Digamma
Digamma (indecl., n.; Graece ) vel digammon (-i) vel digammos (-i) sive vau est littera Graeca obsoleta, Ϝ ϝ et Ͷ ͷ scripta, quae  sonum vocis [v] et [w] reddebat. Digamma in systemate numerali Graeco numerum sex denotat.

Excepta dialecto Aeolica, digamma mature e lingua Graeca antiqua evanuit. Hiatus apud Homerum iis ferme locis conservatus est quibus digamma olim intervenerat aut adhuc aetate Homerica interveniebat.

Nonnulla verba Homerica digammo incipientia 
Praesentia digammi in carminibus Homericis metro detegitur et tabellis Mycenaeis vel comparatione cum lingua Latina ceterisque linguis indoeuropaeis confirmaturː
 Fοικος, Latine vīcus.
 Fοινος, Latine vīnum.
 Fέαρ, Latine ver.
 Fέσπερος, Latine vesper.
 Fείκοσι, Latine viginti.
 Fέτος, Latine vetus.
 Fόπα, Latine vox. Ex eadem radice Fειπεῖν et Fέπος.
 Fείρω, Latine verbum.
 Fιδεῖν, Latine videre. Ex eadem radice Fοῖδα (vīdī) et Fεῖδος.
 Fελπίς et Fέλπομαι, Latine volo et voluptas.
 Fέννυμι  < Fεσ-νυμι, Latine vestis.
 Fέργον, Germanice Werk aut Anglice work. Ex eadem radice Fέρδω.
etc.

Alia verba consonantibus σF incipiebantː
 σFέ, σFοι, σFόςː Latine se, suus (pronomen reflexivum).
 σFηδύςː Latine suavis.
 σFῆθος, Latine suesco/suetus.
etc.

Notae

Plura legere si cupis 
 Olaus Vilelmus Knös, De digammo Homerico quæstiones, Upsaliae, 1872. 
 Pierre Chantraine, Grammaire homérique. Tome I, Phonétique et morphologie, Klincksieck, 1958ː cap. IX-X.
 Michel Lejeune, Phonétique historique du mycénien et du grec antique, Parisiis, Klincksieck, 1972, 179-189.

Nexus externi 
 De littera digamma apud situm Thesaurus linguae Graecae"
 De littera digamma pamphylica apud situm Thesaurus linguae Graecae"

Abecedarium Graecum