BSD (Berkeley Software Distribution/Berkeley Yazılım Dağıtımı) Berkeley’deki California Üniversitesi tarafından bu sisteme yapılan katkılardan doğan Unix sisteminden türetilen bir işletim sistemini tanımlamak için kullanılır.
BSD İşletim Sistemi Nedir?
Unix sisteminin ilk yıllarında, yaratıcıları AT&T Company Bell Labs, Kaliforniya Üniversitesi, Berkeley ve diğer üniversitelere kaynak kodunu kullanma ve ihtiyaçlarına göre uyarlama yetkisi verdi.
1970’lerde ve 1980’lerde Berkeley sistemi işletim sistemleri araştırması için kullandı. AT&T ticari nedenlerle üniversiteden kullanım iznini geri çektiğinde, üniversite yaptıkları katkıları kullanarak Unix sisteminden esinlenen bir versiyonun oluşturulmasını teşvik etti. Daha sonra akademik amaçlarla dağıtımına izin vermek ve bir süre sonra kopyalanması, dağıtımı veya değiştirilmesi ile ilgili minimum kısıtlamaları azalttı.
Tarihi
PDP-11 ile Başlayanlar
Bell Labs’ın 1970’lerde ilk Unix dağıtımları, işletim sisteminin kaynak kodunu içeriyordu ve üniversite geliştiricilerinin Unix’i değiştirmesine ve genişletmesine izin verdi. Berkeley’in ilk Unix sistemi, 1974’te kurulan ve o zamandan beri bilgisayar bilimi bölümü tarafından araştırmalarında kullanılan PDP-11 idi.
Diğer üniversiteler Berkeley yazılımı ile ilgilenmeye başladı ve 1977’de Berkeley lisansüstü Bill Joy, ilk Berkeley Yazılım Dağıtımının kasetlerini kaydetti ve gönderdi.
BSD 1, tam bir işletim sisteminden daha fazla, altıncı Unix sürümüne bir ektir. Esas olarak bir Pascal derleyicisinden ve Joy tarafından “ex” olarak adlandırılan bir metin düzenleyiciden oluşuyordu.
BSD 2 1978’de piyasaya sürüldü, 1BSD’nin güncellenmiş sürümlerini ve Joy tarafından bugüne kadar Unix sistemlerinde süren iki yeni programı içeriyordu: Vi metin editörü ve C kabuğu. Aşağıdaki sürümler, VAX mimarisine dayanan dağılımlarının PDP-11 mimarisiyle uyumlu olmalarını sağlayan uyarlamalar içeriyordu.
1983’ten bu yana BSD-2.9, BDS 4.1c kodunu içerir ve tam bir işletim sistemi olarak kabul edilen ilk dağıtımdır. En son dağıtım olan 2.11 versiyonu 1992’de piyasaya sürüldü ve gönüllülerin yardımıyla 2003 yılına kadar güncellenmeye devam etti.
VAX Sürümleri
1978’de Berkeley’de bir VAX bilgisayarı kuruldu, ancak Unix’in VAX mimarisine uyarlanması UNIX / 32V, bu mimarinin sanal bellek kapasitesinden faydalanmadı.
32V çekirdeği Berkeley öğrencileri tarafından sanal bellekten faydalanmak için pratik olarak yeniden yazıldı ve son olarak 1979’un sonunda yeni bir çekirdek, VAX mimarisine 2BSD uyarlamaları ve 32V yardımcı programları içeren 3BSD piyasaya sürüldü.
BSD-3, Sanal VAX/UNIX veya VMUNIX ve BSD-4.4’e kadar BSD/vmunix çekirdek imajları olarak da adlandırıldı.
BSD-3 ile elde edilen başarı, VLSI projesindeki araştırması için standart bir Unix platformu geliştirmek isteyen DARPA için Berkeley’in CSRG (Computer System Research Group/Bilgisayar Sistemi Araştırma Grubu) belirleyici bir faktördü.
BSD 4
Kasım 1980’de başlatılan, özellikle csh’ın önceki sürümünün kontrol çalışması, posta teslimi, güvenilir sinyaller ve Curses programlama kütüphanesi dahil olmak üzere birçok iyileştirme sundu.
BSD 4.1
Haziran 1981’de piyasaya sürülen bu sürüm, VAX mimarisi VMS için baskın işletim sistemi ile karşılaştırıldığında BSD’nin eleştirilerine yanıttı. VMS ile aynı özelliklere sahip olana kadar Bill Joy tarafından geliştirildi.
Dağıtım orijinal olarak BSD-5 olarak adlandırıldı, ancak AT&T Unix System V’nin piyasaya sürülmesiyle olası karışıklığı önlemek için değiştirildi.
BSD 4.2
Bu sürümün uygulanması iki yıl sürdü ve büyük gelişmeler içeriyordu.
Resmi sürümden önce üç ara sürüm ortaya çıktı. 4.1a, BBN’nin TCP/IP‘sinin ön uygulamasının değiştirilmiş bir versiyonunu içermektedir. 4.1b, Marshall Kira McKusick tarafından uygulanan yeni Berkeley Hızlı Dosya Sistemi’ni içeriyordu ve 4.1c, 4.2 sürüm geliştirmesinin son aylarında kullanılan dahili bir sürümdü.
Resmi dağıtım Ağustos 1983’te piyasaya sürüldü. Bill Joy, Sun Microsystems’ı terk edip kurduktan sonra ilk dağıtım oldu. Mike Karels ve Marshall Kira MacKusick o zamandan beri projeyi devraldı.
