Penitencija
Penitencija (od srednjovjekovnog latinskog poenitentia =žaljenje) je ime za čin pokajanja u katoličkoj crkvi, koji grešniku određuje svećenik, da okaje svoj grijeh.
S druge strane to je i ime za sam sakramentalni obred, koji se odvija između svećenika i grešnog vjernika.

Historija 
Prve penitencijske knjige (priručnici) pojavile su se u Irskoj i Walesu tokom 6. vijeka, vjerojatno povezane sa Svetim Davidom i raznim sinodima koji su u to vrijeme održavani po Walesu. Njih su keltski misionari širili po kontinentalnoj Evropi, ali su na početku su bile slabo prihvaćene, jer su brojni  svećenici preferirali starije - tradicionalnije javne pokore. 

Franci su ih počeli koristili krajem 6. vijeka, po Apeninskom poluotoku se počinju koristiti krajem 8. vijeka, a kod španjolskih Vizigota početkom 9. vijeka. 

One su bile su naročito popularne za ranog srednjeg vijeka po katoličkoj Evropi, kao priručnici za odmjeravanje crkvenih kazni (pokora). Sadržavale su detaljan popis grijehova koje je svećenik trebao uzeti u obzir pri odmjeravanju pokora pojedinom grešniku.

Kako su vremenom nametale proizvoljne pokore, koje bi se nakon tog objavljivale u takvim knjigama, uz istovremenu pojavu nejednakih kriterija zbog odluka lokalnih sinoda i biskupa - slabio je i utjecaj takvih knjiga - priručnika. Krajnji rezultat je bio službena kodifikacija disciplinskih mjera i pokorničkih kanona ili zakona. 

Glavna karakteristika penitencijalnih kanona (pokora) anglosaksonskog i irskog porijekla, bila je preciznost u određivanju djela koje grešnik mora obaviti da okaje svoj grijeh. U njihovim penitencijskim knjigama (Libri Poenitentiales) koje su bile u modi tokom 7. vijeka, se do detalja opisuje, što grešnik mora napraviti, i koliko dugo da okaje grijeh.

Izvori

Vanjske veze 

 Penitential book 

Katolička crkva
Kršćanstvo