Башта, дәресләр башланып киткәндә, кешеләр башлангычка баралар. «Мин татарча сөйләшә белмим, мин дәвам итүчеләр төркемендә укый алмыйм» дип, башлангычка киләләр. Һәм аңлыйлар: аларга монда җинел, чөнки алар һәрнәрсәне аңлый, сөйли генә алмый. Андый кешеләрне мин дәвам итүче төркемгә җибәрәм. Ә анда, башлангыч төркемдә, мәсәлән, татарча әйтсәң, кеше аңламаса, аңа тәржемә итәбез. Ә дәвам итүчеләр төркемегдә — юк. Анда сине көтеп тормыйлар. Син телисеңме, теләмисеңме,- сөйләшергә мәҗбүр. Хәтта кеше дәрес вакытында рус телендә фикерен белдерсә дә, ул аны татар теленә тәрҗемә итмичә, без алга таба бармыйбыз. Шулай әкренләп ияләнәләр. Һәм бу курку юкка чыга. Әгәр дә без моны дәресләрдә генә түгел, ә көнкүрештә дә куллансак, күп кешеләргә ярдәм итәрбез, дип уйлым. Бәлки, аларның да гаебе түгелдер, һәркемгә үзеннән башларга кирәк. Чөнки, мәсәлән, татар кешесе белән сөйләшәбез икән, шул ук кафеда булсын, мәсәлән, официантлар белән, әгәр дә алар татарча сөйләшмәсәләр, без, аңа уңайлы булсын дип, үзебез дә башка телгә күчмәсәк, ә татар телендә сөйләшүне дәвам итсәк, минемчә, алар да безнең белән сөйләшә башлар иде. Чөнки үзебез: «Хәзер татарча әйтсәм — озак була, русча гына әйтәм», — дип, аларны туктатабыз.
На старте сезона разговорного интенсива большинство людей идет в начинающую группу, мол, я ничего не знаю, не умею, не смогу в продолжающей группе. Приходят в начинающую — и понимают, что им тут легко, они все поняли, просто не смогли заговорить. Таких людей я отправляю в продолжающую группу. В начинающей группе мы переводим, если человек не может сказать по-татарски, а в продолжающей — нет, там никто тебя не спрашивает. Так что хочешь ты или нет, но ты должен говорить. И, пока человек не переведет свою мысль на татарский, мы дальше не двигаемся. Вот так люди привыкают и страх исчезает. Если таким приемом мы будем пользоваться не только на курсах, но и в повседневной жизни, то мы поможем очень многим людям. Потому что не надо других винить, надо с себя начать. Например, сидя в кафе, общаться с официантами-татарами на татарском до конца, не переходить на русский, чтобы им было проще, а вести диалог и тогда они тоже заговорят. Мы ведь сами останавливаем их от говорения, когда решаем, что по-русски проще и быстрее.