Pedes porcini modo Sanctae Manechildis
Pedes porcini modo Sanctae Manechildis, Francogallice Pieds de porc Sainte-Menehould, sunt ferculum iam a saeculo XV in urbicula Sanctae Manechildis Campaniae Francicae inlatum.

Pedes porcini longissime (ad minimum quattuor horis) elixantur e cepis, carotis, ascaloniis, allio viridi, herbis siccis, gariofilo, vino albo. Denuo eximiuntur, micis panis involvuntur, friguntur.

Rex Carolus VII, dum urbem S. Manechildis anno 1435 visitavit, pedes porcinos hoc modo paratos comedisse dicitur. Ludovicus XVI a Lutetia die 21 Iunii 1791 fugiens, in urbe S. Manechildis causa mutationis equorum morans, ibi pedes porcinos gustavisse atque propter hanc moram facilius Varennis captum esse dicitur, sed falso: re vera Varennis apud speciarium nomine Sauce cenans ibidem captus est.

Historia apocrypha iam anno 1791 his verbis recitata est:
A Sainte Menehould ce nom rappelle à notre Sancho-Pancha couronné les fameux pieds de cochon. Il ne sera pas dit qu'il aura relayé à Sainte Menehould sans avoir mangé sur les lieux des pieds de cochon. Il ne se souvient pas du proverbe: plures occidit gula quam gladius. Le délai de les apprêter et sa face trop ressemblante sur un assignat lui fut fatale ("Nomen S. Manechildis nostro Habinnae coronato pedes porcorum rappellat: ne ibi equos mutans sine gustatione pedum porcorum degeret! Sed 'plures' [sibi dicere debuit] 'occidit gula quam gladius': mora enim parationis ferculi faciesque regis e nota impressa recognita fatales erunt").
Ad aliam versionem eiusdem historiae Grimod de la Reynière anno 1806 in Journal des gourmands et des belles allusit.

Modus Sanctae Manechildis 

Aliis ferculis interdum hoc nomen attributum est: tali enim modo, à la Sainte Menehould appellato, pedes aprinos, auriculae porcinae (oreilles de porc Sainte-Menehould), pedes ovinos, pectus agninum et ovinum, pectus vitulinum parare licet. Ita Avennione in urbe comiti  anno 1784 pedes ovini (pieds de mouton à la Sainte-Menehould) inlati sunt. In mythistoria brevi Edgari Allan Poe titulo "The System of Doctor Tarr and Professor Fether" anno 1845 divulgata, oblatum esse fingitur veal a la Menehoult (rectius versione Francica Caroli Baudelaire veau à la Sainte-Menehould, i.e. "vitulina modo S. Manechildis"). Post Grimod de la Reynière, qui épaule de mouton à la Sainte-Ménéhould ("scapulam vervecinam modo S. Manechildis") commendaverat, Elizabeth David in French Provincial Cooking praeceptum poitrine d'agneau Sainte-Ménéhould ("pectus agninum modo S. Manechildis") praebuit. Iam anno 1803 Grimod de la Reynière turbot et raie à la Sainte-Menehoult ("scophthalmus, batis modo S. Manechildis") inter alias parationes enumeravit, sed minime descripsit; etiam ailerons de dinde et pieds de dindon à la Sainte-Menehoult ("alae gallopavoninae, pedes gallopavonini modo S. Manechildis"). Alleces sori modo S. Manechildis (Harengs sors à la Sainte Menehould) anno 1742 a coquo "Menon" praescripti sunt.

Notae

Bibliographia 
 Elizabeth David, "Crackling" in The Spectator (11 Augusti 1961); reimpressa in Elizabeth David, An Omelette and a Glass of Wine (1984)
 
 
 
 

 Gastronomia Campaniae Francicae

Nexus externi 
 "Petites histoires de la cuisine" apud Un plat, une histoire (vide "Sainte-Menehould")

Ars coquinaria Francica
Fercula porcina
Gastronomia Campaniae Francicae