<s>[INST]Gregorio Marañón'un uyruğu neydi?[/INST]Stanley Schachter, teorisini, epinefrinli hastalara enjekte eden ve daha sonra nasıl hissettiğini soran İspanyol bir doktor olan Gregorio Marañón'un daha önceki çalışmaları üzerine kurguladı. İlginçtir ki, Marañón bu hastaların çoğunun bir şey hissettiğini, ancak gerçek bir duygu uyandıran uyaranın bulunmadığı durumlarda, hastaların fizyolojik uyarılmalarını deneyimli bir duygu olarak yorumlayamadıklarını keşfetti. Schachter, fizyolojik reaksiyonların duygularda büyük bir rol oynadığı konusunda hemfikirdi. Fizyolojik reaksiyonların, belirli bir fizyolojik olarak uyandıran olayın odaklanmış bir bilişsel değerlendirmesini kolaylaştırarak duygusal deneyime katkıda bulunduğunu ve bu değerlendirmenin öznel duygusal deneyimi tanımlayan şey olduğunu öne sürdü. Duygular bu nedenle iki aşamalı sürecin bir sonucuydu: genel fizyolojik uyarılma ve duygu deneyimi. Örneğin, fizyolojik uyarılma, kalp uyarıcı, uyarıcı bir uyarıya cevap olarak, mutfakta bir ayı görme. Sonra beyin hızlı bir şekilde bölgeyi tarar, vurmayı açıklar ve ayıyı fark eder. Sonuç olarak, beyin çarpışan kalbi ayıdan korkmanın bir sonucu olarak yorumlar. Schachter, öğrencisi Jerome Singer ile birlikte, bir epinefrin enjeksiyonu ile aynı fizyolojik duruma getirilse de, deneklerin farklı duygusal reaksiyonlar olabileceğini gösterdi. Bireylerin durumdaki başka bir kişinin (bir konfederasyon) bu duyguyu gösterip göstermediğine bağlı olarak öfke veya eğlence ifade ettiği görülmüştür. Bu nedenle, durum değerlendirmesi (bilişsel) ile katılımcıların adrenalin alımı ya da bir plasebo birlikte almaları bu cevabı belirlemiştir. Bu deney, Jesse Prinz'in (2004) Gut Tepkileri'nde eleştirilmiştir.</s>