<s>[INST]Valerian hangi tanrılara Hıristiyanlara kurban vermelerini söyledi?[/INST]Valerian'ın ilk dini fermanı Hristiyanlığı özellikle kendi kendine ilgilenen ve yıkıcı bir yabancı tarikat olarak seçti, meclislerini yasakladı ve Hıristiyanları Roma'nın geleneksel tanrılarına feda etmeye çağırdı. İkinci baskısı, İmparatorluk sistemine yönelik bir Hristiyan tehdidini kabul etti - henüz kalbinde değil, Roma’lı komünistler ve Senatörler arasında. Hristiyan özürlüler utanç verici yakalama ve ölümünü ilahi yargı olarak yorumladılar. Sonraki kırk yıl barışçıldı; Hristiyan kilisesi güçlendi ve edebiyatı ve teolojisi, kısmen kendi siyasi hoşgörüsü ve teolojik tutarlılığı arayışı nedeniyle, daha yüksek bir sosyal ve entelektüel profil kazandı. Origen, geleneksel elitlerle olan teolojik sorunları ortak bir Neoplatonist referans çerçevesinde tartıştı - Decius'un selefine benzer damarı olan Arap olan Philip'e yazmıştı - ve Hippolytus, Hristiyan ayetlerinde “pagan” bir temel tanıdı. Hıristiyan kiliseleri kesildi; Antakya Piskoposu Samosatalı Paul, “dogmatik nedenlerle - Mesih'in insan doğasına ilişkin doktrini reddedildi - ve idari seçkinlerin alışkanlıklarının kardeşlerini hatırlatan yaşam tarzı” nedeniyle 268 bir synod tarafından tevdi edildi. Onun biriktirilmesinin sebepleri kiliseler arasında geniş çapta yayıldı. Bu arada, Aurelian (270-75) askerleri arasında uyum için çağrıda bulundu (concordia militum), İmparatorluğu ve sınırlarını dengeledi ve Roma'nın Kampüsü Martius'taki Palmyrene Sol Invictus'a resmi bir Hellenik üniter kült formunu başarıyla kurdu.</s>