Netanyahu, Knesset'ten yaptığı konuşmada, Ebu Mazen halkına İsrail'in Yahudi halkının toprağı olduğunu söylerse yerleşimlerin dondurulmasını kabul edeceğini duyurdu. Bu teklifin başlangıç ​​olmadığı açık olsa da, Netanyahu diğer seçeneklerin tartışıldığını da belirtti. Netanyahu, iki aylık ek bir dondurma konseptini alenen kabul ettiğine göre, fiyata ulaşılır ulaşılmaz (ki bu, Arap Ligi'nin son teslim tarihinden bir ay-günler veya saatler önce olacak) bir anlaşmaya varılacak. Bu arada muhalefet lideri Tzpi Livni, Netanyahu'nun barışa ulaşmak için gereken zor kararı vermeye istekli olmadığı sonucuna varmış görünüyor. Hükümeti eleştirmediği uzun bir aradan sonra, hafta sonu bir televizyon röportajında ​​Netanyahu'ya şiddetle saldırdı ve bu saldırıyı bugün Knesset'in açılış oturumunda başka bir güçlü saldırıyla takip etti. Açılış oturumunda, Cumhurbaşkanı Şimon Peres'in konuşması sırasında Knesset'in sağcı üyeleri salonu terk etti.
Peres bu konuşmasında Knesset'te ve genel olarak İsrail kamuoyunda iki devletli bir çözüm için çoğunluk olduğunu belirtti.
Avigdor Lieberman, dünyanın en kötü dışişleri bakanı unvanını kazanmanın yeni yollarını bulmaya devam ediyor. Dün Fransa ve İspanya Dışişleri Bakanlarıyla yaptığı görüşmede onlara tavsiyede bulunmak için İsrail'e gelmeden önce Avrupa'nın sorunlarını çözmeleri gerektiğini söyledi. Lieberman daha sonra sözlerinin basına sızdırıldığından emin oldu. İsrailliler "bütün dünya bize karşı" dediğinde bunun tam bir gerçeklik olmasını sağlamak istiyor. Sözlerinin seçmenleriyle iyi oynadığından eminim, ancak eyalet savcısının (polisin Lieberman'ın bir yıldan fazla bir süredir yolsuzluk suçlamasıyla yargılanması tavsiyesini gözden geçiren) ayağını sürüklemeyi bırakmasını gerçekten diliyorum...
Arap Mülteciler: Gerçek Hikaye
Abba Eban
Yahudi Basını
Yayınlandı: 14 Nisan '10
Editörün Notu: 20 Nisan Salı (bu yıl 10 Mayıs Salı) İsrail'in Bağımsızlık Günü olan Yom Ha'atzmaut'tu. Bu vesileyle, o zamanki İsrail Büyükelçisi Abba Eban'ın 17 Kasım 1958'de BM Genel Kurulu'nun Özel Siyasi Komitesine yaptığı bir konuşmanın bölümlerini aldık. Sadece on yıl önce yazıldığı ve teslim edildiği için konuşma dikkate değer bir okuma sağlıyor. İsrail'in kuruluşundan sonra. Anlatılan olaylar insanların zihninde hala tazeydi ve takip eden onyılların amansız İsrail karşıtı propaganda davulları tarafından popüler hale getirilen tarihsel çarpıtmalar henüz ilgi görmemişti.
Arap mülteci sorunu, Arap devletlerinin 1947 ve 1948'de İsrail'e karşı başlattıkları bir saldırı savaşından kaynaklandı. Hata olmasın. İsrail'e karşı savaş olmasaydı, bunun sonucunda ortaya çıkan kan, sefalet, panik ve kaçış hasadı olmasaydı, bugün Arap mültecilerin sorunu olmayacaktı.
O savaşın sorumluluğunu belirlediğinizde, mülteci sorununun sorumluluğunu da belirlemiş olursunuz. Bizim kuşağımızın tarihinde hiçbir şey, mülteci trajedisinin ortaya çıktığı çatışma için Arap hükümetlerinin inisiyatifinden daha açık veya daha az tartışmalı değildir.
Bu çatışmanın kökenleri, Arap hükümetlerinin kendi itiraflarıyla açıkça tanımlanıyor: Altı Arap devletinin hükümetleri adına konuşan Arap Birliği genel sekreteri, "Bu bir yok etme savaşı olacak" dedi, "çok önemli bir savaş olacak. Moğol katliamı ve Haçlı Seferleri gibi konuşulacak bir katliam."
Saldırı, Kasım 1947'nin son gününde başladı. O zamandan beri, İngiliz Mandası'nın Mayıs 1948'de sona ermesine kadar, Arap devletleri, Filistin Arap liderleriyle birlikte, ülkeyi kargaşa ve kaosa sürükledi. İsrail'in Bağımsızlık Bildirgesi günü, Mısır, Ürdün, Suriye, Lübnan ve Irak'ın silahlı kuvvetleri, Suudi Arabistan ve Yemen'den gelen birlikler tarafından desteklenerek sınırlarını geçtiler ve İsrail'e karşı yürüdüler.
O zaman topluluğumuzun karşı karşıya kaldığı tehlikeler, her yaşamı ve evi karartan tehlike ve saldırının başarılı bir şekilde geri püskürtülmesi ve İsrail'in dünya toplumunun yaşamına girmesi, geçmiş tarihin bölümleridir, ancak unutulmamıştır. Ancak bu çatışmanın izleri hala bölgemizin yaşamına derinden kazınmış durumda. İsrail'in yıkımının ganimetlerini miras almak için geri döneceklerine dair sorumsuz vaatlerle teşvik edilen liderlerinin kaçışıyla morali bozulan savaşın tahribatı ve gerilimine kapılan yüz binlerce Arap, Arap topraklarına sığındı.
1957'de uluslararası bir kuruluş tarafından yapılan bir anket, bu şiddet olaylarını şu terimlerle tanımladı: "Daha 1948'in ilk aylarında Arap Birliği, insanları komşu ülkelerde geçici bir sığınma aramaya, daha sonra da Kuzey Afrika'daki meskenlerine dönmeye teşvik eden emirler yayınladı. muzaffer Arap ordularının ardından ve terkedilmiş Yahudi mülkünden paylarını elde ettiler" (Avrupa Göç Sorunları Araştırma Grubu Bülteni, Cilt V, No. 1, 1957).
Arap liderlerin çağdaş açıklamaları bu versiyonu tamamen doğrulamaktadır. 16 Ağustos 1948 Msgr. Celile Rum Katolik Başpiskoposu George Hakini şunları hatırlattı: "Mülteciler, Filistin'deki yokluklarının uzun sürmeyeceğinden emindiler, birkaç gün içinde [veya] bir iki hafta içinde geri dönecekleri konusunda liderleri onlara söz vermişti. Arap orduları 'Siyonist çeteleri' çok çabuk ezecek ve paniğe ya da uzun bir sürgün korkusuna gerek kalmayacaktı."
Bir ay sonra, 15 Eylül 1948'de, Arapların İsrail'i işgali sırasında Arap Yüksek Komitesi sekreteri olan Emile Ghoury şunları söyledi: "Kimseyi suçlamak istemiyorum, sadece mültecilere yardım etmek istiyorum. Bu mültecilerin varlığı, Arap devletlerinin bölünmeye ve Yahudi devletine karşı çıkma eyleminin doğrudan bir sonucudur.Arap devletleri bu politikayı oybirliğiyle kabul ettiler ve sorunun çözümünde paylaşmaları gerekiyor."
Arap liderlerin bu beyanlarından daha az inandırıcı olmayan, Birleşmiş Milletler organlarının kararlarıdır. Nisan 1948'de, mültecilerin kaçışı tüm hızıyla devam ederken, Birleşmiş Milletler Filistin Komisyonu kararını tarih tabletlerine yazdı:
29 Kasım 1947 tarihli Meclis planına Arap muhalefeti, Filistin içindeki ve dışındaki güçlü Arap unsurlarının, bu planın uygulanmasını önlemek ve amaçlarına yönelik tehditler ve şiddet eylemleriyle, tekrarlanan silahlı saldırılar da dahil olmak üzere, örgütlü çabaları biçimini almıştır. Komisyon, hem Filistin içindeki hem de dışındaki güçlü Arap çıkarlarının Genel Kurul'un kararına meydan okuduğunu ve burada öngörülen yerleşimi zorla değiştirmek için kasıtlı bir çaba içinde olduklarını Güvenlik Konseyi'ne rapor etmek zorunda kaldı. "
* * * * *
Tam bir on yıl sonra bile, burada soğukkanlılıkla oturmak ve neden oldukları zahmet ve ıstırap için kendilerini herhangi bir sorumluluktan kurtaran Arap temsilcilerini dinlemek zor. Dünya topluluğunun Arap hükümetlerinin işbirliğine ilişkin iddiası, bu devletlerin geniş topraklarında, mültecileri içinde bulundukları kötü durumdan tam bir haysiyetle kurtarmalarını sağlayacak tüm kaynaklara ve koşullara komuta ettiğini düşündüğümüzde, daha da ikna edicidir. ve özgürlük.
Mülteci sorunu, Genel Kurul'un İsrail'in kurulması yönündeki tavsiyesiyle ortaya çıkmadı. Arap hükümetlerinin bu tavsiyeyi zorla yok etme girişimleriyle yaratıldı. Arap sözcülerinin söylediği gibi kriz, Birleşmiş Milletler on bir yıl önce bir karar aldığı için değil, Arap hükümetlerinin bu karara zorla saldırdığı için ortaya çıktı. Birleşmiş Milletler'in önerisi barışçıl bir şekilde kabul edilmiş olsaydı, bugün Ortadoğu'nun gergin ufuklarında bir bulut gibi asılı duran mülteci sorunu olmayacaktı.
Kökeni sorusunun yanı sıra, bu mülteci sorununun devam etmesi, tüm deneyim ve emsal akışına aykırı olan doğal olmayan bir olaydır. İkinci Dünya Savaşı'nın sona ermesinden bu yana, kırk milyon mülteciyi etkileyen sorunlar, dünyanın çeşitli yerlerinde hükümetlerin karşısına çıktı. Arap mülteciler dışında hiçbir durumda -toplamın yüzde ikisinden daha azına tekabül ediyor- uluslararası toplum sürekli sorumluluk göstermedi ve cömert yardımlarda bulunmadı.
Diğer her durumda, mültecilerin ev sahibi ülkelere entegrasyonuyla bir çözüm bulundu. Dokuz milyon Koreli Vietnam'daki çatışmadan 900.000 mülteci 8,5 milyon Hindu ve Sih Pakistan'ı Hindistan'a terk ediyor 6,5 milyon Müslüman Hindistan'dan Pakistan'a kaçıyor Hong Kong'da 700.000 Çinli mülteci Sudetenland, Polonya ve diğer Doğu Avrupa Devletlerinden 13 milyon Alman Batı ve Doğu Almanya'ya ulaşıyor Bulgaristan'dan binlerce Türk mülteci 440.000 Finli bir sınır değişikliği ile anavatanlarından ayrılan Arap topraklarından 450 bin mülteci İsrail'e yoksul olarak geldi ve Avrupa'daki Yahudi soykırımının kalıntılarından eşit sayıda İsrail'e yaklaştı - bunlar trajik alayı oluşturuyorlar. Son yirmi yılda dünyanın mülteci nüfusu.
Şu anda Arap topraklarındaki Arap mültecilerin durumu dışında her durumda, mültecilerin sığındıkları ülkeler entegrasyonlarını kolaylaştırdı. Bu durumda tek başına entegrasyon engellenmiştir.
Arap mülteciler ve Arap ev sahibi ülkeler arasında var olan dil, din, sosyal arka plan ve ulusal duygu yakınlığının en az diğer ev sahibi ülkeler ve diğer mülteciler arasında var olanlar kadar yakın olduğunu düşündüğümüzde paradoks daha da şaşırtıcıdır. gruplar. Arap mültecilerin Arap dünyasının yaşamına entegrasyonunun siyasi nedenlerle direnilen nesnel olarak uygulanabilir bir süreç olduğu sonucuna varmak mümkün değildir.
Son yıllarda Orta Doğu'daki ekonomik potansiyellerin büyük bir genişlemesine tanık olduk. Petrol sahibi ülkelerin gelirleri, mültecilerin dilleri ve ulusal geçmişleri sayesinde herhangi bir altüst oluş duygusu olmadan içine sığabilecekleri büyük çalışma ve gelişme fırsatları açtı. Mültecilere serbest dolaşım verilseydi, binlerce kişinin bu genişlemiş Arap ekonomileri tarafından kendiliğinden emileceğinden şüphe edilemez.
Arap hükümetlerinin mültecilerin büyük topraklarında kalıcı bir ekonomik entegrasyonunu sağlamadaki başarısızlığı veya reddetmesi, akrabalarını kendi aralarına alma zorluğu ve fırsatı ile karşı karşıya kaldığında diğer ülkelerin başarılarıyla karşılaştırdığımızda daha da dikkat çekici görünüyor.
Küçük toprakları, yetersiz su kaynakları ve zor durumdaki maliyesiyle İsrail, son on yılda, Arap mültecilerinkinden daha az şiddetli olmayan yoksulluk içinde gelen yaklaşık bir milyon yeni gelen için ev, iş ve vatandaşlık buldu.
Arap topraklarından [İsrail'e] gelen mülteciler evlerini, mallarını ve işlerini geride bıraktılar. Fizik ve beslenme standartları çoğu durumda acınacak derecede düşüktü. Daha önce bildiklerinden çok farklı bir sosyal, dilsel ve ulusal ethos'a uyum süreçlerinden geçmek zorunda kaldılar. Dolayısıyla, bu durumda entegrasyon, ev sahibi ülkenin toplumu ve kültürü ile mültecilerin zaten aşina oldukları arasında bu tür farklılıkların olmadığı Arap topraklarındaki Arap mülteciler için olacağından çok daha zor olmuştur.
Bu, Carnegie Endowment tarafından yayınlanan raporda kısaca açıklanmıştır:
"Ortadoğu mülteci sorununun sıklıkla göz ardı edilen bir başka yönü daha var. Arap mülteci sorununun devam etmesiyle eş zamanlı olarak Irak, Yemen ve Irak'ta 400.000'den fazla Yahudi'nin evlerini terk etmek zorunda kaldığını unutmamak gerekiyor. Kuzey Afrika İsrail'e yeni göçmenler olarak kolayca ve hemen kabul edildikleri için mülteci olarak sayılmadılar.Yine de kendi istekleri dışında geleneksel evlerini terk etmeye ve bu süreçte sahip oldukları her şeyi terk etmeye zorlandılar. sayılarına en son eklenenler, Mısır'da hayatlarının imkansız hale geldiği 20.000 Yahudi. Bunların on beş bini İsrail'e sığındı, geri kalanı ise Avrupa'da sorunlarına başka çözümler arıyor."
* * * * *
Gerçekten de diğer sorunlarla karşılaştırıldığında Arap mülteci sorunu, çözülmesi en kolay sorunlardan biridir.
Avrupa Göç Araştırma Grubu raporunda, "Filistinli mülteciler, Arap ev sahibi ülkelerle ulusal duygu, dil, din ve sosyal organizasyon açısından mümkün olan en yakın yakınlığa sahipler ve mülteci nüfusunun çoğunluğunun yaşam standardı çok az. kendilerine sığınan ya da gelecekte sığınacak ülkelerin sakinlerinden farklı."
Bu sorunla ilgili herhangi bir tartışma, yeniden yerleşim ve "geri dönüş" olarak adlandırılan iki tema etrafında döner. Geri dönüşün fizibilitesi konusunda artan bir şüphecilik var.
Bu yüz binlerce Arap mülteci şimdi Arap topraklarında, akrabalarının topraklarında. On yıl boyunca tek bir tema üzerinde beslendiler - İsrail'in egemenliğini tanımayı reddetmesine karşı nefret, İsrail'in varlığına karşı duyulan kızgınlık, İsrail'in yok oluşunu güvence altına alma hayali.
Geri dönüş, yüz binlerce insanın varlığına karşı çıktıkları, bayrağını hor gördükleri ve yıkımını aramaya kararlı oldukları bir devlete dahil edilmeleri anlamına gelir. Mültecilerin hepsi Arap ve kendilerini buldukları ülkeler Arap ülkeleri. Yine de geri dönüşün savunucuları, bu Arap mültecilerin Arap olmayan bir ülkeye, geçmişlerine ve geleneklerine yabancı tek sosyal ve kültürel çevreye yerleştirilmesi gerektiğini iddia ediyorlar.
Arap mülteciler, akraba ve sadık oldukları milletlerin topraklarından sökülmeli ve yabancı ve düşman oldukları bir devlete yerleştirilmelidir. Egemenliği ve güvenliği, kendisini çevreleyen devletler tarafından zaten saldırıya uğrayan İsrail, varlığının nefretiyle dolup taşan insan kitlelerinin düşman topraklarından akın etmesiyle tehlikelerine yenilerini eklemeye davet ediliyor. Bütün bunlar, Arap uluslarının akrabalarını yeniden yerleştirmek için sınırsız fırsatlara sahip olduğu ve İsrail'in Arap topraklarından gelen 450.000 mülteciyi göçmenleri arasında kabul ederek Asya ve Afrika'nın mülteci sorunlarının çözümüne şimdiden katkıda bulunduğu bir bölgede gerçekleşecek.
Geri gönderilmeye karşı ölçeğe yerleştirilmesi gereken üç husus daha vardır.
İlk olarak, kelimenin kendisi bu bağlamda doğru bir şekilde kullanılmamaktadır. Bir Arap mülteciyi Arap ülkesinden Arap olmayan bir ülkeye nakletmek, aslında "geri dönüş" değildir. "Patria" sadece coğrafi bir kavram değildir. Bir mültecinin İsrail'e yeniden yerleştirilmesi, ülkesine geri dönüş olmayacak, ancak Arap toplumundan yabancılaşma, bir Arap mültecinin gerçek bir ülkesine geri dönüşü, onu dil ve miras koşullarını, ulusal sadakat ve kültürel dürtülerini paylaşan insanlarla birlik haline getiren bir süreç olacaktır. Kimlik.
İkinci olarak, mülteci nüfusunun yapısını incelediğimizde “geri dönüş” kavramının geçerliliği daha da zayıflamaktadır. Arap mültecilerin yüzde 50'den fazlası 15 yaşın altında. Bu, İsrail'in kurulduğu sırada, o zaman doğmuşsa, birçoğunun 5 yaşın altında olduğu anlamına gelir. Böylece, mülteci nüfusunun çoğunluğunun İsrail'e dair hiçbir bilinçli hafızaya sahip olamayacağı gibi çarpıcı bir gerçeğe ulaşıyoruz.
Üçüncüsü, İsrail'e geri dönüşten bahsedenler, mültecilerin mevcut ikamet ettikleri ülkelere mevcut entegrasyonunun ölçüsünün her zaman farkında olmayabilirler. Ürdün Krallığı'nda mülteciler tam vatandaşlığa sahiptir ve ülke hükümetine tam olarak katılırlar. Oy kullanma ve Ürdün parlamentosuna seçilme hakları vardır. Gerçekten de, birçoğu krallığın yönetiminde yüksek rütbelere sahiptir.
Binlerce mülteci Ürdün ordusuna ve onun Ulusal Muhafızlarına kayıtlı. Başka bir ülkenin vatandaşı olan ve İsrail ile savaş halindeki bir ülkenin silahlı kuvvetlerine fiilen veya potansiyel olarak kayıtlı olan insanlara aynı anda isteğe bağlı bir İsrail vatandaşlığı hakkı verildiğini öne sürmek en hafif tabirle eksantriktir.
Bu durumda, mülteci sorunlarının entegrasyon yoluyla çözümüne katkıda bulunan her koşul mevcuttur. Geniş toprakları, büyük nehirleri, maden zenginliği kaynakları ve uluslararası yardıma erişilebilirliği ile Arap dünyası, yalnızca kendisine tehlike oluşturmadan değil, aynı zamanda güvenliğinin ve güvenliğinin fiili olarak güçlendirilmesiyle ek bir nüfusu kolayca emebilir. refah.
