Минем әниемнең бер начар тарихы бар. Шул мине башкорт теленә якынлаштырды. Минем әнием башкорт, әтием татар, һәм әнием яшь вакытта Башкортстанның башкорт телендә сөйләшкән районыннан татар авылына күчеп килеп, кияүгә чыккач, башкорт телендә сөйләшүне туктаткан. Һәм ул үзенең балаларына, ягъни безгә, башкорт телен өйрәтмәскә булган. Сиксәненче елларда Бүздәктә башкорт теле нигәдер чит тел кебек ишетелгән ул. Һәм әсәемнән (әсәй — башкортча «әни») башкорт телен ишетү авыл кешеләрен нигәдер аптыраткан, аннан ничектер көлеп, аны рәнҗеткәннәр. Ә ул йомшак кеше булгач (минем кебек усал түгел), аның шул басымга каршы торырга көче, шул көлү белән көрешергә хәле булмаган. Шуның өчен ул үзенең телен кулланмаган. Бик сирәк сөйләшкән һәм балаларына да башкорт телен өйрәтмәскә булган — бездән дә көлмәсеннәр диеп. Һәм мин шул тарихны егерме биш яшьтә ишеткәч, ничектер ул минем күңелемә авыр ятты һәм мин шул вакытта әсәемнең ягына тордым. Һәм шул вакытта мин татарлагымны ничектер ераграк тота башладым кебек.
У моей мамы была одна печальная история, которая меня сблизила с башкирским языком. Мой папа татарин, мама — башкирка, и моя мама, переехавшая из башкироговорящего района Башкортостана в татарскую деревню и выйдя там замуж, прекратила разговаривать на башкирском и своих детей, то есть нас, башкирскому языку не учила. В 80-ые в Буздяке башкирский язык был словно иностранный. И жители деревни, слыша от моей мамы башкирский язык, начинали над ней подтрунивать, смеяться над ней. А она, будучи мягким человеком, а не как я, злой, не могла дать отпор, противостоять этому, бороться. Поэтому она не разговаривала на своем языке — если только очень редко и не хотела нас учить башкирскому, чтобы над нами потом так же не смеялись. Я впервые услышала об этом, когда мне было 25 лет и мне было очень тяжело об этом узнать. В этот момент я встала на сторону своей матери и после этого свою татарскость держала от себя подальше.