<s>[INST]Wittgenstein mantık hakkında ne dedi?[/INST]Neopositivistler, bilimlerin yöntemlerinin, içgörülerinin ve keşiflerinin kavramsallaştırılması olarak bir felsefe kavramına abone oldular. Frege (1848-1925) ve Bertrand Russell (1872-1970) tarafından oluşturulan mantıksal sembolizmde, bütün bilimsel söylemleri, belirsizliklerden ve deformasyonlardan kurtulacak ideal, mantıklı mükemmel bir dil olarak rasyonel bir şekilde yeniden yapılandırabilecek güçlü bir araç olarak gördüler. Doğal lisan. Bu, onların metafiziksel sözde problemler ve diğer kavramsal kafa karışıklıkları olarak gördüklerini ortaya çıkardı. Frege'nin tüm matematiksel gerçeklerin mantıklı olduğu tezini, Wittgenstein'ın erken döneminin tüm mantıksal gerçeklerin sadece dilsel totolojiler olduğu fikriyle birleştirmesiyle birleştirerek, tüm önermelerin iki aşamalı bir sınıflamasına vardılar: analitik (bir priori) ve sentetik (bir posteriori). Bu temelde, anlam ifade eden ve anlamayan cümleler arasında güçlü bir sınır ilkesi oluşturdular: sözde doğrulama ilkesi. Tamamen mantıklı olmayan veya doğrulanamayan herhangi bir cümlenin anlamı yoktur. Sonuç olarak, çoğu metafizik, ahlaki, estetik ve diğer geleneksel felsefi problemlerin yalancı problemler olarak kabul edildi.</s>