— Телне искә төшерүче кешеләр турында сөйләшәсем килә. Хәзерге вакытта татар телен өйрәнүче кешеләр белән аралашканым бар, алар өлкән кешеләр һәм алар моңа аңлы рәвештә килгәннәр. Аларның күбесе аны чит тел буларак өйрәнми, ә балачактан, мәктәптән хәтерендә калганнарны искә төшерә. Сораулар төзегәндә, Википедиядә шундый классификация таптым: мирас итеп алынган тел, телне кулланучылар һәм кайчандыр телне белгән, ниндидер шартлар аркасында аны кулланмаган һәм хәзер онытылганны кире искә төшерүчеләр, аны үзләренә якынрак китерергә һәм янәшәрәк урнаштырырга теләүчеләр.
— Хочу поговорить про вспоминающих язык людей. Я общалась с людьми, которые сейчас учат татарский язык — в основном, это взрослые люди и они пришли к этому осознанно. Но большая часть из них не столько учит его как иностранный, сколько вспоминает то, что осталось с детства и школы. Когда я составляла вопросы, то нашла в Википедии такую классификацию: унаследованный язык, про носителей, которые полноценно пользуются языком и про вспоминающих носителей, которые когда-то язык знали, при каких-то обстоятельствах не пользовались им и сейчас восстанавливают забытое, которое надо достать и переложить куда-то поближе [в мозгу].