Kesên LGBT di îslamê de
Homoseksuelî di îslamê de, anku kesên êlcîbîtî (LGBT) di îslamê de gelek aliyên xwe hene, li gora ku ew behsa homoerotîzmê dike (mînak di helbestên gelên misilman de) yan jî têkilî û kirinên zayendî yên di navbera kesên ji heman zayendê de. Nirxandina huqûqî ya van aliyan di fiqha îslamî, fiqh de cûrbicûr e. Ev nirxandin di tevahiya dîrokê de ji aliyê civakî ve hatiye guhertin; li gorî şiroveyên muhafezekar di şerîeta îslamê de pêkanîna têkiliya zayendî ya hevzayendan wekî "têkiliya zayendî ya ne rewa" (zina, fuhûşî) tê hesibandin.

Helwesta li dijî kesên lezbiyen, hevzayend, bîseksuel û transgender (kesên êlcîbîtî, LGBT) û serpêhatiyên wan ên li cîhana misilmanan ji dîroka wê ya dînî, qanûnî, civakî, siyasî û çandî bandor bûye.

Dîrok 
Li gorî zanyarê îslamê Thomas Bauer, îslam zêdetirî hezar sal in li dijî homoseksuelan tolerans bû. Bauer tekez dike ku di dîroka çandî ya erebî-îslamî de di navbera salên 800 û 1800 de “tu şopa homofobî” nayê dîtin. Ji edebiyata îslamî gelek helbestên homoerotîk mane. Li gorî Bauer, tenê di sedsala 19-an de rojavayî li Rojhilata Navîn "têkoşîna li dijî cinsiyeta nerêkûpêk" wekî parçeyek kolonîzasyonê destnîşan kir. Beriya sala 1979an, di hezar salan de li Rojhilata Navîn a Îslamî û Bakurê Afrîkayê dozek nehatibû zanîn ku tê de zilamek ji ber ku bi mêrekî din re bi razîbûna seksê re kiriye sûcdar hatibe sûcdarkirin. Nêrîna Bauer di esasê xwe de ji aliyê Mounir Baatour, serokê Şems, yekem rêxistina Tûnisî ya ku ji bo mafên homoseksuel, bîseksuel û transseksuelan kampanyayê dike, parve dike: "Li Tûnisê, homoseksuelî tenê ji sala 1913-an vir ve sûcek e: Fransiyan bûn ku paragrafa 230-a têkildar destnîşan kirin. Dema ku Tûnisê kolonî kirin, homofobiya xwe bi xwe re anîn. Paşê dîsa derketin, lê homofobî ma... Di Îslamê de yek metneke olî ya resen ku homoseksueliyê têxe bin cezayên taybetî tune ye.”

Nêrînên şerîetê 
Di Quran de nîqaşek qanûnî ya eşkere ya homoseksueliyê tune. Li gorî hindikahiya wergêrên Quranê, sûreya 4, ayeta 15, ku behsa "kiryareke riswa" (faḥiša) dike, behsa kiryarên seksî yên di navbera jinan de dike û ayeta 16 ya jêrîn jî bi heman awayî behsa seksê di navbera du mêran de dike:“(15) Li hember wan jinên we yên ku karekî riswa dikin, divê hûn çar kes bibin şahid. Eger ew şahidî bikin, ewan [jinan, pirhejmar] di hundir de bihêlin, heta mirin wan ji holê rabike yan jî Xweda rêyekê bide wan. (16) Û ew herdu (duyan) ku ji we ra kirine, herdukan jî bixin tengasîyê. Gava ew poşman bibin û xwe rast bikin, wan berdin. Va ye Xweda lêborîn û dilovan e.Gelo ev her du ayet behsa zinayê (zinahiyê) dikin, zînayê (heteroseksuel) an jî têkiliya di navbera zewacên nezewicî de, an jî têkiliya hevzayendî di navbera jin (ayeta 15) û mêran de (ayeta 16) di nav tefsîrên curbecur ên li ser Quranê de ji hev cuda tê nirxandin. Pirraniya şirovekaran vê gotinê di serî de bi Zîna ve girêdidin. Şîrovekarê paşîn az-Zemaşarî (sedsala 12'an a zayînî) jî ayetê bi vî rengî fam dike, lê zêde dike ku hin raveker ayetên 4:15-16 li ser kirinên hevzayendî yên jinan (siḥāq, eşîrtî) an jî têkiliya anal a homoseksuel (liwaṭ) bi kar tînin. Di nav wergêr û şirovekarên Quranê yên sedsala 20-an de, Ebû l-A'lā Modudî bi eşkere şirovekirina Sûreya 4:15-16 wekî ku behsa kiryarên homoseksuel dike red dike. Ew vê yekê bi berfirehî di Tefsîr Tefhîmû-l-Qur'an de ku di navbera salên 1942 û 1972-an de bi zimanê ûrdû hatiye nivîsandin, rave dike.Wekî din, di nav teolojiya îslamî ya heyî de tê nîqaş kirin ka gelo ev rêwerz - heke ew ji bo têkiliyên zayendî yên heman zayendê were sepandin - tenê behsa diyardeyên dîrokî yên hevzayendî di nav gelên rojhilata îslamî ya pêşîn de dike, an jî gelo ew dikare were veguheztin bo hemî diyardeyên şêwazên jiyana homoseksuel ên di civakên îroyîn de (binihêre helwesta Encumena Navendî ya Misilmanan li Almanya, li jêr binêre).

Çavkanî 

Mafên kesên LGBT