<s>[INST]Kim hümanizm insanların yer tutucusu yarattığını söyledi?[/INST]Hümanizm hakkındaki polemikler bazen paradoksal bükümler ve dönüşler yaptı. Ezra Pound, TE Hulme ve TS Eliot gibi 20. yüzyılın başlarında eleştirmenler, hümanizmi "eğim" (Hulme) [alıntı gerekli] veya "dişlere giren eski bir kaltak" (Pound) olarak kabul ettiler ve geri dönmek istediler. Daha erkeksi, (inandıkları gibi) otoriter toplum, Orta Çağ'da vardı. Jean-François Lyotard ve Michel Foucault gibi kendi kendini tanımlayan anti-hümanistler olan postmodern eleştirmenler, hümanizmin, daha sonra emperyalizmin bahanesi olarak kullanılabilecek genel bir insanlık veya evrensel insan doğası kavramını ortaya koyduğunu ileri sürdü. hakim olanların tahakkümleri bir şekilde insandan daha az olduğu kanaatindeydi. "Hümanizm, insanı insan olmayan hayvanı ürettiği kadar imal eder", diyor, Timothy Laurie, insanoğlunu, insanlar arasında en erdemli olan bir dizi özellik için bir yer tutucu olarak adlandırıyor. örneğin rasyonellik, özgecilik, en yaygın olanı yerine (örneğin, açlık, öfke) ". Bununla birlikte, filozof Kate Soper, hümanizmi kendi hayırsever ideallerinden yoksun bıraktığı için fenalaştırarak, bu nedenle hümanizm karşıtı sık sık "hümanist bir söylem salgıladığını" belirtti.</s>