Oceanus Atlanticus
Oceanus Atlanticus seu mare Atlanticum est oceanus magnitudine secunda in orbe terrarum, cuius area circa 106 400 000 chiliometrorum quadratorum est. Oceanus Atlanticus circa 20 centesimas superficiei Telluris et circa 26 centesimas superficiei aquaticae tegit. Altera nominis pars ad Atlantem mythologiae Graecae spectat. 
 
Veterrima Atlantis in litteris mentio apud Herodotum (circa 450 a.C.n.) invenitur, qui nomen oceani  'mare Atlantis' scribit.  Nomen Oceani Aethiopici, ab Aethiopia deductum, ad Oceanum Atlanticum australem aliquando adhibebatur usque ad medium saeculum XIX. Antequam Europaei alios oceanos invenerunt, nomen oceani ipsum significavit aquas praeter Fretum Gaditanum quas hodie Atlanticas appellamus. Graeci antiqui credebant hunc oceanum esse ingens flumen quod orbem terrarum circumdabat.
 
Oceanus Atlanticus pelvem elongatam et sigmoideam quae in longitudinem inter Europam et Africam ab oriente, et ad Americam ab occidente patet. Ut pars coniuncti Oceani Mundi, hic oceanus in septentrionibus ad Oceanum Arcticum (aliquando mare Atlanticum habitum), Oceanum Pacificum in meridio-occidenti, Oceanum Indicum in meridio-oriente, Oceanum Australem in australem adligatur. (Aliae definitiones dicunt Atlanticum ad australem usque ad Antarcticam patere.) Aequator Atlanticum in Oceanum Atlanticum Septentrionalem et Oceanum Atlanticum Australem separat.

Geographia 
Finitur Oceanus Atlanticus ad occidentem ab America Septentrionali et Australi. Ad Oceanum Arcticum per Fretum Daniae, Mare Groenlandiae, Mare Norvegicum, et Mare Barentsii conectitur. Ad orientem, proprii oceani fines sunt Europa, Fretum Gaditanum (ubi cum Mari Mediterraneo, uno ex eius maribus marginalibus, conectitur, et vicissim, cum Ponto Euxino), et Africa.
 
Ad meridio-orientem, Atlanticus se in Oceanum Indicum miscet. Meridianus orientalis vicensimus, qui ad meridianum a Capite Aguilhas ad Antarcticam, eius finem definit. Alii auctoritates monstrant eum ad australem ad Antarcticam patere, cum alii monstrant eum ad parallelum 60 ab Oceano Australi finiri.
 
Ad meridio-occidentalem, Fretum Drakeanum Atlanticum ad Oceanum Pacificum conectit. Canalis Panamensis, ab hominibus factus, eum et Pacificum coniungit. Alia magna aquae corpora ad Atlanticum adiacentia praeter ea supra dicta sunt Mare Caribicum, Sinus Mexici, Sinus Hudson, Oceanus Arcticus, Mare Mediterraneum, Mare Septentrionale, Mare Balticum, et Mare Celticum.
 
Atlanticus, circa 22 centesimas superficiei Telluris tegens, magnitudine est Pacifico secundus. Cum maribus adiacentibus, Atlanticus aream circa 106 400 000 chiliometra quadrata occupat; sine eis, sua area est 82 400 000 chiliometra quadrata. Terra quae in Atlanticum fluit quater terra oceanorum Pacifici et Indici est. Volumen Atlantici cum maribus adiacentibus est 354 700 000 chiliometra cubica (85 100 000 milia cubica) et sine eis 323 600 000 chiliometra cubica (77 640 000 milia cubica).
 
Media Atlantici altitudo, cum suis maribus adiacentibus, est 3339 metrorum; sine eis ea est 3926 metrorum. Maxima altitudo, Altum Milwaukee, 8380 metrorum, in Fossa Portus Divitis fit. Latitudo Atlantici inter 2848 chiliometrorum inter Brasiliam et Montem Leoninum et plus quam 6400 chiliometrorum in regione australi variatur.

