Nereden başlayacağımı bilmiyorum ama bildiğim tek bir şey var o da boşanmış aile çocuğu olmak bu dünyanın en gariban duygusudur.. Kendimden başlayacak olursak mesela ben 2010 yılında Mersin İdman Yurdu altyapısında futbol oynuyordum.. Her şey cok iyiydi işte en azından kendimi 1-2 kademe daha üst liginde oynardım diye ikna etmeye çalışıyordum neyse 2009'da elim bir kaza sonucu kız kardeşimi kaybettim, her şeyin sonu bu başlangıçla başladı diyebilirim. Annem ve babam boşanmak istedi ve tek celsede boşandılar.. Şimdi ortada bir problem var ki bu en büyük problem; çocuğu kimin alacağına dair. Benim fikrim sorulmadan kendi kendilerine kararlar almaya başladılar. Sende kalsın, bende kalsın gibi.... O dönem sanırım 6.sınıfa geçmiştim, o zamanki tabirimizle orta 1 yani. O dönem tam 3 kez okul değiştirdim. Kimin umurunda olduğunu bilmiyorum ama benim tam 6 ayımı mahvettiler. O dönem 10 yaşındaki bir erkek çocuğunun çocukluğunu yaşayamamasının ne demek olduğunu benim gibi yaşamışlar anlayabilir sadece. En basitinden bir örnek vereyim, veli toplantılarıma hiç kimse gelmiyordu. Herkes içeride öğretmenleriyle, ailesiyle durumunu konuşurken ben ise bahçede çikolatalı sütüm ve poğaçamla otuurp ağaçları seyrediyordum.. Daha fazla bu konuya değinmek istemiyorum çünkü hatırladıkça kendimi daha kötü hissediyorum.. En son bir karar alındı ve babamla gideceğimi söylediler. Eee babam nereye gidiyor? Nevşehir'e..
Nevşehir'e geldik babamla. Her neyse babam 1-2 ay burada çalıştı ve ani bir kararla Almanya'ya gitmek istedi. Yine benim fikrimi benim neler hissetiğimi sormadan bu kararı aldı. Beni de babaanneme bıraktı. Bu hayatta ölümüne tek üzüleceğim insana beni bıraktı.. Tabi Nevşehir'de 2-3 ay adaptasyon sürecim çok zor oluyor. En sonunda bir gece çok rahat uyuyorum.. 2012 yılları arasında ara tatilde Mersin'e annemi görmeye gidiyorum. 7-8 gün annemle çok güzel vakit geçiriyorum. Tekrar Nevşehir'e döndüğümden 2 gün sonra annem arıyor ve ağlıyor:
+ Oğlum nasılsın ?
- Ben iyiyim anne de sen nasılsın, ne oldu?
+ Ben sana bir konu hakkında görüşmek istiyorum. Müsait misin?
- Müsaitim anne buyur..
+ Hani zamanında bana ''Eğer evlenmek istersem hiç çekinmeden bana söyleyebilirsin ben bunu normal karşılayacağım'' demiştin..
- Evet anne!
+ Benim bugün nişanım var, senin görüşünü, kafandakini öğrenmek istedim o yüzden aradım.. Ne düşünüyorsun bu konu hakkında?
- Anne sen zaten çoktan kararını vermişsin, ben şimdi yok desem de sen evlenmeyecek misin sanki.. Boş ver, mutluluklar..
İşte bu annemle son konuşmamdı o sene. Beni hiçbir şekilde kabul etmeyen annemle.. Başkasıyla mutlu olmayı seçti ama benim için sorunlara rağmen mutlu olmayı seçmedi.. Bu haberden sonra tekrardan eskisi gibi psikolojik sorunlar yaşamaya başladım, dersleri takip edemiyordum, kafam sürekli bana yapılan saçmalıkla doluyordu.. Kendimi bir çöp parçası gibi hissetmeme sebep oldu. O zamanlar çok bilmiş (!) büyüklerimiz beni psikiyatre yönlendirdi, git görüş, anlat derdini gerekirse ilaç kullan dediler 12-13 yaşlarındaki bir çocuğa..
Zaman geçti yine birkaç olayla annemle konuşmaya başladık. Her şey eskisi kadar olmasa da ara sıra arayıp görüşüyorduk. Mersin'e gittim orada evleneceği adamı bana tanıttı, nasıl birisi olduğunu vs.
