Mediolanensis dialectus
Mediolanensis dialectus Italicae urbis Mediolani atque eius provinciae sermo est. Praeclari poetae et scriptores in mediolanense sermone scripserunt, exempli gratia Carolus Porta.

Importante est scire mediolanense non esse dialectum linguae Italicae, sed illae Langobardae occidentalis. Hoc equivocum est perdiffusum in opinione pubblica Italiae. Mediolanensis dialectus non habet status officialis, nec Mediolani nec in provincia. Pro cognoscentia huius dialecti, sunt dictionaria, libri grammaticae et poesis, et etiam traductio Evangelii.

Ob statum suum non officialem, Mediolanense non habet orthographiam unicam, sed multas. Antiquor omnium ortographiarum est illa litteraria, usa a Carolo Porta et aliis poetis. Sed haec ortographia non est pratica pro omnibus dialectis Langobardicae linguae, quia in ipsis sunt sona quae non sunt in Mediolanensi. Ob hunc casum, natae sunt aliae ortographiae cum maiore numero similitudinium cum ortographia linguae Italicae (appellatae more langobardico ünificaa).

Comparatio cum lingua Italica 
Mediolanensis dialectus tam se differt ex Italico sermone tam ut est difficile facere paragones intra eos, sed ii faciendi sunt quia qui loquuntur primum, etiam alterum.
Mediolanensis dialectus numerum maiorem vocalium habet quam Italico (ö, ü).
Etiam se differunt ob rem quantitatis vocalicae: est parlà (loqui) et est parlaa (locutus); pass (passus) et paas (pax). Haec peculiaritas bene videtur cum unificata ortographia.
Mediolanensis dialectus habet, quam etiam aliis dialectis linguae Langobardicae, maiorem numerum elisionum vocalium in verbis quae veniunt de Latina lingua quam Italico, nisi verbum non habet suam finem cum littera -a.
Verbum latinum pons > pontem fit:
Italice ponte
Langobardice (ergo etiam more Mediolanensi): pont/punt
Verbum latinum durus > durum fit:
Italice duro
Langobardice: dur/dür
Denique, verbum latinum rota > rotam fit:
Italice: ruota
Langobardice: roeuda/röda
Pronomen ante verbum in Mediolanensi dialecto quasi semper ponendum est (ego sum > mi son/sun; et cetera) sed haec peculiaritas, cum Italicus sermo, in quo eadem non est, tulisset suam influentiam, non est hodie vinculans, etiam si permanet in II et III persona singulari:
tu es fit:
te seet
ti te seet
ille est fit:
l'è
lù/lü l'è
Negatio est post verba:
ego non habeo fit:
mi gh'hoo/gh'huu minga aut nò/no

Exempla mutationum de Latino sermone in Mediolanensem 

Filius> Filiolus> Filiòl> Filiö> Fiöö
Canis> Canem> Càn
Pater>Pàder
Ille> Ill> Ell> El
Capere> Capare> Capar> Ciapar> Ciapà
Frater> Fratellus> Fratell> Fradèl
Vos> Vos alii> Vos alteri> Vosalteri> Voialteri> Voiàlter> Viàlter
Quomodo> Quom> Com> Cumè 
Pes> Pedem> Ped> Pee
Homo> Hom> Òmm (plurale: Òmen)
Alter> Alter
Semper> Semper
Plus> Pluse, Puse
Bona> Bona
Amavi> Amavi
De;Me,Te,Se> De;Me,Te,Se
Laxare> Lassà

Dialecti Italianae
Linguae Italiae
Mediolanum