Ventus solaris
Ventus solaris est fluxus particularum in iontes conversarum quae ab astro ut Sole in spatium cosmicum fluunt.

Compositio
Ventus solaris praecipue ex protonibus electronibusque et nucleis atomi helii (particulae alpha) consistit. Solum parvae aliorum nucleorum atomi et atomorum electronice neutrorum vento solari sunt. 

Hi venti ex spatiis exterioribus solis veniunt. In partibus inferioribus Solis copia relativa variarum atomorum post partum huius stellae mutata est (et nunc mutatur) fusione nucleari, sed partes exteriores Solis cum inferioribus non miscentur. Ob eam rem ibi compositio materiae Solis illi nebulae primordiae aequalis est (73% hydrogenii, 25% helii). Investigatio igitur venti solaris etiam magni momenti est ut sciamus plus de compositione chemica et copiis relativis isotoporum variorum elementorum illius nebulae vel nubis.

Prope Terram, velocitas venti solaris ab 200 km/s ad 889 km/s variat, mediocriter 450 km/s. Circiter 800 kg/s materiae a Sole perdita est in vento solari.

Quia ventus solaris plasma est, cum eo campum magneticum solis fert. Usque ad distantiam circiter 160 000 000 km rotatio solis ventum solaris in formam helicis verrit trahendo lineas campi magnetici, sed post hanc distantiam ventus solaris sine impulsione solari addita exit. Effusiones energeticae insolite venti solaris propter flammas solares et alias tempestates solares possunt subicere sideralia instrumenta exploratoria et satellites artificiosos ad dosim fortem radiationis. Particulae venti solaris, quae in campo magnetico Terrae decepta sunt, colliguntur in zonis Van Allen et eaedem auroras borealem australemque possunt efficere, cum aëra terrae prope polos impingunt. Alii planetae campis magneticis similibus campo Terrae ornati etiam auroras proprias habent.

Olim vapor solis ut vis similis vento solari imputus erat efficiens principalem orbem planetarum. Secundum Plinium Maiorem:

Percussae in qua diximus parte et triangulo solis radio inhibentur rectum agere cursum et ignea vi levantur in sublime. Hoc non protinus intellegi potest visu nostro, ideoque existimantur stare, unde et nomen accepit statio. progreditur deinde eiusdem radii violentia et retroire cogit vapore percussas.—Naturalis Historia

Nunc cognovimus vim gravitatis orbitas planetarum regere, sed ventus solaris ut propulsus propositus est pro velo magnetico et rationibus similibus propulsus.

Ventus solaris bullam exprimit in medio interstellari, i.e., in chao rarefacto hydrogenii heliique qui galaxiam permeat. Locus ubi non iam potest vis venti solaris medium interstellare reprimere heliopausa vocatur, qui etiam finis systematis solaris esse putatur. Distantia ad heliopausam incerta est; fortasse late variat, dependens ex velocitate venti solaris et densitate medii interstellaris, sed novimus eam longe ultra orbitam Plutonis esse.

Historia investigationis
Esse ventum solarem siderale instrumentum exploratorium sovieticum Luna 1 anno 1959 et Mariner 2 (America) anno 1962 (per transitum ad planetam Venerem) experimento confirmaverunt. Vela in superficie lunae metata sunt copias isotoporum helii, nei et argi. Sideralia instrumenta speculatoria Pioneer 10/11, Voyager 1/2 et missio Ulysses ventum solarem extra orbitam Terrae investigaverunt. Helios 1/2 et missiones Mariner et Pioneer ad Venerem et Vega russica facta de eo intra orbitam planetae nostri suppeditaverunt. IMP 1-8, AIMP 1/2, ACE,  ISEE 1-3 sideraleque observatorium solare SOHO ventum illum circum Terram scrutata sunt. Missio Ulysses etiam res de vento solari extra planitiem eclipticam suppeditavit. Missio, ut referantur exempla Genesis, in Terram anno 2004 redivit, sed rediens in aera Terrae adflicta est per ruinam cum umbrella descensoria non patesceret.

Ventus stellaris
Aurora
Macula solaris
Plasmasphaerium
Unda prorae
Velum electricum
Velum magneticum
Velum solare

Bibliographia
Fox, Karen C. 2012. NASA Study Using Cluster Reveals New Insights Into Solar Wind. NASA.
Cuperman, S., et N. Metzler. 1978. Role of fluctuations in the interplanetary magnetic field on the heat conduction in the Solar Wind. J. Geophys. Res. 78(16): 3167–3168.
Cuperman, S. et N. Metzler. 1973. Astrophys. J. 182(3): 961–975.
Cuperman, S., et N. Metzler. 1975. Solution of 3-fluid model equations with anomalous transport coefficients for thequiet Solar Wind. Astrophys. J. 196(1): 205–219.
Cuperman, S. et N. Metzler. 1976. Relative magnitude of streaming velocities of alpha particles and protons at 1AU. Astrophys. and Space Sci. 45(2): 411–417.
Cuperman, S., et N. Metzler. 1979. Comments on Acceleration of Solar Wind He++3 effects of Resonant and nonresonant interactions with transverse waves. J. Geophys. Res. 84 (NA5): 2139–2140.
Cuperman, S., N. Metzler, et M. Spygelglass. 1975. Confirmation of known numerical solutions for the quiet Solar Wind equations. Astrophys. J. 198(3): 755–759.
Metzler, N. 1978. A multi-fluid model for stellar winds.Proceedings of the L. D. de Feiter Memorial Symposium on the Study of Traveling Interplanetary Phenomena. AFGL-TR-77-0309, Air Force Systems Command, USAF.
Metzler, N., S. Cuperman, M. Dryer, et P. Rosenau. 1979. A time-dependent two-fluid model with thermal conduction for Solar Wind. Astrophys. J. 231(3): 960–976.
Metzler, N. et M. Dryer. 1978. A self-consistent solution of the three-fluid model of the Solar Wind. Astrophys. J.'' 222(2): 689–695.

Nexus externi

Astronomia
Physica
Res solares