doğası bulunan; kıvrım kıvrım yolları olan bir köyüne tayinim çıktı. Köy Torosların zirvesinde kurulmuş
geniş bir araziye sahipti. Derme çatma evleri, göz alıcı yeni binaları ile zenginini ve fakirini bir çatının altına
almış; her düzeyde insanı kucaklamıştı. Bu özelliği bakımından aşırı derecede hassasiyet barındıran bu şirin
köyde, insanlık hala özelliğini yitirmemişti. Komşuluk ilişkileri, ev ziyaretleri, düğünler, ölümler vb. her
türlü sosyal emareler saygı ve sevgi çerçevesinde süregelmişti…
İlk görüşte içimin ısındığı bu şirin köyde orta halli bir ev kiraladım ve okuldaki görevime başladım.
Günlük olağan işlerle eğlenceli bir şekilde vakit geçirmeye çalışıyordum. Okulun ilk haftalarıydı. Köy
ahalisini ve okuldaki öğrencileri daha pek tanıyamamıştım. Bir gün okul müdürü: “Betül’ün annesi vefat
etmiş, ona başsağlığına gidelim.” dedi. Biz de o gün öğretmen arkadaşlarla toplandık ve gittik. Bizden önce
köy halkı acılı eve gelmiş, matem havası her yere sinmişti… Virane bir evde oturuyorlardı. Evin duvarları
yılların yorgunluğunu taşırken içindeki insanların ise omuzlarındaki ağırlık gittikçe artıyordu. Evin
odalarından ise belli belirsiz ağlamalar ve teselli sesleri duyuluyordu… Sanki gecenin karanlığı üzerlerine
çökmüş, durgun sular gibi yüzlerinde hissiz ifadeler; uzaklara dalıp giden gözler… Uzaklara dalıp giden
gözleri zayıf ve uğultulu sesler takip ediyordu. Gökyüzündeki kara bulut parçaları, sokak aralarından boğuk
boğuk gelen köpek sesleri, cılız kandil ışıkları; bu yas evinin yerini işaret ediyordu işte.
Betül’ü ve kederli ailesini tanımıyordum o güne kadar. Bir de gördüm ki 10 yaşlarında gözü yaşlı
hazin bir yavrucak. Derin duygulara daldım. Ailesi bundan sonra nasıl hareket edecek ki, ya sevgi dolu
sıcacık yuvaları? Betül dedim annesiz; yaralı bir kuş gibi çaresiz, tarifi mümkün olmayan acılarla dolu,
minik yüreğiyle bir yanı eksik kaldı. Üzüldüm, o gün çok üzüldüm. Kendime defalarca sordum, düşünceli
bir ruh haliyle... Annesiz kalmak, hele ki bu yaşta, nasıl bir duygu? İncecik çocuk sesiyle ‘Anneee’ diye
haykırışlarını hayal ettim, yüreğimi dağladım..!
O günden sonra Betül’e ve geride kalan ailesine özel bir ilgim oldu. Betül’ü yakından tanımak içim
sık sık evine gittim. Babası, kardeşi İbrahim ve babaannesi ile beraber yaşıyorlardı. Betül kitap okumayı çok
seviyordu. Ortak bir yönümüzün olduğunu keşfettim. Ona bir şeyler katabilmek, acısını biraz da olsun
hafifletebilmek için sınırsız bir mücadeleye girdim. Betül’ün annesizliğini hiç kimse, hiçbir güç
gideremezdi; bunu çok iyi biliyordum. Ama en azından onun yüzünde küçük bir tebessüm olabilirdim.
Bunun içinde minik bir kelebek gibi pırıl pırıl uçmasını, gökyüzünün engin sularında havalanıp anne
kokusunu bende almasını istiyordum. Ona anne yarısı olmak, onun derdini dindirmek için adeta
çırpınıyordum. Betül, ah kır çiçeğim!
Sonraki günlerde, zaman geçtikçe, Betül kendine gelmeye; içindeki acıyı dindirmeye ve bana
bağlanmaya başladı. Belki içindeki acı bitmedi, gitmedi ama en azından yüzünün güldüğü hissediliyordu. Bu
vesile ile bana da yeniden bahar geliyordu. Çünkü bu acıya ortak olduktan sonra ben de çok üzülmüş ve
yıpranmıştım.
