Antantina intervencija u Ruskom građanskom ratu
Saveznička ili Antantina intervencija u Ruskom građanskom ratu je naziv za niz vojnih ekspedicija, odnosno operacija koje su oružane snage država-članica Antante pred kraj i nakon Prvog svjetskog rata poduzele na području bivšeg Ruskog Carstva u nastojanju da unište boljševički režim uspostavljen Oktobarskom revolucijom, odnosno pomognu kontrarevolucionarni Bijeli pokret u Ruskom građanskom ratu. Motiv za intervenciju je ispočetka bio u kontekstu Prvog svjetskog rata, odnosno nastojanje da se u Rusiji ponovno stvori režim koji bi se priključio Antanti i tako spriječio Centralne sile da protiv saveznika iskoriste snage dotada angažirane na nekadašnjem Istočnom frontu. Nakon poraza Centralnih sila krajem 1918. godine, saveznicima je glavni motiv bio ideološke prirode, odnosno nastojanje da se elimira režim koji bi dao poticaj socijalističkim i komunističkim revolucijama u državama Antante. Saveznici, međutim, u svojim nastojanjima nisu uspjeli, a za što su glavni razlog bile izuzetne logističke poteškoće, razmirice i nepovjerenje među samim savezničkim državama, nedostatak koordinacije sa kontrarevolucionarnim snagama u samoj Rusiji, kao i iscrpljenost ratom. Iako je saveznička pomoć pomogla da se boljševci trajno eliminiraju u nekim područjima bivšeg Ruskog Carstva, prije svega Estoniji, u onim najvažnijim - Rusiji, Ukrajini, Sibiru i Centralnoj Aziji - intervencija nije postigla taj efekt, te su ona do 1922. godine inkorporirana u novu državu prozvanu Sovjetski Savez. Saveznička intervencija je najdulje trajala na ruskom Dalekom istoku, i to zahvaljujući Japancima koji su tamo držali trupe nadajući se stvaranju klijentske države; odatle su se, međutim povukli 1922. godine, a Sovjetima 1925. predali sjeverni dio otoka Sahalin, čime je strana intervencija u Rusiji i formalno prestala.

Izvori

Vanjske veze

 

Fronte Prvog svjetskog rata