Berolinum
Berolinum (Theodisce Berlin) est maxima Germaniae urbs et caput Rei publicae foederatae Germaniae et Archidioecesis Berolinensis. Incolarum, Berolinenses vocati, sunt circa 3 500 000. Berolinum et urbs et terra foederalis, in duodecim regiones (Bezirke) divisa, anno 1237 circiter condita est.

Urbs opulentissima habet universitates quattuor, odea tria, orchestras symphonicas duas, ecclesias, theatra, scholas, gymnasia, balnea multa. Commercium fit per vias stratas et quidem , per ferroviarium, per metropolitanam, per carros omnibus vehi volentibus accommodatos, et vi aut electrica aut petrolei impulsos.

Incolae originis Teutonicae fidem aut nullam aut Christianam sectae Lutheraneae maxima ex parte confitentur; Polonicae, quorum non pauci sunt, Catholicam Romanam; Hebraicae, Iudaicam; Turcicae atque Arabicae, quorum forsitan vel plures, Musulmanicam.

Geographia 

Berolinum, in parte Germaniae quae ad orientem solem vergit iacens, 70 circiter chiliometris a Polonia distat. Urbs tota a provincia Brandenburgensi circumdatur. Sita est ad ripas fluviorum Sprehae Hevellaeque inter lacum Moeggelium, lacum Vannium, lacum Tegelium. Colles habet non septem quidem, sed tamen aliquot, quorum altissimus est mons Diaboli Castris Carlottianis-Vilmersdorfio in regione IV, qui mons quasi Testaceus consistit in ruinis urbis bello funditus obrutae. De regionibus vide infra.

Historia 
Fama fert Berolinum auspicia sua ad Arminium referre. Saeculo octavo, tribus Slavonicae omnes Germaniae partes inter Albim et Viadram flumina incolebant. Hevellani autem (qui Germanice Heveller nominantur, Slavonice Havolane) ad ripas Hevellae fluvii habitabant, qui nunc ab indigenis Havel appellatur, quorum oppidum unum erat Brennabor, nostra aetate Brandenburg dictum. Sprevani vero vel vulgo Sprewanen (Slavonice Sprevjane) habitabant ad ripas Sprevae fluvii Berolinensibus nomine Spree dilectissimi. Sprevanorum oppida Spandovium erant et Berolinum, cuius urbis nomen olim Latine Berolina reddebatur. Berolina illa aedificata erat orbe vallo muroque cincto, et domi eorum in circulo locati erant, quod oppidi genus Germanice appellatur Rundling ('rotundianum'). Nomen ipsum oppiduli prisci originis Slavonicae esse constat, ut Berolinum a radice Slavonica berl- aut birl- dictum esse videatur, qua 'paludes' significabantur.

Oppida gemella Berolinum Coloniaque in insula Sprevae fluminis sita ante annum 1237 condita sunt. Inde ab anno 1307 in unam civitatem coniuncta Berolini solius nomine appellantur. Saeculo quinto decimo, viri nobiles ex gente Hohenzollern nati marchiones Brandenburgenses facti sunt, quorum sedes erat Berolinum. Ea gens postea ad dignitatem electoralem Sacri Imperii Romani, tum ad summam rerum regni Borussici, denique saeculo undevicensimo ad principatum totius Germaniae ascendit, urbe una cum domu illa semper crescente, ut anno 1871 caput omnis Germaniae fieret.

Berolinensium multitudo identidem aucta est hominibus, qui aut propter libertatem fidei in Borussia concessam aut ut laborarent sedes suas illuc transtulerunt. Primum enim Elector Magnus saeculo septimo decimo vix exacto Gallis principatum suum patefecit, qui propter fidem reformatam a rege Gallorum opprimerentur. Secuti sunt saeculo duodevicensimi Frisii Saxonesque ex Hollandia nati Bohemique, saeculo undecivensumo Poloni, saeculi vicensimo decenniis primis Hebraei ex Polonia Livoniaque orti, post bellum mundanum secundum gestum Turcae Arabesque.