Abba Eban, ABD büyükelçisi ve BM Knesset dışişleri bakanı üyesi ve başbakan yardımcısı da dahil olmak üzere çeşitli pozisyonlarda görev yapan İsrailli bir diplomat ve politikacıydı. Bu adresi verdikten 44 yıl sonra 17 Kasım 2002'de 87 yaşında hayata gözlerini yumdu.
Lütfen abone olun. Sayfanın sağ üst köşesindeki "Abone Ol" kutusuna e-posta adresinizi yazmanız yeterlidir.
.
Arka plan notu: Libya.
Konum: Kuzey Afrika, Akdeniz kıyısında, Mısır, Tunus ve Cezayir arasında, Çad, Nijer ve Sudan ile güney sınırında.
Alan: 1.759.540 milyon metrekare km.
Şehirler: Trablus (başkent), Bingazi.
Arazi yapısı: Çoğunlukla çorak, düzden dalgalı ovalara, yaylalar, çöküntüler.
İklim: Akdeniz kıyı boyunca kuru, aşırı çöl içleri.
Arazi kullanımı: Ekilebilir arazi--%1.03 kalıcı mahsul--%0.19 diğer--%98.78.
Uyruk: İsim ve sıfat--Libyalı(lar).
Nüfus (Temmuz 2010 tahmini): 6.461.454.
Yıllık nüfus artış hızı (2010 tahmini): %2.117. Doğum oranı (2010 tahmini)--24.58 doğum/1.000 nüfus. Ölüm oranı (2010 tahmini)--3.45 ölüm/1.000 nüfus.
Etnik gruplar: Berberi ve Arap %97 diğer %3 (Yunanlılar, Maltalılar, İtalyanlar, Mısırlılar, Pakistanlılar, Türkler, Hintliler ve Tunusluları içerir).
Din: Sünni Müslüman %97, diğer %3.
Diller: Arapça ana dildir. Büyük şehirlerde İngilizce ve İtalyanca anlaşılır.
Eğitim: Zorunlu yıllar--9. Katılım - %90. Okuryazarlık (15 yaş ve üzeri okuma yazma bilenler)--toplam nüfus %82.6 erkek %92.4 kadın %72 (2003 tahmini).
Sağlık (2010 tahmini): Bebek ölüm hızı - -20,87 ölüm/1.000 canlı doğum. Yaşam beklentisi -- toplam nüfus 77,47 yıl. erkek 75.18 yıl kadın 79.88 yıl
İş gücü (2010 tahmini): 1.686 milyon.
Resmi adı: Büyük Sosyalist Halkın Libya Arap Cemahiriyesi.
Tip: "Cemahiriye" Albay Mu'ammer Kaddafi'nin icat ettiği ve yerel konseyler aracılığıyla halk tarafından yönetilen "kitlelerin durumu" olarak tanımladığı bir terimdir. Uygulamada, Libya otoriter bir devlettir.
Bağımsızlık: Libya, 24 Aralık 1951'de bağımsızlığını ilan etti.
Devrim Günü: 1 Eylül 1969.
Anayasa: Resmi bir belge yok. Hükümet yapısını kuran devrim fermanları 11 Aralık 1969'da yayınlanmış ve Cemahiriye sistemini oluşturan halk kongreleri ve halk komiteleri kurmak için 2 Mart 1977'de değiştirilmiştir.
İdari bölümler: 32 belediye (tekil - "shabiya", çoğul - "shabiyat"): Butnan, Darnah, Gubba, al-Jebal al-Akhdar, Marj, al-Jebal al-Hezam, Bingazi, Ajdabiya, Wahat, Kufra , Surt, Al Jufrah, Misurata, Murgub, Bani-Walid, Tarhuna ve Msallata, Trablus, Jfara, Zawiya, Sabratha ve Surman, An Nuqat al-Khams, Gharyan, Mezda, Nalut, Ghadames, Yefren, Wadi Alhaya, Ghat, Sabha , Wadi Shati, Murzuq, Tajura ve an-Nuwaha al-Arba'a.
Siyasi sistem: Siyasi partiler yasaklanmıştır. Albay Muammer Kaddafi'nin siyaset teorisine göre, yürütme kurumlarıyla (halk komiteleri) çok katmanlı halk meclisleri (halk kongreleri) siyasi kadrolar (devrimci komiteler) tarafından yönlendirilir.
Oy hakkı: 18 yaş evrensel ve zorunlu.
Reel GSYİH (2009 tahmini): 85.04 milyar dolar.
Kişi başına GSYİH (PPP, 2009 tahmini): 13.400 $.
Reel GSYİH büyüme oranı (2009 tahmini): -%0.7.
Doğal kaynaklar: Petrol, doğal gaz, alçıtaşı.
Tarım: Ürünler -- buğday, arpa, zeytin, hurma, narenciye, sebze, yer fıstığı, soya fasulyesi sığır Libya'nın gıdasının yaklaşık %75'i ithal edilmektedir.
Endüstri: Türler -- petrol, gıda işleme, tekstil, el sanatları, çimento.
Ticaret: İhracat (2009 tahmini)--34.24 milyar$: ham petrol, rafine edilmiş petrol ürünleri, doğal gaz, kimyasallar. Başlıca pazarlar (2009 tahmini)-- İtalya (%37.65), Almanya (%10.11), İspanya (%7.94), Fransa (%8.44), İsviçre (%5.93), ABD (%5.27). İthalat (2009 tahmini)--22.11 milyar dolar: makine, ulaşım ekipmanı, gıda, mamul mallar, tüketim ürünleri, yarı mamul mallar. Başlıca tedarikçiler (2009) -- İtalya (%18,9), Çin (%10,54), Türkiye (%9,92), Almanya (%9,78), Tunus (%5,25), Güney Kore (%4,02).
Libya, geniş bir arazi alanında küçük bir nüfusa sahiptir. Nüfus yoğunluğu km kare başına yaklaşık 50 kişidir. (80/sq. mi.) Tripolitania ve Cyrenaica'nın iki kuzey bölgesinde, ancak km kare başına bir kişiden daha azına düşüyor. (1,6/sq. mi.) başka bir yerde. Halkın yüzde doksanı, başta kıyı şeridi olmak üzere, bölgenin %10'undan daha azında yaşıyor. Nüfusun yarısından fazlası kentlidir ve çoğunlukla en büyük iki şehir olan Trablus ve Bingazi'de yoğunlaşmıştır. Nüfusun yüzde otuz üçünün 15 yaşın altında olduğu tahmin ediliyor.
Yerli Libyalılar öncelikle Araplar ve Berberilerin bir karışımıdır. Güney Libya'daki küçük Tebou ve Tuareg kabile grupları göçebe veya yarı göçebedir. Yabancı sakinler arasında en büyük gruplar, Kuzey Afrikalılar (öncelikle Mısırlılar ve Tunuslular), Batı Afrikalılar ve diğer Sahra Altı Afrikalılar dahil olmak üzere diğer Afrika ülkelerinin vatandaşlarıdır.
Tarihlerinin büyük bir bölümünde Libya halkları farklı derecelerde yabancı kontrolüne maruz kaldı. Fenikeliler, Kartacalılar, Yunanlılar, Romalılar, Vandallar ve Bizanslılar Libya'nın tamamına veya bir kısmına hükmetti. Yunanlılar ve Romalılar Cyrene, Leptis Magna ve Sabratha'da etkileyici kalıntılar bırakmış olsalar da, bugün bu eski kültürlerin varlığına tanıklık edecek çok az şey kalmıştır.
Araplar MS yedinci yüzyılda Libya'yı fethetti. Sonraki yüzyıllarda yerli halkların çoğu İslam'ı ve Arap dilini ve kültürünü benimsedi. Osmanlı Türkleri ülkeyi 16. yüzyılın ortalarında fethetti. Libya, zaman zaman neredeyse özerk olmasına rağmen, İtalya 1911'de işgal edene ve yılların direnişi karşısında Libya'yı bir koloni yapana kadar imparatorluklarının bir parçası olarak kaldı.
1934'te İtalya, Cyrenaica, Tripolitania ve Fezzan eyaletlerinden oluşan koloninin resmi adı olarak "Libya" adını (Yunanlılar tarafından Mısır hariç tüm Kuzey Afrika için kullanılır) kabul etti. Cyrenaica Emiri Kral Idris I, iki dünya savaşı arasında Libya'nın İtalyan işgaline karşı direnişine öncülük etti. Müttefik kuvvetler Şubat 1943'te Mihver güçlerini Libya'dan çıkardı. Tripolitania ve Cyrenaica ayrı İngiliz yönetimine girerken, Fransızlar Fezzan'ı kontrol etti. 1944'te İdris, Kahire'deki sürgünden döndü, ancak 1947'de yabancı kontrolün bazı yönlerinin kaldırılmasına kadar Sirenayka'da daimi ikametgahına devam etmeyi reddetti. Müttefiklerle yapılan 1947 barış anlaşmasının şartlarına göre, İtalya Libya'ya yönelik tüm iddialarından vazgeçti.
21 Kasım 1949'da BM Genel Kurulu, Libya'nın 1 Ocak 1952'den önce bağımsız hale gelmesi gerektiğini belirten bir karar aldı. Sonraki BM müzakerelerinde Libya'yı Kral I. İdris temsil etti. Libya, 24 Aralık 1951'de bağımsızlığını ilan ettiğinde, Birleşmiş Milletler aracılığıyla bağımsızlığını kazanan ilk ülke ve Afrika'da bağımsızlığını kazanan ilk eski Avrupa ülkelerinden biriydi. Libya, Kral İdris yönetiminde anayasal ve kalıtsal bir monarşi ilan edildi.
1959'da önemli petrol rezervlerinin keşfi ve müteakip petrol satışlarından elde edilen gelir, dünyanın en fakir ülkelerinden birinin kişi başına düşen GSYİH ile ölçüldüğünde aşırı derecede zengin olmasını sağladı. Petrol, Libya'nın mali durumunu büyük ölçüde iyileştirmiş olsa da, servet giderek seçkinlerin elinde yoğunlaştıkça halkın öfkesi arttı. Bu hoşnutsuzluk, Arap dünyasında Nasırcılık ve Arap birliği fikrinin yükselişiyle artmaya devam etti.
1 Eylül 1969'da, 28 yaşındaki ordu subayı Mu'ammer Ebu Minyar el-Kaddafi liderliğindeki küçük bir grup subay, daha sonra Mısır'a sürgün edilen Kral İdris'e karşı bir darbe düzenledi. Devrim Komuta Konseyi (RCC) başkanlığındaki yeni rejim, monarşiyi kaldırdı ve yeni Libya Arap Cumhuriyeti'ni ilan etti. Kaddafi, BİK'in lideri olarak ortaya çıktı ve nihayetinde halen oynadığı siyasi bir rol olan fiili devlet başkanı olarak ortaya çıktı. Libya Hükümeti, Kaddafi'nin hükümet açıklamalarında ve resmi basında diğer saygı ifadelerinin yanı sıra "Kardeş Lider ve Devrim Rehberi" olarak anılmasına rağmen, şu anda resmi bir pozisyonu olmadığını iddia ediyor.
Yeni RCC'nin sloganı "özgürlük, sosyalizm ve birlik" oldu. "Geri kalmışlığa" çare bulma, Filistin davasında aktif rol alma, Arap birliğini geliştirme ve sosyal adalete, sömürünün önlenmesine ve servetin adil dağılımına dayalı iç politikaları teşvik etme sözü verdi.
Yeni hükümetin erken bir hedefi, tüm yabancı askeri tesislerin Libya'dan çekilmesiydi. Müzakerelerin ardından, Tobruk ve yakınlardaki El Adem'deki İngiliz askeri tesisleri Mart 1970'de kapatıldı ve Trablus yakınlarındaki Wheelus Hava Kuvvetleri Üssü'ndeki ABD tesisleri Haziran 1970'de kapatıldı. O Temmuz, Libya Hükümeti birkaç bin İtalyan sakininin sınır dışı edilmesini emretti. 1971 yılına gelindiğinde, yabancı hükümetler tarafından işletilen kütüphaneler ve kültür merkezlerinin kapatılması emredildi.
1970'lerde Libya, Arap ve Afrikalı devrimci güçlerin liderliğini üstlendi ve uluslararası örgütlerde aktif roller aradı. 1970'lerin sonlarında, Kaddafi'nin Libya dış politikasını halk iradesinin bir ifadesi olarak tasvir etmeye çalıştığı için, Libya büyükelçilikleri "halk büroları" olarak yeniden belirlendi. Yurtdışındaki Libya dini, siyasi, eğitim ve iş kurumlarının desteklediği halk büroları, Kaddafi'nin devrimci felsefesini yurtdışına ihraç etmeye çalıştı.
Kaddafi'nin çatışmacı dış politikaları ve terörizm kullanımı ile Libya'nın SSCB ile artan dostluğu, 1980'lerde Batı ile artan gerilime yol açtı. Batı Berlin'de Amerikan askeri personelinin uğrak yeri olan bir diskotekte bombalı terör saldırısının ardından, 1986'da ABD, Libya'daki hedeflere askeri olarak misilleme yaptı ve geniş tek taraflı ekonomik yaptırımlar uyguladı.
1988 yılında Pan Am 103 sefer sayılı uçağın Lockerbie, İskoçya üzerinde bombalanması olayına Libya'nın karışmasının ardından 1992'de BM yaptırımları uygulandı. yaptırımlar kaldırılabilir. Kaddafi başlangıçta bu gerekliliklere uymayı reddetti ve bu da 1990'ların çoğunda Libya'nın siyasi ve ekonomik izolasyonuna yol açtı.
1999'da Libya, bombalama olayına karıştığından şüphelenilen iki Libyalıyı Hollanda'daki bir İskoç mahkemesinde yargılanmak üzere teslim ederek UNSCR gerekliliklerinden birini yerine getirdi. Bu zanlılardan biri olan Abdel Basset al-Megrahi suçlu bulundu, diğeri ise beraat etti. Al-Megrahi'nin mahkumiyeti 2002 yılında temyizde onaylandı. 19 Ağustos 2009'da al-Megrahi, ölümcül bir hastalık nedeniyle İskoç hapishanesinden merhametli gerekçelerle serbest bırakıldı ve Libya'ya geri döndü. Ağustos 2003'te Libya, yetkililerinin eylemlerinin sorumluluğunu kabul etmek ve kurbanların ailelerine uygun tazminat ödenmesini de içeren geri kalan UNSCR gerekliliklerini yerine getirdi. BM yaptırımları 12 Eylül 2003'te kaldırıldı. ABD Uluslararası Acil Ekonomik Güçler Yasası (IEEPA) tabanlı yaptırımlar 20 Eylül 2004'te kaldırıldı.
19 Aralık 2003'te Libya, kitle imha silahları (KİS) ve Füze Teknolojisi Kontrol Rejimi (MTCR) sınıfı füze programlarından kurtulma niyetini açıkça ilan etti. O zamandan beri Libya, bu hedeflere yönelik olarak ABD, İngiltere, Uluslararası Atom Enerjisi Ajansı ve Kimyasal Silahların Yasaklanması Örgütü ile işbirliği yaptı. Libya ayrıca IAEA Ek Protokolünü imzalamış ve Kimyasal Silahlar Sözleşmesine Taraf Devlet olmuştur. Bunlar, ABD ile Libya arasındaki tam diplomatik ilişkilere yönelik önemli adımlardı.
DEVLET VE SİYASİ KOŞULLAR
Libya'nın siyasi sistemi teoride Kaddafi'nin Yeşil Kitabında yer alan, sosyalist ve İslami teorileri birleştiren ve parlamenter demokrasiyi ve siyasi partileri reddeden siyaset felsefesine dayanmaktadır. Gerçekte, Kaddafi büyük hükümet kararları üzerinde neredeyse tam kontrole sahip. Devrimi izleyen ilk 7 yıl boyunca, Albay Kaddafi ve 12 ordu subayından oluşan Devrim Komuta Konseyi, Libya'nın siyasi sistemini, toplumunu ve ekonomisini tamamen elden geçirmeye başladı. 1973'te Kaddafi, okullarda, işletmelerde, endüstrilerde ve kamu kurumlarında bu kuruluşların kamu yararına yönetimini denetlemek için bir "kültür devriminin" başladığını duyurdu. 2 Mart 1977'de Kaddafi, "halk iktidarının" kurulduğunu ilan etmek, ülkenin adını Sosyalist Halkın Libya Arap Cemahiriyesi olarak değiştirmek ve teorik olarak birincil otoriteyi GPC'ye vermek için bir Genel Halk Kongresi'ni (GPC) topladı.
GPC, üyeleri Libya bakanlıklarının sekreterleri olan Genel Halk Komitesi ile etkileşim içinde olan yasama forumudur. Kitleler ve liderlik arasında aracı olarak hizmet eder ve yaklaşık 600 yerel "temel halk kongresinin" sekreterliklerinden oluşur. GPC sekreterliği ve kabine sekreterleri, GPC genel sekreteri tarafından atanır ve yıllık GPC kongresi tarafından onaylanır. Bu kabine sekreterleri bakanlıklarının rutin işleyişinden sorumludur, ancak Kaddafi gerçek otoriteyi doğrudan veya halkların ve devrimci komitelerin manipülasyonu yoluyla kullanır.
Kaddafi, görevinden ayrıldığı 1980 yılına kadar GPC'nin fiili devlet başkanı ve genel sekreteri olarak kaldı. Kaddafi, resmi bir görevi olmamasına rağmen, Bingazi ve Trablus'taki geleneksel ticari ve siyasi güç merkezleri arasında yer alan Sirte bölgesindeki ana üssünden akrabaları da içeren küçük bir güvenilir danışman grubunun yardımıyla iktidarı kullanıyor.
1980'lerde, resmi Libya Hükümeti, askeri hiyerarşiler ve devrimci komiteler arasındaki rekabet arttı. Görünüşe göre iç destekli Libyalı sürgünler tarafından Mayıs 1984'te düzenlenen başarısız bir darbe girişimi, binlerce kişinin hapsedildiği ve sorgulandığı kısa ömürlü bir terör saltanatına yol açtı. Bilinmeyen bir numara idam edildi. Kaddafi, darbe girişiminin ardından sözde iç muhalifleri araştırmak için devrimci komiteleri kullandı ve böylece Libya güç hiyerarşisi içinde daha radikal unsurların yükselişini hızlandırdı.
1988'de, tüketim mallarındaki kıtlık ve Libya'nın Çad'la savaşındaki aksilikler nedeniyle artan kamu memnuniyetsizliği ile karşı karşıya kalan Kaddafi, devrimci komitelerin gücünü dizginlemeye ve bazı iç reformlar uygulamaya başladı. Rejim birçok siyasi tutukluyu serbest bıraktı ve Libyalıların yurtdışına seyahat etme kısıtlamalarını hafifletti. Özel işletmelere yeniden faaliyet izni verildi.
1980'lerin sonlarında Kaddafi, köktenciliği rejim karşıtları için potansiyel bir toplanma noktası olarak görerek yurt içinde İslam karşıtı köktendinci bir politika izlemeye başladı. Kaddafi'nin güvenlik güçleri, Ekim 1993'te orduda ve Warfallah aşiretinde darbe planlayıcıları olduğu iddia edilen kişilere önleyici bir saldırı başlattı. Bunu, rejim karşıtlarının kamuoyu "itirafları" ve işkence ve infaz iddiaları eşliğinde yaygın tutuklamalar ve hükümet değişiklikleri izledi. Bir zamanlar Kaddafi'nin en güçlü destekçisi olan ordu, 1990'larda potansiyel bir tehdit haline geldi. 1993 yılında, üst düzey askeri yetkililerin dahil olduğu başarısız bir darbe girişiminin ardından Kaddafi, orduyu periyodik olarak temizlemeye, potansiyel rakipleri ortadan kaldırmaya ve onların yerine kendi sadık takipçilerini yerleştirmeye başladı.
