<s>[INST]1840'larda, Töpffer kimin işi hakkında teoriler yazdı?[/INST]Avrupa çizgi roman çalışmaları, Töpffer'in 1840'larda panel geçişlerini ve görsel-sözel birleşimi vurgulayan kendi çalışmasıyla ilgili teorileriyle başladı. 1970'lere kadar ilerleme kaydedilmedi. Pierre Fresnault-Deruelle, daha sonra çizgi roman, metin-görüntü ilişkilerini, sayfa düzeyinde görüntü ilişkilerini ve görüntü süreksizliklerini ya da Scott McCloud'un daha sonra "kapatma" olarak adlandırdığı şeyleri analiz etmeye yönelik bir göstergebilimsel yaklaşım benimsemiştir. 1987'de, Henri Vanlier, çizgi romana semantik bir birim olarak atıfta bulunmak için çok kanallı veya "çok kare" terimini kullandı. 1990'lı yıllara dek, Benoît Peeters ve Thierry Groensteen gibi teorisyenler, sanatçıların şiirsel yaratıcı seçimlerine dikkat çekti. Thierry Smolderen ve Harry Morgan, tarihi boyunca çeşitli, eşit derecede geçerli biçimler alan bir araç olan çizgi roman tanımına ilişkin göreceli görüşlere sahipler. Morgan, çizgi romanları "les littératures dessinées" (veya "çizilmiş literatür") alt kümesi olarak görür. Fransız teorisi, panelden panele geçişlere odaklanan McCloud gibi Amerikan teorilerinden farklı olarak, sayfaya özel önem vermeye başlamıştır. 2000'li yılların ortalarından bu yana, Neil Cohn, gerçek psikolojik ve sinirbilim deneylerini kullanarak, bilişsel bilimin araçlarını kullanarak, çizgi romanların nasıl anlaşıldığını analiz etmeye başladı. Bu çalışma, sıralı görüntülerin ve sayfa mizanpajlarının hem panel-panel geçişlerinin ötesinde hem de mizanpaj türlerinin kategorik ayrımlarının ötesine uzanan anlaşılması gereken ayrı kural-bağlı "gramerler" kullandığını ve beynin çizgi roman anlayışının kavranmaya benzer olduğunu savundu. dil ve müzik gibi diğer alanlar.</s>