Acidum uricum
Acidum uricum  est compositum chemicum heterocyclicum, ionta (urata) et sales (acida urata) formans. In organismis acidum uricum est productum catabolicum nucleotidorum purinorum. Excretio maior in parte per renes fit. Nimirum acidum uricum constanter in urinis invenitur.

In sanguine acidum uricum, una cum proteinis, substantia antioxidans momentum maius habet. Contrarie acidum uricum intra cellulam prooxidans agit.

Hyperuricaemia, valores altiores acidi urici in sanguine cum podagra nexus est, at etiam cum diabete mellito et calculis renalibus et syndromate metabolico et diversis morbis cardiovascularibus.

Natura chemica 
Acidum uricum est purinum, ita compositum heterocyclicum, ex anulo duplici atomorum carbonii C et nitrogenii N (positionibus 1, 3, 7, 9) compositum. Atomis carbonii positionibus 2, 6, 8 singula oxygenia addita sunt. Ut plurimis anulis nitrogenium continentibus etiam acido urico tautomera nota sunt.

Tautomerismus 
Tautomera ex constitutionibus isomera, quae facile inter se mutant. Praecipue composita heterocyclica tautomerismum (sive desmotropismum) ostendunt, quia in compositis his chemicis protona relocare queant, ut vincula duplicia quoque. In nitrogenia continens acidum uricum inter formam ketoni -N=C-OH et formam enoli -NH-C=O mutat. In anulo duplici acidi urici de lactamo (formae ketoni) et de lactimo (formae enoli) dici solet. Lactimum in circumiecto acido (pK = 5.4) proton H+ liberat, ut uratum cum grege -O- formetur. Crystalla urati ipsa causa et inflammationis articulorum apud podagram et calculorum renalium.

Biochemia 
Urici acidi synthesis per enzymum xanthini oxidasis ex xanthino fit. Locus reactionis istius terminalis effectus corporis iubet. Exempli gratia formatio copiae molecularum acidi urici et inflammationis (osteoarthritidis) et posthac dissolutionium chondrocytorum intraarticularium causa persequitur. Intra liquorem articuli mox moleculae acidi urici accumulant, quae circumiectis acidis in crystalla urati transformantur. Circulus vitiosus initiatur, quia crystalla ipsa stimulus liberationis mediatorum inflammationis ut interleukinum 1 beta erunt.

Purinorum catabolismus 
In organismis uricum acidum est productum terminale degradationis purinorum, ut nucleobasium adenini et guanini, quibus structura purinorum insunt.

Mala metabolismi acidi urici

Hyperuricaemia 
Valores altiores acidi urici in sanguine organismis pericula, ut morborum cardiovascularium, diabetis melliti imponere queant. 

Consumptio copiae fructosi ope enzymi fructokinasis formationem purinorum, denique hyperuricaemiam perficere potest. Nimirum consumptio copiae sucorum e fructu exressorum et hyperuricaemiam et symptomata podagra et syndromatis metabolici instigare possunt.

Historia 
Anno 1776 chemicus Suecicus Carolus Scheele (1742—1786) in calculis renalibus acidum uricum invenit. Anno 1882 chemico Ucrainico Ioanne Horbachevsky (1854—1942) synthesis acidi urici ex urea et glycino.

Notae 

 Apoplexia cerebri
 Infarctus cordis
 Insufficientia renalis

Nexus externi 
 Examinatio sanguinea acidi urici 

Composita heterocyclica
Purina