Spatium (astronomia)
Spatium est inanitas quae praeter ullum corpus caeleste exsistit, Tellure non excluso. Omnino autem vacuum non est, sed in vacuo duro consistit, quod humilem particularum densitatem continet, praecipue plasmatis hydrogenii et helii, etiam radiationis electromagneticae, camporum magneticorum, et neutrinorum. Secundum doctrinam, id etiam materiam obscuram et energiam obscuram continet.

Inventio 
Circa annum 350 a.C.n., Aristoteles philosophus Graecus dixit "naturam vacuum abhorrere"—principium "horror vacui" saepe appellatum. Secundum hanc notione, homines multa saecula putabant spatium inane non posse. Adeo saeculo septimo decimo, Renatus Cartesius philosophus Francicus omne arguit spatium complendum esse.

Galilaeus Galilaei intellexit aer pondus habere atque ergo gravitati subiectum esse. Demonstravit esse vim stabilem, quae creationem vacui resistit, sed erat Evangelista Torricelli discipulus suus qui apparatum vacui efficiendi capacem creavit. Hoc experimentum illo tempore in Europa admirationem movit. Blasius Pascalis mathematicus Francicus ratiocinatus est quod, si columna hydrargyri in vitro habita aere suspenderetur, columna altitudine altiore brevior esse debet. Florin Périer, maritus suae sororis, experimentum iterum in monte Puy-de-Dôme in media Francia faciens, cognovit columnam esse tres uncias brevior. Haec pressionis deminutio porro demonstrata est cum Périer balloon semiplenum sursum in montem portaret, quod se gradatim inflavit, et vice versa, Périer ex monte descendente, se deflavit. Haec et alia experimenta principium horroris vacui superaverunt.

Hodierna spatii exterioris notio in cosmologia Fragoris Maximi conditur, quae primum a Georgio Lemaître physico Belgico anno 1931 proposita est. Haec theoria censet universum quod videri potest ex forma densissima ortum esse, quae postea expansionem perpetuam passum est, atque materia post primam expansionem manens postea conlapsum gravitatis passa esse, ut stellae, galaxiae, aliaeque res astronomicae gignerentur, vacuo profundo relicto, quod fit quod nunc spatium exterius appellatur.

Locutio spatium exterius ex outer space locutione Anglico deducitur, vocabulo a Domina Emmelina Stuart-Wortley poeta Anglica in "The Maiden of Moscow" poemate anno 1842 composito. Grata populo demum facta est in scripturis H. G. Wells anno 1901. Simplex autem vocabulum spatium re vera est vetustius, primum Anglice adhibitum ut regionem praeter caelum Telluris significet in Paradiso Amisso, poemate Ioannis Miltoni anno 1667 edito.

 Superspatium
 Astronavis
 Astronomia
 Colonizatio spatii
 Cosmologia
 Exploratio spatii
Foramen vermis
NASA
Ordo Europaeus spatio cosmico investigando
 Scientia spatii
 Spatium cosmicum
Speculatrum spatiale
 Statio spatialis
 Technologia spatii
 Ventus solaris
Volatus spatialis

Notae

Nexus externi 

 Intergalactic Space, Natural History, Februario 1998
 Newscientist Space
 Situs space.com

Astronomia
Circumiectus
Itinera caelestia
Nihil
Res astronomicae
Spatium
Vacuum