Elma cipsi yiyorum. Canım tatlı çekti ve aklıma market poşeti geldi. Marketten tam kasanın önündeyken alıp torbaya atmıştım.
Gerçekten tatlı sevenler için tatlının yerini tutmaz, biliyorum ama benim için işe yarar.
Berlin’de ikinci otelimdeyim. Hotel Zoo… so cool… so stylish…
İlk girdiğinizde sanki bir Hollywood starıymışsınız gibi hissettiriyor. Sonrası malum… kumaş belli olunca bu his çabuk geçiyor ama ertesi sabah kahvaltı yine insanda güzel hislere sebep oluyor.
İlk otelimiz Ritz-Carlton’dı ama sanırım hiçbirimiz o kitsch hali hiç sevemedik. Neyse ki, kısa sürdü. Ritz’de odada kahve makinesi yoktu neyse ki, Zoo’da var.
Bazı insanların hayatı da böyle geçiyor işte.
Maç seyrediyorum. Türkiye – Çekoslavakya. 1:0 şimdilik.
Akşam yemek dönüşünde Kurfürstendamm zafer sarhoşu Almanlarla doluydu ve ortalık polis kaynıyordu.
Level 1 modunda ilerliyorum bu yazıda fark etmişsinizdir çünkü 1 haftadır gündelik hayatımı bu düzeyde sürdürüyorum ama samimiyetle söyleyebilirim ki, zaten iyi olan İngilizcemle bu level 1 düzeyinde best seller ortaya çıkartabilirim. Hatta zorlarsam Almanca bile yapabileceğim konusunda hezeyana varabilecek iyimserlikle doluyum.
Bu sabah kongrede genetik ağırlıklı oturumlar vardı. Yataktan çıkmamak için bayağı zorladım kendimi ama yeni şirketteki yeni insanlardan birine sabah birlikte parkta yürüyüş için söz vermiştim. Neyse ki, tam kapıdan çıkmak üzereyken gördük ki, ahmak ıslatanı aşmış bir yağmur var. Ben gerisin geriye döndüm. Hemen yan taraftaki Starbucks’ın açılmasına 15 dk vardı. Odaya çıkıp gözlüğümü ve kitabımı aldım, sabah kahvesi için Starbucks’a gittim. Normal şartlarda yağmur, kitap, kahve üçlüsü beni mutlu eder ama galiba evden şimdiye kadar böyle uzun uzak kalmadığımdan sonu yokmuş gibi bir hüzün kapladı içimi. Oturup hıçkıra hıçkıra ağlayasım vardı. Sorulsa bir neden yoktu, evdekilerin keyfi yerindeydi, en azından ben öyle sanıyordum, dönmeye epi topu 3 günüm kalmıştı… ama duygular söz konusu olduğunda bir rasyonalizasyon genellikle yeterli olmuyor.
Kongredeki genetikle ilgili oturumlar ilgimi çekmiyor. Halbuki, bundan dört yıl önce (Pullpit Rock yazısına bir bakmalı, ne zamanmış) Norveç’te öenmli bir hareket bozuklukları merkezine gittiğimizde bir bilim insanı C.elegans’la ilgili araştırmalarını anlattığında bir insanın hayatını bir solucan üzerinde Parkinson Hastalığı’nı araştırarak geçirdiğini görmekten, tutkusundan çok etkilenmiştim. Bu sabahki oturumda da biri meyve sineklerinde mutasyonlu Parkinson modellerinden birini anlattı. Öğleden sonra da gen tamirinden başka bir oturumda bahsedilirken Aziz Sancar’ın fotoğrafı gösterildi, çok gururlandım.
