Mandžuska rěc
Mandžuska rěc słuša k swójźbje  tunguzskich rěcow (teke: mandžu-tunguzskich rěcow). Wóna jo jadna z aglutujucych rěcow z wokalnej harmoniju  a jo była pisana z mandžuskim pismom ,  modifikowanym z mongolskego alphabeta, kótaryž póchada zasej ze staroujgurskego pisma.

Stawizny

Qing-Dynastija 

Mandžuska rěc jo była rěc na dwórje madžuske Qing-Dynastie, kótaraž jo 1644-1911 nad Chinu kněžyła, ale w kóńcu  17. stolěśa jo było  samo na dwórje lěbda hyšći mandžusku rěc słyšaś. Oficielne dokumenty su byli pak do 1911 chinski a mandžuski spisane a na młogich twarjenjach z  Qing-Dynastie su wiźeś mandžuske napisy.

Za studium  Qing-Dynastije su znajobnosći  mandžuskeje rěcy wažne wuměnjenje. Weto wuknjo źinsa jano mało sinologow mandžuski.

Literatura 
 Gorelova, Liliya M.  2002.  Manchu Grammar.  Brill Academic Publishers ISBN 90-04-12307-5.
 Möllendorff, Paul Georg von. 1892. A Manchu Grammar: With Analysed Texts. Shanghai.
 Tulisow, Jerzy. 2000. Język mandżurski (« The Manchu language »), coll. « Języki Azjii i Afryki » (« The languages of Asia and Africa »), Dialog, Warsaw, 192 p. ISBN 83-88238-53-1

Nožki 

Altajske rěcy