Gulielmus I (rex Angliae)
Gulielmus I (Latine huius temporis Willelmus; Anglosaxonice Willelm; posterioribus Anglice William the Conqueror, scilicet "Conquisitor", Francogallice Guillaume le Bâtard, scilicet 'Nothus'), fuit filius Roberti I ducis Normannorum Herlevaeque eius amasiae. Natus est Falesiae circa annum 1028, mortuus Rothomagi die 9 Septembris 1087. Anno 1066, a pugna Hastingensi incipiens, Angliam expugnavit; rege Haroldo mortuo, Gulielmus factus est rex Angliae. Ille quidem ultimus est, hodie usque, qui ex continente Europae terra Britanniam cepit.

Vita 
Londinii turrim Londiniensem aedificari iussit. Gulielmus, ut Liber de Wintonia (vulgo Domesday Book) scriberetur Wintoniae, curavit. Anno 1053 in matrimonium duxit Matildam, filiam comitis Balduini V Flandriae. Ex ea octo (aut plures) liberos genuit:
 Robertus II vel III (c. 1054–1134), dux Normannorum
 Adelais (c. 1055–?)?
 Caecilia (c. 1056–1126), abbatissa 
 Gulielmus II Rufus (1056–1100), rex Angliae
 Ricardus (1057-c. 1081), mortuus in venatione
 Adela (c. 1062–1138) quam in matrimonium duxit Stephanus (comes Blesensis) et ex ea genuit regem Stephanum
 Agatha (c. 1064–c. 1080)
 Constantia (c. 1066–1090) quam in matrimonium duxit Alanus IV (dux Britanniae)
 Matilda?
 Henricus I (1068–1135), rex Angliae

Fontes de vita et regno Gulielmi I 
 Chronica Anglosaxonum
 Guillelmi Malmesburiensis De gestis regum Anglorum
 Henrici Huntindoniensis Historia Anglorum
 Tapete Baiocense
 Willelmus Neuburgensis, Historia

Gulielmus I apud posteriores 

Gulielmus Camden haec narravit de Gulielmo Conquestore:

"Ex hoc Rollone natus est Guilielmus cognomento Longa Spatha a longo quem gestavit ense, Guilielmo Richardus eius nominis primus, cui filius, et ex filio nepos eodem nomine successere, sed Richardo III sine sobole defuncto Robertus frater suffectus, qui ex amasia Guilielmum illum progenuit quem Conquestorem et Bastardum vulgo vocamus, qui singuli rebus domi bellique gestis principes illustrissimi. Dum Guilielmus iste iam aetate maturus Normanniae praeesset, Eduardus Sanctus cognomento Confessor rex Angliae e Saxonico stirpe ultimus in coelestiam patriam cum summo suorum desiderio emigravit, qui ex Gulielmi cognata Emma filia Richardi eius nominis primi ducis Normanniae natus, in Normannia exul eum successorem sibi fore promiserat. Verum Haroldus Godwini filius, domus regiae maior, regnum occupavit, quem ut exturbarent hinc Tosto frater, illinc Normanni omnem moverunt lapidem. Verum cum ille Tostonem fratrem et Haraldum Norwegiae regem, quem in belli societatem Tosto sibi adiunxerat, iusto praelio non incruenta victoria prope Stamford-brig in Eboracensi agro peremisset, ecce vix novem interiectis diebus Gulielmus (cognomento Bastardus) Normanniae dux, Eduardi modo defuncti promissis, adoptione, et affinitate fretus, magno conscripto exercitu in Anglia inter australes Saxones appulit. In quem signa statim convertit Haroldus, lassato licet milite, rebusque superiori bello omnino accisis. Haud procul ab Hastings concurritur, ubi Haroldus in medium praelium se inferens, acriter dimicans cecidit, magno Anglorum numero interfecto, difficile est ad fidem summas exacto numero concipere. Guilielmus victor protinus infesto agmine per Wallingfordiam Londinum petit, admissusque rex inauguratur, utpote cui, ut ipse ait, Regnum Dei providentia destinatum, et beneficio concessionis Domini, et cognati gloriosi regis Eduardi consessum, et pauculis interpositis lineis subiungit, benignissimum regem Eduardum illum in regnum Angliae adoptivum haeredem instituisse. Quanquam si historiae S. Stephani Cadomensis credere libet, extremum spiritum in haec verba emisit: Diadema regale quod nullus antecessorum meorum gessit adeptus sum, quod divina solummodo gratia, non ius contulit haereditarum. Et paulo post, Neminem Angli regni constituo haeredem, sed aeterno conditori, cuius sum, et in cuius manu sunt omnia, illud commendo. Non enim tantum decus haereditario iure possedi, sed diro inflictu, et multa effusione sanguinis humani periuro regi Haroldo abstuli, et interfectis vel fugatis fautoribus eius dominatui meo subegi."

