ik ben van mening dat elke Europese Raad twee dingen moet doen: hij moet laten zien dat hij inspeelt op de behoeften van het moment en hij moet werken aan het strategische raamwerk en de strategische doelstellingen van Europa voor de lange termijn. De crisis brengt verschillende dringende zorgen met zich mee voor gemeenschappen, werknemers en ondernemingen in heel Europa. En zoals we weten, staan de overheidsfinanciën op nationaal niveau onder ongekend hoge druk. De Europese Unie moet deze kwesties natuurlijk aanpakken, met inbegrip van de financiële stabiliteit. Ik zal hier later op terugkomen. Europa mag niet verzuimen nu het werk te verrichten dat noodzakelijk is om veranderingen voor de lange termijn te bewerkstelligen. Daarom zal de Europese Raad zich bezighouden met twee van onze meest evidente uitdagingen voor de lange termijn: onze economische toekomst en klimaatverandering. We hebben in dit Parlement al samen gedebatteerd over de Europa 2020-strategie. Uw bijdrage en uw inzet zijn onmisbaar voor het verwezenlijken van onze ambities voor slimme, duurzame en inclusieve groei. Dit geldt ook voor de bijdrage van de Europese Raad. Onze mate van ambitie moet bepaald worden door de omvang van de taken die voor ons liggen. We moeten laten zien dat we de visie en de samenhang hebben om te handelen. En we moeten in staat zijn dit aan de mensen over te brengen en hun te laten zien dat ons optreden effect zal hebben waar dat nodig is. Daarom is het naar mijn mening zo belangrijk dat de Europese Raad deze week duidelijke doelstellingen afspreekt. De doelstellingen die de Commissie op tafel heeft gelegd, zijn zorgvuldig gekozen. Ze spelen in op de noodzaak om de werkgelegenheid te vergroten, meer te investeren in onderzoek en innovatie, onze klimaat- en energiedoelen voor 2020 te halen, onze prestaties op het gebied van onderwijs te verbeteren en armoede te bestrijden. Dit zijn vijf hoofddoelstellingen waarin de mensen zich kunnen vinden en waarmee wordt aangetoond dat de Europese Unie zich inzet voor hervormingen op gebieden waarvan iedereen het belang inziet. Het gaat hierbij ook om de politieke wil moeilijke problemen aan te pakken. Natuurlijk moeten de streefdoelen haalbaar zijn. Ze vereisen ook een extra inspanning in vergelijking met de status quo en een erkenning door onze lidstaten van de noodzaak van verandering. Ik zal proberen de Europese Raad ervan te overtuigen dat dringend iets ondernomen moet worden voor de huidige economische situatie van Europa en hervormingen noodzakelijk zijn voor een duurzamere, inclusievere economie en samenleving in Europa. Echt belangrijk zijn de maatregelen die elke lidstaat neemt om de groei te stimuleren en de tekortkomingen aan te pakken waarvan we allemaal weten dat ze er zijn. Voor het oplossen van nationale problemen hebben we nationale maatregelen nodig die zijn afgestemd op de nationale omstandigheden en het subsidiariteitsbeginsel volledig in acht nemen, mits ze in een gemeenschappelijk Europees kader zijn opgenomen. Als we iets kunnen leren van de financiële crisis, is het wel dat we allemaal onderling afhankelijk zijn in de wereld. We kunnen dus niet de beginselen van onderlinge afhankelijkheid wereldwijd accepteren en ze verwerpen als ze op Europees niveau worden besproken. Dit gemeenschappelijk kader moet ook worden ondersteund en gestimuleerd door specifieke maatregelen van de Europese Unie, die we in ons document 'vlaggenschipinitiatieven' noemen. Deze vlaggenschipvoorstellen zullen aantonen dat de Europese Unie optreedt op gebieden van doorslaggevend belang, zoals de digitale agenda, innovatie, efficiënt gebruik van hulpbronnen en industrieel beleid - en natuurlijk zullen ze in sommige gevallen ook helpen om doelstellingen op nationaal niveau te halen. Wat we hier voorstellen is een nieuwe start. Dankzij het Verdrag van Lissabon kunnen we overgaan tot een nieuwe aanpak van de economische coördinatie, van een versterkt economisch bestuur van Europa, van een bestuur dat de vrijheid biedt die nodig is om op nationaal niveau te kunnen optreden, maar dat ook een sterke Europese dimensie heeft en gebruik maakt van alle instrumenten op Europees niveau om de economie een impuls te geven. De aanvaarding van deze benadering wordt de echte test voor de Europese Raad. Ik vind de resultaten van de informele Europese Raad bemoedigend. Ik hoop dat de Europese leiders aanwezig zullen zijn en 'ja' zullen zeggen als het gaat om een collectieve respons op deze uitdagingen. Wat betreft klimaatverandering weet ik dat dit Parlement het met mij eens is dat dit geen onderwerp is dat we op een laag pitje kunnen laten staan. We moeten dit boven aan onze agenda houden. De Europese Unie had het voortouw en heeft het dat nog steeds - alleen wij hebben ons streven naar uitstootvermindering duidelijk ondersteund met mechanismen om onze doelstellingen te halen; wij zijn de grootste leverancier van hulp aan ontwikkelingslanden als het gaat om klimaatkwesties. Dus laten we ophouden met ons gewetensonderzoek naar aanleiding van Kopenhagen en weer het initiatief nemen. We hebben een helder, eensgezind en ambitieus standpunt nodig. Daarom heeft de Commissie een mededeling opgesteld waarin de stappen worden beschreven die nodig zijn om de internationale onderhandelingen nieuw leven in te blazen. Tegelijkertijd is commissaris Hedegaard begonnen aan een reeks besprekingen met onze belangrijkste partners. We moeten ons dus serieus inspannen om verder te komen in Cancún, waarbij wij moeten voortbouwen op de essentie van de overeenkomst van Kopenhagen. We moeten Kyoto op de agenda houden, maar ook duidelijk maken dat