<s>[INST]Kim kasıtlı ve kasıtsız olarak türler arasında dolaşıyor?[/INST]Tür istilası sayısı, en azından 1900'lerin başından beri artmaktadır. Türler giderek insanlar (kasten ve kazayla) tarafından taşınmaktadır. Bazı durumlarda istilacılar büyük değişikliklere ve yeni habitatlarında hasara yol açmaktadır (ör., Büyük Göller bölgesindeki zebra midyeleri ve zümrüt külü delici ve Kuzey Amerika Atlantik kıyılarındaki aslan balığı). Bazı kanıtlar istilacı türlerin yeni habitatlarında rekabetçi olduklarını, çünkü daha az patojen rahatsızlığına maruz kaldıklarını göstermektedir. Diğerleri, zaman zaman türler bakımından zengin toplulukların aynı anda birçok yerli ve egzotik türü barındırdığını öne süren şaşırtıcı kanıtlar sunarken, bazıları farklı ekosistemlerin daha esnek olduğunu ve istilacı bitki ve hayvanlara dirençli olduğunu söylüyor. Önemli bir soru, "istilacı türlerin neslinin tükenmesine neden olması mı?" Birçok çalışmada istilacı türlerin yerliler üzerindeki etkilerinden bahsedilse de, neslinin tükenmesi söz konusu değildir. İstilacı türlerin yerel (yani: alfa çeşitliliği) çeşitliliği arttırdığı ve bu da çeşitliliğin cirosunu azalttığı görülmektedir (yani beta çeşitliliği). Genel olarak gamma çeşitliliği azaltılabilir çünkü türler diğer nedenlerden dolayı soyları tükenmekte, ancak en sinsi istilacılardan bazıları (örneğin: Hollanda karaağaç hastalığı, zümrüt kül sondajcısı, Kuzey Amerika'daki kestane yanıklığı) konakçı türlerinin neslinin tükenmesine neden olmamıştır. . İmha, nüfus azalması ve bölgesel biyoçeşitliliğin homojenleşmesi çok daha yaygın. İnsan faaliyetleri sıklıkla, istilacı türlerin, yiyecek ve diğer amaçlarla onları tanıtmak suretiyle engellerini aşan nedeni olmuştur. İnsan faaliyetleri bu nedenle türlerin yeni alanlara göç etmesine (ve böylece istilacı hale gelmesine izin verir) zaman zaman meydana gelen ölçeklerde, bir türün menzilini genişletmesi için tarihsel olarak gerekenden daha kısa ölçeklerde ortaya çıkmıştır.</s>