Belgede Malatya ili'nin belediye başkanları: 2007 yılındaki Malatya il merkezi ve ilçe merkelşeri ve 5000 nüfus üstündeki belde beledeyi başkanlarının tanıtılması (sayfa 41-49)
1. ARAŞTIRMANIN KONUSU, DENENCESİ VE YÖNTEMİ
1.6. Araştırmanın Sunuş Sırası
Bu araştırma 4 kesim 31 Bölümden oluşmuştur.
Birinci kesim bir bölümden oluşmuş ve araştırmanın konusu, önemi, denenceleri ve yöntemi belirtilmiş; araştırma hakkında bilgiler verilmiştir.
İkinci kesim üç bölümden oluşmuştur. Bu bölümlerden ilkinde belediye örgütünün kuruluşu, görevleri, yetki ve sorumlulukları ile belediyelerin bugünkü durumları incelenmiştir. İkinci bölümde Türk siyasal hayatında belediye başkanlığı görevi ve belediye başkanlığı görevinin geleceği üzerinde durulmuştur. Bu kesimin üçüncü ve son bölümünde Malatya ilinde tarım, sanayi, ulaşım ve ticaret çeşitli yönleriyle incelenmiştir.
Üçüncü kesimde ise 2007 yılındaki Malatya il merkezi, ilçe merkezleri ve 5000’in üstündeki belde belediye başkanlarının 24’ü ayrıntılı bir şekilde tanıtılmış ve bu özellikleri göre karşılaştırılmıştır.
Dördüncü kesim ve son kesim ise araştırma hakkında genel bir değerlendirme yapılmasını sağlayacak bulgular, öneriler ve sonuç olmak üzere üç bölümü içermektedir.
İKİNCİ KESİM: BELEDİYE ÖRGÜTÜNÜN, BELEDİYE BAŞKANLIĞI GÖREVİNİN VE MALATYA İLİNİN İNCELENMESİ
Araştırmanın bu kesimi üç bölümden oluşmaktadır. Yerel yönetim birimi olan belediyeler hakkında temel bilgiler sunulmuş, belediye başkanlığı görevinin var olan sorunları irdelenmiş ve bu sorunlara çözümler önerilmiş ve son olarak da Malatya ili genel özellikleriyle tanıtılmıştır.
2. BİR YEREL YÖNETİM OLARAK BELEDİYE ÖRGÜTÜNÜN İNCELENMESİ
Araştırmanın bu bölümü belediyelerin kuruluşu, görev, yetki ve sorumlulukları ile bugünkü durumları olmak üzere iki altbölümden oluşmaktadır.
2.1. Belediyenin Kuruluşu, Görev, Yetki ve Sorumlulukları
2.1.1. Belediyenin Kuruluşu
Nüfusu 5.000 ve üzerinde olan yerleşim birimlerinde belediye kurulabilir. İl ve ilçe merkezlerinde belediye kurulması zorunludur.
İçme ve kullanma suyu havzaları ile sit ve diğer koruma alanlarında ve meskûn sahası kurulu bir belediyenin sınırlarına 5.000 metreden daha yakın olan yerleşim yerlerinde belediye kurulamaz.
Köylerin veya muhtelif köy kısımlarının birleşerek belediye kurabilmeleri için meskûn sahalarının, merkez kabul edilecek yerleşim yerinin meskûn sahasına azami 5.000 metre mesafede bulunması ve nüfusları toplamının 5.000 ve üzerinde olması gerekir.
Bir veya birden fazla köyün köy ihtiyar meclisinin kararı veya seçmenlerinin en az yarısından bir fazlasının mahallin en büyük mülkî idare amirine yazılı başvurusu ya da
valinin kendiliğinden buna gerek görmesi durumunda, valinin bildirimi üzerine, mahallî seçim kurulları, on beş gün içinde köyde veya köy kısımlarında kayıtlı seçmenlerin oylarını alır ve sonucu bir tutanakla valiliğe bildirir.
İşlem dosyası valinin görüşüyle birlikte İçişleri Bakanlığına gönderilir. Danıştay’ın görüşü alınarak müşterek kararname ile o yerde belediye kurulur.