Yazının gidişatından anlaşılacağı üzere pek bir şey anlatmaya çalışmıyor, daldan dala konuyorum ama illa bir şey anlattığım düşünülecek olursa, hadi ben söyleyeyim, tutkunun hayranıyım. Yapılan iş her ne ise, içinde tutku varsa başkalaşıyor. Tutkuyu hırsla da karıştırmamak gerek. Hırs ne kadar absürd ise tutku o kadar naif. Tutku galiba daha ilkel, hırs sanayileşme sonrasından süregelen gri renkli, beyazlamasına dair ümitlenilen ama siyaha döneceğinden kuşku duyulmayan, olmayanlarda eksikliğinden yakınılan, olanlarında ise suçlanılan, ne idüğü belirsiz bir şey. Bir de galiba şöyle bir şey var, tutkularının peşinden gidenler mütevazı oluyor, çünkü yaptıklarının hayatlarının bir parçası olarak görüyorlar ama hırslarıyla hem kendilerini hem de etraflarını kasıp kavuranlar nedense egolarının kırbacı altında tanımı güç bir yaratığa dönüşüyorlar.
Ben yazıyı yazarken Türkiye 1 gol daha attı. Durum 2:0 oldu. Oğlumun demesi ile yattılar ve son anda durumu kurtarıyorlar.
Sizi bilmem ama ben bu yazıyı sevdim. En azından bana iyi geldi. Son iki güne daha dayanabilirim, içimdeki hüzünle başedebilirim. Sabah saat 06:30 da yürüyüşe gideceğim. Sonra çırpılmış yumurta ve yanında protein ağırlıklı kahvaltı. Öğlen elma, aralarda az kuruyemiş ve birkaç lokma sabah kahvaltısından alınmış esmer ekmek, akşam yemeğine de bakacağım ne yiyebilirim. Yemenin günlük hayatın odağından çıkması gerçekten özgürleştirici bir şey, orası kesin. Bir de ne giyseniz yakışıyor, 36 beden olmak kendi başına mutluluk verici.
Ben yazıda yazım hatalarını kontrol ederken maç bitti. İsveç ve İrlanda’nın oynayacağı maçları bekleyeceğiz.
Öyle yani…
Email ile haber ver!
Bu bloga eklenen en son yazılardan haberdar olmak ister misiniz? Lütfen posta adresinizi bırakın.
Diğer 1.084 takipçiye katılın	
E-posta Adresi:	
Ben de okumak istiyorum!
BEN DE BURADAKİ KİTAPLARI OKUMALIYIM DİYORSANIZ…
Ne aramıştınız?
Search:
Haziran 2016
P
S
Ç
P
C
C
P
1 2 3 4 5
6 7 8 9 10 11 12
13 14 15 16 17 18 19
20 21 22 23 24 25 26
27 28 29 30
« Şub Nis »
günceller
actifry Alzheimer Hastalığı Antakya barcelona barış bıçakçı benjamin parzybok Berlin bira Birecik blog bulgur pilavı cenevre cevizli ekmek diyet domates domatesli ekmek domingo kitap e-ekmek atölyesi ekmek ekmek makinası Gertrude Stein günün menüsü havaalanı hayaller imza: karın Kadıköy kadınlar kek kitap eleştirisi kitaplar kitap tanıtımı kitap yorumu koltuk kopenhag kurabiye kızlar lazanya lezzetli öyküler makarna Mathias Enard mayalı hamur mutfak New York Norveç okuma listesi okur notu paris patates peynirli ekmek pilav psikiyatrist rejim roka salatası Selimiye sevdiklerim seyahat Siri Hustvedt su süt tavuk Tirza unutmak uçak walter benjamin yaşlılık yekta kopan yumurta YİTİK ÜLKE çocuk çocuklar örgü öykü İmza: Kızın İstanbul şarap
Son Beş Yazı
VARSAYILAN ANLAMI SORULARLA YIKMAK
OKUDUKLARIM 2019 – III
TAVUKLAR PATLASIN SONRA UYURUZ… YA DA KELEBEKLER
OKUMALARIM 2019 – II
OKUMALARIM 2019 – I
Ne hakkında yazmışım
Alıntı
Bilimsel sekmeler
Bir Film Hakkında
Bir Kitap Hakkında
Bir Kişi Hakkında
Bugün Ne Pişirsem
Dialoglar
Ekmek
Neresi
SAĞLIKLI BESLENME, SAĞLIKLI YAŞAM
Sağlıklı ve Lezzetli
UYGUNSUZ ÖYKÜLER
YAŞ ALMA
Yemek Tarifi
Klasik kokteyller
ZGZT
İşte Öyle Bir Yazı
Yazı Egzersizleri
Gelenler gidenler...
