Viktor Tihonov
Viktor Vasiljevič Tihonov (; Moskva, 4. jun 1930 — 24. novembar 2014. u Moskvi) bio je sovjetski i ruski hokejaški igrač i trener. Tihonov je bio selektor reprezentacije SSSR u periodu njihove najveće dominacije u svetskom hokeju. Član je IIHF kuće slavnih. Pukovnik u penziji.

Biografija 
Viktor Tihonov je rođen u Moskvi 4. juna 1930. godine (SSSR). Kao 12-godišnji dečak je 1942. nakon smrti oca bio primoran da radi kao mehaničar u depou za održavanje autobusa u Moskvi. Završio je trgovačku školu u Moskvi, nakon čega je 1948. godine otišao u vojsku gde je služio u vazduhoplovnoj jedinici. U vojsci se po prvi put i susreo sa hokejom na ledu. Igrao je kao odbrambeni igrač za ekipu Vojne Avijacije (VVS) (1949 — 1953), i kasnije za moskovski Dinamo (1953 — 1963) sa kojim je osvojio jednu (od tri) titule prvaka Sovjetskog Saveza. U okviru lige Sovjetskog Saveza u periodu 1949 — 1963 odigrao je ukupno 296 utakmica i postigao 35 golova. Godine 1950. dobio je nagradu Master sovjetskog sporta. 

Nakon okončanja igračke karijere, Tihonov je jedno vreme radio kao instruktor za sport i fizičku kulturu Avijacijske jedinice Moskovskog puka. Trenersku karijeru započeo je kao pomoćni trener u Dinamu iz Moskve 1964. godine. Samostalnu trenersku karijeru započeo je 1966. godine u Dinamu iz Rige. Godine 1973. proglašen je za zaslužnog sporstkog trenera Letonije. Najveći uspeh sa rižanima ostvaren je 1977. godine kada je osvojeno 4. mesto u elitnoj ligi Sovjetskog Saveza. 

Godine 1977. postavljen je na mesto selektora reprezentacije Sovjetskog Saveza i glavnog trenera CSKA iz Moskve. Za 15 godina koliko je proveo kao trener CSKA osvojio je 14 titula nacionalnog prvaka Sovjetskog Saveza i dve titule pobednika kupa Sovjetskog Saveza. 

Kao selektor hokejaške reprezentacije Sovjetskog Saveza u periodu od 1977. do 1991. osvojio je 8 titula svetskih prvaka i 3 Olimpijske zlatne medalje. Tihonov je predvodio i reprezentaciju Rusije na Olimpijskim igrama 1994. kada je Rusija po prvi put u istoriji ostala bez medalje, nakon čega je Tihonov napustio kormilo reprezentacije. U reprezentaciju je se kratko vratio u periodu 2002/04, ali bez nekih većih uspeha. Godine 2004. napustio je i CSKA i objavio povlačenje iz trenerskog posla.

Kao trener Tihonov je bio poznat po velikoj disiplini, redu i radu među igračima. Ekipe koje je predvodio bile su u punom trenažnom procesu 10 do 11 meseci u toku godine. To i ne čudi, s'obzirom na činjenicu da je CSKA bio deo Sovjetske armije, a sam Tihonov pukovnik po činu. 

Preminuo je u bolnici u Moskvi 24. novembra 2014. u 85. godini života..

Titule 
Kao igrač:
 Prvak SSSR (4): od 1951. do 1954. (tri titule sa VVS i jedna sa Dinamom);
 Titule viceprvaka (4): 1959, 1960, 1962 i 1963. godine
 Treće mesto (4): od 1955. do 1958. godine
 Kup Sovjetskog Saveza (1): 1952. godine

Kao trener
 Olimpijski pobednik sa SSSR (3): 1984, 1988, 1992. (1992. sa ZND)
 Srebrna olimpijska medalja 1980. godine
 Titula svetskih prvaka (8): 1978, 1979, 1981, 1982, 1983, 1986, 1989, 1990. godine
 Prvak Sovjetskog Saveza sa CSKA (13): 13 titula za redom od 1977-89.
 Kup SSSR (2): 1979. i 1988.

Nagrade 
 Orden „Zasluga otadžbine“ trećeg stepena (20. decembar 1996.)- za zasluge u razvoju nacionalnog hokeja na ledu
 „Orden zasluga Rusije“ (3. jun 2000.)- za razvoj hokeja na ledu Rusije
 „Orden prijateljstva“ (jun 2010.) - za zasluge u razvoju ruskog sporta
 „Orden Lenjina“ 1983. godine
 „Orden Oktobarske revolucije“ 1988. godine
 Član Kuće slavnih IIHF od 1998. godine

Reference

Spoljašnje veze 

 Tihonov Viktor Vasilьevič na sajtu biograph.ru
 Intervью «Sport-эkspressu», 2009 god, č.1
 Intervью «Sport-эkspressu», 2009 god, č.2
 Tihonov i SSSR 

Ruski hokejaši na ledu
Osvajači olimpijskih medalja u hokeju na ledu
Biografije, Moskva