Hungerford
Hungerford je staro trgovište od 5,093 stanovnika na jugu Engleske.

Geografske karakteristike 

Hungerford leži na ušću rijeke Dun u Kennet, na krajnjem zapadu Grofovije Berkshire, uz granicu sa Grofovijom Wiltshire, udaljen 13 km zapadno od Newburya, 47 km sjeveroistočno od Salisburya  i 107 km zapadno od Londona. To je pitoreskni brežuljkasti kraj Downsa, svega 7 km od centra grada leži najviši točka Jugoistočne Engleske brdo - Walbury visoko 297 metara.

Historija

Hungerford prvi se put spomenut 1108. u dokumentu kojim se njegova crkva poklanja Opatiji Bec u Normandiji.

Od 11. vijek do 14. vijek bio feud, ispočetka kraljev, a zatim je prelazio iz ruke u ruku earlovima iz Leicestera i Lancastera.

Sin engleskog, kralja Edwarda III - John od Genta, poveljom je dodjelio neka prava Hungerfordu, između ostalog i da ribari po rijeci Kennet, ali kako je ona navodno ukradena u vrijeme Elizabete I., građani su imali brojne sporove sa feudalnim gospodarima, koji su im ta prava osporavali.

Sporovi su prekinuti i nestali za vladavine Jamesa Stuarta, on je 1612. dao Hungerford dvojici lokalnih ljudi, Johnu Eldredu i Williamu Whitmoru. To nije dugo potrajalo jer je već 1617. predat Ralphu Mackerellu i trinaestorici drugih građana na upravljanje (za dobrobit njegovih stanovnika). Na taj način je Hungerford dobio gradska prava i lokalnu samoupravu, koja uz modifikacije traja već 400 godina.

Od 1740. promet kočijama na cesti za Bath znatno se povećao, kako se Kennet dotad prelazio gazom (fordom), što baš nije bilo ugodno i brzo - Hungreford je podigao most. U to vrijeme postao je i veliko raskršće kad su izgrađeni makadamski putevi za Oxford i Salisbury. Zbog tog su u gradu podignute brojne gostionice za odmor putnika, a i brojni kovači imali su pune ruke posla potkivajući konje i popravljajući kočije, tako da je krajem 18 i prvih nekoliko dekada 19. vijek grad rastao i napredovao. Nova gradska vijećnica otvorena je 1786. a puno starih kuća građenih fahverkom dobile su nove moderne fasade.

Prosperitet grada dodatno je pojačan otvaranjem kanala Kennet - Avon - 1810. Zahvaljujući njemu Hungerford je postao trgovačko - transportni centar. [[Popisa stanovništva pokazuju da je stanovništvo poraslo od 1987 - 1801 na 2.696 u 1851, što je bio rast od 35 %. 

Nema sumnje da prva polovica 19. vijeka bila sretni period za Hungerford, ali je otvaranje Brunelove Velike zapadne željeznice do Bristola 1841. izazvalo katastrofu za transport kanalom i kočijama.

Činilo se da samo jedna stvar može pomoći Hungerfordu - izgradnja željezničke pruge. To se desilo prije nego što su mnogi mogli i zamisliti željeznička stanica otvorena je 1847., a pruga je produžena prema zapadu 1862. pa se očekivalo da će Hungerford i dalje napredovati, jer leži na magistralnoj pruzi. Međutim očekivani prosperitet nije se ostvarivao, umjesto novih poslovnih prilika, željeznica je odvezla stanovnike u duge veće gradove, tako da je njihov broj između 1851. - 1901. opao.
I pored svih problema Hungerford je nekako živio, dvije  ljevaonice željeza zapošljavale su dosta ljudi, pa je podignuto dosta javnih objekata.

Odkad je 1971. podignut autoput M4 do Hungerforda, grad je kao i čitava dolina Kenneta živnuo. 

Današnji Hungerford  je popularna turistička destinacija, poznat po brojnim antikvarijatima
Odkako je kanal Kennet - Avon obnovljen do Hungerforda 1971. a u cijeloj dužini u augustu 1990. brojni nautičari rado zastaju u gradu.

Pobratimski gradovi 

  Ligueil, Francuska<ref name=twin>

Izvori

Vanjske veze 

 Hungerford Town Council 

Gradovi u Engleskoj
Berkshire