Goedkeuring van de Notulen De Voorzitter De Notulen van de vorige vergadering zijn rondgedeeld. Geen bezwaren? McNally Mijnheer de Voorzitter, in de Engelse versie van de Notulen van de vergadering van gisteren staat in punt 7 voor mijn naam "de heer" en niet "mevrouw" . De Voorzitter Beste collega, ik kan u verzekeren dat we in onze Notulen rekening zullen houden met de waarheid! Needle Mijnheer de Voorzitter, ik wil het hebben over het ontroerende ritueel dat in punt 16 van de Notulen van gisteren over het Vragenuur aan de Commissie wordt beschreven. Ik verzoek u daarin een verbetering aan te brengen. In de Notulen staat dat vraag 51 van de heer Bowe is komen te vervallen omdat de vraagsteller afwezig was. De heer Bowe was echter helemaal niet afwezig. Hij zat hier voor mij op een antwoord te wachten. De vraag is komen te vervallen omdat de tijd ontbrak om ze te stellen. Hetzelfde geldt voor 105 van de 120 vragen die deze maand al door afgevaardigden zijn ingediend. In het totaal hebben andere afgevaardigden evenwel negen aanvullende vragen gesteld. Sommige daarvan waren relevant, andere waren dat duidelijk minder. Die 120 vragen weerspiegelen veel meer de echte bekommernissen van de bevolking dan die van de politici. Ik denk daarbij aan de garnaalvissers in Norfolk. Wij wensen een bondig en spoedig antwoord op die vragen. Er zijn andere manieren om van de leden van de Commissie over complexe politieke kwesties uitvoerige antwoorden te krijgen. Ik zou graag hebben dat u het Bureau verzoekt de kwestie van de organisatie van het Vragenuur en de lengte van de antwoorden van de Commissieleden te onderzoeken. Enkele eenvoudige hervormingen inzake het aantal aanvullende vragen en de lengte van de antwoorden van de Commissie zouden de kloof tussen het Parlement en vele burgers al heel wat smaller kunnen maken. Bowe Mijnheer de Voorzitter, ik dank de heer Needle dat hij het voor mij heeft opgenomen. Ik dank echter ook de Commissie. Na het Vragenuur heb ik zeer snel een schriftelijk antwoord op mijn vraag gekregen. De Voorzitter Daarmee is ook die kwestie opgelost. De bezwaren zullen later nog aan bod komen. (De Notulen worden goedgekeurd) Teverson Mijnheer de Voorzitter, met betrekking tot de Notulen stel ik vast dat mevrouw Bonino, lid van de Commissie, gisteren aanwezig was en een aantal vragen over visserij en consumentenaangelegenheden heeft beantwoord. Voor zover ik weet, zal mevrouw Bonino vrijdag echter niet aanwezig zijn wanneer drie belangrijke verslagen en een mondelinge vraag worden behandeld. Ik betreur dat ten zeerste en wens dat de Voorzitter mevrouw Bonino verzoekt die vergadering bij te wonen zodat ze de standpunten van het Parlement kan vernemen. De Voorzitter Beste collega, zoals ik reeds zei zal de kwestie worden onderzocht! Bijeenkomst van 5 oktober 1996 in Dublin De Voorzitter Aan de orde is het verslag van de Europese Raad en de verklaring van de Commissie in aansluiting op de bijeenkomst van 5 oktober 1996 in Dublin. Ik heet daarom de voorzitter van de Raad van de Europese Unie, de Ierse minister van buitenlandse zaken, Dick Spring, van harte welkom. Welkom! Mijnheer de Voorzitter, het woord is aan u. Spring Mijnheer de Voorzitter, het is voor mij een grote eer hier bij het Parlement verslag te mogen uitbrengen over de speciale bijeenkomst van de Europese Raad van 5 oktober 1996 in Dublin. De beslissing om een speciale bijeenkomst te houden werd in juni van dit jaar door de Europese Raad van Florence genomen. De Europese Raad vond toen dat een speciale bijeenkomst nuttig zou zijn om een aantal problemen te bespreken waarmee de Unie op dit ogenblik wordt geconfronteerd en om de onderhandelingen in het kader van de Intergouvernementele Conferentie te stimuleren. Op de bijeenkomst van de Europese Raad van 5 oktober in Dublin konden de leden van de Europese Raad in het algemeen over een aantal problemen van gedachten wisselen. Zij moesten zich daarbij niet op specifieke teksten of conclusies concentreren. Dat wordt de taak van de tweede Europese Raad van 13 en 14 december in Dublin. Tot mijn genoegen kan ik u meedelen dat wij op 5 oktober het door de Europese Raad van Florence vastgestelde tijdschema voor de afronding van de Intergouvernementele Conferentie opnieuw hebben bevestigd. De Conferentie moet haar werkzaamheden afronden tegen medio 1997, meer bepaald tegen de Europese Raad van juni 1997 in Amsterdam. Wij hebben ook bevestigd dat de Intergouvernementele Conferentie haar hoge ambities moet handhaven. Wij moeten ervoor zorgen dat het resultaat van de conferentie de Unie de nodige instrumenten en slagvaardigheid bezorgt om het hoofd te bieden aan de interne en externe uitdagingen waarmee ze wordt geconfronteerd en die ze in het begin van de volgende eeuw zal moeten aangaan. Op de bijeenkomst in Dublin werden ook problemen in verband met onze buitenlandse betrekkingen besproken. Veel aandacht ging naar het vredesproces in het Nabije Oosten. Onmiddellijk na de bijeenkomst ben ik naar het Nabije Oosten gereisd om er de noodzakelijke bespoediging van het vredesproces te bespreken. Ik zou nu ietwat uitvoeriger verslag willen uitbrengen over twee belangrijke problemen die wij in Dublin hebben besproken: de Intergouvernementele Conferentie en het vredesproces in het Nabije Oosten. Sedert het begin van het Ierse voorzitterschap van de Raad heeft de Intergouvernementele Conferentie vooral op basis van documenten van het voorzitterschap gewerkt. Het gaat voornamelijk om ontwerp-verdragsteksten over alle belangrijke aangelegenheden waarmee de Intergouvernementele Conferentie zich bezighoudt. Doordat op basis van concrete teksten wordt onderhandeld zijn de standpunten van de delegaties duidelijker geworden en heeft het voorzitterschap zijn oorspronkelijke ontwerp-teksten kunnen verfijnen op grond van wat men op de meeste belangrijke werkterreinen heeft voorgesteld. De teksten worden dus telkens opnieuw bijgeschaafd. Dat betekent dat wij langzaam maar zeker vorderen op de weg naar de door de Europese Raad van Florence gevraagde formulering van algemene krachtlijnen voor een ontwerp van herziening van de verdragen tegen de tweede bijeenkomst van de Europese Raad in december in Dublin. Onze bijeenkomst van 5 oktober heeft dat proces sterk bevorderd. Het ging natuurlijk wel om een speciale bijeenkomst. Zoals ik al heb opgemerkt waren er geen schriftelijke conclusies en zijn er ook geen beslissingen genomen over de concrete problemen waarmee de IGC zich bezighoudt. Dat was trouwens ook niet de bedoeling van de bijeenkomst in