<s>[INST]Hangi yüzyılda korkunç savaşlar oldu?[/INST]Hümanizm (1997) adlı kitabında Tony Davies, bu eleştirmenlere "hümanist anti-hümanistler" diyor. Antihumanizmin eleştirmenleri, en önemlisi Jürgen Habermas, antihumanistler, hümanizmin özgürleştirici idealini yerine getirmedeki başarısızlığını vurgulamakla birlikte, kendilerine ait alternatif bir özgürleştirici proje sunmadıklarını vurgulamaktadır. Alman filozof Heidegger gibi diğerleri de kendilerini eski Yunanlıların modelinde hümanist olarak görüyorlardı, ancak hümanizmin yalnızca Alman "ırkına" ve özellikle de Nazilere ve dolayısıyla Davies'in ifadelerine uygulandığını düşünüyorlardı. Heidegger'in düşüncesinin böyle bir okuması kendisinin derinden tartışmalıdır; Heidegger kendi görüşünü ve Hümanizm Üzerine Mektuptaki Hümanizm eleştirisini içerir. Davies, 20. yüzyılın savaşlarının korkunç deneyimlerinden sonra, “insanın kaderi” veya “insan aklının zaferi” gibi ifadeleri anında bir bilinç olmadan formüle etmenin mümkün olmadığını kabul ediyor çirkin ve vahşiliğin arkasına sürükleniyorlar ". "İnsanlık adına işlenmemiş bir suçu düşünmek neredeyse imkansızdır". Yine de, “Tarihsel hümanizmlerin işgal ettiği alanı terk etmek basitçe mümkün olmaz.” Bir keresinde hümanizm, bağnazlığa ve zulme tek elverişli alternatif olarak kalır. Konuşma ve yazma, örgütlenme ve kampanya yapma özgürlüğü. Bireysel veya kolektif çıkarların savunulması, protesto etmek ve itaatsizlik etmek: bütün bunlar yalnızca hümanist terimlerle ifade edilebilir. ”</s>