Spor İlişkiler Siyaset Seyahat Müzik TV Haber Bilim Edebiyat Eğitim Ekonomi Anket Havacılık Magazin Moda Oyun Programlama Sağlık Sanat Sinema Spoiler Tarih Teknoloji Yeme - İçme
son giriler
rastgele
Fernando pessoa 7
ulus baker 16
Béla Tarr 1
Aşk Mektuplarıkısa ara
Ölüm üzerine 5
Emil Michel Cioran 10
Biraz Ormanda Saklanacağımkısa ara
Oruç aruoba 12
Louis-Ferdinand Céline 2
Yaratma Cesareti 2
Eduardo Galeano 11
Johann Christian Friedrich Hölderlin 1
Friedrich Hölderlin 1
Karl Marx 7
walter benjamin 30
Czesław Miłosz 1
William Shakespeare 2
John berger 39
iz bırakan kitap cümleleri 46
Ursula K. Le Guin 9
Rainer Maria Rilke 13
Tezer Özlü 4
fazlasını yükle
sıralama
normal sıralama bugün girilenler yeniden eskiye en beğenilenler en beğenilmeyenler başlıktaki görseller
Louis-Ferdinand Céline
facebook twitter whatsapp
"Bu durumda, giderek, her şeyden vazgeçe vazgeçe, sanki bir başkası oldum... Yeni bir Ferdinand. Birkaç haftaya kalmadan. Ancak yine de dışarıdaki insanları yeniden görme arzusu geri geldi. Atölyedekileri değil elbette, onlar, yani iş arkadaşlarım, makine yankıları ve kokularından ibarettiler tıpkı benim gibi, sonsuza dek titreşen çuvallar. Oysa gerçek bir bedene dokunmak istiyordum, pembe bir beden, gerçek hayat dolu, sessiz ve yumuşak."
Louis-Ferdinand Céline, Gecenin Sonuna Yolculuk, YKY
Çev.: Yiğit Bener
13.11.2021 15:35
Kaan Özer
(...)
Odamda hâlâ aynı gök gürültüleri, kasırgalar gibi yağıp darmadağın ediyordu yankıyı, bunlardan
ilki çok uzaklardan bize doğru fırlatıldığı izlenimini veren ve her geçişinde tüm sukemerlerini de yanına katarak kenti onlarla birlikte parçalamaya giden metronun şimşekleriydi, ardından da, o arada sokaktan yükselen, en aşağıdaki mekanik aletlerden gelen tutarsız çağrılar ve yine dalgalanan kalabalığın o gevşek, kararsız, her zaman bıktırıcı, hep yeniden yola koyulan ve yine kararsız kalan, derken yine geri gelen uğultusu. Kentteki insanların muazzam aşuresi.
Yukarıda bulunduğum yerden, ağzınıza geleni söyleyebilirdiniz onlara. Denedim. Hepsi de midemi bulandırıyordu. Bunları gündüz vakti, yüzlerine karşı, söyleyecek cürete sahip değildim, ama bulunduğum yerdeyken korkmama neden yoktu, onlara, “İmdat! İmdat!” diye bağırdım sırf onlarda en ufak bir tepki uyandıracak mı diye merak ettiğim için. Umurlarında bile değildi. Önlerine geceyi gündüzü ve yaşamı katmış gidiyordu insanlar. Kendi gürültülerinden hiçbir şey duymuyorlardı. Sallamıyorlardı. Üstelik kent ne kadar büyük ve ne kadar yüksekse o kadar çok pişkinliğe vuruyorlardı. Diyorum size. Denedim. Değmez.