Yeni iskân nedeniyle oluşturulan ve nüfusu 5.000 ve üzerinde olan herhangi bir yerleşim yerinde, İçişleri Bakanlığı’nın önerisi üzerine müşterek kararnameyle belediye kurulabilir (Belediye Kanunu, 5393 Sayılı, 03.07.2005, Md. 4).
2.1.2. Belediyenin Görev ve Sorumlulukları
Belediyelerin gelirleri göz önüne alınarak “zorunlu” ve “isteğe bağlı” görevler şeklinde ikiye ayrılmıştır. Belediyelere verilen zorunlu ve isteğe bağlı görevler aşağıdaki şekilde gruplandırılabilir.
(1) Sağlık ve sosyal yardım görevleri, (2) Bayındırlık görevleri, (3) Eğitim görevleri, (4) Tarımsal görevler, (5) Ekonomik görevler, (6) Esenlik görevleri, (7) Ulaştırma görevleri,
(8) Çeşitli görevler ( Şengül, 2004, 303 )
Yine 5393 sayılı belediye kanununda belediyelerin görev ve yetkileri şöyle belirtilmiştir: İmar, su, termal su ve kanalizasyon, ulaşım, doğalgaz gibi altyapı; çevre ve çevre sağlığı, temizlik ve katı atık; itfaiye, zabıta, acil yardım ve ambulans; şehir içi trafik, defin ve mezarlıklar; ağaçlandırma, park ve yeşil alanlar; konut; kültür ve sanat, turizm ve tanıtım, gençlik ve spor; sosyal hizmet ve yardım, nikah, ekonomi ve ticaretin geliştirilmesi
2.1.3. Belediyenin Yetkileri ve İmtiyazları
a) Belde sakinlerinin mahallî müşterek nitelikteki ihtiyaçlarını karşılamak amacıyla her türlü faaliyet ve girişimde bulunmak.
b) Kanunların belediyeye verdiği yetki çerçevesinde yönetmelik çıkarmak, belediye yasakları koymak ve uygulamak, kanunlarda belirtilen cezaları vermek.
c) Gerçek ve tüzel kişilerin faaliyetleri ile ilgili olarak kanunlarda belirtilen izin veya ruhsatı vermek.
d) Özel kanunları gereğince belediyeye ait vergi, resim, harç, katkı ve katılma paylarının tarh, tahakkuk ve tahsilini yapmak; vergi, resim ve harç dışındaki özel hukuk hükümlerine göre tahsili gereken doğal gaz, su, atık su ve hizmet karşılığı alacakların tahsilini yapmak veya yaptırmak.
e) Müktesep haklar saklı kalmak üzere; içme, kullanma ve endüstri suyu sağlamak; atık su ve yağmur suyunun uzaklaştırılmasını sağlamak; bunlar için gerekli tesisleri kurmak, kurdurmak, işletmek ve işlettirmek; kaynak sularını işletmek veya işlettirmek.
f) Toplu taşıma yapmak; bu amaçla otobüs, deniz ve su ulaşım araçları, tünel, raylı sistem dâhil her türlü toplu taşıma sistemlerini kurmak, kurdurmak, işletmek ve işlettirmek.
g) Katı atıkların toplanması, taşınması, ayrıştırılması, geri kazanımı, ortadan kaldırılması ve depolanması ile ilgili bütün hizmetleri yapmak ve yaptırmak.
h) Mahallî müşterek nitelikteki hizmetlerin yerine getirilmesi amacıyla, belediye ve mücavir alan sınırları içerisinde taşınmaz almak, kamulaştırmak, satmak, kiralamak veya kiraya vermek, trampa etmek, tahsis etmek, bunlar üzerinde sınırlı aynî hak tesis etmek.
i) Borç almak, bağış kabul etmek.
j) Toptancı ve perakendeci hâlleri, otobüs terminali, fuar alanı, mezbaha, ilgili mevzuata göre yat limanı ve iskele kurmak, kurdurmak, işletmek, işlettirmek veya bu yerlerin gerçek ve tüzel kişilerce açılmasına izin vermek.
