Šramana
Šramana (sanskrit: समाधि śramaṇa) ili samana (pali: samaṇa), u prevodu pregalac, podvižnik, asketa, označava asketske tradicije u drevnoj Indiji.

Samane su odbacivale autoritet Veda i bilo kakve porodične veze. Živeli su kao lutajući učitelji i tragaoci za istinom, preživljavajući od hrane koju bi usput isprosili. Jedini njihov zadatak bio je da kroz različite meditativne prakse i asketsko lišavanje i trpljenje istražuju, a potom promišljaju i debatuju o izmenjenim stanjima svesti kroz koja su prolazili. Istorija poznaje više samanskih „škola” ili različitih učenja koja su bila u opticaju u Indiji u 5. veku p. n. e.

Ovim izrazom budisti nazivaju bilo kog redovnika druge škole, dok sebe nazivaju bhikkhu. S druge strane, njih pripadnici drugih škola nazivaju šramanama.

Etimologija 

Pretpostavlja se da je sanskritska reč šramana izvedena iz korena , u značenju napor, trud, strogost. "Śramaṇa" otuda znači "onaj koji zapinje" ili "trudbenik".

Označava osobu koja je napustila konvencionalne obaveze društvenog života kako bi pronašla način života više „ispravan“ (sama) u odnosu na prirodu.

Pokret 

U 5. veku p.n.e, u vreme Bude i Mahavire, ideje sadržane u najstarijim upanišadama počele su da prodiru u širu intelektualnu zajednicu, a o njima se nadugačko debatovalo kako među sveštenicima (bramanima), tako i među asketama (samanama). Askete su bili različiti isposnici i duhovni tragaoci koji su odbacivali autoritet vedskih tekstova, a pronalazili sopstvene odgovore na filozofske probleme s kojima su se hvatali ukoštac.

Često se njihovo vežbanje graničilo s apsurdnim: na primer, u budističkom kanonu srećemo dvojicu asketa koji su se zavetovali da svoj život prožive poput psa i bika, idu na četiri noge, jedu sa zemlje i spavaju na njoj.

Budizam 

Budizam je iznikao upravo iz ovakve asketske tradicije, koja svoje korene ima verovatno u predarijskoj Indiji i oštro se suprotstavlja bramanizmu. U svojim govorima, Buda sve religijske učitelje i praktičare naziva zajedničkim imenom brāhmana samana, što znači: sveštenici i askete.

Međutim, Buda nikada nije odobravao ekstremne prakse raznih asketa, smatrajući ih štetnim, već je upućivao na „srednji put”, između predavanja čulnim užicima i samomučenja.

Đainizam 

Jednu od glavnih samanskih „škola” predstav­ljaju đaini, stara, autohtona indijska religija, koju je reformisao (neki kažu osnovao) Mahavira. Smatra se da budizam i đainizam potiču iz sličnog izvora unutar indijske kulture, tako da imaju prilično mnogo sličnosti. Čedomil Veljačić čak Budu smatra zapravo đainskim raskolnikom. I Buda i Mahavira dolaze iz kaste kšatrija, ratnika-vladara, sa severoistoka indijskog potkontinenta. Obojica su napustili porodični život u isto vreme (Buda sa 29, Mahavira sa 30 godina) i proveli niz godina eksperimentišući sa strogim asketskim vežbama. Buda je potom te vežbe odbacio kao nekorisne, dok je Mahavira nastavio da ih preporučuje. Na kraju svoje asketske faze obojica su doživeli neku vrstu probuđenja, krenuli da podučavaju i osnovali sopstvene grupe zamonašenih i laičkih sledbenika.

Ađivike (fatalisti) 

Ađivike su bili jedna od vodećih tadašnjih asketskih škola, i značajni rivali Budinoj zajednici. Oni su se u Indiji održali otprilike do 14. veka, kada im se gubi svaki trag. Otuda sve što o njima znamo potiče iz suparničkih izvora. Njihov učitelj bio je Mahali Gosala, koji je proveo šest godina vežbajući zajedno s Mahavirom, pre nego što su se posvađali i razdvojili. I ađivike su smatrali da se svet razvija prema sopstvenim zakonima, a ne prema nekakvom božjem planu, ali su za razliku od budista i đaina smatrali da karma nema nikakav uticaj. Umesto toga, sudbina je unapred predodređena, bez obzira na postupke. Tako, sudbina vodi bića kroz seriju života tokom ogromnih vremenskih perioda, od najnižih životinjskih formi, ka ljudskoj egzistenciji, kada čovek, pre ili kasnije, postaje ađivika asketa i tako stiže na prag oslobađanja iz kruga preporađanja.

Buda je oštro kritikovao njihov fatalizam, smatrajući da je vrlo opasan, jer negira ličnu odgovornost. On Gosalino učenje označava kao najopasnije od svih:

Nihilisti 

Postojala je i škola asketa koja je zagovarala nihilizam ili „anihilacionizam” (ucchedavāda ućedavada, od uccheda - uništenje), učenje da posle smrti ne postoji ništa i da je smrt konačni kraj bića. Oni smatraju da jedini oblik sopstva koji postoji jeste upravo onaj koji je vidljiv, a to je naše telo. Cilj ovih asketa, slično kasnije Epikuru u Grčkoj, bio je da vode uravnotežen život, uživajući u jednostavnim, sitnim zadovoljstvima. Svaki postupak videli su kao potpuno spontani događaj, bez karmičkih posledica, a duhovni napredak su smatrali nemogućim. Pali kanon kao njihovog glavnog zastupnika označava Ađitu Kesakambalija, čije se reči ovako navode:

Njihovo učenje je blisko savremenom materijalizmu.

Agnostici 

Među asketskim grupama u antičkoj Indiji, postojali su i agnostici ili skeptici. Njih je, prema izvorima iz pali tradicije, predvodio Sanđaja Belataputa, koji je preporučivao da se ljudi ne priklanjaju nijednom od pravaca mišljenja aktuelnih u to vreme, da bi na taj način očuvali duhovni mir. Tako su agnostici odbijali da se izjasne o pitanjima kao što su preporađanje, karma ili sudbina probuđene osobe posle smrti.

Buda je o prva dva pitanja dao odgovor, dok je povodom trećeg i sam najradije ostajao nem. On je s njima delio stav da treba izbegavati „džunglu” međusobno sukobljenih gledišta, i ne gubiti vreme lupajući glavu oko njih. Umesto toga, savetovao je vežbanje i zaključivanje na osnovu sopstvenog iskustva kao daleko efikasniji metod.

Izvori

Vidi još 
 Askeza
 Indijske religije
 Indijska filozofija

Literatura 
 

Sanskritski izrazi
Budistički pojmovi
Hinduizam
Religijske prakse