Әби белән бабай бу хәлгә шулай кискен итеп карамаганнар. Алар икесе дә авылдан, икесе дә югары уку йортларына кергәннәр. Әби өчен аның яшь вакытта урыс телен белмәү бик зур авырлык булган. Ул урыс телен китаплардан гына өйрәнгән. Казанда бөтен имтиханнарны русча бирергә тиеш булганнар. Аңа аның әбисе «нәрсә син, нинди татар теле, нигә, ул сиңа йортның капкасына кадәр генә кирәк» дип әйткән. Шуның өчен безнең гаиләдә татар телен өйрәнүгә мәнәсәбәт төрле. Алар ярар, ярар, татарча кирәкми, син Тверьдә яшисең, куркыныч түгел дип әйттеләр. Ләкин мин өйрәнә, алар белән сөйләшә башлагач, минем нәрсәдер белүдән күзләрендә горурлык, шатлык барлыкка килде. Алар мине яхшы сөйләшә дип саныйлар, инде минем татарчамны яхшы дип уйлыйлар. Алар хәзер бик бәхетле һәм горур, гәрчә минем балачакта, яшь вакытымда алар өчен бу шундый әһәмиятле булмаган.
[Бабушка с дедушкой] не так к [незнанию татарского языка] критично относились. Они из деревни оба, поступили в высшие учебные заведения и для бабушки большая травма была в её юности, в студенчестве, что она из деревни, не зная русский толком, зная русский исключительно по книгам, приехала в Казань, где нужно было всё сдавать на русском и ей её бабушка говорила, что «ты что, зачем татарский, он тебе только до ворот дома нужен». Поэтому у нас разные отношения в семье к изучению, поэтому они так, что «ладно, ладно, не нужен татарский, ты вот ты живёшь в Твери, ничего страшного». Хотя когда я начала учить, когда я начала с ними разговаривать — радость в глазах и гордость, что я что-то знаю… Точнее, они считают, что я уже хорошо разговариваю, что всё, меня не продашь, что вот какой у меня хороший язык. Они прям очень счастливы и горды, хотя для них как будто бы это не такую ценность имело во время моего детства, юности.