Ioannes Barclaius
Ioannes Barclaius (natus Mussiponti 28 Ianuarii 1582, mortuus Romae 15 Augusti 1621) fuit poeta et mythistoricus neolatinus e Scotica stirpe, Argenidis auctor.

Opera 
 In P. Statii Papinii Thebaidis Libros III Commentarii et in Totidem Sequentes Notae, Mussiponti, 1601
 Carmen Gratulorium, Lutetiae, 1603 (de coronatione Iacobi I)
 Series Patefacti Divinitus Parricidii inter Maximum Regem Regnumque Britanniae Cogitati et Instructi,  Amstelodami, 1605,  de conatu Fauxi in Iacobum I.
 Sylvae, Londinii, 1606
 Euphormionis Lusinini Satyricon (saepius Euphormio), Lutetiae, 1605, pars prima ; Lutetiae, 1607, pars secunda.

Ceterae editiones (sed non omnes) : Lugduni Batavorum, 1637 ; cum clave, versio francica a Ioanne-Baptista Drouet de Maupertuy, Antverpiae, 1711
Apologia Euphormionis pro Se, Lutetiae, 1610 ; habetur pars tertia Euphormionis; responsio ad contumelias aulae pontificalis, a qua Euphormio in indicem librorum prohibiturum relatus est.
 Icon animorum, Londonii, 1614; habetur pars quarta Euphormionis
 Poematum Libri Duo, 1615.
 Paranesis ad Sectarios 1617
 Virtus vindicata sive Polieni Rhodiensis Satyra in depravatos orbis incolas,1617

Nexus externi 

Argenis, editio anni 1659 cum commentariis Latinis

Notae