Caelifera
Caelifera sunt subordo insectorum ordinis Orthopterorum. Comprehendunt acrididea cum insectis similibus, aliasque superfamilias cum eis digestas: tetrigoidea et tridactyloidea. Tridactyloidea vicissim non confundenda sunt cum gryllotalpidis, ad Ensifera, alium orthoperorum subordinem, pertinentibus.

Subdivisiones et earum distributiones
Caelifera comprehendunt 2400 fere genera descripta et 12 000 fere specierum notarum. Multae species non dum descriptae ut videtur existunt, praecipue in silvis pluvialibus. Caeliferis, ut quidem plurimis orthopteris, est distribitio plerumque tropica, paucioribus speciebus in regionibus temperatis inventis. Caelifera in duos infraordines digeruntur: Tridactylidea (basaliora) et Acrididea. Nomen acrididea ex veterioribus fontibus derivatur, sicut operibus Augusti Danielis Imms.
 Infraordo Tridactylidea
 Tridactyloidea Brullé, 1835 (omnes continentes praeter Antarcticam)
 Dzhajloutshelloidea Gorochov, 1994 †
 Infraordo Acrididea
 Tetrigoidea (taxon monotypicum) Serville, 1838 (omnes continentes praeter Antarcticam)
 Superfamilia: Acridomorpha, grex privatus 
 Acridoidea MacLeay, 1821 (mundus), circiter 10 000 specierum in Acrididis solae
 Eumastacoidea Burr, 1899 (America, Africa, Australasia)
 Locustopsoidea Handlirsch, 1906 †
 Pneumoroidea Blanchard, 1845 (Africa)
 Proscopioidea Serville, 1838 (America Australis)
 Pyrgomorphoidea (taxon monotypicum) B. von Wattenwyl, 1882 (omnes continentes tropicae et subtropicae)
 Tanaoceroidea (taxon monotypicum) Rehn, 1948 (America Septentrionalis)
 Trigonopterygoidea Walker, 1870 (America Media, Asia meridio-orientalis)

Coniunctiones
Phylogenia Acridideorum bene describitur, sex ex octo superfamiliis infra in cladogrammate perscriptis. Sicut Ensifera, Caelifera et eius superfamiliae monophyleticae videntur.

Phylogenia Caeliferorum, secundum RNA ribosomatis mitochondriorum triginta duarum taxonorum, in sex ex septem superfamiliis ut cladogramma infra monstratur. Ensifera, Caelifera, et omnes acridideorum superfamiliae praeter Pamphagoidea monophyleticae videntur.

Significatio oeconomica et vocabula
Nonnullae species, praeter in acridoideis, sunt pestes agriculturae magni momenti, sed non omnes sunt species cuius multitudines morphologice commutari possunt cum conferti sint, et mores examinationis exhibere possunt. Alia exempla pestium agriculturae sunt Oedaleus senegalensis et certae species inter Pyrgomorphidas, praecipue Zonocerus variegatus.

Notae

Bibliographia
Ander. 1936. "Orthoptera Saltatorias filogeni pa grundval av jämförande anatomiska studier." Opuscule Entomologica 1: 93–94.
Baur, Bertrand, Hannes Baur, Christian Roesti, et Daniel Roest. 2006. Die Heuschrecken der Schweiz. Bernae: Haupt Verlag. ISBN 3-258-07053-9.
Bellmann, Heiko. 1993. Heuschrecken: beobachten, bestimmen. Naturbuch Verlag. ISBN 3-894-40028-5.
Bellmann, Heiko.l 2004. Heuschrecken: Die Stimmen von 61 heimischen Arten. CD. Amp Europe. ISBN 3-935-32948-2.
Detzel, Peter. 1998. Heuschrecken. Baden-Württembergs: Ulmer Verlag; Stutgardiae. ISBN 3-800-13507-8.
Ingrisch, Siegfried, et Günther Köhler. 1998. Die Heuschrecken Mitteleuropas. Westarp Wissenschaften. ISBN 3-894-32461-9.
Kreuwels, A. 2003. Saltatoria (ou Orthoptera): sauterelles, criquets, grillons et courtilières.
Ragge, D. R. 1965. Grasshoppers, Crickets & Cockroaches of the British Isles. Londinii: F. Warne & Co.
Szij, Josef. 2004. Die Springschrecken Europas. Die Neue Brehm-Bücherei, 652. Westarp-Wissenschaften, Hohenwarsleben. ISBN 3-894-32910-6.
Tauscher, Heinrich. 1986. Unsere Heuschrecken. Stutgardiae: Kosmos Franckh'sche Verlagsbuchhandlung. ISBN 3-440-05617-1.
Uvarov, B. P. 1966. Grasshoppers & Locusts: A Handbook of General Acridology. Cantabrigiae et Londinii: Cambridge University Press.

Gryllidae

Nexus externi

Subordines animalium
Taxa Ander
Taxa 1939