<s>[INST]Murray Gell-Mann hangi modeli geliştirdi?[/INST]Feynman, uzay-zaman içinde etkileşime giren az sayıda parçacık diyagramından, bu fiziğin tüm parçacıklarını ve temel kuvvetlerin bağlanma aralığını modelleyebilir. Feynman, parton modeli olarak adlandırılan nükleonları yöneten güçlü etkileşimler hakkında açıklama yapmaya çalıştı. Parton modeli, Caltech meslektaşı Murray Gell-Mann tarafından geliştirilen kuark modeli için bir tamamlayıcı olarak ortaya çıktı. İki model arasındaki ilişki bulanıktı; Gell-Mann, Feynman'ın partonlarına hevesle “put-ons” olarak geçti. 1960'lı yılların ortalarında fizikçiler kuarkların sadece gerçek simetri sayıları için bir defter tutma aracı olduğuna inanıyorlardı, eğer Omega-eksi partikülün istatistiği, eğer aynı kuarklar birbirine bağlı üç garip kuark olarak yorumlandıysa imkansız görünüyordu. gerçek. 1960'ların sonlarında Stanford lineer hızlandırıcı derin elastik olmayan saçılma deneyleri, Ernest Rutherford'un 1911'de altın çekirdeklerinde saçılma alfa parçacıkları deneyine benzer şekilde, nükleonların (protonlar ve nötronlar) elektronları saçan nokta benzeri parçacıkları içerdiğini gösterdi. Bunları kuarklarla tanımlamak doğaldı, ancak Feynman'ın parton modeli, deneysel verileri ek hipotezler getirmeyecek şekilde yorumlamaya çalıştı. Örneğin, veriler enerji momentumunun% 45'inin nükleondaki elektriksel olarak nötr parçacıklar tarafından taşındığını gösterdi. Elektriksel olarak nötr olan bu parçacıkların artık kuarklar arasındaki kuvvetleri taşıyan ve aynı zamanda Omega-eksi problemini çözen üç değerli renk kuantum sayısını taşıyan yapıştırıcılar olduğu görülmektedir. Feynman kuark modeline itiraz etmedi; örneğin, beşinci kuark 1977'de keşfedildiğinde, Feynman derhal öğrencilerine, keşfin ölümünden on yılda keşfedilen altıncı bir kuarkın varlığını ima ettiğini belirtti.</s>