dit alleen kan worden beoordeeld in het licht van een wereldwijde overeenkomst en niet eerder. We moeten de activiteiten om anderen erbij te betrekken intensiveren en vertrouwen opbouwen, vooral bij ontwikkelingslanden. Daarom is het zo belangrijk dat we onze beloften ten aanzien van de snelstartfinanciering nakomen. En natuurlijk zullen we tegelijkertijd doorgaan met de tenuitvoerlegging van ons pakket 20-20-20 en daarbij in het bijzonder te laten zien hoe dit verenigbaar is met het werk op het gebied van economische modernisering en hervorming dat is beschreven in de 2020-strategie. Deze twee gebieden laten goed zien dat de Europeanen van het politieke leiderschap van de Europese Unie verwachten dat het in actie komt. Ik ben ervan overtuigd dat we, als we de wil hebben om doortastend op te treden, kunnen laten zien dat Europa bepalend is voor het opbouwen van een goede toekomst voor onze burgers. In diezelfde sfeer zal ik een aantal van de grote uitdagingen voor de G20, die in juni in Canada zal plaatsvinden, presenteren aan de Europese Raad. We mogen niet vergeten dat sommige van die kwesties weliswaar Europees zijn, maar op wereldwijd niveau moeten worden aangepakt. Financiële stabiliteit en de economische en financiële situatie in Griekenland staan niet op de formele agenda van deze Europese Raad. Eerlijk gezegd zie ik echter niet hoe de staatshoofden en regeringsleiders, vooral die in het eurogebied, deze kwestie niet kunnen bespreken. Daarom zal ik ons standpunt daarover uiteenzetten. Griekenland is op dit moment bezig met het herstellen van het grote begrotingstekort van de regering. Een ingrijpende verlaging van het begrotingstekort is cruciaal en Griekenland heeft hiervoor maatregelen genomen. Griekenland neemt maatregelen die dit jaar zullen leiden tot vermindering van het begrotingstekort met 4 procent van het bnp. Een dergelijke begrotingsinspanning is in overeenstemming met de aanpak die is aanbevolen door de Commissie en de Raad, zoals de Raad op 16 maart heeft erkend. Griekenland moet zijn begrotingsinspanningen uiteraard voortzetten, want dat is de enige manier om de kosten van schuldenfinanciering blijvend te verlagen. In reactie op de economische en financiële situatie in Griekenland hebben de staatshoofden en regeringsleiders tijdens hun informele bijeenkomst op 11 februari het volgende verklaard, en ik citeer, 'De leden van de eurozone zullen, indien nodig, doortastende en gecoördineerde actie nemen om de stabiliteit van de eurozone als geheel te waarborgen.' De Commissie is van mening dat het nu gepast is om binnen de eurozone een instrument voor gecoördineerd optreden in te stellen dat kan worden gebruikt om in geval van nood hulp te bieden aan Griekenland. Het moet duidelijk zijn dat de instelling van een dergelijk mechanisme niet impliceert dat het ook automatisch wordt geactiveerd. De instelling van een dergelijk mechanisme is ook een kwestie van verantwoordelijkheid en solidariteit. Solidariteit werkt twee kanten op. Griekenland levert op dit moment een economische inspanning en door die inspanning te steunen helpen we niet alleen Griekenland maar de stabiliteit van de eurozone als geheel. Het raamwerk voor gecoördineerd optreden moet worden gezien als een vangnet dat pas mag worden gebruikt als alle andere middelen om een crisis te voorkomen zijn uitgeput, waaronder op de eerste plaats de mogelijkheden voor politiek optreden op nationaal niveau. Naast de technische aspecten moet elke mogelijke oplossing de eenheid en samenhang van de eurozone en het bestuur ervan versterken. De wereldeconomie heeft stabiliteit nodig. De eurozone is een baken van stabiliteit en het is belangrijk dat zijn vermogen om stabiliteit te bieden verder wordt uitgebreid. Misschien moeten we voor bepaalde zaken gebruik maken van intergouvernementele instrumenten, maar deze moeten dan wel worden opgenomen in een gezamenlijk Europees raamwerk. Ik ben er sterk van overtuigd dat de respons op de specifieke uitdagingen ook een test zal zijn voor de Europese leiders en hun betrokkenheid bij de Europese - en monetaire - Unie. Wat nu op het spel staat, is het essentiële beginsel van financiële stabiliteit en dat is cruciaal voor de euro; en de euro is een van de belangrijkste voortbrengselen van het Europese project en het Europese opbouwproces tot nu toe. Ik hoop dat deze kwestie zal worden opgelost in een geest van verantwoordelijkheid en solidariteit. Dat is de Europese manier om het te doen. (Applaus) Joseph Daul namens de PPE-Fractie. - (FR) Mijnheer de Voorzitter, mijnheer López Garrido, mijnheer de voorzitter van de Commissie, dames en heren, de Fractie van de Europese Volkspartij (Christendemocraten) verwacht van de Europese Raad dat hij ondubbelzinnig de Europese solidariteit opnieuw bevestigt en er tegelijkertijd voor zorgt dat ieder zijn of haar verantwoordelijkheid neemt. De PPE-Fractie verwacht eveneens van de staatshoofden en regeringsleiders dat zij hun routekaart vaststellen om Europa uit de crisis te halen. In hoeverre zijn zij bereid samen te werken en waar liggen hun grenzen van het toelaatbare? Vinden zij dat het herstel van de groei en de werkgelegenheid door middel van echt gemeenschappelijk optreden moet worden bereikt, met de daartoe benodigde middelen, of spannen zij zich liever ieder voor zich in voor innovatie, onderwijs, opleiding, steun aan het MKB, en bestrijding van werkloosheid en armoede, met de resultaten die gevoeglijk bekend zijn? Ik wijs u erop dat onze lidstaten in 2000 allemaal de prioriteiten van de strategie van Lissabon hebben onderschreven. Omdat ze hiervoor echter niet de middelen hebben