Notae

Bibliographia
Alberge, Dalya. 2016. Not so jovial after all: how historians misunderstood William the Conqueror. The Guardian, 20 Augusti.
Bates, David. 2001. William the Conqueror. Stroud: Tempus. ISBN 0752419803.
Carpenter, David. 2004. The Struggle for Mastery: The Penguin History of Britain 1066–1284. Novi Eboraci: Penguin. ISBN 0-14-014824-8.
Clanchy, M. T. 2006. England and its Rulers: 1066–1307. Ed. 3a. Blackwell Classic Histories of England Oxoniae: Blackwell. ISBN 1-4051-0650-6.
Collins, Roger. 1999. Early Medieval Europe: 300–1000. Ed. 2a. Novi Eboraci: St. Martin's Press. ISBN 0-312-21886-9.
Douglas, David C. 1964. William the Conqueror: The Norman Impact upon England. Berkeleiae: University of California Press.
Fryde, E. B., D. E. Greenway, S. Porter, et I. Roy. 1996. Handbook of British Chronology. Ed. 3a. Cantabrigiae : Cambridge University Press. ISBN 0-521-56350-X.
Given-Wilson, Chris, et Alice Curteis. 1995. The Royal Bastards of Medieval England. Novi Eboraci: Barnes & Noble. ISBN 1-56619-962-X.
Huscroft, Richard. 2009. The Norman Conquest: A New Introduction. Novi Eboraci: Longman. ISBN 1405811552.
Lawson, M. K. 2002. The Battle of Hastings: 1066. Stroud: Tempus. ISBN 0752419986.
Marren, Peter. 2004. 1066: The Battles of York, Stamford Bridge & Hastings. Barnsley Angliae: Battleground Britain. Barnsleiae ANgliae: Leo Cooper. ISBN 0-85052-953-0.
Rex, Peter. 2005. Harold II: The Doomed Saxon King. Stroud Angliae: Tempus. ISBN 978-0-7394-7185-2.
Searle, Eleanor. 1988. Predatory Kinship and the Creation of Norman Power, 840–1066. Berkeleiae Californiae: University of California Press. ISBN 0-520-06276-0.
Van Houts, Elisabeth. 2002. Les femmes dans l'histoire du duché de Normandie. Tabularia "Études" 2: 19-34.
Walker, Ian. 2000. Harold the Last Anglo-Saxon King. Gloucestershire: Wrens Park. ISBN 0905778464.
Williams, Ann. 2003. Æthelred the Unready: The Ill-Counselled King. Londinii: Hambledon & London. ISBN 1852853824.

 Numismatica
 D. M. Metcalf, "Continuity and Change in English Monetary History c.973-1086" in British Numismatic Journal vol. 50 (1980) pp. 20-49; vol. 51 (1981) pp. 52-90 pars 1 pars 2

Nexus externi 

Mortui 1087
Nati 1027
Duces Normannorum
Participes Belli Normanno-Anglici
Reges Angliae
!
Henricus I (rex Angliae)
Gulielmus II (rex Angliae)