Dublin. Ondanks het informele karakter van de bijeenkomst wilde het voorzitterschap ervoor zorgen dat het Europees Parlement op ministerieel en voorbereidend niveau, via het werk van de leden en dat van mevrouw Guigou en de heer Brok, een waardevolle bijdrage tot het proces bleef leveren. Toen wij in Dublin de Intergouvernementele Conferentie bespraken, werden uw opmerkingen tegen de achtergrond geplaatst die de Taoiseach in zijn schrijven aan zijn collega's in het vooruitzicht van de bijeenkomst had geschetst. In de eerste plaats onderstrepen wij dat de structuren van de Unie op evenwichtige wijze moeten worden aangepast zodat de Unie doeltreffend kan blijven functioneren en door de bevolking goed wordt aanvaard. In de tweede plaats onderstrepen wij dat de Unie zich op de toekomstige uitbreiding en de vele andere uitdagingen van de komende jaren moet voorbereiden. Dublin I was voor de Europese Raad de gelegenheid voor een openhartige en vruchtbare gedachtenwisseling over de belangrijkste problemen, die op de Europese Raad van december en onder het Nederlandse voorzitterschap verder zullen moeten worden behandeld. De bijeenkomst in Dublin was voor mij, als voorzitter van de Intergouvernementele Conferentie, ook een gelegenheid om over de vorderingen van de conferentie mondeling verslag uit te brengen. De Europese Raad heeft bevestigd dat het tijdschema wordt gevolgd en dat alle lid-staten de politieke wil hebben om de werkzaamheden van de IGC tegen de Europese Raad van Amsterdam in juni van volgend jaar af te ronden. Daarmee is de Europese Raad tegemoetgekomen aan de steeds sterkere wens van alle instellingen dat het proces niet wordt vertraagd. Op die manier zendt de Europese Raad ook een duidelijke boodschap naar de kandidaat-lid-staten, die op de afronding van de Intergouvernementele Conferentie wachten om met de Unie toetredingsonderhandelingen te kunnen openen. Ik zou van deze gelegenheid gebruik willen maken om erop te wijzen dat het Ierse voorzitterschap aan de uitbreiding prioriteit verleent. Ik ben ervan overtuigd dat een van de belangrijkste bijdragen die wij tot de uitbreiding kunnen leveren is dat wij ervoor zorgen dat de Intergouvernementele Conferentie tegen het einde van dit jaar substantiële vooruitgang boekt. Dublin I heeft ook uitgewezen dat alle lid-staten bereid zijn om met betrekking tot de inhoud van het Verdrag ambitieuze doelstellingen na te streven. Uit het oogpunt van het Ierse voorzitterschap was de bijeenkomst nuttig omdat ze de belangrijke werkzaamheden van de IGC heeft vooruitgeholpen. Tussen de staatshoofden en regeringsleiders heerste een brede consensus over het feit dat de hervorming van de Unie, waarmee de Intergouvernementele Conferentie zich bezighoudt, concrete antwoorden moet bieden op de concrete bekommernissen en verwachtingen van onze burgers. Zo hebben vele deelnemers beklemtoond dat wij moeten laten zien dat wij de Verdragsbepalingen over de werkgelegenheid op het niveau van de Unie kunnen versterken. Voorts heerste ook grote eensgezindheid over het feit dat wij moeten laten zien dat wij op het niveau van de Unie een belangrijke rol in de strijd tegen de internationale criminaliteit en de drugshandel kunnen spelen. Voorts groeit het besef dat de IGC voor de nodige veranderingen moet zorgen om de Unie in staat te stellen in internationaal verband op politiek en economisch gebied als een samenhangend geheel op te treden en om op internationaal niveau een positieve politieke rol te spelen, vooral met betrekking tot de oplossing van conflicten en de vreedzame regeling van geschillen. Daarnaast groeit de eensgezindheid over het feit dat aan de structuur en de besluitvorming van de Unie institutionele aanpassingen moeten worden aangebracht om ze doeltreffender, democratischer en bij de bevolking beter aanvaard te maken zodat ze de toekomstige uitbreiding aankan. Zoals bij alle vroegere intergouvernementele conferenties zullen een aantal van de neteligste institutionele problemen wellicht pas aan het einde van de onderhandelingen kunnen worden geregeld. Het probleem van de flexibiliteit wordt een belangrijk punt. In dat verband verwijs ik naar de interessante bijdragen die mijn collega's in de Raad, de heren Kinkel en de Charette, aan het debat hebben geleverd. Dublin I heeft de werkzaamheden van de IGC krachtig gestimuleerd. Het Ierse voorzitterschap blijft op koers om tegen de Europese Raad van december een schema van ontwerpherziening van het Verdrag te kunnen voorleggen. Zoals u allen weet, vond een speciale bijeenkomst van de Europese Raad plaats op het ogenblik dat de spanning in het Nabije Oosten na de uitbarsting van geweld in de regio sterk was gestegen. Als gevolg daarvan wijdde de Europese Raad zijn werkzaamheden grotendeels aan de vraag hoe de Europese Unie het vredesproces in het Nabije Oosten een nieuw elan kan geven. De Unie heeft snel en duidelijk gereageerd op de stijgende spanning die eind september uiteindelijk is uitgemond in de gewelddadige confrontaties in Jeruzalem en overal op de Westelijke Jordaanoever. Wij hebben een aantal stappen ondernomen om het vredesproces opnieuw op gang te brengen. Op 1 en 2 oktober keurde de Raad Algemene Zaken een verklaring over het vredesproces in het Nabije Oosten goed waarin het standpunt van de Unie ten aanzien van deze kritieke ontwikkelingen werd toegelicht. Toen de crisis almaar erger werd, hebben wij beide partijen ertoe opgeroepen van buitensporig geweld af te zien en tot kalmte aangemaand. In ons standpunt hebben wij ook duidelijk gezegd op welke gebieden volgens ons vooruitgang uiterst belangrijk voor het vredesproces is. Zo hebben wij in het bijzonder gewezen op het belang van een snelle en volledige uitvoering van de bestaande akkoorden en op de noodzaak van onderhandelingen om op grond van de beginselen van de Conferentie van 1991 in Madrid, die de basis voor het vredesproces in het Nabije Oosten heeft gelegd, en op basis van de beginselverklaring van 1993 over het Palestijns zelfbestuur, verdere vooruitgang te boeken. Een speciale bijeenkomst van de Europese Raad heeft beslist dat ik onmiddellijk naar de regio zou reizen om premier Netanyahu en de heer Arafat een boodschap te overhandigen, het standpunt van de Unie toe te lichten en na te gaan hoe het noodzakelijke vertrouwen kan worden hersteld om het vredesproces opnieuw op de sporen te zetten. In zijn boodschap juichte de Europese Raad de hervatting toe van de onderhandelingen op 6 oktober na de Top van Washington, onderstreepte hij nogmaals dat de Unie ervan overtuigd is dat alleen