Vez
Vez je vještina i vrsta ručnog rada kojom se može ukrasiti tkanina, pomoću igle i konca 
(ponekad i finom žicom).  
Postoji više različitih tehnika vezenja, koje zavise od gustoće uboda, materijala kojim se veze (žica, biseri, perle..), ali je suština je uvijek ista - da se 
po nekom uzorku ukrasi tkanina.

Historija i karakteristike

Drevne egipatske grobne slikarije pokazuju da su oni poznavali vezenje i tako ukrašavali svoju odjeću, pokrivače, zavjese i šatore. Za vezenje su znali i Drevni Perzijanci, u vrijeme Bitke kod Maratona (490 pne.), nosili su izvezene haljine 
kao uniforme. 

Starogrčko slikarstvo na vazama iz 5. i 6. vijeka pne. (i kasnije), 
prikazuje likove sa izvezanim haljama. 

Najstariji preživjeli vezovi su skitski, datirani između 5. i 3. vijek pne.. 
Bizant je od otprilike 330. do 15. vijeka proizveo brojne vezove bogato ukrašen zlatom. Najstariji iskopani kineski vezovi su oni iz Dinastija Tang (618.-907.), ali su od sačuvanih puno poznatiji primjerci carskih svilenih haljina iz Dinastije Qing (1644.-1911 / 12). 
Iako se u Indiji za vez znalo još od antike, najstariji sačuvani primjerci su iz mogulske ere (nakon 1556.), od kojih su brojni prebačeni u Evropu od kraja 17. do početka 18. vijeka, preko
Britanske istočnoindijske kompanije.
Stilizirani biljni i cvijetni motivi, naročito motiv drva u cvatu, utjecali su na engleski vez.  

I po Nizozemskoj Istočnoj Indiji tokom 17. - 18. vijeka, se također puno vezlo na svili.
Sačuvani primjerci vezova iz islamske Perzije (16. - 17. vijek), imaju samo geometrijske motive, jer su zbog Kur'ana,zabranjeni životinjski i biljni. Tokom 18. vijeka ta zabrana se provodila manje rigorozno, iako je još uvijek formalno bila na snazi, pa se pojavljuju motivi cvijeća, lišća i stabljika. 
Na Bliskom Istoku je vezenje postalo popularno među seljacima Jordana u prvoj polovici 20. vijeka. U zapadnom Turkestanu, tokom 18.. i 19. vijeka naročito su bili popularni vezovi iz Buhare cvijetnih motiva i svijetlih boja.
Od 16. vijeka u Turskoj se proizvodilo puno zlatnih vezova na obojenoj svili sa stiliziranim motivima šipka i sličnih biljaka, ali je motiv tulipana na kraju prevladavao. Vez je bio vrlo popularan i po Grčki otocima 
u 18. i 19. vijeku, sa geometrijskim motivima, uz velike razlike od otoka do otoka, dok su Jonski otoci i Skiros bili pod velikim turskim utjecajem. 

Po Sjevernoj Evropi vezenje je sve do renesanse, uglavnom bilo vezano u crkvu. 
Dugi ogrtač sa izvezenim orlovima koju je Karlo Veliki poklonio katedrali u Metzu, odlično predstavlja 
karolinški vez. Najstariji sačuvani engleski vez je iz 10. vijeka, to je ogrtač sv. Cuthberta, izvezen zlatnim koncem, koji se čuva u Katedrali u Durhamu.
Poznata Tapiserija iz Bayeuxa iz 11. vijeka, u stvari je vez - normanski rad napravljen je u Engleskoj. 
Križarski ratovi su doprinjeli da se Evropa upozna sa Islamskom umjetnošću i motivima (kao što je par nasuprotnih stiliziranih životinja), pa je to dodatno ojačalo bizantski utjecaj po evropskim zemljama, koje su odtad i svoje heraldičke simbole počeli vesti. 

Zauzimanje Antiohije (1098.) i Konstatinopolisa (1204.) rezultiralo je i pljačkanjem vezova, koji su odnošeni da se poklone crkvi i tako opere savjest. Ti radovi su utjecali i na heraldiku, odličan primjer za to je tunika Crni princ iz Katedrale u Canterburyju, izvezena oko 1376.

Najplodnije razdoblje engleskog veza bilo je između 1100.-1350.,
kada je bio poznat po cijeloj Evropi kao opus anglicanum (prevedeno sa latinskog Engliski rad). 
Kraljica Elizabeta I je svojom poveljom iz 1561. odobrila rad kompaniji - Broderer, pa je time vez sve više ulazio u građanske kuće, iako je taj proces izgleda započeo još za vladavine Henryja VIII.
Tokom 16. vijeka engleski i francuski vez bili su usko povezani, i vrlo slični, bitnije razlike su se počele pojavljivati u 17. vijek. Tad se štampaju prve knjige uzoraka po kojima se izrađuje vez. 

Sjevernoamerički vez 17. i 18. vijeka  odražava evropske vještine i konvencije, a najpopularniji motiv je svitanje. 

Početkom 19. vijeka raširila se iz Berlina moda strojnog vezenja - štikanje. 

Vez je postao popularan i po zemljama Južne Amerike zbog Španjolskog utjecaja, pa su Indijanci Centralne Amerike razvili vrstu veza perjem.

Vez po Južnoslavenskim zemljama

Vezenje je postalo popularno tokom 19. vijeka naročito po krajevima u Panonskoj nizini - Slavonija, Vojvodina, tako da je izvezena narodna nošnja (šlingana haljina vezena zlatom) ostala obavezni dio miraza.

U Đakovu se u želji da se ta tradicija ne zaboravi, od 1967. održava manifestacija Đakovački vezovi.

U Makedoniji se tradicija vezenja razvila pod utjecajem Bizanta, a kasnije pod turskim.

Vez od tamnoplavog konca iz bosanskog Zmijanja uvršten je 2014. na UNESCO-v Popis nematerijalne svjetske baštine u Evropi.

Izvori

Vanjske veze 

 Embroidery na portalu Encyclopædia Britannica 

Zanati