uitgetrokken, omdat ze de doelstellingen niet serieus hebben genomen, hebben wij vele jaren verloren, en alles wat wij hebben gezegd is weliswaar uitgekomen, maar buiten Europa. Mijn fractie verwacht dan ook dat de Europese Raad zich niet beperkt tot woorden, maar dat hij serieus rekening houdt met onze gemeenschappelijke economische doelstellingen op basis van de 2020-voorstellen van de Commissie, waarvan het Parlement in juni een geamendeerde versie zal presenteren. Dan wil ik nu ingaan op het aspect "solidariteit", waarover de afgelopen paar weken veel is gesproken en die inderdaad de Alfa en de Omega van de Europese eenwording is, van de oprichting van de eenheidsmarkt tot aan gemeenschappelijke defensie en de euro. Deze solidariteit is vanaf het begin van de financiële crisis in stelling gebracht en wij mogen onze Griekse vrienden, net als ieder ander land van de Unie dat dezelfde problemen zou ondervinden, deze solidariteit niet onthouden. Deze week moet er absoluut een Europese oplossing worden gevonden voor deze crisis, en daarbij moet een communautaire oplossing - ik herhaal dit nog eens, een communautaire oplossing - worden overwogen met inachtneming van de Europese regels en binnen het kader van de communautaire mechanismen voor financiële steun. Bovendien kunnen wij, als dit wenselijk is, zelfs het IMF in dit kader opnemen, maar altijd met inachtneming van de communautaire regels. Het is in het belang van iedereen om de stabiliteit van Europa en van het Europees Monetair Stelsel te waarborgen. Dames en heren, Europa heeft twee gezichten: enerzijds solidariteit en anderzijds verantwoordelijkheid. Deze verantwoordelijkheid is de verantwoordelijkheid van iedere lidstaat om te garanderen dat de overheidsrekeningen correct en betrouwbaar zijn. Het is ook de verantwoordelijkheid van de burgers van de landen die tijdelijk in betalingsproblemen verkeren, om offers te brengen en bij te dragen aan de collectieve inspanning om de overheidsfinanciën weer op orde te krijgen en om de hervormingen die hiertoe nodig zijn te aanvaarden, hoe pijnlijk deze ook mogen zijn. Met andere woorden: ja, Europa moet solidair zijn met Griekenland. Europa moet ervoor zorgen dat Griekenland deze moeilijkheden te boven komt. Van zijn kant moet Griekenland echter ook de noodzakelijke binnenlandse hervormingen op de korte en middellange termijn doorvoeren, die nodig zijn om deze solidariteit te verdienen. Overigens heeft Griekenland deze hervormingen gisteren aan het Parlement voorgelegd. Rest Griekenland nog ze in de praktijk te brengen. Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, de crisis dwingt ons tot verandering. De eerste verandering betreft de Commissie, die ik oproep haar taak als hoedster van de Verdragen ten volle en bovenal met gezag uit te oefenen. De criteria van het Stabiliteits- en groeipact moeten worden toegepast en de Commissie dient hiervoor te zorgen. Dit Parlement zal de Commissie in deze moeilijke strijd bijstaan. De tweede verandering betreft het beheer van onze overheidsfinanciën. In tijden van groei denkt ieder het recht te hebben zijn eigen begrotings-, fiscaal en sociaal beleid te voeren, zonder zich echt om de ander te hoeven te bekommeren. In tijden van crisis doen degenen die het meest hebben uitgegeven echter een beroep op de solidariteit van degenen die - laten we zeggen - verstandiger zijn geweest. Kunnen wij op die manier doorgaan? Ik vind van niet. Het is hoog tijd dat de lidstaten hun begrotings-, fiscaal en sociaal beleid beter coördineren, en laten wij er niet voor terugschrikken om het te zeggen: wij willen een meer communautair bestuur! Bovendien zal deze coördinatie de tenuitvoerlegging van de solidariteitsbeginselen alleen maar eenvoudiger, eerlijker en vanzelfsprekender maken. Mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, ik nodig u uit om initiatieven in deze richting te nemen. Zoals u weet, heb ik een zekere ervaring: het is altijd in een crisisperiode dat de machine wordt aangezwengeld. Wij bevinden ons nu midden in een echte crisis die zowel onze burgers als onze landen raakt, en wat wij nodig hebben is politieke moed. (Applaus) Martin Schulz namens de S&D-Fractie. - (DE) Mijnheer de Voorzitter, de Europese top moet en zal zich bezighouden met de crisis in Griekenland; daar bestaat geen twijfel over. De International Herald Tribune schrijft in zijn hoofdartikel vandaag iets interessants: "Griekenland heeft beloofd om zijn huiswerk te doen en zijn begroting op orde te brengen". De lidstaten van de Europese Unie die tot de eurozone horen, hebben dat van de Grieken geëist als voorwaarde voor solidariteit. Griekenland heeft zijn huiswerk gedaan, aldus de International Herald Tribune. Zo niet de lidstaten van de eurozone - en met name de Bondsrepubliek Duitsland, die weigert zich aan zijn belofte te houden. Dat is het eerste punt. (Applaus) De voorzitter van de Commissie had het terecht over een veiligheidsnet. Het gaat er niet om dat we de Griekse staatskas spekken met geld van belastingbetalers uit Duitsland, Frankrijk, Italië of welk land dan ook. Dat is niet het doel. Het gaat erom dat we Griekenland in staat stellen om geld te lenen op de internationale markten tegen dezelfde rentepercentages die andere landen ook krijgen. Rentepercentages bedragen normaal gesproken 2,5 tot 3 procent. Tengevolge van de speculatie die veroorzaakt wordt door het gebrek aan solidariteit met Griekenland, betaalt dit land 6 procent. Concreet betekent dit dat de pogingen van Griekenland om zijn begroting op orde te brengen, belanden in de zakken van speculanten op de internationale financiële markten. (Applaus) Dit