Cor
Cor (-dis, pl./gen. -dium, n.) (Graece καρδία) est organum musculare in plurimis animalibus, quod sanguinem per vasa sanguinea systematis circulatorii contractionibus rhythmice impellit. Sanguis oxygenum et nutrimenta ad corpus fert, et vicissim detrimentum metabolicum, sicut carbonii dioxidum, ad pulmones effert. Cor humanum inter pulmones in mediastino thoracis situm est, ab ossibus protectum, magnitudinis propemodum pugni clusi.

Cor in hominibus, aliis mammalibus, et avibus in quattuor cameras dividitur: atria laevum et dextrum superiora, et ventriculos laevum et dextrum inferiores. Atrium et ventriculus dexter una cor dextrum, atque atrium et ventriculus laevus una cor laevum usitate appellantur. Piscibus contra sunt duae camerae, unum atrium et unus ventriculus, cum reptilibus sint tres. In corde sano, sanguis per unam viam fluit propter valvas, quae regurgitationem cardiacam prohibent. Cor intra pericardium, saccum protegens, includitur, quod etiam parvam liquoris summam continet. Vallum cordis in tribus stratis consistit, quae sunt epicardium, myocardium, endocardium.

Cor in nonnullis culturis humanis signo amoris prodest.

Structura et functio cordis 
Cor a pericardio circumdatum est. Interior paries cordis, quae dicitur endocardium, a cellulis similibus cellularum parietum vasorum sanguineorum constituitur. Crassima pars cordis a texto musculari constituta, quae palpitationem cordis efficit, myocardium dicitur.

Sanguis in corde hominis quattuor cava transit. In parte cordis dextra sanguis e corpore reversus exigua pressione in pulmones, in parte sinstra sanguis pulmones transgressus alta pressione in corpus expellitur. Utrumque atrium sanguinem e corpore aut e pulmonis colligit et ad ventriculum adiacentem ducit, et uterque ventriculus sanguinem ex atrio colligit et in pulmones aut corpus eicit. Valvulae cordis se aperiendo et claudendo refluxum sanguinis in cavum iam transgressum impediunt.

Cavitates cordis

Valvae cordis

Arteriae coronariae 

Arteriae cordis propriae sunt duae arteriae coronariae, quae immediate supra valvam aortae oritur: arteriae coronariae dextra et sinistra.

Systema conductionis electricae 

Elementa principalia systematis conductionis electricae sunt: 
 Nodus sinuatrialis
 Fasciculi sinuatriales (de consuetudine tres tractus internodales)
 Nodus atrioventricularis
 Fasciculi atrioventriculares

Nervi systematis nervosi autonomici 

Cor nervos partium et sympathici et parasympathici recipit. Effectus sympathici est acceleratio frequentia nodi sinuatrialis (i. e. frequentia cardiaca), parasympathici deceleratio.

Pars sympathica 
Nervi sympathici cardiaci trans plexum cardiacum demum nodos et SA et AV, atria, ventriculos, et textum conductionis electricae innervant.
 Ex ganglioni cervicali superii: Nervus cardiacus cervicalis superior → imprimis in partem profundam plexus cardiaci
 Ex ganglioni cervicali medii: Nervus cardiacus cervicalis medius → imprimis in partem profundam Plexus cardiaci
 Ex ganglioni cervicali superii et ganglio thoracico primo: Nervus cardiacus cervicalis inferior → in partem superficialem plexus cardiaci

Pars parasympathica 
Etiam nervi parasympathici, trans plexum cardiacum, non solum atria et nodos innervant, sed etiam ventriculos.
 Rami cardiaci cervicales inferiores nervi vagi → in plexum cardiacum

Quaestio cordis 
Hodie in statu morbisque cordis dignoscendis quaestiones variae institui possunt: ab thoracis palpatione usque ad iconismus resonantia magnetica factum methodi diversi noti sunt.

Morbi cordis 

Cordis morbi morbos cardiovasculares attribuuntur. Gravis morbus cordis est infarctus. Ille crebra causa mortis in civitatibus opulentibus est, nam obesitas et pigritia in motione eum favent. Alii cordis morbi sunt, per exemplum, insufficientia cordis, arrhythmiae dysrhythmiaeque, endocarditis, pericarditis, foramen ovale apertum.

Diagnosis morbis cardiologici  
In quaerendis morbis cordis anamnesis (narratio aegroti vel hominum aliorum de casu) et quaestio cardiologica sicuti corporis reliquique sanguinis et electrocardiographia et actio imaginaria cardiologica peragantur. 

 Cor Langendorff
 Physiologiam
 Systema conducens electricitatem cordis

Notae

Bibliographia
Hall, John. 2011. Guyton and Hall textbook of medical physiology. Ed. duodecima. Philadelphiae: Saunders/Elsevier. ISBN 978-1-4160-4574-8.
Longo, Dan, Anthony Fauci, Dennis Kasper, Stephen Hauser, J. Jameson, et Joseph Loscalzo. 2011. Harrison's Principles of Internal Medicine. Ed. duodevicensima. McGraw-Hill Professional. ISBN 978-0-07-174889-6.
Standring, Susan, Neil R. Borley, et al., eds. 2008. Gray's anatomy: the anatomical basis of clinical practice. Ed. quadragesima. Londinii: Churchill Livingstone. ISBN 978-0-8089-2371-8.
Colledge, Nicki R., Brian R. Walker, et Stuart H. Ralston, eds. 2010. Davidson's principles and practice of medicine. Ed. vicensima una. Edimburgi: Churchill Livingstone/Elsevier. ISBN 978-0-7020-3085-7.

Nexus externi 

 eMedicine: Anatomia chirurgica cordis
 De corde

Cardiologia
!
Partes corporis