Quattuor equites apocalyptici
Quattuor equites apocalyptici sive brevius equites apocalyptici sunt quattuor figurae symbolicae in Apocalypsi Ioannis 6:1-8 descriptae. In hoc ultimo Novi Testamenti libro Ioanni scriptori ostenditur Deus in throno sedens cum viginti quattuor seniores in thronis sedentes. Deus in dextra habebat librum septem signaculis clausum quem nemo nisi Agnus () — quo nomine Iesus Christus in Apocalypsi saepissime appellatur — dignus sit aperire. In capitulo 6 Agnus signacula aperire incipit. Primis sigillis apertis quattuor equites accersuntur suo quisque equo vecti.

Equi et equites 
In hac visione, quam Iesus Ioanni transmittit, equi inter se colore differunt, itemque equitibus sua cuique armatura est. Constat equorum colores et equitum habitum fortuitos non esse sed vim symbolicam habere. At de interpretatione ambigitur. 

Inter Christianos constat Biblia Sacra plena esse prophetiarum, e quibus aliae iam ad litteram impletae sunt, aliae autem nondum. Interpretatione prophetali quattuor illi equites apocalyptici dicuntur futurum tribulationis tempus portendere. Alia interpretandi ratio in eo posita est, ut equites apocalyptici ad res saeculo primo tantum gestas referantur. Tali interpretatione contemporali id agitur, ut equites illi cum certis eventibus contemporaneis coniungantur. Quae ratio facile — quatenus adventus secundus Iesu manet — etiam in novas rerum temporumque contextus quadrare videtur, quo fieri potest, ut nulla inter theologiam et politicam quotidianam differentia iam animadvertatur. Praesertim colores equorum invitaverunt interpretationes arbitrarias — sicut: equum rufum communismum significare — de quibus dubium est, utrum de prophetice an politice dicto agatur.

Victor equo albo vectus 

Qui equo albo vehitur et calamitosis equitibus in seriem nectis praeest, variis modis cognitus et expositus est. In capite habet coronam triumphalem, et equus albus insigne victoris triumphantis est. Etiam Arcum habet — telum quo longe conlineari potest — indicium victoriae futurae quam expugnationibus longe lateque factis consecuturus est. Sunt qui ex arcu concludant agi de Parthis, quippe qui arcubus nobiles essent, aut de Romanis antiquis, quippe qui suos fines victoriis extenderent. Hae sunt interpretationes contemporales — velut si Ioannes suae aetatis eventus hac imagine indicare velit. 

At ex iis, qui equitibus apocalypticis exponendis operam dederunt, plerique interpretationem prophetalem adpetiverunt. Quaesitum ergo est, eques primus quis sit. Etiam hic opiniones variant. Iraenaeus, scriptor ecclesiasticus saeculi II, fuit qui primus dixit hunc sagittarium coronatum esse Iesum Christum Similiter interpretati sunt commentatores mediaevales sicut Beda Venerabilis et Albertus Magnus, itemque multi theologi recentioris et modernae aetatis. At apud recentiores qui equitem primum scriptis pertractaverunt, plus plusque, num vero de Iesu Christo hic agatur, in dubium venit. Haec enim sunt in versiculo 6.8: data est illis (sc. equitibus) potestas super quattuor partes terrae interficere gladio fame et morte et bestiis terrae. Quae cum ita sint, non tres subsequi tantum equites sed omnes quattuor malo inservire videntur, nam primus eques, quamquam per coronam, arcum, equum album victor intellegitur, Christi simulator antichristus esse videtur.

Bellator equo rufo vectus 

Equiti secundo datus est gladius magnus (), per quem bellum intellegi inter omnes constat. Graecum machaera () redditum est gladio, cui quidem sensus latior est, nam machaera brevem ac curvatum gladium significabat. Itaque quaeritur, gladius magnus qualem magnitudinem significet. Vix de magnitudine mensurabili hic agitur sed potius de efficacitate, de eo quod gladius ille efficere valet. Quo de bello agatur variae sunt opiniones. Sunt qui hunc locum ad Matthaeum 24:6-7 referant: Audituri enim estis proelia et opiniones proeliorum. [...] Consurget enim gens in gentem, et regnum in regnum, et erunt fames et terrae motus per loca. Sunt etiam qui his verbis, ut invicem se interficiant, multum tribuentes putent hic de bello civili agi.

Quod ad colorem rufum (Graece ) equi attinet, multae translationes modernae sensu etymologico adiectivi Graeci nituntur; constat enim pyrrhum a nomine q.e.  'ignis' deductum esse; itaque  in nonnullis linguis ut 'equus igneus' reddi solet. Qua opinione adducti paene omnes putaverunt hoc colore "igneo" incendia caedesque belli indicari, sed hoc nimium argute cogitatum esse videtur, nam constat et  et rufum praecipue ad capillorum et vellerum colorem referri. Quae cum ita sint, veri simile est rufum hoc loco nullo firmo vinculo notionali cum bello coniunctum esse, immo solum ad equi spadicis pellem referri.

Trutinator equo nigro vectus

Thanatos ('Mors') equo pallido vectus

Notae

Bibliographia 
 Allo, Ernest-Bernard (1921) L'Apocalypse, Paris: Lecoffre.
 Baxter, Irvin (1986) A Message for the President. Endtime, Inc.
 Bossuet, Jacques Bénigne (1690) L'Apocalypse avec une explication.
 Chilton, David (1987) The Days of Vengeance. Fort Worth: Dominion.
 Considine, S.J. (1944) The rider on the white horse. Catholic Biblical Quarterly 6: 406-422.
 Flegg, Columba Graham (1999) An Introduction to Reading the Apocalypse. St Vladimir's Seminary Press.
 Hodges, Zane C. (1962) The first horseman of the Apocalypse. Bibliotheca Sacra 119: 324-334.
 Lenski, Richard C. H. (1963) The Interpretation of St. John's Revelation. Minneapolis: Augsburg.
 Mounce, Robert H. (1997) The Book of Revelation. New International Commentary on the New Testament. Grand Rapids, Michigan: Eerdmans. 
 Rissi, Mathias (1964) The rider of the white horse. Interpretation 18:

Nexus externi 
 Nova Vulgata. Apocalypsis Ioannis.

Apocalypsis Ioannis
4