Flavius Marcianus
Flavius Marcianus (natus saeculo 5, mortuus post annum 484) vir publicus ac ursurpator Imperii Romani Orientalis fuit.

Familia 
Avus eius Marcianus imperator Orientalis (450 - 457) fuit, pater Anthemius imperator Occidentalis annis 467 - 472. Fratres eius Anthemius et Romulus fuerunt. Uxorem Leontiam duxit, filiam Leonis I imperatoris Orientalis.

Cursus honorum 
Patrem anno 467 in occidentalem partem Imperii secutus est et anno 469 ibi consulatum gessit. Anno 470 vel 471, cum Flavius Ardaburius Asparus patricius depositus esset, in Orientem rediit et filiam imperatoris Leonis I in matrimonium duxit. Anno 472 consul II erat. Cum Leo I initii anni 474 mortuus est non, ut optaverat, successit. Itaque anno Aelia Verina, Theoderico Strabone suadentibus purpuram sumpsit et cum fratribus seditionem fecit. Sed custodes palatii Illo duce impetum arcebant et Marcianus presbyter consecratus et Tarsum relegatus est. Sed anno effugit et in Galatia 480 iterum seditionem coepit. Quam seditionem Flavius Appalius Illus Trocundes dux militum suppressit. Marcianus in castello Papyrio in Isauria incarceratus est. Anno 484 Illus nunc ipse contra Zenonem imperatorem rebellans Marcianum liberavit et eum imperatorem facere deliberabat. Sed tum Leontium elegit. Marcianus legatus Odoacri auxilio missus est, sed frustra. Quod ultimus nuntius de Marciano est.

Bibliographia 
 John Robert Martindale: Marcianus 17. In: The Prosopography of the Later Roman Empire (PLRE). Band 2, Cambridge University Press, Cambridge 1980, ISBN 0-521-20159-4, S. 717–718.  

Imperii Byzantini affectatores