Gnaeus Cornelius Lentulus Marcellinus
Gnaeus Cornelius Lentulus Marcellinus (vixit primo saeculo a.C.n.) erat senator Romanus qui consulatum anno 56 a.C.n. cum Lucio Marcio Philippo gessit. Optimatium factionis erat et in consulatu triumviris (Caesari, Pompeio Crassoque) summa contentione adversabatur.

De gente
In patriciam gentem Corneliorum Lentulorum adoptatus, nobillissima familia Claudiorum Marcellorum ortus, ut secundum cognomen indicat, maiorum splendore Gnaeus Marcellinus nemini cedebat. Scriboniam uxorem duxit quae postea vidua Octaviano Caesari nupsit et Iuliam peperit.

De cursu honorum
67 a.C.n. Legatus Pompei in bello piratico. Cyrenaeorum patronus tum factus est.
 61 a.C.n. Inter accusatores Publii Clodii Pulchri erat qui sacra Bonae Deae violaverat.
60 a.C.n. Praetor
59/58 a.C.n. Propraetor in Syria
56 a.C.n. Consul Ciceronem exilio redeuntem in bonis reciperandis adiuvit. Pompeio Crassoque consulatum petere volentibus quamdiu potuit restitit. Marcellino enim duce multi senatores, vim sibi adhibitam esse testificantes, vestem mutaverunt atque in curiam venire desierunt ne quicquam de comitiis consularibus consuli posset, usque adeo ut comitia mense ianuario vel februario tantum anno 55 a.C.n. per interregem haberi potuerint.

Nihil de eo post consulatum accepimus. Cicero Marcellini consulis eloquentiam  laudavit in Bruto suo.

Fontes
 Appianus, Syriaca, 255
 Cassius Dio, libro XXXIX Historiae Romanae, cap. 27-30.
Cicero, Brutus 247
Plutarchus, Pompeius 51
Crassus 15
Suetonius, De Vita Caesarum, in Vita Divi Augusti 62.
Valerius Maximus, libro sexto  Factorum dictorumque memorabilium, 2.6.

Notae 

 

Consules
Gens Cornelia