«Гаиләдә өйрәник» дигән фикер килә, хакимияттән өмет беткәч, кануннардан, хәзерге татар теле торышыннан — инде син төрле юлларны эзли башлыйсың, каядыр анда дуслар белән очрашырга, оештырырга, ләкин тагын бер кат әйтәсем килә: бу гади халык бурычы булырга тиеш түгел. Әгәр дә без бу дәрәҗәгә җиткәнбез икән, бик кызганыч, бик аеныч. Чөнки гаиләнең үзенең бурычы бар: ул баланы үстерергә тиеш, тәэмин итәргә тиеш… киендергә, тәрбияләргә.
Есть идея, что семья должна учить татарского языка, но это когда надежды совсем не осталось — ни на власть, ни на что. Ты ищешь самостоятельно пути — организовываешь сам что-то, общаешься с друзьями, но не обычные люди не должны этим заниматься. Если мы дошли до такой степени, то это очень грустно. Ведь у семьи есть свои обязанности: растить ребенка, одевать его, воспитывать.