Harmonija (muzika)
Muzička harmonija (od grčkog ἁρμονία = spajanje, slaganje, sklad) je jedna od grana teorije muzike koja se bavi proučavanjem akorda, odnosno dva ili više tonova odsviranih istovremeno i njihovog 
međuodnosa. 

Harmonija u muzici je pojam koji se javlja od antičkih do novovjekih pisaca u različitim značenjima; kao sinonim za muziku i melodiju, kao naziv za tonski sistem, tonski rod ili raspon oktave, ili pak za tip ljestvice, ali i kao oznaka za višeglasje, a napokon i kao oznaka za polifoniju.

Karakteristika

U užem smislu pod harmonijom se podrazumjeva akordska, odnosno - vertikalna struktura muzičkih djela. Nasuprot kontrapunktu kao primarno melodijskom - horizontalnom kreiranju kompozicije, harmonija polazi od polifonije, 
odnosno od akordičkih odnosa tonova, ali pritom ne zanemaruje ni njihovo melodijsko kretanje. 

Zvuk u muzici ima svoje horizontalne i vertikalne komponente. Horizontalne su one koje nastaju u određenom vremenskom intervalu, kao što su melodija, kontrapunkt (ili isprepletenost simultanih melodija) i ritam. Vertikalni aspekt obuhvaća ukupan zbroj svega onog što se događa u svakom trenutku.

Harnonija kao muzička vještina je ujedno i nauka koja proučava i utvrđuje principe formiranja akorda i njihovih međusobnih odnosa. Harmonija se razvila paraleno s razvojem muzike bazirane na tonalitetima dura i mola te s pojavom monodije i bassa continua (generalbasa). Prema tome se pricipi harmonije u užem smislu odnose na 
muzičko stvaralaštvo od 17. do 20. vijeka, ali u širem smislu uključuju i harmonijska kretanja što se javljaju ranije, u okvirima polifonske muzike, kao i nove harmonijske relacije u muzici 20. vijeka.

Izvori

Vanjske veze
 Harmony

Muzički pojmovi
Teorija muzike