Умартага килгәч һәм татар телен өйрәнә башлагач, мин үзбәк теленең дә катламнары кайдадыр башымда булганлыгын аңладым. Мин хәтта үземнең белүемне белмәдем. Ниндидер төрек теле элементлары килеп чыга башлады, чөнки мин бик озак төрек кешеләре белән Ташкентта төрек фирмасында эшләдем. Әмма без төрек телен өйрәнмәдек, ә төрекләр урыс телен өйрәнде. Ниндидер шул сеңеп калган әйберләр татар телен өйрәнгәдә йөзеп чыга башлады. Ләкин алар ярдәм дә итәләр, комачаулыйлар да. Мәсәлән, татар фигыльләре. Аларның инфинитив формасы кушымчасы -у яисә -ү. Үзбәкчә ул «мокъ». Мин менә монда буташтым. Аннары татарчадагы -ды, ул үткән заман, ә үзбәкчә бу әзрәк кенә башка, хәйләкәррәк. «Булды» «булды» була, ә «була» «булады» була. Минем башымда татар, урыс, үзбәк сүзләреннән торган ниндидер суржик. Ниндидер аерым төрек сүзләре дә… Һәм мин белмим, бу суржикта татарлар белән сөйләшү урынлымы икән? Бер төрки телне белү — бөтен төрки дөньяга керү өчен ачкыч. Татар яисә үзбәк телен яхшы белеп, син җинелрәк аралаша аласың. Мәсәлән, үзбәк телен яхшы белсәм, миңа татарлар белән аралашырга җиңелрәк булыр иде.
Только придя в «Умарту» и начав изучать татарский язык, я понял, что все эти наслоения узбекского языка, оказывается, сидят где-то глубоко в голове. То есть я даже не знал, что я знаю. Начали всплывать какие-то элементы турецкого языка, потому что я очень долго работал с турками в Ташкенте в турецкой фирме <...> Но они как помогают, так и мешают. Возьмём, к примеру, глаголы. В татарском языке окончание глаголов в неопределённой форме, это либо, либо. В узбекском это «мокъ». Для меня это путаница была. Потом, «д» — в татарском языке это прошедшее время. В узбекском там немножко по-другому, там хитрее. «Булды» — это было», а «булады» — будет. У меня получается какой-то суржик в голове сейчас из татарских, узбекских, русских слов. Какие-то отдельные турецкие слова. И вот этот вот суржик — не знаю, уместно ли на нем вообще разговаривать с татарами?