818.458 hits
Off ne yazıymış ama… kaçırdıysan hâlâ okuyabilirsin
ANGOSTURA BITTERS	
GEBER ANNE ! / Sezgin KAYMAZ	
BERGAMUTLU PİLAV VE KUZU FIRIN	
INCENDIES	
ÇİZGİLİ PİJAMALI ÇOCUK / John BOYNE	
HAYAT BİR DÖNGÜDÜR	
SOMON TAVA	
FLAUBERT’IN PAPAĞANI / Julian BARNES	
KIZARTMADAN, AZ YAĞLI KADINBUDU KÖFTE	
SİNEK ISIRIKLARININ MÜELLİFİ / Barış BIÇAKÇI	
Blogroll
Atalet
Ayşe'nin Kitap Kulübü
Banu'nun Dünyası
Bir Tek Aşk
KakaraKikiri
Lale'nin Bahçesi
Leylak Dalı
Mindmills
Qunegond'un Penceresinden
Gevezelikler
Hata: Twitter yanıt vermedi.Lütfen birkaç dakika bekleyip bu sayfayı tazeleyin.
Geçmiş Zaman Olur Ki…
Geçmiş Zaman Olur Ki… Ay Seçin Mayıs 2020 (1) Ocak 2020 (3) Aralık 2019 (1) Haziran 2019 (1) Mayıs 2019 (2) Nisan 2019 (4) Mart 2019 (4) Temmuz 2018 (1) Haziran 2018 (2) Mart 2018 (1) Ağustos 2017 (3) Temmuz 2017 (3) Haziran 2017 (1) Mayıs 2017 (7) Nisan 2017 (5) Haziran 2016 (3) Şubat 2016 (1) Aralık 2015 (1) Kasım 2015 (2) Eylül 2015 (1) Haziran 2015 (2) Mayıs 2015 (4) Nisan 2015 (2) Şubat 2015 (1) Aralık 2014 (1) Kasım 2014 (2) Ekim 2014 (4) Eylül 2014 (1) Ağustos 2014 (2) Temmuz 2014 (1) Haziran 2014 (2) Mayıs 2014 (8) Nisan 2014 (8) Mart 2014 (3) Şubat 2014 (5) Ocak 2014 (7) Aralık 2013 (5) Kasım 2013 (3) Ekim 2013 (8) Eylül 2013 (6) Ağustos 2013 (8) Temmuz 2013 (9) Haziran 2013 (10) Mayıs 2013 (7) Nisan 2013 (12) Mart 2013 (9) Şubat 2013 (16) Ocak 2013 (19) Aralık 2012 (12) Kasım 2012 (8) Ekim 2012 (8) Eylül 2012 (10) Ağustos 2012 (17) Temmuz 2012 (15) Haziran 2012 (13) Mayıs 2012 (23) Nisan 2012 (21) Mart 2012 (16) Şubat 2012 (18) Ocak 2012 (19) Aralık 2011 (20) Kasım 2011 (29) Ekim 2011 (42) Eylül 2011 (18) Ağustos 2011 (13) Temmuz 2011 (19) Haziran 2011 (22) Mayıs 2011 (32) Nisan 2011 (27) Mart 2011 (25) Şubat 2011 (6)
Her hakkı saklıdır…
Bu blogda yayınlanan her tür yazının, blog yazarı tarafından başka bir kaynak gösterilmedikçe, her hakkı saklıdır. İzinsiz olarak kısmen alınmamalı ve çoğaltılmamalıdır. Aksi takdirde gerekli işlem yapılacaktır...