Aratus Sicyonius
Aratus Sicyonius (natus 271 a.C.n., mortuus Aegii 213 a.C.n.) fuit civis Sicyonius septies et decies strategos Foederis Achaici factus. Primo exemplum patris Cliniae secutus, qui tyranno Cleone occiso paulo post ipse a tyranno Abantida occisus erat tum cum Aratus septem annos tantum natus esset, tyrannum Nicoclem e patria expulit et democratiam restituit (251 a.C.n.). Simul Sicyoniorum civitatem Foederi Achaico contribuit.

De iuventute 

Ita exsul una cum ceteris fugitivis Argi educabatur, ubi maiorem operam athleticis studiis dare dicebatur quam litteris (nonne coronam in pentathlo sibi meruerat ?) etiamsi Plutarchus auctor est eum picturarum peritissimum fuisse, ut qui Sicyonensis erat, in qua civitate pictores quarto saeculo maxime celebres vixerant. Ob patris necem omnes tyrannos oderat (πικρῶς μισοτύραννος). Itaque admodum adulescens ex improviso et audacissime cum paucis urbe potitus patriam liberavit et exsules reduxit, sine ullo cruore. Quia fugitivi reduces bona iamdiu ab aliis possessa minaciter flagitabant in magno periculo concordia civitatis et securitas publica versabaturː tum Aratus in Aegyptum navigavit et a Ptolomaeo (qui Macedonum regi Antigono Gonatae adversabatur a quo plerique tyranni Graeci sustinebantur) pecuniam impetravit qua spoliatis civibus satisfaceret. Quod factum maxime laudabat Cicero, ut viri publicam utilitatem ceteris anteponentis nec iniuste fautoribus suis faventis. Simul ut civitatem suam a regis Antigoni inceptis tueretur Foederi Achaico, tum e parvis civitatibus et  parum nobilibus constanti, eam incorporavit atque leges communes sancte observavit etiamsi Sicyon tum ceteris sociis potentior erat.

Quomodo cum Lacedaemoniis de hegemonia in Peloponneso contenderit 
Iam anno 245 a.C.n. strategos Foederis primum factus bellum adversus Aetolos  gessit atque Macedones noctu ex improviso adgressus ex Acrocorintho expulit unde in regione dominabantur (243 a.C.n.). Simul Corinthiis iugo Macedonico liberatis persuasit ut Foedus Achaicum inirentː secundo saeculo p.C. Pausanias statuam Arati Corinthi in theatro adhuc vidit. Annis sequentibus maximae in Peloponneso civitates sese cum Foedere Achaico coniunxeruntː Megarenses, Troezenii, Epidaurii, Cleonae in Argolide, Megalopolitani, Aegineti,  Arcades (praeter Mantineam, Tegeam, Orchomenum) ... Anno 241 a.C.n. Aetolos Peloponnesum invadentes ad Pellenen vicit atque statim post victoriam cum eis societatem fecit. Postremo post multas repulsas anno 229 tyrannis Argivorum Aristomacho et Phliasiorum Cleonymo persuasit ut dimissa tyrannide strategiam annuam in Foedere Achaico potius peterentː ita effecerat ut in Peloponnesi magna parte  civitates in unum Foedus coalescerent. Simul pecunia accepta Macedones praesidia e Piraeo, Sunio, Salamine Munychiaque Arato hortante revocarunt.

