François Mauriac
François Charles Mauriac (Bordeaux, 11. listopada 1885. – Pariz, 1. rujna 1970.) je bio francuski pisac, član Académie française te dobitnik Nobelove nagrade za književnost. Godine 1958. uručen mu je i orden Légion d'honneur. Mauriac je pripadao generaciji katoličkih pisaca koji su ružnu realnost svakodnevnice analizirali kroz prizmu vječnosti. Njegova najznačajnija djela su mahom psihološki romani koji prate napetu atmosferu, a u središtu kojih se nalazi religiozan lik koji se bori s grijehom i spasenjem.

Biografija 

Mauriac je rođen u Bordeauxu, gdje je studirao i diplomirao književnost 1905. godine. Nakon diplome, seli se u Pariz kako bi na École des Chartes dovršio svoje postdiplomske studije. Ubrzo je napustio školu u Parizu kako bi se posvetio pisanju. Prva zbirka pjesama, Les Mains jointes, objavljena mu je 1909. godine. No, Mauriacov talent ležao je u romanu. Njegovi prvi romani, L’Enfant chargé de chaînes (1913.) i La Robe prétexte (1914.), pokazuju još uvijek nesiguran stil, ali postavljaju temelje za neke njegove klasične teme. Njegov rodni Bordeaux i zagušljiva atmosfera buržoaskog života postavile su okvir za analizu njegovih likova lišenih emocionalne topline. Mauriac je romaneskni renome stekao djelom Le Baiser au lépreux, objavljenim 1922. godine. Daljnji razvoj svog talenta pokazuje u djelima Le Désert de l’amour (1925.) i Thérèse Desqueyroux (1927.), čija naslovna junakinja pokušava ubiti svog supruga kako bi se izvukla iz zagušljivog života. Uz Thérèse, njegovim remek-djelom najčešće se smatra roman Le Nœud de vipères (1932.). Radi se o obiteljskoj drami koja prati starog advokata i proučava njegov odnos prema obitelji, novcu i njegovu konačnu konverziju. Kao i u njegovim drugim djelima, ljubav koji ljudi traže među sobom upotpuni se isključivo kroz ljubav prema Bogu.

Dana 1. lipnja 1933., izabran je u Académie française, sjedalo 22, naslijedivši Eugènea Brieuxa. Njegova kasnija djela uključuju poluautobiografski Le Mystère Frontenac (1933.), Les Chemins de la mer (1939.) i La Pharisienne (1941.), analizu vjerske hipokrizije i želje za dominacijom. Godine 1938., Mauriac se posvetio pisanju drama, počevši s tročinkom Asmodée (1938.), u kojoj je glavni lik zlobnik koji uživa u kontroliranju slabijih. Sličnu temu obradio je i u manje uspješnoj Les Mal Aimés (1945.).

Nakon oslobođenja Francuske u Drugom svjetskom ratu, Mauriac je imao oštru polemiku s Albertom Camusom. U tom je periodu Camus uređivao časopis Combat, dok je Mauriac bio kolumnist za Le Figaro. Camus je smatrao kako poslijeratna Francuska treba progoniti sve nacističke kolaboratore, dok je Mauriac smatrao kako bi osveta trebala biti zanemarena nauštrb nacionalnog pomirenja. Mauriac je također smatrao kako progoni ne bi bili odbjektivni. Mauriac se oštro sukobio i s piscem Rogerom Peyrefitteom, koji je u svojim djelima bio kritičan prema Vatikanu. Mauriac je zaprijetio kako će napustiti novine L'Express, za koje je tada pisao, ako ne prestanu reklamirati Peyrefitteova djela. Svađa je dodatno pojačana kada je počelo prikazivanje ekranizacije jednog Peyrefitteovog djela, a sam Peyrefitte je objavio oštro otvoreno pismo u kojem je optužio Mauriaca da je homoseksualac i nazvao ga "Tartuffe". Teze o Mauriacovoj homoseksualnosti (ili čak pederastiji) ostale su na razini teorije i nikada nisu nepobitno utvrđene.

