Sedlo
Sedlo  (od praslavenskog sedilo) je sjedalo jahača smješteno na leđima konja ili neke druge jahaće životinje; magarca, mule, deve, slona, jaka, ljame.

Historija

Sedlo je vjerojatno nastalo po stepskim krajevima Evroazije. Orginalno sedlo bilo je teško i glomazno, izrađeno od drva, za potrebe nomadskih naroda koji su svu imovinu prenosili na konjima.  

Prema dosadašnjim arheološkim nalazima, sedlo su izgleda prvi počeli koristiti Skiti (gravure na srebrnom posuđu pronađenom u Rusiji iz 7. vijeka pne.).  Sedla su koristili i Slaveni, a od njih su to preuzeli - Germani.

Italski narodi nisu koristili sedla sve do carskih vremena, kad su počeli unajmljivati barbarske najamničke vojske, koje su donijele i svoje običaje. Otad se u rimskoj vojsci počelo koristiti sedlo koje je formom nalikovalo hunskom sedlu, a oni su već počeli koristiti stremen.

Razvoj kožnih sedala u periodu od 3. vijeka pne do 1. vijeka omogućio je da se bolje iskoristi potencijal konja, naročito u ratu, jer se jahač mogao lakše održati na galopirajućem konju.

Za srednjeg vijeka i viteških turnira, sedlo bilo prekriveno metalnim pločama; a kod svečanosti su se ukrašavala zlatom, draguljima i slonovačom.

Tokom srednjeg vijeka izrada kožnih sedla postajala je sve kvalitetnija, pa su se brojni sedlarsko-remenarski zanatlije po gradovima udruživali u cehove.

Karakteristike

Sedla za deve su također poznata još od antike, a specifična su po tom što se moraju prilagoditi jednogboj ili dvogrbnoj životinji. Sedlo za slona je poprilično veliko i nalikuje malom paviljonu sa baldahinom, u Indiji ih zovu hauda.

Po Orijentu je bilo uobičajeno veliko i masivno sedlo s prostranim ležištem (bokom), naprijed i straga povišeno (prednji i stražnji obluk ili unjkas); a pod drvenicom se postavljao gunj, a sa obje  strane učvršćivalo se stremenskim remenima. Taj tip sedla zvan - tursko sedlo, izuzetno je praktičan za dugo jahanje, vrlo mu nalikuju; madžarsko, kozačko, arapsko i meksičko sedlo.

S druge strane po Zapadu se najviše koristi malo, ravno i lagano - englesko sedlo, koje pruža jahaču bliskiji kontakt sa konjem, kao i francusko sedlo s bokom na stražnjem dijelu.

Žensko sedlo (za sjedenje na jednoj strani) koristilo se po Orijentu i u Bizantu od davnina; ali je do Evrope došlo tek u 16. vijeku,  posredstvom Talijana, ono se za vladavine Catherine Medici raširilo se i po Francuskoj.

Današnja sedla za konje se uglavnom daju podjeliti u dvije osnovne grupe, a to su;  western sedlo (ili maursko) koje ima visoki rog na prednjem unkasu, ispred jahača, što je bilo korisno goničima stoke za učvrščivanje lasa, i veliki stražni unkas za osiguranje čvrstog sjedišta  i engleska sedlo (ili mađarsko), koje je puno lakše, ravnije i bolje podstavljeno, napravljeno za sportsko i rekreativno jahanje.

Osnovni dijelovi engleskog sedla su prednji i zadnji unkas (povišeni dijelovi sedla), sjedište, jastuci (paneli), štitnik stremene kopče, štitnik kopče kolana, držač stremenog remena, stražnja kifla, list, kifla za list, zaštitni list za znoj sa potegama i svod.

Potege su remeni pričvršćeni direktno na okvir sedla, na koje se kopča kolan, obično ih ima tri - u slučaju da jedan pukne sedlo ne mora odmah na popravak.

Specifičan tip tovarnog sedla je samar.

Izvori

Vanjske veze 

 Sedlo 
 Sedlo od A do Ž  

Konjska oprema
Jahanje