Lucifer
Lucifer est stella Veneris, quae mane ante solem se ostendit; cum noctu apparet; dicitur etiam Vesper. Stella Veneris sic appellatur, quia mane ante solem oritur, quasi lucem ferens. Lucifer enim ille est, qui lucem fert.

Mythologia Romana 
Lucifer est conversio Eωσφόρου ('qui primam lucem fert') et Φωσφόρου ('qui lucem fert'), vocabulorum Graecorum. Vergilius, exempli gratia, in Georgicis (III, 324-5) sic stellam Veneris tamquam stellam matutinam praebet:
Luciferi primo cum sidere frigida rura
carpamus, dum mane novum, dum gramina canent.

Christianismus

In Vetere Testamento 
In libro Isaiae de rege Babyloniae (14,12) dicitur:
Quomodo cecidisti de caelo, lucifer, fili aurorae?
Deiectus es in terram, qui deiciebas gentes.

Titulus regis tella matutina (Hebraice Helal in Biblia) Graece Φώσφορος et Latine a sancto Hieronymo Lucifer convertitur. Scriptores Christiani putaverunt hunc locum Bibliorum de diabolo enarrare, et ergo luciferi casum esse sub figuris lapsum diaboli vel Satanas.

In Novo Testamento 
Petrus in altera epistula, quam scripsit, ipsi Iesu, qui oriri debet in cordibus fidelium, nomen Luciferi tribuit. In libro Apocalypsis Iohannis, Christus, qui est lucifer, pollicetur se stellam matutinam fidelibus daturum, ut partem habeant claritatis suae.

Praeterea, Christus est lumen gentium, oriens ex alto, cui deus pater dedit claritatem ante mundi constitutionem. Sol iustitiae, qui illuminat omnem hominem, Christus, cuius luciferi sidus est figura, maximum splendorem affert universo mundo.

Ecclesia Novi Testamenti hereditatem, quam precibus significat, sine ulla dubitatione adiit.

In liturgia ecclesiae 
In maxima Christianorum vigilia, dum canit praeconium paschale, diaconus facit de Lucifero mentionem tamquam de Christo:
Oramus ergo te, Domine,
ut cereus iste in honorem tui nominis consecratus,
ad noctis huius caliginem destruendam,
indeficiens perseveret.
Et in odorem suavitatis acceptus,
supernis luminaribus misceatur.
Flammas eius lucifer matutinus inveniat:
Ille, inquam, lucifer, qui nescit occasum:
Christus Filius tuus,
qui, regressus ab inferis, humano generi serenus illuxit,
et vivit et regnat in saecula saeculorum.
Amen.

Praeterea, Ecclesia Catholica non semel in Officio Divino de Lucifero mentionem facit: aliquando uti Christi nuntio, qui adventum eius quasi praeparat; aliquanto uti Christo ipso, qui maximam lucem secum fert:
Hoc excitatus lucifer
solvit polum caligine:
hoc omnis erronum chorus
vias nocendi deserit.

Ortus refulget lucifer
ipsamque lucem nuntiat,
cadit caligo noctium,
lux sancta nos illuminet.

Tu verus mundi lucifer,
non is qui parvi sideris
venturae lucis nuntius
angusto fulget lumine,
Sed toto sole clarior,
lux ipse totus et dies,
interna nostri pectoris
illuminans praeconia.

Iam cedit pallens proximo
diei nox adventui,
obtundens lumen siderum
adest et clarus lucifer.

Iam noctis umbra linquitur,
polum caligo deserit,
typusque Christi, lucifer
diem sopitum suscitat.

Ergo, ut videtur, in figuris liturgiae Ecclesiae Romanae, luciferi stella, ut quoddam Christi signum, aut ipse Christus aut Christi lux interpretanda est.

Notae

Bibliographia 
Biblia Vulgata Bibliorum Sacrorum editio, sacrosancti oecumenici Concilii Vaticani II ratione habita, iussu Pauli PP. VI recognita, auctoritate Iohannis Pauli PP. II promulgata. Libreria Editrice Vaticana, 1979.

Divinum Officium, ex decreto sacrosancti oecumenici Concilii Vaticani II instauratum, auctoritate Pauli PP. VI promulgatum. liturgia horarum, iuxta Ritum Romanum, editio typica altera, vol. III, Libreria Editrice Vaticana, anno 2000.

Missale Romanum, ex decreto Sacrosancti Oecumenici Concilii Vaticani II instauratum, auctoritate Pauli PP. VI promulgatum, Iohannis Pauli PP. II cura recognitum. Editio typica tertia, Libreria Editrice Vaticana, anno 2002.

Pinacotheca 

 1930 Lucifer

Nexus externi 
 Ex Nihilio
 http://www.occultopedia.com/l/lucifer.htm

Archangeli
Biblia
Daemones
Ecclesia Catholica
Liturgia
Religio Christiana
Religiones
Personae Divinae Comoediae (Inferna)