<s>[INST]Bir kıta grubu örneklenirse, kümeler ne hale gelir?[/INST]C. Loring Brace, filozoflar Jonathan Kaplan ve Rasmus Winther ve genetikçi Joseph Graves gibi antropologlar, [sayfa gerekli], oradayken, kabaca normal olarak tanımlanan gruplara karşılık gelen biyolojik ve genetik çeşitliliği bulmanın kesinlikle mümkün olduğunu savundular. "kıtasal ırklar", bu, neredeyse bütün coğrafi olarak farklı popülasyonlar için geçerlidir. Genetik verinin kümelenme yapısı bu nedenle araştırmacının ve örneklenen popülasyonların ilk hipotezlerine dayanmaktadır. Bir kıta grubunu örneklediğinde kümeler kıta olur; biri diğer örnekleme modellerini seçmişse, kümelenme farklı olacaktır. Weiss ve Fullerton, yalnızca bir İzlandalı, Maya ve Maoris örneklemesi yapıldığında, üç ayrı kümenin oluşacağını ve diğer tüm toplulukların Maori, İzlanda ve Maya genetik malzemelerinin katkılarından oluştuğunu açıklayabileceğini belirtti. Bu nedenle Kaplan ve Winther, bu şekilde görüldüğü üzere, hem Lewontin hem de Edwards'ın argümanlarında haklı olduklarını savunuyorlar. Irksal gruplar farklı alel frekansları ile nitelendirilirken, ırksal sınıflandırmanın insan türünün doğal bir taksonomisi olduğu anlamına gelmez, çünkü ırksal ayrımları kesen insan popülasyonlarında çok sayıda başka genetik model bulunabilir. Ayrıca, genomik veriler alt bölümleri (yani, ayırıcılar) veya bir sürekliliği (yani, topaklar) görmek isteyip istemediğini de belirlemektedir. Kaplan ve Winther'in görüşüne göre, ırksal gruplamalar, yalnızca kategoriler pragmatik bilimsel nedenlerle seçilip oluşturulduğu sürece geleneksel biyolojik gerçekliğe sahip nesnel sosyal yapılardır (bakınız Mills 1998). Daha önceki çalışmalarında Winther, "çeşitlilik bölümlemesi" ve "kümeleme analizi" ni farklı sorular, varsayımlar ve protokollerle iki ayrı yöntem olarak tanımlamıştı. Her biri aynı zamanda, ırk metafiziği karşısında karşıt ontolojik sonuçlarla ilişkilidir.</s>