Ben radyoda çalışırken, verdiğim aralarda, Elmadağ’da o zamanlarki adıyla Ölçek şimdiki Papa Roncalli sokağın sonunda Veli Amca’nın kahvesinde kahve içerdim arkadaşlarımla. Orada biri vardı öğrencileriyle sohbet eden, belli ki öğrencilerinin çok sevdiği bir öğretmen. İşte o hoca Mutlu Hoca’ydı. Ben o sıralarda Mutlu Hoca’yı tanımıyordum. Sadece öğrencileriyle ilişkisini takdir ettiğim biri olarak ilgimi çekiyordu.
Uzun yıllar hem iş hayatım hem de evim Elmadağ’da olunca, o öğretmenin aynı zamanda komşum olan Mutlu olduğunu öğrendim. İnsan hakları mücadelemizde, mahallelilik hâlimizde karşılaşa karşılaşa, bir şekilde demlenerek tanıştık kendisiyle. Tam bir tanışma anı söyleyemem. Bu kendiliğinden olan tanışma hâlinde hep ne kadar değerli bir insanla tanıştığımın farkındaydım.
Daha sonraları Mutlu ile HDP Şişli’de beraber parti faaliyeti yapmaya başladık. Sokakta selamlaştığım -o beğeniyle izlediğim öğretmen ile- iki arada bir derede yolda karşılaşmalarımızda politika konuşur olduk. Ben yurtdışına taşındıktan sonra kendisinin HDP Şişli’ye eşbaşkan olduğunu öğrendim. Hem kendisi hem de HDP için çok sevindim.
Beraber mücadelemizin değerli yanlarının yanı sıra Mutlu’yu ismine yakışır hâlleriyle hatırlıyorum. İstabul’a dair anılarımda Pikap’ta bira içmeye giderken camın önünde profilden onu gördüğüm anlar var. Sonra içeri girip merhabalaşmamız, gecenin iletleyen saatlerinde onun masasına gidip sohbet ettiğimiz, barıştan, insan haklarından konuşmalarımız var zihnimde.
Mutlu, sadece barış istediği için 3 aydır özgürlüğünden mahrum bırakılmış durumda. Yakında davası var. Umarım Mutlu bir an önce bu haksız tutukluluktan kurtulup ait olduğu sokaklara döner ve insanlara değer katmaya devam eder.
Geçen günlerde bir öğrencisinin kendisine yazdığı mektubu gördüm. Kim bilir belki Veli Amca’da kahve içerken öğretmenleri ile ilişkilerine imrendiğim öğrencilerinden birisidir. Mektupta yazanlar manidardı: “Şimdi bugün öğretmenler günü ya! Benim hayatımda tek sevdiğim öğretmenim de hapiste. Onu n’apıcaz?”