<s>[INST]Kartuşlar Nintendo'ya iade edilemediğinden, geliştiriciler neyin tamamını aldı?[/INST]Nintendo, 1988 yazının sonlarında Mediagenic'e kadar üçüncü taraf yayıncılığa izin vermeyen Sega kadar kısıtlayıcı değildi. Ancak Nintendo'nun amacı, NES oyun gelirinin büyük bir kısmını kendi için ayırmaktı. Nintendo, tüm kartuşların tek üreticisi olmalarını ve bu oyunun kartuşları üretilmeden önce yayıncının tam olarak ödeme yapmasını istedi. Kartuşlar Nintendo'ya iade edilemediğinden, yayıncılar tüm riskini kabul etti. Sonuç olarak, bazı yayıncılar, NES dönemi sonunda kalan envanter satışlarının, oyunların satışlarından elde edilen karlardan kazandıklarından daha fazla para kaybetmesi nedeniyle daha fazla para kaybetti. Nintendo, tüm kartuşların üretimini kontrol ettiği için, Nintendo tarafından bu partilerin yalnızca sistem için özel olarak geliştirilmesini zorunlu kılacak bir sözleşme imzalaması gereken üçüncü taraf geliştiricileri için katı kurallar uyguladı. ve yılda sadece beş oyun yaparlar. 1988 yılında DRAM ve ROM yongalarının yetersiz kaldığı da bildirildi, Nintendo'nun yayıncıların kartuş taleplerinin yalnızca% 25'ine izin vermesine neden oldu. Bu ortalama bir rakamdı, bazı yayıncılar çok daha yüksek miktarlar alıyordu ve diğerleri neredeyse hiç yoktu. GameSpy, Nintendo'nun "demir kaplı terimlerinin" 1980'lerde şirketi birçok düşman yaptığını belirtti. Bazı geliştiriciler Konami'nin Ultra Games etiketi gibi ek şirket markaları yaratarak beş oyun sınırını aşmaya çalıştı; diğerleri 10NES yongasını atmaya çalıştı.</s>