<s>[INST]Ateistler kendilerine Yüksek Otorite ve yasa vermedikleri için toplumu bozma ihtimalinin daha yüksek olduğunu kim hissetti?[/INST]Aydınlanma ile beraber geliştirilen ve Deism ve ateizm konuşması da dahil olmak üzere bir dizi yeni fikir. Thomas Paine'ye göre Deism, İncil'e veya başka bir mucizevi kaynağa atıfta bulunmadan Yaradan'a olan basit inançtır. Bunun yerine, Deist, zamanının birçok düşünürüne büyük ölçüde uygun olan inancını yönlendirmek için yalnızca kişisel bir sebebe dayanır. Ateizm çok tartışıldı, ancak çok az yandaş vardı. Wilson ve Reill, "Aslında, çok az aydınlanmış entelektüel, Hıristiyanlığın vokal eleştirmenleri olsalar bile, gerçek ateistlerdi. Aksine, şüphecilik, deism, vitalizm veya belki de panterizme gömülen, ortodoks inanç eleştirmenleriydi. " Bazıları Pierre Bayle'yi takip etti ve ateistlerin gerçekten ahlaki erkekler olabileceğini savundu. Voltaire gibi diğerleri, kötülüğü cezalandıran bir Tanrıya inanmadan, toplumun ahlaki düzeninin zayıfladığını belirtti. Diğer bir deyişle, ateistler kendilerini Yüksek Otoriteye ve yasaya sahip olmadıklarından ve sonsuz sonuçlardan korkmadıkları için toplumu bozma ihtimalleri çok yüksekti. Bayle (1647-1706) günlerinde “ihtiyatlı kişilerin her zaman [dinin] bir görünümünü koruyacağını” gözlemledi. Ateistlerin bile şeref kavramlarına sahip olabileceğine ve toplumda yaratıp etkileşime girebilmek için kendi çıkarlarının ötesine geçebileceğine inanıyordu. Locke, eğer Tanrı olmasaydı ve ilahi yasalar olmasaydı, sonucun ahlaki anarşi olacağını söyledi: her birey "bir yasası olamaz, kendi iradesi, sonu değil, kendisinin. Kendisinin bir tanrısı olacaktı ve onun memnuniyetini kendi iradesi tüm eylemlerini ölçecek ve sonlandıracaktır ".</s>