de volledige uitvoering van de bestaande akkoorden de veiligheid van zowel de Israëli's als de Palestijnen kan waarborgen en bood hij de volledige steun van de Unie aan voor alle inspanningen om het vredesproces te reactiveren. Een afschrift van de boodschap werd ook aan president Clinton toegezonden. Daarin sprak de EU haar waardering uit voor de inspanningen van de Verenigde Staten om de spanningen te verminderen en het vredesproces opnieuw op gang te brengen en beloofden wij de Verenigde Staten dat de Europese Unie zou blijven deelnemen aan gemeenschappelijke acties om die doelstelling te bereiken. Tijdens mijn ontmoetingen met een aantal leiders in de regio heb ik gewezen op het belang dat de Europese Unie aan de snelle hervatting van het vredesproces hecht. Ik onderstreepte ook dat de EU voornemens was voor de vooruitgang in het Nabije Oosten een inspanning te doen die vergelijkbaar is met de economische hulp en de steun aan het vredesproces die ze tot nu toe heeft geleverd. Mijn ontmoetingen met premier Netanyahu en minister van buitenlandse zaken Levi verliepen in een vriendschappelijke en constructieve sfeer. Premier Netanyahu verklaarde uitdrukkelijk dat hij de inspanningen van de Unie voor het vredesproces waardeerde. Uit onze voortdurende contacten met de leiders van de Israëlische regering blijkt dat de Europese Unie met Israël al lang betrekkingen onderhoudt. Daardoor heb ik duidelijk kunnen maken dat de EU het noodzakelijk acht dat het vredesproces een nieuw elan krijgt. Ik ontmoette de heer Arafat op 6 oktober in Gaza. Dat was onze tweede ontmoeting binnen een week. Wij hebben de situatie in de regio en de belangrijkste punten van de IsraëlischPalestijnse onderhandelingen uitvoerig besproken. De heer Arafat gaf uiting aan zijn waardering voor de economische hulp van de Unie aan het Palestijnse volk en voor haar voortdurende steun aan het vredesproces. Op verzoek van de Egyptische regering reisde ik op 7 oktober naar Cairo voor een onderhoud met president Moebarak en minister van buitenlandse zaken Amer Moessa. Beiden onderstreepten dat de Unie goed geplaatst is om een positieve rol te spelen door op beide partijen in te werken en het vredesproces te ondersteunen. Tijdens die ontmoetingen bleek dat zowel Egypte als de Europese Unie zich zorgen maken over de recente ontwikkelingen in de regio en dat beide wensen dat het vredesproces met de uitvoering van de bestaande akkoorden wordt voortgezet. De ontmoetingen verliepen in een zeer vriendschappelijke sfeer, die de voortreffelijke betrekkingen tussen de Unie en Egypte weerspiegelde. Naast die uitgebreide contacten met regionale leiders had ik ook een ontmoeting met de Amerikaanse minister van buitenlandse zaken Warren Christopher. Na dat onderhoud heeft de Unie haar nauwe contacten en samenwerking met de Verenigde Staten ter ondersteuning van de lopende vredesonderhandelingen voortgezet. Na mijn bezoek aan de regio ben ik er nog steeds van overtuigd dat de Unie een belangrijke positieve rol ter ondersteuning van het vredesproces in het Nabije Oosten kan spelen. Wij zullen nauw contact houden met alle regionale partijen en ons met hen blijven inspannen voor de verwezenlijking van onze gemeenschappelijke doelstelling, namelijk een rechtvaardige, allesomvattende en duurzame vrede. De bijzondere Europese Raad heeft de Raad Algemene Zaken ook verzocht zich te beraden over een mandaat voor een gezant van de Europese Unie voor het Nabije Oosten. De idee van de aanstelling van een EU-gezant voor het Nabije Oosten bewijst dat de Unie actiever aan de inspanningen voor de reactivering van het vredesproces in het Nabije Oosten wil meewerken, en wel op basis van de belangrijke bijdrage die ze tot nu toe aan dat proces heeft geleverd en van alles wat ze nu al voor de regio doet. Het voorbereidend werk over het mandaat van de gezant is aan de gang. De Raad zal de zaak op onze volgende bijeenkomst op 28 en 29 oktober opnieuw bekijken. Op onze bijeenkomst in Dublin op 5 oktober hebben de ministers van buitenlandse zaken ook de situatie in exJoegoslavië na de recente verkiezingen in Bosnië besproken. De Unie wil nu vooral steun verlenen aan de inspanningen van de internationale gemeenschap om het vredesproces te consolideren. In die context hebben wij een voorafgaande toelichting van de heer Van den Broek gehoord over de Commissievoorstellen voor de regionale benadering van de EU van de landen in het gebied. Dat voorstel zal volgende week door de Raad Algemene Zaken uitvoerig worden besproken. De staatshoofden en regeringsleiders wisselden ook van gedachten over de ontwikkeling van de betrekkingen tussen de EU en Rusland. Dit was, na de succesrijke presidentsverkiezingen in Rusland in juli, de eerste gelegenheid om de situatie te bespreken. Die verkiezingen waren een historische mijlpaal in de consolidatie van de democratie in Rusland en een duidelijk signaal van het Russische volk dat het wenst dat Rusland de hervormingen voortzet. Op de bijeenkomst werd onderstreept dat de EU haar betrekkingen met Rusland moet verdiepen en het hervormingsproces moet blijven ondersteunen. Ook werd gewezen op het belang van een snelle ratificatie van de partnerschaps- en samenwerkingsovereenkomst. Voorts werden ook de ontwikkelingen met betrekking tot Tsjetsjenië besproken. De Europese Raad besprak ook de versterking van de betrekkingen van de EU met Oekraïne en de ondersteuning van het hervormingsproces in dat land. De ministers van buitenlandse zaken bespraken de huidige situatie in Wit-Rusland naar aanleiding van het voorgestelde referendum over de constitutionele hervormingen en gaven uiting aan hun bezorgdheid over de onenigheid tussen president Loekasjenko en het Parlement. Zij waren het erover eens dat, als men wil dat de uitslag van een referendum zowel in Wit-Rusland als daarbuiten wordt gerespecteerd, dat referendum pas mag plaatsvinden na een uitvoerig en openbaar debat waaraan alle partijen kunnen deelnemen en waarbij de pers en de media van alle strekkingen vrij verslag kunnen uitbrengen. De ministers hebben beslist de Witrussische autoriteiten van die bekommernissen op de hoogte te brengen. Het Ierse voorzitterschap is pas halfweg. Zes maanden is een lange, maar ook een zeer korte periode. Op de agenda van de Europese Unie staan vele punten waarop elk voorzitterschap vooruitgang wil boeken. Deze speciale bijeenkomst was voor ons een goede gelegenheid om vorderingen te maken en het pad te effenen voor een ambitieuze maar realistische Europese Raad in december in