Kaddafi'nin teğmenlerinin rol ve sorumluluklarını sık sık yeniden dengeleme stratejisi, dışarıdan gelenlerin Libya siyasetini anlamasını zorlaştırıyor. Bazı kilit siyasi figürler örtüşen portföylere sahiptir ve kişiliklerin ve ilişkilerin genellikle resmi unvanlardan daha önemli roller oynadığı bir ülkede rolleri değiştirir. Üst düzey yetkililerin resmi portföyleri olsa da, astları olduğu varsayılan kişilerin, diğer yetkililerin yetki alanına girdiği düşünülen konularda doğrudan Kaddafi'ye rapor vermesi nadir görülen bir durum değildir. Dışişleri Bakanı Musa Kusa, on yıldan fazla bir süre Dış Güvenlik Teşkilatı'nın (Libya istihbarat servisi) şefi olarak görev yaptıktan sonra Mart 2009'da mevcut görevine aday gösterildi. Başbakan el-Bağdadi el-Mahmoudi, Libya kabinesinin günlük işleyişini denetler ve mali ve düzenleyici işlerin yanı sıra iç politikaların belirlenmesinde kilit bir rol oynar. Mutassim El Kaddafi, Libya liderinin dördüncü oğlu ve eskiden Ulusal Güvenlik Danışmanıydı ve portföyünde güvenlik ve askeri ilişkilerin yanı sıra dış istihbarat da vardı. Kaddafi, ikinci oğlu Seyfülislam'ı Ekim 2009'da "Halkın Sosyal Liderliği Genel Koordinatörü" olarak atanması için çağırdı, ancak Kasım 2010 itibariyle genç Kaddafi bu pozisyonu kabul edeceğini henüz açıklamamıştı. Seyfülislam, birçok Batılı gözlemci tarafından bir reformcu olarak görülüyor. Kaddafi Uluslararası Yardım ve Kalkınma Vakfı (QDF), insan hakları, sivil toplum gelişimi ve siyasi ve ekonomik reformlar gibi konularda hükümet yetkililerine baskı uyguladığı bir platform görevi görüyor. QDF, eski Libya İslami Mücadele Grubu (LIFG) üyeleriyle daha sonra hapishaneden serbest bırakılmalarına ve şiddetin bir cihat aracı olarak geri alınmasına yol açan diyaloga aracılık etmede önemli bir rol oynadı.
Libya mahkeme sistemi üç seviyeden oluşur: ilk derece mahkemeleri, temyiz mahkemeleri ve nihai temyiz seviyesi olan Yüksek Mahkeme. GPC, Yüksek Mahkemeye yargıçlar atar. Özel "devrimci mahkemeler" ve askeri mahkemeler, siyasi suçları ve devlete karşı işlenen suçları yargılamak için mahkeme sistemi dışında çalışırlar. Yargısız otoritenin bir başka örneği olan "halk mahkemeleri" Ocak 2005'te kaldırılmıştır. Libya'nın adalet sistemi sözde şeriat yasalarına dayanmaktadır.
Başlıca Devlet Yetkilileri
Fiili Devlet Başkanı - Mu'ammer Ebu Minyar el-Kaddafi ("Devrimin Kardeş Lideri ve Rehberi")
Genel Halk Komitesi Genel Sekreteri (Başbakan) -- El-Bağdadi Ali el-Mahmudi
Dış İlişkiler ve Uluslararası İşbirliği Genel Halk Komitesi Sekreteri (Dışişleri Bakanı) -- Musa Kusa
Büyükelçi - Ali Süleyman Aujali
Libya Halk Bürosu (elçilik eşdeğeri) 2600 Virginia Avenue NW, Suite 705, Washington DC 20037 (tel. 202-944-9601, faks 202-944-9603) adresinde yer almaktadır.
Hükümet, ihracat gelirlerinin yaklaşık %95'ini, devlet gelirlerinin %75'ini ve gayri safi yurtiçi hasılanın %25'ini oluşturan ülkenin petrol kaynaklarının tam kontrolü yoluyla Libya'nın sosyalist yönelimli ekonomisine hakimdir. Petrol fiyatlarının 2008 sonundaki zirvelerden ciddi şekilde düşmesi, hükümetin çeşitli ekonomik reform projelerinden vazgeçmesine ve bütçeyi aşağı yönlü revize etmesine neden oldu. 2009 yılı boyunca dünya hidrokarbon fiyatlarında beklenen zayıflık, Libya'nın ekonomik büyümesini kısıtladı ve altyapı geliştirme projelerini daha da geciktirdi. Petrol gelirleri başlıca döviz kaynağını oluşturmaktadır. Ülkenin gelirinin çoğu israf, yolsuzluk, konvansiyonel silah alımları ve kitle imha silahları geliştirme girişimlerinin yanı sıra Kaddafi'nin Afrika'daki ve başka yerlerdeki etkisini artırmak için gelişmekte olan ülkelere yapılan büyük bağışlar nedeniyle kaybedildi. Petrol gelirleri ve küçük bir nüfus, Libya'ya Afrika'da kişi başına düşen en yüksek GSYİH'lardan birini verse de, hükümetin ekonomiyi kötü yönetmesi yüksek enflasyona ve ithalat fiyatlarının artmasına neden oldu. Bu faktörler, özellikle Libya toplumunun alt ve orta gelirli tabakaları için, 1990'ların sonundan 2003'e kadar yaşam standardında bir düşüşe neden oldu.
Ekonomiyi çeşitlendirme ve özel sektör katılımını teşvik etme çabalarına rağmen, kapsamlı fiyat, kredi, ticaret ve döviz kontrolleri büyümeyi kısıtlamaktadır. İthalat kısıtlamaları ve verimsiz kaynak tahsisleri, temel mal ve gıda maddelerinin periyodik olarak kıtlığına neden olmuştur.
20 Eylül 2004'te Başkan George W. Bush, Uluslararası Acil Ekonomik Güçler Yasası'nın (IEEPA) yetkisi altında uygulanan ekonomik yaptırımları sona erdiren bir Yürütme Kararı imzaladı. ABD'li kişilerin Libya'da çalışması artık yasak değil ve çeşitli sektörlerdeki birçok Amerikan şirketi aktif olarak Libya'da yatırım fırsatları arıyor.2008'de hükümet, petrol ve gaz sektörlerindeki yabancı yatırımı artırarak, üretim kapasitesini günde 1,2 milyon varilden (bpd) 2012'ye kadar günde 3 milyon varile çıkaracak iddialı planlarını açıkladı. Hükümet ayrıca karayolları, demiryolları, hava ve deniz limanları, telekomünikasyon, su işleri, toplu konutlar, tıp merkezleri, alışveriş merkezleri ve oteller gibi bir dizi büyük ölçekli altyapı geliştirme projesini de yürütüyor.
Libya, sosyalist yönelimli ekonomiyi liberalleştirmede uzun bir yol ile karşı karşıya, ancak Dünya Ticaret Örgütü (DTÖ) üyeliğine başvurmak, bazı sübvansiyonları azaltmak ve özelleştirme planlarını açıklamak dahil olmak üzere ilk adımlar, daha fazla pazara geçiş için zemin hazırlıyor. tabanlı ekonomi. GSYİH'nın %20'sinden fazlasını oluşturan petrol dışı imalat ve inşaat sektörleri, çoğunlukla tarım ürünlerinin işlenmesinden petrokimya, demir, çelik ve alüminyum üretimini içerecek şekilde genişledi. İklim koşulları ve kötü topraklar, tarımsal üretimi ciddi şekilde sınırlandırıyor ve Libya, yiyeceğinin yaklaşık %75'ini ithal ediyor. Libya'nın birincil tarımsal su kaynağı, Büyük İnsan Yapımı Nehir Projesi olmaya devam ediyor, ancak artan su taleplerini karşılamak için tuzdan arındırma araştırmalarına önemli kaynaklar yatırılıyor. Hükümet yetkilileri ayrıca alternatif enerji kaynakları, ilaç, sağlık hizmetleri ve petrol üretimi yan ürünleri için pazar geliştirmeye ilgi duyduklarını belirttiler.
1969'dan beri Kaddafi, Libya'nın dış politikasını belirlemiştir. Başlıca dış politika hedefleri Arap birliği, İsrail ve Filistin topraklarının tek bir "İsrail" ulusuna dahil edilmesi, İslam'ın ilerletilmesi, Filistinlilere destek, Ortadoğu ve Afrika'daki dış, özellikle Batı etkisinin ortadan kaldırılması, ve bir dizi "devrimci" nedene destek.
1969 darbesinden sonra Kaddafi, Libya topraklarındaki Amerikan ve İngiliz üslerini kapattı ve Libya'daki tüm yabancı petrol ve ticari çıkarları kısmen millileştirdi. 1973'te petrol fiyatlarındaki artış ve ambargonun Batı'yı, özellikle de ABD'yi İsrail'e desteği kesmeye ikna edeceğini umarak, petrol ambargolarının Batı'ya meydan okumak için siyasi bir silah olarak kullanılmasını teşvik etmede önemli bir rol oynadı. Kaddafi hem Sovyet komünizmini hem de Batı kapitalizmini reddetti ve bir orta yol çizdiğini iddia etti.
Libya'nın eski Sovyetler Birliği ile ilişkisi, Sovyet bloğundan büyük miktarda Libya silah alımı ve binlerce doğu bloğu danışmanının varlığını içeriyordu. Libya'nın Çad'la savaşında Sovyetler tarafından sağlanan silahları kullanması ve ağır bir şekilde kaybetmesi, Sovyet-Libya'nın silahları Sovyet hedefleriyle tutarsız faaliyetler için kullanmama anlayışının kayda değer bir ihlaliydi. Sonuç olarak, Sovyet-Libya ilişkileri 1987 ortalarında en düşük noktasına ulaştı.
Varşova Paktı ve Sovyetler Birliği'nin çöküşünden sonra Libya, Üçüncü Dünya ülkeleriyle diplomatik bağlarını genişletmeye ve Avrupa ve Doğu Asya ile ticari bağlarını artırmaya odaklandı. Bu bağlar, 1992'de BM yaptırımlarının dayatılmasından sonra önemli ölçüde azaldı. Arap devletlerinin BM yaptırımlarına karşı çıkmamaya karar verdiği 1998 Arap Birliği toplantısının ardından, Kaddafi, pan-Arap fikirlerine sırtını döndüğünü açıkladı. felsefesinin temel ilkeleridir.
Bunun yerine, son on yılda Libya, Kuzey Afrika komşuları Mısır, Tunus ve Fas ve daha büyük Afrika ile daha yakın ikili ilişkiler kurdu. Ayrıca Sahra Altı Afrika ile ilişkilerini geliştirmeye çalıştı ve bu da Demokratik Kongo Cumhuriyeti, Sudan, Moritanya, Somali, Orta Afrika Cumhuriyeti, Eritre ve Etiyopya'daki çeşitli Afrika iç anlaşmazlıklarına Libya'nın katılımına yol açtı. Libya ayrıca mali yardım, Nijer gibi yoksul komşulara yardım bağışları, Zimbabwe'ye petrol sübvansiyonları ve Afrika Birliği'ne katılım yoluyla Afrika'daki etkisini genişletmeye çalıştı. Kaddafi, kıtayı tek bir hükümet tarafından yönetilen tek bir ulus-devlete dönüştürmek için sınırsız bir "Afrika Birleşik Devletleri" önerdi. Bu plan şüpheyle karşılandı. Son yıllarda Libya, Çad'daki Darfurlu mültecilere insani yardım sağlanmasını kolaylaştırmada, Çad ve Sudan arasında ateşkes sağlama çabalarına katkıda bulunmada ve Darfur'daki çatışmaya son vermede yardımcı bir rol oynadı.
Libya'nın Avrupa Birliği ve uluslararası toplumla ilişkilerinde en uzun süredir devam eden sorunlardan biri, 1999 yılında Bingazi'deki bir hastanede 400'den fazla çocuğa kasıtlı olarak bulaştırmaktan hüküm giyen beş Bulgar hemşire ve bir Filistinli doktorun serbest bırakılmasıyla Temmuz 2007'de çözüldü. HIV virüsü ile. Altı sağlık görevlisi 2004 yılında ölüm cezasına çarptırıldı, bu ceza Libya Yüksek Mahkemesi tarafından onaylandı, ancak Temmuz 2007'de Yüksek Yargı Konseyi tarafından ömür boyu hapse çevrildi. Bulgar Hükümeti ile mahkûmların ülkelerine geri gönderilmesine ilişkin daha önce yapılan bir anlaşma uyarınca, sağlık görevlilerinin cezalarını tamamlamak için Bulgaristan'a dönmelerine izin verilmişti, burada Bulgaristan cumhurbaşkanı vardıklarında altısını da affetmişti. Amerika Birleşik Devletleri ve Avrupalı ​​müttefikleri tarafından kurulan Bingazi Uluslararası Fonu, HIV bulaşmış çocukların ailelerine dağıtmak için 460 milyon dolar topladı ve her biri 1 milyon dolar aldı.
Libya'nın 2003 yılında KİS programlarını dağıtma ve terörizmden vazgeçme kararından bu yana, Batı ile ikili ilişkileri geliştirerek ve uluslararası örgütlerde liderlik pozisyonları arayarak uluslararası toplumu aktif olarak yeniden birleştirmeye çalıştı. Libya, 2007-2008 yılları arasında Uluslararası Atom Enerjisi Ajansı Yönetim Kurulu'nda görev yaptı. 2008-2009 yılları arasında Libya, Afrika grubunu temsil eden BM Güvenlik Konseyi'nde 2 yıllık kalıcı olmayan bir görev yaptı. 2009'da Libya, Afrika Birliği'nin 1 yıllık başkanlığını yaptı ve birkaç AU zirvesine ev sahipliği yaptı. 2009 yılında Libya, BM Genel Kurulu başkanlığını devraldı. Libya, Mart ve Ekim 2010 Arap Ligi zirvelerine ve Ekim 2010'da bir Arap-Afrika zirvesine ev sahipliği yaptı ve 2010-2011 için Arap Birliği başkanlığını elinde tutuyor.
Kaddafi, 40 yıllık iktidarın ardından Eylül 2009'da New York'ta Birleşmiş Milletler Genel Kurulu'na (UNGA) katılmak ve ülkesinin konuşmasını yapmak için ABD'ye ilk ziyaretini yaptı. Kaddafi'nin BMGK konuşması, Libya'nın uluslararası toplum içindeki asimilasyonunu ve Afrika sahnesinde artan önemini pekiştirdi. Yolculuk, hüküm giymiş Pan Am 103 bombacısı Abdel Basset Ali Mohamed al-Megrahi'nin İskoçya'dan serbest bırakılması ve Libya'ya dönüşünden hemen sonra geldi.
1999'da Libya Hükümeti, Pan Am 103 bombalamasına karıştığından şüphelenilen iki Libyalıyı teslim etti ve bu da BM yaptırımlarının askıya alınmasına yol açtı. 31 Ocak 2001'de Hollanda'da bulunan bir İskoç mahkemesi, şüphelilerden biri olan Abdel Basset Ali al-Megrahi'yi bombalamayla bağlantılı cinayetten suçlu buldu ve ikinci şüpheli Al-Amin Khalifa Fhima'yı beraat ettirdi. Megrahi'nin mahkumiyeti 14 Mart 2002'de onaylandı, ancak Ekim 2008'de İskoç Yüksek Mahkemesi Megrahi'nin davasının bazı yönlerine itiraz etmesine izin verdi, resmi duruşmalar Mart 2009'da başladı ve Megrahi'nin serbest bırakılması için iki ayrı talep İskoç Adalet yetkilileri tarafından aynı anda değerlendirildi. : ilki Libya'nın Megrahi'nin Birleşik Krallık-Libya Mahkum Nakil Anlaşması kapsamında nakledilmesi talebini, diğeri ise mazeret gerekçesiyle serbest bırakılmasını içeriyordu. İskoç bir tıp komitesi Megrahi'nin ortalama yaşam süresinin 3 aydan az olduğunu (böylece merhametli salıverme yönergeleri kapsamına girdiğini) açıkladıktan sonra, İskoç Adalet Bakanı Kenny MacAskill, Megrahi'nin hapishaneden serbest bırakılmasına izin verdi ve 20 Ağustos 2009'da Libya'ya dönmesine izin verdi. Karar Lockerbie bombalama kurbanlarının aileleri tarafından, özellikle Trablus'ta bir "kahramanın karşılaması" gibi görünen şeye öfkelenen geniş çaplı itirazlara yol açtı.
BM yaptırımları, Libya'nın Pan Am 103'e ilişkin geri kalan UNSCR gerekliliklerine uymasının ardından, yetkililerinin eylemlerinin sorumluluğunu kabul etmesi ve uygun tazminat ödemesi de dahil olmak üzere 12 Eylül 2003'te kaldırıldı. Libya, Trablus'taki İngiliz Büyükelçiliği'nin yeniden açılmasından önce yapılan bir hareket olan İngiliz polis Yvonne Fletcher'ın ölümü için 1999'da tazminat ödedi ve UTA Uçuş 772'nin bombalanmasında kurbanların ABD dışındaki ailelerine tazminat ödedi. Eylül 2003'teki BM yaptırımlarından, Pan Am 103 kurbanlarının ailelerinin her birine, maksimum 10 milyon dolarlık tazminat olmak üzere 4 milyon dolar verildi. 20 Eylül 2004'te ABD IEEPA temelli yaptırımların kaldırılmasından sonra, ailelere 4 milyon dolar daha verildi.
13 Kasım 2001'de bir Alman mahkemesi, Doğu Berlin'deki Libya büyükelçiliğinin eski bir çalışanı da dahil olmak üzere dört kişiyi, 1986'da iki ABD askerinin öldürüldüğü La Belle disko bombalamasıyla bağlantılı olarak suçlu buldu. Mahkeme ayrıca Libya Hükümeti ile de bağlantı kurdu. Alman Hükümeti, Libya'nın La Belle bombalamasının sorumluluğunu kabul etmesini ve uygun tazminat ödemesini talep etti. ABD dışındaki kurbanlar için bir tazminat anlaşması Ağustos 2004'te kabul edildi.
2003 yılına gelindiğinde Libya, bazı eski terörist müşterileriyle artık temaslarını sürdürmüş olsa da, uluslararası terörizme verdiği desteği azaltmış gibi görünüyordu. Ağustos 2003'te BM Güvenlik Konseyi'ne gönderilen bir mektupta Libya, uluslararası imajını düzeltmek için önemli adımlar attı ve terörizmi resmen terk etti. Ağustos 2004'te Adalet Bakanlığı, Abdulrahman Alamoudi ile 2003 yılında Suudi Veliaht Prens Abdullah'a (şimdiki Kral Abdullah) Libya Hükümeti yetkililerinin emriyle suikast düzenlemek için düzenlenen bir komplonun parçası olduğunu belirttiği bir savunma anlaşması imzaladı. 2005 yılında, Suudi Hükümeti suikast planında suçlanan kişileri affetti.
2005 BM Genel Kurulu oturumu sırasında, Libya Dışişleri Bakanı Shalgam, Libya'nın 15 Ağustos 2003'te Güvenlik Konseyi'ne hitaben yazdığı mektupta yapılan açıklamalara bağlılığını teyit eden, terörün her türlüsünü reddeden ve Libya'nın desteklemeyeceğine söz veren bir bildiri yayınladı. siyasi görüşleri veya konumları ne olursa olsun sivilleri hedef alan uluslararası terör eylemleri veya diğer şiddet eylemleri. Libya, teröre karşı uluslararası mücadelede işbirliğini sürdürme taahhüdünü de dile getirdi. 30 Haziran 2006'da ABD, Libya'nın devlet terör sponsoru ilanını iptal etti.
