<s>[INST]İnsanlar dağlar, ormanlar, deniz ve nehirleri somut varlıkların yaşadığı yerler olarak gördüler?[/INST]Her ne kadar oranlar Yunan sanatında her zaman önemli olsa da, Yunan heykel sanatının çekiciliği herhangi bir açıklamayı yalnızca orantılı olarak reddetmektedir. Apollon heykellerinin yaşam varlığını enkarne ettiği düşünülüyordu ve bu hayali yanıltıcı gerçekliğin temsilleri Minos döneminde derin ve bölgeye bronz çağında giren ilk Yunanca konuşanların inançlarında derin köklere sahipti. Tıpkı Yunanlıların dağları, ormanları, denizi ve nehirleri somut varlıkların yaşadığı gibi gördüğü gibi, tüm tezahürlerinde doğanın net bir formu ve bir sanat eseri vardır. Sanatsal bir şekilde verildiğinde, ruhsal yaşam maddeye dahil edilir. Sanatta olduğu gibi, Yunanlılar da görünüşte gerçekte bir gerçeklik aradılar, bu yüzden matematikte koşulların aynı olduğu her yerde uygulanabilecek kalıcı ilkeler aradılar. Sanatçılar ve heykeltraşlar bu ideal düzeni matematikle ilgili olarak bulmaya çalıştılar, ancak bu ideal düzenin kendini haksız zekâya, kendini tümüyle hissetmediğine kadar göstermediğine inandılar. Onları gördüğümüz ve gerçekte oldukları gibi, her biri diğerinin doğasını vurgulayan tek bir birlikteliktir.</s>