Ducatus Parmensis et Placentinus
Ducatus Parmensis et Placentinus (Italiane: Ducato di Parma e Piacenza) fuit antiqua civitas in Italia septemtrionale, quae anno 1545 a Papa Paulo III condita est. Primus dux fuit filius papae Petrus Ludovicus Farnese, cuius domus regnatrix ducatum usque ad annum 1731 rexit.

Ducatus, qui Napoleo ab anno 1808 usque ad annum 1814 Franciae coniunxit, anno 1815 a Consilio Vindobonum restitutus est.

Ducatus Parmae et Placentiae finem habuit anno 1860, cum ultimus dux expulsus esset et ambae urbes post plebiscitum ad Regnum Sardiniae, quod insequenti anno novum regnum Italiae factum est, adiunctae sunt.

Duces Parmae et Placentiae familiae Farnesiae, 1545–1731 
 Petrus Ludovicus 1545–1547
 Octavius 1547–1586
 Alexander 1586–1592
 Ranuccius I 1592–1622
 Odoardo 1622–1646
 Ranuccius II 1646–1694
 Franciscus 1694–1727
 Antonius 1727–1731

Duces Parmae et Placentiae familiae Borboniorum, 1731–1735 
 Carolus I 1731–1735, qui postea Carolus rex Neapolis (1735–1759) et Carolus III Hispaniae (1759–1788) factus est

Duces Parmae et Placentiae familiae Habsburgorum, 1735–1748 
 Carolus VI 1735–1740
 Maria Theresia 1740–1748

Duces Parmae et Placentiae familiae Borbonis, 1748–1802 
 Philippus di Borbone 1748–1765
 Ferdinandus di Borbone 1765–1802
 Ludovicus I di Borbone 1773–1803

Ab anno 1808 usque ad annum 1814, cum vere ducatus a Napoleone Franciae coniunctus est, titulus Dux Parmae ad Ioannem Iacobum Régis de Cambacérès et Dux Placentiae ad Carolum Franciscum Lebrun pertinuit.

Duces Parmae et Placentiae familiae Habsburgorum, 1814–1847 
 Maria Ludovica 1814–1847

Duces Parmae et Placentiae familiae Borbonis, 1847–1860 
 Carolus II Ludovicus 1847–1849
 Carolus III 1849–1854
 Robertus I

Nota 

Ducatus Parmensis et Placentinus
Parma et Placentia
Parmensis et Placentinus ducatus
Condita 1545