<s>[INST]Kimyasal bileşiklerin ilaç olarak kullanılmasını teşvik etmede kim etkili oldu?[/INST]Orta Doğu'da botanik ve kimyada kaydedilen ilerlemeler, ortaçağ İslamında tıbbı büyük ölçüde farmakoloji geliştirmeye yöneltti. Muhammed ibn Zakarīya Rāzi (Rhazes) (865–915), örneğin, kimyasal bileşiklerin tıbbi kullanımlarını teşvik etmek için hareket etmiştir. Ebu el-Kasim el-Zahrawi (Abulcasis) (936–1013) süblime ve damıtma yoluyla ilaçların hazırlanmasına öncülük etmiştir. Liber servitoris, okuyucuya yemek tarifleri sağladığı ve genel olarak kullanılan karmaşık ilaçları birleştiren “basitleri” nasıl hazırlayacağını açıkladığı için özel bir ilgi alanıdır. Bununla birlikte, Sabur İbn Sahl (d 869), farmakopesi başlatan ilk hastalık doktoruydu ve hastalıklar için çok çeşitli ilaçlar ve tedavileri anlatıyordu. Al-Biruni (973-1050) farmakoloji üzerine en değerli İslami eserlerden birini yazdı; Kitab al-Saydalah (Uyuşturucu Kitabı) adlı eserinde, uyuşturucuların özelliklerini detaylı bir şekilde anlattığı ve eczacılığın rolünü ve görevlerini ve görevlerini belirttiği Eczacının Avicenna da 700'den az hazırlık, özellikleri, etki şekilleri ve endikasyonlarını tarif etmedi. Aslında Tıp Kantonu'ndaki basit ilaçlara bir miktar ses ayırdı. Büyük etkisi, Bağdat ve Kahire'den El-Maridini'nin ve her ikisi de Latince basılmış ve De Medicinis universalibus ve 'Mesue' de göründüğü kadar elliden fazla basılan İbn-El-Wafid'in (1008-1074) eserleriydi. genç ve "Abenguefit" tarafından Medicamentis simplicibus. Abano'lu Peter (1250–1316), Al-Maridini'nin eserine De Veneris adı altında bir ek ekledi ve ekledi. Al-Muwaffaq’ın alana katkısı da öncüdür. 10. yüzyılda yaşayan, ardıçlı oksidi tanımlayan ve silisik asidi tanıyan diğerlerinin yanı sıra ilaçların gerçek özelliklerinin temellerini yazdı. Sodyum karbonat ve potasyum karbonat arasında belirgin bir ayrım yaptı ve bakır bileşiklerinin, özellikle bakır vitriol ve ayrıca kurşun bileşiklerin zehirli doğasına dikkat çekti. Ayrıca içme suyu için deniz suyunun damıtılmasını da tarif eder.</s>