Spacellificatio
In astrophysica spacellificatio (Anglice: spaghettification) est verticalis extensio et horizontalis compressio corporum usque ad formas longas et subtiles (immo similes spacellorum) prope quendam  non homogeneum et validissimum. Causa spacellificationis sunt vires aestuales.

In nimissimis condicionibus – e.g. iuxta foramen nigrum – tanta est extensio et compressio, ut nullum corpus spacellificationi resistere possit. Intra circumscriptam et exiguam regionem, si massa spacellificata parva est, compressio horizontalis exacte extensionem verticalem aequat, et nulla nitida mutatio in volumine observatur, sed tantum in forma.

Anno 1988 Stephanus Hawking volatum astronautae commenticii descripsit, qui, transiens per horizontem eventuum foraminis nigri, ob gravitatem gradientem (i.e. diversa magnitudo roburis gravitationalis in diversis locis) "sicut spacelli" a capite ad pollices pedum extenditur. Hoc fiat quia virtus gravitatis  exserta multo fortior sit apud fastigium corporis vicinum quam apud fastigium remotum; et si astronauta ante pedes in foramen nigrum incidat, tam fortior sit gravitas apud pedes quam apud caput, quam is ad perpendiculum extendatur. Insuper, pars dextra eius corporis ad sinistram, et pars sinistra ad dextram trahantur, et homo a lateribus comprimatur.

Vocabulum "spacellificationis" longe ante anecdotum Hawking statutus est.  Spacellificatio cuiusdam stellae primum anno 2018 in photographemate depicta est, cum astronomi par galaxiarum collidentium, circiter 150 miliones annos luce mensos a Tellure distantium, observarent.

Simplex exemplum 

In hoc exemplo, in spatio supra quendam planetam sunt quatuor separata corpora in formatione adamantina. Talia corpora lineas campi gravitationalis (vel, melius, ) ad centrum planetae directas sequentur. Secundum , infimum quatuor corporum maximam vim gravitatis patietur, et idcirco tota adamantina formatio ad perpendiculum extendetur.

Attamen corpus rigidum distortionibus resistet, et si ea sunt quatuor partes conexae cuiusdam corporis maioris, cum hoc distorqueatur vires elasticae internae intercedent ad vires aestuales adversandas et aequilibrium mechanicum obtinendum. Nihilominus, si vires aestuales nimis magnae sunt, corpus, eis succumbens, sive plastice deformabitur sive frangetur, filamentum vel lineam fragmentorum gignens.

Exempla de viribus aestualibus debilibus et validis 
Prope fontem gravitatis punctualem vel sphaericam,  subita in media parte cuiusdam virgae homogeneae, ad fontem gravitatis intentae, per integrationem roboris aestualis a centro ad alterutrum fastigium reperitur. Hoc gignit , ubi  est fontis gravitatis ,  est virgae longitudo,  est virgae massa, et  est intervallum inter virgam et fontem gravitatis. In corporibus autem non uniformibus, vis tensilis est minor si pleraque massa prope centrum, et usque ad duplum maior si pleraque massa apud fastigia confertur. Ultro, agit quoque vis compressionis horizontalis ad centrum recta.

Si fons gravitationalis est sphaerica (ergo superficiem habet), vis tensilis inducta in corpus vicinum (dum sit parvum respectu fontis) maxima est prope superficiem sphaerae. Ea vis tantummodo ex corpore parvo et densitate media fontis gravitationalis dependet. Exempli gratia, prope fontem gravitationalem densitate media simili Telluris, virga massae 1 kg et longitudinis 1 m maximam vim tensilem tantum 0.4 µN, ob vim aestualem, patitur.

Propter ingentem densitatem, vis aestualis prope superficiem pumilionis albae multo robustior est, et haec in virgam exempli maximam vim tensilem 0.24 N inducit. Ultimo, prope stellam neutronicam vires aestuales sunt immaniter valentiores: si virga roburi tensili maximae 10 000 N resistere possit et ad perpendiculum in stellam neutronicam  cadat, disrumperetur cum tum 190 km a centro stellae distet (sua liquefactione ob temperaturam omissa), multo procul ab superficie (solent stellae neutronicae radios tantum circiter 12 km habere).

In praecedenti casu stellae neutronicae corpus calore, haud vi aestuali, destruitur; at prope foramen nigrum (si nulla alia materies proxima est), cum radiatio absit, sola causa destructionis corporum est vis aestualis. Insuper, foramina nigra nullam superficiem habent quae possit casum impedire, et ergo corpora cadentes per tenua fila materiei demum extendetur.

Intra et extra horizontem eventuum 

Locus ubi vires aestuales corpus destruunt vel hominem occidunt ex massa foraminis nigri dependet. Apud foramina nigra supermassiva, sicut  in centro nostri galaxiae inventum, talis locus intra horizontem eventuum iacet, et quidam astronauta, nullam compressionem nec extensionem animadvertens, serenus per horizontem eventuum transire potest, licet illinc parvum temporis spatium supersit ante quam is ad singularitatem inclementer perveniat.  Apud foramina nigra parva, quorum  propiores sunt singularitati, astronauta viribus aestualibus nectitur longe ante quam ad horizontem eventuum occurrat. Exempli gratia, virga nostri exempli prope foramen nigrum  cum 320 km a centro distet disrumperetur – procul ab eius radio Schwarzschildiano 30 km – et disrumperetur prope foramen nigrum  cum 3200 km a centro distet – intra eius radium Schwarzschildianum 30 000 km.

 Foramen nigrum
 Gravitas (physica)
 Pumilio alba
 Spacelli
 Radius Schwarzschildianus
 Stella neutronica
 Vis aestualis

Notae 

Acceleratio
Foramina nigra
Mechanica caelestis
Notiones in physica