<s>[INST]Yaptıkları çalışmada, insanlar soruya "parçalanmış" kelimesini eklemiş olmadıkları için gerçekten ne zaman söylemediklerini söylediler?[/INST]İnsanlar sıklıkla hafızanın kayıt cihazları gibi çalıştığını düşünmelerine rağmen, durum böyle değil. Belleğin indüksiyonu ve korunmasının altında yatan moleküler mekanizmalar çok dinamiktir ve bir zaman penceresini saniye ila hatta bir ömür boyu kapsayan farklı fazlar içerir. Aslında araştırmalar anılarımızın inşa edildiğini ortaya koydu. İnsanlar hafızalarını kodladıklarında ve / veya onları hatırladıklarında oluşturabilirler. Örnek olarak, Elizabeth Loftus ve John Palmer (1974) tarafından insanlara trafik kazası filmi izlemeleri talimatı verilen ve daha sonra ne gördüklerini sordukları klasik bir çalışma düşünün. Araştırmacılar, "Arabalar birbirine çarptığında ne kadar hızlı gidiyorlardı" diye sordular. “Arabalar birbirlerine çarptıklarında ne kadar hızlı gidiyorlardı?” sorusundan daha yüksek tahminlerde bulundu. Ayrıca, bir hafta sonra, filmde kırık cam görüp görmediklerini sorduğunda, ezilmiş soru sorulanlara, çarpılan camı, soru sorulanlara göre kırılmış cam olarak gördüklerini bildirme ihtimalinin iki katıydı. Filmde kırık cam gösterilmedi. Bu nedenle, soruların ifadesi, izleyicilerin etkinlikle ilgili anılarını çarpıttı. Önemli olarak, sorunun ifadesi insanları olayın farklı anılarını oluşturmaya yöneltti - parçalanmış sorusu sorulanlar, gördüklerinden daha ciddi bir trafik kazasını hatırlattı. Bu deneyin bulguları dünya çapında çoğaltıldı ve araştırmacılar tutarlı bir şekilde, insanlara yanıltıcı bilgiler sağladıklarında yanlış anlama etkisi olarak bilinen bir olguyu yanlış yapma eğiliminde olduklarını gösterdiler.</s>