Grzenia
Grzenia abò Grzenk - jeden z 13 Dëchów, jaczé stoją w gminie Lëniô na turistno-nôtërnym szlachù ò pòzwie "Pòczuj Kaszëbsczégò Dëcha".

Òpisënk  Aleksandra Labùdë 

Grzenia - to strogòtlëwi duch i ògradzan spikù i snicô. Żużulkô marësznëch lëdzy do spikù i jich bùdzy welësznëch ze spikù.
Nié le dëcht lëdzy, ale Grzenk zybie do spikù zwierzëce, fiucëznã i òwadzëznã. Szëkùje jejim leże i mô je w ògradzym w jejich zëmòwim spikù.
Grzenk czerëje snicym. Wëprowôdzô nas z bezchwatnégò cała i pòkazëje nama, dze më  czedës bëlë i co nas żdże w przëchadnym. Ale më naszigò pòwiãzu z przeszłotą i przëszłotą, i wszechswiatem ni mòzemë rozmiôc, bò felec nama krëjamny wiadë staroswiecczich Egiptów, co no stoja wiele wëżi jak teôrtnô wiada ùczałëch naszich czasów.

Lëdze gôdalë :
    -  Mùszã jic spac, bò Grzenk sã ju do mie mô.
    -  Zéwiesz, gwës Grzenk ce ju bierze.
    -  Pòscelë wërë, bò Grzenk mie ju do se òchli!
    -  Grzenia mie tłëcze, jidã so spac.
    -  Żużkôj le żużkôj, bò Grzenk cë ju piôsk w òczka sëpie!
    -  Spiochù, z ce je jistny Grzenk!
    -  Grzenia je ju krótko. Bernard Zëchta, 1967

Szlachòta 

Grzenia stoji w Strzépczu, kòl Kaszëbsczégò Òglowòsztôłcącégò Liceum.

Lëteratura 
Bernard Zëchta. Słownik gwar kaszubskich na tle kultury ludowej, Ossolineum, Wrocław - Warszawa - Kraków 1967, tom I, s. 379

Kaszëbskô kùltura