Discitis
Discitis, diskitis, () je zapaljenjem izazvana bolest međupršljenskog prostora,  fibroznog diska smeštenog u tom prostoru i okolnog tkiva. Od ove bolesti najčešće obolevaju deca mlađa od 10 godina starosti, mada se bolest može javiti i u ostalim starosnim grupama. U najvećem broju slučajeva discitis je nezarazna bolest, iako u svom nazivu nosi prefiks „–itis“

Etiologija 
Discitis je jako retka bolest, čija etiologija nije u potpunosti razjašnjena. Bolest se može javiti u bilo kom uzrastu  ali se najčešće javlja kod dece mlađe od 10 godina,  u fazi njihovog intenzivnog rasta.

Bolest je najčešće lokalizovana u međupršljenskim prostorima u grudnom ili lumbalnom (slabinskom) delu kičme.

Discit lokalizovan u grudnom delu kičme zbog širenja procesa prema plućima  može izazvati ozbiljne poremećaje funkcija disanja.

Zbog nedovoljno jasne etiologije bolesti i različitih patofizioloških mehanizama nastanka, razlikujemo dva oblika discitisa;

Primarni oblik discitisa

Primarno nastaje u međupršljenskom prostoru i međupršljenskom disku i najčešće je uzrokovan bakterijskom ili virusnom infekcijom,

Sekundarni oblik discitisa
 
Nastaje kao posledica (komplikacija) drugih zapaljenjskih i nezapaljenjskih bolesti prisutnih u organizmu, koje sekundarno diseminacijom (širenjem)(najčešće preko krvi) izazivaju zapaljenje međupršljenskog diska, ili kao posledica diseminacije procesa iz okolnih struktura u međupršljenski prostor i druge strukture kičmenog stuba. Drugi procesi koji sekundarno mogu izazvati discitis su; 
 osteomijelitis 
 autoimune bolesti, 
 tuberkuloza,
 lekovi i druge supstance (alkohol, droga, toksini itd) 

U sekundarni oblik discita spada i izuzetno redak oblik infektivnog discita izazvan bakterijama iz grupe ().

U sekundarni oblik spada i dicitis nastao kao komplikacija (neželjene reakcije ili infekcije međupršljenskog diska) nakon diskografije i može se javiti u <1% slučajeva., ili nakon operativnih zahvata na disku. Discitis nakon endoskopske discektomije lumbalnog (slabinskog) međupršljenskog diska javlja se u 2-3% operisanih bolesnika.

Klinička slika 
Kliničku sliku discitisa karakteriše; spor početak bolesti, jaki bolovi u leđima, uvećana temperature tela (najčešće subfebrilna), groznica, znojenje, osećaj umora, gubitak apetita i drugi simptomi među kojima su najčešći; 
 Bol u stomaku
 Bol u leđima kuku, nogama, ili preponama.
 Poteškoće pri ustajanju i stajanju
 Povećana zadnja zakrivljenost kičme 
 Razdražljivost
 Dete odbijanje da se sedi, stoji ili hoda 
 Ukočenost u leđima
 Gubitak apetita
Ako se infekcija proširi, proces može da pređe u hronični oblik zapaljenja kičme. U nekim slučajevima, infekcija se može proširiti na veći broj međupršljenskih segmenata i spajanjem (srašćivanjem) pršljenova kod dece izazvati zastoj u rastu i razvoju ne samo kičme već i grudnog koša. Tako može nastati deformacija kičme poznata pod nazivom kifoza.

Dijagnoza 

Dijagnoza se obično postavlja na osnovu, ustanovljenog sužavanja prostora između dva pršljena i drugih promena na međupršljenskom disku i kostima kičmenog stuba. Ove promene se mogu uočiti nakon primene jedne od metoda za vizuelizaciju tkiva i organa, koje ove promene čine vidljivim (ali ne pre 2 - 3 nedelje od početka bolesti) kao što su;.
 Radiografija lumbosakralne kičme
 Kompjuterizovana tomografija kičme
 Magnetna rezonantna tomografija kičme.
Laboratorijske analize krvi (sedimentacija, kompletna krvna slika), dopunjuju postupak utvrđivanja dijagnoze.

Lečenje 
Cilj lečenja je uklanjanje uzročnika koji je izazvao zapaljenje, kupiranje pratećeg bol i uklanjanje posledica. U zavisnosti od težine infekcije i drugih promena, lečenje može biti konzervativnog (lekovi, mirovanje, fizikalne procedure) a prema potrebi i operativno. 
 Infekcija se leči antibioticima ili antivirusnim lekovima u zavisnosti od uzročnika zapaljenja.
 Bol se kupira analgeticima.
 Temperatura se leči antipireticima. 
 Autoimune bolesti se leče imunosupresivnim lekovima za ovu vrstu bolesti.
 Hiruško lečenje diska (retko potrebno) obuhvata; uklanjanje nekroza|nekrotičkih promena u disku nakon teških infekcija, fuziju (spajanje) implantatima ili metalnim umecima težih oštećenja kičmenih pršljenova i korekciju kifoze, kako bi se bolesniku omogućili normalni pokreti kičme.

Izvori

Spoljašnje veze 

Bolesti nervnog sistema