By visiting our site, you agree to our privacy policy regarding cookies, tracking statistics, etc. Read more
Kabul
X
Skip to content
mehmet zeki dinçarslan
falan filan
Menu
Başlangıç
2021 Yazıları
Eski Yazılar
Hakkımda
Kitaplar (A-J)
Kitaplar (K-Z)
Teks Willer
Ziyaretçi Defteri
Search for:
×
Napolyon’un Pis Askerleri
Mayıs 17, 2008 Leave a Comment on Napolyon’un Pis Askerleri
Periyodik tablo çocukları böyle büyüdü. Napolyon’un pis askerlerinin neden dünya kadar sabun kullanmalarına rağmen bize yaranamamış olduklarının pek de üzerinde durmadık. Ya da Haydarpaşa Lisesinin namlı kimyacısı Rabia’nın neden Rabia Hoca olarak anılmadığını, namının cesedi fırlatmasından mı kaynaklandığını yoksa cesedi fırlatmadan önce de yürüyen bir namının olup olmadığını sorgulamadık enine uzununa. Hergele Neco neden arsız karsını kesmekle kalmadı bir de üstüne üstlük rendeledi demedik. Midemiz de bulanmadı. Sormaya alışkın değiliz biz işte. Sorduk mu başımıza iş açılır. Bunu öğrendik.
Aslında daha farklı şeyler var hayatımızın içerisinde. Yaşadığımız dünyaya kendi bencil gözlerimizle baktığımız zaman etrafımızda döndüğünü görüyoruz. Güneş her sabah bizim tepemize doğuyor ve bizi bırakarak kayboluyor dağların arasından. Bizim haricimizdeki canlıların da bu sürgitten etkilendiklerini inkâr etmiyoruz ama esas kabul ettiğimiz, güneşin bu mesleği bizim için yapıyor olduğu. Hâlbuki bizden sonra da aynı vazifeyi devam ettirecek, biz olmayacağız. Farkında değiliz.
Bir adam meziyet edinmeden geçirdiği bir hayatın neticesinde parasız ve aç kalabiliyor. Sonra işyerlerini dolaşıp ekmek talep ediyor. Kol gücünü kullanarak ekmeğini kazanabileceğini iddia ediyor. İşyeri sahipleri adamın durumunu görüp kendi kazanıyor olma hallerinin bedelini öder gibi adamın cebine utançla üç beş kuruş sıkıştırıyorlar. Bir şekilde onun yerinde olmamanın bedelini ödüyorlar. Bulundukları durumun ise kendi hakları olduğundan hiç şüphe duymuyorlar. Sorgulamaya başladığımız zaman daha farklı bir ana teması olduğunu göreceğiz yaşadığımız oyunun.
Tiyatro oyununda, acemi bir oyuncunun kekelediğini düşünün. Oyunculuğu zayıf olduğundan. Aynı şekilde bizim bu dünya hayatı oyunumuzu doğru düzgün oynamamıza engel olan bir problemimiz var. Buna bir çeşit rahatsızlık da diyebiliriz. Kabakulaktan AIDS’e kadar, kanserden kızamığa kadar her çeşit hastalıktan daha yaygın ve bulaşıcı ve diğer hastalıkların aksine her hastanın hasta hikâyesinin aynı olduğu, hiç değişmediği bir rahatsızlık. Biz buna kıymetbilmezlik hastalığı diyelim. Yaşadığımız hayatta, var olanlara kıymet vermeye vermeye oyunu berbat ediyoruz. İzleyicimiz için tatsız tuzsuz ve sıkıcı bir oyun haline geliyor oyunumuz. Kıymetini bilmediğimiz şeyler için sözlüğe bakabiliriz. A harfinden itibaren. Bir şeyin kıymetinin bilinmemesi için var olması yeterli. Sadece var diyoruz kıymetli bir şey için ve anında kıymetten düşüyor. Bir hayal kuruyorsunuz. Aşk gibi, heves gibi. Her ne olursa olsun. Bir varlık için hayal kuruyorsunuz. O sizin için o kadar kıymetli oluyor ki. Canınızı bile esirgemiyorsunuz elde edebilmek için. Aşkın tanımını yaparken böyle demişler. Aşk kavuşana kadar geçen süredir. En güzel aşk kavuşulmayan aşktır. Soruyoruz neden böyle diye? Çünkü kavuşulunca kıymetten düşecek de onda. Leyla Mecnun’a kavuşsaydı hikâye günümüze kadar gelmezdi. Diğer hikâyeler için de aynısı. Yüzlerce yıldır Romeo ve Juliet hikâyesini sahneye koyarlar. Yüzlerce yıldır Leyla’lar, Mecnun’lar havada uçuşur. Neden hep mutlu sonla biten Türk filmlerinden birini bile hatırlamazsınız. Çünkü kavuşmuşlardır. Sonrası yoktur. Kıymetten düşmüştür artık ele geçen nimet. Bir bilgisayar için ya da bir bisiklet için gecelerce hayal kuran bir çocuk isteği olduktan hemen sonra bir kenara atacaktır onu. Doğuştan gelir kıymetbilmezlik. İnsan asla elindekinin kıymetini bilmez.
