Piekarniô


Piekarniô

Piekarniô –to môl w chtërnëm piecze sã chléb i rozmajitô pieczëzna. Dzéle:
ciastownia
òbrabialnia
piecownia

Pieczëzna
Pieczëzna – to wërobë z mączi, wòdë i solë z różnyma  dodatkama.  Je to pòdstawòwé dzélëk codniowé dietë człowieka. Jinszi zestowné dzéle pieczezne to mlékò, proszci,młodze,cëczier i dôdôwczi, chtërne zależą òd zortu chleba: mak, sezam, bania, soja, słuńcownik,  zéle i sëszoné sliwczi.

Ôrte pieczëzne 

Ôrte pieczëzne:
Pieczëzna pszënô (wëpiekónô z mączi pszëny) 
zwëczajny: chléb pszëny, chléb pszëny letczi, kòłôcze,chléb żarnowi, chléb graham, grachamczi, bagietczi, frańcësczé 
wëborowé (òbjëmiwô tłuszcz, cëczier i jaja), np. kajzerki, rogale, kòłôcze do hot dogów, chléb tostowi, kòłôcz wrocławsczi 
półcekrôwi: chałka, kòłôcze maslané, rogale maslané
Pieczëzna  żëtnô (wëpiekónô z  żëtné mączi jasny abò ciemny na zakwasé i përzinkã młodzy  mòże bec 15% mączi pszeny): chléb żëtnié (letczi, jasny mléczny, żarnowi, fulzôrny, staropolsczi, żarnowi na miodze, żarnowi z soją i słuńcownik), pumpernikiel
Pieczëzna mieszónô (pieczëzna pszeno-żytnô robionô na młodzach, abò na młodziach  z zakwasã i téż pieczëzna żytno-pszenô gniotłô na zakwase, abò z  młodzama), np. chléb wiejsczi, kaszëbsczi, krakòwsczii, òliwsczi, mléczny, prasczi, baltonowsczi, słuńcownikòwi, z soją.

Literatura
Literatura:
 Franciszek Sławski. Słownik etymologiczny języka polskiego 1958, 
Wiesław Boryś. Słownik etymologiczny języka polskiego 2005

Wark