<s>[INST]Çeşitli tanrıları gruplara bağlama pratiği nereden geliyor?[/INST]Geç Cumhuriyet döneminin siyasi, sosyal ve dini istikrarsızlığı sırasında yarı resmi, yapılandırılmış bir panteonun birkaç versiyonu geliştirilmiştir. Tüm tanrıların en güçlüsü olan ve “kentin tanrılarla olan ilişkisinin dayandığı himayenin emaneti” olan Jüpiter, Roma'nın en yüksek makamlarının, iç örgütlenmesinin ve dış ilişkilerinin ilahi otoritesini tutarlı bir şekilde kişileştirdi. Arkaik ve erken Cumhuriyet dönemlerinde, tapınağını, tarikat yönlerini ve çeşitli ilahi özellikleri Mars ve Minirin'in yerini aldığı Mars ve Quirinus ile paylaştı. Triyalara yönelik kavramsal bir eğilim, daha sonraki Ceres, Liber ve Libera tarımsal veya plebe üçlüsü ile ve İmparatorluk kültünün tamamlayıcı üçlü tanrı-gruplaması ile gösterilebilir. Diğer büyük ve küçük tanrılar, ilahi evlilik ve cinsel macera mitleriyle geriye dönük olarak bağlanmış veya bağlanmış olabilir. Bu daha sonraki Roma pantheistik hiyerarşileri, kısmen edebi ve mitografik, kısmen felsefi kreasyonlar ve çoğu zaman kökenli Yunanca. Latin edebiyatının ve kültürünün Helenleşmesi, Roma Olimpiyatlarını Yunan Olimpiyatları ışığında yeniden yorumlamak için edebi ve sanatsal modeller sunmuş ve iki kültürün ortak bir mirasa sahip olduğu duygusunu desteklemiştir.</s>