Significatio culturalis 
Peregrinatio transatlantica maiores auctus civilizationis Occidentalis partes egit. Atlanticus ipse Mundum Veterm et Mundum Novum separat. Temporibus hodiernis, nonnulla idiomata ad oceanum per ludibrium "Stagnum" (Anglice Pond) spectant, varietates geographicas et culturales inter Americam Septentrionalem et Europam describentia, praecipue inter civitates continentium amborum ubi populi Anglice utuntur. Multi homines Britannici Civitates Foederatas Canadamque "trans stagnum" appellant, et vice versa.

Imus oceanus 

Principalis bathymetriae (topographiae fundorum) proprietas est montes perpetui submarini iugum Atlanticum medium appellati, qui ab Islandia in septentrionibus ad fere 58° latitudine australi patent, maximum latitudinis circa 1600 chiliometrorum attingens. Magna valles rimosa etiam secundum dorsum plerumque patet. Altitudo aquae in apice dorsi est minus quam 2700 m in plurimis locis, cum imum dorsum est ter alta. Nonnulla cacumina supra superficiem oriuntur et insulas constituunt. Oceano Atlantico Australi est additum dorsum submarinum, Dorsum Walvisianum.
 
Iugum Atlanticum medium Oceanum Atlanticum in duo alveos magnos separat, quorum altitudines sunt a 3700 ad 5500 m. Iuga transversa quae inter continentes et iugum Atlanticum medium iacent fundum oceani in multas pelves dividunt. Nonnullae maiorum pelvium sunt pelves Blake, Guianae, Americae Septentrionalis, Promontorii Viridis, et Insularum Canariarum, in Atlantico Septentrionali sitae. Maximae pelves Atlantici Australis sunt pelves Angolae, Civitatis Capitis, Argentinae, et Brasiliae.

Imus oceanus putatur aliquantulum planus, fortuitis altis, planitiebus abyssalibus, fossis, montibus submarinis, pelvibus, planitiebus oceanicis, vallibus submarinis praeruptis, et nonnullis guyot praeditus. Varii plutei secundum margines continentium circa 11 centesimas imae topographiae sunt, cum aliquibus canalibus altis trans clivum continentalem secatis.

De fossis et submarinis fundi abyssi montibus:
 Fossa Portus Divitis, in Atlantico Septentrionali, est altissima fossa, 8605 m alta.
 Abyssus Laurentianus ante orientale Canadae litus invenitur.
 Fossa Sandwicensium Australium altitudinem 8428 m attingit.
 Fossa Romanche, prope aequatorem sita, altitudinem circa 7454 m attingit.
 
Sedimenta oceanica componuntur ex:
 Depositis terrigenis, in terra ortis, quae, ex arena, luto, et particulis saxosis effectis, in erosione, caeli actione, et vulcanismo terra marique ablutis consistunt. Hae res, plerumque in pluteis continentalibus inventae, sunt crassissimae prope ostia magnorum fluminum et ante litora desertorum.
 Depositis pelagicis, quae reliquia organismorum ad imum oceanum consessorum continent, argillas rubras et uligines (Anglice oozes) Globigerinidorum, Pteropodorum, et silicaceas comprehendunt; quae, plurimum imi oceani tegentes et crassitudine a 60 ad 3300 m altae, sunt crassissimae in cingulis qui in unum, notabiliter in Iugo Hamiltoniano et in zonis salientibus, vergent.
 Depositis authigenicis, quae in nodulis manganesi rebusque similibus consistunt. Inveniuntur ubi sedimentatio tarde fit, vel ubi flumina oceanica deposita digerunt, ut in Flexu Hewettiano.

Proprietates aquae 

Atlanticus plerumque est salsissimus oceanus maior; salinitas aquae superficiei in oceano aperto a 33 ad 37 partes per mille (3.3–3.7%) a massa, et latitudine et tempore variatur. Evaporatio, praecipitatio, influentia flumina, et glacies marina dissolvens salinitatem superficiei adficiunt. Quamquam minima salinitas vix ad septentrionem aequatoris (ob magnas pluvias tropicas) fit, minima salinitas in summa est in latitudinibus altis et secundum litora ubi magna flumina intrant. Maxima salinitas circa 25° septentrionales et australes fit, in regionibus subtropicis quibus est pauca pluvia et evaporatio alta.
 
