Төрек телендә сөйләшүчеләрне ишетәм дә, күп гыйбарәләрнең охшаш икәнлеген күрәм. Шунда ук өйрәнәсем килә, барысы да кызык була башлый. Әйләнә-тирәдә ихтыяҗ булмаганда, тагы онытам. Санкт-Петерургта телгә ихтыяҗ юк бит инде. Ни өчен хәзер кызыксына башладым: төрек телендәге язуларны күрәм дә, сүзләр охшаш, әйтелешен-яңгырашын аңлыйм, рухлана башлыйсың, эчтән күңел «кирәк, кирәк, кирәк» ди. Янәшәдә булмаганда, тагы «нәрсәгә инде бу» ди. Аннары тагы әти-әни белән сөйләшәсең дә, тагы уянып аласың. Ни дисәң дә, мохиткә барып төртелә инде бу...
Когда я смотрю на людей, которые говорят по-турецки, и вижу очень много похожих фраз — у меня сразу там просыпается, я сразу хочу, мне сразу интересно. А когда этого нет вокруг — ну, собственно, как в Санкт-Петербурге и было всегда, то этого просто нет. Почему мне сейчас стало интересно? — потому что я стала видеть какие-то надписи на турецком, я понимаю, что там очень схожие слова. Я понимаю произношение. Я понимаю, мне это всё нравится, у меня сразу там что-то трепещет, такое сразу: «хочу, хочу»... А потом, когда этого нет рядом — «ну и зачем?..». Потом опять просыпается — с мамой-папой, поговоришь — опять просыпается. В общем, мне кажется, что из-за окружения это.