Cum in Germania, Adolpho Hitlero duce, caterva eorum qui cum partibus nationalibus socialisticis facerent, rerum potita esset, ex urbe antea artibus industria scientiisque florentissima ingens numerus eorum expulsus est, quorum opere auctoritas dignitasque urbis steterat. Hac in civitate in gremium monstrorum commutata duces partium nationalium socialisticarum consilium illud crudelissimum ceperunt, ut populum Hebraeorum totum ad internecionem oblitterarent. Mox autem bello a Germanis commisso Berolinum anno 1945 a victoribus deletum occupatumque est, gentesque oppressae liberatae sunt.

Urbs igitur restituta usque ad annum 1990 divisa erat in partes quattuor, quarum unam occupabant Sovietici, aliam Britanni, tertiam Galli, quartam Americani. Pars Sovietica et partes occidentales muro ab illa seiunctae institutis et legibus inter se differebant.

Anno 1988 occidentalis Berolini pars titulo "caput culturale Europaeum" honorata est. 

Inde ab anno 1990 una cum libertate Berolini integritas restituta est. Praeses cancellariusque Germanorum sedes et militiam suam Berolinum reduxerunt, unde his annis Horatio Koehlero praeside Angela Mercelia cancellaria rem publicam Germanorum gubernat.

Studia et musea 
Academia Scientiarum Berolinensis et Brandenburgensis anno 1700 condita est iussu Friderici III principis Brandenburgensis (qui mox rex Borussiae coronatus erit), praeside ab initio Godefrido Leibnitio. Academia Artium iam anno 1696 ab eodem condita erat, rectore Iosepho Werner. Quattuor universitates Berolini in urbe florent, quarum antiquissima et praecipua, nomine originali Universitas Berolinensis, anno 1810 constituta est, conditore Gulielmus von Humboldt. Ipse cum Alexandro von Humboldt fratre, eruditione eminentissimi, in nomine huius universitatis hodierni commemorantur. Recentius inceptae sunt Universitas Technica Berolinensis, Universitas Artium, et Universitas Libera Berolinensis.

Musea nonnulla in insula fluminis Sprehae surguntur, quae propter hoc insula Museorum nuncupatur. Ibi visitatur Museum Pergamenum in quo servantur et restituuntur monumenta ingentissima a locis suis abrepta, videlicet Altare Pergamenum (a quo museum omne appellatur), Porta Ištar (i.e. deae Astartis) Babylonia, Porta Forensis Ephesina et frons Qasr Mšatta ('palatii hiemalis') cuius ruinae partim in deserto Iordaniensi manent. Eadem insula continet Museum Bodianum, Museum Vetus, et Museum Novum. Alibi reperiuntur Museum Marchicum (videlicet historiae Brandenburgensis) et Museum Iudaicum Berolinense. Museum Historiae Naturalis, anno 1810 constitutum usque in annum 2008 ad universitatem Humboldtianam pertinuit. Museum temporis hodierni Berolinense in aedificio antiquae stationis lineae ferroviariae Hamburgensis, hodie desuetae, visitatur. Collectus antiquitatum classicarum partim in museo Pergamensi, partim in museo veteri ostentatur. Pinacothecae urbis Berolini principales sunt Pinacotheca Nationalis Vetus et Nova necnon Pinacotheca Berolinensis.

Aedificia et monumenta animadversione digna

Monumenta media urbe visitanda 
Via sub Tiliis per medium Berolinum occidentem versus extendit. A linea murorum urbis vetustissimorum incipit ubi amnis in flumen Spreham fluens ponte Castellani transitur; eodem loco, contra Ecclesiam collegialem sive cathedralem Protestanticam (Berliner Dom), olim stetit Palatium Berolinense electorum Brandenburgensium regumque Borussicorum et imperatorum Germanorum, anno 1950 deletum, mox restituendum. Ad suburbium occidentale urbis recentioris recta linea currit per Forum Fridericianum seu Bebelianum et Forum Parisinum usque ad Portam Brandenburgensem. Ab illo, qui hac via a ponte Castellano perambulat, videntur ad dextram partem Museum Germanicum Historicum (olim Armamentarium), Custodia Nova, deinde illum aedificium magnum quod olim Palatium Regale constituit sed hodie Universitatem Humboldtianam, moxque Bibliotheca Rei Publicae. Ad sinistram partem videntur Palatium Principum, Palatium Principissarum, ad angulos Fori Fridericiani Theatrum musicum rei publicae et Bibliotheca vetus, ad fundum eiusdem fori Ecclesia cathedralis Sanctae Hedvigae et Deversorium Romanum, deinde Palatium vetus et in angulo Fori Parisini Deversorium Adlon. Ita attingitur Porta Brandenburgensis, extra quam, via Ebertina transita, Hortus bestiarum patet. Porta stylo classico descripta (ad imitationem Propylaeorum in Acropoli Athenarum) annis 1788-1791 aedificata est, architecto Carolo Gotthardo Langhans, iussu regis Borussici Friderici Gulielmi II, qui eodem tempore decessorem Fridericum II commemorare voluit (anno 1786 mortuo) et pacem celebrare qua post Bellum Septennale anno 1763 homines fruebantur.