Benim içimi rahatlatmaya çalışıyordu ama neyse dedim. İyi hoş 2014 oldu ve annem Fransa'ya evlendiği adamla gitti. Eee bak gördün mü bir anne baba boşanırsa bütün dertler, acılar çocuklara kalır. Mutluluk bu kadar kolay mı? Boşanıyorsun, Allah nasip ediyor tekrar evleniyorsun ve mutlusun. Yazık!
Kendimi bunları düşündükçe daha güçlü bir insan haline getirdim sanmayın, ben güçlü olmak zorunda bırakıldım. Güçlü olamadım, güçlü olmak zorunda kaldım.. Belki de beni en çok üzen konu budur..
Babam'a gelelim.. Almanya'da harıl harıl çalışıyor, evlenmek gram kafasında yok. Beni maddiyatla kandırmaya çalışıyor, her defasında. İstediğim her şeyi aldılar Allah razı olsun ama keşke almasalardı da yokluğu görseydim... Neyse 2016 yılında da babam geliyor o dönem lise son sınıfım ve üniversite sınavına hazırlanıyorum. Babam geldi ve aradan 6 ay geçti 2017 Mart aylarında eve bir kadın getirdi, tanışıp görüştüğü bir kadın. Bu kim falan derken evleneceğim kadın dedi... Şaka gibi dejavu yaşıyorum resmen!!
Yine her zaman olduğu gibi bir karar alırken Berkay'a sormadı kimse. Benim önemim olsaydı zaten sırf benim için çok şeye katlanırlardı.. Evlendi, evde bir anda 5 kişi olduk. 2 kişiydik.. Babam, eşi ve eşinin kızı geldi 5 kişi olduk.. Kalabalık ortamlardan daima uzak olurum. Bir anda böyle 5 kişi olunca da kendmi çok kötü hissettim ve derslerimi aksatmaya başladım. Sınava çalışamaz oldum..
Üniversite sınavına girdim ve ortalama bir puan aldım. Tercihlerime ise 500 km uzaklıktaki her şehiri yazdım. O dönem çok sevdiğim bir öğretmenim sayesinde de Kazak-Türk Uluslararası Üniversitesi'ni yazdım. Şansa bakacak olursanız yaklaşık 1300 km uzaklıktaki okul çıktı.. Allah'a o gün şükrettiim beni buradan uzaklaştıracağı için..
Kazakistan anım çok güzel başladı. Kentav Hazırlık Fakültesi.. Sabahları samsa ve betatea çay olmazsa olmazımdı...
** Kazakistan anılarımı daha ayrı bir yayında anlatacağım. Takipte kalmanızı şiddetle tavsiye ederim..
Hazırlık Fakultesi bitti, 1.sınıfa başladım ve böyle sürekli beni baskı altına almaya çalışanlar oldu ailemden.. Bir an önce okulu bitir, bitirmezsen kötü hayatın olur gibi gibi. Ya zaten hayatımın içine ettiniz bir de gelip böyle bana öğüt görünümlü tehdit mi ediyorsunuz abi.. Sık sık olmaya başlayınca okulu bıraktım ve Türkiye'ye geri döndüm. Her şeyin sebebi ailem olmuştu ve halen de öyle..
Genel olarak size demek istediğim tek şey şu.Sadece doğurmak için bir çocuk dünyaya getirmeyin yalvarıyorum size, çocuk istemiyorsanız da korunun kardeşim. Bir çocuğun hayatı sizin 10 dakikalık zevkiniz için mahvolamaz, olmamalı.
Boşanmış Aile Çocuğu Olmak Reviewed by Bir Parça Dram on Şubat 19, 2021 Rating: 5
Tags : anılarım
SHARE THIS
Share it Tweet Share it Share it Pin it
You Might Also Like
anılarım
PreviousYou are viewing Last Post
1 yorum:
Unknown 23 Şubat 2021 22:38
Ne kadar zor dönemlerden geçtiğini biliyorum seni çok iyi anladım tabi beni ne kadar yakın görürsün bilmiyorum ama bi sıkıntın veya bir derdin olursa hep yanındayım.Yalnız değilsin unutma...❤