BSD 4.3
BSD4.3, Haziran 1986’da piyasaya sürüldü. Ana değişiklikleri, BSD4.3 kodu gibi iyileştirilmeyen birçok yeni katkının iyileştirilmesiydi. Lansmandan önce, TCP/IP uygulaması BBN tarafından yürütülen resmi uygulamadan önemli ölçüde sapmıştır.
Bu nedenle, DARPA tarafından yapılan birçok testten sonra, 4.2’deki versiyonun yenisinden daha üstün olduğu ve bu nedenle yeni dağıtımda tutulması gerektiği sonucuna varmıştır. Sürüm 4.3’ten sonra, gelecekteki sürümlerin zaten eski VAX’tan farklı bir mimariye dayanarak oluşturulması gerektiği belirlendi.
O zamanlar, Computer Consoles Inc tarafından geliştirilen Power 6/32, kısa bir süre sonra geliştiricileri tarafından terk edilmiş olmasına rağmen, daha fazla geleceği olan bir platform gibi görünüyordu. Bununla birlikte, bu platforma adaptasyon olan 4.3-Tahoe, makineye bağımlı kod ile gelecekteki taşınabilirliğe izin veren bağımsız kod arasındaki ayrımın değerini kanıtladı.
Şimdiye kadar, BSD’nin tüm sürümleri, kullanımı için lisans gerektiren AT&T tescilli kodunu içeriyordu. Bunlar çok pahalı hale geldi, bu nedenle birçok dış kuruluş, AT&T tarafından geliştirilen özel ağ kodunun ayrı bir dağıtımına olan ilgisini ifade etti, böylece bu lisansların ödenmesine tabi değildi. Bu, 1989’da piyasaya sürülen ve izin verilen lisans koşullarına serbestçe dağıtılan AT&T’nin tescilli kodu olmadan oluşturulan Ağ Bandı 1 (Net/1) ile gerçekleştirildi.
BSD 4.3-Reno
4.3-Reno 1990 yılında piyasaya sürüldü ve yapımında kullanılan bir dahili kullanım versiyonuydu. Bu dağıtım POSIX ile uyumluluğa doğru ilerliyordu ve bazılarına göre, POSIX V sistemine dayandığı için felsefeden çok uzaktı.
Net/2 ve Yasal Sorunlar
Net/1’den sonra Keith Bostic, aynı Net/1 lisansı ile daha fazla AT&T-BSD olmayan bölümün yayınlanmasını önerdi.
Bu amaçla, standart Unix yardımcı programlarının çoğunu AT&T kodu olmadan uygulamayı amaçlayan bir proje başlattı. 18 ay içinde, AT & T’nin tescilli kamu hizmetlerinin tamamı değiştirildi ve çekirdekte yalnızca birkaç tescilli dosya kaldı. Bu dosyalar nihayet ortadan kaldırıldı ve Net/2, neredeyse eksiksiz bir işletim sistemi ve serbestçe dağıtılabildi.
Net/2, Intel’in 80386 mimarisi, William Jolliz’in 386BSD’si ve Berkeley Yazılım Tasarımının (BSDi) tescilli BSD/386’sı için iki ayrı uyarlamanın temeliydi. 386BSD kısa ömürlüdür, ancak FreeBSD ve NetBSD için başlangıç ​​noktasıdır.
BSDi yakında AT&T, System V haklarının sahipleri ve Unix markası ile ilgili yasal bir sorun yaşadı. Dava 1992’de, iddiaların geçerliliği belirleninceye kadar Net/2’nin dağıtılmaması şartıyla yapılmıştır.
Dava, BSD’nin serbest torunlarının yasal statülerinin söz konusu olduğu yaklaşık iki yıl boyunca gelişimini yavaşlattı.
Linux ve 386BSD aynı anda gelişmeye başladı ve Linus Torvalds bile 386 mimarisi için ücretsiz Unix tabanlı bir işletim sistemi olsaydı, muhtemelen Linux oluşturmayacağını söyledi. Yazılım alanında ne gibi bir etki yaratabileceği tartışmalı olsa da, önemli olacağı kesindir.
BSD 4.4
Dava, Ocak 1994’te Berkeley lehine sonuçlandı. Dağıtımda bulunan 18.000 dosyadan sadece üçü kaldırıldı ve 70 tanesi AT&T’nin mülkiyet haklarını gösterecek şekilde değiştirildi.
Haziran 1994’te bu sürüm iki versiyonla piyasaya sürüldü: biri 4.4-Lite adı verilen ve özel kod olmadan serbestçe dağıtılabilir ve sadece AT&T satıcıları için 4.4-Encumbered.
Berkeley tarafından oluşturulan son dağıtım, CSRG’nin çözülmesinden sonra 1995 yılında piyasaya sürülen BSD 4.4-Lite Sürüm 2 idi. O zamandan beri, FreeBSD, OpenBSD ve NetBSD gibi BSD 4.4 tabanlı birçok dağıtım ortaya çıktı.
Ayrıca, izin verilen lisans, hem ücretsiz hem de tescilli diğer işletim sistemlerinin kodunu dahil etmesine izin vermiştir.
Örneğin, Microsoft Windows TCP/IP uygulamasında BSD’den türetilen kodu kullanmıştır ve ağ araçları için komut satırının yeniden derlenmiş sürümlerini kullanır.
Ayrıca Apple’ın işletim sistemi olan Mac OS X’in kurulduğu Darwin, kısmen FreeBSD 5’ten türetilmiştir. Solaris gibi diğer ticari Unix tabanlı sistemler de BSD kodu kullanır.
Katılımlar
Berkeley tarafından geliştirilen sistemin bazı alt işletim sistemleri SunOS, FreeBSD, NetBSD, OpenBSD ve Mac OS X’tir. Ayrıca genel olarak işletim sistemleri alanında büyük katkılarda bulunmuştur: