Fin de siècle
Fin de siècle ( fra. "kraj vijeka", također fin-de-siècle), je društveni izraz koji se koristi u kulturi i historiji ideja za opis specifičnog mentaliteta s kraja 19. vijeka, često korišten i za opis neoromanike koja se u umjetnosti i književnost bavila tjeskobom kraja vijeka, umorom društva, nervozom i dosadom. Ovaj mentalitet se obično povezuje i sa simbolizmom.

Izraz je vjerojatno prvi koristio Paul Bourget a koji se brzo širi kroz društvene debate o tadašnjem vremenu. Arthur Schopenhauer i Eduard von Hartmann su bili poznati filozofi tog doba i utjecali su na pesimističko raspoloženje u književnim i umjetničkim krugovima.

Poznati fin de siècle umjetnici bili su Edvard Munch i Gustav Klimt. U arhitekturi je Otto Wagner bio predstavnik ovog izraza. Pjesnici i književnici Charles Baudelaire, Paul Verlaine, Arthur Rimbaud, Joris Karl Huysmans i Oscar Wilde također se povezuju s fin de siècle.

Izvori

Dodatna literatura 
 Schwartz, Hillel. Century's End: A Cultural History of the Fin de Siècle—From the 990s Through the 1990s. New York: Doubleday, 1990.

Vidi također 
 Belle Époque
 Impresionizam
 Postimpresionizam

Umjetnička razdoblja
19. vijek