Տանգո
Տանգո, հասարակական, ինչպես նաև պարահանդեսային պար է, որը «ծնվել և մեծացել» է Ռիո դե լա Պլատայում, Արգենտինայի Բուենոս Այրես և Ուրուգվայի Մոնտեվիդեո քաղաքներում և հետո տարածվել աշխարհում։ Այս պարին զուգակցող երաժշտությունը նաև հայտնի է դարձել որպես տանգո երաժշտություն։

Սկզբնական տանգոն «տանգո կրիոլո» կամ հասարակապես տանգո էր կոչվում։ Այսօր տանգոյի տարբեր պարային ոճեր կան. Արգենտինական տանգո, Ուրուգվայական տանգո, Պարահանդեսային տանգո (ամերիկյան և միջազգային ոճեր), Ֆիննական տանգո և վինտաժ ոճեր։ Շատերը իսկական տանգո են համարում այն տանգոն, որն ամենամոտն է Արգենտինայում և Ուրուգվայում պարած սկզբնական տանգոյին, այդուհանդերձ տանգոյի մյուս տեսակները նույնպես ինքնուրույն և լիովին կայացած պարեր են դարձել։
Խորխե Լուիս Բորխեսը գրում է. «Տանգոն պատկանում է Լա Պլատային, այն ուրուգվայական միլոնգայի որդին է և հաբաներայի թոռը»։ Տանգո պարի ձևավորման ակունքներում եվրոպական և աֆրիկական տարրեր են։ Առաջին անգամ «տանգո» բառը գործածվել է 19-րդ դարի 90-ականներին։ Եվրոպայում պարն առաջին անգամ ցուցադրվել է Փարիզում XX դարի սկզբին։

2009 թվականին, ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ն տանգոն աշխարհի մարդկային ժառանգություն է ճանաչել։

Տանգոյի ծագում 

Ազատագրված ստրուկների, էմիգրանտների, սոցիալական բևեռացվածության, աղքատության ու ռասիզմի բովից ելավ եվրոպական, աֆրիկյան ու հնդկացիական մշակույթներն իր մեջ ամփոփող տանգոն։ Հիմնական ազդեցությունները.

Աֆրիկյան ստրուկներն ու կանդոմբեն
Բուենոս Այրեսը եղել է աշխարհի ստրկավաճառության ամենախոշոր կենտրոններից մեկը, ու զարմանալի չէ, որ 1800-ական թվականներին Բուենոս Այրեսի բնակչության քառորդ մասը սևամորթ էր։ Այդուհանդերձ այստեղ նրանք ավելի ազատ էին իրենց ավանդույթներին հավատարիմ մնալու, մասնավորապես որոշ ծեսեր անցկացնելու, դրանցից մեկը հարվածային գործիքների վրա հիմնված երաժշտությունն էր և կանդոմբե կոչվող պարը։ 1853 թվականին ստրուկների ազատականացումից հետո կանդոմբեն, իր վրա կրելով այլ մշակույթների ազդեցությունները, վերափոխվեց միլոնգայի, ապա տանգոյի։ Առաջին տանգո կոչվելու հավակնորդներ "Էլ էնտրերիանո" (1898), "Դոն Խուան" (1899) և "Էլ չոքլո" (1903) մեղեդիներն են։

Հաբաներա, կոնտրադանզա և պոլկա
19-րդ դարի կեսերին սևամորթների կողմից Բուենոս Այրես բերված պարերից էր նաև հաբաներան։ Այս պարն իր արմատներով խորանում է դեպի Հավանա, Կուբա և իսպանական կոնտրադանզան։ Հաբաներան ներառում էր կոնքերով աֆրիկական պարերին հատուկ ալիքաձև շարժումներ և եվրոպական վալսի տարրեր։ Սա հետագայում միախառնվեց պոլկայի հետ դառնալով տանգոյի առաջացման սկզբնաղբյուրներից մեկը։

Տանգոյի ոճեր

Տանգո պարի ոճերը մշտական վեճերի առարկա են. 
Տանգո Արխենտինո
Տանգո դե Սալոն
Տանգո Օրիենտալ (Ուրուգվայ)
Վիյա Ուրքիսա (Villa Urquiza)
Միլոնգերո
Կլուբ
Օրիյերո
Կանյենգե
Նուեվո Տանգո
Ֆանտազիա
Տանգո Էսցենարիո
Նուեվո Միլոնգերո
Լիքվիդ Տանքո
Պարահանդեսային տանգո (Եվրոպա, ԱՄՆ։ Արգենտինայում ասում են նման տանգո չկա)
Տանգո Կամակուպենսե (Անգոլա)
Տանգո դե Ֆինլանդիա (Եվրոպա, Ֆինլանդիա)
Տանգո լիսցիո (Եվրոպա, Իտալիա)
Տանգո ալտերնատիվո
Տանգո էլեկտրոնիկո
և այլն...

Տանգոյի հասարակական պարահանդեսը նույնպես կոչվում է միլոնգա, իսկ վերոհիշյալ ոճերը կազմում եմ միլոնգայի հիմնական մասը։

Տանգոյի ամենահայտնի մեղեդիներ 
 Բեսամե մուչո
 Շամպայնի ցողեր
 Կումպարսիտա
 Լիբերտանգո
 Արաբական տանգո
 Հոգնած արևը
 Իմ երջանկություն

Ծանոթագրություններ

Աղբյուրներ 
 «Կորուստների և հանդիպումների մասին, սիրո բեկորների մասին․․․» 

Տանգո
Պարեր
Մարդկության բանավոր և ոչ նյութական ժառանգության գլուխգործոցներ