Sürün çocukları dağlara, sürün ve sürdürün karanlığınızı, demişti şair. Günlerden Perşembe. Bugün İran’ın Kürdistan bölgesinde illegal bazı sol güçlerin çağrı yaptığı bir grev var. Belki birkaç şehirde sadece küçük gruplar uyacak bu çağrıya. Belki o kadarı da olmayacak.
Çağrı ekonomik adalete değil, siyasi özgürlüklere dair. Cezaevlerindeki baskılara ve idamlara karşı. En son geçen Pazar günü beş siyasi tutuklu asıldı. İdam, karanlık bir düzenin, karanlığı sürdürmesinin yoludur. Şairler söylemişti bunu. 
İran’da geçen hafta idam edilenlerden Kürt öğretmen ve sendikacı Ferzad Kamangar, cezaevinde bulunduğu sırada yakınlarına ve öğrencilerine mektuplar yazdı. Bu mektuplardan biri gazetemizde iki gün önce yayımlandı. Kamangar bir başka mektubunda, organlarını bağışlamak istediğini söylüyor ve kalbinin, bir çocukta yaşamaya devam etmesini diliyordu.
İşte o mektubun tamamı: 
“Aylardır hapishanedeyim. Hapishanenin benim irademi, sevgimi ve insanlığımı ezeceği ve beni ehlileştireceği sanıldı. Tarih kadar uzun, sonsuzluğa uzanan duvarlarla çevrili bir koğuşta tutuldum. Beni, sevdiklerimden, ülkemin çocuklarından ayıracağı sanıldı. Fakat, her gün hücremin ufak penceresinden uzak yerlere doğru yolculuğa çıktım ve kendimi onlar arasında ve onlar gibi hissettim.
Buna karşılık, onlar bende hapsedilmiş kendi kederlerinin yansımasını göreceklerdi; böylece hapishane birbirimizle olan bağlarımızı derinleştirdi. Hapishane karanlığının güneşin ve ışığın anlamını zihnimden sileceği sanıldı, fakat karanlık ve sessizlikte alaca menekşelerin büyüdüğüne tanık oldum.
Hapishanenin, zihnimin zamanı ve onun değerini unutmaya terk etmeye zorlayacağı sanıldı. Ancak hapishane dışındaki anları yeniden yaşadım ve yeni bir yol seçmek için yeni bir "ben" doğurdum. Aynı zamanda, benden önceki tutuklular gibi, yeni bir şafağı görme umuduyla hapishanenin karanlığına dayanmak zorunda kalan işkence görmüş bir neslin son kişisi olacağımı umarak, yoluma çıkan bütün aşağılama, hakaret ve zulmü tüm kalbimle kucakladım. Bir gün, onların 'Allahına' karşı savaş yürütmekten dolayı 'kafir' olarak damgalandım. Böylece, adaletin ilmiği yaşamımı almak üzere dokundu.
Ve o günden beri istemeyerek idamımı bekliyorum.
Ancak, bütün sevgili insanlarıma olan sevgimle, eğer yaşamımı kaybedeceksem, bütün organlarımın onları alınca yaşam bulacak kişilere gitmesine izin vermeye karar verdim.
Ve kalbimin, ondaki bütün sevgi ve tutkuyla birlikte bir çocuğa bağışlanmasına izin verin.
Nereden olacağı hiç fark etmez; Karon kıyılarında, Sabalan Dağı yamaçlarında, Doğu Sahara kenarlarında veya Zağros Dağları'ndan güneşin doğuşunu seyreden bir çocuk.
Tek istediğim isyankar, kıpır kıpır kalbimin, benden daha isyankarca kendi çocukluk arzularını aya ve yıldızlara ifşa edecek ve onlara sonradan bir yetişkin olarak ihanet etmeyeceğine dair onları tanık tutacak bir çocuğun göğsünde atmaya devam etmesidir.
Tek istediğim, kalbimin yatağa aç giden çocuklar üzerine sabrını kaybeden birinin göğsünde; 'bu yaşamda en küçük arzum bile gerçekleşmeyecek' diye yazan ve kendisini asan Hamed'in -benim on altı yaşındaki öğrencim- hatırasını kalbimde canlı tutacak birisinde atmaya devam edebilmesidir. 
Hangi dili konuşuyor olursa olsun, kalbimin bir başkasının göğsünde atmasına izin verin. Tek istediğim, onun, nasırlı ellerinin kalınlığı eşitsizliklere karşı öfke kıvılcımlarını canlı tutacak bir işçinin çocuğu olmasıdır. Kalbimin, çok uzak olmayacak bir gelecekte, çocuklarının onu her sabah güzel gülümsemeleriyle selamlayacağı ve birlikte bütün neşe ve oyunları paylaşacakları bir köy öğretmeni olacak bir çocuğun göğsünde atmasına izin verin.
O zaman, çocuklar yoksulluk ve açlık gibi kelimelerin anlamını bilmeyecektir; 'hapishane', 'işkence', 'baskı' ve 'eşitsizlik' terimleri, onların dünyasında bütün anlamlarından yoksun olabilecektir. Uçsuz bucaksız dünyanızın ufak bir köşesinde kalbimin atmasına izin verin. Sadece ona özenli olun, çünkü o, tarihi acı ve eziyet ile dolu ülkesinin insanlarının anlatılmamış hikayeleriyle dolu bir kişinin kalbidir.
Kalbimin bir çocuğun göğsünde atmasına izin verin ki bir sabah yapabildiğim kadar yüksek sesle ve anadilimde -Kürtçe- haykırabileyim:
“Bu uçsuz bucaksız dünyanın bütün köşelerine, bütün insanlığı sevme mesajını taşıyan bir rüzgar olmak istiyorum.”
(BİRGÜN, 13 MAYIS 2010)
BURHAN SÖNMEZ
Diğer Yazıları
YOKSULLARIN ARABESKİ: KEDER VE İSYAN 10 Ekim 2010
TABUTUNUZU KİM TAŞIYACAK? 08 Nisan 2010
DECCAL BURADA, MEHDİ NEREDE? 20 Mayıs 2010
KÜRT SÜVARİLER 15 Nisan 2010
Sosyal Medyada Paylaş
Facebook
Twitter
Linkedin
E-Bültene Kayıt Ol
Sayfamıza eklenen yeni yazılardan haberdar olmak için kayıt olun.
Kayıt Ol
EDEBİSTAN: YİRMİ BİR YILIN HİKAYESİ
“Zaman su gibi akıp gidiyor” deriz, bu sözün de o su gibi akıp gittiğini fark etmeksizin. Oysa ki, zamanla ve sözle birlikte akan, aynı zamanda kendi hayatımızdır. Kend...