betekent dat de mensen daar worden kaalgeplukt. Het is te gek voor woorden, want als dit een precedent schept - als het gebrek aan solidariteit mensen in staat stelt te speculeren tegen een land van de eurozone dat een tekort op de handelsbalans heeft, en zelfs zodanig te speculeren dat uiteindelijk interne solidariteit onvoldoende is en het Internationaal Monetair Fonds moet ingrijpen, is Griekenland niet meer dan een proloog. De speculanten zullen hun blik dan richten op Italië, Groot-Brittannië en Spanje. Als we niet willen dat deze brand zich uitbreidt, moeten we nu onze solidariteit tonen met Griekenland. Solidariteit met Griekenland - en dit is een boodschap die we vooral tot de Duitse bondskanselier moeten laten doordringen - is dus economisch heel verstandig. Het is geen kwestie van hulp geven om hulp te geven. (Applaus) Daarom kunnen we de heer Barroso niet van deze verplichting ontslaan door te zeggen dat het Internationaal Monetair Fonds het nu maar moet oplossen. De Commissie is degene die moet voorstellen op welke manier we binnen de eurozone tot een verstandige stabilisering kunnen komen. De Commissie heeft goede voorstellen gedaan en ik vind dat de Raad ermee moet instemmen. Daar hoort niet bij dat we het Internationaal Monetair Fonds opbellen. Waarom niet? We zijn in staat om het probleem binnen de eurozone zelf op te lossen. Daarnaast ben ik verbaasd dat Angela Merkel met het Internationaal Monetair Fonds komt aandragen. De Duitse Bundesbank - die voor Duitse conservatieven is wat het Vaticaan is voor katholieken - schrijft in zijn maandelijkse rapport van maart: "Maar financiële bijdragen van het Internationaal Monetair Fonds voor de oplossing van structurele problemen - zoals de directe financiering van een begrotingstekort of de financiering van de rekapitalisatie van een bank - zijn niet verenigbaar met zijn monetaire mandaat". Dat is een citaat van de Duitse Bundesbank. In tegenstelling tot haar minister van Financiën zegt de Duitse bondskanselier dat het Internationaal Monetair Fonds het probleem moet oplossen. Dat is de verkeerde manier. Wat we nu nodig hebben, is een signaal aan de internationale markten: jullie kunnen speculeren wat jullie willen, maar jullie zullen de eurozone niet uiteendrijven. De speculatie zal niet ophouden voordat we zo'n signaal hebben afgegeven. Om duidelijk te maken over wat voor soort speculatie we het hier hebben, moeten we nogmaals kijken naar credit default swaps of CDS. Dit is niets anders dan een spel: ik verzeker mezelf tegen het afbranden van het huis van mijn buurman. Wanneer het huis van mijn buurman afbrandt, krijg ik het geld van de verzekering. Als dit mijn handelwijze is, moet ik er wel in geïnteresseerd zijn dat zijn huis afbrandt. We kunnen het principe "Ikke, ikke, de rest kan stikken" niet in de Europese Unie toepassen. Daarom is solidariteit met Griekenland een daad waarmee we de euro in de eurozone stabiliseren. Uiteindelijk moet je beslissen of je Europese solidariteit wilt of dat je wilt luisteren naar politieke tinnegieterij. Ik wil me dat niet eigen maken, maar ik zou u allemaal willen vragen om aandachtig te luisteren naar het volgende citaat van Wolfgang Münchau in de Financial Times Deutschland - dat geen socialistisch blad is, en deze man is geen sociaaldemocraat: "Laten we in een situatie waarin Europese noden en Duits populisme tegenover elkaar staan, kiezen voor de Europese noden". (Applaus) Guy Verhofstadt namens de ALDE-Fractie. - (FR) Mijnheer de Voorzitter, de conclusie die wij volgens mij allemaal kunnen trekken - dat wil zeggen de PPE-Fractie, de Groenen, de socialisten, de liberalen en alle andere fracties, behalve de eurosceptische fracties die misschien blij zijn met wat er op dit moment in Europa gebeurt -, is dat er nu duidelijkheid moet komen binnen de Europese Raad. Er woedt nu al weken een strijd, buiten de Europese instellingen, over de vraag wat wij voor Griekenland en voor de eurozone zouden moeten doen. Het is echt ongekend: in plaats van besluiten te nemen, is men nu al weken aan het bekvechten over de maatregelen die zouden moeten worden genomen, en daarbij worden allerlei tegenstrijdige uitspraken gedaan. Ik ga nog een stapje verder, mijnheer de Voorzitter. Ik heb het gevoel dat bepaalde leden van de Raad in vier dagen tijd meer schade hebben berokkend aan het Europese project dan alle eurosceptici tezamen in vier jaar. Dat gevoel heb ik op dit moment. (Applaus) De enige manier om dit te veranderen en te stoppen, is door een krachtig besluit te nemen op basis van een voorstel van de Commissie. Ik ben blij dat de heer Barroso vandaag heeft aangekondigd dat hij de Raad een oplossing gaat voorstellen; een oplossing - en ik sluit mij aan bij hetgeen de heer Daul heeft gezegd - die Europees, communautair moet zijn, en niet een oplossing waarbij men, zoals nu al maanden wordt geprobeerd, geld uit de zakken van de belastingbetalers wil kloppen om aan Griekenland te geven. Daar gaat het niet om. Waar het om gaat, is de noodzaak om over een Europees instrument te beschikken dat het mogelijk maakt de rentetarieven op de staatsobligaties van Griekenland te verlagen. En de beste manier om dit te doen, is om deze staatsobligaties niet te laten uitgeven door één land - Griekenland -, maar op Europees niveau, aangezien Europa over liquiditeit en geloofwaardigheid beschikt. Om te kunnen bepalen wat het rentepercentage is, zijn er twee factoren die van belang zijn: liquiditeit en geloofwaardigheid. Europa beschikt over de nodige geloofwaardigheid en liquiditeit, en op die basis kunnen wij de rentetarieven van Griekenland omlaag krijgen