Mutluluğun tanımını yapıyoruz. Mutluluğun bizdeki tanımı şükretmektir. Var olana kıymet vermektir. İnsanlara bakıyoruz ondan sonra. Herkeste bir sıkıntı, bir stres, bir bunalım. Neden diye soruyoruz kendi kendimize. Neden? Nedeni çok açık. Aşikâr bir şekilde şükürsüzüz. Kıymet bilmezlik mikrobu bedenlerimizi ele geçirmiş, nöbetlerle sarsıyor. Gece üzerimizi örten çatımıza şükretmeyi hiç düşünmedik. Sabah uyandığımızda bize günaydın diyen annemizin, babamızın, eşimizin, kardeşimizin aslında bizim için ne kadar önemli olduğunu hiç düşünmedik. Varlıkları o kadar sıradan ki bizler için. Zahmet etmedik şükretmeye. Kahvaltıda içtiğimiz çay için ve yediğimiz ekmek için hiç şükretmedik. Buğdayın hangi aşamalardan geçip de ekmek haline geldiği hakkında hiç bir fikrimiz yok. Bizden önceki kuşakların kahvaltıda çay içme lüksüne çoklukla sahip olmadığını ve çorba içtiklerini düşünmüyoruz. Çok basit şeyler bunlar çünkü.
Dünyanın bin yıl önceki hali ile bugün arasında ne kadar da çok fark var. Bin yılı garanti olsun diye söylüyoruz, üç yüz yıl geriye de gitsek farklılıkları görürüz. Mesafelerin uzak olduğu, kimya ilminin bu kadar ilerlemediği, enerji kaynaklarının sınırlı olduğu yıllar. Bugün artık hiç bir mesafe uzak değil bizler için. İnsanoğlu fosillerden enerji üretmenin yolunu buldu. Kömürle başladı, petrolle devam etti. Atomdan enerji üretiyor. Üzerinde yaşıyor olduğu dünyaya inanılmaz bir hızla karbondioksit gazı gönderiyor ve içerisinde yaşadığı atmosferi her geçen gün biraz daha eritiyor. Temiz hava bulabilmek için insanlar dağlara çıkmaya başlayacak. Şehirler yaşanmaz bir hale gelecek çok yakın bir gelecekte. İnsanın kıymetbilmezliği kendi sonunu hazırlıyor. Bin yıl önce yaşayan insanların çektikleri zorlukları ve bizim yaşadığımız kolaylıkları kıyasladığımız zaman keşke biz de zorluk çekseydik diyebiliyoruz. Kıymetini bilmiyor olduktan sonra ne anlamı var ki bunca rahatlığın.
Kıymetbilmezlik hayatın her aşamasında var. Nimete şükretmek diye bir konu asla mevzuubahis olmuyor. İnternet diye bir nimet var, daha kolay bilgi paylaşımı için. Fakat internetin hacminin büyük kısmı cinsel zevklerin tatminine yönelik materyallerle dolu. Bu kolaylığa şükretmek ve faydalı bilgileri paylaşmak gibi bir niyeti yok kimsenin. Bir bilimsel araştırma yapmayı deneyin sınırsız kaynak olarak bilinen internette. İnanın ki aradığınız bir şeye ulaşmanız çok zor olacak sizin için. Çünkü internete harcanan emeğin çok cüzi bir miktarını karşılıyor işe yarayacak bilgilerin bu platforma yüklenmesi. Kimse bizim merak ettiğimiz ve kendisinin de uzmanı olduğu bir konuyu buraya geçirmek için emek harcamıyor. Chat yapmak veya başka kalbe sıkıntı verecek konulara eğilmek çok daha kolay geliyor. Enerji kaynaklarının bu kadar çeşitlenmiş olması ne kadar da şükredilesi bir durumdur. Arabanıza binip kontağı çalıştırıyorsunuz. Klimanız içeriyi sıcacık ya da buz gibi yapıyor mevsime göre. Bunun ne kadar kıymetli olduğu hakkında hiç bir fikriniz var mı? Bugüne gelene kadar geçirilen aşamaları, at arabalarını, eski otomobilleri düşünüyor musunuz? Toplu taşıma araçları sizi alıp bir yerden bir yere minik bir ücret karşılığı taşıyor. Yüz yıl önce yaşasaydınız bir at arabasına otostop çekmek zorunda kalacaktınız. Ya da bir katırın sırtında tepecektiniz 30–40 kilometrelik bir mesafeyi. Ya da yürüyecektiniz. Geldiğiniz yerde bunları düşünmeye vaktiniz yok. Arabanıza binin, kontağı çalıştırın.