Dublin. Santer Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de voorzitter van de Raad, dames en heren afgevaardigden, de doelstelling van de buitengewone Europese Raad in Dublin was niet het nemen van besluiten, maar het inblazen van dynamisme in de onderhandelingen van de Intergouvernementele Conferentie. Deze doelstelling is bereikt dankzij een vastberaden en doeltreffend Iers voorzitterschap. Het was belangrijk dat de staatshoofden en regeringsleiders open en eerlijke discussies konden voeren zonder in dat stadium over exacte conclusies te onderhandelen. Uit de zeer constructieve gesprekken die wij hebben gevoerd, wil ik een drieledige boodschap distilleren. Ten eerste is er een zeer duidelijke bevestiging geweest van het geplande tijdschema. De Intergouvernementele Conferentie moet in juni 1997 tijdens de Europese Raad van Amsterdam worden afgerond. Dat is uiterst belangrijk met het oog op de uitbreiding. Zoals ik gisteren reeds voor dit Parlement heb gezegd, wordt 1997 een sleuteljaar. Er zal een einde komen aan de werkzaamheden ter herziening van het Verdrag en de onderhandelingen over de Agenda 2000 zullen een aanvang nemen. Als de Unie de gebeurtenissen van het jaar 2000 actief wil beheersen in plaats van lijdzaam te ondergaan, moet zij zich absoluut aan een coherent en logisch tijdschema houden. En om de termijn van juni 1997 te eerbiedigen moet de Europese Raad van Dublin over een algemeen ontwerp-verdrag beschikken dat de basis zal vormen van de latere onderhandelingen. Alle staatshoofden en regeringsleiders delen deze mening. De tweede boodschap die uit de Raad van Dublin voortvloeit, betreft de duidelijke wil van de staatshoofden en regeringsleiders om zich op de essentiële zaken te concentreren en ik denk dat dit een belangrijk element is voor het stimuleren van het vervolg van de werkzaamheden. Maar wat zijn de essentiële zaken? Ten eerste moeten we een antwoord zien te geven op wat de burger echt bezighoudt: de interne veiligheid en de werkgelegenheid. Ik moet toegeven dat ik over deze twee cruciale thema's nu optimistischer ben dan enkele weken geleden. En vervolgens ook het omlijnen van een echt buitenlands beleid. Ik heb van de top in Dublin gebruik gemaakt om nogmaals aan te dringen op de noodzaak om tegelijkertijd de beschikbare instrumenten te versterken, ongeacht of deze communautair of intergouvernementeel zijn, en om deze op te nemen in een algemene en coherente visie van de buitenlandse betrekkingen. Ik heb de indruk dat het standpunt van de Commissie langzamerhand beter begrepen wordt, met name wat de versterking van het gemeenschappelijk handelsbeleid betreft. En tot slot de instelling van een serieuze institutionele hervorming, vooral met het oog op de uitbreiding. Ongetwijfeld moeten er in verband met dit thema de meeste vorderingen worden geboekt en blijven de reacties van de delegaties ten zeerste achter bij hetgeen noodzakelijk is. Maar ook op dat vlak is er een groeiende bewustwording van de inzet, ook al is het niet ongewoon dat de spelers in dat stadium van de werkzaamheden niet al hun kaarten op tafel leggen. De derde boodschap staat in verband met de tweede. Door het onderstrepen van hun wil om zich op de prioriteiten te concentreren hebben de staatshoofden en regeringsleiders duidelijk hun ambities te kennen gegeven. Zij willen geen rommelige Intergouvernementele Conferentie, die de echte inzet achter een veelvoud van kleine hervormingen, om niet te zeggen gadgets, verbergt. Ik vind dat bemoedigend, ook al ben ik mij bewust van de bestaande, soms grote meningsverschillen. De Commissie zal een zo ambitieus mogelijke aanpak blijven aanbevelen, waarbij de realiteit niet uit het oog wordt verloren. Ter afsluiting van dit korte betoog kan ik zeggen dat ik eerder gerustgesteld uit Dublin ben teruggekeerd. De gekozen formule van open uitwisselingen zonder conclusies was goed, ook al kan deze formule in velerlei opzichten frustrerend werken omdat er geen precieze besluiten worden genomen. Door de leden van de Europese Raad erbij te betrekken krijgen de werkzaamheden onmiddellijk een meer politiek karakter. In deze context wil ik er overigens aan toevoegen dat u, mijnheer Hänsch, aan het begin van de vergadering een opmerkelijke redevoering hebt gehouden en uw betoog heeft de visie benadrukt waaraan wij behoefte hebben. Wij hebben hier in Europa uitstekende deskundigen die een onmisbare rol vervullen maar deze rol moet worden uitgevoerd in het kader van een duidelijke politieke visie en deze visie moet op het hoogste niveau worden vastgesteld. Ondertussen zijn de deskundigen weer aan het werk, naar ik hoop met vernieuwde ijver, en ik stel vast dat zij op dit moment zeer goede vooruitgang boeken. Het Ierse voorzitterschap kan zich gelukkig prijzen met de uitzonderlijk goede deskundigen, onder leiding van Noel Dorr en van politici die een duidelijke leidersrol vervullen zoals John Bruton en Dick Spring. Met deze gelukkige combinatie voert het Ierse voorzitterschap zijn mandaat cum laude uit en zal het met de hulp van zijn partners, met de hulp van het Europees Parlement en de Commissie onze gemeenschappelijke zaak vooruit helpen. De Voorzitter Dank u wel, mijnheer de voorzitter van de Commissie! We beginnen nu met het debat. Mevrouw Green van de Fractie van de Partij van de Europese Sociaaldemocraten voert als eerste het woord. Green Mijnheer de Voorzitter, ik dank de fungerend voorzitter van de Raad dat hij hier vandaag bij de informele bijeenkomst van de Europese Raad toelichting heeft willen geven en feliciteer het Ierse voorzitterschap dat het, ondanks het verzet van ten minste één van de lid-staten, die bijeenkomst heeft doen plaatsvinden. Mijn fractie zal de IGC beoordelen op haar aandacht voor de kwesties die wij voor de Europese burgers belangrijk achten. Mijn fractie koestert voor Europa grote ambities. Wij verwachten veel van Europa. Europa moet vooruitgang boeken om zich op de uitbreiding voor te bereiden. De heer Spring heeft dat duidelijk gemaakt. Onze fractie houdt vast aan de uitbreiding, maar de Raad moet begrijpen dat wij hier in het Parlement door de kiezers van de Europese Unie zijn gekozen en dat onze aandacht dan ook in de eerste plaats naar hen gaat. Een slecht geplande uitbreiding die de veiligheid van de huidige Unie destabiliseert of de Unie nog meer verlamt, is voor ons zonder meer onaanvaardbaar. Mijnheer de fungerend voorzitter, de bevolking van de Unie wil vrede in Europa. Ik weet dat men in Ierland groot belang hecht aan de rol van Europa in de oplossing van conflicten en dat ook u daarvoor grote