<s>[INST]Hangi TFEU makalesi, devletlerin resmi makamı kullandıklarında kuruluş haklarını ihlal etmekten muaf olduklarını belirtir?[/INST]Piyasada genellikle pazarlık gücü olmayan “işçiler” için haklar yaratmanın yanı sıra, Avrupa Birliği'nin İşleyişine İlişkin Antlaşma, 49. maddede “kuruluş özgürlüğü” ve 56. maddede “hizmet sağlama özgürlüğü” nü de korur. Gebhard v Consiglio dell'Ordine degli Avvocati e Procuratori di Milano'da “Adalet Divanı” “kurulmasının” ekonomik hayata katılmak için “istikrarlı ve sürekli bir temelde” anlamına gelirken, “daha ​​fazla faaliyet göstermeyi amaçlayan” hizmetler sunarken geçici bir temel ". Bu, Milan’da oda kuran ve Milan Bar Konseyi tarafından kayıt yaptırmadığı için sansürlenen Stuttgart’lı bir avukatın hizmet özgürlüğü yerine kuruluş özgürlüğü için hak talebinde bulunma hakkı olduğu anlamına geliyordu. Ancak, uygulamadan önce Milano'da tescil edilecek olan şartlar, ayrımcı olmamaları, "genel çıkardaki zorunlu gereklilikler tarafından gerekçelendirilmesi" ve orantılı olarak uygulanmaları halinde mümkün olacaktı. Ekonomik faaliyette bulunan tüm insanlar veya kuruluşlar, özellikle serbest meslek sahipleri veya şirketler veya şirketler gibi “girişimler”, haksız kısıtlamalar olmadan bir girişim kurma hakkına sahiptir. Adalet Divanı, hem üye devlet hükümeti hem de özel bir partinin kuruluş özgürlüğünü engelleyebileceğini ileri sürdüğü için, 49. maddenin hem "dikey" hem de "yatay" doğrudan etkisi olduğunu belirtti. Reyners / Belçika Adalet Divanı, Belçika vatandaşlığına sahip olmadığı için Belçika barına avukat kabul etmeyi reddettiğini doğruladı. TFEU Madde 49, devletlerin "resmi otorite" uyguladıklarında başkalarının kuruluş özgürlüğünü ihlal etmekten muaf olduklarını söylüyor, ancak bu bir savunucunun çalışmalarını (mahkemenin aksine) resmi değildi. Komisyon - İtalya’nın aksine, Adalet Divanı, bir müşteriyle bir anlaşma yapılmadıkça, İtalya’daki avukatların maksimum tarifelere uyma zorunluluğunun bir kısıtlama olmadığına karar vermiştir. Adalet Divanı Büyük Odası, Komisyonun bunun uygulayıcıların pazara girmesini sınırlandırma amacı veya etkisinin olduğunu kanıtlamamıştı. Bu nedenle, haklı olması gereken bir prima facie ihlali kuruluş özgürlüğü yoktu.</s>