zonder dat er één enkele euro van de belastingbetalers naar Griekenland gaat. Dat is absoluut noodzakelijk, mijnheer de Voorzitter, omdat de spread - dat wil zeggen het verschil tussen het rentepercentage van Duitsland, dat momenteel 3,05 procent bedraagt, en het rentepercentage van Griekenland, dat op dit ogenblik 6,50 procent bedraagt - nu 350 basispunten is. De enige manier waarop wij dit kunnen oplossen, is door echt te doen wat nodig is, en dat is dit Europese instrument instellen. Een tweede reden waarom dit noodzakelijk is, is dat de inspanningen die de Grieken gaan doen - moeten doen, verplicht zijn te doen - ergens toe moeten dienen. Want als er niet voor een Europese oplossing wordt gekozen, als het niet lukt deze rentepercentages omlaag te krijgen, dan zullen alle inspanningen die de Grieken verrichten uiteindelijk naar de kapitaalmarkten gaan. Dat is wat er zal gebeuren als er tijdens deze Raad geen krachtig besluit wordt genomen. De Grieken gaan zich inspanningen getroosten, gaan bezuinigen, en wie gaan daarvan profiteren? De speculanten, de kapitaalmarkten, enzovoort, aangezien zij veel hogere rentepercentages zullen krijgen. (Applaus) Daarom moet Europa ingrijpen. Europa moet ingrijpen, om ervoor te zorgen dat de saneringsmaatregelen van Griekenland zinvol zijn. Ze zijn noodzakelijk, maar ze moeten ook zinvol zijn. Om die reden steunen wij het voorstel dat de Commissie gaat doen, zoals het voltallige Parlement nu moet doen. En wij mogen hopen dat de leden van de Raad hun mond houden en het voorstel goedkeuren. Dat is wat wij mogen hopen. Rebecca Harms namens de Verts/ALE-Fractie. - (DE) Mijnheer de Voorzitter, ik wil iedereen er nogmaals kort aan herinneren hoe snel - soms bijna van de ene op de andere dag - wij besloten hebben om de banken in Europa uit de brand te helpen. We discussiëren nu overigens niet voor de eerste keer over de voorwaarden waaronder deze hulp wordt gegeven. We hebben nog steeds niet de voorwaarden voor terugbetalingen en verantwoordelijkheden vastgesteld en ook hebben we niets vastgelegd over het toezicht op de banken. Met dit in ons achterhoofd wil ik er ook op wijzen dat deze Griekse crisis, deze crisis van de euro, eigenlijk een Europese crisis is en dat er al weken, zo niet maandenlang wordt gediscussieerd zonder dat de Europeanen zich ertoe zetten de nodige besluiten te nemen, en wat mij betreft is dit ronduit beschamend. Als Duitse afgevaardigde in het Europees Parlement - ik hoop dat u luistert, mijnheer Langen - schaam ik me voor mijn eigen regering. We lezen vandaag dat er in Brussel een speciale top plaatsvindt waar besluiten over Griekenland zullen worden genomen volgens de wil van kanselier Merkel - wat zij wil en waardoor zij vanuit Brussel als overwinnaar kan terugkeren naar Berlijn - zonder met de anderen daadwerkelijk over passende oplossingen te discussiëren. Ik vind dit schandalig. Het betekent dat de boulevardpers en de politieke tinnegieters hebben gewonnen, en ik geloof dat we heel goed moeten nadenken - ook u, mijnheer Langen, in uw Duitse delegatie - of het "zijn of niet zijn" van solidariteit in de Europese Unie moet afhangen van verkiezingspeilingen in een Duitse deelstaat waarop momenteel een Duitse partij kan bogen waarvan de Duitse kanselier lid is. Ik denk dat het teveel naar populisme riekt, en het is onacceptabel dat tot op heden niet vaststaat dat de staatshoofden en regeringsleiders het bij de reguliere raadsvergadering op donderdag en vrijdag eens zullen worden over de manier waarop de eurozone de crisis in Griekenland wil aanpakken. (Applaus) Ik heb de discussies in Duitsland op de voet gevolgd en ik was afgelopen week ook in Griekenland, en ik wil de burgers in mijn land, in Griekenland en in de EU nogmaals duidelijk maken dat het tijd is voor solidariteit, maar dat Griekenland van nu af aan alleen kredieten met een gunstige rente kan verkrijgen als dit geen eenrichtingsverkeer is. De dagen die ik in Griekenland heb doorgebracht, hebben me laten zien dat de mensen in Griekenland nu de mogelijkheid hebben om een betere staat te creëren. De staat Griekenland moet de crisis gebruiken om echte hervormingen teweeg te brengen. We doen niemand een plezier als we nu solidair zijn zonder er bij de heer Papandreou op aan te dringen om nog verdergaande hervormingen door te voeren dan hij tot op heden heeft aangekondigd. Zoals ik al zei, de Grieken verdienen veel beter. Omdat ik dit populisme juist ook in Duitsland van zo dichtbij meemaak en het als zo gevaarlijk beschouw, wil ik er ook nog eens argumenten voor geven vanuit een ander perspectief: in onze analyse kan de euro - als gemeenschappelijke munt - alleen op lange termijn blijven bestaan als de Europeanen zich vermannen en hun economisch beleid integreren. Anders zal de concurrentie om de zogenaamde harde belangen in geval van twijfel altijd leiden tot de problemen die we momenteel hebben. We zullen dan een hoop te doen hebben, en de zaken zullen dan nogmaals bitter worden, mijnheer Langen. We moeten de noodzaak van integratie uitleggen aan de burgers. We hebben zoveel moeite gedaan toen we over de grondwet discussieerden. We zijn zo blij dat het Verdrag van Lissabon eindelijk van kracht is, maar wanneer we te maken krijgen met de eerste uitdaging na Lissabon, laten we de boulevardpers en politieke tinnegieters het weer winnen van het verstand. Het beste advies voor kanselier Merkel zou zijn - ook namens u, mijn Duitse collega's van de Fractie van de Europese Volkspartij - om op de rem te trappen. De noodzaak van integratie van het economisch beleid is de kwestie waarover we voortaan moeten discussiëren. We