Nicejskò-kònstantinopòlsczi symbòl
Nicejskò-kònstantinopòlsczi symbòl wiarë – chrzescyjańsczé wëznanié wiarë, nôbarżi rozkòscérzóné westrzód tekstów credo ùżiwónëch wespółczasno w liturgiach. W rzëmskòkatolëcczim Kòscele i prawòsławny Cerkwi je òdmawióné abò spiewóné pòdczas liturgii Eucharystie. Autoritet symbòlu przëjimô téż anglikańskô spòlëzna, stôrokatolëczi, lëterskô wiara, a téż niechtërne jinszé protestancczi profesji.

Jednym z fòrmalnëch pòwòdów rozłamu chrzescëjaństwa na rzëmskòkatolëcczi kòscół i prawòsławié bëło dodanié do Nicejskò-kònstantinopòlsczégò symbòlu fòrmùłë filioque (ò pòchòdzenim Swiãtégò Dëcha nié leno òd Bòga-Òjca, ale „òd Òjca i Sëna”).

Na Kaszëbach òn je mówiony tak:

Wierzã w jednégò Bòga,
Òjca wszëtkòmògącégò, 
Stwórcã nieba i zemi. 
Wszëtczégò co mòżemë widzec 
i czegò dozdrzec  ni mòżemë.
I w jednégò Pana, Jezësa Christusa,
Sëna Bożégò Jednorodzonégò,
co z Òjca je zrodzony przed wszëtczima wiekama.
Bóg z Bòga,
wid  z widu,
Bóg prôwdzëwi z prôwdzëwégò Bòga.
Zrodzony, a nié stwòrzony,
wespółjistny Òjcu,
a przez niegò wszëstkò sã stało.
Òn to dlô naju lëdzy, 
i dlô najégò zbawieniô 
zestąpił z nieba
i za sprawą Dëcha Swiãtégò
przëjął cało z Mariji Dzéwicë 
i stôł sã człowiekã.
Ùkrziżówóny téż za naju
za Póncczégò Piłata 
béł zamãczony i pòchòwóny,
a trzecégò dnia,
wedle Pismionów zmartwëchwstôł.
I wstąpił do nieba,
sedzy pò prawiznie Òjca.

i jesz rôz przińdze w chwale 
sądzec żëwëch i ùmarłëch,
a Jegò Królestwù nie mdze kùńca.
Wierzã w Dëcha Swiãtégò, 
Pana i Òżiwcã,
co òd Òjca i Sëna pòchòdzy,
co  z Òjcã i Sënã 
wespół òdbiérô tczã 
i chwałã,
co mówił przez Proroków.
Wierzã w jeden swiãti, pòwszechny 
i apòsztolsczi Kòscół.
Wëznôwóm jeden chrzest 
na òdpùszczenié grzéchów,
żdajã na wskrzeszenié ùmarłëch
i żëwòt wieczny w przińdnym swiece.
Amen.

Lëteratura  
Eùgeniusz Prëczkòwsczi: Ksążeczka do nôbòżéństwa, Pelplin 2005, ss. 5 - 6

Chrzescëjaństwò