Qiraʼat
A cikin Islama, Qirāʼah, (pl. Qiraʼat ) (Larabci: قِراءة, lit. 'karatu ko karatuttuka') waxanda suke "mabambantan harshe, lexical, sautin sauti, nau'i da nau'i na syntactical da aka halatta tare da karanta" littafi mai tsarki na Musulunci, Al-Qur'ani. Bambance-bambancen da ke tsakanin Qiraʼat kaɗan ne kuma sun haɗa da ƙa’idodi dabam-dabam game da “tsawaitawa, ƙarar magana, da furucin kalmomi”, amma kuma bambance-bambancen tsayawa, wasula, baƙaƙe (wanda ke kaiwa ga nau’ikan karin magana da nau’ikan fi’ili dabam-dabam), da ƙasan yawancin kalmomi. Qiraʼat kuma yana nufin “reshen nazarin Musulunci” da ke magana da waɗannan hanyoyin karatun.

Akwai mazhabobi iri-iri da aka sani na ƙiraʼat, kowannensu ya samo sunansa daga mashahurin mai karatun Alqur’ani ko kuma “mai karatu” (qāriʾ pl.qāriʾūn ko qurr’aʿ), kamar Nafi’ al-Madani, Ibn Kathir al-Makki, Abu Amr. na Basra, Ibn Amir ad-Dimashqi, Aasim bn Abi al-Najud, Hamzah az-Zaiyyat, Al-Kisa'i. Yayin da wadannan masu karatu suka rayu a karni na biyu da na uku na Musulunci, malamin da ya amince da qira’a bakwai na farko (Abu Bakr Ibn Mujahid) ya rayu bayan karni guda, kuma karatun da kansa yana da isnadi (kamar hadisi) yana komawa zuwa. zamanin Muhammadu. Saboda haka, masu karatu/qurr'a'i masu ba da sunansu ga Qira'at suna daga cikin isnadin watsawa da ake kira Riwaya. Layukan da suke gangarowa daga wata riwaya ana kiransu da turuq, kuma waxanda suke gangarowa daga turuq ana kiransu da wujuh.

Manazarta