Methodus scientifica
Methodus scientifica est via disquisitionis scientificae cognitionem doctrinamque meliora intellegendi empiricus sive experimentis nexus. Progressus discendi primum quaelibet theoria excogitavisse oportet. 

Generaliter dictum methodus ex partibus quattuor constitus est:
 Formatio hypothesis vel theoriae
 Formulatio praedictionis in usu
 Perfectio experientiae vel experimenti
 Observatio et comparatio cum theoria

Iam Alhazenus methodum scientificam adhibebat. Anno 1637, Renato Cartesio notionem methodi tribuit. Hodierno sane notio methodi scientificae saeculo 20 convocata est.

Historia 
Iam Alhazenus (965–1040) methodum scientificam in opera de optica applicabat. Ab anno 1637 notionem "methodi" cum Renato Cartesio (1596–1650) coniunctum est, quo Cartesius opus suum "methodi decursus" divulgavit. Notio "methodi scientificae" demum saeculo 20 composita est.

Notae

Bibliographia 
 , etiam a Dover anno 1964 prolatus. Ex acroasibus Waynflete, 1948. Textus interretialis, ubi tria addenda a Born annis 1950 et 1964 addita.
 .
 
 .
 Cartesius, Renatus. 1637. Discours de la méthode: Pour bien conduire sa raison, et chercher la vérité dans les sciences. (Rationis decursus: ut ratio propria bene conducatur, et veritas inter scientias quaeratur.) 
 
 Reviewed in: 
 
 
 .
 
 .
 . English translation by Thaddeus J. Trenn and Fred Bradley, 1979 Edited by Thaddeus J. Trenn and Robert K. Merton. Foreword by Robert K. Merton
 .
 Englist translation:  Et vide Bruno 1989: 261–264.
 
 .
 .
 
 
 .
 
  JSTOR.
 
  Ed.secunda.
 
 .
 .
 .
 
 . Ed. tertia. E textu ab I. Bernard Cohen et Anne Whitman anno 1999 converso.
 .<1--
 Peirce, C. S. – vide Charles Sanders Peirce bibliography.-->
 .
 
 .
 .
 .
 .
 Iudicium de libro expressum in .
  Editio critica.
 
 
 
 
 
 .

 Experimentum
 Historia scientiae
 Laboratorium
 Lex scientifica
 Methodologia
 Scientia (ratio)

Nexus externi 

 De ratione scientifica

Scientia