Murus Berolinensis longissimus, qua ab anno 1961 ad annum 1989 partes urbis Berolini, quae ad occidentem solem spectant, a partibus ad orientem solem spectantibus separabantur; hominum enim migratione commotus Gualterius Ulbricht, princeps rei publicae democraticae Germanicae consilium cepit, ut fines illius rei publicae a ceteris Germaniae partibus intercluderentur.. His quidem diebus murus Berolinensis maxima ex parte deletus est. Tamen aliquas reliquias viatores invenient, quarum maximae ad ripam Sprevae fluvii extenduntur (quae variis imaginibus pictae Anglica appellatione East Side Gallery nominantur), aliae haud procul a senatu urbis Berolini in via Niederkirchneriana surgunt, aliae denique, ut Berolinensibus divisionis et servitutis monumento sint, ad viam Bernovianam conservantur.
Turres
Turris Radiophonica
Turris Televisifica
Castella
Castellum Bellevue
 Viae, pontes, portae et fora principalia
Astrum Magnum
Forum Alexandri
Forum Armatorum (Gendarmenmarkt)
Forum Castellanum
Forum Humboldtianum
Forum Lipsiense
Forum Potsdamense
Pons Canum
 Pons Trabis Superioris
Porta Horti Bestiarum
Porta Potsdamensis
Ecclesiae
Ecclesia Germanorum (Deutscher Dom) 
Ecclesia Gallorum (Französischer Dom)
Ecclesia Collegialis (Berliner Dom)
Ecclesia Fratrum Minorum
Ecclesia Fridericiwerderiana
Ecclesia Memoriae Gulielmi Imperatoris (Kaiser-Wilhelm-Gedächtniskirche)
Ecclesia Sanctae Mariae
Ecclesia Sancti Matthaei
Ecclesia Sancti Nicolai
Aedificia civica
Curia Imperii (Reichstag)
Curia Borussiae (Preußischer Landtag)
Curia Rubra (Rotes Rathaus)
Monumenta
Columna Victoriae
Fons Neptuni
Monumentum Friderici Magni
Monumentum Friderici Schiller
Monumentum Militum Sovieticorum
Monumentum Holocausti
 Theatra et stadia
Domus comoediarum Gallicarum
Domus concentus musici (Konzerthaus)
Domus spectaculorum (Schauspielhaus)
 Stadium Olympicum in quo Olympia Aestiva anni 1936 et Certamen Mundanum Pedilusorium anni 2006 celebrata sunt
 Stationes ferriviariae
 Statio principalis Berolinensis
Statio Orientalis Berolinensis
Statio Horti Zoologici

De cultura 
Berolini quotannis mense Februario feriae cinematographiae (Internationale Filmfestspiele Berlin) celebrantur. Esperantistae in eventibus culturalibus ab associatione Terra Esperantica dispositis convenire solent. Iidem etiam in Cafeo Kibo ad ludendum et cum sodalibus omnium gentium colloquendum assidue conveniunt.

Societates mercantiles 
Berolinum est Societatis Ferriviariae Germanicae caput.

Vita religiosa 
Plus quam 60 centesimae incolarum nullae religioni connexi sentiunt. Simul Berolino varietas magna gregrum religiosorum est.

Ecclesia Catholica Romana 
Berolinum est sedes archiepiscopalis Ecclesiae Catholicae; diebus archiepiscopus est cardinalis Georgius Maximilianus Sterzinsky.