moeten ons laten leiden door transparantie, verstand en argumenten die we aan onze burgers kunnen voorleggen, niet door boulevardkranten als BILD-Zeitung. Anders zal, zoals de heer Münchau vandaag schreef, kanselier Merkel met de staart tussen de benen uit Brussel terugkeren. Dan zal BILD-Zeitung schrijven: de euro moet worden afgeschaft, we moeten de Duitse mark weer invoeren. Wat doen we dan? Het is nog niet te laat. Duitsland bevindt zich in een beslissende positie. Ik hoop dat de heer Sarkozy niet zal toegeven, maar in plaats daarvan verstandiger is dan kanselier Merkel. Michał Tomasz Kamiński namens de ECR-fractie. - (PL) Mijnheer de Voorzitter, vandaag spreken we in deze zaal niet zonder reden over Griekenland, ondanks het feit dat deze kwestie niet officieel op de agenda van deze top staat. Ik zou willen dat er in deze zaal woorden van erkentelijkheid voor de Griekse regering weerklonken. Het is een regering die vandaag het hoofd moet bieden aan straatprotesten, wellicht van haar eigen socialistische electoraat, maar het is ook een regering die in naam van rationele economie en Europese solidariteit harde beslissingen neemt en het hoofd niet buigt voor populisme. Met spijt moeten we vaststellen dat niet alle Europese leiders vandaag het hoofd durven bieden aan dit soort populisme. Ik heb de indruk dat Griekenland onze solidariteit nodig heeft. Europa is immers gebouwd op het beginsel van solidariteit. We mogen echter niet toelaten dat politici uit andere lidstaten het economische beleid beschouwen als een uitstapje naar de winkel met een creditcard zonder limiet, want dat eindigt net zoals in Griekenland. In de toekomst moeten we aan de lidstaten harde voorwaarden stellen, zodat ze een rationeel economisch beleid voeren, want een beleid dat niet gebaseerd is op rationele beginselen, leidt tot dergelijke situaties. Tot mijn spijt moet ik vaststellen dat we ook vandaag weer te kampen hebben met een probleem dat zich in Europa vaak voordoet, namelijk het probleem dat de ideologie en de politiek boven de economie staan. En zo eindigt dat dan. We hebben hier al een voorbeeld van gehad bij de invoering van de euro. Vandaag kunnen we stellen dat Griekenland waarschijnlijk te vroeg tot de euro is toegetreden, en doordat de politiek voor de economie geplaatst werd, hebben we vandaag zo'n crisis. Ik hoop dat de Commissie onder leiding van de heer Barroso zal waken over de Europese solidariteit en het Europese gezonde verstand in economische kwesties, want dit gezonde verstand en deze solidariteit hebben we nodig. Ik wil er ook op wijzen dat we in antwoord op de huidige crisis geen redmiddelen moeten zoeken die de situatie enkel verslechteren. Ik denk niet dat meer bureaucratisering, integratie en regelgeving in Europa kunnen helpen om ons belangrijkste doel te bereiken, te weten meer concurrentiekracht. We mogen niet denken dat ambtenaren in staat zijn te beslissen over hoe we ons continent beter kunnen maken; dat moeten we aan de vrije economie overlaten. We moeten ook de verschillen in het economische en sociale beleid respecteren die tussen de Europese lidstaten bestaan. Deze verschillen vloeien voort uit hun geschiedenis, cultuur en andere factoren. We kunnen en moeten oproepen tot Europese solidariteit voor Griekenland, en ik hoop dat we in deze zaal woorden van erkentelijkheid voor de Griekse regering zullen horen. Lothar Bisky namens de GUE/NGL-Fractie. - (DE) Mijnheer de Voorzitter, het komt niet vaak voor dat ik het eens ben met de Voorzitter van het Parlement en de voorzitter van de Commissie. Wanneer ze echter allebei oproepen tot solidariteit met Griekenland en waarschuwen voor hernationalisatie, kan ik alleen maar met hen instemmen, want wat ze zeggen is juist. Bovendien heeft de heer Barroso zich onlangs in Straatsburg hardop afgevraagd of niet de ergste speculaties op de financiële markten gewoon verboden zouden moeten worden. De toenemende sociale kloof in de Europese Unie en binnen de lidstaten kan nu echt niemand meer ontkennen, maar de prangende kwesties die hiermee verbonden zijn, staan niet op de agenda van de staatshoofden tijdens hun eerste top sinds de inwerkingtreding van het Verdrag van Lissabon. Het debat over de EU 2020-strategie staat natuurlijk wel op de agenda. Zoals u weet is mijn fractie helemaal niet enthousiast over deze economische strategie die de Commissie heeft geformuleerd, omdat zij gebaseerd is op de mislukte concurrentie-ideologie die tot deze crisis heeft geleid. Wij willen een strategie voor Europa die voorrang geeft aan sociale en ecologische belangen boven concurrentiebelangen. EU 2020 is hier mijlenver van verwijderd. Maar het is wel een sterk staaltje dat afzonderlijke leden van de Duitse bondsregering opstaan en tekeergaan tegen de paar bindende doelstellingen van de EU 2020-strategie, zoals voor arbeidsparticipatie, onderzoek en onderwijs en armoedebestrijding - en dat in het Europees jaar van de armoede! Ik hoop dat deze houding niet de overhand zal krijgen onder de meerderheid van de Europese regeringsleiders. Niki Tzavela namens de EFD-Fractie. - (EL) Mijnheer de Voorzitter, mijn vaderland, Griekenland, heeft heel veel gemeen met California: wij hebben een heerlijk klimaat en ons land is ons bezit, wij hebben heel veel bosbranden gehad net zoals Californië, in Californië zijn Olympische Spelen georganiseerd net zoals bij ons, en uiteindelijk zijn wij met dezelfde problemen opgezadeld als Californië. Ik vraag mij echter af of Californië ook een kredietprobleem heeft, of de centrale regering van de VS deze staat zomaar zou overleveren aan speculanten.... (Spreekster wordt door