inspanningen wil doen. Mijnheer Spring, in uw aanwezigheid wil ik nogmaals onderstrepen dat mijn fractie aan de basis lag van het concept van de Europese steun aan de vrede en de verzoening in Noord-Ierland. Wij hechten daaraan zeer veel belang. Ondanks de vele berichten die de jongste dagen in de Ierse pers zijn verschenen beloof ik u dat wij niets zullen doen om het te ondermijnen. De bevolking van de Unie wil ook dat politieke prioriteit aan de beveiliging van hun toekomst wordt verleend. Mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, ik verzoek u met klem ervoor te zorgen dat de leiders van onze landen in de Unie meer banen creëren. Wij vinden het goed dat de idee van de invoeging van een hoofdstuk over de werkgelegenheid in het Verdrag steeds meer steun krijgt. Wij verzoeken u ervoor te zorgen dat dit hoofdstuk een degelijke inhoud krijgt en zich niet tot goede voornemens beperkt. Wellicht een van de meest ontmoedigende gebeurtenissen van de jongste maanden was de aanval van de Raad of bepaalde lid-staten op de inspanningen van de Unie ten gunste van de sociaal uitgeslotenen. Bij die zonder meer laaghartige aanval op de meest kwetsbare leden van onze samenleving werd het Hof van Justitie verzocht de Commissie te beletten een schamel bedrag aan de ouderen, de mensen met een handicap en de sociaal uitgeslotenen te besteden. Zoiets is volgens mijn fractie voor de Europese burgers het beste bewijs dat de regeringen op hun bijeenkomsten elkaar alleen maar willen overtroeven en laten zien hoe macho ze wel zijn. Wij hebben de IGC nodig om een oplossing te vinden voor het probleem van de rechtsgrondslag voor uitgaven ten gunste van de sociaal uitgeslotenen. Wij hebben een duidelijk teken nodig dat Europa begrijpt dat de nationale regeringen de strijd tegen de armoede en de uitsluiting in al onze lid-staten moeten aanbinden, maar dat de Europese Unie die strijd op grond van haar eigen legitimiteit en door middel van overlegde actie kan ondersteunen. De Europese burgers hebben weinig besef van of belangstelling voor de bijzonderheden van het werk dat wij hier verrichten. Zij begrijpen echter wel de signalen over het soort Europa dat wij tot stand brengen. Zij gebruiken de democratische middelen om ons hun bekommernissen mee te delen. Als wij weigeren die signalen te begrijpen of te beantwoorden, spelen wij in de kaart van hen die graag zouden hebben dat aan de Europese integratie een einde komt. Mijn fractie bevestigt haar geloof in de hechtere integratie van Europa. Wij willen dat de IGC werk maakt van de voorbereiding van de uitbreiding in een sfeer van kalmte, vrede, voorspoed en hoop op de toekomst. Martens Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de voorzitter van de Raad, mijnheer de voorzitter van de Commissie, eerst en vooral zou ik het Ierse voorzitterschap willen gelukwensen. Ik denk dat andermaal het bewijs is geleverd dat ook een kleiner land in de Europese Unie een zeer creatieve rol kan spelen wanneer dat het voorzitterschap uitoefent. Het is niet de eerste keer en dat staat in schril contrast met wat het voorzitterschap van sommige grotere landen was. In september heb ik hier namens de EVP-fractie erop aangedrongen dat de IGC eindelijk zou wakker schieten. Ik heb toen twee vragen gesteld. De eerste vraag was of het tijdschema op de kalender zou gerespecteerd worden. Ik denk dat wij nu met de verklaring van de voorzitter van de Raad daarover duidelijkheid hebben en dat wij ook met voldoening kunnen vaststellen dat in juni van volgend jaar de IGC zal worden afgesloten. Mijn tweede vraag was of de Raad er zich bij had neergelegd zijn doelstellingen tot een minimum te beperken en de fundamentele hervormingen uit te stellen. Ook daar hebben wij geloof ik een positief antwoord. Het Ierse voorzitterschap zal een ontwerp van verdrag neerleggen voor de Europese Top in Dublin in december. Mijnheer de voorzitter van de Raad, ik denk dat wij vandaag moeten vaststellen dat de Europese Unie geconfronteerd wordt met wat ook gisteren de voorzitter van de Commissie heeft genoemd, drie grote termijnen: de uitbreiding van de Unie, de oplossing van een aantal maatschappelijke vraagstukken in de Europese Unie waar onze medeburgers zeer ongerust over zijn, namelijk over hun toekomst en over hun veiligheid en het gemeenschappelijk buitenlands beleid. De uitbreiding van de Europese Unie is ongetwijfeld een groot geopolitiek vredes- en beschavingsproject. Het heeft de ambitie alle democratische landen van Europa samen te brengen in de Europese Unie. Maar we moeten andermaal zeggen dat een Europese Unie die zou evolueren van 15 naar 25 of 30 lidstaten niet kan werken met de instellingen zoals ze nu zijn opgevat en dat hoe dan ook, en hoe zeer ook de aandacht van onze medeburgers uitgaat naar de problemen waarmede hij iedere dag wordt geconfronteerd, wij de plicht hebben erop te wijzen en telkens opnieuw te insisteren dat in de IGC beslissingen zouden worden genomen waardoor de Raad nog kan beslissen bij meerderheid en waardoor het Parlement ook de democratische tegenhanger zou zijn van de beslissingen die door de Raad worden genomen in het kader van de medebeslissingen. Wij komen er niet onderuit dat dit punt moet worden opgelost. Anders zal de Europese Unie onvermijdelijk ontwikkelen, verwateren naar een vereniging van landen waar louter het intergouvernementele nog een rol speelt en dat zou fataal zijn voor de Europese constructie. Maar, er is een tweede belangrijke zaak. Wij hebben de binnenmarkt gewild. Wij hebben de economische en monetaire unie gewild. Wij beseffen dat dit de noodzakelijke economische basis is om opnieuw werkgelegenheid te creëren. Die binnenmarkt en de uitbreiding van een Europese Unie van 15 lidstaten naar 20 of 25 stelt grote maatschappelijke vragen. Ook als de lidstaten zelf een belangrijke rol blijven spelen, is het in het werkgelegenheidsbeleid onmogelijk dat de Europese Unie zelf geen antwoord zou geven, zelf geen initiatieven zou nemen. Het is onmogelijk dat in deze tijdsperiode alleen de lidstaten zouden verantwoordelijk zijn voor de binnenlandse veiligheid, voor de veiligheid van onze medeburgers. Onze medeburgers voelen zich onzeker. Ik stel de vraag aan u, mijnheer de voorzitter van de Raad: is het moment niet gekomen dat de regeringen en de regeringsleiders van de lidstaten die voortdurend bezwaren aanbrengen en de evolutie en de besprekingen in de IGC afremmen, dat ook zij eindelijk naar het essentiële zouden gaan. Dat de regeringen ook samen met de Commissie en het Europees Parlement aan