Günlük koşturmacalarla geçen yoğun bir günün ardından, yorgun argın eve dönüyordum. Monoton bir eve dönüş, evde dinlenip yarına hazırlanma seramonisi başlamak üzereydi. Belki de makine titizliğiyle işleyen yaşamın tekdüzeliğiydi insanı yoran. Heyecan ve farklılık insanı yaşama daha sıkı bağlardı kuşkusuz. Peki hayatın küçük ayrıntılarında veya ta kendisinde gizli olan bu heyecanı ortaya çıkarmak çok mu zordu?
Yoğunlukla geçen her gün, kum saatine benzeyen ömrün akıp geçmesi demekti. Bu akışı anlamlı ve yaşanabilir kılmak, hayatının öznesi olmaya çalışan insanların elindeydi aslında. Evet, bunu başarmak için hiç de geç değildi. Karar vermek için kendime düşünme fırsatı veremeyeceğim kadar güçlü bir heyecan hissettim tüm bunlar zihnimde dolanırken. Yürürken gün içinde olanlarla fikir savaşı yapıp, eve ruhsuz bir et yığını gibi dönmemeye karar verdim. Her zamankinden farklı, yaşam ve heyecan dolu bir dünyaya geçmek için ilk adımı atmalıydım…
Bütün yorgunluğumu unutup, mutlu bir akşam yemeğinden sonra eşime yolda aldığım karardan bahsettim. Anlattıklarımda kendimi bulunca, daha bir inançla sarıldım yeni dünyama. Düşüncelerim, gözlerimden ışık huzmeleri gibi mutluluk yansıtıyordu etrafa. Artık huzuru hissetmek için çok büyük nedenler aramamak gerektiğini düşünmemin, polyannacılık oynamak olmadığına dair inancım kesinleşmişti. Hayat, gülen yüzünü hep görmeyi hak edenler için saklıyormuş meğer. Görünce bunu da fark ettim.