<s>[INST]Hangi durumda partilerin kendi başlarına güç kazanmaları beklenmiyor?[/INST]Daha yaygın olarak, üç veya daha fazla partinin olduğu durumlarda, hiç kimsenin tek başına güç kazanması muhtemel değildir ve taraflar koalisyon hükümetleri oluşturmak için birbirleriyle çalışırlar. Bu, 1980'lerden bu yana İrlanda Cumhuriyeti siyasetinde ortaya çıkan bir eğilim olmuştur ve neredeyse her zaman Almanya'da ulusal ve devlet düzeyinde ve çoğu toplulukta topluluk düzeyinde söz konusudur. Ayrıca, İzlanda Cumhuriyeti’nin kurulmasından bu yana, hiçbir zaman koalisyonun yönetmediği bir hükümet (genellikle Kurtuluş Partisi ve bir başkası (çoğu zaman Sosyal Demokrat İttifak)) olmamıştır. hiç kimse kendi başına güç sahibi değil, o zamandan beri çok sayıda koalisyon hükümeti kuruldu, bu koalisyonlar sadece Fianna Fáil veya Fine Gael’lardan biri tarafından yönetildi.Koğrafi değişim genellikle koalisyon hükümeti ile birinden daha kolaydır. parti veya iki parti egemen sistemler [şüpheli - tartış] İki parti sistemindeki hizipler politika hedefleri veya hatta ilkeler konusunda temel bir anlaşmazlık içindeyse, şu anda olduğu gibi görünen politika değişikliklerini yapmakta yavaş olabilirler. Demokratlar ve Cumhuriyetçiler arasında iktidarı kesilen ABD ile hala koalisyon hükümetleri bazen yıllarca politika değiştirmek ve çoğunlukla başarısız olmak için mücadele ediyorlar. İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra Fransa ve İtalya en iyi örneklerden biriydi. iki partili bir sistemde parti tüm seçmeli dalları kontrol eder, ancak politika değişiklikleri hem hızlı hem de önemli olabilir. Demokratlar Woodrow Wilson, Franklin Roosevelt ve Lyndon Johnson, Cumhuriyetçiler gibi, Abraham Lincoln ve Ronald Reagan gibi zamanla ortadan kalktıkları gibi bu tuhaf koşulların lehtarlarıydı. Barack Obama kısaca 2009 ve 2011 arasında böyle bir avantaja sahipti.</s>