Àrimo
Àrimo o àrimus l’è öna paròla lumbàrda che l’è dovràda de spès da i s-cècc intàt che i zöga per fermà ‘l zöch quàndo ‘l söcèt ergóta che l’è fò del normàl o di régole, metèm che la se deslìga öna strìnga, che öna màma la ciàma ü di s-cècc, che ergü l’à mia capìt o mia rispetàt i règole del zöch. 
Àrimo l’è la fùrma scurtàda de öna paròla piö lónga che töta ‘ntréga l’è arimortis, ma de spès chèi che i è üzàcc a dì àrimo i cognòs mia la paròla ‘ntréga. Ol sò contràre l’è arivivis. 

Chèsta paròla l’è dovràda suradetöt in pruìnsa de Milà, de Berghèm, de Brèsa e ‘n pruìnsa de Mùnscia.
S'pènsa che arimortis e arivivis i ègne da i manére de dì latìne alea mortis e alea vivis dovràde da i zögadùr de dàdi che i dizìa alea vivis prima de tirà i dàdi per fà capì che i éra 'n zöch e che i óter i gh'éra mia de tocài, menimà dòpo che i s’éra fermàcc i zontàa alea mortis per permèt ai óter zögadùr de catài sö per tirài. 

Dal uriginàre alea mortis ‘l sarès egnìt fò prìma alimortis, pò arimortis ‘nfìna scurtàt in àrimo.

Espression lombarde