<s>[INST]Antlaşma müzakerelerinde, Fransa'nın ticaretini ne yapmayı umuyordu.[/INST]On sekizinci yüzyılın çoğu için, Fransa savaşlarına aynı şekilde yaklaştı. Sömürgelerin kendilerini savunmasına izin verecek ya da az sayıdaki yardım teklifinde bulunacaktı (onlara sınırlı sayıda asker ya da deneyimsiz asker göndererek), bu sömürgelere yönelik mücadelelerin büyük olasılıkla kaybedileceğini öngörüyordu. Bu strateji, Fransa'ya zorlanan bir dereceye kadardı: İngiliz donanmasının üstünlüğü ile birlikte olan coğrafya, Fransız donanmasının Fransız sömürgelerine önemli arzlar ve destek sağlamalarını zorlaştırdı. Benzer şekilde, birkaç uzun kara sınırı herhangi bir Fransız cetvel için etkili bir iç orduyu zorunlu kılmıştır. Bu askeri ihtiyaçlar göz önüne alındığında, Fransız hükümeti, şaşırtıcı bir şekilde, stratejisini ezici bir biçimde Avrupa'daki orduyu temel alarak oluşturdu: ordusunun çoğunu kıtada tutarak, eve zafer kazanmayı umuyordu. Plan düşmanlıkların sonuna kadar mücadele etmek ve daha sonra anlaşma müzakerelerinde, Avrupa'daki bölgesel satın alım işlemlerini ticaret yapmak için denizaşırı malların kaybolmasını sağlamaktı. Bu yaklaşım, koloniler gerçekten kaybolduğu için savaşta Fransa’ya iyi hizmet etmedi, ancak Avrupa savaşının büyük kısmı iyi gittiğine rağmen, Fransa’nın Avrupa’daki dengeleyici başarıları azdı.</s>