onze medeburgers zouden zeggen dat een aantal wezenlijke vraagstukken zoals van werkgelegenheid, zoals van de veiligheid, de bescherming van onze medeburgers, niet opgelost worden als ieder land afzonderlijk blijft ageren waar een gemeenschappelijk optreden noodzakelijk is. De eerste minister van mijn land heeft vorige maandag in Madrid gezegd dat een aantal regeringen bezig zijn af te remmen. Wanneer zal men eindelijk het essentiële naar voor brengen? Ik vraag u dat u ook op de creatieve manier waarop Ierland dit voorzitterschap heeft waargenomen die boodschap zou doorgeven aan uw collega's, en ze eindelijk ook zouden bereid zijn de grote wezenlijke vragen van de Europese samenleving samen aan te pakken. Collins, Gerard Mijnheer de Voorzitter, ba mhaith liomsa i dtosac céad míle fáilte a chuir roimh Aire Gnóthai Eachtracha na hEireann chuig Parlaimint na hEorpa i maidin. Mijnheer de Voorzitter, ik heet de fungerend voorzitter van de Raad en Iers minister van buitenlandse zaken hartelijk welkom in het Europees Parlement en dank hem voor zijn verslag over de recente bijeenkomst in Dublin. Hoewel op die bijeenkomst geen enkele belangrijke beslissing is genomen was ze voor de staatshoofden en regeringsleiders toch een goede gelegenheid om de stand van de onderhandelingen in de Intergouvernementele Conferentie te bespreken. Volgens mij moet het ontwerp-verdrag, dat in december aan de Top van Dublin moet worden voorgesteld, prioriteit verlenen aan problemen zoals het werkgelegenheidsbeleid en de bestrijding van de criminaliteit, waarover velen zich zorgen maken. Tot mijn teleurstelling verzetten sommige lid-staten zich nog steeds tegen de invoeging van een hoofdstuk over het werkgelegenheidsbeleid in het nieuwe verdrag. In tegenstelling tot de Britse premier vind ik niet dat dit probleem op nationaal niveau moet worden aangepakt. De laatste tien jaar hebben de nationale regeringen in vele lid-staten grote inspanningen gedaan om nieuwe werkgelegenheid te creëren, meestal zonder veel succes. Het is nu tijd dat de Europese regeringen samenwerken om dat reusachtige sociale, economische en politieke probleem op te lossen. Ook de bestrijding van de criminaliteit vergt een hechte samenwerking tussen de lid-staten als wij ervoor willen zorgen dat de activiteiten van de illegale drugshandelaars, de witwassers van geld en de georganiseerde criminaliteit, die allen op internationaal niveau opereren, door de politiediensten in de verschillende landen doeltreffend kunnen worden aangepakt. Perifere landen, zoals Ierland, met lange kusten moeten van de EU steun krijgen voor hun inspanningen om de drugs op te sporen en te onderscheppen. Ik vind het goed dat men inspanningen doet om de institutionele structuren van de Unie te hervormen. Ik hoop dat die hervormingen de besluitvorming en de administratieve regelingen van de Unie zullen vereenvoudigen vooraleer de Unie naar het oosten toe wordt uitgebreid. Ik ben er evenwel van overtuigd dat het nog veel belangrijker is dat wij de gevolgen van de uitbreiding voor de bestaande Europese beleidsvormen beoordelen en, zo nodig, het huidige beleid hervormen in plaats van ons op de bestuursrechtelijke en institutionele hervorming te concentreren. De toetreding van tien of meer landen die van de Unie netto meer ontvangen dan ze bijdragen zal voor de begroting zware gevolgen hebben. De toetreding van nieuwe lid-staten die sterk afhankelijk zijn van de landbouw zal uiteraard ook grote gevolgen hebben voor het gemeenschappelijk landbouwbeleid. Dat die landen hun industrie, vervoersnetwerken en milieubeschermingssystemen moeten verbeteren zal ernstige gevolgen hebben voor het huidige beleid van de structuurfondsen. Ik betreur ten zeerste dat die problemen op de bijeenkomst in Dublin niet zijn besproken. De toekomst van het gemeenschappelijk landbouwbeleid en de structuurfondsen en de evidente noodzaak van een hogere begroting in een uitgebreide Unie zijn moeilijke politieke problemen die men parallel met de Intergouvernementele Conferentie zou moeten aanpakken. Wij moeten het niet alleen eens worden over de inhoud van een nieuw verdrag, maar ook over de toekomst van onze grote gemeenschappelijke beleidsvormen en over het kader voor de onderhandelingen over de uitbreiding. Al die kwesties zijn nauw met elkaar verbonden, vooral met betrekking tot de huidige netto ontvangende landen zoals Spanje, Portugal, Griekenland en Ierland en de landen waar de landbouw een belangrijke sector is, zoals Frankrijk. Na de Top van Dublin schijnt men het erover eens te zijn dat in juni van volgend jaar op de Top van Amsterdam een nieuw verdrag moet worden aangenomen. Dat is een ambitieuze doelstelling. Het is echter niet absoluut nodig dat de IGC in de eerste helft van volgend jaar haar werkzaamheden afrondt. Veel belangrijker is dat de lid-staten de IGC gebruiken om de kwesties aan te pakken die al onze kiezers bezighouden en er de basis leggen voor een succesrijke uitbreiding van de Unie in oostelijke richting, ook als de IGC daarvoor zes of twaalf maanden meer tijd nodig heeft. Zeker in enkele lid-staten zullen de kiezers zich over de resultaten van de IGC moeten uitspreken. Hun oordeel zal afhangen van de mate waarin het nieuwe verdrag tegemoetkomt aan hun bekommernissen, die veel ruimer zijn dan alleen de institutionele hervormingen. De Clercq Voorzitter, hoe moeten wij de extra informele Europese Raadsvergadering in Dublin die speciaal op instigatie van de Franse president Jacques Chirac werd bijeengeroepen nu echt evalueren. Is de IGC wakker geschoten? Aan de ene kant verklaarde de voorzitter van de Raad en ik citeer: I think we have had a very succesful Summit to have been able to give the very strong unanimous impulse to the Intergovernmental Conference . Aan de andere kant was bijvoorbeeld The European veel minder positief toen zij de resultaten van de Top annalyseerde. Ik citeer: The Dublin Summit ranked among the lamest gatherings the European Union has ever staged. Far from kick-starting the IGC into life it publicly demonstrated that the orignal Maastricht Treaty has left Europe confused about what to do next . Waarschijnlijk ligt de waarheid in het midden. De uitkomst van Dublin was zeker niet spectaculair. Maar dit mocht ook niet verwacht worden. Ten eerste betrof het een informele bijeenkomst waar het meer ging om de herbevestiging van politieke ambities dan om grootse doorbraken. Daarop wachten wij nochtans. Ten tweede konden er nog geen echte knopen worden doorgehakt gezien de trage vooruitgang in de IGC-onderhandelingen. Ten