Bir yıl geçmişti olayın üzerinden. Betül ortaokula geçince onunla daha çok zaman geçirmeye
başladım. Sevdiği kitapları aldım ona ve iyi bir okur olma yolundaydı artık. Çok seviyordu kitap okumayı.
Belki kitaplar sayesinde hayata tutunuyor, hayaller kurup meşgul oluyordu. Bu kısmını tam bilemiyorum
ama kitapların ona iyi geldiği aşikardı. Artık yıldızlar gittikçe parlak ışıldıyor, gökyüzü ise masmavi
görüntüsüne kavuşuyordu…
Mevsimler birbirini kovalıyordu yine. Yaz, kış ve belli belirsiz geçen baharlar bu yaşam dolu köyde
varlığını hissettirip günlerini sayıyordu. Ben de nihayetinde dördüncü seneme girmiştim burada. Bu zaman
diliminde Betül’ün kalbinde yer edindiğimi, ona yakın olduğumu biliyordum. Onun tarafından sevildiğimi
gözlerindeki ışıltıdan anlıyordum ve bu gurur veriyordu bana. Ona gülmek çok yakışıyordu biliyordum…
Sık sık evlerine gidiyordum. Babası Nuh abi ile de yakından tanıştım. Beni hep güler yüzle, samimi
bir üslupla ve dostane tavırlarla karşılayıp uğurlardı. Çoğu zaman Betül hakkında konuşup onun eğitim
hayatının daha iyi olması için fikirler üretirdik. Nuh abi hem Betül’e hem de kardeşi İbrahim’e çok iyi
bakıyor adeta çocuklarına kol kanat geriyordu. Annesizliği hiç hissettirmiyordu çocuklarına. Onlar için
geride kalan tek tutar dal, evlerinin en önemli direği ve hayatlarının yılmaz gücüydü. Bu yavruların yaşam
mücadelesiydi. Bir yuvanın selameti, geleceği her şeyiydi. Dişi kuş olmadan da yuvanın baki kaldığının
canlı şahidiydi…
Dört yıldır çalıştığım bu okulda Betül’ün babası, Nuh abiye hep gıpta ile baktım. Çocuklarını bir gün
olsun okuldan geri bırakmadı. Anne yokluğunu onlara hissettirmedi. Tüm gayretiyle mücadelesine, içinde
sakladığı acısıyla, sımsıkı sarıldı. Yaşı genç olmasına ve taliplerinin bulunmasına rağmen evlenmedi. Betül
için, çocuklarının geleceği için evliliği aklıma bile almadı. Yuvayı dişi kuş yapar, derler. Ama yuvayı bu
sefer Nuh abi yaptı. Onardı, yeniden kurdu ve ayrılmaz bağlar ile ilmek ilmek içlerine kadar işledi. Betül’ün
yeniden hayata tutunması için Nuh abi elinden gelenin daha fazlasını yaptı.
Ben de Nuh abiyi tanıdıktan sonra onların yuvasına ‘Aşiyan’ dedim. Aşiyan ‘kuş yuvası’ demekti ve
onlara çok yakışmıştı. Kuşların yuva yaptıktan sonra yuvasını ne kadar iyi koruduğunu ve yuvalarına nasıl
sahip çıktığı bilirim. Nuh abi de kuşlar gibi sahip çıktı yuvasına, İbrahim’ine, Betül’üne…
Evet, bulmuştum! Betül Kaya yıllar önce annemin sahip çıktığı ve yerine göre
annelik yaptığı öğrencisiydi. Şimdi anneme yardım etmiş, onu hayatta tutmuştu. Yıllar
sonra yaşanılan bu olay hayatın sürprizlerle dolu olduğunu bir kez daha gösterdi.
Annemin günlüğünde bu olay ‘Aşiyan’ olarak anlatılmış, ben de ‘Aşiyan: Betül Kaya’nın
Hayatı’ diyorum…
© Copyright
Hatırlatma
Sponsorluk ve reklam için: divitkalemsitesi@gmail.com
Yazı Gönder
Dergiye bulunan bazı eleştiriye değer yazılar, farklı mahlasları ile editörler veya konuk yazarlar tarafından eleştirilmek üzere derginin "Mahlas" bölümünde değerlendirilir.
​​
Yalnızca eleştirme ve dergide yayımlamama amacı taşıyan eserlerin gönderilirken eser sahibinin bunu belirtmesi gerekir.