<s>[INST]Küme teorisinin yeterli aksiyomlaştırılması problemini kim çözdü?[/INST]Euclid Elementleri modelinde matematiğin aksiyomlaştırılması, 19. yüzyılın sonunda, özellikle aritmetik olmak üzere, Richard Dedekind ve Charles Sanders Peirce'in aksiyom şeması ve geometrisi sayesinde, yeni arma ve genişlik seviyelerine ulaşmıştı. David Hilbert. 20. yüzyılın başında, matematiği saf küme teorisine dayandırma çabaları, Russell'ın paradoksu nedeniyle (kendilerine ait olmayan tüm kümelerin kümesinde) bir gerileme yaşadı. Küme teorisinin yeterli bir aksiyomlaştırılması problemi, Ernst Zermelo ve Abraham Fraenkel tarafından yaklaşık yirmi yıl sonra örtülü olarak çözüldü. Zermelo-Fraenkel küme teorisi, matematiğin günlük pratiklerinde kullanılan kümelerin oluşturulmasına izin veren bir dizi prensip sağladı. Ancak, kendisine ait olan bir kümenin var olma olasılığını açıkça dışlamıyorlardı. 1925'teki doktora tezinde von Neumann, bu tür kümeleri dışlamak için iki teknik ortaya koydu: kuruluşun aksiyomu ve sınıf nosyonu.</s>