Syndroma myelodysplastica
Sub syndromis myelodysplasticis (ICD-10: D46) grex morborum heterogenus generationis falsarum cellularum praecursoriarum nominatur, quibus syndromae myelodysplasticae hodiernis diebus neoplasmatibus atribuuntur. Interdum plures subtypi definiti sunt. Generalis effectus est damnum haematopoiesis (generationis erythrocytorum) cum symptomate anaemiae, sed etiam deminutiones thrombocytorum (thrombopenia) et leucocytorum (leukopenia) observantur. Therapia transfusiones, chemotherapiam, transplantationem cellularum praecursoriarum comprimunt. Periculosus est transitus morbi in leuchaemiam.

Natura syndromarum myelodysplasticarum 
Syndromae myelodysplasticae sunt cancri maligni clonizatione cellularum praecursoriarum. Signa sunt cytopeniae (parvus numerus cellularum), ut haematopoiese non efficienti (→anaemia).

Epidemiolgia 
Incidentia morbi circiter 3 aegroti per centum milia aestimatur. Transgressio in leucaemiam myeloideam acutam (AML) apud 10-15% aegrotorum immitat. Aetas mediana, quando morbus dignoscitur, est 71 annorum.

Pathogenesis 
Syndromis myelodysplasticis causae et geneticae et non geneticae attributae sunt. Saepe mutationes geneticae fiunt.  Instabilitates deletionibus vel translocationibus geneticae enim suppressores et gena attingunt.

Classificatio 
Anno 2016 Ordo Mundi Sanitarius classificationem novam divulgavit.

Therapia 
Ad MDS tractanda adhuc tria medicamenta excogitata sunt: Lenalidomidum (modulator systematis immunitatis), velut Decitabinum et 5-Azacytidinum (therapia hypomethlans, HMT). Praeterea transfusiones, denique transplantatio cellularum praecursoriarum adhibentur.

Prognosis 
Prognosis syndromarum myelodysplasticarum modesta iudicanda est. Duo systemata internationales, IPSS (1997) et R-IPSS (2012), ad prognosem describendam divisa sunt.

Notae 

 Chromosoma 5 (homo)
 Chromosoma 7 (homo)
 Clonizatio
 Sanguis

Nexus externi 
 National Cancer Institute de syndroma myelodysplastica. 

Haematologia
Cancer