<s>[INST]Mançu kime başvurdu?[/INST]İlk Mançu yöneticileri, hanedanlarının istikrarını açıklamaya yardımcı olan iki meşruiyet temelini de oluşturdular. Bunlardan ilki, bürokratik kurumlar ve daha önceki hanedanlardan kabul ettikleri neo-Konfüçyüs kültürü idi. Mançu yöneticileri ve Han Çinli bilim adamı seçkin elitleri yavaş yavaş birbirleriyle anlaştı. Muayene sistemi etnik Han'ın memur olacağı bir yol önerdi. Kangxi Sözlüğü'nün imparatorluk himayesinde Konfüçyüsçü öğrenmeye saygı duyulurken, 1670'in Kutsal Fermanı etkin Konfüçyüs ailesinin değerlerini yüceltmişti. İkinci büyük istikrar kaynağı, Mançu kimliğinin Moğol, Tibet ve Uygur seçmenlerine hitap etmelerini sağlayan Orta Asya yönü idi. Qing, Çince'de İmparator (Huangdi) unvanını kullandı, Moğollar arasında ise Qing hükümdarı Bogda hanı (bilge Han) ve Tibet'te Gong Ma olarak anıldı. Qianlong, imajını Budist adaçayı cetvelleri, Tibet Budizminin patronları olarak yaydı. Mançu dilinde, Qing hükümdarı, alternatif olarak, iki kullanım arasında özel bir ayrım olmadan, Huwangdi (İmparator) veya Khan olarak adlandırılmıştır. Kangxi İmparatoru, Ming'e Çin'e ilk gelen mahkemesi Cizvit misyonerlerini de memnuniyetle karşıladı. Tomás Pereira, Martino Martini, Johann Adam Schall von Bell, Ferdinand Verbiest ve Antoine Thomas gibi misyonerler, askeri silah uzmanları, matematikçiler, haritacılar, astronomlar ve imparatorun danışmanları olarak önemli görevlerde bulundu. Bununla birlikte, güven ilişkisi sonraki Çin Rites tartışmalarında kaybedilmiştir.</s>