Ventus stellaris
Ventus stellaris est fluxus gasium ex  eiectus, cuius ventus solaris est casus particularis. Distinguitur ab , peculiari stellarum iuvenium, ob minorem  et absentiam symmetriae sphaericae. Dissimiles classes stellarum dissimilia genera ventorum stellarium proferunt.

Stellae quae seriem principalem transgrediuntur et suam finem appropinquant saepe magnam massam ( per annum) formā lenti venti stellaris (~10 km/s) eiiciunt.   et  in hanc classem includuntur. Ut intellegitur, , contra  pellens, qui in atmosphaera superiori siderum condensat, tales ventos stellares agit.

Stellae iuvenes  ventos validissimos proferre solent.

Stellae graves classe spectrali  et  ventos stellares gignunt qui paucam massam ( per annum) sed altissimis velocitatibus (v > 1-2000 km/s) dissipant. Pressio radiationis per  elementorum gravium (sicut carbonis et nitrogenii) tales ventos impellit. Hi patescere solent ut .

Venti pumilionum flavarum, sicut Solis, earum calidis  magneticis excitantur. Tales venti ex particulis subatimicis altis energiis (circiter 1 keV) maxime constant (i.e. electrones protonesque), quae, propter altam temperaturam coronae, gravitatem stellae effugere possunt.

Ventus stellarum seriei principalis massis inferioribus, ut Solis, earum  haud magnopere afficit. Attamen, apud stellas seriei principalis classe O, ventus stellaris massam usque ad dimidiam partem abigere potest: hoc claros effectus in eorum tardam evolutionem adducit. Hi effectūs etiam apud stellas massis intermediis notari possunt, et propterea tales stellae, morientes, cum massam sufficientem per ventum stellarem perdiderint, pro supernovis fieri possunt pumiliones albae.

Notae 

 Aurora
 Unda prorae

Nexus externi

Astronomia
Physica