derin derin nefesler aldığım, gördüğüm şeyleri algılamanın bir yollarını aradığım, acıtan sessizlikte yine mahvolduğum, nereye ağlayacağımı bilemediğim bir gün. sabahtan beri de iyi olmadığım biliniyor. gece yarısı kalktım iki de bir. doğru dürüst uyuyamadım. bu daha da arttırdı bulunduğum ruh halinin şiddetini. üzümlü kek’in yaşadığı şehir, yine zor durumdaydı ve ben kimseden haber alamıyordum. hala alamıyorum. umarım benim için ek sakinleştirici ile bitmez. yarına bir ton iş var. nöbet geçiremem.
aracımda, araç sigortamın daha uyguna gelmesi, bir önceki yıla göre daha uygun olması için, takılı bir takip aleti var. ani fren yaptığınızda, sistem size telefon ediyor, kaza olup olmadığına dair. bu sabah, doktora giderken, vurmaktan son anda kurtuldum bu acı fren sayesinde. tamamen kendi hatam. ben açamadım telefonu, eşimi aramışlar. araçta ikimizin de adı yazılı. eşim çıldırdı duyunca, önce beni, sonra doktorumu aramış.
sonra da becca aradı beni. neredeysen arabanı park et, gelip ben alayım seni diye. gelip o aldı. aracım hala hastane otoparkında. tahmin etmiş bunların olacağını, görmeyeyim diye dua etmiş üzümlü kek ile ilgili sıkıntıyı. ben de aslında geç algıladım. olayın ciddiyetini biraz geç kavradım. yanındaki çatışmayı, sığır gibi izleyen yeşilli dayıyı görünce, yok ya o kadar da sorun yoktur, dedim.
yanılmışım.
becca güldürmeye çalıştı. madem poponu gösterecektin beni niye çağırmadın, bunu kaçırmazdım, özlemiştim bayadır diye dalga geçti. bir şekilde birden fazla gördü o popoyu. kimsenin aklına kötülük gelmesin, hepsi de tıbbi durumlardı.
üzümlü kekle ilgili, birçok kişiye yazdım, onlardan yardım bekledim. en çok da emanuel’den ümitliydim. bana, resmen kolpaçino filmindeki sabri abi gibi davrandı.
“ulan sanki 50 tane adamım var da silahlı çatışmaya giricez…”
tam olarak buraya getirdi konuşmayı, ayrıca hayır, tek şey bilsem bile söylemem, hiçbir şekilde istemiyorum onunla ilgilenmeni, bu iş benim için, sen yoğun bakım servisindeyken bitti, dedi. her ne kadar, çok tepki vermiyor muyuz emanuel, o zaman bir patlamadan çıkmıştı ve kötü durumdaydı, yani ben girdim evet yoğun bakıma ama kendimdeydim alındığımda, sadece oksijen satürasyonum düşmüştü, düşen herkesi alıyorlardı virüsün ilk zamanlarında, sadece 2 gün kaldım ayrıca, desem de…
NOOO! GO TOOOOO… diye bağırdı. allahtan trafik kazasını tam olarak anlatmamışım. yoksa çiğ çiğ yiyecek üzümlü kekimi.
haber alamadım. hala iyi hissetmiyorum kendimi. sabah da yazmıştım.
“kolay değil. sevdiğiniz insanın yürüdüğü sokaklarda, silahlı çatışmalar, iç savaşı andıran görüntüler var. sadece varlığını hissetmek yeterli midir? hangi sokakta yaşıyorsun, sokak güvenli mi? kaçıncı katta oturuyorsun, yatağın cama ne kadar yakın, evde saklansan bile camdan içeri giren kurşunlardan biri seni bulabilir mi? iyiyim demen yazılı olsa bile bir anlam ifade etmez ki, sesinden anlamam gerekir bunu benim.”
olay sadece, iyi zaman geçirmek, eğlenmek, tatile gitmek değil. olay, böyle bir zamanda, sesini duyabilmek üzümlü kekin, en başta. alnımdaki damar şişti bugün stresten.
