<s>[INST]Hangi ayrım bazen kendine denir?[/INST]Erik Erikson (1902-1994) kimliğe açıkça ilgi gösteren ilk psikologlardan biri oldu. Eriksonian çerçevesi, ego kimliği (bazen sadece "öz" olarak tanımlanır) olarak bilinen psikolojik süreklilik duygusu arasındaki ayrıma dayanır; kişisel kimliği olarak bilinen, bir kişiyi diğerinden ayıran kişisel deyimler; ve bir kişinin sosyal kimliği veya kültürel kimliği olarak bilinen, oynayabileceği sosyal rollerin toplanması. Erikson'un çalışması, psikodinamik geleneğinde, bir yaşam boyu kimlik oluşturma sürecini araştırmayı amaçladı. Örneğin, ego kimliğindeki ilerici güç, gittikçe karmaşıklaşan zorluklara cevap olarak kimliğin oluştuğu bir dizi aşama açısından grafiklendirilebilir. Kültür için uygun bir kimlik duygusu oluşturma süreci, ergen bir görev olarak kavramsallaştırılmıştır ve çocukluk kimliklerinin bir sentezini yönetmeyenlerin, başlangıçta verilen kimliklerini koruyanlar, 'kimlik yayılması' durumunda olduğu görülmektedir. tartışmasız kimlikleri 'kestirilmiş' kimlikleri var (Weinreich & Saunderson 2003 s7-8). Erikson'un bazı okumalarında, güçlü bir ego kimliğinin geliştirilmesi, istikrarlı bir topluma ve kültüre uygun entegrasyonla birlikte, genel olarak daha güçlü bir kimlik duygusu ortaya çıkmaktadır. Buna göre, bu faktörlerin herhangi birinde eksiklik olması, bir kimlik krizi veya karışıklık olasılığını artırabilir (Cote ve Levine 2002, s. 22).</s>