Morbus comitialis
Morbus comitialis in lingua Latina classica, sive in usu medico hodierno epilepsia (Graece ἐπιληψία), est morbus cerebri, cuius specimina sunt accessiones quassationum et spasmorum animo plerumque alienato. Romae antiquae, ut historia fert, comitia cessabant, cum accessio morbi aegrotum affecisset, unde nomen morbi ortum est. 
Disciplina medicinae quae epilepsias investigat epileptologia vocatur. 

Medicamenta, in morbis comitialibus tractandis adhibita, dicuntur anticonvulsiva vel substantiae antiepilepticae.

Epidemiologia 
Ex morbis neurologiae morbus comitalis cum centesima civium perturbata saepissimorum est.

In medicina 

Epilepsia sive epilepsis est propensio cerebri ad accessiones patiendum. Cum accessio evenit, operatio electrica cerebri est turbata et neurona cerebri fulgunt sicut tempestas. Aeger saepe non tenet memoriam accessionis et dormit post eventum. Accessionum sunt duo genera:

Accessiones leves (Francice petit mal) 
Huius specimina sunt minus notabilia, quare accessiones possunt manere indeprensae, nisi instrumenta adhibentur. Aegrotus cessat actiones et silet et obliviscit. Si aeger est infans, morbus plerumque exolescat morbus in adolescentia.

Accessiones graves (Francice grand mal) 
Eius specimina sunt quassatio et spasmus membrorum cum animo relicto et (raro) morte consequiente. Aeger linguam suam mordere et urinam perdere potest.

Classificationes syndromarum epilepticarum

ILAE - foedus internationale contra epilepsiam 
Anno 1989 commissio foederis internationalis contra epilepsiam (Anglice: International League against epilepsy — ILAE) classificationis terminologiaeque revisionem classificationis syndromarum epilepticorum divulgavit. Anno 2017 revisio, et simul versio praesens valida, classificationis epilepsiarum divulgata est. Caput est saepimentum epilepsiarum classificationis: Primo typus convulsionis (focalis, generalis, incognitus) nominatur, deinde typus epilepsiae (focalis, generalis, focalis et generalis, incognitus) et postremo syndromae epilepticae. Comorbiditates et aetiologia (structuralis, genetica, infectiosa, metabolica, immunologica, incognita) notae sunt. Definitio encephalopathiae epilepticae mutationis structuralis nova quoque inclusa est.

Epilepsia aetiologiae geneticae 
Foedus internationale contra epilepsiam (ILAE) de epilepsia genetica scribit et mutationes geneticae convulsionum causas inducit. Nonnulllae formae descriptae, ac exempla sunt:
 Syndroma Dravet (infantia, mutatio canalis iontici natrii SCN1A)
 Syndroma MELAS
 Epilepsiae cum myoclonis progressivae (typi Unverricht-Lundborg, typi Lafora, syndroma MERRF, lipofuscinosis ceroideus neuronalis, sialidosis)
 Epilepsia Rolandiensis

Diagnosem reperire atque investigationes diagnosis adiumentum 
Diagnosis morbi comitialis praecipue observatione ictūs sive ictuum et focalis et generalis fit, quamquam interdum denique et morum et corporis functionum singularium mutationes imprimis cum illae inopinatae, repentes, repetitae essent. Idcirco non solum observatio convulsionum musculorum repetitarum sed etiam - per exemplum - in schola absentia fugitiva discipuli sive discipulae unius enim ad morbum comitialem indicare possit. Epilepsiis eruditus tum investigationes ut sanguinis et electroencephalogramma incitabit. 

Nihilominus ante diagnosem disquisitionibus ictuum diligentibus diversitas inter convulsiones epilepticas et profecto imitatores pernecesse est. Imitatores epilepsiarum sunt syncopa, convulsiones anoxicae, morbi mentis, perturbationes somni, perturbationes motuum paroxysmales, hemicraniae, spasmus nutans, dolor, myoclonus spinalis et alia.

