<s>[INST]Dini bir savaşa karşı çıkmasa bile, Luther Türklere nasıl bir savaş verdi?[/INST]Marburg Kolloquy zamanında, Kanuni Sultan Süleyman geniş bir Osmanlı ordusuyla Viyana'yı kuşatıyordu. Luther, 1518'de, yenilginin suçlamalarını kışkırtan, Doksan Beş Tezin Açıklanması'nda Türklere direnmeyi reddetti. Türkleri, Hıristiyanları Tanrı tarafından cezalandırmak için gönderilen bir Lutur olarak, Luther'in papalık olduğuna inandığı Deccal'in ve Roma Kilisesi'nin İncil'in kıyametini yok edecek ajanları olarak görüyordu. “İnsanlarımız, Mesih'in düşmanı olan Türklere karşı bir Hristiyan ordusu gibiydi. Mesih'in doktrinine ve ismine kesinlikle aykırı” dedi. Öte yandan, iki krallığın doktrinine uygun olarak Luther, Türklere karşı dini olmayan savaşı destekledi. 1526'da, Askerlerin Grace’in Devletinde olup olamayacağını, ulusal savunmanın haklı bir savaşın nedeni olduğunu savundu. 1529'da Türklere karşı savaşta aktif olarak İmparator Charles V ve Alman halkını Türklere karşı laik bir savaşa çağırıyordu. Bununla birlikte, yabancı bir dine karşı manevi savaşın, dua ve tövbe ile sürdürülmek üzere ayrı olduğunu açıkça belirtti. Viyana Kuşatması döneminde Luther, Türklerden ulusal kurtuluş için bir dua yazdı ve Tanrı'dan “imparatorumuza düşmanlarımıza karşı kalıcı zafer kazanmasını” istedi.</s>