Bielozera
Bielozera,<ref>Philippi Brietii Ph. Briet, Parallela geographiae veteris et novae, tom. II, p. 234; L. Strahl, Sceleton geographiae, p. lxxii; Ioannis Baptistae Nicolosii [http://books.google.ru/books?id=bZlEAAAAcAAJ&pg=PA60&lpg=PA60&dq=%22Bielozera%22&source=bl&ots=xpgf3MwDKj&sig=9hA1vakLIdsP9n7oNVeHU2F7DR8&hl=ru&sa=X&ei=ikoIT9-TFIy8-QaM0pnDAQ&ved=0CDwQ6AEwBw#v=onepage&q=%22Bielozera%22&f=false Hercules Siculus sive studium geographicum, tom. I, p. 60]</ref> vulgo ad annum 1777 Bieloozero vel Beloozero (Russice Белоозеро), dein Bielozersk vel Belozersk (Russice Белозерск) appellatur, quae nomen suum a vicino lacu Albo (Russice Белое озеро, tr. Beloje ozero'') accipit, urbs est in regione Vologdensi Foederationis Russicae, 9 481 incolas (statu anni 2013) habens.

Historia 
Una antiquissimarum Russiae urbium, cuius annus mentionis primae in chronica est 862, Bielozera olim valens sedes mercaturae atque saeculis tredecimo–quattuordecimo metropolis ducatus sui iuris erat, anno fere 1375 pars Magni Ducatus Moscoviae facta.

Notae

Nexus externus 

Condita saeculo 9
Urbes regionis Vologdensis