<s>[INST]Friedrinch Netzsche neden insan haklarının var olduğuna inanıyor?[/INST]20. yüzyıldan yüz yıl önce başlayan aydınlanma manevi felsefesi, 1900'lerin etrafındaki çeşitli mahallelerde zorlandı. Daha önceki laik geleneklerden geliştirilen modern Hümanist etik felsefeleri, dinsel metinlerden doğaüstü veya sözde ilahi otoriteye başvurmadan, özellikle rasyonellik olmak üzere, evrensel insanlık özelliklerine, özellikle rasyonelliğe hitap ederek doğru ve yanlış belirleme yeteneğine dayanarak, tüm insanların saygınlığını ve değerini doğruladı. . Rousseau ve Kant gibi liberal hümanistler için, evrensel akıl kanunu, her türlü zulümden tamamen kurtulma yolunda yol gösterdi. Bu fikirlere, örneğin, siyasi kurtuluş projesini (insan hakları biçiminde somutlaştırılmış) eleştiren ve karşı çıkması gereken insanlık dışı bırakmanın belirtisi olduğunu iddia eden genç Karl Marx tarafından meydan okundu. Friedrich Nietzsche'ye göre, hümanizm, sekizmin seküler bir versiyonundan başka bir şey değildi. Ahlaki Şecere'de, insan haklarının, zayıf olanı güçlü şekilde toplu olarak kısıtlamanın bir aracı olarak bulunduğunu savunur. Bu görüşe göre, bu haklar yaşamın kurtarılmasını kolaylaştırmaz, aksine reddeder. 20. yüzyılda, insanoğlunun rasyonel olarak özerk olduğu kavramı, insanların bilinçdışı irrasyonel arzular tarafından yönlendirildiği kavramı ile karşı karşıya kaldı.</s>