Temperaturae aquae superficialis, quae latitudine, systemate fluminum, et tempore variantur, latitudinalem energiae solaris distributionem ostendunt, et circa –2 C variari possunt. Maximae temperaturae ad septentrionem aequatoris, minimae in regionibus polaribus fiunt. In mediis autem latitudinibus, regionibus maximae variationis, temperaturae a 7–8 °C variari possunt.
 
Oceanus Atlanticus in quattuor maioribus aquae massis consistit. Mediae aquae Atlantici Septentrionalis et Australis superficiem constituunt. Aqua intermedia subantarctica ad altitudines 1000 metrorum patet. Aqua Alta Atlantica Septentrionalis ad altitudines usque ad 4000 m attingit; Aqua Ima Antarctica pelves oceanicas ad altitudines maiores quam 4000 m occupat.

Intra Atlanticum Septentrionale, flumina oceanica Mare Sargassi secernunt, magna aquae corpus elongatum, cui est salinitas altior. Hoc mare multas algarum marinarum summas continet, et regio ubi Anguilla anguilla et Anguilla rostrata ova gignunt est.

Effectus coriolis aquam Atlantici Septentrionalis in cursum modo horologico, cum aqua Atlantici Australis contrahorologice movetur. Marini aestus australes in Oceano Atlantico sunt semidiurnales: duo aestus alti per quodque spatium horarum viginti-quattuor fiunt. In latitudinibus autem super 40° Septentrionales, nonnulla agitatio ab oriente ad occidentem fit.

Clima 

Clima a temperaturis aquarum superficiei, fluminum aquaticorum, et ventorum movetur. Ob facultate oceani ad coacervandum liberandumque calorem, climata maritima sunt moderatiora, atque minus extremas temporis variationes quam climata continentalia habent. Praecipitatio ex litoralibus caeli et aeris datis, temperaturaque aeris ex temperatura aquatica aestimatur.

Oceani sunt maior humoris atmosphaerici per vertendum in vaporem creati causa. Zonae climaticae latitudine variantur; zonae calidissimae trans Atlanticum ad septentriones aequatoris patent. Zonae frigidiores sunt in latitudinibus altis, frigidissimis regionibus ubi aqua a glacie marina tegitur. Flumina oceanica clima aquis calidis et frigidis ad alias regiones transportatis movent. Venti qui trans haec flumina refrigerantur vel califactantur egiones terrestriales adiacentis impellunt.
 
Flumen Sinus et Fluitatio Atlantica Septentrionalis, sua propagatio septentrionalis ad Europam, atmosphaeram Insularum Britannicarum et Europae boreoccidentalis calefacit atque caelum et clima ad meridiem usque ad Mediterraneum septentrionale movet. Flumina aquae frigidae magnam caliginem ante litus Canadae orientalis (in regione Grandium Riparum Terrae Novae) et ante litus Africae boreoccidentalis creant. Venti plerumque humorem aeremque super regiones terrestres transportant. Typhones marini in meridiana Oceani Atlantici parte crescunt.

Historia 

Oceanus Atlanticus est secundus a minimo ex quinque orbis terrarum oceanis. Non existitit ante abhinc annorum 130 millionas, cum continentes qui, Pangaea supercontinente avito dissoluto, formari coeperant seorsum fluitarent. Oceanus Atlanticus post primas colonias secundum eius litora conditas latissime exploratus est.
 
Vicingi, Portugallenses, et Hispanici fuerunt notissimi inter primos exploratores Europaeos. Post Columbum, exploratio Europaea rapide acceleravit, et multae vias commercii constitutae sunt. Atlanticus ergo factus est—et iam manet—maior via inter Europam et Americam (commercium transatlanticum appellatum). Inter explorationes scientificas sunt Expeditio Challenger, Expeditio Fax Caelestis Germanica, Observatorium Telluris Lamont-Doherty Universitatis Columbianae, et Officium Hydrographicum Classis Civitatum Foederatarum.

