1920'lerin çiftlik krizi Herbert Hoover yönetimine kadar devam etti. Başkan, çiftçilerin sorunlarına “sosyalist” çözümlere karşı çıkarak selefi Calvin Coolidge'in tarafını tuttu ve hükümetin, çiftçilerin yararına ülke ekonomisiyle kurcalamada çok sınırlı bir rol oynamasında ısrar etti. Kongre aksini düşündü. 1926 ve 1928'de bir ihracat tahvili teklifini yasalaştırmaya yönelik daha önceki çabalar başarısız olmuştu, ancak Senato 1929'da yeniden denedi. Plan, Grange'den coşkulu bir destek aldı ve aşağıdakileri istedi:
Federal hükümet, sığır, tütün, buğday, pirinç ve mısır dahil olmak üzere belirli malların ihracatı için çiftçilere bir "ödül" ödeyecekti.
Bu lütuflar, bir meta için geçerli dünya fiyatının üzerine çiftçilere ödenecekti.
Ödül miktarı, herhangi bir mal için mevcut tarifenin yarısı olarak belirlendi.
Çiftçilere yapılan ödemeler nakit olarak değil, hükümet tarafından verilen ve ABD ithalat vergileriyle finanse edilen borçlar şeklinde olacaktır.
Senato bu hükümleri içeren bir tedbiri kabul etti. 1929 baharında Meclis tarafından üç kez değerlendirildi ve her seferinde reddedildi. Hoover, planın çöküşünde de rol oynadı ve alenen, geçmesi halinde tasarıyı veto edeceğini açıkladı. Başkanın çiftlik kriziyle nasıl başa çıkılacağı konusunda kendi fikri vardı.