<s>[INST]Laik hangi zaman diliminde daha nötr bir çağrışıma sahipti?[/INST]İlk baştaki hümanistler, akıl ile Hıristiyan inancı arasında hiçbir çatışma görmediler (bkz. Hristiyan Hümanizmi). Kilisenin kötüye kullanımlarına aykırı davrandılar, fakat kilisenin kendisine karşı değil, dine karşı daha az şey yaptılar. Onlar için, "laik" kelimesi, on dokuzuncu yüzyılda daha sonra gelecek olan hiçbir inançsızlık çağrışımını taşımadı. Rönesans'ta laik olmak, manastırdan ziyade dünyada olmak anlamına geliyordu. Petrarch, erkek kardeşi Gherardo'nun bir Carthusian keşişi olarak yaşamının kendisininkinden daha üstün olduğunu kabul etti (Petrarch'ın kendisi Küçük Emirler olmasına rağmen, tüm hayatı boyunca Kilise tarafından çalıştırılmış olmasına rağmen). Dünyevi görkemini kazanarak ve erdemi överek, sadece dua etmeye adanmış bir yaşam için aşağılık olsa da, bazılarının iyi yapabileceğini umuyordu. Bununla birlikte, teorisyen olmayan bir felsefi temeli benimsemekle birlikte, hümanistlerin yöntemleri, kendi elemeleri ile birleşerek, nihayetinde yerleşik otorite üzerinde aşındırıcı bir etkiye sahip olacaktır.</s>