Transitus notabiles 

 Circa 980–982, Ericus Rufus Groenlandiam invenit, quae geographice et geologice est pars Americae.
 Anno 985 vel 986, Bjarni Herjólfsson fuit primus Europaeus qui Americam videt, sed in terram non egressus est.
 Anno 1000, Leivus Erici filius Islandicus fuit primus Europaeus qui super solum Americae Septentrionalis ambulavit, in loco in hodierno Canadae litore orientali, in provincia Terra Nova et Labrador, in regione ab ipso Vinlandia appellata. Inventum Nordicum in Sagas Islandicas saeculi tredecimi relatum est, atque a recentioribus archaeologicis indiciis apud L'Anse aux Meadows confirmatum.
 Circa 1010, Thorfinnus Karlsefni coloniam cogitatam Vicingam in America Septentrionali cum 160 colonis deduxit, sed deinde ab indigenis repulsi sunt. Snorro Thorfinni filius inter 1010 et 1013 fuit primus Europaeorum (Islandicorum) parentium immigrantium Americanus natus.
 Annis 1419 et 1427, navigatores Portugallenses Materias et Azores vicissim attigerunt.
 A 1415 ad 1488, navigatores Portugallenses litus Africae Occidentalis sequentes, Promontorium Bonae Spei attigerunt.
 Anno 1492, Christophorus Columbus insulam Sanctum Salvatorem in Insulis Bahamensibus attigit.
 Anno 1500, Petrus Álvares Cabral Brasiliam attigit.
 Anno 1524, Ianus Verazanus explorator Italicus orientale Civitatum Foederatarum litus invenit.
 Anno 1764 Gulielmus Harrison (filius Ioannis Harrison) in HMS Tartar cum H-4 horologio navigavit. Haec navigatio facta est fundamentum inventionis systematis orbis terrarum longitudinis.
 Anno 1858, Cyrus West Field primum ancorale telegraphicum transatlanticum conlocavit (quod rapide defecit).
 Anno 1865 navis SS Great Eastern Isambard Kingdom Brunel primum ancorale telegraphicum transatlanticum felicem conlocavit.
 Anno 1896 Franciscus Samuelsen et Georgius Harbo Norvegii fuerunt primi homines que trans Atlanticum remigaverunt.
 Die 15 Aprilis 1912 RMS Titanic, post montem glacialem incasum, summersa est, viatoribus plus quam 1500 mortuis.
 Annis 1914–1918, Primum Atlantici Proelium factum est.
 Anno 1919, NC-4 Americanum fuit primum aeroplanum marinum quod Atlanticum transivit
 Anno 1919 quoque, aeroplanum Britannicum, ab Alcock et Brown navigatum, primum volatum transatlanticum non consistentem fecit, a Terra Nova ad Hiberniam.
 Anno 1921, homines Britannici fuerunt primi qui Atlanticum Septentrionalem in navi aerea transiverunt.
 Anno 1922, Arthurus de Sacadura Cabral et Gago Coutinho fuerunt primi qui Atlanticum Australem in aeroplano transiverunt.
 Anno 1927, Carolus Lindbergh primum volatum transatlanticum nonstop solus in aeroplano fecit (inter Urbem Novum Eboracum et Lutetiam).
 Anno 1932, Amalia Earhart fuit prima mulier quae volatum transatlanticum sola fecit.
 Annis 1939–1945, Secundum Atlantici Proelium pugnatum est. Paene 3700 naves sociatae summersae sunt, contra 783 naves-U Germanicos.
 Anno 1952, Anna Davison fuit prima mulier quae sola Oceanum Atlanticum in navi velifera vecta est.
 Anno 1965, Robertus Manry Atlanticum a Civitatibus Foederatis ad Angliam nonstop in navi velifera 13.5 pedum (4.05 metrorum) Tinkerbell appellata transivit. Nonnulli alii homines etial Atlanticum transierunt in minimis navibus veliferis decennio 197, quamquam nullae navigationes erant nonstop.
 Annis 1969 et 1970 Thor Heyerdahl expeditiones ad Atlanticum transgrediendum in navibus ex papyro deduxit: Atlanticum a Maroco ad Barbatam post navigationem mensium duorum 6100 km in navi Ra II anno 1970 prospere transivit; quod probavit naves sicut Ra II in Flumine Canario trans Atlanticum temporibus praehistoricis transire potuisse.
 Anno 1975, Fons Oerlemans Atlanticum per 82 dies transivit, a Safi (Marocum) ad Trinitatem et Tabacum, in rati a se facta.
 Anno 1980, Gerardus d'Aboville fuit primus homo qui trans Oceanum Atlanticum remigavit.
 Anno 1984, quinque Argentini in rati 10 metra longa ex truncis arborum facta et Atlantis appellata ex Insulis Canariis abierunt et post 53 dies et 3000 milia Venetiolam attigerunt; quod putabatur probare viatores ex Africa Atlanticum transire potuisse ante Columbum.
 Anno 1994, Guido Delage fuit homo qui trans Oceanum Atlanticum primum natavit, quamquam kickboard adiutus, a Promontorio Viridi ad Barbatam).
 Anno 1998, Benedictus Lecomte fuit homo qui trans Oceanum Atlanticum Septentrionale sine kickboard primum natavit, sed in Azoribus uno hebdomade commoratus est.
 Anno 1999, post 81 dies et 4767 chiliometrorum, Tori Murden fuit prima mulier quae Oceanum Atlanticum transiit in navicula remigandi sola, cum ea Guadalupam ex Insulis Canariis attingeret.

