Toranj šutnje
Toranj šutnje (, dahma) je tip tradicionalne iranske građevine na kojima je provođena zoroastrijska praksa nebeskih pogreba, odnosno izlaganja trupla pticama lešinarima. Ova vrsta sahrane potječe iz starog vijeka i ovjerena je u starogrčkim djelima odnosno arheološkim iskapanjima, a u drevnom zoroastrijskom Vendidadu opisana je kao jedini ispravni način pogreba. Nasuprot tome, spaljivanje mrtvih smatralo se obeščaćenjem svete vatre i čak je kažnjavano smrću. Blaže kazne postojale i za ukapanje, a tlo u kojem su mrtvaci ukopani smatralo se pročišćenim pedeset godina nakon obavljenog pogreba. Usprkos pravilima, inhumacija je i dalje bila česta praksa, naročito u centralnoazijskim regijama s većinskim nomadskim stanovništvom. Sami tornjevi najčešće su ovalnog tlocrtnog oblika i podizani na planinskim vrhovima ili brdima u blizini gradova, a veličina im varira od manjih primjera s dijametrom od nekoliko metara do monumentalnih među kojima su najpoznatiji oni kod Jazda. Osim u Iranu, ove građevine mogu se naći i diljem Indije gdje žive Parsi. Iz epidemioloških razloga, praksa je u Iranu zabranjena tokom 1970-ih, neposredno prije revolucije.

Povezano 
 Zoroastrizam

Literatura 

  
  
  

Tornjevi
Zoroastrizam
Iranska arhitektura
Historija Irana
Pogreb