Njegove polemike su nerijetko bile i političke prirode. Tokom 1930-ih godina je oštro istupio protiv fašizma, osuđujući pojavu istog u Italiji i Španjolskoj. Za vrijeme Drugog svjetskog rata, surađivao je s Pokretom otpora, a kasnije se oštro protivio francuskoj upravi u Vijetnamu i nasilju u Alžiru. Tokom 60-ih godina je podržavao de Gaullea, čiju je biografiju napisao.

Godine 1952., Švedska akademija mu je dodijelila Nobelovu nagradu za književnost "zbog dubokog duhovnog uvida i umjetničkog intenziteta kojim je, u svojim romanima, prodro u dramu ljudskog života."

Posljednje godine proveo je u Parizu, gdje je i umro 1. rujna 1970. godine.

Privatni život 

Godine 1913. oženio se Jeanne Lafon, koju je upoznao preko zajedničke prijateljice. Sljedeće godine rođen je njihov prvi sin, Claude, koji je također pisac. Imao je još troje djece - Claire, Luce i Jeana. Njegova unuka je glumica i bivša supruga Jean-Luca Godarda, Anne Wiazemsky.

Opus

Proza 

 1913. : L'Enfant chargé de chaînes
 1914. : La Robe prétexte
 1920. : La Chair et le Sang
 1921. : Préséances
 1921. : Dialogue d'un soir d'hiver (nouvelle)
 1922. : Le Baiser au lépreux
 1923. : Le Fleuve de feu
 1923. : Genitrix
 1924. : Le Mal
 1925. : Le Désert de l'amour (Grand prix du roman de l'Académie française, 1926)
 1927. : Thérèse Desqueyroux
 1928. : Destins
 1929. : Trois récits
 1930. : Ce qui était perdu

 1932. : Le Nœud de vipères
 1933. : Le Drôle (priča za djecu)
 1933. : Le Mystère Frontenac
 1935. : La Fin de la nuit
 1936. : Les Anges noirs
 1938. : Plongées
 1939. : Les Chemins de la mer
 1941. : La Pharisienne
 1951. : Le Sagouin
 1952. : Galigaï
 1954. : L'Agneau
 1969. : Un adolescent d'autrefois
 1972. : Maltaverne (posthumno)

Teatar 

 1938. : Asmodée
 1945. : Les Mal-aimés

 1947. : Passage du malin
 1950. : Le Feu sur la terre

Poezija 

 1909. : Les Mains jointes
 1911. : L'Adieu à l'adolescence
 1918. :  Le Disparu

 1925. : Orages
 1940. : Le Sang d'Atys

Eseji 

 1919. : De quelques cœurs inquiets
 1926. : La Province
 1928. : Le Roman
 1928. : La Vie de Jean Racine
 1929. : Dieu et Mammon
 1931. : Le Jeudi-Saint
 1931. : Blaise Pascal et sa sœur Jacqueline

 1931. : Souffrances et bonheur du chrétien
 1933. : Le Romancier et ses personnages
 1936. : La Vie de Jésus
 1945. : La Rencontre avec Barrès
 1947. : Du côté de chez Proust
 1958. - 1971. : Bloc-notes
 1958. : Le Fils de l'homme

Memoari 

 1943. : Le Cahier noir
 1948. : Journal d'un homme de trente ans (extraits)
 1959. : Mémoires intérieurs

 1962. : Ce que je crois
 1964. : Nouveaux mémoires intérieurs
 1967. : Mémoires politiques

Autobiografija i korespondencija 

 1925. : Bordeaux, version première des Commencements d'une vie
 1932. : Commencements d'une vie
 1953. : Écrits intimes

Scenarij 

 1955. : Le Pain vivant

Vanjske poveznice 

 Le site littéraire François Mauriac  
 The François Mauriac Centre at Malagar (Saint-Maixant, Gironde)  
 
 Université McGill: le roman selon les romanciers   Inventory and analysis of François Mauriac's non-noveltistic writing
  

Francuski pisci
Francuski pjesnici
Francuski dramski pisci
Francuski esejisti
Članovi Académie française
Nobelovci za književnost
Francuski scenaristi
M