<s>[INST]Müzisyenlerin bu kadar kısa kayıt sürelerine sahip olmaları neydi?[/INST]Ocak 1938'de Milt Gabler yeni etiketi Commodore Records için kayıt yapmaya başladı ve daha uzun sürekli performansa izin vermek için 12-inçlik bazı kayıtlar kaydetti. Eddie Condon şunları söyledi: "Gabler bir reçel oturumunun gelişim için yer gerektirdiğini fark etti." 12 inçlik ilk iki kayıt ekstra uzunluktan faydalanmadı: "Carnegie Drag" 3:15; "Carnegie Jump", 2:41. Ancak ikinci oturumda, 30 Nisan'da, iki 12 inçlik kayıt daha uzundu: "Embraceable You", 4:05; "Bir Shylock'a Serenade", 4.32. Zaman sınırlaması etrafında bir başka yol, tek bir kaydın her iki tarafında bir seçim yapmaktı. Vaudeville, Gallagher ve Shean'ın yıldızları 1922'de Cameo için 10 inçlik 78'in iki yüzü olarak Irving ve Jack Kaufman tarafından yazılan "Bay Gallagher ve Bay Shean" ı kaydetti. Daha uzun kayıtlar için bariz bir geçici çözüm bir kayıt kümesini serbest bırakmak idi. Çok eski bir rekor yayın, 1903’te, İngiltere’deki HMV’nin 40’lı tek taraflı diskler üzerine bir operanın ilk kaydı olan Verdi’nin Ernani’si oldu. 1940 yılında Commodore, Eddie Condon ve Grubunun, 12 inçlik iki parçanın her iki tarafında da dört bölüm halinde yayınlanan "İyi Bir Adam Bulunması Zor" kaydını çıkardı. Kayıt süresindeki bu sınırlama 1910'dan LP kaydının icadına, 1948'de devam etti. Popüler müzikte, 10 inçlik 78 rpm'lik bir kayıtta yaklaşık 3:30 olan bu zaman sınırlaması, şarkıcıların genellikle uzun parçaları serbest bırakmadığı anlamına geliyordu. kayıtta. Bunun bir istisnası, Frank Sinatra’nın Rodgers ve Hammerstein’in Carousel’den “Soliloquy” ’sini 28 Mayıs 1946’da kaydetmesidir. Standart 78 rpm 10 inçlik bir kaydın her iki tarafından da 7:57 olduğu için Kolombiya’da yayınlandı. Masterwork etiketi (klasik bölüm) 12 inç kaydın iki tarafı olarak. Aynısı, John Raitt'in 1945 yılında American Decca tarafından belirlenen 78 rpm albümünde yayınlanan Carousel'in orijinal cast albümündeki şarkısının performansı için de geçerliydi.</s>