k) Vergi, resim ve harçlar dışında kalan dava konusu uyuşmazlıkların anlaşmayla tasfiyesine karar vermek.
l) Gayrisıhhî müesseseler ile umuma açık istirahat ve eğlence yerlerini ruhsatlandırmak ve denetlemek.
izinsiz satış yapan seyyar satıcıları faaliyetten men etmek, izinsiz satış yapan seyyar satıcıların faaliyetten men edilmesi sonucu, cezası ödenmeyerek iki gün içinde geri alınmayan gıda maddelerini gıda bankalarına, cezası ödenmeyerek otuz gün içinde geri alınmayan gıda dışı malları yoksullara vermek.
n) Reklam panoları ve tanıtıcı tabelalar konusunda standartlar getirmek.
o) Gayrisıhhî işyerlerini, eğlence yerlerini, halk sağlığına ve çevreye etkisi olan diğer işyerlerini kentin belirli yerlerinde toplamak; hafriyat toprağı ve moloz döküm alanlarını; sıvılaştırılmış petrol gazı (LPG) depolama sahalarını; inşaat malzemeleri, odun, kömür ve hurda depolama alanları ve satış yerlerini belirlemek; bu alan ve yerler ile taşımalarda çevre kirliliği oluşmaması için gereken tedbirleri almak.
p) Kara, deniz, su ve demiryolu üzerinde işletilen her türlü servis ve toplu taşıma araçları ile taksi sayılarını, bilet ücret ve tarifelerini, zaman ve güzergâhlarını belirlemek; durak yerleri ile karayolu, yol, cadde, sokak, meydan ve benzeri yerler üzerinde araç park yerlerini tespit etmek ve işletmek, işlettirmek veya kiraya vermek; kanunların belediyelere verdiği trafik düzenlemesinin gerektirdiği bütün işleri yürütmek.
(l) bendinde belirtilen gayrisıhhî müesseselerden birinci sınıf olanların ruhsatlandırılması ve denetlenmesi, büyükşehir ve il merkez belediyeleri dışındaki yerlerde il özel idaresi tarafından yapılır.
Belediye, (e), (f) ve (g) bentlerinde belirtilen hizmetleri Danıştay’ın görüşü ve İçişleri Bakanlığının kararıyla süresi kırkdokuz yılı geçmemek üzere imtiyaz yoluyla devredebilir; toplu taşıma hizmetlerini imtiyaz veya tekel oluşturmayacak şekilde ruhsat vermek suretiyle yerine getirebileceği gibi toplu taşıma hatlarını kiraya verme veya 67 nci maddedeki esaslara göre hizmet satın alma yoluyla yerine getirebilir.
İl sınırları içinde büyükşehir belediyeleri, belediye ve mücavir alan sınırları içinde il belediyeleri ile nüfusu 10.000'i geçen belediyeler, meclis kararıyla; turizm, sağlık, sanayi ve ticaret yatırımlarının ve eğitim kurumlarının su, termal su, kanalizasyon, doğal gaz, yol ve aydınlatma gibi alt yapı çalışmalarını faiz almaksızın on yıla kadar geri ödemeli veya ücretsiz olarak yapabilir veya yaptırabilir, bunun karşılığında yapılan tesislere ortak olabilir; sağlık, eğitim, sosyal hizmet ve turizmi geliştirecek projelere İçişleri Bakanlığı’nın onayı ile ücretsiz veya düşük bir bedelle amacı dışında kullanılmamak kaydıyla arsa tahsis edebilir.
tespit etmek amacıyla kamuoyu yoklaması ve araştırması yapabilir.
Belediye mallarına karşı suç işleyenler Devlet malına karşı suç işlemiş sayılır. 2886 sayılı Devlet İhale Kanununun 75 inci maddesi hükümleri belediye taşınmazları hakkında da uygulanır.
Belediyenin proje karşılığı borçlanma yoluyla elde ettiği gelirleri, şartlı bağışlar ve kamu hizmetlerinde fiilen kullanılan malları ile belediye tarafından tahsil edilen vergi, resim ve harç gelirleri haczedilemez (Belediye Kanunu, 5393 Sayılı, 03.07.2005, Md. 15).