At ab anno 227 a.C.n. rivalis metuendus de hegemonia in Peloponneso cum Arato certare coepit ː nam rex Spartae Cleomenes occisis ephoris et rege alterius domus tyrannidem sibi domi paravit, numerum civium auxit et pecunia sibi a Ptolomaeo data mercennarios conducere coepit. Primis pugnis belli Cleomenici Achaei ita inferiores extitere ut Aratus societatem Antigoni Dosonis et Macedonum petere atque eis Acrocorinthum reddere coactus fuerit, eo magis quo Ptolomaeus pecuniam Cleomeni potius quam Achaeis dare maluit quia aptiorem ad Macedones cohibendos esse existimabat. Cleomenes quidem a Macedonibus ad Sellasiam circa 221 a.C.n. victus est et in Aegyptum fugit sed rex Macedonum patronus Foederis Achaici fiebat eo magis quod paulo post Achaei ab Aetolis ad Caphyas proelio victi auxilium Macedonum iterum rogaverunt. Ita reges Antigonus et Philippus V, velut hegemones, Achaeos  in maiorem societatem circa se incluserant quorum conciliis plerumque Corinthi habitis ipsi praesidebant. Nonnumquam etiam comitiis Achaeorum consiliis Arati obviam ibant. Nec satis  servilis  Aratus eis visus est quoniam veneno interceptum iussu regis Philippi V fama circumferebatur. Sicyonenses Aratum mortuum sacerdote et cultu heroico honoraverunt atque Arateum aedificarunt ubi sepeliretur.

Filius ei fuit Aratus Minor cuius uxor Polycratea a rege Macedonum Philippo V corrupta dicebatur et matrem fuisse Persei nonnulli moderni coniecerunt. Si Plutarcho credimus et ipse veneficiis Philippi V obnoxius e quibus non morte sed insania adfectus multa flagitia adiit. Non multo post obisse videtur.

De iudicio aequalium et posteritatis 
Per triginta annos dux verus confoederationis extitit quia numquam fiduciam Achaeorum amisitː cum stategum per annos continuos fieri non liceret altero quoque anno eligebatur. Unicus rivalis quocum dissentiebat fuit Lydiadas, ex tyranno Megalopolitanorum, qui ter strategus factus  bello Cleomenico pugnando periit ita ut Aratos a quibusdam accusatus sit quod opem ei non tulisset. In diplomaticis rebus et societatibus conciliandis, item in nocturnis insidiis et occultis inceptis (Sicyon liberata, Acrocorinthus Macedonibus erepta, Mantinea  bello Cleomenico ex improviso capta) nullo inferior erat. At belli dux mediocris habebatur qui proelia campestria et acies, quibus de summa re decertaretur, ita reformidabat ut socordiae et timiditatis vulgo insimularetur. Cum vero proelia committebat, vinci solebat adeo ut Polybius scribere non dubitarit Aratum Peloponnesum tropaeis implesse ad clades suas spectantibus. Cautior et timidior erat quam ut res Achaicas eo quo vellet perducere possetː itaque postquam primis annis Macedonum dominationem imminuit et tyrannos ab eis institutos e civitatibus Graecis expulit, postremo Macedones in Graeciam ut dominos revocare coactus est. Multi ei obiecerunt quod Antigonum regem barbarum Graeco viro, Cleomeni, praetulissetː quocirca librum apologeticum, Hypomnemata inscriptum publicavit.

Magna disceptatio fuit inter historicos Polybium et Phylarchum de Mantinensibus  quorum supplicium et servitus res indigna, ut erga Graecos homines, Phylarcho videbatur. Simul adulationem Arati nomen urbis in Antigoneam mutantis et alios honores divinos Antigono tribuentis vituperabat. Item Arato obiectum est quod Aristomachum Corinthium, qui socius eius et strategus confoederationis fuerat, variis tormentis et suppliciis male mulcatum et sine iudicio a Macedonibus interfici siverit, quod tamen iure factum adfirmabat Polybius. A Plutarcho culpa Arati minuebatur quod tum Antigono Dosoni morem gerere invitus cogebatur.

In summa Aratos Foedus Achaicum auxit et servavit, a dominatione Macedonum eripere non potuit.

