Srednjovjekovni latinski jezik
Srednjovjekovni latinski (orginalno Latinitas medii aevi ili Media Latinitas - lat-med) je izumrli oblik latinskog, koji se govorio tokom srednjeg vijeka.

Srednjovjekovni latinski prije svega bio je jezik malog broja učenih ljudi - lingua franca kojim su oni međusobno komunicirali. To je bio i liturgijski jezik kalcedonskog kršćanstva i katoličke crkve, ali i  jezik nauke, literature, zakonodavstva i administracije. I pored toga što su većina njegovih govornika i korisnika bili svećenici ili ljudi stasali unutar crkve, srednjovjekovni latinski ne treba brkati sa crkvenolatinskim. 

Ne postoji stvarni konsenzus o točnoj granici kad završava klasični latinski i započinje srednjovjekovni latinski. Pojedini lingvisti smatraju da se pojavio zajedno sa usponom ranocrkvenolatinskog sredinom 4. vijeka, a po drugima se to dogodilo tek početkom 5. vijeka, dok neki smatraju da se to desilo kad se počelo pisati romanskim jezicima umjesto latinskim dakle negdje tek početkom 10. vijeka.

Govorio se do početka 14. vijeka kad ga je istisnuo renesansni latinski.

Izvori

Vanjske veze
 A Brief History of the Latin Language: Medieval Latin 

Izumrli jezici
Latinski jezik
Latinski