<s>[INST]Ehl-i Sunna ile Şia arasındaki çatışmalar nasıl bir karaktere sahipti?[/INST]İslami siyaset felsefesi, aslında, İslam'ın kaynaklarına, yani Kur'an ve Sünnete, Muhammed'in sözlerine ve uygulamalarına dayanıyordu, dolayısıyla esasen teorik hale getirdi. Ancak, Batı düşüncesinde, genel olarak, yalnızca İslam'ın büyük filozoflarına özgü belirli bir alan olduğu varsayılmaktadır: al-Kindi (Alkindus), El Farabi (Abunaser), İbn Sina (Avicenna), Ibn Bajjah (Avempace) ), İbn Rüşd (Averroes) ve İbn Haldun. Kuran (iktidar), sultan, ümmet, cemaa (zorunluluk) gibi siyasal kavramlar ve hatta Kuran'ın "temel" terimleri bile - yani, ibadah (ibadet), din (din), rab (usta) ve ilah (tanrı) - bir analizin temeli olarak alınır. Bu nedenle, yalnızca Müslüman siyaset filozoflarının fikirleri değil, birçok hukukçu ve ulama da siyasal fikir ve teoriler ortaya koydu. Örneğin, Hacıfa ve Ümmet üzerindeki İslam tarihinin ilk yıllarında Hacıjî'nin veya İmamya kavramı üzerine Şii İslam'ın düşüncesi siyasal düşüncenin kanıtları olarak kabul edilir. 7. ve 8. yüzyıllarda Ehl-i Sunna ve Şia arasındaki çatışmalar özgün bir politik karaktere sahipti.</s>