<s>[INST]1980’de Sony Executive kimdi?[/INST]Bir CD'deki dijital veriler diskin merkezinde başlar ve mevcut farklı boyut formatlarına adaptasyon sağlayan kenara doğru ilerler. Standart CD'ler iki boyutta mevcuttur. Şimdiye kadar en yaygın olanı, 74-80 dakikalık ses kapasitesi ve 650 veya 700 MiB (737.280.000 bayt) veri kapasitesine sahip 120 milimetre (4.7 inç) çapındadır. Bu kapasitenin, Mayıs 1980’de, Londra Filarmoni Orkestrası’nın Beethoven’in Dokuzuncu Senfonisi’nin bir diskteki kaydını tamamlayabilmesi için Sony’nin Norio Ohga tarafından belirtildiği bildirildi. Bu, Kees Immink’e göre bir efsanedir, çünkü kod formatı Mayıs 1980’de henüz kararlaştırılmamıştı. Bir ay sonra EFM’nin kabul edilmesi, bir ay sonra 97 mm’lik bir oyun süresi için 120 mm çap veya 97 dakika 100 mm olarak. 120 mm çap, Süper Ses CD'si, DVD, HD DVD ve Blu-ray Disk dahil olmak üzere sonraki formatlar tarafından kabul edilmiştir. Seksen milimetre diskler ("Mini CD'ler") orijinal olarak CD single'lar için tasarlandı ve 24 dakikaya kadar müzik veya 210 MiB veri tutabiliyorlardı ama hiç popüler olmadılar. [Kaynak belirtilmeli] Bugün, neredeyse her biri 120 mm'de serbest bırakılıyor. Bir Maxi single olarak adlandırılan CD.</s>