derde kon van de Engelse regering aan de vooravond van het congres van de conservatieve partij zeker niet veel worden verwacht. Ik spreek echter de hoop uit dat deze Top die mij heeft ontgoocheld ertoe bij zal dragen dat men tot concrete en substantiële besluiten komt op de volgende formele Dublin Top aan het eind van het jaar en dat de burgers daar nauw bij betrokken zullen worden opdat u aan de burgers het nut en het belang van een dergelijke bijeenkomst kunt uitleggen en hen opnieuw geloof en vertrouwen in Europa geeft. Het antwoord dat John Major gaf op de vraag van het waarom van Dublin, ik citeer: we are here because we are here , kan zeker niet langer volstaan. De Europese burgers hebben recht op een beter antwoord dan dat. Sjöstedt Mijnheer de Voorzitter, voor onze fractie is de werkloosheid in West-Europa het cruciale probleem dat moet worden opgelost. Wij vrezen dat de thans op de Intergouvernementele Conferentie ingediende voorstellen ontoereikend zijn. Dat zijn ze vooral omdat ze geen directe koppeling aanbrengen met de Monetaire Unie en het convergentiebeleid. Op dit moment leidt het convergentiebeleid tot hoge werkloosheid, tot verminderde economische vraag en tot sterke aantasting van de sociale zekerheid in de lid-staten. Daarom moet het convergentiebeleid op de Intergouvernementele Conferentie aan de orde worden gesteld en aan een herwaardering worden onderworpen. In het resolutievoorstel van het Parlement wordt gesproken over de behoefte aan een gemeenschappelijk defensiebeleid. Wij vinden dit niet relevant in de huidige politieke situatie in West-Europa. Dit is een overblijfsel van een verouderde manier van denken. Waar wij vandaag de dag behoefte aan hebben, zijn pan-Europese en wereldomvattende structuren voor het voorkomen van conflicten en het aanpakken van crises. De Unie moet ook aanvaarden dat bepaalde lid-staten ongebonden zijn. Daarom verbaast het ons zo, wanneer wij in dit document van de Dorr-groep, gedateerd 8 oktober, lezen dat dat deze staten worden aangeduid als exneutraal, dat wil zeggen voorheen neutrale staten. Ik wil erop wijzen dat het neutraliteitsbeleid de brede steun heeft van de bevolking in de onderhavige lid-staten. Er is zeer veel onduidelijk rond de Intergouvernementele Conferentie en haar resultaten, maar wij kunnen nu al zien dat er grote weerstand op belangrijke punten bestaat. Wij kunnen zien dat er grote weerstand bestaat om de vergaderingen van de Raad openbaar te maken. Ons standpunt is dat alle wetgeving in de Unie, in de Raad, dient te geschieden in volledige openbaarheid, en het is ons recht om te eisen dat dat een resultaat van de Intergouvernementele Conferentie zal zijn. Op milieugebied bestaat er grote weerstand tegen om artikel 100a.4 aan te scherpen en om de lid-staten werkelijk het recht te verschaffen om een strengere wetgeving te hanteren inzake verschillende milieuregels. Wij zouden het als zeer negatief beschouwen als deze eisen inzake verbetering van het milieu worden afgewezen. Het is van belang dat de resultaten van de Intergouvernementele Conferentie overeenstemmen met wat de burgers vinden. Daarom is onze fractie voorvechter van nationale referenda na afloop van de Intergouvernementele Conferentie. Persoonlijk ben ik ervan overtuigd dat dergelijke referenda in verscheidene lid-staten zullen laten zien dat er geen steun is voor een veel grotere supranationaliteit binnen de Europese Unie. Roth Mijnheer de Voorzitter, laten we nog eens terugdenken aan het doel van deze topconferentie: de Top moest de ingeslapen Intergouvernementele Conferentie nieuw leven inblazen. Maar van de Raad kun je op aan, hij handelt volgens het oude motto: niets nieuws. En ook de manier waarop men met de topconferentie omgaat, is vertrouwd; als een topconferentie dreigt te mislukken of wanneer hij niets, maar dan ook helemaal niets oplevert, kan men deze mislukking op twee manieren verbloemen. Of men richt een nieuwe werkgroep op waarin verder wordt onderhandeld en juicht dat toe als zijnde een vooruitgang, of men bevestigt uit volle borst wat al bekend en onomstreden is. Op Dublin werd duidelijk de tweede variant toegepast. Maar kan de vastbesloten bevestiging van het tijdschema voor Maastricht II echt al een succes zijn met het oog op de grote speculaties over Maastricht III? Hans Christian Andersen heeft prachtige sprookjes geschreven. Eén daarvan schiet me nu te binnen, als ik zo naar u kijk en luister, meneer Santer en meneer Spring: " De nieuwe kleren van de keizer" . De keizer laat zich bewonderen en vleien tot een kind de waarheid zegt en concludeert: " Hij heeft helemaal geen kleren aan!" Zo is het vandaag, zo is het met de Raad: hij heeft niets om het lijf. Hij ontwikkelt geen echte initiatieven voor een consequent werkgelegenheidsbeleid, voor de bitter noodzakelijke democratisering binnen de Europese Unie, voor een burgerrechtelijke grondslag, voor een gemeenschappelijke Europese ontwikkeling, voor een reorganisatie in de richting van een sociale ecologie. Wat moet er eigenlijk nog allemaal gebeuren voordat de Raad eindelijk begrijpt waar de ignorantie ten opzichte van de burgers toe leidt? Zijn de verkiezingsuitslagen in Oostenrijk en in Finland soms niet duidelijk genoeg? Het onvoorwaardelijke vasthouden aan starre onrealistische criteria, het speculeren met modellen voor een kern-Europa, de poging om Europa van bovenaf op te leggen in plaats van het van onderaf te laten groeien - daarin ligt de echte integratiepolitieke springstof opgesloten, dat leidt tot scepsis ten opzichte van Europa en niet tot acceptatie. Wie niet luistert naar degenen die kritiek hebben op de EU zal de tegenstanders van de EU kracht geven, zal ze sterken. Maar hoe breng je deze boodschap over bij de Raad? Volgens mij zou de Intergouvernementele Conferentie vooral een groots opgezet project tegen Europees absolutisme moeten zijn, en dat brengt me weer bij Hans Christian Andersen. Ik wil nog even iets persoonlijk tegen de heer Spring zeggen in zijn hoedanigheid als minister van de Ierse regering. Ik wil graag bevestigen wat u hebt gezegd; ik wil u graag zeggen dat onze fractie het vredesproces in Noord-Ierland voor de volle honderd procent steunt. Dat heeft niet direct iets te maken met de zogenaamde Top van Dublin, maar dat wilde ik toch nog even tegen u zeggen. De Voorzitter Mevrouw Roth, ik moet uw opmerking dat de voorzitter van de Raad niets om het lijf heeft als speculatief sexisme afwijzen! Saint-Pierre Mijnheer de Voorzitter, voor onze vijftien staatshoofden en regeringsleiders is het een