Iphicrates
Iphicrates (Graece: ) fuit dux Atheniensis, cuiusdam filius calceolarii, qui natus est exeunte saeculo quinto a.C.n. et dimidio primo saeculi quarti a.C.n. floruit.

De Iphicratensibus immutationibus 
Pertulit Iphicratis fama praesertim propter modum belli gerendi et in bello victorias, neque minus ob formae immutationes exercitūs quas fecit.

Imprimis arma mutavit pedestria: hoplitas ornavit longioribus hastis et gladiis, levioribus scutis et linteis loricis pro aeneis; ad hoc pro metallicis ocreis quodquam genus caligarum dedit coriacearum, quae post Iphicraten vocatae sunt Graeco nomine iphicratides. Apparatum peltastarum, mercennariorum peditum peltis (Graece: peltē) ornatorum, renovavit quo essent leviores et ad impetum faciendum aptiores, pondere detracto et aliis datis iaculis.

Maxime Iphicrates mercennarios expeditos milites hoplitasque suos coercuit atque exercitationes excogitavit impetus faciendi et circumveniendorum hostium causa.

De rebus gestis 
Cum invasum sit Lechaeum, Corinthius portus, anno 392 a.C.n., bello Corinthio interfuit Iphicrates Atheniensis  et Lacedaemoniam quasi omnino diruit moram anno 391 a.C.n., cum in aciem produxerat pedites suos et summa iaculatorum uteretur copia: haec habetur una ex maximis cladibus quas umquam acceperunt Lacedaemonii.

Postea iterum iterumque victoriam et apud Corinthum et in Hellesponto adeptus est; conciliata pace, quae Antalcidae pax vocatur, anno 387 a.C.n., bellum gessit cum Thracibus, et Seuthem regem, socium Atheniensium, in regnum restituit.

Cum Artaxerxes II conatus est Aegyptium regnum occupare, traditur Persarum rex Iphicraten ab Atheniensibus ducem petisse, quem exercitui conducticio praefecit nec  tamen  victor discessit.

In patriam cum redisset, contra Lacedaemonios apud Corcyram pugnavit, quos iterum profligavit; non potuit autem Epaminondae copias vincere. 

Contra Athenienses brevi pugnavit cum Cotyi I Thracum regi, cuius antea filiam duxerat uxorem, adfuit; tamen in gratiam cito rediit cum Atheniensibus, pro quibus adversus Chios et Rhodios proeliatus est bello sociali. Quondam propter coortae tempestatis  saevitiam Iphicrates pugnam detrectavit navalem: ob quam rem de proditione una cum Timotheo accusatus, postremo absolutus est.

Verisimile est Iphicraten dimidio saeculo quarto a.C.n. obiisse. Grati Athenienses statuam eius ad ipsas portas Parthenonis erexerunt. Iphicrati filus fuit Menestheus qui Timothei filiam uxorem duxit. Iphicrati filius fuit Menestheus qui Timothei filiam uxorem duxit.

Notae

Fontes 
Aeschines, De falsa legatione 27-29
 Cornelius Nepos, De viris illustribus — De excellentibus ducibus exterarum gentium XI.
Demosthenes, In Midiam 62-3 ; Contra Aristocratem 129-132 et 149-151
Diodorus Siculus, libro quinto decimo Bibliothecae historicae cap.XLII-XLIV.
 Plutarchus, Moralia — Regum et imperatorum apophthegmata 187a-b.
 Sextus Iulius Frontinus, Stratagemata I–IV.
 Pausanias libro primo Graeciae descriptionis XXIV.7.
 VIII.8.4

Plura legere si cupis 
Edward M. Harris, "Iphicrates at the Court of Cotys", The American Journal of Philology, 1989ː 264-271
 Luke Ueda-Sarsons, The Evolution of Hellenistic Infantry, part 1: The Reforms of Iphikrates.
 C. Rehdantz, Vitae Iphicratis, Chabriae, Timothei Atheniensium, Berolini, 1845

Nexus externi 
 De Iphicrate pagina interretalis.
 S. Iulii Frontini Stratagemata. 

Milites Graeci antiqui
Ductores exercitus
Nati saeculo 5 a.C.n.
Mortui saeculo 4 a.C.n.