Commeatus 
Post longam disputationem denique 15 Februarii 1902 Berolini ferrivia subterranea inaugurata est. Viae Elatae atque Subterraneae Electricae magna viarum parte super pontibus aedificatae erant; posterioribus autem temporibus viae sub terra muniebantur. Berolini verbum U-Bahn ('via subterranea') anno 1929 inventum est, postquam Societas Ferriviaria Imperialis vias urbanas suas nomine S-Bahn nominaverat. Statio principalis Berolinensis nuper aperta est ut maxima statio ferriviaria Berolinensis.

Aeroportus 
A die 4 Novembris 2020 Berolini aeroportus principalis Aeroportus Berolino-Brandenburgensis est. Non in officio sunt aeroportus pristini aeroportus Berolinum Tegel (anno 2020 clausus) et aeroportus Berolinum Tempelhof (anno 2008 clausus).

Ferrivia urbana citata Berolinensis 
Invenitur ferriva urbana citata Berolinensis (Theodisce: S-Bahn) reti 335 km, lineis sedecim, stationibus 136.

Ferrivia subterranea Berolinensis 

Ferriviae subterraneae Berolinensis (Theodisce: U-Bahn) reti 148 km regularum, linearum 9, et stationum 179 sunt.

Incolae notabiles 

Vide etiam: Alumni universitatum et scholarum Berolinensium; Professores universitatum et scholarum Berolinensium
 Gulielmus Brandt, cancellarius Germaniae
 Albertus Einstein, rerum physicarum professor et investigator
 Theodorus Fontane, scriptor atque poeta
 Luisa, regina Borussiae
 Eduardus Norden, philologus
 Fridericus Schinkel, architectus
 Gulielmulus Wilder, cinematographus

Nati 
 1620 - Fridericus Gulielmus Elector Brandenburgensis, Magnus cognominatus
 1712 - Fridericus, Magnus cognominatus, alter sui nominis rex Borussiae
 1769 - Alexander de Humboldt, eruditionis et studiorum renovator
 1810 - Adolphus Glaßbrenner, satyricus
 1878 - Gustavus Stresemann, minister rebus externis curandis Germaniae
 Ernestus Torgler (1893–1963), rerum politicarum peritus Germanicus factionum diversorum sinistrae
 1901 - Maria Magdalena Dietrich, actrix
 1904 - Ioannes Baptista Gradl, vir publicus et sodalis primo Centri, deinde Christianae Democraticae Unionis Germaniae
1931 - Varnerius Bormann, oeconomicus et esperantista
 1953 - Nicolaus Wowereit, annis 2001 - 2014 magister civium Berolini ac sodalis factionis SPD
 1964 - Michael Müller, ab anno 2014 magister civium Berolini ac sodalis factionis SPD
 1988 - Hieronymus Boateng, pedilusor

Mortui 
 Georgius Ernestus Stahl (1659–1734), chemiae peritus
 Georgius Gulielmus Fridericus Hegel (1770–1831), philosophus
 Gulielmus de Humboldt (1767–1835), vir doctus in re publica versatus
 Fridericus Gulielmus III (1770–1840), rex Borussiae
 Alexander de Humboldt (1769–1859), eruditionis et studiorum renovator
 Gulielmus Grimm (1786–1859), philologus fabularumque editor
 Iacobus Grimm (1785–1863), philologus fabularumque editor
 Theodorus Mommsen (1817–1903), rerum gestarum scriptor
 Comes Ferdinandus de Zeppelin (1838–1917), constructor aeronavium
 Carolus Liebknecht (1871–1919), socialista
 Rosa Luxemburg (1871–1919), socialista
 Gustavus Stresemann (1878–1929), minister rebus externis curandis Germaniae
 Udalricus de Wilamowitz-Moellendorff (1848–1931), philologus illustrissimus
 Ericus Klausener (1885–1934), a Nazistis interfectus
 Adolfus Hitler (1889–1945) tyrannus et multi alii nazistae cum eo coniuncti sicut Iosephus Goebbels mortem sibi consciverunt.
 Ioannes Baptista Gradl (1904–1988), vir publicus et sodalis primo Centri, deinde Christianae Democraticae Unionis Germaniae
 Ioannes Matthöfer (1925–2009), vir publicus factionis SPD
 Otto Sander (1941–2013), histrio
 Ricardus de Weizsaecker (1920 - 2015), Praeses foederalis Germaniae
 Philippus Mißfelder (1979 - 2015), vir publicus factionis CDU