Mayıs 2008'de ABD ve Libya, Amerikan ve Libya vatandaşlarının her bir ülkeye karşı ilgili mahkemelerinde muallakta kalan iddialarını çözmek için kapsamlı bir tazminat anlaşması müzakerelerine başladı. 4 Ağustos 2008'de Başkan Bush, Kongre'nin 31 Temmuz'da kabul ettiği Libya İddialarını Çözme Yasası'nı yasaya uygun hale getirdi. Yasa, Dışişleri Bakanının, Birleşik Devletler Hükümeti, Libya'ya karşı terörle bağlantılı ölüm ve fiziksel yaralanma iddialarını çözmek için yeterli fonu almıştı. Daha sonra, her iki taraf da 14 Ağustos'ta kapsamlı bir tazminat talebi anlaşması imzaladı. 31 Ekim'de, Dışişleri Bakanı Condoleezza Rice Kongre'ye ABD-Libya Alacaklarını Uzlaştırma Anlaşması uyarınca Amerika Birleşik Devletleri'nin 1,5 milyar dolar aldığını onayladı. Bu fonlar, Libya Alacaklarının Çözümü Yasası uyarınca terör mağdurlarına gerekli tazminatı sağlamak için yeterliydi. Eşzamanlı olarak, Başkan Bush, tazminat talebi anlaşma anlaşmasını uygulamak için bir yönetici emri yayınladı.
Eylül 2009'da, Libya İslami Mücadele Grubu'nun (LIFG) önde gelen birkaç üyesi, şiddeti reddettikleri ve İslami Şeriat hukuku ve etiğinin daha net anlaşılması olduğunu iddia ettikleri şeyleri ortaya koydukları 400 sayfadan fazla bir belge yayınladılar. Cihat, şiddet yöntemlerini cahil ve gayrimeşru olarak nitelendirdikleri El Kaide ve diğer terörist gruplarla yollarını ayırıyor. Bu revizyonist yazının yayınlanması, Ağustos 2009'da, LIFG liderlerinin şiddet eylemleri için Libya liderinden özür dilediği ve Libya'da veya yurtdışında LIFG'nin geri kalan unsurlarıyla tam bir uzlaşma için çalışmaya devam etme sözü verdiği bir kamu açıklamasını kısa bir süre sonra izledi. LIFG'nin gözden geçirilmiş ideolojisi ve tutuklu üyelerinin birçoğunun daha sonra serbest bırakılması, büyük ölçüde, Uluslararası Kaddafi Yardım ve Kalkınma Vakfı Başkanı sıfatıyla Seyfülislam el-Kaddafi'nin 2 yıllık girişimine bağlıdır. Libya Hükümeti ile LIFG liderliğinin unsurları arasında uzlaşma.
Amerika Birleşik Devletleri 1951'de Libya'nın bağımsızlığını sağlayan BM kararını destekledi ve Trablus'taki ofisinin statüsünü bir başkonsolosluktan bir elçiliğe yükseltti. Libya 1954'te Washington DC'de bir elçilik açtı. Ardından her iki ülke de misyonlarını büyükelçilik seviyesine yükseltti.
Kaddafi'nin 1969 darbesinden sonra, ABD-Libya ilişkileri, Libya'nın uluslararası terörizmi destekleyen ve ılımlı Arap ve Afrika hükümetlerine karşı yıkıcılığı destekleyen dış politikaları nedeniyle giderek gerginleşti. 1972'de ABD büyükelçisini geri çekti. 1970'lerde askeri teçhizat ve sivil uçaklar üzerindeki ihracat kontrolleri uygulandı ve Aralık 1979'da bir kalabalık saldırıp büyükelçiliği ateşe verdikten sonra ABD büyükelçiliği personeli Trablus'tan çekildi. ABD Hükümeti Aralık'ta Libya'yı "terörizmin devlet sponsoru" olarak belirledi. 29, 1979. Mayıs 1981'de ABD Hükümeti, Washington DC'deki Libya "halk bürosunu" (büyükelçiliği) kapattı ve halk bürosunun uluslararası kabul görmüş diplomatik standartlara aykırı genel bir davranış biçimine tepki olarak Libyalı personeli sınır dışı etti. davranış.
Ağustos 1981'de, iki Libya jeti, Libya tarafından talep edilen Akdeniz'in uluslararası suları üzerinde rutin bir deniz tatbikatına katılan ABD uçaklarına ateş açtı. ABD uçakları ateş açarak saldıran Libya uçağını düşürdü. Aralık 1981'de, Dışişleri Bakanlığı Libya'ya seyahat için ABD pasaportlarını geçersiz kıldı ve güvenlik amacıyla Libya'daki tüm ABD vatandaşlarına ülkeyi terk etmelerini tavsiye etti. Mart 1982'de ABD Hükümeti, Libya ham petrolünün ABD'ye ithalatını yasakladı ve Libya'ya ihraç edilecek ABD menşeli mallar üzerindeki kontrolleri genişletti. Gıda ve ilaç dışındaki tüm işlemler için lisans gerekliydi. Mart 1984'te ABD ihracat kontrolleri, Ras Lanuf petrokimya kompleksine gelecekteki ihracatı yasaklamak için genişletildi. Nisan 1985'te İhracat-İthalat Bankası finansmanının tamamı yasaklandı.
Libya'nın terörizme devam eden desteği nedeniyle, Birleşik Devletler Ocak 1986'da Libya'ya doğrudan ithalat ve ihracat ticareti, ticari sözleşmeler ve seyahatle ilgili faaliyetlerin tamamen yasaklanması dahil olmak üzere ek ekonomik yaptırımlar kabul etti. Ayrıca Libya Hükümeti'nin ABD'deki varlıkları donduruldu. İki Amerikan askerini öldüren Berlin diskotek terörist bombalamasında Libya'nın suç ortağı olduğuna dair kanıtlar keşfedildiğinde, Amerika Birleşik Devletleri Nisan 1986'da Trablus ve Bingazi yakınlarındaki hedeflere havadan bombalı saldırı düzenleyerek karşılık verdi. Daha sonra ABD ticaret ve seyahat ambargolarını sürdürdü. Libya'ya karşı diplomatik ve ekonomik baskı getirdi. Bu baskı, Lockerbie anlaşmasını ve Libya'nın KİS ve MTCR sınıfı füzelerden vazgeçmesini sağladı.
1991 yılında, iki Libya istihbarat ajanı ABD ve İskoçya'daki federal savcılar tarafından, Aralık 1988'de Pan Am uçuşunun 103 bombalanması olayına karışmakla suçlandı. Ocak 1992'de BM Güvenlik Konseyi, Libya'nın şüphelileri teslim etmesini, işbirliği yapmasını talep eden 731 sayılı Kararı onayladı. Pan Am 103 ve UTA 772 soruşturmaları ile kurbanların ailelerine tazminat ödeyin ve teröre verilen tüm desteği durdurun. Libya'nın uymayı reddetmesi, 31 Mart 1992'de BM Güvenlik Konseyi'nin 748 sayılı Kararının onaylanmasına yol açtı ve Libya'ya uyumu sağlamak için tasarlanmış yaptırımlar getirdi. Libya'nın devam eden meydan okuması, Kasım 1993'te BM Güvenlik Konseyi'nin 883 sayılı Kararı'nın, sınırlı varlıkların dondurulmasına ve seçilen petrol ekipmanlarına ambargo uygulanmasına yol açtı. Libya, terörizmden vazgeçme de dahil olmak üzere, UNSCR'nin geri kalan tüm gerekliliklerini yerine getirdikten sonra, 12 Eylül 2003'te BM yaptırımları kaldırıldı, yetkililerinin eylemlerinin sorumluluğunu kabul etme ve mağdurların ailelerine uygun tazminat ödeme.
19 Aralık 2003'te Libya, kendisini KİS ve MTCR sınıfı füze programlarından kurtarma niyetini açıkladı. O zamandan beri, bu hedeflere yönelik olarak ABD, İngiltere, Uluslararası Atom Enerjisi Ajansı ve Kimyasal Silahların Yasaklanması Örgütü ile işbirliği yapmaktadır. Libya ayrıca IAEA Ek Protokolünü imzalamış ve Kimyasal Silahlar Sözleşmesine Taraf Devlet olmuştur.
Bu eylemlerin farkına varan ABD, Libya ile ilişkileri normalleştirme sürecine başladı. ABD, İran-Libya Yaptırım Yasası'nın Libya'ya uygulanabilirliğini sona erdirdi ve Başkan Bush, 20 Eylül 2004'te Libya ile ilgili ulusal acil durumu sona erdiren ve IEEPA temelli ekonomik yaptırımları sona erdiren bir Yürütme Kararı imzaladı. Bu eylem, Yürütme Emri yaptırımları kapsamında bloke edilen varlıkların blokajını kaldırma etkisine sahipti. Kargo havacılığı ve üçüncü taraf kod paylaşımına ilişkin kısıtlamalar ile yolcu havacılığına ilişkin kısıtlamalar kaldırılmıştır. Bazı ihracat kontrolleri yürürlükte kalır.
ABD diplomatik personeli, 8 Şubat 2004'te Trablus'taki ABD Çıkar Birimi'ni yeniden açtı. Misyon, 28 Haziran 2004'te ABD İrtibat Bürosu'na ve 31 Mayıs 2006'da tam elçiliğe yükseltildi. 2005'te bir Amerikan Okulu'nun kurulması Trablus'ta yaşanan olay, Amerikalıların Libya'daki varlığının arttığını ve ikili ilişkilerin devam eden normalleşmesini gösteriyor. Libya, 8 Temmuz 2004'te bir Çıkar Bölümü'nün açılmasıyla Washington'daki diplomatik varlığını yeniden kurdu, ardından Aralık 2004'te bir İrtibat Bürosuna ve 31 Mayıs 2006'da tam bir büyükelçiliğe yükseltildi.
15 Mayıs 2006'da Dışişleri Bakanlığı, Libya'nın böyle bir hareket için yasal gereklilikleri karşıladığını kabul ederek, Libya'nın terörün devlet sponsoru olarak atanmasını iptal etme niyetini açıkladı: uluslararası terör eylemlerine herhangi bir destek sağlamadı. önceki 6 aylık dönemde ve gelecekte bunu yapmayacağına dair güvence vermişti. 30 Haziran 2006'da ABDLibya'nın terörün devlet sponsoru olarak gösterilmesini iptal etti.
2007'de ABD ve Libyalı yetkililer arasında bölgesel güvenlik ve terörle mücadele işbirliği de dahil olmak üzere çok çeşitli konulara odaklanan bir dizi üst düzey toplantı yapıldı. Bakan Rice, BM Genel Kurulu marjında ​​dönemin Dışişleri Bakanı Shalgam ile yaptığı görüşmede, çözüm bekleyen sorunların çözümünü ve gelecekteki işbirliği için bir yol çizmeyi tartıştı. 11 Temmuz'da Başkan Bush, kariyer diplomatı Gene A. Cretz'i ABD'nin Libya Büyükelçisi olarak atadı.
3 Ocak 2008'de, dönemin Dışişleri Bakanı Shalgam Washington'a resmi bir ziyarette bulundu, bu bir Libya Dışişleri Bakanı tarafından 1972'den beri ilk resmi ziyaretti. Bu ziyaret sırasında ABD ve Libya, ilk ikili anlaşmaları olan Bilim ve Teknoloji İşbirliği Anlaşması'nı imzaladılar. Diplomatik ilişkilerin notunun düşürülmesinden bu yana.
YVONNE RIDLEY tarafından, kaynak
Monty Python'un ölü papağan taslağını kaçınız hatırlıyor? Milliyet ve kültürü aşan harika bir komedi rutiniydi. Temyizinde zamansız, genellikle biraz darağacı mizahının gerekli olduğu mahkum veya umutsuz durumlarda alıntılanır.
Geçen gün Şam yolunda Orta Doğu barış görüşmelerinin durmuş ve iyi sonuçlanmadığına dair haberler süzülürken aklıma geldi, bunun geldiğini kim gördü acaba? Evet, Barack Obama'nın barış girişimi, John Cleese tarafından bu ‘ere emporium”'den satın alınan Norveç Mavisi papağanından bile daha ölü. Tıpkı Michael Palin tarafından çok parlak bir şekilde oynanan Monty Python evcil hayvan dükkanı sahibi gibi ('fiyortlar için yanıp tutuşanları hayrete düşürdü!'), Obama barış görüşmelerinin şamandıra olduğunu tamamen inkar ediyor. Michael Palin'in aşırı derecede ölü papağanı diriltmeye çalıştığı gibi onları diriltebilir mi? O bunu yapabilir mi? Hayır, yapamaz!
Çeşitli medya kuruluşlarından çeşitli gazeteciler ve seyahat yazarlarından oluşan yol arkadaşlarım da şaşırmadıklarını ifade ettiler. O günün ilerleyen saatlerinde Şam'ın kuzeydoğusundaki vaha kenti Palmyra'nın antik kalıntıları arasında yürüdük ve o zaman İsrail'in Arap dünyasındaki şeylerin büyük planında gerçekten ne kadar önemsiz olduğunu anlamaya başladım.
Devlet 60 yaşın üzerinde ve o zamanlar ne kendisi ne de komşuları için bir barış günü görmedi. Sürekli bir ileri paranoya halindedir ve her zaman gerçek ya da hayali bir savaş zeminindedir. Bu tür bir negatif enerji ve varoluş asla çok uzun süre sürdürülemez, ancak Ortadoğu'da zaman aylar ve yıllarla değil yüzyıllarla ölçülür.
Palmyra'da muhteşem, antik bir açık hava amfi tiyatrosunda otururken, Palmyra İmparatorluğu'nun 3. yüzyıl Suriye kraliçesi Zenobia hakkında bir oyun izledim. Güçlü Romalılara karşı bir isyana öncülük eden muhteşem, korkusuz bir savaşçı olarak tasvir edilen Zenobia'nın hikayesi ilham vericiydi. Drama ilerledikçe, kendi topraklarını genişletti ve hatta Mısır'ı bile fethetti, ancak perdenin kapanmasından önce her şeyin gözyaşlarıyla biteceği belliydi. Ve yenilmez kadın savaşçının saltanatı birkaç yıl sonra sona erdi ve Roma'ya, altın zincirler ve kelepçeler içinde sokaklarda teşhir edilmek üzere gönderildi, aşağılandı ve yenildi.
Gösteriden sonra Palmyra'nın harabelerinde dolaşırken, Arap dünyasındaki birçok kişinin İsrailliler ve Filistinliler arasındaki bir başka sahte barış görüşmelerinin son başarısızlığına karşı neden rahat ve ilgisiz göründüğünü düşündüm. Görüyorsunuz, Ortadoğu tarihinde Zenobia gibi çok azı dışında kendilerini yenilmez sanan yüzlerce yönetici, erkek ve kadın oldu, çoğu isimleri zamanın kumları altında kayboldu.
Bu masaldan alınacak ders basittir: hiçbir şey sonsuza kadar sürmez imparatorluklar ve imparatorlar gelir ve gider sınırlar ortadan kalkar ve genişler ve böylece kibirli, gaddar küçük İsrail de olacaktır. Afrika'daki bir av rezervi büyüklüğünde bile, ölüm sancılarının ilk aşamalarını yaşıyor. Siyonist Devlet, çok yüksek bakım maliyetleri ve sürdürülemez bir geleceği olan başarısız bir projedir.
Tersine, bölgede hangi savaşlar ve doğal afetler olursa olsun, sınırlar değişse veya ülkeler ortaya çıkıp kaybolsa da Arap dünyası her zaman orada olacaktır.
Tarih açısından bakıldığında, yetmiş yıl İsrail'in kanla ıslanmış ömrü Arap dünyasının zaman çizelgesinde zar zor fark ediliyor. Kendi talihsizliğinin yazarı, bölgenin manzarasındaki bu çiçek yok olacak. Tarih bize bunu söylüyor. Devletin ölümü kaçınılmazdır.
Palmyra'dan geriye sadece hayal gücünü ateşleyen bir dizi muhteşem kalıntı var, ancak Zenobia'nın adının efsanevi cesareti ve ruhu nedeniyle bir bin yıl sonra hala konuşulacağını neredeyse garanti edebilirim. Merak ediyorum, İsrail'i kimse hatırlayacak mı ve eğer öyleyse, ne için? Belki de Filistinlilerin yasadışı ve ahlaksız işgali mi, yoksa uluslararası hukuk ve sözleşmelerin kuralını tamamen göz ardı etmesi mi?
Belki birileri bunu bloktaki diğer yeni çocuklara açıklamalı: Amerikalılar. Ve eğer Obama hala anlamıyorsa, o zaman belki de özel danışmanlarından biri yakında bir akşam Beyaz Saray'ın özel sinemasında Monty Python ölü papağan taslağını çalıştırmalıdır.
Sayın Başkan, John Cleese'in karakterini yanlış alıntılamak için şunu söylemek adil olur: "Bu barış görüşmeleri artık yok! Onlar olmaktan çıktı! Süreç bu ölümlü bobini karıştırdı ve yaratıcısıyla buluşmaya gitti! Süresi dolmuş, yaşamdan yoksun. Barış görüşmeleri öldü, dostum. Ve, ABD desteğiyle çivilenmiş olmamıza rağmen, şu anda tek ihtiyacımız olan şey, İsrail'in biraz tehlikeli tüneğinden düşmesi. O nasıl bir gün olacak.
Yvonne Ridley, Uluslararası Müslüman Kadınlar Birliği'nin Avrupa Başkanıdır.
Pakistan'da NATO Tankerlerine Yeni Saldırı
09/10/2010 NATO'nun NATO malzemeleri için ana kara yolu onuncu gün için hala kapalı olduğu için, sadece bir hafta içinde gerçekleştirilen altıncı saldırıda, silahlı kişiler Pakistan'ın güneybatısındaki en az 29 NATO petrol tankerini tekrar ateşe verdi.
İran ve Afganistan sınırındaki petrol ve doğalgaz zengini Belucistan eyaletinin başkenti Quetta'nın 180 kilometre güneydoğusundaki uzak Mitri bölgesinde düzenlenen saldırıda iki polis memuru yaralandı.
Mitri'de üst düzey bir yönetim yetkilisi olan Abdul Mateen, AFP'ye verdiği demeçte, "Yaklaşık 30 silahlı kişi, yol kenarındaki bir otelin önüne park eden ve Cumartesi sabahı erken saatlerde ateş açan tankerlere saldırarak iki yerel polis yetkilisini yaraladı" dedi.
Militanların kuzeybatıdaki Nowshera şehri ve güneybatı Quetta'da 40'tan fazla NATO petrol tankeri ve konteynırını ateşe vermesinden üç gün sonra gerçekleşen son saldırının sorumluluğunu şimdiye kadar kimse üstlenmedi.
Taliban militanları, ülkenin kuzeybatısındaki Taliban ve El Kaide militanlarını hedef alan yeni bir ABD drone saldırısı dalgasının intikamını almak için geçtiğimiz hafta Pakistan'daki NATO tedarik araçlarına beş saldırı düzenledi.
Pakistan makamları, 3 Eylül'den bu yana bölgede 140'tan fazla kişinin ölümüne neden olan 26 drone saldırısı bildirdi.
Son tanker saldırısı, Pakistan'dan Afganistan'a kuzeybatıdaki Torkham'da geçen NATO malzemelerinin ana kara yolunun, üç Pakistan askerini öldüren ABD insansız hava aracı saldırısının ardından onuncu gün boyunca kapalı kalmasıyla geldi.
ABD Perşembe günü Pakistan topraklarındaki ölümcül saldırı için özür diledi, ancak Pakistan saldırı için "ne haklılık ne de anlayış" olduğunu söyleyerek yanıt verdi.
ABD Büyükelçisi Anne Patterson Çarşamba günü İslamabad'da yaptığı açıklamada, "Pakistan'dan ve öldürülen ve yaralanan Sınır İzcilerinin ailelerinden en derin özürlerimizi sunuyoruz." Dedi.
Patterson, "Pakistan'ın cesur güvenlik güçleri, hem Pakistan'ı hem de ABD'yi tehdit eden bir savaşta müttefiklerimizdir" dedi.
Dışişleri bakanlığı sözcüsü Abdul Basit gazetecilere verdiği demeçte, "Bunların verimsiz olduklarına ve egemenliğimizi ihlal ettiklerine inanıyoruz" diyerek, "ABD'nin politikasını yeniden gözden geçireceğini umuyoruz."
