<s>[INST]Kimin foku cesurca kendine özgü melodik çizgilerin kayda değer bir evliliğini elde eder?[/INST]Klasik müziğin halk müziğinden ve halk müziğinden ayıran en önemli özelliği, repertuarın müzikal notada yazılması, müzikal bir parçanın ya da skorun yaratılması eğiliminde olmasıdır. Bu puan genellikle ritim, perde ve iki veya daha fazla müzisyenin (şarkıcı veya enstrümantalistlerin dahil olduğu) çeşitli bölümlerin nasıl koordine edildiğinin ayrıntılarını belirler. Müziğin yazılı kalitesi, içlerinde yüksek düzeyde karmaşıklık sağlamıştır: J.S. Örneğin, Bach'ın fuguları, kontrolden geçen, ancak canlı doğaçlama sıcağında imkansız olacak uyumlu bir harmonik mantık yaratan, çarpıcı bir şekilde farklı melodik çizgilerin evlenmesini sağlar. Yazılı gösterimin kullanımı eserlerin kaydını da tutar ve Klasik müzisyenlerin yüzyıllar öncesinden müzik çalmalarını sağlar. Müzik notasyonu, 2000'li yılların sanatçısının, 1300'lerin Rönesans döneminden veya 1700'lerin Barok konçertosundan, müziğin birçok özelliğinin (melodiler, şarkı sözleri, formlar ve ritimler) çoğaltıldığı bir koro çalışması yapmalarını sağlar.</s>