<s>[INST]Hangi 1850 belgesi resmen birleşik bir standart oluşturma niyetini ilan etti?[/INST]19. yüzyılın ortalarında, Sırpça (kendi kendine öğretilen yazar ve folklorist Vuk Stefanović Karadžić liderliğindeki) ve çoğu Hırvat yazar ve dilbilimci (İlirya hareketi tarafından temsil edilen ve Ljudevit Gaj ve Đuro Daničić liderliğindeki), en yaygın olanın kullanımını önerdi. lehçesi, Shtokavian, ortak standart dillerinin temeli olarak. Karadžić, Sırp Kiril alfabesini standartlaştırdı ve Gaj ve Daničić, yerel konuşma fonemleri ve fonolojik yazım ilkesi temelinde Hırvat Latin alfabesini standartlaştırdı. 1850'de Sırp ve Hırvat yazarlar ve dilbilimciler birleşik bir standart oluşturma niyetlerini ilan ederek Viyana Edebiyat Anlaşması imzaladılar. Böylece, Sırpların resmen "Sırp-Hırvatça" veya "Sırp veya Hırvat" ve Hırvatların "Croato-Sırp" veya "Hırvat veya Sırp" olarak adlandırdığı karmaşık bir iki değişkenli dil ortaya çıktı. Oysa pratikte, tasarlanan ortak edebi dilin varyantları, temel olarak sözlüksel envanter ve stilistik cihazlarda farklılık gösteren farklı edebi varyantlar olarak hizmet etti. Bu durumu açıklayan ortak ifade, Sırp-Hırvatça veya "Hırvatça veya Sırpça" nın tek bir dil olduğuydu. Avusturya-Macaristan Bosna-Hersek işgali sırasında, üç ülkenin hepsinin dili, 1907'de yönetici von Kállay'ın ölümüne kadar "Boşnak" olarak adlandırıldı, bu noktada ad "Sırp-Hırvatça" olarak değiştirildi.</s>