Nehirden Denize yerinden edilmiş Filistinli
Geert Wilders ve Peçe Vergisi
Hayal kırıklığına uğramış Arap'ın Günlüğü
Beyrut'ta burka.
Wilders'ın gerçek yüzü
Wilders'ın gerçek şapkası
Wilders'ın gerçek bayrağı
Akıllı politikacı Gert Wilders vergileri artırmak istiyor
Hollanda'da giyilen her peçede.
Bu, Hollanda ekonomisindeki bütçe açığını kapatmanın bir yoludur.
Ve muhtemelen otoyollardaki trafik sıkışıklığı da ortadan kalkabilir.
Ancak benim başka bir önerim var:
hepimiz Gert Wilders'ı Afganistan'a sürgün etmeye karar verirsek
ve Hamid Karzay'ın yerine onu oraya yerleştirmek için
Ve sonra Veil ve Burka'dan vergi toplayan Wilders var
. Afgan otoyollarındaki trafik sıkışıklığı ortadan kalkacak !!
Sherlock Hommos
yaban bilimci
Hiçbir direniş hareketi veya devletle ilişkilerimizde taviz vermiyoruz” dedi.
Cumartesi günü yayınlanan As-Safir gazetesine verdiği röportajda el-Muallem, Suriye-Suudi çabalarının devam ettiğini, ancak Lübnan'ın istikrarsızlığa neden olan faktörleri tek başına ortadan kaldırabileceğini ve ülkedeki durumun "endişe verici" olduğunu söyledi.
Suriye Dışişleri Bakanı Şam'ın Lübnan Özel Mahkemesi ile ilgilenmediğini, ancak "Lübnan'ın istikrarıyla ilgilenen herkes mahkemenin siyasallaşmasını önlemeye çalışmalı" dedi.
ABD Dışişleri Bakanı Hillary Clinton'ın Suriye'ye yönelik "Hizbullah ile bağları yoluyla Lübnan'ın istikrarına zarar vermemek" sözlerine değinen Suriyeli yetkili, "Herhangi bir direniş hareketi veya devletle ilişkilerimizde taviz vermiyoruz" dedi.
Cuma günü El Cezire televizyonuna "Suriye'nin Lübnan'daki hedefleri açık ve sükunet ve istikrara ulaşmak istemekten öteye geçmiyor" dedi.
Nehirden Denize yerinden edilmiş Filistinli
Bahar, Abbas'a İsrail ile güvenlik ekibi çalışmasını durdurma çağrısı - Barguti: Dünya Bankası'nda işgal dışında bir otorite yok
Cuma günü yaptığı açıklamada, “İsrail ile güvenlik işbirliğine devam etmek, tüm standartlarda ulusal bir suç teşkil etmekte ve tehlikeli sonuçlara ve sonuçlara yol açmaktadır.” dedi.
Bahar, İsrail ile güvenlik koordinasyonu nedeniyle Al-Khalil'de Nashaat al-Karmi ve Maamoun al-Natsha'ya düzenlenen suikast operasyonundan Abbas, PA ve güvenlik güçlerini sorumlu tuttu.
PLC lideri, suikast sırasında ve sonrasında Filistin Yönetimi'nin bulunmadığını ve İsrail güçlerinin suikastı gerçekleştirmesini engellemediğini söyledi.
Bahar, Abbas'ın İsrail ile barışı tartışmaya devam ettiğini ve İsrail'in Batı Şeria ve Gazze Şeridi'nde Filistinlilere yönelik devam eden ihlallerine rağmen müzakerelerden henüz çekilmediğini de sözlerine ekledi.
Batı Şeria'daki Filistin Yönetimi güvenlik güçlerinden bilgi alan kaynaklar, Cuma sabahı Al-Khalil'de öldürülen cinayet kurbanlarının bazı akrabalarının hala PA gözaltında olduğunu söyledi.
Kaynak, PIC'ye, PA güvenlik milislerinin Natsha'nın 11 akrabasını hâlâ gözaltına aldığını söyledi. Natsha'nın kendisi daha önce milisler tarafından gözaltına alındı ​​ve işkence gördü. Natsha'nın birkaç erkek kardeşi, nerede olduğu hakkında bilgi almak için PA güvenliği tarafından tutuklandı.
Karmi'nin, karısının babası da dahil olmak üzere bir grup akrabası halen gözaltında tutuluyor.
Kaynaklar, tutukluların El-Khalil'deki dört İsrailli yerleşimcinin ölümüne neden olan kahramanca operasyonla bağlantılarını öğrenen Fetih'in Karmi ve Natsha'ya erişimi kolaylaştıracak bilgileri zorlamak için sert soruşturmalara tabi tutulduğunu söyledi.
PLC konuşmacısı Dr. Aziz al-Dweik, El Fetih'i tutukluları derhal serbest bırakmaya ve akrabalarının öldürülmesinden kaynaklanan Filistin genelindeki insanların öfkesini dikkate almaya çağırdı.
PA milisleri, Cuma günü, Karmi ve Natsha suikastlarına karşı gösteri yapılması korkusuyla Batı Şeria'daki çeşitli şehirlerde ödeme yapanları seferber etti.
Görgü tanıkları, Filistin Yönetimi milislerinin Batı Şeria'daki camilerin çevresinde İsrail tarafından ruhsatlandırılmış silahlarla ağır silahlarla devriye gezdiğini gördüklerini söyledi.
Görgü tanıkları, güvenlik güçlerinin Al-Khalil suikastıyla ilgili kitlesel öfke hareketlerini bastırmak için hazırlık halinde olduklarını da eklediler.
Milisler, Maamoun al-Natsha'nın cenazesine katılan Hamas destekçilerine karşı onlarca celp çıkardı.
Al-Khalil'deki bir PIC muhabiri, güney Al-Khalil'de büyük bir PA güvenlik gücünün konuşlandırıldığını ve cenaze görevlilerini aradığını söyledi. Cenazede milislerden bazı unsurlar, katılımcıların isimlerini almak için ortaya çıktı.
Cumartesi günü yapılan açıklamada milletvekilleri, İsrail hapishanelerinden serbest bırakılan Filistinlilerin kaçırılmasının, Filistin için yaptıkları fedakarlık ve mücadelelerle alay konusu olduğunu ve İsrail işgaline ücretsiz hizmet verdiğini söylediler.
Bu keyfi tutuklama kampanyalarının, Fetih hizbinin ve otoritesinin Filistin arenasındaki iç bölünmeyi sona erdirme konusunda hiç de ciddi olmadıklarını ve işgalle güvenlik işbirliğinde ısrarcı olduklarını yansıttığını da sözlerine eklediler.
Yerel kaynaklara göre Cumartesi günü ayrı bir olayda, Filistin Yönetimi güvenlik milisleri El Halil kentinde Hamas ile bağlantılı olduğu düşünülen dokuz Filistin vatandaşını kaçırdı.
Cuma günü erken saatlerde İsrail askerleri tarafından öldürülen iki direniş savaşçısının cenaze törenine katılan düzinelerce başka vatandaşı da çağırdılar.
Barguti, İsrail işgal makamı ile müzakere sürecini de şöyle tanımladı: "değersiz" çünkü yalnızca bu tür uygulamalar ve uzlaşma dürtüsü için koruma sağlar.
Arap rejiminin güvenilirliği son görünmez ipinde asılı duruyor
Sevgili Alan,
Bir zamanlar bir Arap Lideri bunu yaptı, birkaç haftalığına petrol musluklarını kapattı ve diğerleri onu takip etti ve o lidere ne olduğunu ve daha sonra Saddam'a ne olduğunu bilirsiniz.
Hala Netanyahu'nun Riyad'ı ziyaret etmesini destekliyor musunuz?
YUKARI
Arap rejiminin güvenilirliği son görünmez ipinde asılı duruyor
25 Eylül'de, Obama BM'de konuşuyor başlıklı bir yazı yazdım. Barışa elveda.
O zamandan beri, Başkan Obama'nın barış için yaptığı ve her zaman olacak olan saçmalık hakkındaki tartışmaya katkıda bulunmama gerek olmadığını gördüm. Ancak Arap Birliği'nin Obama'ya, Abbas ve onun quising yönetimi ile Netanyahu ve onun aldatıcı koalisyon hükümeti arasındaki doğrudan görüşmeleri kurtarmak için bir aylık süre verme kararı, bir veya iki yorum talep ediyor.
Arap liderler, Amerika'nın ara dönem seçimleri hızla yaklaşırken, aşağılanmış, giderek çaresiz ve yalıtılmış bir Obama'nın İsrail'e gerçek bir baskı uygulamayı düşünmesinin bile mümkün olmadığını biliyor.
(Hala Siyonizmin emirlerini yerine getirmek üzere programlanmış Oval Ofis'e girmediği kanaatindeyim. Asıl sorunu fazla deneyimsiz ve naif olmasıydı. Bunun sonucu olarak da Siyonist'in tutsağı olmaya mahkûmdu. lobi ve Kongre'deki yardakçıları. Yazıyı yazarken ve silahlı insansız hava araçları tarafından hedeflenen suikastların ters tepmesi göz önüne alındığında, Obama'nın Amerika'nın şimdiye kadar sahip olduğu en kötü başkanlardan biri olarak tarihe geçip geçmeyeceğini merak etmeye başlıyorum) .
Rothshild, İncil ve Holokost
Sinirli Arap'ın Günlüğü
İsrail Devleti, İsrail ile çok daha bağlantılıdır. Rothschild klanı
Cemal Abdül Nasır'ı kim öldürdü?
Sami Moubayed
52 yaşında ölümünden kırk yıl sonra, Mısır cumhurbaşkanı Cemal Abdul Nasır, Arap ve Müslüman dünyasında hala birçok tartışmayı gündeme getiriyor.
Nasır'ın 1970'teki zamansız ölümüyle ilgili, kalp yetmezliğinden Rus masözünün elinde zehirlenmeye kadar pek çok teori var. Nasır, Ürdün'de Kral Hüseyin ile Yaser Arafat'ın Filistin Kurtuluş Örgütü arasındaki savaşı sona erdirmeyi amaçlayan bir Arap zirvesini ünlü bir şekilde tamamlıyordu.
Mısırlı lider, Kuveytli konuğu Prens Sabah Salem al-Sabah'ı uğurladıktan sonra 28 Eylül 1970'de yere yığıldı ve öldüğü açıklandı. Bugün, yolun 40. yılında, Nasır'ın güvenilir yardımcısı Enver Sedat, Mısır liderini zehirledi. , Nasır'ın yardımcısı ve halefi Enver Sedat'ın Mısır liderini zehirlediğini ima ederek Mısır'da infial yarattı.
Sedat, Mısır'ın üçüncü cumhurbaşkanıydı ve Ekim 1970'ten 6 Ekim 1981'de köktenciler tarafından öldürülmesine kadar görev yaptı.
16 Eylül'de Doha merkezli El Cezire'deki programı hakkında konuşan Haikal, hem kendisinin hem de Sedat'ın Kahire'deki Hilton Oteli'nde Nasır ve Arafat arasındaki bir toplantıda hazır bulunduğunu söyledi. Sedat, Nasır'ın çok yorgun olduğunu fark etti ve ona bir fincan kahve yapmayı teklif etti. Nasır'ın özel aşçısından mutfaktan çıkmasını istedi, Nasır'ın içtiği kahveyi hazırladı ve üç gün sonra öldü.
Hikâye Mısır'ı ve Arap dünyasını bir gök gürültüsü gibi sardı ve Haykal'ı itibar iftirası nedeniyle dava eden Sedat'ın ailesinden anında yanıt aldı. Birkaç yıl önce, Nasır'ın kızı Sedat'ı babasını öldürmekle suçladı ve bir Kahire mahkemesi tarafından Sedat'ın itibarına iftira attığı için 150.000 Mısır Sterlini (25.120 ABD Doları) para cezasına çarptırıldı.
Kardeşi Abdul Hakim Nasır, Mısırlı yetkilileri Haykal'ın iddiasını soruşturmaya çağırdı ve daha sonra Sedat'ın emrinde görev yapan Nasır'ın yardımcılarından birinin, laboratuvar araştırmasını önlemek için rahmetli cumhurbaşkanının tırnaklarını ve saçının küçük parçalarını gizlediğini de sözlerine ekledi. ölüm nedenleri üzerine.
Abdul Hakim, kahve olayından haberdar olduğunu ancak bugüne kadar Sedat'ın babasının öldürülmesiyle ilgili bir kanıt bulunmadığını kaydetti. Bir Mısırlı gazeteye konuşan, şunları söyledi: Babam, Amerikan CIA ve İsrail Mossad'ın hedefiydi. Nile Hilton'daki görüşmelerde çok sayıda insan vardı. Babamın zehirlendiğini farz etseniz bile kimin karıştığını söylemek mümkün değil.
Nasır'ın doktoru al-Sawy Habib, 40 yıllık sessizliğini, günlük gazete al-Ahram için bir makale kaleme alarak sonlandırdı ve Nasır'ın miyokard enfarktüsü (kalbe giden kan akışının kesilmesi), hiperkolesterolemiden muzdarip olduğunu söyledi. (yüksek kolesterol seviyeleri) ve yüksek tansiyon. Annesi, erkek kardeşleri, kız kardeşleri ve amcaları da dahil olmak üzere Nasır'ın ailesinin birçok üyesinin 50'li yaşlarında öldüğünü de sözlerine ekledi.
Ancak Haikal'ın hikayesi, çeşitli nedenlerle birçok soruyu gündeme getiriyor. Biri Haikal'ın yaşı, şu anda 87 yaşında ve Haikal'ın doğrulanması imkansız, ölü tanıklardan başka hiçbir şeyle dolu olmayan hikayeler ördüğü gerçeğiyle birlikte.
Akla gelen bir soru, Haikal'in neden böyle cesur bir açıklama yapmak için 40 yıl beklediğidir. 1977 yılında Kudüs'e yaptığı ziyarette ya da Camp David Anlaşmalarının imzalanmasından sonra Sedat'a karşı duyguları yüksekken neden bunu yapmadı? Sedat onu 1974 yılının Şubat ayında Ahram'daki işinden kovduğunda neden bunu yapmadı?
Haykal'ın argümanı üzerinde şüphe uyandıran bir diğer gerçek de Sedat'ın Eylül 1970'deki statüsüdür. O, Mısır hükümetinin kıdemli bir üyesiydi, eski bir meclis sözcüsüydü ve başkan yardımcısı olarak görev yapıyordu. Nasır'ın kahvesini kendisinin yapmayı teklif edeceği şüphelidir. Ve eski dostunu ve akıl hocasını öldürmek istese bile, üçüncü bir şahıs aracılığıyla yapmayı tercih ederek böyle bir suçla kendi elini kirletmezdi. Ayrıca Nasır, 1954'te İskenderiye'de bir suikast girişimine maruz kaldıktan sonra Arafat'ın aksine güvenliği konusunda çok dikkatli davrandı.
Tüm çile, 20. yüzyılın büyük bir bölümünde Arap dünyasında kapalı kapılar ardında tartışılanların üzücü bir tekrarıdır. Görevdeyken hastalanmadan ölen herhangi bir lider için ortak bir argümandır.
Suriye Devlet Başkanı Taj al-Din al-Hasani 1943'te 57 yaşında öldüğünde, Şam'da doktorları tarafından zehirlendiğine dair söylentiler dolaştı. Suriye'nin ilk cumhuriyet anayasasının yazarı Fawzi al-Ghazzi 1929'da 38 yaşında zehirlenmeden öldüğünde, Suriye mahkemeleri karısını yeğeniyle bir aşk ilişkisi sürdürmek için öldürmekle suçladı.
81 yıl sonra bugün, Fransız istihbaratı tarafından zehirlenmiş olabileceğine dair teoriler ortaya çıkıyor. Aynı hikaye, Arafat'ın Kasım 2004'te zehirlenme olduğuna inanılan doğal olmayan nedenlerle öldüğünde de ortaya çıktı.
Mısır basınının etiketlediği şekliyle Haikal “bombası”, gelecekte benzer argümanlar için kapıyı sonuna kadar açıyor ve belki de mevcut Filistin Devlet Başkanı Mahmud Abbas'ı “zehirlenme” ile suçladı. Hamas, 2007'de Gazze Şeridi'ni ele geçirdiğinde, Arafat'ın yardımcılarından biri olan, önleyici güvenlik eski şefi Muhammed Dahlan'ın, dönemin İsrail başbakanı Ariel Şaron ile Arafat'ı 'katliam' konusunu tartıştığına dair belgeler bulduğunu iddia etti.
Bu kişiler gerçekten öldürülmüş olsalar bile, üzücü gerçek şu ki, onları kimin öldürdüğünü asla bilemeyeceğiz çünkü Arap dünyasında arşivleme en hafif tabirle yetersizdir – ve ne olduğunu bilenler, dikkate değer bir istisna dışında. Haykal, hakikati onlarla birlikte mezara götürdüler.
Örneğin Arafat'ın davasında birçok Filistinli onun Mossad tarafından zehirlendiğinde ısrar ediyor. Geçen Ağustos'tan bu yana İsrail Başbakanı Benjamin'in bunu doğrulamanın bir yolu yok. Netanyahu, 1948 savaşı öncesi, sırası ve sonrasındaki olaylarla ilgili ulusal arşivlerin gizliliğinin uzatılmasına imza attı.
Siyonist devletin ilk yıllarına ve Araplarla olan ilişkisine ilişkin her şey bu nedenle 2018'e kadar gizli kalacak. İlginç bir şekilde, Nasır-Sedat çilesinin tamamı, bölgede bir başka siyasi cinayet olan Refik el-Cinayet hakkında pek çok konuşmanın ortasında yeniden su yüzüne çıkıyor. Lübnan'ın eski başbakanı Hariri, Şubat 2005'te.
Hariri'nin serveti ve George W Bush Beyaz Saray'ın cüretkarlığı, görünüşe göre ona, suikastçılarını avlaması için milyonlarca dolara mal olan özel bir uluslararası mahkeme hakkı verdi. Bu, ne Nasır'ın ne de Arafat'ın sahip olmadığı bir lükstür.
Tıpkı Lee Harvey Oswald'ın 1963 Kasım'ında Dallas'taki o kader gününde ABD başkanı John F Kennedy'yi vurup öldürmediğini gerçekten bilmediğimiz gibi, Nasser'in genç yaşta mı öldüğünü yoksa birçok rakibinden birinin elinde mi öldürüldüğünü asla bilemeyebiliriz.
"Yahudi olmayanlar Yahudilere hizmet etmek için vardır" ve diğer ırkçılık külçeleri‏
Pazar Beit Jala'daki ortodoks kulübünden saat 9:30'a bakıyor
(Pazar ayrıca Beit Sahour'daki arka bahçemde :-))
İsrail askerlerine meydan okuyan gösterilerden birinde Adeeb'in videosu
http://www.youtube.com/watch?v=-St2hn_qPwE
(bütün toplumlarda bazı bağnazlar ve ırkçılar bulunur, ancak yalnızca İsrail'de ırkçılığı ilerletmek için devlet finansmanı ve resmi destek ve yasalar alırlar)
Safed Hahamlar, Yahudileri Araplara daire kiralamaktan kaçınmaya çağırıyor
Arka planı anlamak için şu kitapları öneriyorum: Talmud'da İsa, Peter Schafer, Yahudi Tarihi, Yahudi Dini: Üç Bin Yılın Ağırlığı, İsrail Şahak, Yahudi Halkının İcadı, Shlomo Sand. Tabii ki diğer dinler (örneğin Hristiyanlık, İslam, Budizm, Hinduizm) özellikle insanlar ve Tanrıları arasındaki kişisel ilişki hakkında olmak yerine savaşları ve fetihleri ​​haklı çıkarmak için kullanıldıklarında eleştirilebilir (haçlı seferleri düşmanı). Bu nedenle, modern olmayı ve çatışmadan kaçınmayı hedefleyen herhangi bir toplumun, devleti dinden ayırmakta ısrar etmesi gerektiğine inanıyorum.
