Sino-tibetski jezici
Sino-tibetski jezici su sa 1.300.000.000 govornika druga najveća jezička porodica na svetu. Ovoj grupi pripada 340 jezika koji se govore u Kini, regionu Himalaja i jugoistočnoj Aziji. Dele se u dve grupe jezika: kineske (osam jezika sa 1.220.000.000 govornika) i tibeto-burmanske jezike (330 jezika sa 70 miliona govornika). 

Ranije su jezici tai-kadai, hmong-mijen i vijetnamski uvrštavani u ovu grupu. Iako imaju fonoloških i sintaksičkih sličnosti sa sino-tibetskim jezicima, od 1950-ih većina lingvista prve dve grupe posmatra kao posebne porodice, dok vijetnamski smatra jednim od austroazijskih jezika. 

Kineska grana jezika se koristi širom Kine i na Tajvanu, tibeto-burmanski jezici se govore u oblasti Himalaja i obližnjim oblastima jugoistočne Azije, pre svega na Tibetu, južnoj Kini, Burmi, Nepalu, Butanu, severnoj Indiji i delovima Pakistana, Bangladeša, Laosa, Vijetnama i Tajlanda. 

Najveći jezik iz ove porodice je mandarinski kineski koji govori 875 miliona ljudi. Slede vu kineski (80 miliona), kantonski kineski (70 miliona), min kineski (60 miliona), đin kineski (45 miliona), sjang kineski (36 miliona), hakka kineski (33 miliona) i gan kineski (21 miliona). Najveći tibetsko-burmanski jezici su burmanski (35 miliona kao prvi jezik i 15 miliona drugih govornika), južnokineski jezik ji (4,2 miliona), tibetski (2 miliona kao prvi jezik, sa dijalektima 4,5 miliona), zgav (2 miliona u Burmi) i majtaj (skoro 2 miliiona u severnoj Indiji).

Klasifikacija 
 Sino-tibetski
 Kineski jezici (8 jezika, 1.220.000.000 govornika)
 Tibeto-burmanski (330 jezika, 68 miliona govornika)
 Bodijski jezici sa tibetskim, tamang-gale, šangla, takpa, dimal-toto jezicima
 Zapadnohimalajski
 Jezici mahakiranti kiranti, magar-čepang, nevari-tangmi
 Severnoasamski tani, kova-sulung, mijuiš, idu-digaru
 Hrusijski jezici
 Bodo-konjak-jingpo jezici bodo-koh, konjak, jingpo-sak
 Kuki-čin-naga jezici mizo-kuki-čin, ao, angami-počuri, zeme, tankul, manipuri
 Đang-gjalrong jezici đang, gjalrong
 Nungijski jezici
 Karenijski jezici
 Lolo-burmanski jezici lolo i burmanski
 izolovani jezici: pju †, dura †, lepša, mru, naksi, tudžia, baj

Opšte karakteristike

Fonologija 

Kineski jezici su jednosložni (skoro sve morfeme se sastoje iz jednog sloga) i tonalni, poput jezika tai-kadai i vijetnamskog. Mnogi tibeto-burmanski jezici imaju reči od više slogova. Tonski akcenat ne postoji u zapadnotibetskim i burmanskim jezicima.

Morfosintaksa 

Uobičajen red reči u kineskom jeziku je subjekat-glagol-objekat. Neki tibeto-burmanski jezici takođe praktikuju ovaj red reči, dok većina prati šablon subjekat-objekat-glagol. 

Zajedničko za sve sino-tibetske jezike je sistem suglasničkih prefiksa i sufiksa. Oni u svim jezicima imaju sličnu funkciju. 

Kineski jezici su analitički jezici i praktično nemaju morfologiju. 

Za tibeto-burmanske jezike je karakteristična velika morfološka raznolikost. U velikom broju jezika postoji gramatičko slaganje subjekta i predikata. Kod nekih jezika postoji sistem padeža, tipično nekoliko vrsta ergativa, a negde i sistem nominativ-akuzativ. Zamenice i glagoli mogu da razlikuju jedninu, možinu, dual i kategoriju inkluzivno/ekskluzivno za prvo lice množine. Za ove jezike karakteristična je i aglutinativna struktura koja se tipično ostvaruje sufiksima.

Literatura 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
  reprinted as

Vanjske veze 
 Klasifikacija sino-tibetanskih jezika 
 Etimologija sino-tibetanskih jezika 
 Žak Gijom: O sino-tibetanskoj morfologiji 
James Matisoff, Tibeto-Burman languages and their subgrouping
The Genetic Position of Chinese, by Guillaume Jacques
 Sino-Tibetan at the Linguist List MultiTree Project: Genealogical trees attributed to Conrady 1896, Benedict 1942, Shafer 1955, Benedict 1972, Egerod 1991, Matisoff & Namkung 1996, Peiros 1998, Thurgood & LaPolla 2003, and Matisoff 2006.  (The tree attributed to Bradley 2007 does not correspond to that article.)

 
Jezične porodice