Proelium Carrharum
Proelium Carrharum  est pugna consulibus Marco Valerio Messala et Gnaeo Domitio Calvino, - i.e. anno 53 a.C.n. -, inter proconsulem Syriae Marcum Licinium Crassum et Surenam, ducem Parthorum commissa. Crassus  Parthiam invadere iniussu populi constituerat quia  divitiarum avidissimus erat et insuper gloriam Pompei et Caesaris aemulari cupiebat. Crasso septem legiones id est circiter 35,000 militum erant quibus addendi 4.000 equitum et 4.000 velitum. Surena  10,000 equitibus sagittariis pollebat quorum mille cataphracti erant ; sed Surena Crassum calliditate et imperatoria arte multo superabat. Postquam ab Euphrate flumine, neglectis amicorum consiliis,  discessit et in harenosam planitiem progressus est,  ab equitibus Parthicis circumventus Crassus exercitum in cavum quadratum disposuit. Sed milites Romani sagittis expositi cum hostibus manum conserere non poterant et inulti sauciabantur. Tum Marcus Crassus imperat  filio Publio  ut impetum faceret cum equitatu in aciem cataphractorum. Publius dum hostes fugam simulantes longius sequitur in insidias incidit et una cum comitibus periit . Cum de morte Publii audisset, exercitus Crassi coepit fugere. In totum 20,000 Romanorum, -inter quos et Marcus Crassus ipse-, necati, 10.000 capti fuisse existimantur. Parthi  tres aquilas ceperunt.  Romani praeter  tam foedae cladis  pudorem  nunc de provincia Syria retinenda, non de novis provinciis parandis cogitare cogebantur.

Fontes

Dio Cassius libro XL Historiae Romanae cap. 20-30
 Ovidius, libro quinto Fastorum, versibus 580-594 necnon libro sexto 465-468. 
Plutarchus, Crassus 16-33.
Titus Livius, Periocha 106.

Notae 

 Carrhae

Proelia Romanorum
Historia Romae
53 a.C.n.
Bella Rei Publicae Romanae