Anglese antique
Anglese antique o anglosaxone (in anglese antique: Ænglisc, pronunciate "ænglish", o Anglisc, o Englisc; in anglese moderne: Old English o Anglo-Saxon) es un lingua germanic occidental que era parlate in Grande Britannia inter le 5e e 11e seculos. Illo es le ancestre del moderne linguas anglese e scotese, e es un soror de frison antique e saxone antique.

Saxon occidental era le idioma primari usate in le corpore de textos in anglese antique, includente le poema epic Beowulf, pois que le saxones occidental habeva le regno le plus forte, dum le dialecto northumbrian de anglese antique posteriormente deveniva le lingua scotese.

Anglese antique habeva un systema grammatic non multo distante de lo de latino. In le major parte, illo era plus simile al linguas germanic moderne germano e lingua islandese quam al lingua anglese moderne. Illo era multo inflectite, con cinque casos grammatic (nominativo, accusativo, genitivo, dativo, e instrumental), tres numeros grammatic (singular, plural, e dual) e tres generes grammatic (masculino, feminino, e neutre) etiam. Le dual era usate pro le prime e secunde personas solmente, e referriva a gruppos de duo.
*parola in anglese moderne que non veni del parola anglo-saxon listate
Anglese antique non stava immobile: su uso extendiva trans plus que 600 annos, del migration germanic occidental a Grande Britannia in le 5e seculo, usque le fin del 11e seculo. Le nomine "anglese antique" es usate pro le idioma anglese usque le tempore del invasion normanne, quando le influentia del lingua francese comenciava a cambiar su grammatica e vocabulario e faceva lo plus como anglese moderne. Le burgos le plus septentrional ubi anglese antique era parlate era trans le frontiera moderne de Anglaterra in Scotia circa Midlothian. Il era ab iste loco que, con le passage de tempore, le lingua scindeva ex su vicino meridional e comenciava a formar le punctas characteristic del idioma scotese.

Linguas germanic occidental