commentaar van een afgevaardigde onderbroken) (EN) Het is de economie - ja, dat is het. Dat besef ik. Daarom zei ik wat ik zojuist zei. (EL)..of zou de centrale regering van de VS het probleem van Californië niet oplossen? Hebben wij een centrale regering in de Europese Unie, ja of nee? Is het wel zeker dat het de schuld van Griekenland, met zijn 2 procentaandeel aan de Europese economie, is dat zo'n groot probleem is veroorzaakt voor de euro? Heeft Griekenland de poten onder de euro doorgezaagd en bedreigt Griekenland de eenheid van de Unie? Het is duidelijk dat dit een crash test is voor de euro maar vooral voor de intenties van de leiders van de Europese Unie om de euro te verdedigen. Laten wij eens terugkijken naar wat wij hebben bereikt (dertig jaar geleden was ik een jonge ambtenaar in het ministerie van Arbeid en werd ik hier in Brussel opgeleid voor de interne Europese markt)! Wij hebben een interne Europese markt tot stand gebracht, maar ik geloof niet dat er meer gemeenschappelijks dan dat is bereikt. Daarom ziet u mij hier bij de eurosceptici zitten. Ik hoop dan ook dat wij morgen zullen aantonen dat wij eensgezindheid en iets gemeenschappelijks hebben weten te bereiken. Zoltán Balczó (HU) De sprekers voor mij hadden het allemaal over de oplossing van de Griekse crisis. Ondertussen, mijnheer Barroso, heeft de top dit onderwerp niet eens op de agenda gezet. Vindt u dit niet tegenstrijdig of hypocriet? Officieel komt het namelijk niet voor op de agenda. Natuurlijk is niet alleen Griekenland in een moeilijke situatie terechtgekomen in 2008 en 2009. Hongarije was het land dat bijna bankroet ging, deels vanwege de grove fouten van de regering. Men heeft daar een lening van het IMF aangenomen die zeer ernstige gevolgen heeft voor de samenleving. We moeten onszelf de vraag stellen welke les we van de financiële crisis kunnen leren. Dat alles met alles samenhangt? Nee. De echte les is geformuleerd door minister-president Papandreou, die zei dat de afgelopen twintig jaar de Berlijnse muur is gevallen en Wall Street is ingestort. De 'Muurstraat' is ingestort. Ja, dit mondiale financiële systeem dat zich heeft afgescheiden van de economie, is de reden dat landen in deze toestand zijn beland. José Manuel García-Margallo y Marfil (ES) Mijnheer de Voorzitter, mijnheer Garrido, u weet beter dan wie ook hoezeer mijn partij heeft willen helpen om het Spaans voorzitterschap tot een succes te maken. Dat willen wij blijven doen, maar daarvoor moet u wel de koers bijstellen en moet u wel nu meteen beginnen met leiding te geven aan de Unie. Leiding geven aan de Unie is een oplossing zoeken voor Griekenland. Dat heeft iedereen al gezegd en ik ga het hier niet herhalen. Leiding geven aan de Unie betekent zo snel mogelijk goedkeuring hechten aan de richtlijn alternatieve beleggingsfondsen en verder uitstel te voorkomen, zoals het Spaans voorzitterschap inderdaad heeft gedaan. Leiding geven aan de Unie betekent zo snel mogelijk het pakket inzake financieel toezicht goedkeuren, en niet ten koste van alles een overeenkomst van de Raad in stand houden dat veel conservatiever is dan het voorstel van de Commissie en zeer zeker dan het de Larosière-rapport, waarvan dit voorstel is afgeleid. Dit Parlement zal aan het Spaans voorzitterschap een overeenkomst inzake toezicht aanbieden die zich in twee woorden laat samenvatten: meer toezicht en meer Europa. Ik weet zeker dat het Spaans voorzitterschap, dat deze ideeën altijd uitgedragen heeft, het Parlement zal steunen en niet de andere standpunten die van de andere kant van het Kanaal komen. Leiding geven aan de Unie betekent het versterken van de begrotingsdiscipline, en het versterken van de begrotingsdiscipline betekent met nieuwe ideeën komen om het preventieve aspect te versterken. De Spaanse premier weet dat de toetsing van de veertien stabiliteitsplannen waarnaar zojuist is verwezen een zuiver bureaucratische procedure was wegens een gebrek aan ideeën. Wat betreft het preventieve aspect zou rekening gehouden moeten worden met het concurrentievermogen van de economieën - want zonder rijkdom is er geen manier om de overheidsrekeningen in evenwicht te brengen - en met de situatie van de buitenlandse rekeningen. Ook zou een strenger sanctiebeleid gevoerd moeten worden om ervoor te zorgen dat de overeenkomst ook echt bindend is. Leiding geven aan de Unie betekent een nieuw idee introduceren voor het thema van het bestuur, waarover u onlangs hebt geschreven in een krantenartikel. De Spaanse premier heeft hier tegen ons gezegd dat hij wat meer bestuur wilde, alhoewel op dat moment de artikelen 121 en 136 van het Verdrag van Lissabon, waar het Spaans voorzitterschap nu naar verwijst, al van kracht waren. Waaruit bestaat dat wat meer? Zegt u ons waaruit dat bestaat en dan zullen wij u helpen. Om u te kunnen helpen moeten wij wel weten wat u beoogt, wat u wilt, want vage, nietszeggende en lege ideeën zijn in dit Parlement een kort leven beschoren. Stephen Hughes (EN) Mevrouw de Voorzitter, wij zijn van mening dat de ontwerpconclusies van de Raad die deze week zijn uitgelekt de Europese Unie serieus in gevaar zouden kunnen brengen. De conclusies spreken van het tijdig beëindigen van buitengewone steunmaatregelen. Wat betekent dat in de praktijk? We hebben afgelopen week in de conclusies van Ecofin gezien dat zij willen dat de steunmaatregelen voor de arbeidsmarkt vanaf eind 2010 worden ingetrokken. In december zei de Raad dat het noodzakelijk was dat alle lidstaten voor het einde van 2013 weer voldoen aan de criteria van het Stabiliteitspact. Wij denken dat dit tijdschema hopeloos optimistisch is. Als we