<s>[INST]Ming hanedanlığının Tibet üzerinde herhangi bir doğrudan siyasi kontrol kullanmadığına kim inanıyor?[/INST]Ming mahkemesinin beşinci Karmapa ve diğer Tibet liderleriyle olan ilişkisine örnek olarak Norbu, Çin Komünist tarihçilerinin Ming-Tibet ilişkisinin dini yönünün önemini anlamadığını söyledi. Çin İmparatoru ile lamas toplantılarının "patron ve rahip" arasında haraç takası olduğunu ve yalnızca bir üste haraç ödeyen bir siyasi astın örneği olmadıklarını yazıyor. Ayrıca, haraç öğelerinin "ilişkinin dini doğasını" sembolize eden Budist eserler olduğunu da not eder. Josef Kolmaš, Ming hanedanının “neredeyse tamamen dini bir karaktere sahip” olan haraç ilişkilerinden memnun olan Tibet üzerinde doğrudan herhangi bir siyasi kontrol kullanmadıklarını yazıyor. Patricia Ann Berger, Yongle İmparatoru'nun kurnazlık ve unvanları takdim etmesinin, "Yuan hanedanı kurucusu Khubilai Khan ve gurusu Phagpa tarafından daha önce kurulan Çin ile Tibet arasındaki ilişkiyi yeniden diriltme" dendiğini belirtti. Ayrıca, sonraki Qing imparatorlarının ve Moğol ortaklarının, Yongle İmparatorunun Tibet ile olan ilişkisini "bu Han Çin imparatorunu Manjusri'nin bir başka yayımı olarak gören bir reenkarnasyon zincirinin parçası" olarak gördüklerini yazıyor.</s>