Filistin'deki Adamımız:
"Bu işbirliği (İsrail ve Filistin güvenlik güçleri arasındaki), Batı'da Filistin güvenlik güçlerini inşa etmek için çok az duyurulan bir Amerikan misyonuna komuta eden üç yıldızlı ABD Ordusu Generali Keith Dayton'ın sessiz yönetimi altında eşi görülmemiş seviyelere ulaştı. Banka."
http://www.nybooks.com/articles/archives/2010/oct/14/our-man-palestine
El Cezire'nin yapımcılığını üstlendiği 200 dakikalık Al Nakba belgeseli, Filistin felaketinin 60. yıl dönümünde ilk kez Arapça olarak yayınlandı. 2009'da İngilizce'ye ve ardından dört farklı dile çevrildi: Fransızca, Almanca, İspanyolca ve İtalyanca. Al Nakba, El Cezire Beşinci Uluslararası Film Festivali'nde (Doha/Katar) Filistin hakkında en iyi uzun belgesel ödülünü ve Amal Dokuzuncu Avrupa-Arap Film Festivali'nde (Santiago/İspanya) seyirci ödülünü kazandı. Brezilya, Arjantin, İtalya, Ürdün, Mısır ve Filistin'deki diğer film festivallerine katıldı.
http://www.youtube.com/view_play_list?p=30A8F80C4E383847
ITU, İsrail'in Lübnan Telekom Sektörüne Yönelik İhlallerini Kınadı
Nitekim, Meksika'daki Uluslararası Telekomünikasyon Birliği (ITU) konferansı, İsrail düşmanının Lübnan'ın telekomünikasyon sektörünü ihlal etmesini kınadı ve sektörün İsrail'in müdahalesine maruz kaldığını ve halen devam etmekte olduğunu söyledi.
Konferansın nihai bildirisinde, Lübnan'ın "cep telefonu ve sabit hatlarının İsrail korsanlığına, müdahalesine ve engellemesine maruz kaldığı" belirtildi.
Lübnan'ın telekomünikasyon şebekesine verilen zararlar için tazmin edilme "tam hakkı" olduğunu vurguladı.
Kınama, Telekomünikasyon Bakanı Charbel Nahhas'ın 124 katılımcıyı İsrail'i kınamaya ikna etme çabalarının ardından geldi ve sonuç 43 lehte, 23 aleyhte ve 57 çekimser oyla geldi.
Lübnan gazetesi As-Safir'e konuşan Nahhas, diplomatik savaşa benzer bir durumla karşı karşıya kalan Lübnan heyetinin İsrail'e yönelik şikayeti ve mahkumiyeti konusundaki çabalarını övdü ve heyetin kararının BM'nin telekomünikasyon üzerindeki etkisi ile aynı etkiye sahip olduğunu da sözlerine ekledi. seviye.
Bu arada Lübnan'daki Bilgi ve Telekom meclis komitesi başkanı Milletvekili Hasan Fadlallah, Es-Safir'e kınamanın "Lübnan'ın büyük bir başarısı olduğunu ve belgenin İsrail'in telekomünikasyon sektörüne yönelik saldırısının boyutunu kanıtlayan lanetli bir kanıt olduğunu" söyledi.
Fadlallah, İsrail telekomünikasyon ihlallerinin, özellikle İsrail'i saldırganlığıyla suçlama bağlamında, ITU'nun bu duruşundan yararlanmak için hükümet tarafından yoğun gözetim ve takip gerektiren casusluk ve teknik kontrol içerdiğini söyledi. Hükümetin, düşmana karşı Lübnan'ı korumak çerçevesinde telekomünikasyon sektörünü korumak için kapsamlı bir şekilde çalışması gerektiğini de vurguladı.
As-Safir, Hizbullah'ın yakında konuyla ilgili "çok önemli" gerçekleri sunacağı ve İsrail'in telekomünikasyon sektörünü tamamen kontrol ettiğini teyit edeceği bir basın toplantısı düzenleyeceğini bildirdi.
Talmud İş Başında: Yahudi Haham Filistinlilerin canlı kalkan olarak kullanılmasına izin veriyor
RAMALLAH, (PIC)-- Filistin yasama konseyi sekreteri Milletvekili Dr. Mahmoud Al-Ramahi, Yahudi haham Yitzhak Shapira'nın Filistinli sivillerin savaşta ve askeri operasyonlarda canlı kalkan olarak kullanılmasına izin veren fermanının, savaşın boyutunu yansıttığını iddia etti. bu hahamın Filistinlilere karşı ırkçılığı, vahşeti ve kötülüğü.
Ramahi Cuma günü yaptığı basın açıklamasında, fermanın aynı zamanda Siyonistlerin dini kurumlarında yaygın olan aşırılıkçılığının büyük boyutunu da yansıttığını söyledi.
Kararın, yerleşimcilerin Batı Şeria'daki camilere ve ibadet yerlerine yönelik saldırıları ve bunların bir kısmını yıkma çağrıları dışında, Gazze savaşı sırasında İsrail'in insan hakları ihlalleri ve sivillere yönelik saldırıları ışığında beklendiğini söyledi.
Hamas milletvekili bu tür fermanları kınadı ve dünya toplumunu, "kör nefreti" yansıtan bu fanatik fermanların yol açabileceği feci sonuçlara karşı Filistin halkını korumaya çağırdı.
Rapor: Shalit Arabulucusu Gözaltına Alınan Kıdemli Hamas Yetkilisi ile Görüştü - Tutuklu Hamas Milletvekili yalanladı
"Herkes, hareketin anlaşmadaki duruşu konusunda birleşti" dedi.
Üst düzey Hamas yetkilisi, İsrail'in tutuklanan İsrail işgal askeri Gilad Şalit'e karşılık olarak Hamas'ın serbest bırakılmasını talep ettiği 450 mahkûm listesinde isimleri bulunan 15 üst düzey tutuklu Hamas üyesinin hapishaneden serbest bırakılmasını veya sınır dışı edilmesini tartışma olasılığını bile veto ettiğini söyledi.
Hamas lideri, Benjamin Netanyahu ve Ehud Olmert hükümetlerinin orijinal konumlarından dönen ve anlaşmanın gerçekleşmesini engelleyenler olduğunu söyledi.
"Her ilerleme olduğunda İsrail tarafı geri çekiliyor. İsrailliler önce 149 mahkumun serbest bırakılmasını veto etti, sonra 50'ye indi ve son turda 'kanlı' dedikleri 15 kişiyi serbest bırakmamakta ısrar ettiler. eller,'" dedi Hamaslı adam.
Hamas'ın rakamlarına göre, kıdemli bir askeri komutan olan Ahmed Jabari, önde gelen 15 mahkum olmadan anlaşmaya karşı çıktı.
15 kişi, örgütün askeri kolunun kıdemli üyeleri. Bunlar arasında Abdullah Barguti ve Abbas el-Sayad da var.
Hamas mensubu olmasa da Marwan Barguti de 15 kişiden biri ve Suudi gazetesi Al-Madina Çarşamba günü İsrail'in onu serbest bırakmaya istekli olacağını bildirdi. İsrail'den bu iddiayı doğrulamadı.
Nehirden Denize yerinden edilmiş Filistinli
Hizbullah Hristiyan karşıtı mı?
Lübnan hükümeti Hizbullah'tan silah bırakmasını isteyemez. Hizbullah Lübnan'ın savunucusudur' General Michel Suleiman, Lübnan Hristiyan Cumhurbaşkanı, Mart 2010.
Lübnan'ın önceki Hristiyan Cumhurbaşkanı (1998-2008) General Emile Lahoud, ifade Hizbullah hakkında benzer görüşler.
İsrail Hasbara (propaganda) Komitesi mafyası, uzun süredir Lübnan'ın İslami Direnişi Hizbullah'ı 'Yahudi karşıtı' ve 'Hıristiyan karşıtı' bir hareket olarak resmediyor.
Suudi mezhep mafyası, İslam ümmetini İslam karşıtı emperyalist batılı güçler ve İsrail lehine bölünmüş halde tutmak için Direniş'i bir "Şii" tehdidi olarak adlandırıyor.
Bunun aksine, bir kişi İsrail tarihini nesnel bir kaynaktan incelerse, İsrail'in komşu Müslüman Arap devletlerinden en az '8216Semi (Yahudi)' devleti olduğunu öğrenince şaşıracaktır.
İsrail, Hıristiyan Batı'nın dikkatini, İşgal Altındaki Filistin'deki Hıristiyan azınlığa Yahudilerin acıklı muamelesinden başka yöne çekmek için Müslüman ülkelerdeki sözde 'Hıristiyan zulmü'nü kullanıyor.
Ağustos 2010'da, Al-Minar TV, İran yapımı “The Christ (Al-Seyyid al-Masih)’’– filmini yayınlamaya başladığında, İsrail propaganda kaynakları ‘The Meir Amit İstihbarat ve Terörizm Bilgi Merkezi’ gibi, filme “anti-Semite” ve “anti-Hıristiyan” adını verdi.
Aslında film, İsa'yı Allah'ın büyük peygamberi ve annesini de 'Bakire Meryem' olarak tasvir ediyor, ancak Kur'an-ı Kerim'e göre İsa'nın 'Allah'ın Oğlu' olmadığını iddia ediyordu. İsa'nın tasviri, Yahudilerin en kutsal kitabından çok daha iyidir Talmud, İsa ve annesi Meryem hakkında diyor : “İsa’ annesi bir fahişeydi ve birçok erkekle seks yaptı – Sanhedrin 106a ve Şabat 104b (sic)”
Kasım 2003'ün başlarında – Benzer bir İsrail propagandası yalanı, Al-Minar'da yayınlanan Suriye yapımı “Al-Shatat (Exodus)” dizisine karşı dolaştırıldı. –, eski Hıristiyan iddiasından bahsetti “Kanlı İftira” Yahudilerin Hıristiyan çocukları kaçırdıklarını ve kanlarını Yahudi dini ritüelleri için kullandıklarını iddia ederek Avrupa'daki Yahudilere karşı –. Yahudilere yönelik Hıristiyan iddiaları, yakın zamanda İsrail tarihçisi Profesör Ariel Toaff (Bar-IIan Üniversitesi) tarafından “Pasque di Sangue (Kanlı Fısıh)” adlı kitabında kanıtlandı.
Yahudi İncil'deki ‘Exodus’ hikayesi, Los Angeles'ta Haham David Wolpe tarafından reddedildi (L.A. Times, 2001 tarafından bildirildi): “Gerçek şu ki, çok az istisna dışında, Çıkış hikayesini araştıran hemen hemen her modern arkeolog, İncil'in Çıkış'ı tarif etme şeklinin, eğer olduysa, olduğu gibi olmadığı konusunda hemfikirdir.”
Hizbullah, Şii İslam'ın disiplini ve şehitliği üzerine kurulu, 1980'lerde Fransız sömürgeciliğinin bir sonucu olarak Lübnan'daki Hıristiyan egemenliğine karşı değil, Güney Lübnan'daki Yahudi işgali ve İsrailli Hıristiyan işbirlikçi Falanjistlere karşı savaşmak için kuruldu.
2000 yılında Yahudi ordusu geri çekildiğinde Hizbullah Falanjist Hıristiyan liderleri Lübnan'a ihanetten idam edebilirdi – ama onları affetti. Hizbullah adaletsizliğe asla meydan okumadı Suudi aracılı 1989 Taif AnlaşmasıMüslüman çoğunluğa (%60) ve Hıristiyan azınlığa (%40) daha az parlamento sandalyesi verdi. Ne de on yıllardır Lübnan'da yaşayan Filistinli mültecilerin (350.000) eşit vatandaş haklarına Hristiyan muhalefetine karşı yardım gelmedi.
Hizbullah, bir ‘Lübnan Ulusal Direnişi’ olarak, diğer siyasi grupları ve dini toplulukları kendi inançlarına göre yargılıyor. ‘vatanseverlik’. ABD, Fransa, İsrail veya Suudi Arabistan'ın çıkarlarını yansıtan kişi ve grupları sevmiyor.
tarafından yapılan bir anket Beyrut Araştırma ve Bilgi Merkezi Hizbullah'ın 2006 Yazında Yahudi Ordusuna karşı kazandığı zaferin ardından, Lübnanlı Müslümanların %87'si ve Lübnanlı Hristiyanların %80'inin Hizbullah'ı desteklediğini gösterdi.
İSRAİL'İN AMERİKAN VATANDAŞI FURKAN DOĞAN'IN ÖLDÜRÜLMESİ
İSRAİL'İN AMERİKAN VATANDAŞI FURKAN DOĞAN'IN ÖLDÜRÜLMESİ
Bugün genç adamın 19. doğum günü olacaktı.
(SALEM, Cevher.) – Furkan Doğan İsrail ordusunu önce vurdu, sonra geri vurdular ve sonunda onu güvertede infaz ettiler. Gazze Özgürlük Filosu ‘Mavi Marmara’ geçen Mayıs. Sorun şu ki Furkan sadece video kamera kullanıyordu.
Furkan Doğan'ın ailesi, cinayet haberini duyduktan sonra:
YouTube - Bugün Gaziler -
Silahsız barış aktivistleriyle birlikte bu insani yardım gemisine 'cesurca' saldıran İsrailli komandolar, karşılık vermek için 9 mm tabanca ve hafif makineli tüfek kullandı. Sonuç sadece Türkler için değil, Yankiler için de bir trajedi oldu.
Askerler Mavi Marmara'ya saldırdığında, gemiyi kovalayan teknelerden ölümcül mermilerle ateş açtılar. Helikopterler, İsrail Savunma Kuvvetleri askerlerini yerleştirirken tepelerinde gezinirken, uçakta güvenlik sağlayan keskin nişancılar, dürbünlü aktivistleri ayrım gözetmeksizin öldürdü. Gerçek, derin bir korkaklık eylemiydi. Ken gibi ben de eski bir ABD Denizcisiyim. Onurlu askeri gruplar, en azından kabul edilen politikayla silahsız sivillere saldırmaz, ancak İsrail yapar.
Birleşmiş Milletler Genel Kurulu İnsan Hakları Konseyi'nin 8217'lerine göre İsrail'in insani yardım taşıyan gemilerin filosuna düzenlediği saldırılardan kaynaklanan, uluslararası insani ve insan hakları hukuku da dahil olmak üzere uluslararası hukuk ihlallerini araştırmak için uluslararası gerçek bulma misyonunun raporu*
Gareth Porter, The Real News Network hakkında rapor veriyor
YouTube - Bugün Gaziler -
Üst güvertede (çatıda) meydana gelen ölümler Türk ve ABD çifte vatandaşlığına sahip 19 yaşındaki Furkan Doğan'a ateş açtığı ilk anda küçük bir video kamerayla kayıt altına alınan 19 yaşındaki Furkan Doğan'a ateş açıldı. Güvertede bir süredir bilinçli veya yarı bilinçli bir halde yattığı anlaşılıyor. Furkan yüz, kafa, göğüs arkası, sol bacak ve ayak olmak üzere toplam beş kurşun yarası aldı. Burnunun sağından giren yüz yarası dışında tüm giriş yaraları vücudunun arkasındaydı. Adli analize göre, yüzündeki yaranın etrafındaki dövme, atışın boş bir mesafeden yapıldığını gösteriyor. Ayrıca, sol omuzda kurşun çıkış noktasıyla uyumlu olabilecek hayati bir aşınma ile birlikte aşağıdan yukarıya doğru yaranın yörüngesi, yerde sırt üstü yatarken alınan atışla uyumludur. Diğer yaralar temas, yakın temas veya yakın mesafeden ateş etme sonucu oluşmamıştır, ancak tam atış menzilini belirlemek başka türlü mümkün değildir. Bacak ve ayaktaki yaralar büyük olasılıkla ayakta dururken alındı. -BM Raporu
Ralph G. Loeffler'in raporunda belirttiği gibi Furkan Doğan olabildiğince Amerikalı. New York'un Albany-Troy bölgesinde doğdu, ancak ailesinin memleketi Kayseri, Türkiye'de yaşamak için geri dönmüştü.
Ralph Loeffler, Mavi Marmara katliamına acil tepkilerden birinin Viva Palestina'nın Gazze'ye yeni bir insani yardım misyonu planlarını açıklaması olduğunu söylüyor. Eski İngiliz Parlamento Üyesi George Galloway tarafından kurulan İngiltere merkezli bir yardım kuruluşu olan Viva Palestina, İsrail'in Gazze'ye yönelik "Dökme Kurşun Operasyonu" olarak bilinen saldırısının sona ermesinden kısa bir süre sonra Mart 2009'da bir kara yardımı konvoyu başlattı.
Eylül 2010'da 18, Viva Palestina 5 Konvoyu başlatıldı. Loeffler, 29 Eylül'de Kayseri'ye ulaştığını söylüyor. Geceyi şehre bakan bir dağda geçirdiler.
Mezar başında ne kadar güzel, dokunaklı sözler söylendiğini anlatıyor. Grup daha sonra Furkan'ın adına yeni inşa edilen toplum merkezinde Furkan'ın ailesiyle bir araya geldi.
Büyükbaba ve amca, belki de yaşla birlikte gelen ölümlülüğün kabulüyle onların kederine katlandı. Ama ağabeyin acısı elle tutulur cinstendi. Gözlerinin altına derin, koyu çizgiler kazınmıştı ve çevresinden kopmuş gibiydi. Yüzünde belirgin olan umutsuzluk, kelimelerin yapabileceğinden daha büyük bir açıklama yaptı.
İsrail hükümetinin eseri ve motivasyonu budur. Kültürün tehdit altında olduğu bir zaman vardı. Bugün masaları tamamen çevirdiler. Ralph G. Loeffler, herhangi bir ülkenin Furkan gibi gelecek vaat eden bir genç adama sahip olmaktan gurur duyması gerektiğini söylüyor.
Yıllarının ötesinde zeki ve olgun Furkan, hayatını Filistin adaleti mücadelesine adamıştı. Böyle bir rota, ABD'nin işgali finanse etmesine izin veren ABD Kongresi'nden hiçbir anlam taşımaz. Ve Furkan'ı vuran İsrailli haydut, onu öldürmekten, kurşunların parasını ödeyen Furkan'ın kendi ülkesinden daha fazla sorumlu değildir.
Bugün Furkan'ın doğum günü, kutlamak için burada değil ama yine de bugün. Funda Çetin'in yazdığı bu şiiri çok takdir ediyorum.
Ralph G. Loeffler, New York'taki Uluslararası Eylem Merkezi'nde çalışan bir aktivisttir.
Tim Kral Batı kıyısında televizyon haber yapımcısı, foto muhabiri, muhabir ve atama editörü olarak yirmi yıllık deneyime sahip eski bir ABD Denizcisidir. Savaş muhabirliği rolüne ek olarak, bu Los Angeles yerlisi Salem-News.com'un Yönetici Haber Editörü olarak hizmet vermektedir. Tim'e şu adrese bir e-posta gönderebilirsiniz: haber odası@salem-news.com
Nehirden Denize yerinden edilmiş Filistinli
Polis, İngiltere silah fabrikasında yakınlaşmayı bastırıyor
Bridget Chappell, elektronik İntifada, 22 Ekim 2010
Polis, eylemcileri kordon altına aldı ve sayıları üçe bir oranında fazlaydı. (Tom Wills)
İsrail savaş uçakları 13 Ekim'de Gazze üzerinde uçarken, eylemciler, diğerlerinin yanı sıra İsrail Hava Kuvvetleri tarafından silahlarda kullanılan bileşenleri üreten yerel EDO/ITT fabrikasına karşı yıkıcı bir etki yaratacak şekilde yıllık kitlesel eylem için Brighton, Birleşik Krallık'ta bir araya geldi.
Yüzler giyinmiş, düzinelerce protestocu polis hatlarını aşmaya çalıştı. Polis sayısı bire üç olan eylemciler kovalandı, gözaltına alındı ​​ve tutuklandı. Gerçeküstü arka plan senfonisi devam etti: fotoğrafçıların flaşları, polis hatlarını aşmaya çalışan inatçı trafik, "Özgür Filistin!" tezahüratları. ve tepede daireler çizen bir polis helikopterinin bariz sesi.
