<s>[INST]Lee'nin en güçlü yazma tarzı nedir?[/INST]Eleştirmenlerin ve eleştirmenlerin belirttiği en güçlü stil unsuru, Lee'nin anlatım konusundaki yeteneğidir ve Zaman'ın ilk incelemesinde "dokunsal parlaklık" olarak adlandırılmıştır. On yıl sonra yazılan bir başka araştırmacı, “Harper Lee'nin dikkat çekici bir hikaye anlatım armağanı var. Sanatı görsel, sinematografik akışkanlık ve incelik ile geçişin sarsıntısı olmadan başka bir sahneye eriyen bir sahne görüyoruz.” Dedi. Lee, anlatıcıyı, çevresini gözlemleyen bir çocuğun sesini yetişkin bir kadınla çocukluğuna yansıtan bir sesle birleştirerek, bu sesin belirsizliğini perspektiflerle karmaşık bir şekilde oynamak için geri dönüşün anlatı tekniği ile birleştirmiştir. Bu anlatı yöntemi, Lee'nin çocukluk gözleminin sadeliğini, gizli motivasyonların ve sorgulanmamış geleneğin karmaşık olduğu yetişkin durumlarıyla birleştiren "nefis aldatıcı" bir hikaye anlatmasını sağlar. Bununla birlikte, zaman zaman harmanlama, gözden geçirenlerin Scout'un doğaüstü kelimeleri ve anlayış derinliğini sorgulamasına neden olur. Hem Harding LeMay hem de romancı ve edebiyat eleştirmeni Granville Hicks, Scout ve Jem kadar korunaklı çocukların Tom Robinson'un hayatında yargılanan karmaşıklıkları ve dehşetleri anlayabileceğinden şüphe duyduğunu belirtti.</s>