<s>[INST]Hangi Ecloglar eşcinsel aşkı tartışıyor?[/INST]Biyografik gelenek Virgil'in M.Ö. 42'de heksameter Eclogues (veya Bucolics) 'e başladığını ve koleksiyonun MÖ 39-38 civarında yayınlandığı düşünülse de, tartışmalı olmasına rağmen. Ekoller (Yunanca'dan "seçimler" için), Helenistik şair Theocritus'un kabuklu heksameter şiirinde ("pastoral şiir") kabaca modellenmiş on şiir grubudur. 42 M.Ö. Philippi Muharebesi'nde kazandığı zaferden sonra, Julius Caesar suikastçılarının önderliğindeki orduyla savaştı, Octavianus gazileri sözde geleneğe göre bir mülk de dahil olmak üzere, kuzey İtalya'daki kasabalardan kamulaştırılan topraklarla gazlarını ödemeye çalıştı yakınında Virgil'e ait Mantua. Aile çiftliğinin kaybedilmesi ve şiirsel dilekçeyle mülkünü yeniden kazanma girişimi, geleneksel olarak Virgil'in Ecloların kompozisyonundaki güdüsü olarak görülmüştür. Bunun şimdi Ecloların yorumlarından desteklenmeyen bir çıkarım olduğu düşünülmektedir. 1. ve 9. Ecloglarda Virgil, arazi kamulaştırmalarının vahşiliğinden kaynaklanan zıtlık duygularını pastoral deyim yoluyla dramatize eder, ancak sözde biyografik olay hakkında tartışılmaz bir kanıt sunmaz. Bazı okuyucular, şairin kendisini çeşitli karakterler ve mağduriyetleriyle tanımlamış olsa da, eski bir rustik tarafından yeni bir tanrıya şükran olsun (Ekl. 1), uzak bir çocuk için rustik bir şarkıcı tarafından hayal kırıklığına uğramış (usta hayvanı, Ecl. 2) veya bir usta şarkıcının birkaç eclogue (Ekl. 5) oluşturduğu iddiası, modern bilim insanları, kurgu eserlerinden biyografik ayrıntıları toplamaya yönelik bu çabaları büyük ölçüde reddetmekte, bir yazarın karakterlerini ve temalarını çağdaş yaşamın ve düşüncenin çizimleri olarak yorumlamayı tercih etmektedir. On Eclogue, geleneksel pastoral temalarını yeni bir bakış açısıyla sunuyor. Eclogues 1 ve 9, arazi el koymalarını ve bunların İtalyan kırsalındaki etkilerini ele alıyor. 2 ve 3 pastoral ve erotiktir, hem eşcinsel aşkı (Ekl. 2) hem de her hangi bir cinsiyetten insanlara olan ilgiyi (Ekl. 3) tartışır. "Messianic Eclogue" denilen Asinius Pollio'ya hitap eden 4. Eclogue, çocuğun doğumu ile ilgili olarak (çocuğun tartışması gereken) altın çağın görüntüsünü kullanır. Şekil 5 ve 8, Silenus'un kozmik ve mitolojik şarkısı olan bir şarkı yarışmasında Daphnis mitini; 7, ısıtılmış bir şiirsel yarışma ve 10 çağdaş zeyak şair Cornelius Gallus'un çektiği acı. Virgil, Eclogues'de (kim tarafından?) Arcadia'yı Batı edebiyatı ve görsel sanatlarda hala rezonans eden ve Calpurnius Siculus, Nemesianus ve daha sonra yazarlar tarafından Latin pastoral gelişimine zemin hazırlayan şiirsel bir ideal olarak kurmasıyla yatırılmaktadır.</s>