Vasa M. Simić
Vasilije Vasa M. Simić (Beograd, Kneževina Srbija, 10. jul/22. jul 1866 — Beograd  Kraljevina Jugoslavija, 4. septembar 1931) bio je srpski pravnik, istražni sudija, kraljevski tužilac, sudija i advokat. Ekspert na Konferenciji mira u Parizu 1919.

Biografija 
Rođen je 22. jula 1866 g. u Beogradu, od oca Mijaila S. Simića (1837-1901), člana Glavne Kontrole Kneževine Srbije i  Uprave beogradske te predsednika ("Starešine") nekoliko beogradskih opština (Varoškog, Terazijskog i Palilulskog kvarta), i majke Mileve, rođ. Popović, domaćice (1843-1910). Simići su  od  1860. g. stanovali u svojoj porodičnoj kući na Obilićevom vencu broj 28 (danas br. 22). Već 1878. g., Vasa polazi u Prvu beogradsku gimnaziju, tada sedmorazrednu i smeštenu u levom krilu Kapetan-Mišinog zdanja. Godine 1885. završio je Prvu mušku gimnaziju u Beogrady. Posle boravka u Briselu (1885. g.) i Londonu od 1886 g. studirao je prava u Parizu i Ženevi kao državni stipendista Kraljevine Srbije. Potom je studije nastavio 1891. godine na Slobodnoj školi političkih nauka u Pariz. Godine 1892. g., vraća se u Srbiju gde dobija prvu državnu službu, kao sudija u beogradskom prvostepenom sudu, a potom 1897 biva postavljen za predsednika prvostepenog šabačkog suda, da bi kraljevskim ukazom 1898. g. bio imenovan za predsednika prvostepenog beogradskog varoškog suda. Vasilije M. Simić je 1899. g. postavljen za istražnog sudiju i kraljevskog tužioca u aferi Ivanjdanskog atentata a pri Prekom sudu atentatorima na kralja Milana. 1900. g. postavljen za sudiju Apelacionog suda u Beogradu i 1900. g. za zamenika predsednika pri istom sudu u Beogradu. Bio je član Srpske napredne stranke a preko porodice Simić (Jovan Simić Bobovac) veoma blizak dinastiji Obrenovića te posebno kralju Milanu i političkom krugu oko Milutina Garašanina (1843-1898).

Ipak je i V. Simića pristigla sudbina onih koji su imali udela u "izuzetnim sudovima": nakon političkog prevrata od 29. maja 1903. g. nije dugo ostao pri Apelacionom sudu, niti u državnoj službi. Decembra 1903. g. stavljen je kao sudija Apelacionog Suda definitivno u penziju, kada je imao tek 38 godina života. Time je ondašnje srpsko sudstvo bilo lišeno jednoga od svojih najboljih predstavnika. Tragičnost sudbine pojedinih ljudi dovodi vrlo često do rezultata najštetnijih po društvo.

Kao sudija, iako neumitan, V. Simić je bio ipak blag i umeren; on je imao, prema kazivanjima svojih savremenika i kolega (Živojin Perić i Slobodan Jovanović), puno samilosti prema okrivljenima, nezavisno od njihovog socijalnog porekla ili političke orijentacije.

Od decembra 1903. g. pa sve do kraja svog životnog veka, Simić je neprekidno radio kao advokat u svojoj advokatskoj kancelariji na Obilićevom vencu br. 22 a pred kraj života se udružio u ortačku advokatsku kancelariju na istoj adresi sa zetom Svetolikom Grebencem. Ostao je poznat njegov aganžman u vezi sa rasprodajom imovine kraljice Natalije Obrenović (1859-1941) kojoj je bio preko 20 godina pravni zastupnik za imovinska i pravna pitanja u Srbiji i Francuskoj.

Kao rezervni kapetan pri Vrhovnoj komandi u periodu 1912—1918 
Simić je kao rezervni pešački oficir uzeo, kao borac, udela u oba balkanska ratova kao i u Velikom ratu. Tokom Prvog i Drugog balkanskog rata Simić je bio u svojstvu rezervnog kapetana pri Vrhovnoj komandi Srpske vojske. Posle pobede Srpske vojske u Kumanovskoj bici prelazi sa Vrhovnom komandom u Skoplje. 1914. g. izbija Prvi svetski rat a Vasilije Simić je ponovo upućen na službu pri Vrhovnoj komandi Srpske vojske. Od jeseni 1915. g. srpska vojska sa izbeglim narodom nalazila se u bezizlaznoj situaciji na Kosovu i Metohiji. Tada Vrhovna komanda odlučuje da se krene u povlačenje preko Albanije i Crne Gore na jadransku obalu u susret savezničkim snagama. Posle albanske golgote Vasilije M. Simić se našao na ostrvu Krf, gde su bile smeštene srpska vojska, izbeglice, narodna skupština, vlada i druge ustanove. Probija sa srpskom vojskom solunski front te učestvuje u bici kod Kajmakčalana 1918. g. Učesnik je oslobođenja Beograda, Zagreba i Ljubljane. Koliko je pak pretrpeo u ratnim nevoljama ilustruje njegova prerana smrt koja je nastupila 1931. g. V.M.Simić je do smrti neumorno sarađivao u humanitarnim, filantropskim i patriotskim ustanovama i za to bio odlikovan Takovskim Krstom o vratu, Ordenom Sv. Save (IV. stepena) i Albanskom Spomenicom. A Francuska Republika ga je odlikovala ordenom : Officier de l'Instruction publique.

Literatura 
 Perić, Živojin "Beleške o Vasiliju M. Simiću", Arhiv za Pravne Nauke, Beograd, 1931, pp. 478-483.

 Jovanović, Slobodan "Vlada Aleksandra Obrenovića", druga knjiga, 1931, pp. 107-132.

 Simić, Vasilije "Islednik po delu atentata na Nj.V. Kralja Milana i veleizdaje Prekom sudu / V.M.Simić",Državna štamparija Kraljevine Srbije, 1899.

 Ristić, Prof. dr Milan et al. "Živeti u Beogradu 1879-1889", Istorijski Arhiv grada Beograda, u vezi Simićevog oca - Mijaila Simića, v. str. 56,75,81,87,91,95,96,173,203-204,221,230,291,300,318,413,421,459,460 i 475.