Мин татарча белмәү өчен гел әтине гаепләндем. Миңа «син бит татар егете, нигә син татарча белмисең» дип әйткәндә мин һәрвакыт «мин әтиемнең телендә сөйләшәм», дип җавап бирдем. Чөнки әтием минем белән русча сөйләште. Мин башка телне ничек белергә мөмкинмен, әгәр тормышымда минем өчен иң мөһим кешеләр русча сөйләшәләр? Баланың ун-ун ике яшеннән аңлы тормышы башлана, аңлы тормышым башланганчы, бөтен ун елымны да мин урысча сөйләшүне генә ишеттем. Татарча сөйләшүне сирәк кенә ишеткәләдем. Һәм татарчаны моның кадәре генә беләм дә, шул ике-өч процентны гына, алар татарча сөйләшкәннәрне. Вакыт үтү белән мин аңладым: әгәр әтием ничек булса да гаепле икән, бу үткәндә каллы һәм жаваплылык хәзер тулаем минем өстемдә. Мин хәзер әтиемне нигә шулай килеп чыккан дип гаепләмим, гаепләсәм дә, аның файдасы булмас. Хәзер үземә алынып телне өйрәнергә генә кирәк, үз улым белән шундый ук хәл килеп чыкмасын өчен.
[В том, что я не знаю татарский язык] я всю жизнь винил отца. Ну как бы не то, что винил, но когда мне говорили «син бит татар егете, почему ты не знаешь татарский»... Это фраза, которую я всю жизнь слышу. И я говорил, что я говорю на языке своего отца. Это была моя отмазка во всех ситуациях. Потому что отец со мной разговаривал на русском и как я вообще могу знать другой язык, если самые важные люди в моей жизни, два самых главных человека, говорят на русском языке? У меня в 10-12 лет осознанная жизнь начинается где-то и все 10 лет моей жизни неосознанной я слышу только русскую речь. Татарскую я слышал иногда. И вот это «иногда» я и знаю, процента два-три, которые не разговариваю. Со временем пришло понимание, что даже отец если в чем-то и виноват, то это осталось в прошлом и ответственность лежит сейчас на мне полностью. Я отцу не буду предъявлять, почему так было. Ну, как бы можно предъявить, но выхлопа особо не будет. Сейчас нужно самому взяться и самому учить и чтобы с моим сыном такого же не произошло.