<s>[INST]Boşanma, genellikle içtihat dışı ebeveynle az ya da çok temasa neden olur mu?[/INST]Ergenlik üzerindeki potansiyel önemli bir etki, aile dinamiğinin, özellikle de boşanmanın değişmesidir. Boşanma oranı yaklaşık% 50'ye kadar olan boşanma yaygındır ve ergenlikte halihazırda büyük miktarda değişiklik yapılmasına neden olmaktadır. Velayet, boşanmadan hemen sonra çıkan ihtilaflar, çoğu zaman kontrol dışı mücadeleyi ve ebeveynler arasındaki belirsizliği yansıtıyor. Boşanma, genellikle ergenle kendi sirktodiyal olmayan ebeveyni arasında daha az temasla sonuçlanır. Evlerde aşırı dengesizlik ve istismar durumlarında, boşanma, evdeki daha az çatışma nedeniyle aileler üzerinde olumlu bir etkiye sahip olabilir. Bununla birlikte, çoğu araştırma, daha sonraki gelişmelerin yanı sıra ergenlik üzerinde olumsuz bir etkisi olduğunu göstermektedir. Son zamanlarda yapılan bir araştırma, boşanma sonrası istikrarlı ailelerde yetişen akranlarla karşılaştırıldığında, geç ergenlik döneminde ek aile geçişi yaşayan boşanma çocuklarının matematik ve sosyal araştırmalardaki zaman içinde daha az ilerleme kaydettiklerini göstermiştir. Yakın zamanda yapılan bir başka çalışma, ergenlik dönemindeki ergenliğin biçimlendirici döneminde ebeveyn boşanması gibi travmatik yaşam olaylarının, etkin davranışsal değerlendirme ve eğitim ile hafifletilebilecek yetişkin çatışması davranışı üzerindeki yaşam boyu etkilerini gösterdiğini öne süren ergen epistemolojik travma teorisi başlıklı yeni bir teori ortaya koydu. Çocukluk veya ergenlik döneminde ebeveyn boşanması, kişi yirmili yaşlarında ve otuz yaşlarının başındayken olumsuz bir etkiye sahip olmaya devam ediyor. Bu olumsuz etkiler, romantik ilişkiler ve çatışma tarzı, yetişkinler için anlam ifade etmekte olup, çatışma yönetiminde kaçınma ve rekabet tarzlarını kullanma olasılıkları daha yüksektir.</s>