L'infinito
“Semper cara mihi collis deserta fuerunt 

et saepes, qua circum imi pars maxima caeli

occultatur. Ibique sedens, dum miror, inane

praeterea spatium sine fine, silentia rerum 

ultra homines, altam mihi fingo mente quietem, 

paene tremens. Frondesque auris agitantibus, illa

infinita levi conferre silentia voci 

me iuvat: atque aevum cordi immortale recurrit, 

mortua saecla, aetas praesens et murmura vitae. 

Immemor immenso sic mergor gurgite: lenti

naufragus oceani suaviter obruor undis.”