Čovjek koga treba ubiti
Čovjek koga treba ubiti : Legenda o caru Šćepanu Malom je jugoslavenski igrani film snimljen 1979. godine u režiji Veljka Bulajića. Po žanru predstavlja kombinaciju fantastike i historijskog filma, a temelji se na stvarnim događajima u Crnoj Gori u 18. vijeku vezanim uz lažnog ruskog cara Šćepana Malog. Naslovni protagonist, koga tumači Zvonimir Črnko, je agent koga je Sotona iz Pakla poslao na Zemlju sa zadatkom da širi njegovu vlast pod krinkom lažnog ruskog cara. Radnja prikazuje kako on preuzima vlast u Crnoj Gori, ali se odmetne od Sotone i počne vladati u interesu crnogorskog naroda, izazvavši neprijateljstvo ne samo Sotone, nego i zemaljskih velesila.

Čovjek koga treba ubiti predstavljao je jedno od najneobičnijih ostvarenja tadašnje jugoslavenske kinematografije, s obzirom da je, u tada službeno ateističkoj Jugoslaviji historijski događaj prikazivao kroz prizmu kršćanske legende. Pažnju je izazvao i bizarnim prikazom Pakla, kao i za Bulajićev dotadašnji opus atipično eksplicitnim scenama golotinje i erotike. Postao je jugoslavenski kandidat za Oscar za najbolji strani film, ali nije dobio užu nominaciju. Kasnijih godina je od kritičara često tumačen kao svojevrsni alegorijski prikaz jugoslavenskog vođe Josipa Broza Tita i njegovog načina vladavine Jugoslavijom.

Istu temu je godine 1955. bio obradio mnogo slabije poznat crno-bijeli film Lažni car.

Radnja 

Film počinje scenama sa pokopa cara Šćepana Maloga. Sotonin agent baca trozub u Šćepanovo mrtvo tijelo.

Radnja se zatim vraća par godina unazad, točnije 1762. kada je poslije mirne večeri slušanja opere ubijen ruski car Petar III, u uroti organiziranoj od strane njegove žene carice Katarine.

Petar je pod svoju zaštitu i pokroviteljstvo stavio Crnu Goru, koja je bila konstantno pod turskim i mletačkim napadima, zbog čega je car bio veoma omiljen u toj zemlji.

Sile pakla se nakon ubojstva osjećaju ugroženima da božje sile ne dobiju previše utjecaja na Zemlji. Stoga Sotona šalje svoga agenta Farfu, koji veoma sliči caru Petru III. u Crnu Goru pod aliasom Šćepan (što je crnogorsko ime), kako bi tamo zadobio moć, pa onda opet uspio zavladati Rusijom.

U Crnoj Gori Šćepan uspijeva dobiti povjerenje naroda, koji stvarno misle da je on Petar III., ali dobije velikoga neprijatelja u Crkvi i vladiki, koji vladaju državom.

Međutim, Šćepan počinje sve više postajati smrtnik, te pokazivati emocije prema mladoj seljanki i crnogorskome narodu. Ubrzo Šćepan je proglašen za cara Crne Gore. Nakon nekoga vremena Sotona uspostavlja balans moći, pa je stoga Farfina misija gotova, ali ovaj ne želi napuštati svoj novi život, pa mu Sotona oduzima moći. Zatim, šalje dvije svoje agentice,od kojih je jedna Farfina žena iz Pakla, da ubiju Šćepana, što i uspijevaju preko osvetoljubivoga oca Šćepanove ljubavnice...

Uloge
 Zvonimir Črnko ... Farfa odnosno Šćepan Mali / car Petar III
 Vladimir Popović ... Kapetan Tanović
 Charles Millot ... Agent prvog reda
 Ranko Kovačević ... Đajon
 Tanja Bošković ... Elfa
 Dušica Žegarac ... Justina
 Tanasije Uzunović ... Vrhovni sotona
 Mate Ergović ... Stanko Palikarda, Elfin otac
 Zuzana Kocúriková ... Zefira, bludnica
 Danilo Radulović        
 Antun Nalis
 Ivica Pajer ... Ruski knez
 Ivo Vukcevic
 Veljko Mandić ... Crnogorac

Vanjske veze 
 
 Čovjek koga treba ubiti - filmska banka

Jugoslavenski filmovi
Historijski filmovi
Filmovi fantastike
Biografski filmovi
Horor filmovi