Django (film)
Django je italijansko-španski vestern film snimljen 1966. godine, poznat kao jedno od najpopularnijih i najuticajnijih ostvarenja u žanru špageti vesterna.

Naslovni protagonist, koga tumači Franco Nero, je tajanstveni lutalica koji sa sobom vuče mrtvački sanduk i dolazi u grad kojim upravlja banda nasilnika na čelu sa majorom Jacksonom (čiji lik tuimači Eduardo Fajardo), bivšim oficirom južnjačke vojske. Radnja prikazuje kako je njegova misija ubiti majora i tako osvetiti suprugu, a pri čemu nastoji iskoristiti meksičke bandite koji od majora nastoje ukrasti zlato.

Django je, slično kao i Leoneov Za šaku dolara bio djelomično inspiriran znamenitim samurajskim filmom Yojimbo. Scenario, doduše, nije uspio dovršiti do početka produkcije, te su se scene improvizirale na samom setu. Snimanje je, pak, obilježilo izuzetno loše vrijeme, zbog koga je set u mjestu Lavinio, gdje je izgrađen lažni gradić sa Divljeg Zapada, bio u potpunosti pokriven blatom. Corbucci je, međutim, to namjerno naglasio kako bi stvorio izuzetno mračnu i upečatljivu atmosferu, odnosno svoj film što više razlikovao od "čistih" američkih vesterna. Corbucci je originalno glavnu ulogu namijenio američkom glumcu Marku Damonu, ali je on zbog prethodnih obaveza morao odustati, te je umjesto njega uskočio Nero.

Kada je film konačno dovršen, izazvao je veliku pažnju zbog scena nasilja, koje su se isticale kako svojom neuobičajenom količinom (odnosno brojem ubijenih likova), kao i eksplicitnošću, koja je posebno došla od izražaja u scenama sakaćenja. To je uključivalo i glavnog junaka kome pred kraj filma negativci namjerno gnječe prste kako bi ga spriječili da koristi svoj revolver; prema navodima britanskog filmskog historičara Alexa Coxa, upravo je zbog toga za glavni lik odabrano ime "Django", kao svojevrsna crnohumorna referenca na Djanga Reinhardta, znamenitog gitarista kome gubitak nekoliko prstiju, poput protagonista, nije priječio da ostvari uspješnu karijeru. Zbog eksplicitnosti nasilja je Django postao predmetom cenzure. Usprkos toga je postigao izuzetnu popularnost, a Nero je postao velika međunarodna zvijezda. Istoimena naslovna pjesma Luisa Bacalova je postala veliki hit.

Popularnost Djanga se odrazila u tome da je tokom sljedećih nekoliko godina snimljeno preko trideset špageti-vesterna koje su, u različitim verzijama ili kombinacijama, koristile ime Django, iako njihovi likovi ili zaplet obično nisu imali nikakve veze sa Corbuccijevim filmom. Službeni nastavak, pod naslovom Django 2 je snimljen tek 1987. godine.

Mnogo su češći bili filmovi, mange ili slična ostvarenja koja su Djangu odavala homage. Među njima se ističe Sukiyaki Western Django, japanski film Takeshija Miikea iz 2007. godine, te Django Unchained Quentina Tarantina iz 2012. godine.

Uloge
 Franco Nero ... Django
 Loredana Nusciak ... Maria
 José Bódalo ... General Hugo Rodriguez
 Ángel Álvarez ... Nathaniel
 Eduardo Fajardo ... Major Jackson
 Gino Pernice (kao Jimmy Douglas) ... Brat Jonathan
 Simón Arriaga ... Miguel
 Giovanni Ivan Scratuglia (kao Ivan Scratuglia), Luciano Rossi i Guillermo Méndez ... Članovi Klana
 Remo De Angelis (as Eric Schippers) ... Ricardo
 Rafael Albaicín, José Canalejas i Rafael Vaquero ... Hugovi pomoćnici
 Silvana Bacci ... Meksička prostitutka
 José Terrón ... Ringo
 Lucio De Santis ... Bandit koji bičuje
 Cris Huerta ... Meksički oficir

Izvori

Vanjske veze
 
 
 

Italijanski filmovi
Španski filmovi
Vestern-filmovi
Authority control 2