<s>[INST]Konuşmaları Burke’ün Parlamentosuna çok benzeyen kim yaptı?[/INST]On dokuzuncu yüzyılda Burke hem liberaller hem de muhafazakarlar tarafından övgüyle karşılandı. Burke'ün arkadaşı Philip Francis, Burke'ün "Fransız ilkelerinin benimsenmesinden doğacak tüm sonuçları gerçekten ve peygamberlikle öngören bir adam olduğunu" ancak Burke'ün çok tutkuyla yazdığı için, insanların argümanlarından şüphelendiğini yazdı. William Windham, Commons House’daki Burke’ün Fox’tan ayrılmasıyla aynı bankta konuştu ve bir gözlemci Windham’ın barışa karşı bir konuşma yaptığında “Burke’ün hayaleti gibi” konuştuğunu söyledi 1801'de Fransa ile birlikte. Burke'ün siyasi bir rakibi olan William Hazlitt, onu en sevdiği üç yazar arasında (diğerleri Junius ve Rousseau'du) gördü ve "karşı tarafa ait herhangi birinin duyu ve samimiyetinin sınanması" yaptı. Burke'ün harika bir adam olmasına izin verip vermediğini "söyledi. William Wordsworth aslen Fransız Devrimi'nin bir destekçisi idi ve 'Llandaff Piskoposuna Bir Mektup' (1793) ile Burke'e saldırdı, ancak on dokuzuncu yüzyılın başlarında fikrini değiştirdi ve Burke'e hayran kaldı. Westmorland'daki Serbest Sahiplerine İki Adresinde Wordsworth, "zamanını doğrulayan öngörüleri" kimin yaşadığı en meşhur Politikacı Burke olarak adlandırıldı. Daha sonra, Burke'un övgüsünü ("Burke'ün Genius'u! Baştan çıkartan kalemi affet / şahane mucizelerle") dahil etmek için şiirini yeniden düzenledi ve onu yaşlı bir meşe olarak resmetti. Samuel Taylor Coleridge de benzer bir dönüşüm elde etti: Burke'ü The Watchman'da eleştirmişti, ancak Arkadaşında (1809-10) Coleridge, Burke'ü tutarsızlık suçlamasıyla savundu. Daha sonra, Biyografileri Literaria'da (1817) Coleridge, Burke'ü bir peygamber olarak selamlar ve Burke'ü “alışkanlıkla ilkelere. Bilimsel bir devlet adamıydı; Henry Brougham, Burke hakkında şunları yazdı: "... bütün anlık tahminlerini bir anlık ifadeden kurtardı, fazlasıyla yerine getirildi: anarşi ve kan dökümü Fransa'da sallandı; fetih ve kınama Avrupa'yı terk etti ... ölümlülerin sağlanması sık sık değil geleceğe bu kadar nüfuz edebiliyorum ". George Canning, Burke'ün Düşüncelerinin "sonraki olaylar sırasında haklı olduğuna ve neredeyse her kehanetin kesin olarak yerine getirildiğine" inanıyordu. 1823'te Canning, Burke'ün "siyasetimin el kitabı olarak son eserlerini ve sözlerini" aldığını yazdı. Muhafazakar Başbakan Benjamin Disraeli "Burke'ün daha sonraki yazılarının ruhuna ve duyarlılığına derinlemesine nüfuz etti".</s>