Պարսկական կատու
Պարսկական կատուն երկարամազ տեսակ է՝ բնորոշ կլոր դեմքով ու կարճ դնչով։ 19-րդ դարի վերջից սկսած տարածվում է կատուների սիրահարների մոտ, և հիմնականում բուծվում է անգլիացի, հետո նաև ամերիկացի բուծողների կողմից։ Բրիտանիայում կատվին անվանում են Երկարամազ կամ Պարսկական երկարամազ:Երկար ժամանակ ամենահանրաճանաչ կատուն էր Միացյալ Նահանգներում, և տարածվածությունը նախկինում մեծ լինելով՝ Բրիտանիայում և Ֆրանսիայում նվազել է։

Բնավորություն 
Պարսկական կատուները չեն կարող ապրել տանից դուրս։ Այդ տեսակի կատուները տարբերվում են իրենց քնքուշ բնավորությամբ և մարդկանց հանդեպ հավատարմությամբ։
Ընտանիքում հաճախ ընտրում են տիրոջ ում էլ սիրում և հարգում են։

Շատ հանգիստ են։ Իրենց ձայնը հազվադեպ է լսվում։ Պարսկական կատուները շատ հանգիստ են և խնդրում են, որպեսզի իրենց վրա ուշադրություն դարձնեն դրա համար էլ նստում են տիրոջ կողքին և աչքերը ճառած նայում են նրա դեմքին։ Նրանք բոլոր տան անդամներին ուղեկցում են սենյակից սենյակ, չեն վախենում երեխաներից։

Չնայած նրան, որ այդ տեսակի կատուները համարվում են մշտապես պառկած, բայց նրանք կարող են լինել շատ շարժուն երբ նրանց հետ խաղում են։ Նույնիսկ ծեր կատուները հաճույքով վազում են գնդակի հետևից։ Ինչպես նաև սիրում են բռնել միջատներ որոնք պատահաբար ներս են մտնում։
 
Պարսկական կատուները բնությունից հետաքրքրասեր են և սիրում են ուսումնասիրել բոլոր նոր և անծանոթ սենյակի անկյունները։

Արտաքին տեսք 
Ցեղատեսակը տարբերվում է իր փոքրիկ, լայն և վեր ցցված քթով։ Շատ փոքր, վեր ցցված քթով կատուներին անվանում են «ծայրահեղներ»,իսկ երկար և մի քիչ վեր ցցված քթովներին «դասական»:Ինչպես նաև տարբերվում են կարճ և մկանային թաթերով։ Ծայրահեղները հիմնականում են բազմանում ԱՄՆ-ում, իսկ դասականները Եվրոպայում։

Մեծ կատվի քաշը կարող է հասնել մինչև 7 կիլոգրամ։