Mramorije (Perućac)
Nekropola Mramorje, općina Bajina Bašta, nalazi se na listi 28 srednjovjekovnih nekropola stećaka koje su 2016. godine proglašene UNESCO-vom Svjetskom baštinom.  Na listi su 20 nekropole u Bosni i Hercegovini, po 3 u Srbiji i Crnoj Gori, a 2 u Hrvatskoj. 

Ovi monolitni kameni nadgrobni spomenici (stećci) nastali su u periodu od druge polovine 12. do 16. vijeka, iako su se najintenzivnije izrađivali tokom 14. i 15. stoljeća. Stećci su izuzetno svjedočanstvo o duhovnim, umjetničkim i istorijskim aspektima srednjovjekovnih kultura jugoistočne Evrope, područja u kojem su se tradicije i uticaji evropskog zapada, istoka i juga ispreplitali sa ranijim tradicijama. Ističu se po svojoj međukonfesionalnosti, a sahranjivali su ih sve tri srednjovjekovne kršćanske zajednice, uključujući pravoslavnu crkvu, katoličku crkvu i bosansku (koja je trajala oko tri stoljeća do druge polovine 15. stoljeća). Sačuvano je preko 70.000 stećaka na preko 3.300 lokaliteta), različutih oblika i motiva, bogatstvo reljefa, epigrafije i bogatstvo nematerijalnog kulturnog naslijeđa.

Lokalitet se nalazi pod zaštitom Republike Srbije, као spomenik kulture od izuzetnog značaja

Lokacija 
Arheološko nalazište Mramorije ograničeno je sa visokom desnom obalom reke Drine na sjevere strane i saobraćajnim pravcem Bajina Bašta – Tara na jugu, dok je zapadna granica je desna obala rijeke Vrelo koja se uliva u rijeku Drinu.  Teritorija Bajine Bašte, koja obuhvata današnji Perućac, nalazila se na periferiji srednjovekovne srpske države Raške na granici sa banovinom i kraljevinom Bosnom u periodu od 13. do 16. vijeka. U 14. vijeku ovim krajem je vladao Nikola Altomanović, a ubrzo su njegovu teritoriju međusobno podijelili teritoriju knez Lazar Hrebeljanović i bosanski vladar Tvrtko I.

Arheološko istraživanje 2010. godine pokazalo je da su grobovi zatrpani u netaknuti sloj rastresite krečnjačke stijene. U jednoj od grobnica otkriven je srebrni novac bosanskog kralja Stjepana Tomaša (1443-1461) na ploči koja je prekrivala pokojnika.

Opis  
Nekropola je iz XIV vijeka i imala je oko 200 stećaka, napravljenih od tvrdog krečnjaka. Prema posljednjim podacima sada ih je 93, od toga:
 46 ploča
 18 sljemenjaka sa postoljem
 10 sljemenjaka bez postolja
 7 sanduka sa postoljem
 10 sanduka bez postolja 
 2 amorfna.
Dio stećaka je vremenom premješten, dio je utonuo, dva su prebačena u muzeje ( Etnografski muzej Beograd i Narodni muzej Užice). 
Poređani su u pravilne redove. Na stećcima nema natpisa, i vrlo mali broj je ukrašen motivima kruga, polumjeseca, mača i štita.

U ljeto 2011 obavljeno je kompleto čišćenje i konzervacija. Korištena je specijalizirana mehanizacija za vraćanje položaja dvanaest spomenika što je moguće više na originalni položaj, a rekonstruirani su nedostajući dijelovi nekih spomenika.

Reference

Literatura 

 Šefik Bešlagić (1982): Stećci: kultura i umjetnost, Sarajevo: Veselin Masleša
 Šefik Bešlagić (1971): Stećci, kataloško-topografski pregled, Sarajevo: Veselin Masleša

Arheološka nalazišta u Srbiji
Stećci u Srbiji‎
Spomenici kulture od izuzetnog značaja
Svjetska baština u Srbiji
Opština Bajina Bašta