çoğu şeyi hak ediyorum ama bunu kesinlikle hak etmiyorum.
yani, beni, tüm bu ek yardımların elinden kurtar. beni buna sürükleme. daha nasıl anlatayım?
çocuk kalpli
Bunu paylaş:
Twitter üzerinde paylaşmak için tıklayın (Yeni pencerede açılır)
Facebook'ta paylaşmak için tıklayın (Yeni pencerede açılır)
Bunu beğen:
Beğen Yükleniyor...
İlgili
Üzümlü Krallık tarafından yayımlandı
13 haziran 1984 günü, öğle saatlerinde, dünyaya gelmesi beklenen bir bebekken, herkes gibi annemin karnından ayrılmayı başaramamıştım. 14 saat sonra, kalbimin artık atmadığı, doktorların beni annemin karnından alacağı, o tüm ümitlerin kaybolduğu an, sanki birden bire kaderim yazıldı. İnadına bu dünyaya gelecektim. Ne olursa olsun savaşacaktım, benden tüm ümitlerin kesildiği an bile, ben dönecektim. Ben hiç beklenmeyendim ve geldiğine en çok sevinilendim… 24 saat, ne kadar zarar verirse versin bazı şeylere, ben olduğum şeyi hep çok sevdim. Oyuncakları çok sevdim, pijamaları çok sevdim, noeli çok sevdim. Bir de Üzümlü Kekimi işte ama en çok Üzümlü Kekimi....	Tüm gönderileri Üzümlü Krallık ile görüntüle	
Yazı dolaşımı
Önceki Yazı city of kentwood.
Sonraki Yazı i wish that heaven had visiting hours.
2 Comments Kendi yorumunu ekle
Alev Abla dedi ki:	
16 Eki 2021, 05:21	
Ben de televizyonda dinleyince ilk aklıma sen geldin umarım bir şey olmamıştır.
BeğenLiked by 1 kişi
Cevapla
Üzümlü Krallık dedi ki:	
16 Eki 2021, 05:22	
Hiçbir şey olmasa bile, ruhu zarar görmüştür. 😔
BeğenLiked by 1 kişi
Cevapla
Bir Cevap Yazın Cevabı iptal et
Yorumunuzu buraya yazın...
Please log in using one of these methods to post your comment:
E-posta (zorunlu) (Adres hiçbir zaman paylaşılmayacaktır)
İsim (zorunlu)
Web sitesi
WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz.	( Çıkış Yap / Değiştir )
Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz.	( Çıkış Yap / Değiştir )
Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz.	( Çıkış Yap / Değiştir )
Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz.	( Çıkış Yap / Değiştir )
Vazgeç
Connecting to %s
Yeni yorumları bana e-posta ile bildir.
Eposta yoluyla yeni yazıları bana bildir.
Δ
This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.
Arşivler
Arşivler Ay Seçin Kasım 2021 Ekim 2021 Eylül 2021 Ağustos 2021 Temmuz 2021 Haziran 2021 Mayıs 2021 Nisan 2021 Mart 2021 Şubat 2021 Ocak 2021 Aralık 2020 Kasım 2020 Ekim 2020 Eylül 2020 Ağustos 2020 Temmuz 2020 Haziran 2020 Mayıs 2020 Nisan 2020 Mart 2020 Şubat 2020 Ocak 2020 Aralık 2019 Kasım 2019 Ekim 2019 Eylül 2019 Ağustos 2019 Temmuz 2019 Haziran 2019 Mayıs 2019 Nisan 2019 Mart 2019 Şubat 2019 Ocak 2019 Aralık 2018 Kasım 2018 Ekim 2018 Eylül 2018 Ağustos 2018 Temmuz 2018 Haziran 2018