<s>[INST]Du Cubisme’de Metzinger ve Gleizes kim zaman duygusuyla ilişkili?[/INST]Du "Cubisme" 'de Metzinger ve Gleizes, zamanın birden çok perspektifle ilişkili olduğunu açıkça ortaya koyar, filozofun Henri Bergson tarafından önerilen ve yaşamın öznel olarak deneyimlendiğine göre' süre 'kavramına sembolik bir ifade verir. Süreklilik, geçmiş şimdiki zamana akıyor ve şimdiki zaman geleceğe karışıyor. Salon Kübistleri, geçmişin, şimdiki ve gelecek arasındaki ayrımları bulanıklaştırarak, bilincin akışkanlığına dair fiziksel ve psikolojik bir duyguyu iletmek için katı ve mekanın yönlü muamelesini ve çoklu bakış açılarının etkilerini kullandılar. Salon Küpleri tarafından Picasso ve Braque'tan bağımsız olarak yapılan teorik yeniliklerden biri, Henri Poincaré, Ernst Mach, Charles Henry, Maurice Princet ve Henri Bergson'un teorileri üzerine daha fazla veya daha az çizim yapan eşzamanlılıktı. Eşzamanlılık ile, ayrı mekansal ve zamansal boyut kavramı kapsamlı bir şekilde sorgulandı. Rönesans döneminde geliştirilen doğrusal bakış açısı boşaltıldı. Konu artık bir anda belirli bir bakış açısıyla ele alınmadı, ancak ardışık bakış açılarının bir seçimini takiben inşa edildi, yani, gözlerden serbestçe dolaşmak için serbest bırakılmış sayısız açılardan (ve çoklu boyutlarda) aynı anda izleniyormuş gibi biri diğerine.</s>