Parcae
Parcae (fortasse a parcere) in religione et mythologia Romana sunt femineae Fati personificationes, aliquando Fata uná appellatae. Earum nomen simillimum Graecum est Moirai, usitate Moerae Latine conversum, Iovis et Themidis filiae. Translatum vitae filum omnium mortalium et immortalium a natu ad mortem moderantur. Etiam dei verentur Parcas, quarum potestati Iuppiter ipse subicitur.
 
Nomina trium Parcarum sunt:
 Nona (Graece Clotho), quae filum vitae ex colo in fusum net
 Decima (Graece Lachesis), quae filum vitae baculo mentitur
 Morta (Graece Atropos), quae filum vitae secat et modum mortis eligit

Primae scripturae exstantes quae has deitates commemorant sunt tres parvae stelae (cippi) prope Lavinium antiquum mox post finem Belli Orbis Terrarum II inventae. Inscriptionem ferunt:
 
Neuna fata, Neuna dono, Parca Maurtia dono

Nomina duarum Parcarum Romanarum sic memoriae mandantur (Neuna = Nona, Maurtia = Morta), adque notionem fati conectuntur.

Nona hominis vitae summam die lustrico decernere habebatur; hoc est dies cum nomen infantis electum esset, qui factus est die nono post natum pueri et octavo puellae.

Iteratio nundinarum habebatur dies festus et ergo nefas a Iulio Caesare, Cornelio Labeone, et aliis scriptoribus, quia eodem die flaminica dialis sacrificium caperi Iovi dicatum in Regia fecit.
 
Unus ex fontibus singulorum de Parcis est Metamorphoses Ovidii, 2.654, 5.532, 8.452, 15.781.
 

Fata (discretiva)
Index deitatum Romanarum ortus et pueritiae
Nornae, personae quae pro Parcis in mythologia Nordica valent

Notae

Deae Romanae
Fatum 
Mythologia Romana