<s>[INST]Baldwin, deniz otobüsü teknesini neye benzetti?[/INST]1910–11 arasındaki dünya turnesinde, Bell ve Baldwin Fransa'da Forlanini ile bir araya geldi. Maggiore Gölü'ndeki Forlanini deniz otobüsü teknesine bindiler. Baldwin, bunu uçuyor kadar yumuşak olarak nitelendirdi. Baddeck'e döndükten sonra, ilk kendinden tahrikli Bell-Baldwin hidroforu olan Dhonnas Beag da dahil olmak üzere deneysel modeller olarak bir takım ilk kavramlar inşa edildi. Deneysel tekneler, esas olarak Renault motorları tarafından desteklenen daha önemli HD-4 ile doruğa çıkan konseptin kanıt prototipleriydi. Saatte 54 mil (87 km / s) azami hız elde edildi; hidrofor, hızlı ivmelenme, iyi stabilite ve yönlendirme ile birlikte zorluk çekmeden dalgalar alabiliyordu. 1913 yılında Dr. Bell, Sydney yat tasarımcısı ve üreticisi Walter Pinaud'un yanı sıra HD-4'ün dubaları üzerinde çalışmak üzere Nova Scotia'nın Westmount'taki Pinaud's Yacht Yard'ın sahibini tuttu. Pinaud, Bell'in Baddeck, Nova Scotia yakınlarındaki Bell bölgesi Beinn Bhreagh'taki Bell Laboratories'deki tersanesini devraldı. Pinaud'un tekne yapımındaki deneyimi, HD-4'te faydalı tasarım değişiklikleri yapmasını sağladı. Birinci Dünya Savaşı'ndan sonra, HD-4'te çalışmalar yeniden başladı. Bell’in ABD Deniz Kuvvetleri’ne verdiği rapor Temmuz 1919’da iki adet 350 beygir gücü (260 kilowatt) motor elde etmesine izin verdi. 9 Eylül 1919’da, HD-4 saatte 70.86 mil (saatte 114.04 kilometre) bir dünya deniz hızı rekoru kırdı. on yıl boyunca olan bir rekor.</s>