<s>[INST]Chopin kaçınmaya meyilliydi?[/INST]Jonathan Bellman, 19. yüzyıl ve 20. yüzyıl müzik okullarının "konservatuar" geleneğinde yer alan ve büyük auditoria veya kayıtlar için uygun olan modern konser performans tarzının, Chopin'in daha samimi performans tekniği hakkında bilinenlere karşı militan olduğunu yazıyor. Bestecinin kendisi, “konserler asla gerçek müzik değildir, onlarda sanatın en güzel şeylerini duyma fikrinden vazgeçmelisiniz” dedi. Çağdaş hesaplar, Chopin'in performansında, "her zaman yüksek notlara her zaman crescendo" gibi yanlış atfedilen katı prosedürlerden kaçındığını, ancak anlamlı ifadelerle, ritmik tutarlılıkla ve hassas renklendirmeyle ilgilendiğini gösteriyor. Berlioz, 1853 yılında Chopin’in “bir çeşit kromatik nakış yarattı ... ... etkisi açıklamak imkansız olacak kadar tuhaf ve titizdi ... aslında Chopin’in kendisi bu müziği çalabiliyor ve sıradışı bir sıra verebiliyordu. Hiller, “Başkalarının ellerinde şık süsleme, ellerinde çiçeklerin renkli bir çelengi haline geldiğini” yazdı.</s>