<s>[INST]Lagrime d'amante al sepolcro dell'amata'nın iyi bilinen bir cappella kompozisyonu hangi yılda yazıldı?[/INST]Hristiyanlık'ın bir cappella müziğinin polifoniği, Avrupa'da, 15. yüzyılın sonlarında, Josquin des Prez'in kompozisyonlarıyla gelişmeye başladı. Bir erken dönem cappella polifonileri eşlik eden bir enstrümana sahip olmuş olabilir, ancak bu enstrüman şarkıcıların sadece iki misline katlanır ve bağımsız değildi. 16. yüzyılda, bir cappella polifoniği daha da gelişmişti, ancak yavaş yavaş, kantata bir cappella formlarının yerini almaya başladı. 16. yüzyılda bir cappella polifonisi, yine de, bu dönem boyunca ve günümüzde kilise bestecilerini etkilemeye devam etti. Son kanıtlar, Sistine Şapeli için yazılanlar gibi Palestrina'nın ilk eserlerinin bazılarına, seslerin bir kısmını veya tamamını "ikiye katlayan" bir organla eşlik edilmesinin amaçlandığını göstermiştir. Bunun Palestrina'nın hayatında Bach üzerinde, özellikle de B Minor'daki yukarıda bahsedilen Kütle'de büyük bir etkisi olduğu görülmektedir. Cappella tarzını kullanan diğer besteciler, ancak arada sırada olsalar, Claudio Monteverdi ve başyapıtı Lagrime d'amante al sepolcro dell'amata (1610'da bestelenen sevgilisinin mezarı gözyaşları arasındaydı) ve Andrea Gabrieli, ölümü üzerine biri eşlik edilmemiş bir tarzda olan birçok koro parçası keşfedildiğinde. Önceki iki besteciden öğrenen Heinrich Schütz, cappella tarzını birçok parçada kullandı; bunlardan en önemlisi, Paskalya haftasında geleneksel olarak gerçekleştirilen ve o haftanın dini konusunu ele alan oratorio tarzındaki parçalardı. İsa'nın çektiği acı ve tutku. Schutz'un Tarihçisi Beşi Paskalya parçalarıydı ve bunlardan üçü, üç farklı bakış açısına olan tutkuyla ilgilendi, Matta, Luke ve John'un hepsine cappella tarzı yapıldı. Bu, bu tür bir parça için yakın bir gereklilikti ve kalabalığın parçaları söylenirken, ya Mesih'ten ya da yazarlardan alıntı yapılan solo parçalar, bir playerde yapıldı.</s>