<s>[INST]Askeri harekatın denetiminden kim sorumluydu?[/INST]Senatonun nihai otoritesi, senatörlerin saygınlığı ve saygınlığından alınmıştır. Bu saygınlık ve prestij hem emsal hem de geleneklerin yanı sıra senatörlerin kalibresi ve itibarını temel alıyordu. Senato, senatus consulta olarak adlandırılan kararnameleri kabul etti. Bunlar resmen senatodan bir hakime kadar "tavsiye" idi. Ancak pratikte, genellikle hakimler tarafından takip edildiler. Roma senatosunun odak noktası genellikle dış politikaya yöneldi. Askeri çatışmaların yönetiminde teknik olarak resmi bir rolü olmamasına rağmen, senato nihayetinde bu tür işleri denetleyen kuvvettir. Yasama meclislerinin gücü azaldıkça senatonun gücü zamanla genişledi ve senato sıradan yasa yapımında daha büyük bir rol oynadı. Üyeleri genellikle senatoya üyelik için normal olarak yeni seçilen hakimleri seçerek senatonu kısmen seçilmiş bir organ haline getiren Roma Sansürleri tarafından atandı. M.Ö. 1. yüzyılın iç savaşları gibi askeri acil durumlarda, bu uygulama Roma Diktatörü, Triumvir veya senatonun kendi üyelerini seçeceği için daha az yaygınlaştı.</s>