Adana Adıyaman Afyon Ağrı Aksaray Amasya Ankara Antalya Ardahan Artvin Aydın Balıkesir Bartın Batman Bayburt Bilecik Bingöl Bitlis Bolu Burdur Bursa Çanakkale Çankırı Çorum Denizli Diyarbakır Düzce Edirne Elazığ Erzincan Erzurum Eskişehir Gaziantep Giresun Gümüşhane Hakkari Hatay Iğdır Isparta İstanbul İzmir K.Maraş Karabük Karaman Kars Kastamonu Kayseri Kırıkkale Kırklareli Kırşehir Kilis Kocaeli Konya Kütahya Malatya Manisa Mardin Mersin Muğla Muş Nevşehir Niğde Ordu Osmaniye Rize Sakarya Samsun Siirt Sinop Sivas Şanlıurfa Şırnak Tekirdağ Tokat Trabzon Tunceli Uşak Van Yalova Yozgat Zonguldak
İstanbul 17°C
Sağanak Yağışlı
İstanbul	
17°C
Sağanak Yağışlı
Çar 13°C
Per 14°C
Cum 18°C
Cts 16°C
GÜNDEM
TÜRKİYE
EKO-FİNANS
PİYASALAR
YEREL YÖNETİMLER
KURUMSAL HABERLER
MESLEK ÖRGÜTLERİ
SİVİL TOPLUM
ÜNİVERSİTELER
DÜNYA
SİGORTA HABER
KATILIM SİGORTACILIĞI
BANKACILIK
KATILIM BANKACILIĞI
RÖPORTAJLAR
KÖŞE YAZILARI
KADINLAR
E-DERGİ
Evlat Demek! Ömer Faruk’un Annesi
Anasayfa » KÖŞE YAZILARI » Evlat Demek! Ömer Faruk’un Annesi
ESRA DURSUN	
Bitlis Eren Üniversitesi Öğretim Görevlisi	
KÖŞE YAZILARI KADINLAR
30.01.2021
Bir Kasım sabahıydı. Heyecandan uyuyamamış iki yürektik ve gün aydınlanır aydınlanmaz, hayatımıza dâhil edeceğimiz meleği kucaklamak için yola çıkmıştık.20 yıllık evliliğimiz boyunca ne 7 tüp bebek tedavisi, ne de evlat edinmeye karar verme ve bekleme süresince birbirimizi hiç incitmemiştik. İkimiz de birlikte büyüteceğimiz bir evlada sahip olmak istemiştik.
İşte o yıllardır beklediğimiz varlık, bir çocuk yuvasında bizi bekliyordu. Biz ise, yine el ele onu kucaklamak için yollardaydık ama o yol uzadıkça uzuyordu. Annelik, karnında taşıyanların hakkı sanıyordum. Yanılmışım.
Meğer anne olmak için karnında taşımaya gerek yokmuş. Meğer anne olmak masum bir canı kucaklamakmış. Meğer anne olmak için, karnında 9 ay hayat vermek kadar, nefesin yettiğince yüreğinde emek vermekte yeterliymiş. Başka bir kadının karnında hayat bulan yavruya, sevgiyle hayata bağlamakta annelikmiş.
