<s>[INST]Petrarch, hayatı daha fazla anlamı olabilecek kendi iyilik biçimini yapmaya çalışsa da, ne hissettiğini?[/INST]İlk baştaki hümanistler, akıl ile Hıristiyan inancı arasında hiçbir çatışma görmediler (bkz. Hristiyan Hümanizmi). Kilisenin kötüye kullanımlarına aykırı davrandılar, fakat kilisenin kendisine karşı değil, dine karşı daha az şey yaptılar. Onlar için, "laik" kelimesi, on dokuzuncu yüzyılda daha sonra gelecek olan hiçbir inançsızlık çağrışımını taşımadı. Rönesans'ta seküler olmak, sadece bir manastırdan ziyade dünyada olmak anlamına geliyordu. Petrarch, erkek kardeşi Gherardo 'nun Carthusian keşişi olarak yaşamının kendisininkinden daha üstün olduğunu kabul etti (Petrarch’ın kendisi Küçük Emirler’de olsa ve Kilisesi tarafından tüm hayatı boyunca çalışıyor olsa da). Dünyevi görkemini kazanarak ve erdemi överek, sadece dua etmeye adanmış bir yaşam için aşağılık olsa da, bazılarının iyi yapabileceğini umuyordu. Bununla birlikte, teorisyen olmayan bir felsefi temeli benimsemekle, hümanistlerin yöntemleri, kendi elemeleri ile birleştirilerek, nihayetinde yerleşik otorite üzerinde aşındırıcı bir etkiye sahip olacaktır.</s>