Türkiye’nin geleneksel mimarî çeşitliliğinin göstergesi olarak bu evlerin birlikteliğinden küçük bir Anadolu ortaya çıkmıştır. Küçük Anadolu’yu meydana getiren yapılar arasında geleneksel mesleklerin icra edildiği, sergilendiği bir çarşı da bulunmaktadır. Çarşıda bir zamanlar geleneksel ticaret hayatının kahramanları arasında yer alan meslek temsilcilerinin bazılarının canlı performansları bazılarının ise canlandırmaları sergilenmektedir. Bölgelerini temsil eden söz konusu bu yerel mimarî örneklerin ve çarşı dükkanlarının yanı sıra geleneksel dokuyu tamamlayan mescid, türbe ve haziresi de bulunmaktadır.
Diğer yardımcı mimarî yapılar ise çeşme, fırın, değirmen, pekmezlik, çamaşırhane, kuyu ve tulumba gibi yardımcı eklentilerdir.
Geleneksel mimarînin zenginliğinin göstergesi olan bu özel ve kamusal mekânların inşasında tamamen yerli malzeme kullanılmıştır. Örneğin Güneydoğu evinin damını örten kamışlar Doğu Beyzıt’tan, kerpiç toprağı Mudurnu’dan, İç Anadolu evinin duvar malzemesi olan harman tuğla ve evlerin hayat bölümünde kullanılan taban tuğlası Çorum’dan, duvar sıvası olarak kullanılan toprak ve kireç tozu Beypazarı’nın Kuyumcutekke Köyü’nden getirilmiştir.
Keza evleri inşa eden yapı ustaları da geleneğin son temsilcilerinden biri olma payesini hak eden ustalardır. Yerel yapı ustaları tarafından üretilen ve mümkün olduğunca eski, geleneksel yapı malzemeleri kullanılarak inşa edilmiş bu geleneksel evleri oluşturan oylumlar da geleneğe uygundur. Temsil ettiği dönem özelliklerine uygun olarak evlerin içinde hamam, gusülhane, kiler ve ocak yer alır. Yine sedir, gömme dolap, çiçeklik gibi geleneksel mobilyalar da seçilen dönemi yansıtır. Eski el dokuma halı ve kilimler, el işi sedir örtüleri, antika hat levhalar, türünün en güzel örneği ceviz oyma ve Edirnekârî sandıklar, nadide geleneksel Türk işlemeleri, yazmalar, havlular, peşkirler, yorganlar ile mekâna can kan gelmiştir.