Foedus Achaicum
Foedus Achaicum fuit societas civitatum Achaearum in Peloponneso septentrionali quae tertio saeculo a.C.n., Arato Sicyonio ducente, et secundo saeculo ineunte, ducente Philopoemene, maxime floruit.

De confoederatione nascente crescenteque 

De primo foedere quinto saeculo a.C.n. facto inter duodecim civitates Peloponnesiacas  parum notum est. Helice, praecipua urbe eorum, terrae motu anno 373 a.C.n. deleta et rebus Graecis Macedonibus obvenientibus paulatim dissoluta est.

At circa 280 a.C.n. quattuor civitates in Peloponneso septentrionali sitae, Patrae, Dyme, Pharae, Tritaia, libertatem adversus Macedones et Antigonum Gonatam vindicantes novam confoederationem democratice constitutam condiderunt. Scribam et duos strategos eligebant qui sibi imperarent. Quibus circa 275 accesserunt Aegium, Burra, Keryneia. Ab illo tempore concilia confoederationis Achaicae Aegii fieri solebant. Ab anno 256 unum strategum annuum tantum eligebant qui toti confoederationi praeesset. Aratus Sicyonius, septies et decies strategus renuntiatus usque ad mortem (213 a.C.n.) augendae confoederationi plurimum contulit ː eversa tyrannide non tantum in sua patria sed etiam in vicinis civitatibus  confoederationi ut adhaerescerent eis persuadebat. Ita paucis annis accessere Sicyon, Corinthus, Megara, Argos, Aegina, Megalopolis, magna pars Arcadiae, Messenia. Nam secundum rerum gestarum scriptorem Megalopolitanum Polybium Foederis Achaici propositum idem semper mansit, libertatem et aequalitatem democraticam omnibus praebere expellendis tyrannis et regibus cohibendis ac simul Peloponnesum velut in unam civitatem cogere. Iam ipsis Lacedaemoniis validiores erant, qui ne opprimerentur societatem cum Aetolis fecerunt nec eo minus in foedus Achaicum intrare coacti sunt anno 188 a.C.n.; ita libertatem quandam  tueri poterant Achaei etiamsi nonnumquam Macedonum regum  societatem adversus hostes adfectare cogebantur. Ita reges Antigonus Doson et Philippus V, velut hegemones, Achaeos  in maiorem societatem circa se incluserant quorum conciliis plerumque Corinthi habitis ipsi praesidebant. Nonnumquam etiam comitiis Achaeorum interveniebat Philippus V. Nihilominus secundo bello Macedonico Achaei Macedonum societatem dimiserunt et opem Romanis adversus Philippum V tulerunt.

De confoederatione vergente 
At postquam Romani res Graecas decidere coeperunt, secundo saeculo a.C.n., quamquam Philopoemen, octies strategos creatus, dux magna virtute et prudentia exstitit, potentia confoederationis Achaicae vergere non desiit. Anno 168 a.C.n. victo rege Macedonico Perseo, quia neutris partibus favere constituerant obsides Romanis dare debuerunt, quorum unus erat Polybius, rerum gestarum scriptor. Anno 146 a.C.n. Lucio Mummio Corinthum solo aequante Achaei  omnino victi sunt. Ab illo tempore libertatem amiserant ː etsi novum koinon Achaeorum e paucis civitatibus circa Patras quominus fieret  Romani non impediebant, leges tamen illius foederis ipsi instituerunt et Achaeos re vera in dicione proconsulis Macedoniae ponebant. Secundo saeculo p.c. confoeferationis concilium quae ad imperatorum cultum spectabant adhuc curabat.

