— Бер телнең өстенлек итүе һәм бер телнең баш миендә алдагысына караганда күбрәк урын алуына бәйле бер очрак миңа бик нык тәэсир итте. Җәй көне дустым миңа Сочига барачагы турында язды һәм мин «димәк, диңгездә булачаксың» дип җавап яза башладым һәм шунда тукталып калдым. «Плескаться» дип түгел, ә «коенаться» дип язарга теләвемне аңладым. Минем рус морфемасы һәм татар сүзенең тамыры калган. Коенырга — су коену, ягъни миндә ике сүз кушылган һәм минем баш мием моны сәер итеп кабул итмәде. Мин берничә минут утырдым һәм «плескаться» сүзен язарга тырыштым, кирәгенчә язар өчен миңа акыл һәм физик көчне дә җәлеп итәргә туры килде. Бу үзе бер көрәш иде, утырам һәм «п»-ны язарга тырышам, әмма бармакларым «к»-га тартыла, ә үзем шундый «Бу нәрсә? Баш мие, син бик үк дөрес эшләмисең!», «Юк, барысы да тәртип, коенаться дип язып куй, шулай».
— Случай, который меня очень впечатлил, связан с тем, как один язык подавляет другой и как один язык начинает занимать больше места в мозгу, чем предыдущий. Летом друг написал мне, что поедет в Сочи. Я начала набирать ответ: «Значит, будешь в море…». И тут у меня наступила какая-то пауза и я поняла, что хочу написать не «плескаться», а «коенаться». У меня осталась русская морфема и корень из татарского слова. «Коенырга» — это купаться по-татарски, то есть, у меня соединилось два слова и мой мозг подумал, что ничего такого в этом нет странного. Я несколько минут сидела и пыталась написать слово «плескаться»: мне это стоило буквально и умственных, и физических усилий написать как правильно. Это была борьба: я сижу и пытаюсь написать «п», но пальцы тянуться к «к», а я такая, в смысле, что происходит? Мозг, ты делаешь что-то не то! — Да нет, все норм, пиши «коенаться», все так и должно быть.