<s>[INST]Hümanist etik felsefenin neyden geliştirildiği?[/INST]20. yüzyıldan yüz yıl önce başlayan aydınlanma manevi felsefesi, 1900'lerin etrafındaki çeşitli mahallelerde zorlandı. önceki seküler geleneklerden geliştirilen modern Hümanist etik felsefeleri, doğaüstü niteliklere başvurmadan, özellikle rasyonellik olmak üzere evrensel insani niteliklere hitap ederek doğru ve yanlışı belirleme yeteneğine dayanarak, tüm insanların onurunu ve değerini doğruladı. veya ilahi otoriteyi dini metinlerden iddia ettiği söylenebilir. Rousseau ve Kant gibi liberal hümanistler için, evrensel akıl kanunu, her türlü zulümden tamamen kurtulma yolunda yol gösterdi. Bu fikirlere, örneğin, siyasi kurtuluş projesini (insan hakları biçiminde somutlaştırılmış) eleştiren ve karşı çıkması gereken insanlık dışı bırakmanın belirtisi olduğunu iddia eden genç Karl Marx tarafından meydan okundu. Friedrich Nietzsche'ye göre, hümanizm, sekizmin seküler bir versiyonundan başka bir şey değildi. Ahlaki Şecere'de, insan haklarının, zayıf olanı kollektif olarak sınırlandırmak için bir araç olarak bulunduğunu savunur. Bu görüşe göre, bu tür haklar yaşamın kurtarılmasını kolaylaştırmaz, aksine reddeder. 20. yüzyılda, insanoğlunun rasyonel olarak özerk olduğu kavramı, insanların bilinçdışı irrasyonel arzular tarafından yönlendirildiği kavramı ile karşı karşıya kaldı.</s>