It took away governments’ main adjustment mechanisms (interest and exchange rates); and, rather than creating new institutions to help countries cope with the diverse situations in which they find themselves, it imposed new strictures – often based on discredited economic and political theories – on deficits, debt, and even structural policies.
Ол басты реттеу механизмдерін (пайыздық мөлшерлеме мен айырбас бағамын) үкіметтердің қолынан алып қойды. Және елдердегі түрлі проблемаларды шешетін жаңа институттарды құрудың орнына олар дефицит, қарыз және тіпті құрылымдық саясат сияқты өзін-өзі ақтамаған экономикалық және саяси теорияларға негізделген жаңа құрылымдар енгізді.