<s>[INST]Melzack ve Casey'nin teorileri, ağrının büyüklüğü algısını etkileyebilecek neydi?[/INST]1968'de Ronald Melzack ve Kenneth Casey, ağrıyı üç boyutuyla tanımladı: "duyusal-ayrımcı" (ağrının şiddeti, yeri, kalitesi ve süresi), "duygusal-motivasyon" (tatsızlık ve tatsızlıktan kaçma dürtüsü ) ve "bilişsel-değerlendirme" (değerlendirme, kültürel değerler, dikkat dağıtımı ve hipnotik öneri gibi bilişler). Ağrı yoğunluğunun (duyusal ayırt edici boyut) ve nahoşluğun (duygusal-motivasyonel boyut) yalnızca acı verici uyaranların büyüklüğü tarafından belirlenmediğini, ancak "daha yüksek" bilişsel faaliyetlerin algılanan yoğunluğu etkileyebileceğini ve tatsızlık. Bilişsel aktiviteler "hem duyusal hem de duyuşsal tecrübeyi etkileyebilir veya öncelikle duygusal-motivasyonel boyutu değiştirebilirler. Bu nedenle, oyunlarda veya savaşta heyecan, ağrının boyutlarını engelliyor gibi görünürken, öneri ve plasebolar duygusal-motivasyon boyutunu değiştirebilir ve duyusal-ayrımcı boyut göreceli olarak bozulmamış. " (sf. 432) Kağıt harekete geçme çağrısı ile bitiyor: "Ağrı yalnızca duyusal girdiyi anestezik blok, cerrahi müdahale ve benzeri ile kesmeye çalışarak değil, aynı zamanda motivasyon-duygusal ve bilişsel faktörleri de etkileyerek tedavi edilebilir. aynı zamanda. " (sf. 435)</s>