Vice-regno de Nove Granada
Le Vice-regno de Nove Granada, Vice-regno de Santafé
o Vice-regno del Nove Regno de Granada''' esseva un entitate territorial, integrante del Imperio Espaniol, establite
per le Corona (1717-1723, 1739-1810 e 1816-1819) in le ultime phase
de su dominio in le Nove Mundo. Illo esseva create per le rege
Philippi
V in 1717 inter le nove politica del bourbones e suspendite in 1723,
por problemas financiari, essente reinstaurate in 1739 usque le
movimento independentista lo dissolve de novo in 1810. In 1815 illo
esseva reconquirite per le exercito del rege Fernando VII, essente
novemente reinstaurate, usque le exercito liberator attingeva su
independentia definitive ex
le poter espaniol in 1819.

Le capital del
vice-regno se situava in le
citate de Santafé (hodie
Bogotá).
Le emblema de armas del vice-regno esseva hereditate per le citate de
Bogotá,
actual capital del Republica de Colombia, que lo conserva como su
insignia.

Historia 
In 1508 le Terra Firme
esseva dividite inter Diego de Nicuesa, qui obteneva le governamento
de Veragua o Castilla de Auro, que se extendeva desde le
fluvio Atrato in le golfo de
Urabá usque le capo "Gratias
a Deo e Alonso de Ojeda";
le governamento
de Nove Andalusia, desde le fluvio Atrato al Capo del Vela. Nicuesa
fundava "Nomine de Deo"
e Martín Fernández de Enciso "Sancta
Maria
La
Antique
del Darién", ambe in 1510. Pauc depost, desde le 1 de martio de
1511 Vasco Núñez de Balboa prende
le poter de Veragua
(includente le Darién) e ille esseva nominate per le vicerege Diego
Colón como su locotenente in Darién. Le rege le nominava capitano
le 23 de decembre de 1511 e governator interne del Darién usque
julio de 1514. Le 25 de septembre de 1513 ille prendeva possession
del "Mar de Sud" que ille discoperiva.

In maio de 1513
Pedrarias Dávila esseva nominate governator e capitano general de
Castilla de Auro, que
includeva omne le territorio del costa desde le Capo del Vela usque
le actual Panama, con exception de Veraguas, arrivante a Darién in
julio de 1514. Ille fundava "Nostre Seniora del Assumption de
Panama" le 15 de augusto de 1519. Nove Andalusia esseva
supprimite e Balboa recipeva le 23 de septembre de 1514 le nomination
de "Governator de Coiba e Panama e Proficiente del Mar del Sud"
subordinate a Castilla de Auro. 

In 1525 Fernández de
Oviedo tentava establir un governamento in le zona de Cartagena
(Governamento de Cartagena), sed ille non prosperava usque le
fundation del citate in 1533.

Le 26 de februario de
1538 esseva establite in le isthmo, le Real Audientia de Panama per
Real Cedula expedite per Carlos V.

Circum 1542 il
existeva le governamentos de Sancta Martha (fundate in 1525),
Cartagena e Popayán (fundate in 1536).

In 1550 se crea le
Real Audientia de Santafé de Bogotá inter le Vice-regno de Peru con
jurisdiction super le Nove Regno de Granada e le governamentos de
Sancta Martha, Cartagena e Popayán. 

In 1567 le capitano
Andrés Gómez Hernández esseva nominate governator del Governamento
de Chocó, Dabaibe e Valle del Baeza, sed ille non arrivava a su
destination al morir in Cartagena.

Le debile dependentia
del governamento del Nove Regno de Granada in Santafé de Bogotá,
con le del vice-regno de Peru in Lima, le lentitude del
communicationes inter le duo citates, summate a le constante
conflictos desde le anno 1582, inter le governamento del presidentes
del Real Audientia de Santafé de Bogotá e le archiepiscopato de
Santafé, situation confirmate per le presentia in le colonia de
visitatores inviate per le Corona, inter illos Infante de Venegas,
portava a recommendar a Felipe V le creation de un vice-regno
independente in le Nove Granada in 1717, finalmente decidite in le
anno 1718. Per iste maniera, provincias de lo que hodie il
poterea corresponder a
Colombia, Ecuador, Panama, Venezuela, e regiones de Peru, Brasil,
Costa Rica, Nicaragua e Guyana, usque tunc sub differente
jurisdictiones, se univa sub un mesme autoritate colonial establite
in le citate de Santafé de Bogotá, confirmante se
assi le citate como un
altere ex le principal
centros administrative del colonias espaniol in America, juxta Lima e
Citate de Mexico. Tamen, malgrado le intentos sporadic verso reformas
incamminate a meliorar le efficientia e centralisation del
autoritate, in necun momento le controlo e cohesion de iste colonia
attingeva a esser le realmente desirate in Espania.

Inter le
considerationes que le corona maneava pro su creation, il ha duo
factos essential. In le prime loco, le zona esseva le plus importante
del continente referente a
le production aurifere. In secunde loco, su situation strategic inter
le duo oceanos e le facto que illo esseva uno ex le portas de entrata
al west de America del Sud, permitterea
a illo affrontar melior le
contrabando e le attaccos de piratas e filibusteros con un puncto
plus proxime al Caribe. In relation al population del vice-regno,
signala Carlos Malamud: "al longe del centuria, le population
del vice-regno, con exclusion del territorios integrate in le Real
Audientia de Quito, ascendeva a 742.759 habitantes. W. P. McGreevey
estimava que le population del territorios que forma le actual
Colombia ascendeva a 940.000 habitantes". Finalmente, le major
concentration de population (62%) se incontrava in le altiplanos
andin colombian. 

Tamen, le difficile e
diverse geographia del nord de Sudamerica e le deficit de camminos
apte faceva difficile le transito e le communication in le interior
del vice-regno. Le establimento de un Capitania General in Caracas e
un Real Audientia in Quito, totevia legalmente subordinate al
vice-rege, esseva un responsa al necessitates de un governamento
effective in le regiones plus lontan; ben que alcun analystas
considera que illo etiam esseva reflexo, in alcun grado, del
tradition local, le qual, eventualmente contribueva a crear
differentias politic e national inter le territorios justo
independente que Simon Bolivar non attingerea reunificar dum multo
tempore, per
le fundation del prime Republica de Colombia in 1819.