Pincio
Pincio (latinski Mons Pincius) je brdo na sjeveroistoku historijskog centra Rima, sjeverno od Kvirinala s pogledom na Marsovo polje. Pincio ne spada u Sedam rimskih brežuljaka, ali se kao i oni nalazi unutar Aurelijanovih zidina.

Historija 
Brdo i istoimeni park dobili su ime još u antici po vili porodice Pinci, koja je u njoj živjela tokom 4. vijeka. Kasnije za srednjeg vijeka tu je bio vinograd samostana Santa Maria del Popolo. Ono što se danas vidi na tom brdu rezultat je intervencija izvedenih tokom 19. vijeka, a najviše one koju je izveo arhitekt Giuseppe Valadier koji je između 1810. i 1818. uredio terasasti park, koji se naslanja na Villa Borghese od koje je odvojen Aurelijanovim zidinama. Kroz čitav park pored brojnih egzotičnih biljkaka i stabala postavljeno je i 228 bisti, tadašnjih slavnih Talijana i Evropljana, koje su danas prilično zapuštene i oštećene.

Obelisk 
Najveća atrakcija tog parka je obelisk u njegovom centru. Pretpostavlja se da je on rimska kopija iz 2. vijeka, izrađen po narudžbi cara Hadrijana za njegovu vilu u Tivoliju, u čast prerano umrlog i voljenog Antinoja. U Pincio je preseljen po nalogu pape Pia VII 1822. godine.

Vodeni sat 
Atrakcija parka je i jedinstveni vodeni sat kog je projektirao i izgradio 1867. dominikanski fratar Giovanni Embriaco. Vodeni sat bio je jedna od atrakcija Svetske izložbe u Parizu održane iste godine. U Pincio je postavljen 1872. na terasu Viale dell'Orologio.

Panoramski pogled 
Posjetiocima Pincia je ipak vjerojatno najveća nagrada sjajan pogled koji sa njega puca na Piazza del Popolo i taj dio Rima, naročito kod zalaska Sunca.

Izvori

Vanjske veze 

 Pincio Gardens 

Brda u Italiji
Geografija Rima