Sağ sol ayrımının olmadığı ayakkabıların dünyasından markasız ayakkabının kıymet görmediği bir dünyaya geldiğiniz. Ayakkabınızın bilinen bir markası yoksa üzülüyorsunuz. Yamalı elbiselerle gezilen, kumaşın az bulunduğu bir dünyadan, kumaşın ne olduğunun pek bilinmediği, hazır kıyafetlerin dünyasına geldiniz. Buraya bile gelmediniz. Bu hazır kıyafetlerin üzerine marka koydular yine. Marka olmadığı zaman kıyafetiniz bin tane bahane buluyorsunuz şükretmemek için. Ucuz etin yahnisi olmazmış da markalı kıyafetin kalitesi daha iyiymiş de. Önce şükredeyim de sonra eleştireyim dediğiniz oldu mu hiç? Hayatınızı maddi detaylar oluşturuyor. Ona da şükretmiyorsunuz. Elinize geçtiği dakikada arzuladığınız şey kıymetten düşüyor. Nasıl bir hayat yaşıyorsunuz ve nasıl mutlu olmayı düşünüyorsunuz?
İnsanlarda çok genel bir mutsuzluk var. Herkes durumundan şikâyetçi. Yaşadığımız ülkede bizim şahit olduğumuz son otuz sene sürekli buhran ve krizlerle gitti. Bu memleketin hali ne olacak çığlıkları her gün her yerden yükseliyor. Biz memleketimizi seviyoruz. Burada doğmuş büyümüş olduğumuz için şükrediyoruz. Doğduğumuz günden itibaren hiç hakkımız olmadan bize verilen binlerce nimetin her birisi için ayrı ayrı şükrediyoruz. Eksik de yapsak, samimi olmasak da şükrediyoruz. Kalbimizde var olan duyguların hepsi için de ayrıca maddi teferruattan bağımsız olarak şükrediyoruz. Sevdiklerimizin yanında sevgiyi yudumlarken bunun bir nimet olduğunun ayırdında olmaya çaba gösteriyoruz.
Kaybettikten sonra kıymeti anlaşılan nimetlerin arkasından gözyaşı dökmek istemiyoruz. Kıymetbilmezlik hastalığının damarlarımızdan bir an önce atılmasını istiyoruz. Herkese böyle tavsiye ediyoruz. Nimet eldeyken şükretmek lazım. Kaybettikten sonra arkasından ağlamanın anlamı yok.
17 Mayıs 2008 Net Haber yazım
Author: mehmet
Mehmet Zeki Dinçarslan
Yazı dolaşımı
Mücadele →
← Ölüme Övgü
Bir cevap yazın Cevabı iptal et
E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir
Yorum
İsim *
E-posta *
İnternet sitesi
Bir dahaki sefere yorum yaptığımda kullanılmak üzere adımı, e-posta adresimi ve web site adresimi bu tarayıcıya kaydet.
