Maracay
Maracay je glavni grad Arague, savezne države na sjeveru Venecuele. Sa svojih 457.200 stanovnika  peti je po veličini venecuelanski grad, iza Caracasa, Maracaiba, Valencie i Barquisimeta.

Geografija i klima 
Maracay leži na centralnoj visoravni na nadmorskoj visini od 460 metara, duž istočne obale jezera Valencije, udaljen 110 km jugozapadno od Caracasa i oko 60 km do Karipskog mora. 
Grad ima toplu tropsku klimu (srednja prosječna temperatura iznosi 24 °C).

Historija 

Iako naselje ima korjene koji sežu do sredine 16. vijeka, za službeni datum osnivanja proglašen je 5. mart 1701. Tad je naime usvojena peticija koju je potpisalo oko 40 porodica (koliko ih tad živjelo) da se Maracayu dodjeli status naselja.

Prva naselja stočara Valles de Tucupido i Tapatapa, izrasla su na terenu koji je do 16. vijeka pripadao španjolskom konkvistadoru Sebastiánu Díazu Alfaru, a nakon tog njegovom sinu Mateu. Po jednoj od teorija naselje je današnje ime dobilo po riječi karipskih indijanaca maracayá, a to je bila jedna vrsta ocelota, tada vrlo rasprostranjenog u tom kraju.

Uspješno uzgajanje indiga koje je počelo 1740-ih učinilo je Maracay važnim poljoprivredno-trgovačkim centrom. Indigo se koristio za bojanje tkanina, i Izvozio u velikim količinama u Evropu, to je osiguravalo solidan prihod, kako španjolskoj kruni, tako i vlasnicima i radnicima.

Ostali usjevi koji su bili važni za lokalnu privredu bili su kukuruz, šećerna trska i pamuk. Tokom 19 i 20. vijeka, velike površine plodnog zemljišta dodjeljivane su političkim liderima, kao nagrade za podvige u dotadašnjim borbama za nezavisnost. Njemački geograf i prirodoslovac Alexander von Humboldt posjetio je grad 1800., koji je tad već imao preko 7.000 stanovnika, a uzgoj indiga bio na vrhuncu.

Prvi predsjednik Simón Bolívar - El Libertador dodjelio je 1814. Maracayu status grada, a od januara 1898. ima status administrativnog centra savezne države. Poticaj za daljnji razvoj bio je dolazak željeznice 1. februara 1894.

Za rast i slavu Maracaya zasluge ima i diktator Juan Vicente Gómez, koji je želio da izraste u kulturni i društveni centar zemlje. Gómez je za vrijeme svoje duge vladavine (1908.-35.), započeo graditi brojne objekte, između ostalih; aerodrom, operu i stadion za koridu, i to kao vjernu repliku onog u Sevilli. Korida je ubrzo proslavila Maracay, kao koljevku velikih toreadora, a Gómezov urbanizam kao vrtni grad.

Do 1930. Maracay je narastao na 27.000 stanovnika, čija se kvaliteta života poboljšala prihodom od nafte.

Pojas obalnog masiva Karipskih Andi, sjeverno od grada dekretom je 1937. proglašen Nacionalnim parkom Rancho Grande. On je 1953. preimenovan u Henri Pittier, po imenu istaknutog švicarskog geografa, botaničara i etnologa, koji je 1917. došao u Venezuelu, klasificirao više od 30.000 biljaka i posvetio se proučavanju flore i faune u parku.

Od 1951. u gradu djeluju agronomski i veterinarski fakultet u sklopu Centralnog univerziteta Venezuele.

Privreda i transport 
Pored tog što je trgovački centar poljoprivredno-stočarske okolice, Maracay je izrastao u snažan industrijski centar i jedan od najvećih gradova Venecuele. U Maracayu se danas proizvodi; tekstil, šećer, papir, viskoza, guma, prehrambeni proizvodi i cement.

Kako Maracay leži na trasi Panameričkog autoputa, odlično je povezan sa ostalim gradovima Venecuele i Južne Amerike.
Grad ima i dva aerodroma; civilni Mariscal Sucre (IATA: MCY, ICAO: SVBS) i vojni  El Libertador (IATA: MYC, ICAO: SVBL). U Maracayu je 1929. osnovana prva nacionalna aviokompanija Aeropostal, čiji je matični aerodrom bio vojna baza Mariscal Sucre.

Izvori

Vanjske veze

 Maracay na portalu Encyclopedia Britannica  
 Alcaldía del Municipio Girardot 

 
Gradovi u Venezueli