Optimists might say that this is due less to aversion to Brussels or Strasbourg per se than to the public’s association of “more Europe” with a technocratic focus on the single market and the absence of an appealing alternative model. Perhaps emerging new leaders and political formations will manage to sketch out such a model and generate excitement about a reformed European project.
Оптимистер «бұл – Брюссель мен Страсбургке деген жеккөрушілік сезімі емес, ортақ нарыққа деген технократиялық қызығушылығы бар бірақ, көкейге қонымды балама моделі жоқ, «үлкен Еуропа» қауымдастығына наразылық» деуі мүмкін.