geluk dat het in Dublin alleen maar om een informele Europese Raad ging. Wat hadden zij in het tegenovergestelde geval op papier kunnen zetten, behalve enkele vorderingen op het vlak van binnenlandse zaken en justitie? Te meer daar er, als er al vooruitgang zou zijn, slechts dertien of ten hoogste veertien lid-staten het hierover eens zouden zijn, terwijl voor het ratificeren van wijzigingen van het Verdrag eenparigheid van stemmen vereist is. Laten wij echter positief zijn. Er is herbevestigd dat de onderhandelingen in juni 1997 afgerond moeten zijn en het Ierse voorzitterschap heeft de opdracht gekregen om in december in Dublin een eerste ontwerp voor te leggen voor een gewijzigd verdrag. Dat is goed. Laten wij er echter voor waken dat het inhouden van het tijdschema niet losgekoppeld wordt van een ambitieuze hervorming van het Verdrag en dat het ontwerp van het Ierse voorzitterschap beantwoordt aan de inzet en zich niet beperkt tot een overzicht van de onderhandelingen en tot het geven van opties op de meest gevoelige vlakken. Om dit te bereiken moet er meer van ons uitgaan en hebben wij zelfs een weinig moed nodig. Het is betreurenswaardig dat het binnen dit Parlement als onnuttig en overbodig wordt beschouwd om een politiek oordeel te geven over de top van Dublin, terwijl het meer dan ooit noodzakelijk is om ervoor te zorgen dat de onderhandelingen dynamischer verlopen. Is het niet hét moment om duidelijk te zeggen dat de uitbreiding niet mogelijk zal zijn zonder een brede institutionele hervorming van de Unie, dat het voor ons onaanvaardbaar zou zijn om de echte inzet van de Intergouvernementele Conferentie naar een latere hervorming uit te stellen, dat de Monetaire Unie voltooid moet worden door middel van grote vorderingen van de Politieke Unie? En hoe kan in de toekomst het hoofd geboden worden aan het evidente risico van verlamming, met name als er op het vlak van de meerderheidsstemming geen grote vorderingen zijn geboekt? Wij gaan ervan uit dat er in het kader van het Verdrag een nauwere samenwerking moet zijn waardoor diegenen die dat willen ook in de richting van de Unie vooruit kunnen gaan, en waarbij gewaarborgd wordt dat deze samenwerking permanent open blijft voor alle lid-staten. En tot slot, hoe zou men niet verontrust zijn over het trieste spektakel dat Europa momenteel op het internationale toneel opvoert? Laten wij er niet inlopen. Als de Intergouvernementele Conferentie er niet in slaagt om de institutionele voorzieningen in te stellen waarmee een echt gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid kan worden gevoerd, bestendigen wij het armzalige imago dat de Unie het Midden-Oosten geeft. Vandaar ook mijn verzoek aan het fungerende Ierse voorzitterschap: wat gaat u echt doen aan de crisis in het Midden-Oosten, want hetgeen tot nu toe is gezegd is eerder de gebruikelijke beleefdheidsfrase? Dit waren de politieke overwegingen die ik namens mijn fractie aan deze Vergadering wilde voorleggen. Berthu Mijnheer de Voorzitter, de informele top van Dublin heeft niet voor precieze conclusies gezorgd, maar wel voor een officiële bevestiging: de Intergouvernementele Conferentie moet in juni 1997 tijdens de Raad te Amsterdam worden afgerond. Deze uiterste datum geeft de Conferentie uiteindelijk een tamelijk korte termijn om de grote hervorming inzake de aanpassing van de Europese instellingen op de uitbreiding te voltooien. Wij wachten allen op deze hervorming, maar in weerwil van anderhalf jaar uiteenlopende discussies lijkt deze hervorming nog steeds niet echt gestalte te krijgen. Dat is wat voorzitter Santer zojuist zeer kies heeft gezegd toen hij benadrukte dat in verband met dit thema, en ik citeer, " nog de meeste vorderingen moeten worden geboekt" . Onmiddellijk na de top van Dublin hebben de Franse en de Duitse regering een gemeenschappelijk schrijven gepubliceerd over nauwere samenwerking, maar dat is niet het soort flexibiliteit dat wij nodig hebben voor de uitbreiding. In het Oosten moeten wij eerder minder stringente samenwerkingsclausules hebben. Deze noodzakelijke koers lijkt echter te worden geblokkeerd door het dogma van de onaantastbaarheid van de communautaire verworvenheden. Eens zal deze hindernis toch uit de weg moeten worden geruimd. In verband met de institutionele aanpassing met het oog op de uitbreiding heeft voorzitter Santer gisteren een indicatie gegeven en onderstreept dat het behoud van de unanimiteit hem niet mogelijk lijkt als er 27 lid-staten zijn. Wij zijn daarentegen van mening dat juist de meerderheidsstemming onmogelijk zal zijn, aangezien de belangen en de nationale werkelijkheden in een Europa met 27 lid-staten zeer verschillend zullen zijn. Alleen een oplossing met meerdere snelheden zou deze twee standpunten kunnen verzoenen, maar dan ook een echte oplossing met verschillende snelheden, zonder vooraf vastgestelde federalistische doelstelling, zonder verplichte naleving van het communautaire acquis, en met de erkenning van een recht tot terugtrekking voor de leden! Amadeo Mijnheer de Voorzitter, het is inmiddels veertig jaar geleden dat het Hongaarse volk in opstand kwam tegen het communistische Sovjetregime, een vrijheidsdrang die meer dan 200.000 slachtoffers heeft geëist. De staatshoofden en regeringsleiders die op 5 oktober j.l. in Dublin bijeen waren, hebben bevestigd dat zij met inachtneming van de in Florence overeengekomen termijnen tijdens de Top van komende december een volwaardig ontwerp voor de herziening van het Verdrag van Maastricht zullen indienen. Ik sta werkelijk paf, met uw welnemen: ook dit keer in Dublin heeft de Top geschitterd door onbeduidendheid. Zoals het draaiboek inmiddels voorschrijft, is er prioriteit toegekend aan de vorming van arbeidsplaatsen, de strijd tegen de criminaliteit en aan de dringend noodzakelijke institutionele hervormingen als reactie op de aanhoudende roep om uitbreiding. Veel woorden, maar geen daden. Arbeidsplaatsen creëren: de werkloosheid heeft inmiddels een buitensporig niveau bereikt en zal nog verder stijgen door de verwoede pogingen om aan de criteria van Maastricht te voldoen. Maar ondanks de prijs die dagelijks wordt betaald voor het monetair beleid van de Europese Unie, dat de landen dwingt een hoge rentevoet toe te passen om kapitaalvlucht voorkomen, blijft men met de werkgelegenheidsprioriteit koketteren. Om de rentestijgingen binnen de perken te houden moeten de regeringen eigenlijk een beleid voeren waarmee de overheidsfinanciën worden bewaakt en gestabiliseerd, maar dat strookt niet met het
{'language': 'nl'}