Zincum
|}
Zincum est elementum metallicum cum numero atomico 30 et symbolo Zn quod est metallum transitionis. Miscebatur cum cupro ut creetur orichalcum in temporibus Romanorum et  tractabatur in India ab anno 1200. Metallum purum Europae ante finem saeculi 16mi non agnoscebatur. Tractatio zinci non coepta est ante finem saeculi 17mi. Zincum est utile illinamentum ad impediendum chalybis corrosioni. Accumulatra interdum zinco usurpantur, et orichalcum ex zinco cuproque fit. Zincum extrahitur de sphalerita.

Zincum est minerale vitale, necessarium ad omnes vitae formas sustinendas. Enzyma illa habentia atomum zinci in medio reactivo sunt communia in biochemia. Exemplum est dehydrogenasium alcoholis. Consumptio magnae copiae zinci potest efficere ataxiam, fatigationem, et defectus cupri.

Adiuncta

Naturalia 
 
Zincum est lucidum diamagneticum metallum. Color zinci inter album canumque alternat.

Metallum est durum fragileque in temperaturis plurimis, sed ductile inter 100 et 150 gradus Celsii fit. Super 200 gradus Celsii, metallum fragile fit, et verberando potest pulverari. Zincum est aequus electricitatis conductor. Id habet fere humilia puncta fusionis ebullationisque metallo. Habet punctum fusionis in 420 gradibus Celsii et punctum ebullationis in 900 gradibus Celsii.

Multae temperationes zincum continent, praesertim orichalcum, temperatio zinci cuprique. Alia metalla quae temperationes cum zinco creant sunt aluminium, stibium, bismuthum, aurum, ferrum, plumbum, hydrargyrum, argentum, stannum, magnesium, cobaltum, niccolum, tellurium natriumque. Dum neque zincum neque zirconium sunt ferromagneticum temperatio ZrZn2 ferromagnetismum sub 35 gradus Kelvinis ostendit.

Incidentia 
Zincum consistit in septuaginta quinque partibus per millionem crustae Terrae.

Compositiones 
Scitur compositiones binariae cum plurimis metalloidibus et omnibus nonmetallis praeter gasia nobilia exsistere. Oxidum ZnO est pulvis albus qui est in solutione aquoso neutrali paene insolubilis, sed est amphotericus, id est, in acidico basicoque potenti solutione dissolvit. Chalcogeniae reliquae (ZnS, ZnSe et ZnTe) in electronica et optica utiles sunt. Scitur pnictogeniae (Zn3N2, Zn3P2, Zn3As2 et Zn3Sb2), peroxidum ZnO2, hydridum ZnH2 et carbidum ZnC2 exsistere. Intra omnia halida quattuor, ZnF2 adiunctam ionicissimam habet, et reliqua (ZnCl2, ZnBr2 et ZnI2) humilissimum punctum liquefactionis habent, et adiunctam covalentiorem habent.

In solutio infirme alkalico cum iontibus Zn2+, hydroxidum Zn(OH)2 ut praecipitatum album formatur. In solutio alkaliciori, hoc hydroxidum dissolvit et zincata ([Zn(OH)42−]) formantur. Nitratum Zn(NO3)2, chloratum Zn(ClO3)2, sulfatum ZnSO4, phosphatum Zn3(PO4)2, molybdatum ZnMoO4, cyanidum Zn(CN)2, arsenitum Zn(AsO2)2, arsenatum Zn(AsO4)2·8H2O et chromatum ZnCrO4, quod est una ex paucis coloratis compositionibus zinci, sunt nonnullae inorganicae compositiones zinci. Exemplar simplicimum organicae compositionis zinci est acetatum Zn(O2CCH3)2.

Compositiones organozinciferae vincula covalentes inter zincum et carbonium capiunt. Diethylzincum ((C2H5)2Zn) est reagitum in chemica synthetica. Anno 1848 ex reactione zinci et ethyl iodidi primo inventa est, et erat prima compositio sigma-vinculum inter metallum et carbonium capere nota. Decamethyldizincocene vinculum acre inter atomos zinci duas temperaturá normativa capit.

Notae

Bibliographia 
 Chambers, William, et Robert Chambers. 1901. Chambers's Encyclopaedia: A Dictionary of Universal Knowledge. Editio retractata. Londini et Edinburgh: J. B. Lippincott Company. http://books.google.com/?id=Rz8oAAAAYAAJ&printsec=toc.
 Cotton, F. Albert, Geoffrey Wilkinson, Carlos A. Murillo, et Manfred Bochmann. 1999. Advanced Inorganic Chemistry. Ed. 6a.  Novi Eboraci: John Wiley & Sons, Inc. ISBN 0-471-19957-5.
 Lide, David R., ed. 2006. Handbook of Chemistry and Physics. Ed. 87a. Boca Raton Floridae: CRC Press, Taylor & Francis Group. ISBN 0-8493-0487-3, http://books.google.com/?id=WDll8hA006AC&pg=PT893.
 Emsley, John. 2001. Nature's Building Blocks: An A-Z Guide to the Elements. Oxoniae: Oxford University Press. ISBN 0-19-850340-7. http://books.google.com/?id=j-Xu07p3cKwC.
 Greenwood, N. N., et A. Earnshaw. 1997. Chemistry of the Elements. Ed. 2a. Oxoniae: Butterworth-Heinemann. ISBN 0-7506-3365-4.
 Heiserman, David L. 1992. Exploring Chemical Elements and their Compounds. Novi Eboraci: TAB Books. ISBN 0-8306-3018-X. http://books.google.com/?id=24l-Cpal9oIC.
 Lehto, R. S. 1968. "Zinc." In The Encyclopedia of the Chemical Elements, ed. Clifford A. Hampel, 822–830. Novi Eboraci: Reinhold Book Corporation. LCCN 68-29938. ISBN 0-442-15598-0.
 Stwertka, Albert. 1998. Guide to the Elements. Ed. retractata. Oxoniae: Oxford University Press. ISBN 0-19-508083-1.
 United States National Research Council, Institute of Medicine. 2000 Dietary Reference Intakes for Vitamin A, Vitamin K, Arsenic, Boron, Chromium, Copper, Iodine, Iron, Manganese, Molybdenum, Nickel, Silicon, Vanadium, and Zinc. National Academies Press. http://www.nap.edu/catalog.php?record_id=10026.
 Weeks, Mary Elvira. 1933. The Discovery of the Elements. Journal of Chemical Education. ISBN 0-7661-3872-0.

Nexus externi 
 Hoc elementum apud Patreon: periodic videos

Elementa chemica
Metalla transitionis