Nisus
In mythologia Graeca Nisus (Graece ) fuit rex Megarensium cui  mirabilis crinis purpureus inter ceteros capillos creverat : fatali quodam nexu salus ipsius atque regni  cum praesentia huius crinis in capite suo coniunctus erat.

Pandioni, regi Atheniensi mythico, quattuor filii fuerunt qui patre mortuo Atticam inter sese partiti sunt : Aegeus, Nisus, Pallas Lycosque. Niso Megara cum agro et portu obvenit. Mox socius fuit fratris Aegei, regis Atheniensium, in bello adversus Minoem, regem Cretensium, qui Megaram copiis suis obsedit. Non multum de ea re curabant Megarenses Nisusque, quia vates saepe cecinerant, quamdiu crinis purpureus salvus in capite regis remaneret, tamdiu Megaram invictam salvamque fore. At filia regis, Scylla, infelici amore pulchri Minois ardens, et patriam et patrem prodidit dum fatalem crinem Niso dormiente dolo secat. Sperabat enim huius beneficii gratia uxorem fore Cretensium regis. Sed victor Minos a parricida abhorruit et Scyllam puppi navis haerentem per maria traxit. Puellam iam morituram dei misericordes in cirim avem mutaverunt. Tum Iuppiter patrem Nisum in haliaeetum vertisse dicitur ut filiam per aerem persequi posset atque trucidare conaretur, ultionis aeternae cupidus ob parricidium.

Tempore imperatorum Romanorum adhuc portus Megarae Nisaea erant, ab antiquo rege dicta..

Fontes. 
Aeschylus, Choephoroe 612-22
 Apollodori bibliotheca  III.15.5-8
 Ciris (poema ex Appendice Vergiliana, Vergilio adolescenti attributum a Suetonio et grammaticis Servio Donatoque).
 Hyginus, Fabulae 198.
 Ovidius, libro octavo Metamorphoseon 1-151
 Pausanias libro primo Graeciae descriptionis XIX.1 et XXXIX.4-5.
 Propertius libro tertio Elegiarum carmine XIX : 21-28.
 Vergilius, libro primo Georgicon, 404-409.

Notae 

Mythologia Graeca