ons houden aan het voorschrift van een strikte terugkeer naar de criteria van het Stabiliteitspact voor het einde van 2013, wordt dat een recept voor enorme bezuinigingen op overheidsuitgaven en openbare voorzieningen en zal de werkloosheid stijgen, waardoor de belastinginkomsten dalen en we een periode van zeer trage groei tegemoet gaat die zou kunnen leiden tot een serieuze vermindering van het economische potentieel van de Europese Unie die vele jaren kan duren. Het zal rampzalige gevolgen hebben. Wat we nodig hebben, is juist een verstandig evenwicht tussen een verantwoord begrotingsbeleid enerzijds en blijvende steun aan de arbeidsmarkt anderzijds. We hebben een blijvend sociale en duurzame exitstrategie nodig. Het Deense Arbeidsinstituut heeft vandaag cijfers gepresenteerd. Hieruit blijkt dat als de exitstrategieën die twintig lidstaten met de Commissie hebben afgesproken worden gevolgd, voor het einde van 2013 nog eens 4,5 miljoen Europese burgers onnodig hun baan zullen verliezen. Dat is te voorkomen. Dat moeten we voorkomen. Daarom roepen we onder meer op tot een tweejarig moratorium op intrekking van de steunmaatregelen. Deze week stellen wij ook een nieuw Europees mechanisme voor financiële stabiliteit voor. Ik had gehoopt dat voorzitter Barroso nog hier zou zijn, omdat ik wilde zeggen dat wij het helemaal niet erg zouden vinden als hij onze ideeën zou inpikken en ze morgen als aanbevelingen aan de Raad zou presenteren. Lena Ek (EN) Mevrouw de Voorzitter, de Raad komt morgen bijeen om te praten over de toekomst van een Europa dat voor enorme uitdagingen staat. Op dit moment hebben we te maken met een financiële crisis, die leidt tot een werkgelegenheidscrisis, in combinatie met een klimaatcrisis. Een economische groei die is gebaseerd op sociale en milieugronden is cruciaal om Europa snel weer op gang te krijgen, maar ik ben bang dat de voorstellen van de Raad en de Commissie inzake bestuur - hoe welkom ook - te vaag zijn en niet zullen helpen de doelstellingen te halen. Als het ten uitvoer wordt gelegd zoals het nu is, wordt Europa 2020 een nieuwe Lissabonstrategie - een mislukking. Europa moet deze uitdagingen juist rechtstreeks te lijf durven gaan met voortvarende voorstellen inzake bestuur. Ten eerste werkt de open coördinatiemethode niet en moet hiervan worden afgestapt. In plaats daarvan moeten er bindende doelstellingen komen waarop wordt toegezien door de Commissie, in overeenstemming met de relevante artikelen in het Verdrag van Lissabon. Ten tweede moet de financiering afhankelijk worden van de mate waarin de lidstaat zijn verplichtingen op grond van de 2020-strategie nakomt, want we kunnen het geld van de belastingbetalers niet blijven uitgeven aan regeringen die liegen en bedriegen met de statistieken - solidariteit, ja, maar wel op basis van transparantie. Ten derde moet de Commissie haar jaarverslagen met beleidsaanbevelingen presenteren aan het Parlement voordat ze worden besproken in de Raad. Een open proces zou transparantie scheppen en betrokkenheid van de burgers mogelijk maken. Als Europese politici moeten we er altijd naar streven om de burger centraal te stellen in het beleid. Laten we daarom die belofte nakomen en het katje van de Commissie laten uitgroeien tot een tijger - een tijger met tanden. Roberts Zīle (LV) Hartelijk dank, mevrouw de Voorzitter. Wij moeten de solidariteitskwestie niet alleen aanpakken in het specifieke geval van Griekenland, maar ook bij de vormgeving van het langetermijnbeleid van de Europese Unie, en ik zeg dit in de context van de overeenstemming die wij in de Raad verwachten ten aanzien van de doelstellingen van de 2020-strategie. Wat mij zorgen baart in het plan van de Commissie is dat er in deze strategie geen nadruk wordt gelegd op de economische cohesie, noch op de sociale cohesie. Als wij dit beschouwen in samenhang met de nadruk op de financiële prognoses voor de periode 2014-2020, dan worden deze concepten van economische cohesie in werkelijkheid in monetaire zin veel zwakker. Anders gezegd, dit betekent dat tot 2020 de inspanningen voor het wegwerken van de economische verschillen minder dynamisch zullen zijn. Sterker nog, het kan best zijn dat in 2020 de economische verschillen in de Europese Unie nog groter zullen zijn dan ze nu, in 2010, al zijn. Is dat wat wij graag zien? Is dat de ware betekenis van solidariteit binnen de Europese Unie? Ik zou de Raad willen vragen er werkelijk alles aan te doen om deze politieke overeenstemming te bereiken, maar ik zou niettemin ook het belang van de economische cohesie willen benadrukken. Ik dank u. Takis Hadjigeorgiou (EL) Mevrouw de Voorzitter, wij hebben ons mijns inziens, terecht, uitvoerig beziggehouden met het vraagstuk van Griekenland. Ik wil hier gewag maken van een probleem in de andere landen. De heer Schulz heeft vandaag gezegd dat de rente in Europa momenteel 2 à 3 procent bedraagt. Ik kan u wel zeggen wij op Cyprus 6 procent rente hebben. De banken zijn door dit percentage op de knie gedwongen en niets kan dit beeld veranderen. Wij zijn van mening dat de Raad ook iets moet doen met het oog op de toekomst, om te voorkomen dat ook andere landen verzeild raken in dezelfde storm als Griekenland. Ik wil twee voorstellen doen: Wij hebben de banken miljarden gegeven om de economie vlot te trekken. Zou het niet beter zijn geweest indien de staat dat geld had gegeven als rente voor een hypotheek voor de aankoop van een eerste eigen woning, mits de consument naar de kassa gaat om de hypotheek af te betalen? Dan heb ik nog een tweede voorstel: zou het niet mogelijk zijn om een belasting te heffen op
{'language': 'nl'}