EDO/ITT'ye karşı kampanya şu anda altıncı yılında ve bu, türünün beşinci yakınlaşmasıydı. Geçmişteki Smash EDO yakınsamalarının başarısı ve fabrikaya karşı devam eden haftalık protestolar göz önüne alındığında, İngiliz polisinin eylem üzerindeki sert baskısı belki de sürpriz olmamalıdır. Baskı, sabahın erken saatlerinde, planlanan protesto alanına yirmi dakika uzaklıkta bulunan Stanmer Park'taki bir konaklama merkezinde uyuyan düzinelerce aktivistin, 27 çevik kuvvet polisi minibüsüyle çevrili binayı bulması ile başladı. İçeride mahsur kalanların sadece bir polis kordonu - mobil bir gözaltı aracı - içinde çıkmalarına izin verildi. EDO/ITT fabrikasına yakın bir park olan planlanan yakınsama alanına ulaşabilen protestocular, yaya ve at sırtında ezici bir çevik kuvvet polisiyle çabucak karşılaştılar.
Kararsız, sayıları 300 civarında olan protestocular, gün hızla aktivistler ve polis arasında ayrıntılı ve tamamen eşitsiz bir takip oyununa dönüşürken daha küçük gruplara ayrıldı. Polis tarafından takip edilen bir grup protestocunun, büyük bir araçla ormana havalanması gibi manzaralar kağıt hamuru uçak ve şişirilebilir çekiçler, gösterinin trajikomik doğasının altını çizdi. Eyleme katılan iki İsrailli aktivist, İsrail işgali altındaki Filistinliler için polis kordonunda yanlarında esir tutulanlara yönelik günlük yaşamın gerçekleri hakkında hazırlıksız bir konuşma yaptı.
Gün sonunda 53 tutuklamayla öğleden sonra sona erdi. Protesto alanındaki ezici polis varlığına rağmen, eylemciler spontane eylemlerle karşılık verdi. Bu, her ikisi de ITT şirketinde bilinen yatırımcılar olan Barclays Bank ve Royal Bank of Scotland (protestocuların kendilerini binaya yapıştırdıkları yer) dışındaki başarılı mitingleri içeriyordu. Olaylar fabrika üretimini durdurduğu için ruhlar karıştı, ancak polis baskısı sokakların kontrol altına alındığını gördü ve fabrikanın başarılı bir şekilde kuşatılması umutları suya düştü. Büyük polis varlığına rağmen, protestonun mesajı Brighton sokaklarında yankılandı: arka bahçemde savaş makinesi yok.
Brighton'ın savaş makinesine ve ondan çıkar sağlayanlara karşı uzun, gürültülü ve renkli aktivizm tarihi, bir dizi kampanyada kendini göstermeye devam ediyor. Yeni projeler arasında, işgal altındaki Batı Şeria ve Golan Tepeleri'ndeki yerleşim yerlerinde üretilen İsrail ürünlerini stoklaması ile tanınan bir süpermarket devi Tesco mağazasının açılışı için ayrılan kentsel alanın başarılı bir topluluk gerilla bahçeciliği devralması yer alıyor. Aktivistler ayrıca, yasadışı Kudüs hafif raylı sistemi projesinde yer alan Fransız çokuluslu Veolia tarafından işletilmesi planlanan bölgede yeni bir yakma fırını kurulmasına karşı "Sınır Yok" kampanyası da başlattılar. 2006 yılında kurulan Brighton Ürdün Vadisi Dayanışma grubu, devam eden güçlü bir dayanışma kampanyası ve iki şehrin resmi olmayan ortaklığının bir parçası olarak her yıl birçok yerel aktivistin işgal altındaki Batı Şeria'daki Filistin kasabası Tubas'a seyahat ettiğini görmeye devam ediyor.
Smash EDO kampanyası, hükümetin Filistin, Irak ve Afganistan'daki yasadışı işgallerle ince örtülü suç ortaklığına ve bunlardan vurgun yapmasına karşı çıkan son yıllarda Birleşik Krallık'taki yeni anti-militarist hareketin büyümesini somutlaştırıyor. Kampanyaya katılan aktivistler, bunun ana akım savaş karşıtı hareketin politik ve iyi niyetli protesto yürüyüşlerine bir yanıt olduğunu da söylüyorlar. Smash EDO kampanyası, Birleşik Krallık ve İrlanda'da Raytheon'a karşı yürütülen ve İsrail'in 2006 Lübnan işgali sırasında Kuzey İrlanda, Derry'deki Amerikan savunma yüklenicisinin ofislerinin 2006'da yıkılmasıyla sonuçlanan başarılı kampanyayla ilgilidir.
Hareketin altında yatan ivme, savaş suçlarının durdurulabileceği ve durdurulması gerektiği inancına dayanıyor, ancak silah tüccarlarının dilekçeleri veya siyasi el sıkma yoluyla değil. EDO/ITT hakkında konuşan Smash EDO sözcüsü Chloe Marsh, "kampanya başladığından beri [EDO/ITT] ana sitelerinden işin yaklaşık yüzde 25'ini kapattılar ve ayrıca doğrudan eylem tarafından hedeflenen bir başka yeri sattılar. Savaş makinesinin sadece küçük bir parçası olabilirler, ancak yerel topluluğumuzda var olan ve onları 'yapılabilir' bir hedef haline getirenler.Düşürülen her bomba, bu savaş adına atılan her kurşun terör bir yerde yapılmalı - ve nerede olursa olsun ona direnilebilir."
Marsh, "Onlar gelene kadar orada olacağız" diyor. "Başka bir deyişle, nihai hedef fabrikanın kapatılmasıdır." Kampanyanın silah üreticisine karşı birikmeye devam etme ihtimali göz önüne alındığında, bu yalnızca somut bir zafer gibi görünmekle kalmıyor, aynı zamanda "küresel düşün, yerel hareket et" şeklindeki evrensel bilgeliği de vurguluyor.
Bridget Chappell, Ağustos 2009'dan Mayıs 2010'a kadar Filistin'deki Uluslararası Dayanışma Hareketi ile birlikte çalışan Avustralyalı bir aktivist ve yazardır.
İçindekiler
16 Ekim 1975'te, Uluslararası Adalet Divanı (UAD), bir İstişari Görüş aracılığıyla, Batı Sahra toprakları üzerinde ne Fas Krallığı'ndan ne de Moritanya'dan herhangi bir bölgesel egemenlik bağı görmediğini ilan etti. Ayrıca, UAD, Batı Sahra topraklarındaki halkların özgür ve gerçek iradelerini ifade etmeleri yoluyla kendi kaderini tayin hakkını tanıdı. [12] Karar şöyle:
Yukarıdaki şekilde oluşturulan MAHKEME, aşağıdaki İstişari Görüşü verir:
1. Mahkemenin danışma görüşünün istendiği sorular, Birleşmiş Milletler Genel Sekreteri tarafından Başkan'a hitaben 21 Aralık 1974'te Yazı İşleri Müdürlüğü'ne sunulan 17 Aralık 1974 tarihli bir mektupla Mahkemeye sunuldu. Mahkemenin. Genel Sekreter mektubunda Mahkemeye, 13 Aralık 1974'te kabul edilen 3292 (XXIX) sayılı kararla, Birleşmiş Milletler Genel Kurulu'nun, Divan'dan, belirlenen sorular hakkında erken bir tarihte istişari görüş vermesini talep etmeye karar verdiğini bildirmiştir. çözünürlükte çıktı. Söz konusu karar metni aşağıdaki gibidir:
"Genel Kurul, (. ) 1. karar verir Genel Kurul'un 1514 (XV) sayılı kararında yer alan ilkelerin uygulanmasına halel getirmeksizin, Uluslararası Adalet Divanı'ndan aşağıdaki sorular hakkında erken bir tarihte istişari görüş vermesini talep etmek: 'I. İspanya tarafından kolonizasyon sırasında Batı Sahra (Río de Oro ve Sakiet El Hamra) hiç kimseye ait olmayan bir bölge miydi?terra nullius)? Birinci sorunun cevabı olumsuz ise II. Bu bölge ile Fas Krallığı ve Moritanya varlığı arasındaki yasal bağlar nelerdi?”
(. )
162. Mahkemeye sunulan materyal ve bilgiler, varoluşİspanyol kolonizasyonu sırasında, yasal bağlılık bağları Fas Sultanı ile Batı Sahra topraklarında yaşayan bazı kabileler arasında. Bunlar, Mahkeme tarafından anlaşıldığı şekliyle Moritanya varlığı ile Batı Sahra toprakları arasında yasal bağları oluşturan toprakla ilgili bazı haklar da dahil olmak üzere hakların varlığını eşit olarak göstermektedir. Diğer yandan, Mahkemenin vardığı sonuç şudur: kendisine sunulan materyal ve bilgiler, Batı Sahra bölgesi ile Fas Krallığı veya Moritanya varlığı arasında herhangi bir bölgesel egemenlik bağı kurmamaktadır.. Böylece Mahkeme böyle bir nitelikteki yasal bağlar bulamadı 1514 (XV) sayılı kararın uygulanmasını etkileyebileceğinden Batı Sahra'nın dekolonizasyonunda ve özellikle, Bölge halklarının iradesinin özgür ve gerçek ifadesi yoluyla kendi kaderini tayin etme ilkesi (bkz. yukarıdaki 54-59. paragraflar).
163. Bu nedenlerle MAHKEME, I. Soruyla ilgili olarak 3'e karşı 13 oyla ve II'ye karşı 14 oyla 2'ye karşı 14 oyla istişari görüş talebinin yerine getirilmesine KARAR VERDİ MAHKEME MAHKEME KARŞISINDADIR, Soru I ile ilgili olarak, oybirliğiyle, Batı Sahra'nın (Río de Oro ve Sakiet El Hamra) İspanya tarafından sömürgeleştirildiği sırada hiç kimseye ait bir bölge olmadığı (terra nullius) II. Soruya ilişkin olarak, 2'ye karşı 14 oyla, bu bölge ile Fas Krallığı arasında yasal bağların bulunduğunu 162. paragrafta belirtilen türden bu Bölge ile Moritanya varlığı arasında yasal bağların bulunduğuna dair 1'e karşı 15 oyla bu Görüşün 162. paragrafta belirtilen türden bu Görüşün.
84 BM üyesi ülke ve Güney Osetya, SADR'yi ya şu anda tanıyor ya da geçmişte tanıdı. Bunlardan 45'i "askıya alındı", "donduruldu" veya "geri çekildi" [not 2] (en son Guyana). Bazı Afrika ülkeleri ve Karayipler veya Pasifik ada devletleri, bu tür kararların ve bu çabaların birleştirilmesi tartışmalı olsa da, Faslı lobicilik ve ekonomik ve diğer değişim tekliflerini takiben bu tür eylemlerde bulundular. [13] [14] [15] [16] [17] [18] [19] [20] [21] [22] [23] [24] [25] Öte yandan, "geri çekilen bazı devletler " veya "donmuş" tanıma daha sonra yeniden başladı (en son Panama).
Aşağıdakiler, SADR'yi tanıyan tüm eyaletleri listeler.
Sahrawi Arap Demokratik Cumhuriyeti'nin diplomatik olarak tanınmasına genel bakış
Şu anda tanıyan Devletler (39 BM üye devleti ve Güney Osetya)
Tanıma "geri çekilmiş", "dondurulmuş" veya "askıya alınmış" Devletler [not 2] (45 BM üye devleti)
Durum [not 3]
Tanınma tarihi [30] [31] [32] [33]
Diplomatik ilişkiler [not 4]
İlgili üyelik, daha fazla ayrıntı
1 Madagaskar 28 Şubat 1976 [34] Numara AU, Madagaskar Demokratik Cumhuriyeti tarafından tanınmaktadır. Tanınma 6 Nisan 2005 tarihinde donduruldu. [35] [36] [37] [38] [39]
2 Burundi 1 Mart 1976 [40] [41] Numara AU Tanıma 5 Mayıs 2006'da donduruldu, [40] [42] 16 Haziran 2008'de yeniden başladı, [43] [44] ancak 25 Ekim 2010'da geri çekildi. [45] [46] [47] [48]
3 Cezayir 6 Mart 1976 [49] Evet AU, Arap Ligi, İİT
4 Benin 11 Mart 1976 [41] [50] Numara AU, OIC Benin Halk Cumhuriyeti tarafından tanındı. Tanınma 21 Mart 1997'de askıya alındı. [50] [51] [52] [53]
5 Angola 11 Mart 1976 [41] Evet AU Angola Halk Cumhuriyeti tarafından tanınmaktadır.
6 Mozambik 13 Mart 1976 [41] Evet AU, OIC Mozambik Halk Cumhuriyeti tarafından tanındı.
7 Gine-Bissau 15 Mart 1976 Numara AU, OIC Tanıma 2 Nisan 1997'de geri çekildi, [54] [55] [56] tanıma 26 Mayıs 2009'da yeniden başladı, [57] [58] [59] ancak 30 Mart 2010'da tekrar geri çekildi. [60] [61] [62]
8 Kuzey Kore 16 Mart 1976 Evet —
9 Gitmek 17 Mart 1976 Numara AU, İİT Tanıma 16 Haziran 1997'de geri çekildi. [54] [63] [64]
10 Ruanda 1 Nisan 1976 Evet AU Ekim 2020'de Ruanda, Fas ile işbirliği anlaşmaları imzaladı. Buna ek olarak, Ruanda Fas'ın toprak bütünlüğünü ve Batı Sahra üzerindeki egemenliğini destekledi, [65] ancak SADR'nin tanınmasına son verildiğinden söz etmedi.
11 Yemen 2 Şubat 1977 Numara Arap Birliği, 22 Mayıs 1990'da Yemen Arap Cumhuriyeti ile birleşen Yemen Demokratik Halk Cumhuriyeti tarafından verilen İİT Tanıma.
9 Temmuz 2016'da Zambiya Dışişleri Bakanlığı, resmi Fas haber ajansı tarafından Şubat 2017'de tekrarlanan bir iddia olan yeniden tanınmayı geri çektiğini söyledi, ancak Zambiya Dışişleri Bakanlığı, Şubat 2017'de geri çekildiğini reddeden bir basın açıklaması yayınladı. tanıma. [126] [127] 2018'de Zambiya Dışişleri Bakanlığı, Sahra Arap Demokratik Cumhuriyeti'ni tanımayı geri çektiğini bir kez daha doğruladı. [124] [125]
Güney Osetya Dışişleri Bakanlığı, SADR Dışişleri Bakanlığı'na "SADR Bağımsızlık Bildirgesi'nin 35. yıldönümü vesilesiyle selamlarını" ifade eden bir bildiri yayınladı. [256] [not 5]
Sahravi Cumhuriyeti'ni tanımayan bazı eyaletlerin parlamentoları, ilgili hükümetlerine SADR'yi tanımaları çağrısında bulundu. İsveç parlamentosu, AB'de Aralık 2012'de Batı Sahra'yı tanıyan ilk oydu, ancak bu İsveç hükümeti tarafından kabul edilmedi. Deklarasyonlar ayrıca Şili ve Brezilya parlamentoları tarafından da kabul edildi.
Aşağıdaki listeler, parlamentoları SADR'yi tanıyan eyaletlerdir. [not 6] [not 7]
Prof. Bruce Maddy-Weitzman
Arap Baharı'nın Ardından Amazigh Siyaseti (Austin, TX: University of Texas Press, yakında, 2021).
Arap Siyaseti Yüzyılı: Arap İsyanı'ndan Arap Baharı'na (Lanham, MD: Rowman ve Littlefield, 2016).
Berberi Kimlik Hareketi ve Kuzey Afrika Devletlerine Meydan Okuma (Austin, TX: Texas Press Üniversitesi, 2011). http://utpress.utexas.edu/index.php/books/madber
Arap Devlet Sisteminin Kristalleşmesi, 1945-1954 (Syracuse, NY: Syracuse UP, 1993).
&ldquoOslo'nun Gölgesindeki Filistinli ve İsrailli Entelektüeller ve İntifadat el Aksa,&rdquo Araştırma Serisi No. 14, Tami Steinmetz Barış Araştırmaları Merkezi, Tel Aviv Üniversitesi, 2002. (84 s.) ve Dayan Center Kağıtları, No. 132 (Dayan Center: Tel Aviv Üniversitesi, 2003), 78 s. (İbranice). http://www.dayan.org/palestinian-and-israeli-intellectuals-shadow-oslo-and-intifadat-al-aqsa-hebrew
&quotOrta Doğu Devletleri ve Yaklaşan 21. Yüzyıl," Ara sıra Kağıt 98.05, Helenik Avrupa ve Dış Politika Vakfı (ayrıca Middle East Review of International Affairs (MERIA) Dergisi, No.4 Aralık 1997 http://meria.idc.ac.il).
"Araplar Arası Sistem ve Körfez Savaşı: Süreklilik ve Değişim" Ara Sıra Kağıtlar, Cilt. II., No. I, Emory Üniversitesi Carter Merkezi, 1991.
&quotArap Siyaseti ve İslamabad Konferansı, Ocak 1980," Ara Sıra Kağıtlar, No. 79, Shiloah Enstitüsü, Tel Aviv, Haziran 1980.
Düzenlenen Ciltler:
Şerefsiz Devrimler: Arap Baharı Sonrası Ortadoğu'da Devlet Uyum (Brandon Friedman ile birlikte düzenlendi), (Tel Aviv: The Moshe Dayan Center, 2014).
Milliyetçilik, Kimlik ve Siyaset: İsrail ve Ortadoğu,Asher Susser Onuruna Çalışmalar (Meir Litvak ile birlikte düzenlendi) (Tel Aviv: The Moshe Dayan Center, 2014).
Çağdaş Fas: VI. Muhammed Döneminde Devlet, Siyaset ve Toplum (yardımcı editör Daniel Zisenwine ile birlikte) (Londra: Routledge, 2012). https://www.routledge.com/products/9780415695466
Türkiye: Zorluklar, Beklentiler ve Dinamikler, Symposium Proceedings (Tel Aviv: The Moshe Dayan Center for Middle Eastern and African Studies, The S&uumlleyman Demirel Program for Contemporary Turkish Studies, 2009).
Yeni Yüzyılda Akşam: Kimlik, Din ve Siyaset (yardımcı editör Daniel Zisenwine ile birlikte), (Gainseville, FL: University Press of Florida, 2007). http://www.amazon.com/The-Maghrib-New-Century-Identity/dp/0813031427
Camp David Zirvesi: Ne Yanlış Gitti? Amerikalılar, İsrailliler ve Filistinliler, Filistin-İsrail Çatışmasını Çözmek İçin Yapılmış En Cesur Girişimin Başarısızlığını Analiz Ediyor (ortak editör, Shimon Shamir ile), Brighton: Sussex Academic Press (2005). http://www.sussex-academic.com/sa/titles/middle_east_studies/ShamirWeitzman.htm
Trans-Atlantik Konferansında Türk-İsrail İlişkileri: Daha Geniş Avrupa ve Büyük Orta Doğu (Asher Susser ile birlikte editör), Tel Aviv: Moshe Dayan Center, 2005.
Ortadoğu'da Dini Radikalizm (Efraim Inbar ile birlikte), Londra: Frank Cass, 1997. Terörizm ve Siyasi Şiddet, Cilt. 8, No. 2, Yaz 1996.
Orta Doğu Çağdaş Araştırması, Cilt. XXIV, 2000, Tel Aviv: Moshe Dayan Merkezi (2002).
Orta Doğu Çağdaş Araştırması, Cilt. XXIII, 1999, Tel Aviv: Moshe Dayan Merkezi (2001).
Orta Doğu Çağdaş Araştırması, Cilt. XXII, 1998, Boulder CO: Westview (2001).
Orta Doğu Çağdaş Araştırması, Cilt. XXI, 1997, Boulder CO: Westview (1999).
Orta Doğu Çağdaş Araştırması, Cilt. XX, 1996, Boulder CO: Westview (1998)
Orta Doğu Çağdaş Araştırması, Cilt. XIX, 1995, Boulder CO: Westview (1997).
