Ludovicus XVIII
Ludovicus rex Francorum, duodevigesimus huius nominis, vulgo praenominibus plenis Louis Stanislas Xavier (natus die 17 Novembris 1755 Versaliis; mortuus Lutetiae die 16 Septembris 1824), frater Ludovici decimi sexti, fuit rex Franciae et (una cum Urgellensi episcopo) princeps Andorrae ab anno 1814 usque ad mortem anno 1824.

Vita
Frater regis titulum gravionis Galliae Narbonensis accepit. Intellectu fratres superans classicis veteribus et philosophiae studebat, poesim exaravit, tomos plures Eduardi Gibbon in linguam Francogallicam convertit. Fratre regente se »Monsieur« titulari annuit. Mense Iunio 1791 salutem extra Franciam petivit. Bello Francis indicto Ludovicus cum fratre natu minore, Carolo gravione de Artois exercitum Borussicum intrarunt. Rege Francico decapitato delphinum Ludovicum XVII successorem proclamavit, se ipsum autem gubernatorem et fratrem Carolum praefectum militarem. Item aulam suam Veronam transtulit sub nomine gravionis Insularis. Ludovico anno 1795 vita defuncto se regem nominavit. Napoleone minante Veronam relinquere coactus est, unde denuo in Germaniam venit. Anno 1799 Jelgava in Curlandia exsul fuit, ubi usque ad Pacem Tilsiae mansit. Anno 1807 Angli eum sartum et tectum conservarunt et Aelesburiae in Palatio Hartwell studiis vacare potuit. Cum coniurati Franciam intravissent, proclamatio a Ludovico Kalendis Februariis 1814 nota facta est de throno iure capiendo. Die 26 Aprilis 1814 Calesii fuit antequam die 3 Maii Lutetiam sollemniter ingrediretur. Die 3 Iunii populo Francico chartam constitutionalem donavit; Napoleone reventuro una cum familiaribus clam munus suum Lutetiense deseruit et Gandavum iit. Post Proelium Waterlooense autem duce Duce de Wellington protegente die 8 Iulii 1815 ingressum alterum Lutetiensem celebravit.

Argumenta
Ludovicus ipse generatim rectionibus clementibus et liberalibus favebat, cum factio nobilium clericorumque necnon frater Carolus multo rigidiores esse viderentur. Talleyrand et Fouché ministros instituit, quorum dimissionem hospites Pavillionis Marsan in Palatio Lupariensi et Camerae parlamentariae secundae (sic dictae Camerae ininventibilis/Cambre introuvable) continuo machinabantur. Isti domini vel ministros novos Armandum Richelieu et Eliam Decazes refutaverunt. Anno autem 1819 automatai electiones gubernium liberale efficiebant Ludovico gaudente, quae felicitas pro nece Ducis de Berry interrupta est.  

Camera nova, ubi politici radicitus conservatores denuo praevaluerunt, anno 1821 gubernium Villèle habere voluit quod anno 1823 Hispaniam petivit et in rebus internis mores vetustos nimis recoquere voluit.

Ludovicus in matrimonium duxit anno 1771 Ludovicam Mariam Iosepham, filiam regis Victorii Amadei III. Prole absente fratrem Carolum X ei in throno successurum fas fuit. Commentarios autem privatos Mémoires de Louis XVIII (Lutetiae anno 1832 editos), apocryphos esse constat.

Bibliographia 

 Évelyne Lever, Louis XVIII. Lutetiae: Fayard, 1988
 Hans-Ulrich Thamer: Ludwig XVIII. (1814–1824). In: Die französischen Könige und Kaiser der Neuzeit 1498-1870. Monaci, p. 367–388
 Klaus Malettke: Die Bourbonen. Bd. 3.: Von Ludwig XVIII bis zu Louis Philippe 1814-1848. Stuttgardiae 2009, p. 1–78
 Wilhelm Bringmann: Louis XVIII. von Frankreich im Exil. Blankenburg 1796 – 1798. Lang, Francofurti ad Moenum 1995, ISBN 3-631-48525-5
 Volker Sellin: Die geraubte Revolution. Der Sturz Napoleons und die Restauration in Europa. Vandenhoeck & Ruprecht, Gottingae 2001, ISBN 3-525-36251-X

Nexus externi 

 De Ludovico apud kalliope-verbund.info
 Schneider, Lars: Ludwig XVIII., in: historicum.net
De fuga Ludovici XVIII narratiuncula

Borbonis
Coprincipes Andorrae
Reges Franciae
Nati 1755
Mortui 1824