1)İnsan çok şey söyler; fakat az yazar (yapar), belki de bu yüzden gereken ilerlemeyi sağlayamıyoruz. Soruya gelirsek; yazmayı bir şey keşfetmeye benzetebilirim… Diyelim ki önümüzdeki dağın ardında ne var veya zirveye ulaşma çabası, çekilen çile, ilerleme, gidilen yol, geçmişi gerimde; geleceğimi ilerisi olarak tanımlayabilirim. Keşfettiğimiz dağın arkasında tekrar dağlar çıkacak karşımıza yeniden umut etmeye bağlayacağım doruğa ulaşmak için….
2)UMUT OKUYUCULARINA BİR KİTAP VE BİR ŞİİR TAVSİYE EDİN DESEK, İLK AKLINIZA GELEN KİTAP VE ŞİİRİ ÖĞRENEBİLİR MİYİZ?
2) Tek bir kitap veya şiir söylemenin çok zor olduğunu belirtmek isterim… İlla ki cevaplamak zorunda isem; belki dram yazılarını, filmlerini sevmem sebebiyle, dönem duygusallıklarımdan veya kendimi Avrupalı değil de Doğulu hissetmem sebebiyle olabilir: Khaled Hosseini’in “Uçurtma Avcısı” kitabını ve Muzaffer Tayyip Uslu’nun da “Öldükten Sonra” şiirini tavsiye ederim.
3)İÇİNİ UMUTLA DOLDURDUĞUNUZ KAVRAMLAR VAR MIDIR? BUNLAR NELERDİR?
3) Gelecek umutsuz olmaz. Umutsuzsan gayretin manası yoktur. İçini doldurduğum umudum kesinlikle gelecekteki kariyer kaygısı, maddi mertebe, kişisel zenginlik durumuna indirgenemez, çünkü yazmak kendi adımıza yapılan ya da karşılık beklenen bir kavram değildir. Daha evrensel, büyük sorunları ortadan kaldırmak demektir. Şu an aklıma gelen içini dolduracağım umudumu: “Memleket İsterim.” şiiri ile aktarabilirim.
4)YAZMAK MI, OKUMAK MI?
4) İlk önce, okumadan hiçbir şey olmaz. Emek çekmeden, gezmeden, görmeden, şahit olmadan, tecrübe etmeden bir şeylerin olabileceğini düşünmüyorum. Emeklemeden koşmaya çalışmanın sıkıntısı büyük olur diye düşünüyorum.
5)UMUTTAKİ FAVORİ YAZARINIZ KİMDİR?
5) Tüm yazarları beğenerek takip etsem de tek isim söylemem gerekirse: Selahaddin Behruz…
6)UMUDA BÜYÜK KATKILARI OLAN SİZLERE UMUT NE KATTI?
6) Umudunu yitirme, uyanma zamanım geldi, geçiyor bile… Yeni nesilden, insanlar şikâyetçidir ya, aslında ne olabileceğini, imkânlar dahilinde neler yapılabileceğini, ne cevherlerin saklıda bulunduğunu, “binde bir ihtimalin dahi olsa gelecek adına boş verme, çırpın.” demeyi öğretti bana… “Demek, bizim gibi dert edinenler varmış, yalnız değilmişiz.” demeyi öğretti… Umut Duvar Fanzini ile yürüdüğümüz ufuktur…