Lingua Lycia
Lingua Lycia ex inscriptionibus primi ante Christum natum millennii nota est. Quae lingua in numero linguarum Anatolicarum habetur propiorque est linguae Luviae. Lycii ipsi linguam tr^mmili appellabant. 
Nomina Lycia e quattuor declinationibus sunt (a - i - e - u), quae per quinque casus declinantur (nominativum, genetivum, dativum, accusativum, ablativum). Linguam Lyciam in abecedario proprio scriptam videmus, quod a litteris Graecis derivatum est. Exstant octo vocales (a - e - i - ^m - ^n - u - â - ê) et viginti una consonantes (b, β, g, d, θ, k, q, p, κ, t, τ, χ, w, z, j, m, n, r, s, h, l) quarum pronuntiatio quidem incerta est. In sententiis obiectum (directum) primum locum tenere solet, praedicatum medium, subiectum postremum.

Fontes 
 Wolfgangi Jenninges Mystagogus Lycius, sive de historia linguaque Lyciorumlibri apud users.skynet.be 
Emmanuel Laroche,  La stèle trilingue récemment découverte au Létôon de Xanthos : le texte lycien,  Comptes rendus des séances de l'Académie des Inscriptions et Belles-Lettres  1974 : 115-125  
H. Craig Melchert, A dictionary of the Lycian language, Beech Stave Press, 2004
 Günter Neumann, Das Lykische und seine Verwandten. Göttingen : Vandenhoeck und Ruprecht, 2004
 Glossar des Lykischen, Wiesbaden : Harrassowitz, 2007

Conexiones telae 

 
 codicationis litterarum Lyciarum in Unicode faciendae praepositio (Anglice)

Lycia
Linguae exstinctae