Locus thermalis
Locus thermalis, brevius thermae appellatus, est urbs seu mansio ad fontem calidum situs, aquas medicatas vel minerales producentem, ubi balnea, gymnasia, deversoria, nosocomia aedificantur quae omnia sub eadem appellatione thermarum comprehendi possunt. Tales urbes tam oblectationis quam salutis causa visitantur.

 
Urbes thermales in variis civitatibus florent. Anglice spa vocantur (quod verbum e nomine vernaculo Spa urbis Belgicae Aquarum Spadanarum) deductum est), Francogallice ville d'eau ("urbs aquarum"), Theodisce Bad.

Notae

Bibliographia 
 Opera generalia
 Andreas Baccius, De thermis. Romae, 1622 Textus apud Gallica Editio 1711 apud Internet Archive
 Ioannes Bauhinus, De aquis medicatis nova methodus. 1612 Textus apud Bibliothecam Wellcome
 "Liste des eaux minérales naturelles reconnues par les États membres" in Journal officiel de l'Union européenne 

 De Austria
 Franciscus Xavierius Dietl, Dissertatio inauguralis medicochemica de Austriaci imperii aquis medicatis Brisgoniae, Carinthiae, Carnioliae, Styriae, Tyrolis et nonnullis aliis. 1772 Textus apud Internet Archive

 De Britannia
 Thomas Guidottus, De thermis Britannicis tractatus. Londinii, 1691 Textus apud Internet Archive
 Martinus Lister, Novae ac curiosae exercitationes et descriptiones thermarum ac fontium medicatorum Angliae. Londini, 1686 Textus apud Monacenses
 Joshua Walker, Dissertatio chemica inauguralis, de aqua sulphurea Harrowgatensi. Edinburgi, 1770 

 De Francia
 Samuel Cottereau Du Clos, Observationes super aquis mineralibus diversarum provinciarum Galliae. Lugduni Batavorum: Petrus Vander Aa, 1685 Textus apud Gallica; apud Internet Archive
 Lise Grenier, ed., Villes d’eaux en France. Lutetiae: Institut français d’architecture, 1985
 Dominique Jarrassé, Les Thermes romantiques. Bains et villégiature en France de 1800 à 1850. Claro Monte: Presses universitaires Blaise-Pascal, 1992
 Marie-Reine Jazé-Charvolin, "Les stations thermales : de l’abandon à la renaissance. Une brève histoire du thermalisme en France depuis l’Antiquité" in In situ vol. 24 (2014)
 P. Patissier, F. Boutron-Charlard, Manuel des eaux minérales naturelles. Lutetiae, 1837 
 Jérôme Penez, Histoire du thermalisme en France au XIXe siècle. Lutetiae: Éditions Economica, 2005
 Jérôme Penez, "Les réseaux d’investissement dans le thermalisme au XIXe siècle en France" in In situ (2004) no. 4
 Bernard Toulier, Villes d’eaux. Stations thermales et balnéaires. Lutetiae: Imprimerie nationale, 2002

 De Hungaria et Transylvania
 Sigismundus Bélteki, Conspectus systematico-practicus aquarum mineralium magni principatus Transylvaniae indigenarum. Vindobonae: Wimmer, 1818 
 Adolphus Zsigmondy, Synopsis fontium medicatorum Hungariae praecipuorum respectu physico-chemico. Vindobonae: Ueberreuter, 1840 Textus apud Monacenses

 De Italia
 Gregorius Morellus, De aquis medicatis agri Patavini, et de causis qualitatum quae eis in sunt, compendiolum. Patavii, 1567 Textus apud Internet Archive

!