Regiones et vici 
 I. Media
 II. Lucus Fridericianus-Mons Crucis
 III. Pancovium
 IV. Carolaeburgum-Wilmersdorfium
 V. Spandavia
 VI. Stegelicium-Zelendorfium
 VII. Vicus Templi-Mons Amoenus
 VIII. Nova Colonia
 IX. Treptovia-Copenicum
 X. Dens Martis-Hellersdorfium
 XI. Mons Lucis
 XII. Rennicidorfium

Notae

Bibliographia 
Encyclopaediae et atlantes
 Berliner Umweltatlas. Berolini: Senatsverwaltung Berlin Editio 1993/2001; Editio 2008 
 Horst Bosetzky, Jan Eik. 1998. Das Berlin-Lexikon. Berolini: Jaron Verlag. ISBN 3-932202-57-0 

Opera antiquiora
 1911 : Nathaniel Newnham-Davis, The Gourmet's Guide to Europe (3a ed. Londinii: Grant Richards, 1911) pp. 215-231
 1929 : Alfred Döblin, Berlin Alexanderplatz. Berolini: Fischer. [Mythistoria] 

Opera recentiora
 Arnold, Udo. 1981 Preußen und Berlin. Luneburgi. 
 R. Borst, S. Krätke, edd. 2002. Berlin Metropol zwischen Boom und Krise. Opladen: Leske + Budrich/ 
 Cyril Buffet, Berlin. Lutetiae: Fayard, 1993. 
 Arnt Cobbers, Kleine Berlin-Geschichte: vom Mittelalter bis zur Gegenwart. 2a ed. Berolini: Jaron Verlag, 2008. ISBN 978-3-89773-142-4 
 Will Coldwell, "Nightlife reports: clubbing in Berlin" in The Guardian (15 Iulii 2016)
 Anton Gill, A Dance Between Flames: Berlin between the Wars. Londinii: John Murray, 1993. ISBN 0-7195-4986-8 
 Boris Grésillon, Berlin métropole culturelle. Lutetiae: Belin, 2002 
 Boris Grésillon et Dorothée Kohler. Berlin, capitale en attente. Hérodote 101 (2001/2002) 
 Leonard Gross, The Last Jews in Berlin. Novi Eboraci: Carroll & Graf Publishers, 1999. ISBN 0-7867-0687-2 
 Jacob Hein, Gebrauchsanweisung für Berlin. Nova ed. Monaci: Piper, 2009. ISBN 978-3-492-27576-7 
 Dieter Hoffmann-Axthelm, Osten Westen Mitte: Spaziergänge durch das neuere Berlin. Berolini: edition.fotoTAPETA, 2011. ISBN 978-3-940524-14-0 
 Karl Kessler; Reimer Wulf, photographus, Über den Dächern des Neuen Berlin. Monaci: Herbig, 2004. ISBN 3-7766-2403-5 
 Stefan Krätke, "Berlin: Stadt im Globalisierungsprozess" in Geographische Rundschau vol. 56 no. 4 (2004) pp. 20–25 
 David Clay Large, Berlin. Novi Eboraci: Basic Books, 2001. ISBN 0-465-02632-X 
   Paginae selectae apud amazon.de
 Jean-Michel Palmier, Retour à Berlin. Lutetiae: Payot, 1989. ISBN 978-2-228-88212-5 
 Anthony Read, David Fisher, Berlin Rising: Biography of a City. Novi Eboraci: W. W. Norton, 1994. ISBN 0-393-03606-5 
 Wolfgang Ribbe, ed., Geschichte Berlins. 2 voll. 3a ed. Berolini: Berliner Wissenschafts-Verlag, 2002. ISBN 3-8305-0166-8 (Vol. 1: Von der Frühgeschichte bis zur Industrialisierung; vol. 2: Von der Märzrevolution bis zur Gegenwart. Ed. 2a: Monaci: C. H. Beck, 1988) 
 Wolfgang Ribbe, Jürgen Schmädeke, Kleine Berlin-Geschichte. Herausgegeben von der Landeszentrale für politische Bildungsarbeit Berlin in Verbindung mit der Historischen Kommission zu Berlin; Stapp Verlag Berlin 1994, ISBN 3-87776-222-0 
 Régine Robin, Berlin chantiers: un essai sur les passés fragiles. Lutetiae: Stock, 2001. ISBN 978-2-234-05335-9 
 Jutta Rosenkranz, ed., Berlin im Gedicht: Gedichte aus 250 Jahren. 2a ed. Husum: Husum Druck u. Verlagsgesellschaft, 2006. ISBN 3-89876-264-5 
 Susanne Stemmler, Sven Arnold , edd., New York – Berlin, Kulturen in der Stadt. Wallstein, 2008, ISBN 978-3-8353-0328-7. 
 E. R. Uderstädt; Kurt Schulze, photographus, Berlin – wie es nur wenige kennen. Berolini: Norddeutsche Buchdruckerei und Verlagsanstalt, 1930 
 Jeroen van Marle, "Berlin city guide: what to see plus the best bars, restaurants and hotels" in The Guardian (3 Novembris 2014)

