<s>[INST]Durium kayıtlarının başarısında büyük bir düşüş yaşandı?[/INST]Olağandışı malzemelerden yapılmış esnek veya sözde "kırılmaz" kayıtlar, 78 rpm döneminde çeşitli zamanlarda birçok üretici tarafından tanıtıldı. İngiltere'de, bir karton çekirdekli disk üzerine kaplanmış selüloit veya benzer bir maddeden yapılmış Nicole kayıtları, 1904'te başlayarak birkaç yıl boyunca üretildi, ancak son derece yüksek yüzey gürültüsüne maruz kaldılar. Amerika Birleşik Devletleri'nde Columbia Records, 1907'de esnek, elyaf özlü "Marconi Velvet Tone Record" baskılarını uygulamaya koydu, ancak nispeten gürültüsüz yüzeylerinin avantajları ve uzun ömürlülüğü, özel altın kaplama Marconi İğnelerinin yoğun kullanımına bağlıydı ve ürün değildi. başarı. Alman Phonycord, British Filmophone ve Goodson kayıtları gibi ince, esnek plastik kayıtlar 1930'larda ortaya çıktı, ancak uzun sürmedi. 1965-1985 dönemindeki vinil "ses sayfası" dergi uçlarına alışılmadık şekilde benzeyen çok ince siyah bir plastikten yapılmış çağdaş Fransız Pathé Cellodiscs benzer şekilde kısa ömürlüdür. ABD'de, ağır kahverengi bir kağıt taban üzerine kaplanmış Durium adlı patentli yarı saydam bir plastikten yapılan Haftanın Hit kayıtları 1930'un başlarında tanıtıldı. Her hafta yeni bir sayı çıktı ve haftalık bir dergi gibi gazete bayilerinde satıldılar. Her ne kadar ilk önce ucuz ve ticari olarak başarılı olsalar da, kısa sürede Büyük Buhran'a kurban oldular ve ABD'deki üretim 1932'de sona erdi. İlgili Durium kayıtları, daha sonra Birleşik Krallık'ta ve başka yerlerde ve dikkat çekici şekilde kaydedilmeye devam etti. 1950'lerin sonlarında İtalya'da, "Durium" adı sıradan vinil kayıtların ticari markası olarak LP döneminden uzak kaldı. Tüm bu inovasyon girişimlerine rağmen, formatın ömrü boyunca ticari 78 rpm kayıtların ezici çoğunluğu için küfelik bileşikler kullanılmaya devam edildi.</s>