Bora Ćosić
Bora Ćosić (Zagreb, 5. april 1932) je srpski i hrvatski romanopisac esejista i prevodilac. Rođen 1932. u Zagrebu, živeo je u Beogradu od 1937. do 1992, kada je presao u Berlin. Napisao je oko 50 knjiga, kao i nekoliko pozorišnih drama, koje su sa velikim uspehom igrane u beogradskom Ateljeu 212. Za roman "Uloga moje porodice u svetskoj revoluciji" dobio je 1970. NIN-ovu nagradu za roman godine.

Biografija 
Bora Ćosić, rođen 1932. u Zagrebu, 1937. sa porodicom preseljen u Beograd. Tu je završio srednju školu u Prvoj muškoj gimnaziji, studirao na odseku filozofije Beogradskog univerziteta. U mladosti je prevodio ruske futurističke pesnike, uređivao je list "Mlada kultura" 1952, reviju "Danas" 1961-1963, časopis "Rok" 1969-1970. Radio je kao dramaturg i umetnički savetnik u filmskim preduzećima "Slavija", 1958-1959, i "Avala", 1962-1963. Sarađivao je na dokumentarnim filmovima, pisao dijalog za igrane filmove. Tokom boravka po Evropi, pored celovitih knjiga objavio je više stotina tekstova po novinama i časopisima Nemačke, Austrije, Švajcarske, Italije, Holandije, Mađarske, Rumunije, Rusije, Poljske, Albanije. Učestvovao je na više od dve stotine čitanja u nekoliko evropskih zemalja. Dao više od stotinu intervjua za različita glasila, štampu, radio i televiziju. Učestvovao na književnim konferencijama, festivalima, simpozijumima, međunarodnim sastancima i kongresima.

Književno stvaralaštvo 
Karijeru pisca započinje romanom Kuća lopova iz 1956. godine te zatim objavljuje knjige eseja Vidljivi i nevidljivi čovek, 1962., Sodoma i Gomora, 1963. godine. Autor je kultnog romana novije srpske proze, Uloga moje porodice u svetskoj revoluciji, 1969., smestenom u ratnom i posleratnom Beogradu. Ćosić je istovremeno naslednik srednjeevropske prozne tradicije intelektualnog esejizma, kao i jedan od poslednjih intelektualaca koji se emocionalno iskreno identifikovao sa jugoslovenskom himerom, s mešavinom elegičnosti i mučnog preispitivanja nakon njenog raspada. Po tom romanu je snimljen i istoimeni film.

Raspad Jugoslavije odveo je pisca u dobrovoljno izgnanstvo (najčešće boravi u Rovinju i Berlinu, dok objavljuje u Hrvatskoj). Taj deo njegovog stvaralaštva je obeležen uglavnom esejističkim delima, među kojima se ističu Dnevnik apatrida, 1993., (opet jedno poigravanje s fiktivnim identitetom preko kojeg Ćosić iznosi stavove o savremenoj drustvenopolitičkoj stvarnosti), Dobra vladavina, 1995., te Carinska deklaracija, 2000., poluautobiografski tekst natopljen promišljanjima o Jugoslaviji i autorovim pomešanim osećanjima njoj. Napisao je oko 50 knjiga, izdatih u Srbiji, Hrvatskoj i Nemačkoj.

Nagrade 
 1969.: NIN-ova nagrada, za roman Uloga moje porodice u svetskoj revoluciji.
 2002.: Nagrada za Evropsko razumevanje, za autobiografski esej Carinska deklaracija.
 2008.: Nagrada Albatros Zadužbine Gintera Grasa.
 2001.: Nagrada Stefana Heyma.

Dela 
Nepotpun popis dela:
  
 Kuća lopova, 1956.   
 Vidljivi i nevidljivi čovek, 1962. 
 Sodoma i Gomora, 1963.
 Priče o zanatima, 1966.  
 Uloga moje porodice u svetskoj revoluciji, 1969.
 Tutori, 1978.
 Poslovi/sumnje/snovi Miroslava Krleže, 1983.  
 Doktor Krleža, 1988.
 Dnevnik apatrida, 1993.
 Dobra vladavina (i psihopatalogija njenog svakodnevlja), 1995.
 Carinska deklaracija, 2000.
 Pogled maloumnog, 2001.
 Tkanje, 2001.
 Nulta zemlja, 2002.
 Irenina soba, (poezija), 2002.
 Izgnanici, 2005.
 Consul u Beogradu, 2007.
 Put na Aljasku, 2008.
 Zapadno od raja, 2009.
 Kratko detinjstvo u Agramu, 2011.
 Doručak kod Majestica, 2011.

Reference

Spoljašnje veze 
 

Srpski pisci
Hrvatski pisci
Srpski prevodioci
Srpski esejisti
Dobitnici NIN-ove nagrade
Biografije, Zagreb
Authority control