<s>[INST]Yazım kurallarını düzenleyen kitaplarda kullanılan terim nedir?[/INST]Batı Avrupalı ​​bilim adamları Yugoslav dil politikasını örnek bir şart olarak değerlendirdiler: Nüfusun dörtte üçü bir dilin konuşmasına rağmen, federal düzeyde hiçbir tek dil resmi değildi. Resmi diller yalnızca kurucu cumhuriyetler ve iller düzeyinde ilan edildi ve çok cömertçe: Voyvodina'da beş (nüfusun yüzde 0,5'i tarafından konuşulan Slovakça ve Rumence, Kosovalı dörtlü, Arnavutça, Türkçe, Roman ve Sırpça) vardı. Hırvat). Gazeteler, radyo ve televizyon stüdyolarında onaltı dil, on dördünde okullarda eğitim dili, dokuzunda da üniversitelerde eğitim dili kullanılmıştır. Sadece Yugoslav Ordusu Sırp-Hırvatça'yı yalnızca emir dili olarak kullandı, ordunun diğer faaliyetlerinde temsil edilen diğer bütün dillerle - ancak bu diğer çok dilli devlet ordularından veya uluslararası hava trafiği gibi diğer belirli kurumlardan farklı değil İngilizcenin dünya çapında nerede kullanıldığını kontrol eder. Sırp-Hırvatçanın tüm çeşitleri devlet idaresinde, cumhuriyetçi ve federal kurumlarda kullanıldı. Hem Sırp hem de Hırvat varyantları sırasıyla farklı gramer kitaplarında, sözlüklerde, okul kitaplarında ve pravopis olarak bilinen kitaplarda (imla kurallarını ayrıntılarıyla belirtildi) temsil edildi. Sırp-Hırvat bir tür yumuşak standardizasyondu. Bununla birlikte, yasal eşitlik Sırp-Hırvat halkının sahip olduğu prestiji hafifletemedi: nüfusun dörtte üçünün dili olduğu için resmi olmayan bir dil franca işlevi görüyordu. Sırp-Hırvatça'da, Hırvatça'dan iki kat daha fazla konuşmacıya sahip olan Sırp varyantı, Sloven ve Makedonca konuşanların dillerini de Ekavyalı olduğu için Hırvatça'ya tercih ettikleri gerçeğiyle güçlenerek daha fazla prestij elde etti. Bu, diğer münferit dillerde, mesela; Almanların türevleri prestijlerine göre farklılık göstermektedir, Portekizlerin türevleri de. Dahası, tüm diller prestij açısından farklılık gösterir: "gerçek şu ki, diller (prestij, öğrenilebilirlik vb.) Eşit değildir ve yasa onları eşitleyemez".</s>