Բաղաձայնույթ
Բաղաձայնույթ (ալիտերացիա)՝ բանաստեղծական բնագրի մեջ բաղաձայն հնչյունների կրկնությունն է։ Բաղաձայնույթի կիրառմամբ ստեղծագործությունը կարող է ստանալ նվագայնություն։

Հչյունների կուտակման հնարքին դիմել է դեռևս Գրիգոր Նարեկացին՝ 10-րդ դարում։

Շուշանն շողէր հովտին,
Շողշողէր դէմ արեգականն...
Շուշանն շաղով լցեալ,
Շող-շաղով և շար մարգարտով...
(«Տաղ Վարդավառի»)

Կամ՝

Աչքն ծով ի ծոց ծիծաղախիտ
Ծաւալանայր յառաւօտուն...
(«Տաղ Ծննդեան»)

Այդ առումով Նարեկացին գրական ուսուցիչ է եղել հետագա դարերի հայ բանաստեղծների համար։ Բաղաձայնույթի գեղեցիկ կուտակումով հարուստ են Միսաք Մեծարենցի բանաստեղծությունները։

Տես նաև 
 Առձայնույթ

Աղբյուր 
 Զ. Մ. Գրիգորյան, Ա. Ա. Ղազինյան, «Գրականություն», 1992, «Լույս» հրատարակչություն, էջ 138։

Տաղաչափություն
Հնչյունաբանություն