Piper (genus)
Piper est grave in oeconomia oecologiaque genus familiae Piperacearum, quod consistit in fere 1000 ad 2000 fruticum, herbarum, et lianarum speciebus, quarum multae sunt "keystone species" in eorum habitationibus naturalibus. Diversitas huius taxonis evolutioni plantarum intellectae commendatur.

Pipera sunt magnoliidae, quae autem sunt angiospermae, sed neque monocotyledones neque eudicotyledones. Eorum familia, Piperaceae, sunt Saururaceis artissime cognatae, plantis quae re vera ad minora, subtiliora, et amphibia pipera accedunt. Ambabus familiis sunt propriae inflorescentiae caudatae floribus minutis obtectae. Plantae aliae familiae cognatae, sed minus arte, sunt Aristolochiaceae. Incluta et artissima cognata, etiam una ex Piperaceis, est planta radiator generis Peperomiae.

Nomen 
Nomen botanicum piper a Carolo Linnaeo rite descriptum est anno 1753. Nomen eisdem duabus speciebus applicavit quae iam lingua Latina classica "piper" appellatae sunt, etiamque aliis quindecim quas ipse primus in hoc genere collegit. Verbum Latinum piper a Graeca forma  (postea > ) mutuatum est. Origo verbi ex Oriente trahitur, nam  a Pracrito pipparī (< Sanscritum pippalī 'ficus', postea 'piper longum') mutuatum est. Origo verbi pippalī non liquet.

Distributio et oecologia 
Piperis speciebus pantropica est distributio, et plurimae plantae sunt suffrutices in silvis pluvialibus terrarum inferiorum, sed inveniuntur in turbatis zonarum altiorum spatiis, sicut silvis nubilibus; una species, P. kadsura, in Iaponia meridionali Coreaque australissima endemica, est subtropicalis, et lene hiemis gelu tolerat.

Plurimae Piperis species sunt herbaceae vel lianae.

Species selectae 

Plurimae (circa 700) Piperis species in Americis inveniuntur, et circa 300 in Asia Meridionali.

"Piper aggregatum" et "P. fasciculatum" re vera sunt Lacistema aggregatum, angiosperma non piperibus cognata, in familia Lacistematacearum.

Notae

Bibliographia 
 Fontes antiquiores
 1597 : 
 1640 : John Parkinson, Theatrum Botanicum (Londinii: T. Cotes)
 1753 : 
 1807 : William Hunter, "Remarks on the Species of Pepper which are Found on Prince of Wales's Island" in Asiatic Researches vol. 7 (1807) pp. 383-393

 Eruditio recentior
 Chaveerach, Arunrat, Mokkamul, Piya, Sudmoon, Runglawan et Tanee, Tawatchai. 2006. "Ethnobotany of the genus Piper (Piperaceae) in Thailand." Ethnobotany Research and Applications 4 eadem
 Chaveerach, Arunrat, Sudmoon, Runglawan, Tanee, Tawatchai et Mokkamul, Piya. 2008. "The species diversity of the genus Piper from Thailand." Acta Phytotaxonomica et Geobotanica 59(2):105-163
 Lee Dyer, Aparna Palmer, Piper: A Model Genus for Studies of Phytochemistry, Ecology, and Evolution. Novi Eboraci: Kluwer, 2004. ISBN 0-306-48498-6  Textus
 Gorman, Chester F. 1969. "Hoabinhian: A pebble tool complex with early plant associations in Southeast Asia." Science 163(3868):671–673. Doi:10.1126/science.163.3868.671.
 Gorman, Chester F. 1971."The Hoabinhian and After: Subsistence Patterns in Southeast Asia during the Late Pleistocene and Early Recent Periods." World Archaeology 2(3):300–320.
 Lim, S. T., K. Dragull, C. S. Tang, H. C. Bittenbender, J. T. Efird, et P. V. Nerurkar. 2007. "Effects of Kava Alkaloid, Pipermethystine, and Kavalactones on Oxidative Stress and Cytochrome P450 in F-344 Rats." Toxicological Science 97(1):214–221. Doi:10.1093/toxsci/kfm035 PMID 17329236.
 Solomon, Charmaine. 1998. "Cha Plu." In Encyclopedia of Asian Food. Periplus Editions.
 Sorrentin, L., A. Capasso, et M. Schmidt. 2006. "Safety of ethanolic kava extract: Results of a study of chronic toxicity in rats." Phytomedicine 13(8):542–549. Doi:10.1016/j.phymed.2006.01.006 PMID 16904878.

Nexus externi 
 
 Familiae Plantarum Florentium: descriptiones, inlustrationes, identificatio, informatio.
 Piperaceae in floribus Americae Septentrionalis
 Piperis species in Thailandia

!
Taxa Linnaei
Genera plantarum
Taxa 1753

et:Pipar