<s>[INST]Hümanizmin ilk şartlarından biri kimdi?[/INST]Hümanizm hakkındaki polemikler bazen paradoksal bükümler ve dönüşler yaptı. Ezra Pound, TE Hulme ve TS Eliot gibi 20. yüzyılın başlarında yapılan eleştiriler, hümanizmi duygusal bir "slop" (Hulme) [gerekli alıntı] veya "dişlere giden eski bir orospu" olarak kabul etti. ve Ortaçağ'da (inandıkları gibi) daha erkeksi, otoriter bir topluma geri dönmek istedi. Jean-François Lyotard ve Michel Foucault gibi kendi kendini tanımlayan anti-hümanistler olan postmodern eleştirmenler, hümanizmin, daha sonra emperyalizmin bahanesi olarak kullanılabilecek genel bir insanlık veya evrensel insan doğası kavramını ortaya koyduğunu ileri sürdü. hakim olanların tahakkümleri bir şekilde insandan daha az olduğu kanaatindeydi. “Hümanizm, insanı insan olmayan hayvanı ürettiği kadar imal eder”, diyor Timothy Laurie, insanı “insanlar arasında en erdemli olan (örneğin rasyonellik, fedakarlık) kabul edilen bir dizi özellik için bir yer tutucu” olarak nitelendiren insanı “kendi yerine” en yaygın olandan (örneğin açlık, öfke) ". Bununla birlikte, filozof Kate Soper, hümanizmi kendi hayırsever ideallerinden yoksun bıraktığı için fenalaştırarak, bu nedenle hümanizm karşıtı sık sık "hümanist bir söylem salgıladığını" belirtti.</s>