 Historica et specialia
 "Großstadt ohne Größenwahn. Berlin: Comeback einer Weltstadt" in Der Spiegel (2007 no. 12) pp. 22–38 
 Wirtschaftsfaktor Tourismus Berlin. Berolini: IHK Berlin, 2009 
 Patrick Cardon, ed., Magnus Hirschfeld: Les Homosexuels de Berlin, 1908; Ruth Margarete Roellig, Les Lesbiennes de Berlin, 1928. Lutetiae: QuestionDeGenre/GKC, 2001 
 Kate Connolly, "Story of cities #22: how Hitler's plans for Germania would have torn Berlin apart" in The Guardian (14 Aprilis 2016)
 Matthias Donath, Bunker, Banken, Reichskanzlei: Architekturführer Berlin 1933–1945. 2005. ISBN 978-3-936872-51-4 
 Helmut Engel, Wolfgang Ribbe, edd., Hauptstadt Berlin, wohin mit der Mitte? historische, städtebauliche und architektonische Wurzeln des Stadtzentrums. Berolini: Akademie Verlag, 1993. ISBN 3-05-002403-8 
 Otto-Friedrich Gandert, Berthold Schulze, Ernst Kaeber et al., edd. 1962. Heimatchronik Berlin. Coloniae/ 
 Sabine Hake, Topographies of Class: Modern Architecture and Mass Society in Weimar Berlin. Ann Arbor: University of Michigan Press, 2008. ISBN 978-0-472-07038-1 
 Max Mechow, Die Ost- und Westpreußen in Berlin. Ein Beitrag zur Bevölkerungsgeschichte der Stadt. Berolini: Haude & Spener, 1975 
 Philip Oltermann, "From grotesque to quirky: a history of Berlin told through U-Bahn typography" in The Guardian (11 Martii 2015)
 Wolfgang Ribbe, ed., Berlinische Lebensbilder. Berlin : Colloquium Verlag, 1987- .  
 Joseph Roth, What I Saw: Reports from Berlin 1920–33. Cantabrigiae: Granta Books, 2004. ISBN 1-86207-636-7 
 Frederick Taylor, The Berlin Wall: 13 August 1961 – 9 November 1989. Londinii: Bloomsbury Publishing, 2007. ISBN 0-06-078614-0 
 Bernd Unger, Der Berliner Bär: Ein Streifzug durch Geschichte und Gegenwart. Berolini: Waxmann Verlag, 2000. ISBN 3-89325-990-2 

 :Categoria:Regiones Berolini
 Porta:Berolinum
 422 Berolina

Nexus externi 

 Berlin.de, situs municipalis
 Die Geschichte Berlins, situs de historia Berolini
 Berlin von A bis Z, de origine urbis
 Visit Berlin, situs peregrinatoribus destinatus
 Exberliner, diarium de Berolino Anglice scriptum
 Bibliographia Berolini
 Statisitica Berlin-Brandenburg
 3D Stadtmodell

Pinacotheca 

!
Capita
Sedes archiepiscopales Germaniae
Terrae foederales Germaniae
Urbes hanseaticae
Urbes milies milium incolarum