Oeconomia 
Atlanticus auctum et oeconomiam civitatum finitarum magnopere addiuvit. Praeter maiores transportationis communicationisque transatlanticae cursus, Atlanticus abundantia petrolei deposita in saxis sedimentariis dorsorum continentalium praebet. Copiosos orbis terrarum fontes piscatorios habet, praecipue in aquis quae dorsa tegunt. Maiores pisces sunt Gadidae (inter quas Gadus et Melanogrammus aeglefinus), Phycidae, Merlucciidae, Clupea, et Scombridae.
 
Inter regiones feracissimas sunt Terrae Novae Ripae Grandes, dorsum Novae Scotiae, Ripa Georgii ante Caput Cod, Ripae Bahamenses, aquae circum Islandiam, Mare Hibernicum, Ripa Dogger Maris Septentrionalis, et Ripae Malvinae. Permulti Anguilliformes, Nephropidae, et Cetacea apparent. Pactiones inter civitates pollutionem a minis circumiectus—inter quas effusiones petrolei, detritus marinus, et incineratio quisquiliarum toxicarum marinarum—effectam imminuere conantur.

Terra 
Quotannis ab Octobri mense ad Iunium, superficies plerumque glacies marina in Mari Labradorensi, Freto Daniae, et Mari Baltico tegitur. Gyrus aquae calidae modo horologii movens Atlanticum Septentrionalem, et gyrus aquae calidae contrahorologicae in Atlantico Australi occupat. Dorsum Medii Atlantici, varia a septentrionibus ad australem omnis pelvis Atlanticae linea, ab Expeditione Challenger inventum, fundum oceani dominatur; hoc a vulcanismo qui etiam fundum abyssi et insulas quae ex eo oriuntur generatum est.
 
Atlantico sunt litora inaequabilia, a multis sinibus et maribus formata, inter quae Mare Norvegicum, Mare Balticum, Mare Septentrionale, Mare Labradorense, Pontus Euxinus, Sancti Laurentii Fluvius, Sinus Fundiensis, Sinus Cenomannicus, Mare Mediterraneum, Sinus Mexici, et Mare Caribicum.
 
Inter insulas magni momenti sunt Groenlandia, Islandia, Faroenses, Magna Britannia (inter quam multae insulae circumdantes), Hibernia, Rockall, Terra Nova, Sable Island, Azores, Insulae Materiae, Bermuda, Insulae Canariae, insulae Caribicae, Promontorium Viride, Insulae Sancti Thomae et Principis, Annobón Provincia, Fernando de Noronha, Atollum Rocas, Insula Ascensionis, Sancta Helena, Insulae Trinitatis et Martim Vaz, Tristanenses Insulae, Insula Gough (etiam Diego Alvarez appellata), Insulae Malvinae, Terra Ignium, Georgia Australis, Insulae Sandwicenses Australes, et Insula Bouvet.

Bona naturalia 
Oceano Atlantico sunt campi petrolei et gasii, pisces, mammalia marina (Pinnipedia et Cetacea), aggregationes arenae et glareae, deposita placer, noduli polymetallici, et saxa pretiosa.

