Marcus Pacuvius
Marcus Pacuvius (Brundisii natus die 29 Aprilis 220 a.C.n.; Tarenti mortuus die 7 Februarii 130 a.C.n.) fuit Latinus poeta et tragoediarum scriptor, nepos Quinti Ennii.

De vita 
Filius cuiusdam Quinti Ennii sororis, Pacuvius natus familia Osca est Brundisii, urbis assiduorum cum Graecis civitatibus commerciorum. Romam pervenit circiter anno 204 a.C.n. ibique amicitiam cum G. Laelio Sapiente iunxit diuturnam; post mortem avunculi Q. Ennii, factus est maximus tragicus poeta.

Anno 140 a.C.n., octoginta annos natus pepigit Pacuvius tragoediam atque in certamen venit in ipsis ludis cum Lucio Accio; gravi morbo affectus, in Tarentum se Pacuvius recepit anno 135 a.C.n. et illic obiit post annos quinque. Secundum Aulum Gellium ipse poeta epitaphium in sepulcrum suum scripsit, quod incisum in lapide est:

ADULESCENS, TAMETSI PROPERAS, HOC TE SAXUM ROGAT
UT SESE ASPICIAS, DEINDE QUOD SCRIPTUM EST LEGAS:
HIC SUNT POETAE PACUVI[I] MARCI SITA
OSSA. HOC VOLEBAM NESCIUS NE ESSES. VALE.

De operibus et modo scribendi 
Nobis pervenerunt duodecim inscriptiones fabularum cothurnatarum, id est tragoediarum quarum argumenta situsque similes sunt Graecis illis, uniusque fabulae praetextae. In toto servati usque ad hodierna tempora sunt fere 400 versus.

Litterarum ordine index Pacuvii tragoediarum:
 Antiŏpa
 Armorum iudicium
 Atalanta
 Chryses
 Dulorestes
 Hermiona
 Iliŏna
 Medus
 Niptra
 Paulus, praetexta ad Lucium Aemilium Paulum Tertio Bello Macedonico victorem celebrandum;
 Pentheus
 Periboea
 Teucer

Maxime Pacuvius imitatus antiquos Graecos tragicos (Aeschylum, Euripidem Sophoclemque) est, neque minus ipsum Q. Ennium: nam (ex more Latinorum summatim scriptorum) violentia et cupiditates et animi affectiones pro Graecis tragoediis vehementer amplificantur, additis horribilibus singulis nec numquam musica ad fletum movendum apta in operibus.

Tamen modus scribendi accuratissimus atque figuris copiosus litteralibus est, uti translationibus et consonantiis; in exemplum:
Mater, te appello; tu quae curam somno suspensam levas
neque te mei miseret, surge et sepĕli natum
[...]
neu reliquias semesas sireis denudatis ossibus
per terram sanie delibutas foede divexarier.
(Iliona, vv. 227-231)

Verba praetera nova finxit Graeca composita verba aemulantia sed nimis mira et artificiosa interdumque ridicula. E.g. his verbis delphini vocantur:
Nerei repandirostrum incurvicervīcum pecus
(Teucer, v. 366)

De iudiciis 
Spectatores Romani magni opera fecerunt Pacuvii etiam post eius mortem; ipse M. Tullius Cicero hoc modo scripsit primo saeculo a.C.n.:
In re enim quid optimum sit quaeritur, in homine dicitur quod est. Itaque licet dicere et Ennium summum epicum poetam, si cui ita videtur, et Pacuvium tragicum et Caecilium fortasse comicum.
(De optimo genere oratorum I, 2)

Attamen iudicia quoque mala sunt: nam G. Lucilius, poeta saturarum, Pacuvium ob sententiosum scribendi modum et morosum irridebat; Quintilianus eum reprehendit ob novorum verborum inventionem, linguae Graecae aptiorem magis quam Latinae.

Notae

Editiones 
Otto Ribbeck, Tragicorum Romanorum fragmenta, Lipsiae, Teubner, 1871, pp.75sqq.

Bibliographia 
 G. Garbarino, Opera — Letteratura - Testi - Cultura latina, vol. 1a (2003)
 G. D'Anna, M. Pacuvii Fragmenta, Romae (1967)
 P. Magno, Marco Pacuvio, Mediolani (1977)

Auctores Latini antiqui
Tragici
Poetae Latini Romae antiquae
Poetae scaenici
Scriptores Italiae antiquae