<s>[INST]Sırp-Hırvatça terimini kim popülerleştirdi?[/INST]Güney Slavların tarihi boyunca, çeşitli bölgelerin ve etnik kökenlerin yerel, edebi ve yazılı dilleri (örneğin Chakavian, Kajkavian, Shtokavian) bağımsız olarak gelişti ve birbirinden ayrıldı. 19. yüzyıldan önce topluca "Illyric", "Slav", "Slavonian", "Bosnalı", "Dalmaçyalı", "Sırpça" veya "Hırvatça" olarak adlandırıldılar. Bu nedenle, Sırp-Hırvatça terimi ilk olarak 1824 yılında Jacob Grimm tarafından kullanıldı, sonraki yıllarda Viyana filologu Jernej Kopitar tarafından popülerleştirildi ve 1854 ve 1859'da Hırvat Zagreb dilbilgileri tarafından kabul edildi. Sırp ve Hırvat toprakları hala Osmanlı ve Avusturya İmparatorluklarının bir parçasıydı. Resmen, dil çeşitli Sırp-Hırvat, Croato-Sırp, Sırp ve Hırvat, Hırvat ve Sırp, Sırp veya Hırvat, Hırvat veya Sırp olarak adlandırıldı. Gayri resmi olarak, Sırplar ve Hırvatlar tipik olarak sırasıyla "Sırpça" veya "Hırvatça" olarak adlandırılıyorlardı, ikisi arasında bir ayrım yapmadan, bağımsız Bosna-Hersek'te "Bosnalı", "Hırvatça" ve "Sırpça" olarak kabul edildiler. tek bir resmi dilin üç ismi olabilir. Hırvat dilbilimci Dalibor Brozović, Sırp-Hırvatçayı 1988’in sonlarına kadar sürdü ve Hint-Avrupa ile benzer bir şekilde Sırp-Hırvatçanın sadece aynı dilin iki bileşenini isimlendirmediğini, ancak bölgenin sınırlarını çizdiğini iddia ederek konuşulur ve sınırlar arasındaki her şeyi içerir ('Boşnak' ve 'Karadağ'). Bugün, "Sırp-Hırvatça" teriminin kullanımı, milletin ve dilin uyması gerektiği önyargısı nedeniyle tartışmalı. Halen, Lahey Savaş Suçları Mahkemesi gibi siyasi bağlamlarda sıkça görülen Bosnalı / Hırvatça / Sırpça (BCS) gibi alternatif isimler kullanılmasına rağmen, kısa bir özlü alternatif eksikliğinde kullanılıyor.</s>