Cato maior de senectute
Cato maior de senectute est dialogus philosophicus a M. Tullio Cicerone anno 44 a.C.n. scriptus, paulo antequam mortuus est. Qui dialogus in colloquio inter tres personas consistit: Cato Maior disputat de senectute cum P. Scipione Aemiliano et C. Laelio.

Cato Maior quattuor causas indicat cur senectus hominibus misera videatur: primum quod avocet a rebus gerendis, deinde quod corpus faciat infirmius, tum quod privet voluptatibus, denique quod haud procul absit a morte. Quas causas tum singillatim refellit. Multa etiam exempla senum egregiorum affert.

Nexus externi 
 Textus apud The Latin Library

Litterae Latinae aetatis Rei Publicae
Libri morales
Italiae scripta
Scripta 44 a.C.n.
Marcus Tullius Cicero