<s>[INST]Her bir önerinin Roma dininde geçerli olması için ne gerekiyordu?[/INST]Tüm fedakarlıklar ve teklifler etkili olabilmek için beraberindeki bir duaya eşlik etmekteydi. Yaşlı Pliny, "Dua etmeyen bir fedakarlığın, tanrılara danışmanın uygun olmadığı ve yararsız olduğu düşünülür" demişti. Ancak dua kendi başına bağımsız bir güce sahipti. Konuşulan kelime bu nedenle en güçlü tek dini eylemdi ve doğru sözel formül bilgisinin etkinliği için anahtar oldu. Doğru adlandırma, çağrılan tanrının arzu edilen güçlerine dokunmak için hayati öneme sahipti, dolayısıyla Roma tanrıları arasında kült epitellerinin çoğalması. Kamu duaları (prex) topluluk adına bir rahip tarafından yüksek sesle ve açık bir şekilde teklif edildi. Kamu dini ritüel, uzmanlar ve profesyoneller tarafından hatasız olarak kabul edildi; bir hata, eylemin ve hatta tüm festivalin baştan tekrarlanmasını gerektirebilir. Tarihçi Livy, Latin festivalindeki cumhurbaşkanı sulh hakiminin namazındaki lehtarlar listesine "Roma halkını" dahil etmeyi unuttuğu bir durumu rapor eder; şenliğin başlaması gerekiyordu. Bir bireyin özel namazı bile, bir kişi tarafından belirli bir amaç veya durum için seçilmesine rağmen, kişisel ifadeden ziyade bir anlatım formüle edildi.</s>