Δ
Meta
Giriş
Yazı beslemesi
Yorum beslemesi
WordPress.org
Rastgele
Elimle Böldüm
Lise hayatımı geçirdiğim Malatya Fen Lisesi benim öğrencisi olduğum 90’ların ortalarında yatılı olarak okuma şartı koşuyordu. Malatya’da ikamet etmeme rağmen lise yıllarımı yatılı olarak geçirdim bu yüzden. Okulda beni şaşırtan şeylerden birisi de yemekhanedeki ekmek sirkülasyonuydu. Ekmek okula haftada bir gün, Cuma günleri sabah gelirdi…
Search for:
Son Yazılar
Beyaz Kızılderili [TEX]
Fareli Lisenin Kavalcısı
Deng Xiaoping ve Çin’in Dönüşümü [Ezra Vogel]
İyi İzler Bırakmak
Navajoların Saldırısı [TEX]
Zalimlerin Ölümleri Üzerine [Lactanius]
Elimle Böldüm
Dijital Arkeoloji
Dijital Hareketlilik
Gelecek Bin Yılın Gündemi
Arşivler
Arşivler Ay seçin Kasım 2021 (7) Ekim 2021 (3) Eylül 2021 (5) Ağustos 2021 (7) Temmuz 2021 (8) Haziran 2021 (14) Mayıs 2021 (10) Nisan 2021 (12) Mart 2021 (12) Şubat 2021 (12) Ocak 2021 (14) Aralık 2020 (10) Kasım 2020 (8) Ekim 2020 (11) Eylül 2020 (8) Ağustos 2020 (9) Temmuz 2020 (6) Haziran 2020 (9) Mayıs 2020 (5) Nisan 2020 (18) Mart 2020 (12) Şubat 2020 (7) Ocak 2020 (7) Aralık 2019 (6) Kasım 2019 (11) Ekim 2019 (10) Eylül 2019 (3) Haziran 2019 (2) Mayıs 2019 (2) Nisan 2019 (3) Mart 2019 (2) Şubat 2019 (2) Ocak 2019 (7) Aralık 2018 (12) Kasım 2018 (9) Ekim 2018 (8) Eylül 2018 (4) Ağustos 2018 (3) Temmuz 2018 (4) Mayıs 2018 (9) Nisan 2018 (11) Mart 2018 (14) Şubat 2018 (11) Ocak 2018 (8) Aralık 2017 (7) Kasım 2017 (2) Ekim 2017 (1) Eylül 2017 (3) Ağustos 2017 (7) Temmuz 2017 (9) Haziran 2017 (10) Mayıs 2017 (2) Nisan 2017 (13) Mart 2017 (8) Şubat 2017 (10) Ocak 2017 (3) Aralık 2016 (13) Kasım 2016 (8) Ekim 2016 (7) Eylül 2016 (3) Ağustos 2016 (2) Temmuz 2016 (8) Haziran 2016 (9) Mayıs 2016 (6) Nisan 2016 (4) Mart 2016 (6) Şubat 2016 (7) Ocak 2016 (11) Aralık 2015 (8) Kasım 2015 (5) Ekim 2015 (3) Eylül 2015 (7) Ağustos 2015 (2) Temmuz 2015 (2) Haziran 2015 (1) Mayıs 2015 (3) Nisan 2015 (5) Mart 2015 (15) Şubat 2015 (12) Ocak 2015 (12) Aralık 2014 (14) Kasım 2014 (18) Ekim 2014 (19) Eylül 2014 (8) Ağustos 2014 (9) Temmuz 2014 (5) Haziran 2014 (9) Mayıs 2014 (7) Nisan 2014 (3) Mart 2014 (6) Şubat 2014 (5) Ocak 2014 (6) Aralık 2013 (2) Kasım 2013 (8) Ekim 2013 (9) Eylül 2013 (6) Ağustos 2013 (4) Temmuz 2013 (10) Haziran 2013 (6) Mayıs 2013 (8) Nisan 2013 (10) Mart 2013 (8) Şubat 2013 (14) Ocak 2013 (13) Aralık 2012 (11) Kasım 2012 (6) Ekim 2012 (12) Eylül 2012 (8) Ağustos 2012 (7) Temmuz 2012 (11) Haziran 2012 (8) Mayıs 2012 (9) Nisan 2012 (9) Mart 2012 (6) Şubat 2012 (2) Ocak 2012 (1) Aralık 2011 (5) Kasım 2011 (3) Ekim 2011 (2) Eylül 2011 (2) Ağustos 2011 (3) Temmuz 2011 (2) Haziran 2011 (5) Mayıs 2011 (4) Nisan 2011 (2) Mart 2011 (7) Şubat 2011 (7) Ocak 2011 (5) Aralık 2010 (6) Kasım 2010 (4) Ekim 2010 (5) Eylül 2010 (7) Ağustos 2010 (6) Temmuz 2010 (6) Haziran 2010 (6) Mayıs 2010 (7) Nisan 2010 (9) Mart 2010 (5) Şubat 2010 (4) Ocak 2010 (3) Kasım 2009 (2) Ekim 2009 (5) Eylül 2009 (1) Ağustos 2009 (2) Temmuz 2009 (1) Haziran 2009 (2) Mayıs 2009 (2) Nisan 2009 (2) Mart 2009 (1) Şubat 2009 (2) Ocak 2009 (5) Aralık 2008 (3) Kasım 2008 (3) Ekim 2008 (4) Eylül 2008 (1) Ağustos 2008 (7) Temmuz 2008 (7) Haziran 2008 (3) Mayıs 2008 (3) Mart 2008 (1) Eylül 2007 (13)