Теләгең зур булырга тиеш һәм син үскән кеше кебек аны аңларга тиешсең. Кешеләр нәкъ шундый. Алар төзәтәләр, аларның, бәлки, әдәп хисе, такт хисе җитми кайвакыт. Алар көләләр кайвакыт. Син аны үскән кеше кебек аңларга тиешсең — кабул итмәскә бәлкидер, әмма аңларга тиешсең. Һәр кеше гүзәл түгел. Әмма без, татарлар, татартелле кешеләр, кабул итәргә тиешбез. Мәсәлән, ул татарча сөйләшү инициативасын күрсәтә. Без аны кабул итәргә тиешбез һәм башка кешеләр дә. <...> Һәм, минемчә, безнең җәмгыятебездә консенсус булырга тиеш. Әгәр кем булса да татар телдә сөйләшергә башлый, хаталар ясый, аның акценты бар, без аны кабул итәргә тиешбез. Иң мөһиме — сөйләшергә, ничек булса да. Моны аңлагыз: халкыбыз, милләтебез, белмим, гомумән кешеләребез, һәр кеше аңлый алмый. Сез көчле булыгыз! Курку хисе булса да, дәвам итегез.
Желание должно быть сильным. И ты, как взрослый человек, должен понимать: люди такие. Они поправляют. У них не хватает чувства такта. Иногда они смеются. Ты должен, как взрослый человек, их понять — может быть, не принять, но понять. Не все люди симпатичные. Но мы, татары татароговорящие люди, должны принимать — то есть, вот, этот человек проявляет инициативу, говорит по-татарски, мы должны его принять и других людей тоже. <...> В нашем обществе должен быть консенсус, что, если кто-то начинает говорить на татарском с ошибками, с акцентом, мы должны его принимать. Самое главное — разговаривать, как получается. И у меня есть совет для изучающих татарский. Поймите это: наш народ, наше общество, наши люди — не все понимают. Будьте сильными! Даже если страшно — продолжайте, говорите.