Павлов Тодор Димитров
Павлов (жашырын аты — П. Досев) Тодор Димитров (14. 2. 1890. Македония — 8. 5. 1977, София) — болгар марксчыл философу, эстетик, адабият сынчысы, коомдук ишмер; акад. (1945). 

 Болгария ИАнын президен­та (1947—62), ардактуу президенти (1962-жылдан), БЭРдин Баатыры жана эки жолу Социалисттик Эмгектин Баатыры. 1919- жылдан Компартиянын мүчөсү. 1966- жылдан БКП БКнын Саясий бюросунун мүчөсү. 
 София университетинин философиялык факультетин бүтүргөн. 
 1922-ж. «Младеж» («Молодёжь») газетасынын редакто­ру. 
 1924-жылдан БКП БКнын мүчөсү. 1925—29-ж. куугунтукталган. 
 1932— 36-ж. Москва тарых, философия адабият институтунда декан, Кызыл профессура институтунда проф. 
 1936-ж. Болгарияга кетип, фашизмге каршы күрөшкөн. 4941—44-ж. концлагерде болгон. 
 1946- жылдан София университетинин проф., Бол­гария ИАнын Филос. институтунун ди­ректору (1948—52 жанa 1960-жылдан). 
 Диалек. жанa тарыхый материализм, эстетика, тил ишмери, болгар элинин тарыхы жана филос. ойлору боюнча иштеген. 
 Лениндпн филос. мурастарын иштеп чыгууга катышкан. 
 Павловдун бир топ эмгеги тарых методологиясына арналган. Павлов искусстводогу бурж. концепцияларга каршы туруп, Болгарияда марксчыл адабиятын жанa сындын калыптанышына чоң салым кошкой. 
 Павлов бурж. философия, идеология, по­зитивизм, иррационализмге каршы активдүү күрөшкөн. 
 Павлов СССР ИАнын чет элдик мүчөсү (1947). Эки Ленин ордени, 5 Георгий Димитров ордени менен сыйланган.

Колдонулган адабияттар 
Кыргыз Совет Энциклопедиясы. Башкы редактор Б. О. Орузбаева. -Бишкек: Кыргыз Совет Энциклопедиясынын башкы редакциясы, 1979. Том 4. Лактация - Пиррол.  -656 б.

 Философия
Социалисттик эмгектин баатырлары