<s>[INST]Luther neyin inancının anlayamadığını düşündü?[/INST]Bazı bilim adamları, Luther'in inanç ve akıl yürütmenin inanç sorunlarının akıl ile aydınlatılamayacağı anlamında aldatıcı olduğunu öğrettiğini iddia etmiştir. “Tanrı'nın Sözü'nde bize bildirdiği Hristiyan inancımızın tüm makaleleri, tamamen imkansız, saçma ve yanlış sebeplerin varlığındadır” diye yazdı. ve "[Bu] Akıl, hiçbir şekilde imana katkıda bulunmaz. [...] Sebep, imanın sahip olduğu en büyük düşmandır; hiçbir zaman manevi şeylerin yardımına gelmez." Bununla birlikte, görünüşte çelişkili olmasına rağmen, ikinci eserinde insan aklının "aydınlandığında inanca karşı değil, tüyler ve onu ilerlettiğine" inandığını, bir savaşçı olduğunu iddia ettiği iddiasını yazdı. Çağdaş Lutheran bursu, Luther'de farklı bir gerçeklik buldu. Luther daha çok, her birinin uygulandığı ayrı bilgi alanlarını onurlandırmak için inancı ve nedeni ayırmaya çalışır. Örneğin Bernhard Lohse, Luther'in nihayet ikisini bir araya getirmek istediği klasik eserinde "Fides und Ratio" ismini gösterdi. Daha yakın zamanda, Hans-Peter Grosshans, Luther'in İncil Eleştirisi üzerine yaptığı çalışmanın, doğru dışsal yöntemde dışsal tutarlılık ihtiyacını vurguladığını göstermiştir. Bu, Luther'e göre, Kutsal Kitabın Kutsal Kitap dışındaki gerçekliğine göre Kutsal Kitabın kendi için anlam ifade etmesinden, iç tutarlılığa sahip olmasından daha önemli olduğu anlamına gelir. Luther için Kutsal Kitap dışındaki dünyayı anlamak için doğru araç, onun için bilim, felsefe, tarih ve ampirik gözlem alanı olan akıldan başka bir şey değildir. Burada, hem inanca hem de aklın derinden değer veren ve onları diyalektik ortaklığa dayanan bir Luther'in farklı bir resmi sunulmaktadır. Luther'in onları ayırmadaki endişesi farklı epistemolojik alanlarını onurlandırıyor.</s>