Biz de yavrumuzu 8 Kasım 2012 de kucaklamıştık. O yüzden Kasım ayları, hatırlatır bana o özel günü. Heyecandan titreyen ellerimizi, oğlumuza sarılmak için beklediğimiz o kasvetli odanın, oğlumuzun gelmesiyle nasıl aydınlandığını. Birbirimize baktığımızda ”ağlama sakın, yoksa bırakırım ben de kendimi” bakışlarını. Hatta eşimin rengi kaçmış yeşil gözlerinin nasıl yemyeşil olduğunu…
Kuzumuz kapıdan girer girmez aynı anda ayağa kalkmıştık. İkimiz de bir an önce kucaklamak istiyorduk. Sanki o küçücük bedeni kucaklarsak, ona kavuşmak için çektiğimiz her çileyi unutacaktık. Önce ben, sonra eşim kucakladı. Kaç saniye ya da kaç dakika kaldık öylece bilemiyorum… Sadece biz vardık, Eşim, ben ve oğlum…
Ve yine aylardan Kasım. 8 Kasım. Kavuştuğumuz gün. Ben sadece bunları yazarken hatırlıyorum oğlumu karnımda büyütmediğimi. Tarifi yok inanın… Onu öyle çok öyle çok seviyoruz…
İlk görüşte bağrımıza koşulsuz bastığımız yavrumuz… Eğer bir gün bu satırları okursan, bilmeni isterim ki, seni çok hem de çok sevdi ve sevecek annen ve baban… Sen “ahhh” dediğinde “yavrum” diyerek koşup gelmemişsek eğer bir gün, bil ki nefes almıyoruz artık demektir. Evet… Yine aylardan Kasım… Ve Tuali dinliyor annen…
Yine aylardan Kasım
Sanki sen de kaldı bir yarım
Her nefesim, her anım
Sanadır canım…
Evlat Demek
Evlat demek can demekmiş, canının ta içi demekmiş… Nefessiz iken nefes, ağzının içinde tat demekmiş… Ağrı kesici imiş meğer evlat… O küçücük bedene sarılınca sızılarından kurtulmak demekmiş… Susuz iken suya kanmak demekmiş.
Umutmuş… Özlemmiş… Karşılıksız vermek, doyasıya sevmekmiş. Kabullenmekmiş… Uykusuz gecelermiş. Dimdik ayakta durmakmış. Hep güçlü olmakmış meğer evlat…
Evlat demek yaşam demekmiş. ‘Hiç yaşamamışım’ ‘diyebilmekmiş… Varlığı ile var olmak, yokluğunu hiç düşünmemekmiş…
Evlat demek ”evlat” sözünü duyunca bile yüreğinin ortasında bir sızı hissetmekmiş. Yutkunurken boğazında düğümmüş evlat…
Evlat demek emek vermek demekmiş…”Dünya bir tarafa evladım bir tarafa ”diyebilmekmiş. En kıymetlinden bile daha kıymetliymiş meğer evlat… Gözlerinden her daim akmaya hazır bir damla yaşmış… Koşulsuz sevmek, ömrünü vermekmiş evlat…
”Evladımdan önce ve evladımdan sonra’ ‘diyebilmekmiş… Milat imiş meğer evlat… Kısacası evlat demek, 20 yıllık hasretin sonu demekmiş… Mükâfat imiş… Yılların yorgun izlerini silmekmiş…
Evlat demek;
Canım oğlum, Ömer Faruk demekmiş…
Ömer Faruk’un Annesi
ETİKETLER: Esra Dursun	
YAZARIN EKLEMİŞ OLDUĞU YAZILAR
1000 Gönüllü Olması (Çiğdem Kuzucu)
29 Kasım 2020
Yankı (Nurdan Aladağ)
19 Şubat 2021
Mutsuz Çocuk Yetiştirme Yolları
19 Şubat 2021
Bir Öyküm Var (Duygu Can)
4 Aralık 2020
Şiddetsizlik, Eğitimin Ve Adaletin Tesisi İle Mümkün
30 Kasım 2020
Ebruli (Ebru Satıcı)
11 Aralık 2020
YORUMLAR	
[ Yoruma cevap yazmaktan vazgeç ]
Bir dahaki sefere yorum yaptığımda kullanılmak üzere adımı, e-posta adresimi ve web site adresimi bu tarayıcıya kaydet.
Anonim dedi ki:	
31 Ocak 2021, 02:02	
Ah ah içimden geçenleri yazmışsın satırlara bende 15 sene bekledim oğlumu ve çok şükür bal oğlum sayesinde yaşamın tadını aldım bundan önceki hayatımda boşa ve anlamsızdı mücadele vermişim ama şimdi ki mücaledem oğlum Ömer Asafım için ve onun için elimizden gelenin en iyisini yapmaya devam edeceğiz iyisiyle kötüsüyle hep yanında olacağım oğlumu çok seviyoruz sevgi herşeyin üstesinden geliyor evet kalbimde büyüyen oğlum doğrurmakla anne olmuyor emek vermek sevgi merhamet vijdan heleki benim bal oğlumu sevmemek mümkün değil doğurmussun doğurmamıssın hiç farkı yok keşke herkes duyarlı olsada bir evladın elinden tutsalar