Ratherius Veronensis
Ratherius Veronensis (vulgo Rathier; natus post 890 apud Leodium, mortuus die 25 Aprilis 974 Namurci) fuit theologus Germanus.

Vita
Post studia in monasterio  in Hannonia Belgii una cum  Mediolanensi Italiam petivit. Anno 931 creatus est episcopus Veronensis.

Annis inter 934 et 936 in carcerem Parisiensem vadit rege Italico  iubente. Postea Novi Comi, in Comitatu Provinciae et Laubaci vixit. Cum breviter iterum in episcopatu sui fuisset, anno 952 magister factus est in schola palatii Saxonici a Brunone, fratris imperatoris Othonis I, condita. Leodii electus est episcopus anno 953 quod munus mox relinquere debuit urbanitate episcopali absente. Anno 961 debuo dignitate episcopali Veronensi investitus Italiam anno 968 defugit et in Lotharingiam rediit.

Homines in moribus Christianis firmavit et querelas de transubstantiatione quoque participabat. Ei persuasum fuit Christum vere praesentem esse in communione. Opera eius ediderunt Veronae anno 1765 Petrus et Hieronymus Ballerini.

Bibliographia 

 Pierer's Universal-Lexikon tomus 13. Altenburgi 1861, pp. 833-834, quod relegi potest hic in interreti (fons principalis huius commentationis)
 
 
 Albrecht Vogel, Ratherius von Verona und das zehnte Jahrhundert. Ienae, 1854 Textus apud Internet Archive

Episcopi Veronenses
Theologi Germaniae