Tantalus
Tantalus (Graece ) in mythologia Graeca est clarus vir est, qui traditur filius Iovis (Graece ) regis deorum et Pluti nymphae atque rex Sipyli fuisse nec non genitor filiorum trium, nominibus Pelops, Nioba vel Niobe), et Brotea.

Fabulae 
In fabulis accusatur furti nectaris et ambrosiae deorum; Pelopem filium quoque dilacerasse atque deis immortalibus in convivio carnem eius adposuisse dicitur. Quam ob rem Iuppiter eum claro aeternoque supplicio punivit: is catenis vinctus in palude Stygia mergitur; sunt super eum multi rami cum malis, sed quandocumque ad ramos vel aquam procurrit, rami surgebant et aqua se recipiebat.

De Tantali convivio. 
Zeus/Iuppiter Tantalum filium hospitio et amicitia sua dignatus erat. Ille vero, superbia amens factus, cum deos ad cenam invitasset, eis filium Pelopem in membra caesum, postquam  aeneo caccabo incoxerat, in convivio adposuit. Cupiebat scire num fraudem dei detecturi essent. Omnes autem animadvertere et carne horrentes abstinuerunt, praeter Demetera/Cererem, quae, maerore raptae filiae occupante animum, laevum umerum Pelopis comedit. Dii puerum miserati membra rursus conglutinaverunt et Pelopi vitam reddiderunt : in vicem non iam exstantis partis, eburneum umerum collocaverunt. Ac iusserunt Tantalum aeternas et crudeles poenas in Tartaro dare.

Notae

Fontes 
 Euripides, Orestes 4-11 et 982-7.
 Hyginus mythographus, Fabulae 82.
 Seneca, Thyestes 1-175

Plura legere si cupis 
Mario Erasmo, "Enticing Tantalus in Seneca's Thyestes", Materiali e discussioni per l'analisi dei testi classici, 2006ː 185-198
M. J. O'Brien, "Tantalus in Euripides' Orestes", Rheinisches Museum für Philologie, Neue Folge, 1988ː 30-45
Ruth Scodel, "Tantalus and Anaxagoras", Harvard Studies in Classical Philology, 1984ː 13-24 

Tantalum
2102 Tantalus

Nexus externi 
 De Tantalo in Harper's Dictionary of Classical Antiquities (1898).
La lignée de Tantale (Francogallice)
Mythologia Graeca