Linguae Panslavicae
Linguae Panslavicae sunt linguae artificiosae a posteriori creatae, quarum inventores lexicis et grammatica linguarum Slavicarum usi sunt et ad communicationem inter gentes Slavicas inventa sua destinaverunt. Post linguam Slavicam ecclesiasticam, quam Ecclesia Orthodoxa in multis terris Slavicis usque adhuc colit, has linguas huius generis novimus:
 ruski jezik (lingua Russica) Georgii Crisanii, qui annis 1661—1675 eam elaboraverat. 
 lingua Slavica universalis, de qua tractatum anno 1826 Iohannes Herkel Slovacus edidit;

 tres, quae lingua Esperantica iam creata et pervulgata inventae sunt, cum ea connexae:
 Esperantica Slavina, ab Iosepho Konečný Bohemo anno 1912 proposita; 
 Neposlava, a Vsevolodo Češichinru Esperantista Russico anno 1915 constructa;
 mežduslavjanski jezik (lingua Interslavica), annis 1954–1958 a linguistis Bohemis, quos Georgius Karencs Esperantista dirigebat, elaborata;
 duae linguae Slavicae artificiosae interreti iam vulgato constructae:
 lingua Slovio
 lingua Interslavica (secunda).

Inter linguis ficticiis Lydnevica lingua Slavica est et Venedica Romana cum substrato Slavico.

Notae

De linguis Panslavicis  
 Anna-Maria Meyer, Wiederbelebung einer Utopie: Probleme und Perspektiven slavischer Plansprachen im Zeitalter des Internets, Bambergae 2014. 
  Дуличенко А.Д. Из истории интерлингвистической мысли в России // Проблемы интерлингвистики. М., 1976. (cf. supplementum)  

Panslavicae
Panslavicae
Utopiae