Equites mensae rotundae
Equites mensae rotundae sunt personae quae in fabulis in  de Arthuro rege relatis prodeunt. Qui equites Arthuro serviebant clientes et . In fabulis equestrem dignitatem praestant. Equites mensae rotundae appellantur, quod in Camelot, Arthuri arce, circum mensam rotundam cogi solebant, cum aequalitatem rotunditate mensae obtineri crederent.

De equitibus 
Prima mentio equitum mensae rotundae facta est in Roman de Brut, opere a  Roberto Wace Normanno anno 1155 divulgato, nam narratur regem Arthurum rotundam habuisse mensam, ne quisquam eorum qui ad mensam sederent se ceteris excellere diceret. In litteris saeculi XIII, equites Arthuriani ex mensa rotunda nomen commune gravitatemque suam acceperunt, et magnorum ordinum equestrium posteriorum exemplum praebuerunt.   

Iam tum, cum Thomas Malory anno 1470 de equitibus mensae rotundae in Le Morte d’Arthur scripserat, virtus equestris cum equitum ordinibus in aulis principum conditis vinculo inseparabili coniuncta erat. 

In Joseph d’Arimathie, poemate a Roberto de Boron fere anno 1200 scripto, Gradale ab heroe Parzival quaesitum adgnoscitur ut poculum, de quo Christus in ultima cena bibit. Mandatum erat Iosepho, ut, cum in memoriam ultimae cenae mensam praepararet, unam vacuam relinqueret sedem, quae symbolice sedem Iudae Iscariotis, proditoris Iesu, ostenderet. In hoc loco vacuo, sede periculosa (siege perilous), nemo nisi is heros, qui Gradale reperturus foret, sedere potuit.

Notae

Bibliographia 
 Moran, Patrick (2017) La trilogie arthurienne de Robert de Boron et les aléas de la pattern recognition, Études françaises 53(2): 27-49.

Equites
Fabulae de rege Arthuro