Pericula naturalia 

Saepe fiunt montes glaciales a Februario ad Augustum in Freto Davis, Freto Daniae, et Atlantico boreoccidentali, et ad australem usque ad Bermudam et Insulas Materias observantur. Naves in dicione glaciationis superstructurae in septentrionalibus extremis ab Octobri mense ad Maium sunt. Caligo persistens periculum maritimum a Maio ad Septembrem offerre potest, et similiter typhones marini ad septentriones circuli aequinoctialis (Maio ad Decembrem).
 
Meridio-orientali Civitatum Foederatarum litori est longa naufragiorum historia ob sua multa vada et scopulos. Litora Virginiae et Carolinae Septentrionalis maxime periculosa fuerunt.
 
Triangulum Bermudense a populo creditur situs multorum eventuum aviationis et navigationis ob causas non explanatas et opinabile arcanas, sed documenta Custodum Litoris hanc fidem non sustinent.
 
Typhones marini etiam in Atlantico sunt periculum naturale, sed praecipue in septentrionali oceani parte; raro cyclomata tropica in partibus australibus fiunt. Typhones marini plerumque inter Iunium et 30 Novembris quotannis fiunt. Unus ex notabilissimorum typhonum marinorum in Atlantico fuit Typhon Katrina, tempore typhonorum marinorum Atlanticorum 2005 praecipue in Nova Aurelia et Sinu Mexici in Civitatibus Foederatis observatus.

Hodiernae circumiectus quaestiones 
Inter species marinas vulnerabiles sunt tres familiae Pinnipediorum (Odobenidae, Otariidae, Phocidae), Trichechidae, Testudines, et Cetacea. Piscatus retibus fluitantibus Delphinidas atque Diomedeidas et alias aves marinas (Procellariidas, Alcidas) interficere potest, defectionem piscium et altercationes internationales promovens. Pollutio municipalis ex Civitatibus Foederatis orientalibus, Brasilia australi, et Argentina orientali; pollutio petrolei in Mari Caribico, Sinu Mexici, Lacu Maracaibo, Mari Mediterraneo, et Mari Septentrionali; et ramenta industrialia et res cloacae pollutionis municipalis in Mari Baltico, Mari Septentrionali, et Mari Mediterraneo venit.
 
Anno 2005 erat inter eruditos anxietas flumina Europae Septentrionalis fieri tarda, sed consensus scientificus ex illis indiciis non iam fit.

Die 7 Iunii 2006, commissio vitae ferae Floridianae Trichechum manatum ex indice specierum vulnerabilium civitatis removere statuit; nonnulli autem environmentalistae credunt hanc actionem animal lene populoque gratum in periculum adducere posse.

Pollutio marina 
Pollutio marina est nomen genericum accessus in oceanum chemicarum vel particularum quae fieri possunt periculosae. Principales actores sunt flumina et fecundatores aliaeque chemicae agriculturales quas ea efferunt, cum ramenta animalium vivorum et hominum. Nimium chemicarum quae oxygenium consumunt ad hypoxiam et constitutionem zonarum mortiferarum ducit.

Detritus marinus, etiam quisquiliae marinae appellatus, est ramenta ab hominibus creata quae corpore aquatico innatat. Detritus oceanicus in mediis gyris et litoribus cumulare solet, saepe in terra expositus, ubi quisquiliae litorales appellatur.

Civitates et territoria finitima 
Civitates (territoria in litteris italicis) quibus est litus in Oceano Atlantico (maribus Baltico et Mediterraneo exceptis) sunt:

Europa 

 Belgium
 Dania
 Germania
 Hispania
 Francia
 Insulae Faroenses
 Lisia
 Monapia
 Hibernia
 Islandia
 Caesarea Insula
 Nederlandia
 Norvegia
 Lusitania
 Suecia
 Britanniarum Regnum

Africa 

 Marocum
 Angola
 Beninum
 Insula Bouvet
 Litus Eburneum
 Cameronia
 Respublica Democratica Congensis
 Respublica Congoliae
 Promontorium Viride
 Sahara Occidentalis (a Maroco repetita)
 Hispania (Insulae Canariae)
 Gabonia
 Ghana
 Guinea
 Gambia
 Guinea Bissaviensis
 Guinea Aequatoriensis
 Liberia
 Mauritania
 Namibia
 Nigeria
 Senegalia
 Sancta Helena, Ascensio, et Tristanenses Insulae
 Mons Leoninus
 Insulae Sancti Thomae et Principis
 Togum
 Africa Australis

