Aeacus
Aeacus (Graece Αἰακός) in mythologia Graeca est filius Iovis et nymphae Aeginae. In insula regnat, quam in honorem matris Aeginam vocat (antea Oenopiam nomen habuit), amicus et socius Atheniensium. Post mortem ob insignem aequitatem unus e tribus iudicibus in infernis fit, cum Rhadamantho et Minoe.  Tres filios e duabus matribus habet: maximum natu Telamonem, medium Peleum, postremum Phocum. Per Telamonem avus est Aiacis, per Peleum Achillis, qui omnes a poetis idcirco Aeacidae vocantur. Templum ei Aeginae stat, Aeaceum dictum.

De Myrmidonibus. 
Sic ab Ovidio fabula narratur: cum Iuno aegre ferret insulam in honorem paelicis suae nominatam, pestem immanem Aeginam immisit. Cuncti homines et animalia peribant: Aeacus, iam paene solus in deserta terra cum filiis relictus,  Iovem patrem flebilis precatus est, sibi populum redderet, totidem homines quot formicas  in cortice sacrae quercus euntes viderat. Zeus filium exaudivit et formicas in homines  patientes laboris et parcos convertit. Nam dotes formicarum homines facti servaverunt. Itaque e Graeco verbo μυρμηξ, formicam designante, nomen Myrmidones duxerunt. Quem populum postea Achilles ad bellum Troianum secum duxit.

Circa finem vitae Aeacus duos maiores filios e regno expulit, quod invidia commoti minorem fratrem Phocum disco in eum iaciendo interfecerant; nam  Phocus in omnibus certaminibus semper victor erat nec ex eadem matre natus erat.

Fontes. 
Euripides, Iphigenia Aulidensis 697-9
Herodotus, Urania 64
Hesiodus, Theogonia 1003-5
Hyginus mythographus Fabulae 52.
 Isocrates, Euagoras 14-5
Ovidius libro septimo Metamorphoseon  versus 472-660 necnon libro tertio decimo versus 25-28.
Pausanias libro secundo Descriptionis Graeciae 29.2-9
 VIII.6.16

Notae 

Mythologia Graeca
Progenies Iovis