<s>[INST]Birçok durumda bigotry ve zulüm için tek alternatif nedir?[/INST]Hümanizm (1997) adlı kitabında Tony Davies, bu eleştirmenlere "hümanist anti-hümanistler" diyor. Antihumanizmin eleştirmenleri, en önemlisi Jürgen Habermas, antihumanistler, hümanizmin özgürleştirici idealini yerine getirmedeki başarısızlığını vurgulamakla birlikte, kendilerine ait alternatif bir özgürleştirici proje sunmadıklarını vurgulamaktadır. Alman filozof Heidegger gibi diğerleri de kendilerini eski Yunanlıların modelinde hümanist olarak görüyorlardı, ancak hümanizmin yalnızca Alman "ırkına" ve özellikle de Nazilere ve dolayısıyla Davies'in sözlerine hümanizm karşıtı olarak uygulandığını düşünüyorlardı. Heidegger'in düşüncesinin böyle bir okuması kendisinin derinden tartışmalıdır; Heidegger kendi görüşünü ve Hümanizm Üzerine Mektuptaki Hümanizm eleştirisini içerir. Davies, 20. yüzyılın savaşlarının dehşet verici deneyimlerinden sonra, “insanın kaderi” ya da “insan aklının zaferi” gibi ifadeleri, sürükledikleri acımasız ve vahşiliğe dair bir bilinç olmadan, artık mümkün olmayacağını kabul ediyor onların arkasında". "İnsanlık adına işlenmemiş bir suçu düşünmek neredeyse imkansızdır". Yine de, “Tarihsel hümanizmlerin işgal ettiği alanı terketmenin basit bir yolu olmayacak.” Bir şey için hümanizm çoğu zaman bigotry ve zulme tek elverişli alternatif olarak kalır. bireysel ya da ortak çıkarları savunmak için yazmak, örgütlemek ve kampanya yapmak, protesto etmek ve uymamak: Bütün bunlar yalnızca hümanist terimlerle ifade edilebilir. ”</s>