Apamea
Apamea ad Orontem fuit urbs olim praeclara, hodie ruinosa, in finibus Syriae iacens non procul a flumine Oronte. Nomen ab uxore conditoris Seleuci Nicatoris Apama accepit. A primis incolis Macedonibus 'Pellam' quoque appellatam, auctor est Strabo. Ibi Seleucidae reges elephantos et equos nutriebant ceteraque ad exercitum instruendum idonea ponebant atque in primis eos homines qui ceteros artes belli docebant eo arcessebant. Collis eximie munitus erat inter flumen et paludes ita ut Caecilius Bassus a Caesare anno 46 a.C.n. secessionem faciens ibi  per duos annos legionibus adversus se missis feliciter restiterit nec vinci potuerit.

Incolae noti 
 Posidonius (ca. 135 a.C.n.–51 a.C.n.), philosophus Stoicus
 Sextus Varius Marcellus (saeculo 2 p.C.n.), procurator provinciae Britanniae et pater imperatoris Elagabali
 Oppianus Apameensis (saeculo 3 p.C.n.), poeta didacticus Graecus, qui scripsit Cynegetica

Notae

Bibliographia 
 Fontes antiquiores
  XVI.2.10

 Eruditio
 Janine et Jean Charles Balty, "Apamée de Syrie, archéologie et histoire. I" in Aufstieg und Niedergang der Römischen Welt vol. ? pars ? (ISBN 3-11-007337-4) pp. 103-134 (Textus lacunosus)
 Jean Charles Balty, "Apamea in Syria in the Second and Third Centuries A.D." in Journal of Roman Studies vol. 78 (1988) pp. 91-104
 "Apameia. 1" in 

Loci archaeologici Syriae
Urbes Syriae
Urbes Imperii Romani