De fontibus 
Ipse Aratus Commentarios quosdam rerum gestarum suarum publicavit  hodie quidem deperditos sed e quibus historici antiqui posteriores amplam materiam hauserunt. Circa idem tempus Phylarchus quidam res gestas sui temporis narravit atque in primis rebus Lacedaemoniis consuluit quibus favebat. ob id ipsum Arato saepe contradicebat. Eius opera non exstant sed Plutarchus eum plerumque sequebatur cum vitas Agidis IV et Cleomenis III componebat. Polybius, secundi saeculi a.C.n. historicus, Aratum, ut aequum erat, Phylarcho praevertebat ; quin etiam comperta habebat nonnulla quae Aratus silentio praetermittere maluerat et ea addidit (etenim eius pater Lycortas strategus Foederis Achaici post Aratum fuerat). Praeterea dum Phylarchum refutare suscipit Polybius nobis accusationes illius auctoris erga Aratum et Achaeos tradidit. Tales sunt praecipui fontes, quos quidem norimus et  e quibus biographia quae adhuc exstat a Plutarcho composita est.

Fasti strategorum Achaeorum tempore quo vixit Aratus 
Ante Aratum unum tantum nomen notum est, Margos e Kerynea, qui strategus anno 256 a.C.n. fuit.
Aratus Sicyonius I 245 - 244
 Dioedas 244 - 243
 Aratus Sicyonius II 243 - 242
 Aegialeas 242 - 241
 Aratus Sicyonius  III 241–240 
 ... 240-239
 Aratus Sicyonius  IV 239–238 
 ... 238-237
 Aratus Sicyonius V 237–236 
 ... 236-235
 Aratus Sicyonius  VI 235–234 
 Lydiadas Megalopolitanus 234 - 233
 Aratus Sicyonius VII 233 - 232
 Lydiadas  Megalopolitanus 232 - 231
 Aratus Sicyonius VIII 231 - 230
 Lydiadas Megalopolitanus 230 - 229
 Aratus Sicyonius IX 229-228
 Aristomachus Argivus 228 - 227
 Aratus Sicyonius X 227 - 226
 Hyperbatas 226 - 225
 Timoxenos 225 - 224
 Aratus Sicyonius XI 224–223 
 Timoxenos 223–222  (?)
 Aratus Sicyonius XII  222–221 
 Timoxenos 221–220 
 Aratus Sicyonius XIII 220–219 
 Aratus Minor 219–218 
 Epiratos  218–217 
 Aratus Sicyonius XIV  217–216 
 Timoxenos 216–215 
 Aratus Sicyonius XV 215–214 
 ...
 Aratus Sicyonius XVI 213 (hoc anno mortuus est)

Notae

Fontes 

Cicero, libro secundo de Officiis 81-83.
Pausanias libro secundo Descriptionis Graeciae 8.2 - 9.4, 43, 57 necnon libro quarto 8.1-7.
Plutarchus, Aratos
Vitae Parallelae ː Cleomenes
Polybius, libro secundo Historiarum 37-71 necnon libro quarto 3-37, 60, 72, 82-86 et libro VII cap. 12-13.

Plura legere si cupis 
Élie Bikerman, "Notes sur Polybe. II : Les négociations entre Aratos et Antigonos Doson", Revue des Études Grecques, 1943ː 287-304
 Andrew James Hillen, Strategies of unity within the Achaean League, University of Utah, 2012. (Dissertatio academica).
 Andreas Neumeyer,	Aratus aus Sikyon : ein Charakterbild aus der Zeit des achäischen Bundes  : nach den Quellen entworfen, Lipsiae, 1886.
  Domenica Paola Orsi, "Citazioni dalle Memorie di Arato in Plutarco",  Gerion,  1987(5)ː 57-68.
 L'alleanza acheo-macedone: studio su Polibio, Edipuglia, 1991 Recensio critica
 Charles H. Skalet, Ancient Sicyon  with a prosopographia Sicyonia, Johns Hopkins press, 1929 Recensio critica Recensio critica altera
 Walbank (F. W.). Aratos of Sicyon, Cambridge University Press, 1933 Recensio critica

Nexus externi 
Paulys Realenzyklopädie

Necati
Nati 271 a.C.n.
Mortui 213 a.C.n.
Politici Graeci antiqui
Auctores Graeci antiqui