Psychopathologia
Psychopathologia (Graece ψυχή 'anima' + πάθος, 'passio' + λόγος 'sermo, vocabulum', una significantes 'sermo passionum animae') est scientia atque subdisciplina, quae functiones animae sicut mores describit et investigat, ut eorum psychiatria, psychoanalysis et psychologia melius sciantur.

Historia  
 

Plures formae constitutiones ad describenda symptomata syndromasque excogitatae sunt. Omnes formae ab iis ipsis temporibus ductae sunt, qui illarum fines, quantitates qualitatesque formaverunt.

Iter antiquum  

In Graecia antiqua tempore philosophorum classicorum Aristoteles in opere suo De animo (Περὶ ψυχῆς) animam humanam investigabat.

Iter Illuminationis  

In Illuminatione philosophus et mathematicus Francicus Renatus Cartesius in scripturis suis Principia philosophiae et praecipue Les Passions de l’âme (Passiones animae) de passionibus, aestu et luce in anima humana scripsit. 

Functio et animi motus voluntate, amore, odio, maestitia, laetitia et cupidine iubentur. Argumentum ratio est, non religio vel superstitio.

Iter psychoanalysis  

Circiter ab anno 1878, Ioannes Martinus Charcot studia psychopathologica sua de hysteria occepit. Anno 1901 Sigismundus Freud, discipulus Ioanni Martini Charcot, opus suum "De psychopathologia vitae cotidianae" (Zur Psychopathologie des Alltagslebens) divulgabat. Hic, Freud de inconscienta iudicat eam se monstrare per errores, per verba dicta, lecta, scriptave falsa et oblita. 

Ea inconscienta finis et centrum intellectivum psychopathologiae eius est. Numerus symptomatum minor est.

Iter positivismi 

Carolus Theodorus Jaspers, a positivismo sectarum, nosologia, et phaenomenologiae anno 1913 motus, librum definitivum Allgemeine Psychopathologie (psychopathologia generale) inscriptum composuit. In capitulo primo Jaspers finem psychopathologiae nominat:
"Inter haec sita finis [medici psychiatrici et psychopathologici], ut homini numquam unico in totaliter verbis psychologicis solvere possit."

Huius libri argumentum conscienta, non inconscienta, est. Numerus symptomatum magnus est. Propositum igitur est probatio psychopathologica, nosologia symptomatum.

Iter hodiernum  
Ad praesens tempus symptomata et syndromae psychopathologicea in enchiridiorum decimus (ICD-10, Classificatio internationalis statistica morborum quaestionumque salutis relatarum) Ordinis Mundi Sanitarii (WHO) et quintus Associationis Psychiatriae Americanae (DSM-V, APA) inveniuntur. Uterque enchiridiorum ex codice diagnosium cum numeribus caudicalibus constat, diagnosis medica recta per comparationem inter definitionem enchiridionis et symptomata conspecta capitur. 

Hic propositum est classificatio morbis sive morborum. Numerus morborum magnus est tanquam numerus symptomatum magnus, sed tamen minor quam olim.

De symptomatibus et syndromis (status psychopathologicus)  
Symptomata (signa morborum) et syndromae (complexus signarum morborum) psychopathologica formant instrumentarium diagnosis psychiatricae psychologicaeque. Summa horum in statum psychopathologicum componitur. In hunc modum status psychopathologicus inter sermonem (explorationem) et diagnosem positus est. 

Inter notiones psychopathologiae sunt et affectuum et interruptionum descriptiones cogitationis, cognitionis, conscientiae, intellegentiae, memoriae, mentis, morum, perceptionis, rationis, realitatis, voluntatis. Decussationes et differentiae sicut similitudines inter has et illas alterarum disciplinarum facere momenti ad functiones animae describendi possint.

Conscientia  

Saepe status psychopathologicus primum conscientiam describit. Intra conscientam alias functionesoccultant.