Fasti strategorum 
 Margos e Kerynea 256 - 255
Aratus Sicyonius 245 - 244
 Dioedas 244 - 243
 Aratus Sicyonius 243 - 242
 Aegialeas 242 - 241
 Aratus Sicyonius   241–240 
 Aratus Sicyonius  239–238 
 Aratus Sicyonius 237–236 
 Aratus Sicyonius   235–234 
 Lydiadas Megalopolitanus 234 - 233
 Aratus Sicyonius 233 - 232
 Lydiadas  Megalopolitanus 232 - 231
 Aratus Sicyonius 231 - 230
 Lydiadas Megalopolitanus 230 - 229
 Aratus Sicyonius 229-228
 Aristomachus Argivus 228 - 227
 Aratus Sicyonius 227 - 226
 Hyperbatas 226 - 225
 Timoxenos 225 - 224
 Aratus Sicyonius 224–223 
 Timoxenos 223–222  (?)
 Aratus Sicyonius  222–221 
 Timoxenos 221–220 
 Aratus Sicyonius 220–219 
 Aratus Minor 219–218 
 Epiratos  218–217 
 Aratus Sicyonius  217–216 
 Timoxenos 216–215 
 Aratus Sicyonius 215–214 BC
 Aratus Sicyonius 213 (hoc anno mortuus est)
 Euryleon Aegiensis 211–210 
 Cycliadas 210 - 209
 Philopoemen 209 - 208
  Nikias 208–207  
  Philopoemen  207–206 
  Lysippos 202–201  (?)
  Philopoemen 201–200 BC
  Cycliadas 200 - 199
  Aristaenos Megalopolitanus 199 - 198
  Nicostratos  198 - 197
  Aristaenos Megalopolitanus 195 - 194
  Philopoemen 193 - 192
  Diophanes 192 - 191
  Philopoemen 191 - 186
  Aristaenos Megalopolitanus 186 - 185
  Lycortas 185 - 184
  Archon 184 - 183
Philopoemen 183 - 182
Lycortas 182 - 181
 Calicrates 180 - 179
 Xenarchos 175 - 174
 Archon 172 - 169
 Menalkidas Spartanus 151 - 150
 Diaeos Megalopolitanus 150 - 149
 Damocritus 149 - 148
 Diaeos Megalopolitanus 148 - 146
 Critolaos Megalopolitanus  147 - 146

Notae

Fontes
 Pausanias libro quarto Graeciae descriptionis XXIX.6-12 necnon libro septimo capitulis 7-17 et libro secundo 8.4-8.6
 Plutarchus, Vita Arati
 Vita Philopoemenis
Polybius, libro secundo Historiarum cap. 38-71.
 libro octavo 7.3

Plura legere si cupis

Latine 
Petrus Huber, Achaica, 1901
 Carolus Fridericus Merleker, Achaicorum Libri tres, Darmstadii : sumptibus et typis C.G. Leskii, 1837  
 Ernestus Wahner, De Achaeorum foederis origine atque institutis, Berolini, 1854

Barbare 
 André Aymard,  Les assemblées de la Confédération achaienne : étude critique d'institutions et d'histoire, Bordeaux : Féret & fils , 1938 Recensio critica Altera recensio critica Tertia recensio critica
 Les premiers rapports de Rome et de la Confédération achaienne, 198-189 avant J.-C, ibidem, 1938 Recensio critica
 Andreas Bastini, Der achäische Bund als hellenische Mittelmacht : Geschichte des achäischen Koinon in der Symmachie mit Rom, Francofurti, P. Lang, 1987 
 Ignazio Didu, La fine della Confederazione achea : lotta politica e rapporti con Roma dal 180 al 146 A.C, Cagliari, Istituto di storia antica, Università degli studi di Cagliari, 1993  
 Marcellus Dubois, Les ligues étolienne et achéenne, Paris : E. Thorin, 1885 Recensio critica
 Aldo Ferrabino, Il problema dell'unità nazionale nella Grecia antica. 1, Arato di Sicione e l'idea nazionale, Romae, "L'Erma" di Bretschneider, 1972 
 Andrew James Hillen, Strategies of unity within the Achaean League, University of Utah, 2012. (Dissertatio academica).
 Max Klatt, Forschungen zur Geschichte des Achäischen Bundes, Berolini, 1877
J. A. O. Larsen, Greek Federal States. Their Institutions and History, Clarendon Press, 1968. Recensio critica [https://www.persee.fr/doc/rea_0035-2004_1970_num_72_3_3879_t1_0448_0000_2 Altera recensio critica Tertia recensio critica
G. A. Lehmann, "Erwägungen zur Struktur des achaiischen Bundesstaates", Zeitschrift für Papyrologie und Epigraphik, 1983(51) ː 237-261 
 Harald Nottmeyer,  Polybios und das Ende des Achaierbundes : Untersuchungen zu den römisch-achaiischen Beziehungen ausgehend von der Mission des Kallikrates bis zur Zerstörung Korinths,  München : Ed. Maris, 1995
 Domenica Paola Orsi, L'alleanza acheo-macedone: studio su Polibio, Edipuglia, 1991 Recensio critica
 Alain Rémy, "Polybe et le Πολίτευμα de la Confédération achéenne", Bulletin de l'Association Guillaume Budé, 2008ː101-125
 Thomas Schwertfeger, Der Achaiische Bund von 146 bis 27 v. Chr., München, C. H. Beck, 1974  Recensio critica
 Ralf Urban, Wachstum und Krise des Achäischen Bundes : Quellenstudien zur Entwicklung des Bundes von 280 bis 222 v. Chr.. Wiesbaden : F. Steiner, 1979 Recensio critica

Nexus externi 
  L'Achaïe et les Achéens. La Ligue Achéenne

Foedus Delium
Boeoticum Foedus
Foedus Aetolicum
Historia Graeca

Foedera
Historia Graeciae