Shaiɗan A Musulunci
A Musulunci, ana kiran sa da Iblīs (Larabci: إبليس), Shayṭān, (Larabci: شيطان, jam'i: شياطين shayāṭīn) ko Shaiɗan. Babban aikin shi shine tunzura mutane suyi mummunan aiki da jagorantar hanyar da ba daidai ba ta hanyar yaudara. wanda ake cewa da "waswasi cikin zukata". Kur'ani ya ambata cewa shaiɗanu mataimakan waɗanda suka kafirce wa Allah ne: "Mun sanya mugaye abokai ga waɗanda ba su da imani."

Muhammad ya ce kowane mutum yana da Shaiɗan nasa (Shaiɗan) . Wasu Shaiɗanu suna haɗe da mutane marasa kyau kuma suna sanya suzama mugaye. Irin waɗannan gungun mutane ana kiransu Shayateen ko Sheɗanu.

A zahiri yana nufin Cewa Raunin ɗan adam ne . Shaiɗan yana gudana a cikin jinin mutane. Shaiɗan Muhammadu ya zama Musulmi, (ya faɗi haka) yana nufin ba za ta iya kiransa zuwa ga mugunta ba. Khata (kuskure) ba mugunta bane / zunubi, kawai ɓarna. Babu wani annabin Allah wanda kebe daga Shaidan. Wadannan raunin mutane ne. Hangen Hadhrat Musa (as) yayin tafiya a gabar teku lokacin da kifin ya bata. Ya ce Shaidan ya mantar da shi.

Akwai kuma wani Shaitani wanda yake kira zuwa ga sharri. Sauran Shaidan baya kira zuwa ga zunubai amma yana haifar da kurakuran dan adam. Babu wani ɗan adam da aka keɓance daga gare ta. Kalma ce da ake amfani da ita a zamanin da don 'muguntar hankali' na mutum.
Musulunci
Musulmai