Interruptiones memoriae  

Haec maiore ex parte de explicationibus ex neuropsychologia cibum accipit. Functiones memoriae exempli gratia sunt: memoria sensorica (brevior), memoria operarum sicut memoria (longior) declarationium et procedurarum.

Interruptiones directionis  
Hominem se in circumiacientia perpetuo accomodare necesse est. Ipse temporum, locorum, contextus sui et etiam ipsius notitiam requirit, itaque dividi possunt: 
 Interruptiones directionis ad tempus 
 Interruptiones directionis ad locum 
 Interruptiones directionis ad contextum 
 Interruptiones directionis autopsychicae

Interruptiones cogitationis formalis  
 
Cogitatio est summa processuum consciorum qui continue simulque in cerebro geruntur. Solum operes istorum processuum conscii, opera ipsae non consciae sunt. IIdem processuus de modo dicendi, audiendi, sentiendi et ceteri possunt. Interruptiones ad varia quantitates variabiles mechanographiae cerebralis referuntur. 

Sic cogitatio hominis esse possit: 
 leniter 
 bene sive male articulatim 
 strictim 
 paralogice 
 complicate 
 obscure 
 perplexim 
 praecisio cogitationis - repente fluxus cogitationum videtur interruptus; partim res postea alibi contineantur, partim locutor ipse interruptionem hanc cognoscat
 lacerate 
 perseveranter

Motus animi  
 
Quamvis multa varietas motuum proveniat, qui quaeque probatio psychopathologia describat, at tamen quasdam angustias necesse est. Equidem reductio motuum animi in motibus basalibus, ut Paulus Ekman fert, neque est sufficiens, quia probatio psychopathologia opus discussoris maneat. 

Motus esse possint: 
 anxie
 maestiter (status tristitiae sive moeroris sive luctus) 
 aegre 
 incerte (motus tamquam temere aut fortuito) 
 irate 
 Motus culpae 
 Motus desperationis 
 rigide
 in culpa se sentire

Interruptiones perceptionis 

 
In cerebro stimulis externis (per exemplum auditus, visus) internisque quibusvis introitus et cursus (coniunctio cum stato praesento) cum 
computatione
(eventus), 
partes duae saltem, 
sunt.
 Illusio — perceptio mutata vivaque stimulo (externo) causa, imprimis optico
 Alucinatio — perceptio viva sed imaginaria, sine stimulo (externo)
 Alucinationes visuales
 Alucinationes acusticae
 Alucinationes tactiles
 Alucinationes corporis sive alucinationes zoenaestheticae; dicens exempli gratia: "Radii trans corpus meum currunt."
 Alucinationes olfactoriae; dicens exempli gratia: "Ubiubi gasium odoror."

Notae

Bibliographia 
 Braconnier, Alain (2006). Introduction à la psychopathologie. Éditions Masson, Issy les Moulineaux, ISBN 978-2294015014.  
 Colombo, Giovanni (2001). Manuale di Psicopatologia Generale (Enchiridion psychopathologiae generalis). Padova, CLEUP. ISBN 88-7178-490-1.  
 Falabella, Mariangela (2005). ABC della psicopatologia. Esplorazione, individuazione e cura dei disturbi mentali. Magi Edizioni; 2 edizione. ISBN 978-8888232362.  
 Jaspers, Carolus Theodorus (2013). Allgemeine Psychopathologie (Psychopathologia generale), Springer, Berlin/Heidelberg, ISBN 978-3-642-49410-9.  
 Maddux, James E. et Winstead, Barbara A. (2015). Psychopathology: Foundations for a Contemporary Understanding. Ed. 4a. Routledge.  

 
Animi habitus
 Pathologia
 Psychotropicum
 Psychotherapia
 Systema taxinomicum Linnaeanum (ad positivismus)
 Trias obscura

Nexus externi  
Shields, Christophorus. Psychologia Aristotelis.   

Neuropsychologia
!