<s>[INST]Hangi gruplar 11. yüzyıldan önce Kilise tarafından kederli olarak değerlendiriliyor?[/INST]Roma Katolik Kilisesi'nde, istilacı ve istekli tezahürü sapkınlığının, topluluklaşma gerçekleşmeden önce bile, kiliseden birini ruhsal olarak kestiği düşünülmektedir. Codex Justinianus (1: 5: 12), “katolik kiliseye ve ortodoks kutsal inancımıza sadık olmayan herkesi bir sapkın” olarak tanımlamaktadır. Kilise her zaman sert bir şekilde Hristiyanlık zincirleri ile uğraşmıştı; bu, sapkın olduğunu düşünmüştü, ancak 11. yüzyıldan önce bunlar, Arianizm, Pelaji, Donatizm, Marcionism ve Montanizm gibi bireysel vaizler veya küçük yerelleşmiş tarikatlar etrafında toplanma eğilimindeydi. Neredeyse Manichaean Pavlus mezhebinin batıya doğru dağılması, Batı Avrupa’nın 11. ve 12. yüzyıl sapmalarını doğurdu. Bunlardan ilki, Doğu ve Batı Hristiyanlığı arasında bir tür sığınak olan Bosna'daki modern gün Bogomil'di. 11. yüzyıla gelindiğinde, Patarini, Dulcinians, Waldensiyanlar ve Katharlar gibi daha örgütlü gruplar, kuzey İtalya, güney Fransa ve Flandre'deki kasaba ve şehirlerde görünmeye başlamıştı.</s>