<s>[INST]Aşırı empiristler kimlerdi?[/INST]Neopositivistlerin aşırı ampirizminde - en azından 1930'lardan önce - herhangi bir gerçek sentetik iddia, doğrudan gözlemleri veya algıları ifade eden nihai bir iddiaya (ya da nihai iddialara) indirgenmelidir. Daha sonraki yıllarda, Carnap ve Neurath, nesnel bir mekansal-zamansal fiziğin diline akılcı bir yeniden yapılanma lehine bu tür bir fenomenizmi terk etti. Yani, fiziksel nesnelerle ilgili cümleleri duyu-veriye çevirmek yerine, söz konusu cümleler sözde protokol cümlelerine çevrilmiş, örneğin, "Y konumundaki X ve T anında bunu gözlemler". Mantıksal pozitivizmin merkezi tezleri (doğrulama, analitik-sentetik ayrım, indirgeme vb.) II. Dünya Savaşı'ndan sonra Nelson Goodman, W.V. Quine, Hilary Putnam, Karl Popper ve Richard Rorty. 1960'lı yılların sonunda, birçok filozofun hareketinin seyrini çok iyi yürüdüğü açıkça belli olmuştu, ancak etkisi Michael Dummett ve diğer anti-realistler gibi çağdaş analitik filozoflar arasında hala önemli.</s>