Panis
Panis  est panificium quod ex frumento molito in furno ex farina, aqua, et usitate sale fit. Multitudinem specierum exsistit et in variis amplitudinibus facetur.

Antiquitas 
Plinius Maior ait panis ipsius varia genera persequi supervacuum esse, tantus enim est numerus, sed aliquot exempla generum quae in fontibus classicis commemorata sunt demus:
 Panis depsticius: panis translaticius et Romanus, bene subactus defictusque sed azymus
 Panis mustaceus: ex farina silignea, musto, aneso, cumino, adipe, caseo, lauro
 Panis farreus: ex farre, confarreationi proprius.
 Adipatum opus pistorium quod adipe conficitur.
 Panis militaris panis bis coctus, cuius sunt duo genera: castrensis et mundus. Aqua macerata edi solent.
 Panis nauticus simile pani militari, cum textura veteris panis.
 Panis Picenus ex alica et uvae passae suco, bis coctus, sed lautus et in lacte mulsove potius quam aqua maceratus
 Panis quadratus panis in partes quattor insectus, quo facilius dividetur. Graece blomiaeus.<ref>Athenaei Dipnosophistae 3.81: "ΒΛΩΜΙΑΙΟΥΣ τε ἄρτους ὀνομάζεσθαι λέγει τοὺς ἔχοντας ἐντομάς, οὓς Ῥωμαῖοι κοδράτους λέγουσι" Blomaeosque panes nuncupari dicit habentes insectationes, quos Romani "quadratos" dicunt."</ref>
 Panis boletinus in figura boleti levatus, papavere sparsus

Aegyptii panes
 Cyllestis genus panis minoris Aegyptii, subacris, ex olyra facti.
 Cacis Aegypto proprium quoddam panis genus maioris, quod sistit alvum
 Panis Alexandrinus

 Hodiernus 

Panis genera nostri aetatis sunt:
 Bogelus: panis in figura circelli coctus, et elixus. Varie conditus, sed saepissime ex papavere.
 Tortilla Mexicana: panis azymus sed mollis in quo involvuntur cibi, praesertim in Mexico et aliis nationibus Americae Mediae.
 Pita: panis levantinus cavus et planus sed fermentatus.
 Panis quadrigesimalis: panis, saepe sale sparsus, in figura nodi cuiusdam, qui Catholicis pro esca Quadrigesimae diebus habetur. Vulgo dicitur bretzel seu pretzel qua de causa a nonnullis, theoriis etymologicis nixis, vel "pretiolum" vel "bracellae" dicitur.
 Bonum paniculum, aiunt, nomen Latinum fuisse panis quem magistratus Osnabrugae coqui curaverit cum oppidani fame et inopia premerentur. Populus linguae Latinae inscius nomen in Pumpernickel mutavit. Sed etiam aliae opiniones de origine huius nominis sunt.

 Panis coctus 

 Notae 

 Bibliographia 
 Curry, Rick Curry, S.J. 1995. El pan de los jesuitas. Matriti: Alianza Editorial. ISBN 8420638730. (Primum nomen: The Secret of Jesuit Breadmaking). 
 
 
 de la Paz, Francisco Javier Alonso. 1999. El libro del pan y de la leche. Matriti: Editorial Ágata. ISBN 8482383280.
 Dirlmeier, U., Ch. Daxelmüller. 1983. "Brot." In Lexikon des Mittelalters, vol. 2, ed. Norbert Angermann, 719–721. Monachi: Artemis-Verlag. ISBN 3760889026.
 Eiselen, Hermann. 2006. Die Neuzeit der Bäckerei: Ein Streifzug durch ihre Geschichte von 1860 bis 2005. Bochum: BackMedia Verlag. ISBN 3980814629.  
 Faas, Patrick. Around the Roman Table, pp. 188–193.
 Hansen, Hans Jürgen, ed. 1968. Kunstgeschichte des Backwerks: Geschichte und Entwicklung der Gebäckarten und ihrer Formen. Hamburgi: Stalling Verlag. 
 Jacob, Heinrich Eduard. 1954. Sechstausend Jahre Brot. Hamburgi: Rowohlt Verlag. ISBN 9783922434740.
 Krauß, Irene. 1994. Heute back’ ich, morgen brau’ ich. . . . Ulm: Dt. Brotmuseum. ISBN 3926186054.
 Kretzschmar, Georg. Das Brot—Mythologie, Kulturgeschichte, Praxis. Flensburger Hefte 79. Flensburger Hefte Verlag. ISBN 3935679289.
 Ritchie, Carson. 1986. Comida y civilización. Matriti: Alianza Editorial. ISBN 8420602140.
 Seligson, Susan. 2002. Brot: Eine Kulturgeschichte für Leib und Seele.'' Monaci: Claassen Verlag. ISBN 3546003438.

 Gauffra
 Largitio panis, pictura muralis Romana
 Lucunculus
 Panis butyratus

Nexus externi 

!