<s>[INST]İngiliz akademisyenler Sanskritçe hakkındaki duygularını nasıl gösterdi?[/INST]Sir William Jones gibi 18. yüzyılın oryantalist alimleri Hint kültürü ve Sanskritçe için bir coşku dalgasına işaret ediyordu. Thomas Trautmann'a göre, bu "İndomanya" döneminden sonra, Sanskritçeye ve genel olarak Hint kültürüne yönelik belirli bir düşmanlık, İngiliz akademisindeki Sanskritçe'nin ihmali ile kendini gösteren, 19. yüzyılın başlarında Britanya'da kendini göstermeye başladı. . Bu, Hindistan'ın kültürel, dini ve dilsel olarak mümkün olduğunca İngiltere'ye asimile edilmesi gerektiği fikrinin lehine genel bir baskıydı. Trautmann, artan düşmanlık için iki ayrı ve mantıksal olarak karşıt kaynakları göz önünde bulunduruyor: Bunlardan biri, Hindu medeniyetini esasen Hindistan'ın gelişmesine yardım etmek için esasen bir gelişimci, ilerici, liberal ve ırkçı olmayan özcü eleştirisi olarak adlandırdığı "İngiliz Indophobia" idi. Avrupa hatları; diğeri ise, Hintlilerin “ayrı, daha aşağı ve çözülemeyen bir yarışı” oluşturduğu İngiliz “sağduyu görüşü” teorisi olan bilimsel ırkçılıktı.</s>