America Australis 

 Argentina
 Brasilia
 Tsilia
 Columbia
 Insulae Malvinae
 Francia (Guiana Francica)
 Guyana
 Georgia Australis et Insulae Sandwicenses Australes
 Surinamia
 Uruguaia
 Venetiola

Regio Caribica 

 Aruba
 Anguilla
 Antiqua et Barbuda
 Insulae Bahamenses
 Sanctus Bartholomaeus
 Barbata
 Cuba
 Insula Curacensis
 Insulae Caimanenses
 Dominica
 Respublica Dominicana
 Francia (Martinica et Guadalupa)
 Granata
 Haiti
 Iamaica
 Sancta Lucia
 Sanctus Martinus (Francia et Nederlandia)
 Montserrat
 Nederlandia (Nederlandia Caribica)
 Portus Dives Sanctus Christophorus et Nevis
 Insulae Turcenses et Caicenses Trinitas et Tabacum
 Sanctus Vincentius et Granatinae
 Britannicae Virginis Insulae Civitatum Foederatarum Virginis Insulae America Media et Septentrionalis 

 Beliza
 Bermuda Canada
 Ora Opulenta
 Groenlandia Guatemala
 Honduria
 Mexicum
 Nicaragua
 Panama
 Saint-Pierre-et-Miquelon Civitates Foederatae

 Maiores portus 
Antverpia (Belgium), Hamburgum (Germania), Casablanca (Marocum), Columbia (Panama), Hafnia (Dania), Cork (Hibernia), Dakar (Senegalia), Gedanum (Polonia), Halifaxia (Canada), Helsinki (Finlandia), Palmae Canariae (Insulae Canariae), Franciscopolis (Francia), Lagos (Nigeria), Olisipo (Lusitania), Liverpolium (Britanniarum Regnum), Londinium (Britanniarum Regnum), Miamia (Civitates Foederatae), Montevideo (Uruguaia), Mons Regius (Canada), Murmanscum (Russia), Nova Aurelia (Civitates Foederatae), Novum Eboracum (Civitates Foederatae), Newport News (Civitates Foederatae), Oslo (Norvegia), Promontorium Arenosum (Tsilia), Portus Williams (Tsilia), Urbs Fluminensis (Brasilia), Roterodamum (Nederlandia), Petropolis (Russia), Hantonia (Britanniarum Regnum), Holmia (Svecia)

 Atlantis
 :Categoria:Insulae Oceani Atlantici
 Proelium Atlantici (1939–1945)
 Septem Maria
 Transitus transatlanticus
 Aevum Inventionis
 Transitus Medius
 Atlanticus servorum mercatus
 Volatus transatlanticus

 Notae 

 Bibliographia 
 Afflerbach, Holger. 2001. Das entfesselte Meer: Die Geschichte des Atlantik. Monaci: Malik-Verlag. ISBN 3-492-23989-7.
 Archambeau, Anne-Sophie. Les océans. Que sais-je? PUF. ISBN 978-2-13-054002-1.
 Gerlach, Sebastian A. 1975. Marine Pollution. Berolini: Springer.
 Leier, Manfred. 2001. Weltatlas der Ozeane: mit den Tiefenkarten der Weltmeere. Monaci: Frederking und Thaler. ISBN 3-89405-441-7.
 Ripley, George, et Charles Anderson Dana. 1873. The American Cyclopaedia: A Popular Dictionary of General Knowledge. Appleton.
 Winchester, Simon. 2010. Atlantic: A Vast Ocean of a Million Stories. HarperCollins. ISBN 978-0-00-734137-5.

Nexus externi 
 "LA Times special Altered Oceans," apud latimes.com
 Oceanographica diei imago, ex Instituto Oceanographico Woods Hole, apud whoi.edu
 "National Oceanic and Atmospheric Administration," apud noaa.gov
 "NOAA In-situ Ocean Data Viewer," apud dapper.pmel.noaa.gov
 Numeri coordinati: 
 De historiis Atlanticis apud cartage.org
 De oceanis apud www.mnsu.edu