2.2. Belediyelerin Bugünkü Durumu
Dünya nüfusunun giderek kentlerde yoğunlaşması, nüfus artışından çok daha sakıncalı sonuçlar doğurmaktadır. Özellikle büyük şehirlere yönelik göçler neticesinde bu kentlerde içme suyu yetersizliği, hava kirliliği, trafik sıkışıklığı, yeşil alanların azalması, gürültü, çöp toplama ve biriken çöplerin ne yapılacağı vb. konularda boyutları giderek artan problemler yaşanmaktadır (Egeli, 1996, 70). Bu sorunların giderilmesine yönelik ilk müdahale ise yerel yönetimlerden beklenmektedir. Yerel yönetimlerin yalnız beldelerin değil, ülke kalkınmasında da önemli görev ve sorumlulukları vardır. Artık günümüzde merkezden yönetim gibi katı bir anlayış yerine yerinden yönetim ilkesine ve katılımlı yönetime büyük önem verilmektedir. Yerinden yönetimde halkın dilek ve istekleri daha isabetli değerlendirilmekte ve çabuk ve etkili karar alma olanağı sağlanmaktadır (Tortop, 2002, 7).
Yerel yönetim birliklerinin kuruluşu ile ilgili üç temel yasa bulunmakta olup, yerel yönetim birlikleri bu yasaların ilgili hükümlerine dayanarak kurulmakta ve işlevlerini sürdürmektedir. Bunlar çok eski tarihlerde çıkarılan; 1580 Sayılı Belediye Yasası (1930), 442 Sayılı Köy Yasası (1924), 5442 Sayılı İl İdare Yasası (1949), olmaktadır (Çevikbaş, 2001, 86). Tortop’un (2002, 7) vatandaşların dilek ve isteklerini duyurabilecekleri en yakın ve etkili kuruluşlar olarak tanımladığı yerel yönetimlerden 1580 sayılı Belediye Yasası yerini 2005 yılında 5393 Sayılı Belediye Yasası’na bırakmıştır.
Günümüzde etkililik ve verimlilik her yerde yaygın olarak tanınmaya, uygulamaya başlanmış, bu kavramları anlamaktan ve pratik olarak uygulamaktan yerel yönetimlerin
uzak düşünülmesi düşünülemez ve düşünülmemelidir (Tez, 1993, 16).
Kısaca etkililik “doğru işleri yapmaktır”, verimlilik ise “işleri doğru yapmaktır”. Hizmetin etkili olması, daha iyi ve yaygın doğru hizmetlerin sunulması, verimli olması ise hizmetin etkinliğinde, kalitesinde düşme olmadan daha düşük maliyetle sunulmasıdır.
Yerel hizmetler hangi biçimde görülürse görülsün, hizmetlerin stratejik bir yaklaşımla etkili ve verimli olarak görülmesinin sorumluluğu yerel yönetimlerdedir (Tez, 1993, 10).
Demokratikleşmeyle, temel yerelleşme ve yerel yönetimin daha çok özelleştirilmesi gerekirken, 1945 ve 1946’dan sonra kimi düzenlemeler yapılarak özekselleşme (merkeziyetçilik) giderek arttı. Yerel yönetimlerin görevlerinin çoğu özeksel yönetime aktarıldı (Geray, 1993, 74). Merkezi yönetimin görev alanı belediyeler aleyhine büyümüştür. Bu büyüme değişik yollarla olmaktadır. Ya belediyenin görevi tüm olarak merkezi yönetime geçmekte ya belediye üstündeki “vesayet” kapsamı genişletilmekte ya da mali kaynaklar kısıldığı için belediyeler bir çok görevinden kendiliğinden vazgeçerek bir büzülme süreci içine girmektedir (Ankara Belediyesi, 1977, 21).
Türkiye’nin bugünkü gelişmişlik düzeyine, iletişim araçlarını ve sivil toplum kuruluşlarına bakarak yerel yönetimlerin halkla her geçen gün bütünleşebileceğini ve klasik görüşlerini aşarak toplumcu belediye anlayışına yeniden kavuşabileceği adımlar atabileceği bir gerçektir.
