<s>[INST]Beethoven, 3, 5, 6 ve 9 numaralı Senfonilerinde ne genişletti?[/INST]Orkestrada 19. yüzyılın ilk yarısından itibaren çift rüzgar ve pirinci "standart tamamlayıcısı" genellikle Beethoven'e atfedilir. Bunun istisnası, her biri tek bir flüt belirten 4 numaralı Senfonisi, Keman Konçertosu ve 4 numaralı Piyano Konçertosu'dur. Bestecinin enstrümantasyonu genellikle çiftleşmiş flütler, obualar, klarnetler, fesleğenler, boynuzlar ve trompetlerdir. Beethoven, yenilikçi bir etki için bu özel timbral "paletin" Senfoniler 3, 5, 6 ve 9'daki genişlemesini dikkatlice hesapladı. "Eroica" Senfonisi'ndeki üçüncü korna, sadece biraz harmonik esneklik sağlamakla kalmadı, aynı zamanda Trio'daki "koral" pirinci etkisini de sağladı. Piccolo, contrabassoon ve trombonlar, 5 No'lu senfonisinin zafer finaline katkıda bulunur. Bir piccolo ve bir çift trombon, Altıncı'da "fırtına" ve "güneş ışığı" sunmasına yardımcı olur. Dokuzuncu "Eroica" ya benzer sebeplerden dolayı ikinci bir çift boynuz ister (dört boynuz standart hale gelmiştir); Beethoven'in pikolo, kontrbassoon, trombonlar ve çarpık olmayan vurmalı çalgılar - artı koro ve vokal solistleri - finalinde kullanımı, senfoninin timbral sınırlarının genişletilmesi gerektiği konusundaki en eski öneriydi. Öldükten sonraki birkaç on yıl boyunca, senfonik enstrümantasyon, birkaç istisna dışında, Beethoven'in yerleşik modeline bağlıydı.</s>