Amphinomos et Anapias
Amphinomos et Anapias (Latine etiam Amphinomus et Anapis) in mythologia Graeca fuerunt fratres Catinenses, qui lavam lapidesque igneos ex improviso  monte Aetna vicino evomente, non prius de salute sua et fuga cogitarunt quam parentes humeris sustulissent ut secum ferrent. Quod factum, ut insigne pietatis eximiae exemplum, a multis auctoribus antiquis memorabatur. Fuerunt etiam qui flammas viam eis sua sponte aperuisse adfirmare non dubitarint. Et in nummis scaena expressa est non tantum Catanensibus, sed etiam in denario Romano gentis Herenniae et alio a Sexto Pompeio in Sicilia tempore belli adversus triumviros percusso (ita enim dux Romanus ad suam pietatem alludebat qui patrem Pompeium Magnum ultum ibat). Praeterea Catanae, in Piorum Campo ubi sepulti erant, stabant statuae duorum heroum.

Aliquam similitudinem praebet haec fabula cum Aenea et Anchisa. Ultimis annis sedecimi saeculi suadente Fulvio Ursino, qui palatium Farnesinum decore ornandum curabat Hannibal Carracci hoc argumentum Romae in parietibus Camerini Farnese pinxit.

Fontes 

 Ausonius, Ordo urbium nobilium, XVI
 Aetna (poema in Appendice Vergiliana traditum, olim Vergilio attributum) ː 624-645.
 Claudianus, Carmina minora, XIII, 1, 48
 Martialis libro septimo Epigrammaton 24.5
 Pausanias, Descriptio Graeciae, X, 38, 4;
 Seneca, De beneficiis, III, 37, 2
 Silius Italicus, libro quarto decimo Punicorum 197.
 Caius Iulius Solinus, de Mirabilibus mundi, 5, 15
  VI.2.3
 Valerius Maximus libro quinto Factorum dictorumque memorabilium, capite quarto, exemplum externum quartum.

Plura legere si cupis 
Robertus Bedon, « Les pii fratres de Catane, Amphinomos et Anapias, chez Solin », in Mélanges Lazlone Havas, Acta Classica Universitatis Debreceniensis, XL-XLI,  Debrecen (Hungaria), 2004 ː 339–354.
 Stefania Santelia, La miranda fabula dei pii fratres in Aetna 603–645 ; con una nota di Pierfrancesco Dellin, Bari : Cacucci, 2012 Apud Guglum librorum

Notae 

Catana
Mythologia Graeca