Hercules (constellatio)
Hercules una est e maximis caeli septentrionalis constellationibus. Tres tantum eius stellae pluris quam tertiae magnitudinis sunt. Eam invenies inter constellationes Lyram, in qua stella illustrissima Vega splendet, et Coronam Borealem.

De historia 
Constellatio iam inter illa 48 sidera temporum antiquorum est et a Ptolemaeo commemorata est. Graeci autem eam „Engonasin“ (id est „genua flectens“) appellabant. Postea constellatio variis personis mythologicis identificabatur, sicuti Prometheo, Theseo, Orpheo Herculeve. Postrema identificatio adhuc manet.

Circum annum 1687 Iohannes Hevelius astronomus nonnullas stellas inter Herculem et Cygnum Cerberum sidus vocavit quod quidem non in usu communi venit.

De mythologia 
Qua ex origine mythologica constellatio primo venerit, non liquet. Nunciam in illa valet persona Herculis mythologiae Graecae. Hercules (Graece Herakles) filius illegitimus Iovis erat, cui XII officia difficillima mandata erant. Quae et vi et mente acri solvere poterat.

Stellae 

Lucidissimae Herculis stellae Cornephoros (β Herculis, etiam Ruticulus vocata) et ζ Herculis sunt. Cornephoros stella lutea classis spectralis G8 III et 148 sla remota est. ζ Herculis 35 sla remota e classe spectrali F9 IV est. Sarin (δ Herculis) 79 sla remota classis spectralis A3 IV est. 

Tertiae magnitudine stellae nomen Ras Algethi (α Herculis) e lingua Arabica derivata est, „caput genua flectentis“ significans. Ras Algethi stella duplex 382 spatia annuae lucis remota est. Altera stella gigas rubra classis spectralis M5 II est, cuius diametrus 500plum cuiusque luminositas 830plum Solis nostri est. Temperatura autem superficiei tantummodo 3.000 gradus Kelvianos metitur. E maxima parte lucem ultrarubram radiat. Ea stella etiam variabilis est cuius luminositas inter 50 dies ac 6 annos variat. Altera stella classis spectralis G5 est. Systema iam parvo telescopio in stellas disiunctas dividi potest. Tum stella altera aranciorubre altera viride splendet. 

72 Herculis propior stella lutea (sicut Sol noster) est, quae modo 46,93 sla a nobis distat.

N. b. : Numeri excerpti sunt e mensionibus satellitis Hipparcos nominatae Hipparchos catalogue: query form apud archive.ast.cam.ac.uk.

Nebulae 

M13 illustrissimus cumulus stellarum globosus caeli borealis esse dicitur. Circiter 25.000 spatia lucis annuae remotus 300.000 stellas habere putatur. Telescopio facile eum invenies, nam in linea inter η et ζ Herculi in tertia parte superiore situs est.

Etiam cumulus stellarum globosus M92 libentur spectatur. Circiter 30.000 spatia lucis annuae remota est.

NGC6210 nebula planetaria est 3.000 sla remota.

Notae

Bibliographia
Bakrich, Michael E. 1995. The Cambridge Guide to the Constellations. Cantabrigiae: Cambridge University Press. ISBN 0521449219.
Heifetz, Milton D., et Wil Tirion. 2004., A Walk through the Heavens: A Guide to Stars and Constellations and their Legends. Cantabrigiae: Cambridge University Press. ISBN 0521544157.
Rey, H. A. 1997. The Stars: A New Way To See Them. Editio augmentata. Bostoniae: Houghton Mifflin, Boston. ISBN 0395248302.
Ridpath, Ian, et Wil Tirion. 2007. Stars and Planets Guide. Londinii: Collins. ISBN 9780007251209. Princetoniae: Princeton University Press. ISBN 9780691135564.

Nexus externi 
 "Hercules" apud Chris Dolan, The Constellations and their Stars
 "The Constellations" apud situm Internationalis Unionis Astronomicae

!
Constellationes