Apostuj Capitel Quindes


Apostuj
La Parola de'l nost Signur ciapada inscí cuma l'è de'l Növ Testament e vultada adess del test uriginal grech in del nost parlà Insübregh del didincö.

Capitel Quindes
1E quij personn, despö che eren vegnüü giò de la Giüdea, insegnaven i fradèj che: «Se no sii circuncis in del custüm de Musè, pudii minga vèss salvaa». 2E perchè l'era una revolta e discüssiún no piscinina a Paul e Barnaba cun lur, hann urdinaa che Paul, Barnaba e quij alter de lur andassen sü a i apostuj e a i anziann a Gerüsalèmm sü chèsta quistiún.
3Dunca, quij che eren staa mandaa inanz de la gésa passaven per Fenicia e Samaria, diciarand la cunversiún di naziún, e faseven granda letizia a tücc i fradèj. 4E quand eren riaa a Gerüsalèmm, hinn staa ricevüü de la gésa, di apostuj e di anziann, e hann nunziaa tücc quijcoss che Diu l'aveva faa cun lur.
5Ma s'hinn levaa sü quij de la sèta di Farisee che aveven credüü, disend che: «L'è necessari circunciduj e cumandàgh de usservà la lég de Musè».
6E i apostuj e i anziann s'hinn ünii insèma per vedè sü chèsta roba.
7E despö che tant discüssiún eren sücess, despö che l'era staa in pee, Peder el gh'ha dii: «Omen, fradèj, savii che di dì del prenzipi intra vialter Diu l'ha scernii che per mèzz de la mia buca i naziún sentissen la parola del vangel e credessen. 8E Diu, che 'l cunuss i cör, l'ha daa testimunianza, avendugh daa 'l Spirit Sant propi cuma a nümm, 9e l'ha faa nissüna distinziún intra nümm e lur, avend faa pür i lur cör per la féd. 10Dunca, perchè adèss tentii Diu, metend un giuv sü i coll di discepuj che né i noster pader né nümm sèmm staa fort de purtà? 11Ma per mèzz de la grazia del Signúr Gesü credum de vèss salvaa, segund la medema manéra anca lur».
12E tüta la fola l'è stada quiéta e scultaven Barnaba e Paul intanta che cüntaven sü tücc i sègn e meravèj che Diu l'ha faa intra i naziún per mèzz de lur.
13E despö che eren staa quiètt, Giagum l'ha respundüü, disend: «Omen, fradèj, sculteem! 14Simeon l'ha cüntaa sü cuma prima Diu 'l i ha visitaa per ciapà di naziún una gént per el sò nomm. 15E cun chèst i paroll di prufètt hinn d'acordi, cuma l'è scritt:
16Despö de chèstcoss vegnaruu indree,
e faruu sü de növ la tenda de David che l'è burlada giò,
e i sò robb che hinn staa destrütt faruu sü de növ e la metaruu sü de növ,
17perchè 'l rèst di vèss üman cerchen el Signúr,
e tücc i naziün sü quij l'è invucaa 'l mè nomm (sü lur),
el dis el Signúr che 'l fa chèstcoss,
18cugnussüü de semper.
19Dunca, mì giüdeghi che 'l se da minga tribulaziún a quij che giren di naziún a Diu, 20ma che 'l se manda a lur una letera de tegnì luntan di cuntaminaziún di iduj, de la furnegaziún, de l'animal strangulaa giò e del sangh. 21Già che Musè, di generaziún antigh a ogni citaa el gh'ha quij che 'l predichen, essend lètt in di sinagogh ogni sabet.
22Alura el pareva bén a i apostuj e a i anziann cun l'intréga gésa, despö che aveven scernii omen de lur, de mandàj a Antiochia cun Paul e Barnaba, Giüda che l'è ciamaa Barsaba, e Sila, omen che menaven intra i fradèj, 23despö che aveven scrivüü per lur man: «I apostuj e i anziann, fradèj, a i fradèj che hinn di naziún a Antiochia e in de Siria e Cilicia: salüd. 24Già che èmm sentii che quij de nümm v'hann agitaa cun paroll che hann scunvulgiaa i voster anemm che èmm minga urdinaa, 25el m'ha parüü bén, essend devegnüü d'una sula mént e avend scernii omen, de mandàj a vialter cun i noster predilètt Paul e Barnaba, 26omen che hann cunsegnaa i lur anemm per el nomm del noster Signúr Gesü Crist. 27Dunca, èmm mandaa Giüda e Sila e lur medemm per parola cuntarànn sü i medemm robb. 28Già che l'ha parüü bén al Spirit Sant e a nümm de mètt sü vialter nissün pés de püssee ultra a tücc i robb necessari, 29de tegnì luntan di robb sacrifegaa a i iduj, del sangh, di animaj strangulaa giò e de la furnegaziún, di quij, se ve vardii vé medemm, farii bén. Stee bén».
30Dunca, quij che eren mandaa föra hinn vegnüü giò a Antiochia, e despö che aveven purtaa insèma la fola, hann daa la letera. 31E despö che l'aveven legiüda, gh'hann letizia de la cunsulaziún. 32E Giüda e Sila, degià che eren anca prufètt, hann daa curagg a i fradèj per mèzz de tant paroll e i hann faa fort ancamò, 33e despö che aveven passaa témp, hinn mandaa föra cun pas di fradèj a quij che i aveven mandaa. 35Ma Paul e Barnaba hann restaa a Antiochia, insegnand e predicand la parola del Signúr, anca cun tant alter.
36E despö de quij dì, Paul l'ha dii a Barnaba: «Despö che serum turnaa indree, gh'avarìum de visità i fradèj a ogni citaa a i quij èmm pruclamaa la parola del Signúr, cuma stann». 37E Barnaba 'l vuleva ciapà cun lur anca Giüann, che l'è ciamaa March; 38ma Paul l'ha cunsideraa dègn che gh'avessen minga de ciapà cun lur lü che l'era naa via de lur de Panfilia e l'era minga naa cun lur al laur. 39E l'è sücessa una pruvucaziún, perchè s'hinn separaa sé medemm, el vün de l'alter, e Barnaba, despö che l'aveven ciapaa March, l'ha faa véla via per Ciper, 40ma Paul, despö che l'aveva scernii per sé medemm Sila, l'è naa föra despö che l'eren recumandaa a la grazia de Diu di fradèj. 41E l'ha passaa per Siria e Cilicia, fasend fort ancamò i gés.

Navigaziun
← Indree a Capitel Quatordes
Inanz a Capitel Sedes →
A l'indes
At di Apostuj