Fagotto
Le fagotto es un instrumento de tubo conic pertinente al
familia de vento-ligno e proviste de linguetta duple. Illo comenciava
a haber protagonismo in le Baroco insimul con le clavieros.

Le instrumentos del familia del fagotto son le fagottino
e le contrafagotto, ultra le instrumentos del familia del oboe e del
heckelphon, istes essente tamben instrumentos de tubo conic in le
quales le sono se produce per un linguetta duple. Occasionalmente illo
es considerate como le basso del familia del oboe. Su tessitura es de
3 octavas e medie e illo pote divider se in 4 registros: basse,
medie, acute, e superacute. 

Le fagotto ha un altitude de 156cm approximatemente e un
longitude total del perforation de 250cm. Le fagotto debe su
existentia al necessitate musical de ampliar le region basse del sono
del instrumentos de vento.    

Le accordatura plus basse del fagotto es Si-bemol duo octavas sub medie C, le plus alte es E un octava super medie C.

Historia 
Como il occurre con le majoritate del instrumentos integrante del catalogo instrumental europee, le fagotto ha
famose precedentes, un del quales pote reflecter se in le impulso
que portava al musicos roman a ampliar in su parte basse le aulos (un
specie de oboe, legate per le grecos, que in le mundo latin prendeva
le nomine de tibia bassa, le qual, mesmo tractante se de un lontan
embryon, pote considerar se como le prime tentativa effectuate in un
longe genealogia de instrumentos create pro tal necessitate).

Multes son le hypotheses surgite circum le creation de
iste instrumento musical, ben que le plus diffundite concede su
paternitate a un canonico de Ferrara, Afranio Teseo (nascite in
Pavia, 1495), de qui se dice que trovava su inspiration in un
exemplar serbocroate, a modo de cornamusa, alimentate per sufflettos
lateral. Ben que iste theoria non frue de plen verisimilitude, illo tamben
non debe disestimar se, viste que le professor Curt Sachs, le
plus celebre erudito del instrumentos musical, nega que su radice
se trova in un typo de bombarda italian del seculo XVI. Su
apparition in le tractatos theoric del mentionate seculo, assi como in
les del sequente, ja con forma de dulcian o fagotto, es multo
frequente. Assi, Lodovico Zacconi, Domenico Pietro Cerone, inter
alteres, monstrava lor interesse pro iste basse instrumento.

Le fagotto surgeva como un instrumento differentiate
durante le seculo XVII. Nonobstante, ja desde le medietate del
seculo anterior il existeva un instrumento del qual illo pare haber
derivate de forma directe: le dulcian. Multo cognoscite in le
majoritate de paises europee, iste instrumento frueva de grande fama
in le circulos musical ecclesiastic e cortese. De forma natural, le
dulcian evolveva progressivemente usque a dar loco al fagotto. Iste, a
su vice, experimentava tamben alcun cambios, inter le quales,
sin dubita, le adoption de claves metallic que permitteva aperir o
obturar de forma mechanic le orificios de digitation. In ille
epocha, le fagotto se utilisava pro reinfortiar le linea del basso in
le gruppos instrumental e, ben que alcun compositores comenciava a
demonstrar certe interesse pro illo, illo ancora non frueva de
recognoscimento como solista.

Durante le secunde medietate del seculo XVII, le fagotto
se incorporava in le orchestra, in le qual desde alora illo appare
regularmente. In le seculo XVIII, illo comenciava a abandonar su
rolo de basso, lo que coincideva con su progressive assecuration como
instrumento solista. Durante le Romanticismo, numerose constructores
faceva quanto esseva in lor mano pro meliorar le qualitates sonor del
fagotto. Nonobstante, le problemas technic non esseva resolvite usque al
decennio de 1820, per le mano de Carl Armenraeder e Johann Heckel.

Le fagotto, que recipeva in alcun momento in Espania le
designation de "bajón" (basson), viveva su expansion in le
seculos XVII e XVIII, e, ben que al initio illo exerceva su functiones pro le major parte in le musica ecclesiastic, reinfortiante le
voces del cantores, su presentia in le arte secular augmentarea con
le tempore. 

Le physionomia del instrumento remaneva bastante fidel
desde su origine usque al medietate del seculo XVIII, mais desde alora
su evolution esseva importante.

Referentias

Instrumentos musical