Imitatores: syncopae et convulsiones anoxicae 
Syncopa status transiens animo linquendi oritur, si derepente fluxus sanguinis interrumpitur. Convulsio anoxica est collapsus, stupens corporis cum vel sive motibus tonicis clonicisque inopia gubernationis corticum cerebri causa.

Imitatores: perturbationes motuum paroxysmales 
Etiam perturbationes motuum, si paroxysmales visae essent, morbo comitiali similes queant. Inter eas motus spastici, stereotypiae, dyskinesiae paroxysmales, suspectus tonicus paroxysmalis, ataxiae episodicae, hyperekplexia, syndroma opsoclonus myoclonusque adduntur.

Motus spasticus 
Motus spastici sunt motus involiti, in pueritia incipiens, qui non ex consuetudine oritur. Motus spastici inter simplices et complices dividunter. Si musculi pharyngis affecti sunt, sonus audiri licet.

Suspectus tonicus paroxysmalis 
Rarum syndroma neuro-ophthalmologicum infantibus cum deviationibus oculorum sursum et infans de repente brevi tempore suspiciens.

Tractatio et remedium 
Aegro dedecet eiusdem modi natatio, stimulatio nervi vagi et autocineti gubernatio. Loci proclives et aequora et lumina frequenter fulgentia ab eo vitanda sunt. Nonnumquam aegrotus, antequam accessionem patitur, vidit fulgura aut spectat assidue ad utrum latus aut sentit molestiam in epigastrio vel submersionem. Hae alterationes appellantur "aura". Etiam famae sunt, quod canes accessiones antequam sentiunt.

Quamvis hodie pluria remedia anticonvulsiva vel antiepileptica in usu sunt, eis solum accessiones minus crebrae fiunt, sed morbus non sanatur.

Medicamenta anticonvulsiva 
Exempla anticonvulsivorum sunt: 
 Acidum valproicum
 Carbamazepinum
 Zonisamidum

Dictum 
 solitum ita ait per comitialem morbum, quo prima ab infantia adflictaretur Britannicus, et redituros paulatim visus sensusque.  -Tacitus, Annales XIII, 16.

Notae

Bibliographia 
 Catala, Amélie, Marine Grandgeorge, Jean-Luc Schaff, Hugo Cousillas, Martine Hausberger, Jennifer Cattet. 2019. "Dogs demonstrate the existence of an epileptic seizure odour in humans." Nature Scientific Reports. 9:4103 (28 Martii 2019).
Diebold, Gilber. L'épilepsie, une maladie refuge. Calmann-Lévy.
Hammer, Gary D., et Stephen J. McPhee, eds. 2010. 7. In Pathophysiology of disease: an introduction to clinical medicine. Ed. 6a. Novi Eboraci: McGraw-Hill Medical.
Hildebrand, M. S., H. H. Dahl, et alii. 2013. Recent advances in the molecular genetics of epilepsy. Journal of Medical Genetics 50(5): 271– 279. doi:10.1136/jmedgenet-2012-101448.PMID 23468209.
Jallon, Pierre, ed. 2007. Epilepsies. Lutetiae: Doin.
Longo, Dan L. 2012. Seizures and Epilepsy. In Harrison's principles of internal medicine. Ed. 18a. McGraw-Hill. ISBN 978-0-07-174887-2.
Mélèse, Lucien. 2016. La psychanalyse au risque de l'épilepsie. Ed. 2a. Érès.
Ropper, Allan H, et Robert H. Brown. 2016. Epilepsia y otros trastornos convulsivos. In Principios de Neurología de Adams y Victor, ed. Marco Antonio Tovar Sosa, 999. 10a ed. Mexici: McGraw-Hill Interamericana. ISBN 970-10-5707-4.

 Apoptosis
 Codex ATC N03AX
 Cortex cerebri
 EEG
 Neurologia

Nexus externi 
 Foederis internationalis contra epilepsiam (ILAE) situs interretialis 

Morbi
Indicia morbi
Neurologia
Epilepsia