<s>[INST]18. yüzyılda diğer metinlerin almış olduğu kapsamlı inceleme türü olmadan hala hangi metin kaldı?[/INST]1517'den sonra, yeni baskı icadı bu metinleri geniş çapta kullanıma sunarken, Aldus Manutius'un Venedik matbaasında Yunanca okuyan Hollandalı hümanist Erasmus, Yunan orijinallerini karşılaştırarak Valla ruhundaki İncillerin filolojik bir analizine başladı. Latince tercümeleri ile sonundaki hataları ve tutarsızlıkları düzeltmek amacıyla. Erasmus, Fransız hümanist Jacques Lefèvre d'Étaples ile birlikte, Protestan Reformu için zemin hazırlayan yeni çeviriler yapmaya başladı. Bundan böyle Rönesans’taki hümanizm, özellikle Alman Kuzey’inde din ile ilgiliyken, İtalyan ve Fransız hümanizmi giderek daha fazla burs ve filoloji üzerine yoğunlaştı, dar bir uzman izleyiciye hitap etti, despotik cetvelleri rahatsız edebilecek ya da aşındırıcı olarak görülebilecek konulara dikkatlice kaçtı. inanç. Reformdan sonra, İncil 'in eleştirel incelemesi, 19. yüzyıl Alman Tübingen okulunun Yüksek eleştirisi gelene kadar devam etmedi.</s>