<s>[INST]Yoğun teori hangi durumu acı olarak algılar?[/INST]1644'te René Descartes, ağrı algılandığında, sinir algısı boyunca rahatsızlık beynine ulaşıncaya kadar sinir ağrıları boyunca geçen bir rahatsızlık olduğunu, ağrı algısını ruhsal, mistik bir deneyimden fiziksel, mekanik bir sansasyona [ihtiyaç duyulan] dönüştüren bir teori haline getirdi. Descartes'in çalışması, Avicenna ile birlikte, 19. yüzyıl özgüllük teorisinin gelişimini hazırladı. Spesifite teorisi, ağrıyı "dokunma ve diğer duyulardan bağımsız olarak kendi duyusal aparatı ile özel bir duyum" olarak gördü. 18. ve 19. yüzyıllarda öne çıkan bir başka teori, acıyı benzersiz bir duyusal modalite olarak değil, yoğun ışık, baskı gibi normal uyaranlardan daha güçlü bir şekilde üretilen "duygusal" bir durum olarak düşünen yoğun bir teoriydi. veya sıcaklık. 1890'lı yılların ortalarında, özgüllük çoğunlukla fizyologlar ve doktorlar tarafından desteklendi ve yoğun teori çoğunlukla psikologlar tarafından desteklendi. Bununla birlikte, Henry Head tarafından yapılan bir dizi klinik gözlem ve Max von Frey tarafından yapılan deneylerden sonra, psikologlar neredeyse bütünüyle özgüllüğe göç etmiş ve yüzyılın sonuna kadar fizyoloji ve psikoloji üzerine ders kitaplarının çoğu, ağrı özgüllüğü gerçeği olarak ortaya koyuyorlardı.</s>