«Икенчеме, өченчеме курстан соң безне бәрәңге алырга авылга колхозга җибәрделәр. Без керәшен авылына килеп эләктек, мине шартлы Иван Ивановичның русча авыр сөйләшүе шаккатырды һәм миңа авыл кызлары белән безнең кызлар арасында буфер булырга туры килде. Алар, үз чиратында, минем татар кызы була торып, татарча начар аралашуыма гаҗәпләнделәр, әмма алар белән сөйләшергә, татар телен искә төшерергә туры килде. Соңыннан тагы бер очрак булды: мин заводта эшләгәндә безне колхозга “шеф ярдәме” буларак җибәрделәр һәм берничә кызны хуҗа хатынның йортына урнаштырдылар. Әлбәттә, алар русча бернәрсә дә белми иде, шуңа күрә миңа да алар белән бер ай буе татарча сөйләшергә туры килде. Өйгә, Казанга кайткач, мин фатир хуҗасы — әби белән яшәдем һәм автомат рәвештә аның белән татарча сөйләшә башладым. Ул миңа көлеп карады да минем татар телемнең шомаруын билгеләп үтте».
«Как-то после второго или третьего курса нас отправили на картошку в деревню, в колхоз. Оказались мы в кряшенской деревне. Для меня было удивительно, что условный Иван Иваныч с трудом разговаривал по-русски. И мне пришлось быть между деревенскими и нашими девочками буфером. А они, в свою очередь, удивлялись, что я татарка и так трудно изъясняюсь по-татарски. Но пришлось с ними разговаривать мне, вспоминать свой татарский. Потом еще как-то был случай, когда я уже работала на заводе, нас послали в колхоз, видимо, в виде шефской помощи, и нас, несколько девочек, поселили на квартиру к хозяйке. Естественно, по-русски они вообще ничего не знала и поэтому мне тоже пришлось разговаривать целый месяц с ней по-татарски. Когда я вернулась домой, в Казань — я жила у бабушки, хозяйки на квартире — я приехала и автоматом стала говорить с ней по-татарски. И она так со смехом посмотрела на меня и говорит: “О, син татарча яхшы сөйләшә башлагансың!”. В общем, она отметила мой улучшившийся татарский».