Polubog
Polubog je natprirodno biće u grčkoj i rimskoj mitologiji. Termin je tokom vremena menjao svoje značenje, pa je mogao označavati božanski status koji je čovek stekao nakon smrti, ali i manje božanstvo te čoveka kome je jedan roditelj smrtnik, a drugi božanstvo.

Već u antičkoj Grčkoj i starom Rimu ovaj izraz nije imao stalno određenje. Upotrebljavao se retko i definisao se različito. Najstarija poznata upotreba ovog termina nalazi se kod arhajskih grčkih pesnika Homera i Hesioda. Obojica za pokojne heroje kažu da su bili "polubogovi" (, hemitheoi), ali ne u smislu da im je jedan roditelj bio smrtnik, a drugi božanstvo, nego je, prema Priceu, to značilo da su herojima smatrani oni koji su imali "snagu, moć, plemenito poreklo i ponašanje" i koji bi nakon smrti bili nazivani "polubogovima", što Price naziva procesom "heroizacije". I Pindar često upotrebljava termin "polubogovi" kao sinonim za "heroje".

Prema Kasiju Dionu, Julija Cezara senat je proglasio za poluboga nakon njegove pobede u bici kod Tapsa. Međutim, Dion je živeo oko tri stoleća nakon događaja koje opisuje i neki su naučnici doveli u sumnju tu njegovu tvrdnju.

Prvi rimski pisac koji je upotrebio ovaj termin možda je bio Ovidije, koji na nekoliko mesta o manjim božanstvima govori kao o "polubogovima" (). Pesnik Lukan koristi isti izraz kad govori o tome kako je Pompej nakon smrti stekao božansku prirodu. U razdoblju pozne antike rimski pisac Marcijan Kapela dao je jednu hijerarhijsku klasifikaciju božanstava: olimpski bogovi, geniji ili demoni, polubogovi ili semones (koji nastanjuju gornju atmosferu), mani i duhovi heroja (koji nastanjuju donju atmosferu) te božanska bića na samoj Zemlji, kao što su fauni i satiri.

Reference 

Grčka mitologija
Rimska mitologija