Franciscus de Miranda
Franciscus de Miranda (natus Caracis Venetiolae die 28 Martii 1750; mortuus Gadibus Hispaniae die 14 Iulii 1816) fuit Venetiolanus ductor exercitus, qui pro libertate Americae Australis ab Hispania pugnavit.

De iuventute

Sebastianus de Miranda Ravelo, pater et mercator prosper Canariarum Insularum fuit. Francisca Antonia Rodríguez de Espinoza mater fuit. Franciscus de Miranda fuit studiosus Universitatis Caracarum ab 1762. Studia 10 Ianuarii coepit et duos annos grammaticam Latinam et Hispanicam didicit. Annis ab 1764 ad 1766 studii maioris accessit. Miranda hic classicos Latinos, historiam, religio, arithmeticam, et geographiam studebat.

Belli et fama

Tempus cum Exercitu Hispanico
Anno 1771 Miranda in Hispaniam advexit et centurio Exercitu factus fuit. Miranda anno 1781 in bello Pensacolae cum exercitu hispanico pugnavit.

Peregrinatio
Ab anno 1786 ad annum 1790 in Europam et Turciam peregrinavit. 
Commentari diurni copiosi scripsit.

Res novae Francicae
Anno 1792 in Res Novae Francicae pugnavit.
Die 30 Novembris Antverpiam expugnavit.

Miranda Londini habitavit, ubi e Sarah Andrews dues filii (Leandro et Francisco) procreavit.

Res novae Venetiolae 
Die 11 Aprilis 1810 provinciae Venezuelanenses libertatem ab Hispania declaraverunt. Simon Bolivar et Andreas Bellus legati ad Britanniarum Regnum missi sunt. Miranda ad Venetiolam cum Venezuelenses redutus est. Ab anno 1810 ad annum 1812 in Venetiola exercitu duxit. Mensi Iulii captus est, et iam captivus mortuus est.

Nexus externi 

Ductores exercitus
Generalissimi
Milites Venetiolae
Repugnatores
Francomurarii
Mortui captivi
Nati 1750
Mortui 1816