Belediyelerin gelir yapısını incelersek; özerk bir belediyeciliğin temeli mali özerklikten geçmişe rağmen, belediyelerimizin gelir yapısı büyük ölçüde genel bütçeden ayrılan paya dayandığı görülmektedir (Üstünışık, 1993, 60).
Başkanlar büyük iş yükü altında ezilmekte ve kentin yönetiminin politikasını ve stratejisini çözebilmek olasılığından mahrum bulunmaktadırlar. Yetki ve görev geçişmeleri vardır. Belediyeler düşündüklerini yapamayacak kadar güçsüzdürler. Baştaki düşünmekte, ama o düşünceyi uygulamaya, gerçeğe dönüştürecek organlar bu emri algılayamamakta ve bunu eyleme dönüştürememektedirler. Anormal şekilde personel alımı vardır ve bunların çoğu da yetersiz eğitim düzeyinde olan insanlardır. Kalifiye eleman ihtiyacı çok büyük olmasına karşılık, bir sürü insan çoğu kez işe gelmeden maaş alabilmektedir.
Yönetimsel hatalar vardır. Belediyelerimiz yönetilememektedir. Yönetim bilinmemektedir. Belediyelerde hizmet bütünlük içinde yürütülmemektedir. Belediye içinde
koordinasyon yoktur. Hizmetler koordine edilememektedir (Yaşamış, 1993, 31).
Belediyelerin gelişim sürecine bakıldığında önemli mesafeler kat edildiği görülmektedir. Ancak yıllardır belediyelerin temel sorunlarına tam olarak cevap verilememiş ve belediyeler kamburlarından kurtarılmamıştır. Hala mali açıdan tam bir özerkliğe kavuşamamış ve dolayısıyla hizmet sunumunda etkili ve verimli bir yönetim ortaya çıkmamıştır.
Unutulmamalıdır ki, yerel yönetimler, yerel iktidarlar yaratmaz. Yerel yönetimler, merkezi iktidarın verdiği özerkliği en yaratıcı ve en verimli kullanan kurumlar olduğu sürece ülkeye ve demokratikleşme sürecine yarar sağlayabilirler. Merkezi yönetim de ülke kalkınmasında ve gelişimin her aşamasında yerel dinamikleri kullandığı ölçüde başarılı olabilir (Ertan, 2002, 29).
Cevat Geray (2000,12) belediye ve köy yönetimlerinin olumsuz yönlerine dikkat çekerek köy yönetimlerini şöyle eleştirmiştir:
1. Maddi, akçal olanaklara sahip değil, 2. İşler özeksel yönetimce yüklenilmiş, 3. Makine parkı, araç gereç yok,
4. Nüfusun göç etmesi yüzünden köy yönetimleri işlevsiz duruma düşmüştür, 5. Yerleşme düzeni açısından köyler, dağınık, nüfusça küçük, birden çok alt
yerleşmeyi içermektedir, 6. Yeterli personeli yoktur,
7. İlçelere uzak kalıyor (30 km uzaklıkta muhtarlık var),
8. Muhtarlar ve kasaba belediye başkanlarının eğitim düzeyi yeterli değildir, 9. Yasalardaki yetkiler kullanılmamaktadır,
10. Kaynakları verimli kullanılmıyor,
11. “Köye Yardım” adı altında gönderilen paralar siyasal yönelmeler ile yanlış yerlere harcanıyor.
Belediye olmanın yararlarını ise; yine Geray (2000,13) şöyle ifade etmiştir:
Bankası’nın desteği sağlanır.
• Toplum kalkınmasının gerektirdiği halk-yönetim işbirliği sağlanmış olur.
• Saymanlık işleri daha düzgün yürütülebilir.
• Muhtar arzuhalci durumundan kurtulur, yerel topluluğun önderi durumuna
gelebilir.
• Köy yönetiminin yetersizlikleri giderilmiş olur.
Belgede Malatya ili'nin belediye başkanları: 2007 yılındaki Malatya il merkezi ve ilçe merkelşeri ve 5000 nüfus üstündeki belde beledeyi başkanlarının tanıtılması (sayfa 41-49)