Orta Doğu Çağdaş Araştırması, Cilt. XVIII, 1994 (Ami Ayalon ile birlikte editör), Boulder CO: Westview (1996).
&ldquoDevlete Meydan Okumak, Milleti Yeniden Tanımlamak: Çalkantılı Zamanlarda Çağdaş Amazigh Hareketi, milliyetçilikve Etnik Çatışma, Cilt 23, hayır. 4 (s. 413-430) https://doi.org/10.1080/13537113.2017.138045.
&ldquoŞişeden Etnik Cin mi Çıktı? Berberiler ve &ldquoKuzey Afrika Baharı&rdquo Beş Yıl Sonra&rdquo, Studi Magrebini, Cilt. XIV-XV, 2016-17. Özel çift sayı, &ldquoEmerging Actors in Post-Revolutionary North Africa,&rdquo Cilt 2, &ldquoBerber Movements in North Africa: Identity, New Issues, New Challenges&rdquo, eds., Anna Maria Di Tolla ve Ersilia Francesca., s. 243-263.
&ldquoBir Dönüm Noktası mı? 'Arap Baharı' ve Amazigh Hareketi&rdquo Etnik ve Irk Araştırmaları, Cilt 38, Sayı 14 (Kasım 2015), s. 2499-2515, http://www.tandfonline.com/eprint/ERSmFs7aV4r6ZnaDftba/full#.VcDG7vmqqkr
&ldquoFas'ın Arka Yollarında,&rdquo amerikan çıkarları, 31 Ağustos 2015 &lthttp://www.the-american-interest.com/2015/08/31/on-the-backroads-of-morocco/>
&ldquoMobilized Diasporas: Kürtler ve Berberiler Karşılaştırmalı Perspektifte,&rdquo (Ofra Bengio ile birlikte yazılmıştır), Kürt Çalışmaları, Cilt. 1, No. 1 (Ekim, 2013), s. 65-90.
&quotTarihi Ayrılış mı, Geçici Evlilik mi? Tunus'ta Sol ve İslamcılar", Asimetrik Çatışmanın Dinamikleri: Terörizm ve soykırıma giden yollar, Cilt 5, No. 3 (Kasım 2012), s. 196-207.
"LdquoAraplaştırma ve Hoşnutsuzlukları: Kuzey Afrika'da Amazigh Hareketinin Yükselişi", Ortadoğu ve Afrika Dergisi 3(2), (Haziran-Aralık 2012), s. 109-135.
"Arap Birliği Canlanıyor" Orta Doğu Üç Aylık, Cilt. 19, No. 3 (Yaz 2012), s. 71-78. [genişletilmiş versiyon, &ldquoThe Arap Ligi: Bölgesel İsyanlara Tepki,&rdquo Arap Baharı ve Arap Çözülmesi: Bitmemiş Devrimler ve Demokrasi Arayışı, John Davis, ed. (Surrey, Birleşik Krallık: Ashgate, 2013), s. 179-92.
&quotAbdelkrim: O Kimin Kahramanı? Günümüz Fas'ında Tartışmalı Hafıza Siyaseti" kahverengi Dünya İşleri Dergisi, Cilt XVIII, Sayı II (İlkbahar/Yaz 2012), s. 141-49.
Ayrıca, &ldquoThe Best of FPRI&rsquos Essays on the Middle East, 2005-2015&rdquo, s.
[daha önce E-Note olarak yayınlandı, Aralık 2011, http://www.fpri.org/enotes/2011/201112.maddy-weitzman.nortafrica.pdf]
"Fas Kargaşaya Bağışıklı mı", Orta Doğu üç ayda bir, Cilt. 19, No. 1 (Kış 2012), s. 87-93.
&quotTunus'un Ertesi Sabahı," Orta Doğu üç ayda bir, Cilt. 18, No. 3 (Yaz 2011), s. 11-17.
Makaleyi tekrar gözden geçir, &quotGeriye Bakmak: Biçimlendirici Yıllar Boyunca Arap Siyaseti," Büstten: NS Orta Doğu Kitap İncelemesi 2,1 (2011), s. 1-14.
&quotBerber Uyanışı," Amerikan Faizi, Yaz (Mayıs/Haziran) 2011, Cilt. VI, No. 5, sayfa 29-35.
E-Not: &quotTunus: Örnek mi İstisna mı?", Dış Politika Araştırma Enstitüsü, Ocak 2011, http://www.fpri.org/enotes/201101.maddy-weitzman.tunisia.html
&quotFaslı Berberiler ve İsrail," Orta Doğu üç ayda bir, Cilt. 18, No. 1 (Kış 2011), s. 79-85.
&quotİsrail-Mağrip İlişkilerinin Sınırları ve Potansiyeli", IPRIS Mağrip İnceleme, Temmuz 2010, s. 15-18, http://www.ipris.org/?menu=6&amppage=59
&ldquoAraplar Abdullah Planı'na Karşı&rdquo, Orta Doğu Üç Aylık, Cilt. 17, No. 3 (Yaz 2010), s. 3-12. Ephraim Lavie (ed.), İsrail ve Arap Barış Girişimi (Tel Aviv: Tel Aviv Üniv., 2010), s. 113-24
&ldquoMyth, History and Realpolitik: Morocco and its Jewish Community,&rdquo birlikte kaleme aldığı Samir Ben-Layashi, Journal of Modern Jewish Studies 9, 1 (Mart 2010), s. 89-106, ayrıca Moshe Ma&rsquooz (ed.) , Muslim Attitudes to Yahudiler ve İsrail (Brighton: Sussex Academic Press, 2010), s. 126-41 ve Glenda Abramson (ed.) Sites of Jewish Memory. Modern Zamanlarda İslam Topraklarında ve İslam Topraklarından Gelen Yahudiler (Londra: Routledge, 2014), s. 103-120.
&ldquoArap Perspektifi,&rdquo İsrail-Filistin Çatışmasında Ilımlılık Güçlerinin Güçlendirilmesi: Gazze Savaşından Sonra Avrupa Birliği'nin Rolü,&rdquo (Clingendael Enstitüsü (Lahey) ve Truman Enstitüsü (İbrani Üniversitesi, Kudüs tarafından yayınlanmıştır), Ekim 2009, s. 15-20.
&ldquoİsrail-Mağrip İlişkileri: Gerçekler ve Olasılıklar,&rdquo MERIA Journal, Cilt. 13, No. 3 (Eylül 2009), s. 19-23.&rdquo
&ldquoİsrail-Hamas Savaşı: Bir Ön Değerlendirme,&rdquo RUSI Journal, Cilt. 154, No. 1 Şubat/Mart 2009, s. 25-28.
&ldquoBir Çözümden Geçersiz misiniz? İsrail-Filistin Çatışması,&rdquo in Çatışma Çözümüne Doğru En İyi Uygulama: 2008 Tswalu Diyaloğu Raporu, 8-11 Mayıs, Kraliyet Birleşik Hizmetler Enstitüsü, s. 83-94.
&quotMağrib Rejimi Senaryoları," Middle East Review of International Affairs (MERIA) Dergisi, Cilt. 10, No. 3 (Eylül 2006), s. 103-19.
"Kuzey Afrika'da Etno-Politika ve Küreselleşme: Berberi Kültür Hareketi" Kuzey Afrika Araştırmaları Dergisi, Cilt. 11, No. 1 (Mart 2006), s. 71-83.
&quotKadın, İslam ve Fas Devleti: Kişisel Statü Yasası Üzerindeki Mücadele," Orta Doğu Dergisi, cilt. 59, No. 3 (Yaz 2005), s. 393-410.
&ldquoİslamcılık, Fas Tarzı: Şeyh Yassine'nin Fikirleri,&rdquo Orta Doğu Üç Aylık, Cilt. X, No. 1 (Kış 2003), s. 43-51 [ayrıca Siyasal İslam, Cilt. 2, Barry Rubin (ed.), (Routledge: NY ve London, 2007].
&ldquoİtiraz Edilen Kimlikler: Berberiler, &ldquoBerberizm,&rdquo ve Kuzey Afrika'daki Devlet,&rdquo Kuzey Afrika Araştırmaları Dergisi Cilt 6, No.3 (Sonbahar 2001), s. 23-47 [ayrıca Ortadoğu Azınlıklar ve Diasporalar, Moshe Maoz ve Gabriel Sheffer (ed.) (Brighton: Sussex Academic Press, 2002), s. 153-178].
&ldquoAraplar Arası Sistemin Elli Yılı: Süreklilik ve Değişim,&rdquo (İbranice), Hamizrah Hehadash, Cilt. XLI, 2000, s. 74-85.
&ldquoAraplar Arası Sistem ve Arap-İsrail Çatışması: Çözüm için Olgunlaşma,&rdquo Algılar, Cilt. V, No. 1 (Mart-Mayıs 2000), s. 44-54.
&quotOrta Doğu Devletleri ve Yaklaşan 21. Yüzyıl," Orta East Review of International Affairs (MERIA) Dergisi, No.4 (Aralık 1997) olarak da yayınlanmıştır. Ara sıra Kağıt 98.05, Helenik Avrupa ve Dış Politika Vakfı.
&quotİsrail ve Fas: Özel Bir İlişki," Mağrip İnceleme, Cilt 21, No. 1-2 (1996), s. 36-48.
"Kuzey Afrika'daki İslami Mücadele", Terörizm ve Siyasi Şiddet, Cilt 8, No. 2 (Yaz 1996) s. 171-88 [ayrıca Büyük Ortadoğu'da Dini Radikalizm (B. Maddy-Weitzman ve E.Inbar, eds., London, Frank Cass, 1997, s. 171-88 ve içinde Middle East Review of International Affairs (MERIA) Dergisi, Cilt. 1, hayır. 2. (Temmuz 1997) http://meria.idc.ac.il/journal/1997/issue2/jv1n2a7.html Meir Litvak ile birlikte yazılmış güncellenmiş versiyon Devrimciler ve Reformcular: Ortadoğu'daki Çağdaş İslamcı Hareketler (B. Rubin, ed., SUNY Press, Albany, NY, 2003)].
Joseph Kostiner ile "Cidde'den Kahire'ye: Körfez Krizinde Arap Arabuluculuğunun Başarısızlığı", Diplomasi ve Devlet Ustalığı, Cilt. 7, No. 2 (Yaz 1996), s. 466-490.
&quotKuzeybatı Afrika'da Çatışma Çözümü? BM ve Batı Sahra," Asya ve Afrika Çalışmaları, Cilt. 26, No. 2 Temmuz 1992), s. 133-51.
&quotBir Yeni Arap Düzeni mi? Körfez Savaşı Sonrası Bölgesel Güvenlik" oryantal, 2/93, s. 221-30.
&quotFas'ta Nüfus Artışı ve Aile Planlaması," Asya ve Afrika Çalışmaları, Cilt. 26, No. 1 (Mart 1992), s. 63-79.
&quotBatı Sahra'da Çatışma ve Çatışma Yönetimi: Oyunun Sonu Yakın mı?," Orta Doğu Dergisi, Cilt. 45, No. 4 (Sonbahar 1991), s. 594-607.
&quotÜrdün ve Irak: Haşimi İçi Birlik Çabaları," Orta Doğu Çalışmaları, Cilt. 26, No. 1 (Ocak 1990), s. 65-75.
"İslam ve Arapçılık: İran-Irak Savaşı" Washington Üç Aylık, Cilt. 5, No. 4, (Sonbahar 1982), s. 181-88.
"Arap Siyasetinin Parçalanması: Afganistan İstilasından Beri Araplar Arası İlişkiler", ORBIS, Cilt. 25, No. 2, (Yaz 1981), s. 389-407.
Kitaplardaki Bölümler:
&ldquoAmazighité ve `Uruba &ndash Etnisite Akşam Yemeğinde&rdquo, Modern Mağrip Üzerine Routledge El Kitabı, George Joffé (ed.), (Londra: Routledge, yakında, 2021).
&quotFas: Social Stability and Political Stability - For Now," Elie Podeh ve Onn Winkler, (ed.), 21. Yüzyılda Arap Devletleri: Başarısızlık ve Vazgeçme Arasında (İbranice, yakında) [ &quotמרוק: תסיסה חברתית לצד יציבות פוליטית, לפחות בינתיים" , ]מדינות ערב במאה ה-21: בין כישלון לחידלון
&ldquo&quotYerlileştirme mi Dönüşüm mü? Otoriter Devletin Gölgesinde Modern Amazigh kimliği," Orta Doğu ve Kuzey Afrika'da Vatandaşlık Üzerine Routledge El Kitabı, Roel Meijer ve James Sater (ed.), (Londra: Routledge, 2020), s. 275-90.
&quotBerberiler&rdquo, Ortadoğu'da Azınlıklar Routledge El Kitabı, Paul S. Rowe (ed.), (Londra: Routledge, 2018), s. 313-325.
&ldquoL&rsquoins&eacutecurité en p&eacuteriph&eacuterie : les revendications sosyo-&eacuteconomiques ve le mouvement Amazigh au Maroc,&rdquo in Les Berb&egraveres dans la tourmente des &quotprintemps arabes, Thierry Desrues ve Mohand Tilmatine (ed.), (Rabat: Centre Jacques Berque, 2017), s. 195-213. https://books.openedition.org/cjb/1362.
&quotBerberiler ve Kuzey Afrika'da Ulus Devlet," Afrika Tarihi Oxford Araştırma Ansiklopedisi, Thomas Spear (ed.), (Oxford UP: New York, Temmuz 2017), 33 sayfa, DOI: 10.1093/acrefore/9780190277734.013.105,
&ldquoState Cohesion in the Middle East: Historical and Contemporary Perspectives,&rdquo birlikte yazdığı Asher Susser, Brandon Friedman ve Bruce Maddy-Weitzman (ed.), Şerefsiz Devrimler: Arap Baharı Sonrası Ortadoğu'da Devlet Uyum (Tel Aviv: Moshe Dayan Center, 2014), s. 13-36.
&ldquoGeçmişi Anlatmak, Bugüne Hizmet Etmek: Berberi Kimlik Hareketi ve Yahudi Bağlantısı&rdquo, içinde Milliyetçilik, Kimlik ve Siyaset: İsrail ve Ortadoğu. Asher Susser Onuruna Çalışmalar, Meir Litvak ve Bruce Maddy-Weitzman, der. (Tel Aviv: Moshe Dayan Center, 2014), s. 103-120.
&ldquoİsrail ve Arap Baharı Uyanışında Ortadoğu,&rdquo Juda&iacutesmo E Cultura: Fronteiras Em Movimento, Helena Lewin (coordenaç&atildeo) (Rio de Janiero: Imprimatur, 2013), s. 711-16.
&ldquoArap Ligi: Bölgesel İsyanlara Tepki&rdquo [Arap Ligi'nin genişletilmiş versiyonu Canlanıyor," Orta Doğu Üç Aylık, Cilt. 19, No. 3 (Yaz 2012), s. 71-78], içinde Arap Baharı ve Arap Çözülmesi: Bitmemiş Devrimler ve Demokrasi Arayışı, John Davis, ed. (Surrey, Birleşik Krallık: Ashgate, 2013), s. 179-92.
"Arap Bölgesel Sistemi ve Arap Baharı", Yükselen Akdeniz'de Değişim ve Fırsatlar, Stephen Calleya ve Monica Wohlfield (ed.) (Malta: Mediterranean Academy of Diplomatic Studies, 2012) s. 82-94.
"Amazigh Faktörü: Muhammed VI Altında Devlet-Hareket İlişkileri", Çağdaş Fas: VI. Muhammed Döneminde Devlet, Siyaset ve Toplum, Bruce Maddy-Weitzman ve Daniel Zisenwine, der. (Londra: Routledge, , 2012), s. 109-19.
&ldquoMyth, History and Realpolitik: Morocco and its Jewish Community,&rdquo birlikte kaleme aldığı Samir Ben-Layashi, Moshe Ma&rsquooz (ed.), Müslümanların Yahudilere ve İsrail'e Karşı Tutumları (Brighton: Sussex Academic Press, 2010), s. 126-41 ve Glenda Abramson'da (ed.) Yahudi Hafıza Siteleri. Modern Zamanlarda İslam Topraklarındaki ve İslam Topraklarındaki Yahudiler (Londra: Routledge, 2014), s. 103-120.
&ldquoFas: Kontrollü Değişim&rdquo, Ortadoğu'da Rejim ve Muhalefet, Esther Webman, ed. (Tel Aviv: Dayan Center, 2010, İbranice), s. 48-55.
&ldquoInterpreting the Arab Initiative: The Inter-Arap Context&rdquo, Ephraim Lavie (ed.), İsrail ve Arap Barış Girişimi (İbranice Tel Aviv'de: Tel Aviv Üniv., 2010), s. 113-24 İngilizce versiyonu &ldquoAraplar vs. Abdullah Planı&rdquo olarak görünür, Orta Doğu Üç Aylık, Cilt. 17, No. 3 (Yaz 2010), s. 3-12.
&quotBerber/Amazigh Hafıza Çalışması," içinde Yeni Yüzyılda Akşam: Kimlik, Din ve Siyaset, Bruce Maddy-Weitzman ve Daniel Zisenwine, der. (Gainesville, FL: University Press of Florida, 2007), s. 50-71.
&ldquoİslamcılık, Fas Tarzı: Şeyh Yassine'nin Fikirleri,&rdquo in Siyasal İslam, Cilt. 2, Barry Rubin (ed.), (Routledge: NY ve London, 2007), s. 241-51 (ayrıca Orta Doğu Üç Aylık, Cilt. X, No. 1 (Kış 2003).
"Siyasi İslam ve Küreselleşme Işığında Fas'ta Kollektif Kimlik", Arap Devletinin Uyumunun Zorlukları, Tamar Yegnes, ed. (Tel Aviv: The Moshe Dayan Center, 2006), s. 75-88 (İbranice) İngilizce versiyon, Asher Susser, ed. (Tel Aviv: Moshe Dayan Center, 2008), s. 235-52.
"Mağrib ve Liberalleşme Baskısı", Çatışma Odakları: Orta Doğu, 2004 (Tel Aviv Üniversitesi: Moshe Dayan Center, 2004), s. 87-94 (İbranice).
"Değişen Zamanlarda Faslı Kadının Statüsü: Kişisel Statü Yasası Üzerindeki Mücadele", Ortadoğu'da Kadınlar, Gelenek ve Değişim Arasında, Ofra Bengio (ed.), Dayan Merkezi Kağıtları, # 134 (Tel Aviv: Tel Aviv Üniversitesi, 2004), s. 153-167 (İbranice).
&ldquoArap Zirvesi Konferansları ve Filistin Sorunu &ldquoKolektif Gordian Düğümü Teste tabi tutuldu,&rdquo İntifada'dan Savaşa: Filistin Ulusal Deneyiminde Kilometre Taşları,&rdquo Tamar Yegnes, ed. (İbranice), (Tel Aviv: The Moshe Dayan Center, 2003, s. 29-35.
&ldquoİtiraz Edilen Kimlikler: Berberiler, &ldquoBerberizm,&rdquo ve Kuzey Afrika'daki Devlet,&rdquo in Ortadoğu Azınlıklar ve Diasporalar, Moshe Maoz ve Gabriel Sheffer (ed.) (Brighton: Sussex Academic Press, 2002), s. 153-78 [ayrıca şurada yer almaktadır: Kuzey Afrika Araştırmaları Dergisi Cilt 6, Sayı 3 (Sonbahar 2001) s. 23-47].
&ldquoİslamizm ve Kuzey Afrika'da Devlet,&rdquo, Meir Litvak ile birlikte, Devrimciler ve Reformcular: Ortadoğu'daki Çağdaş İslamcı Hareketler, Barry Rubin (ed.), (Albany, NY: SUNY Press, 2003), s.69-89). (Daha önceki versiyonlar, "Kuzey Afrika'daki İslami Mücadele" olarak yayınlandı. Terörizm ve Siyasi Şiddet, Cilt 8, Sayı 2 (Yaz 1996) s. 171-88 içinde Büyük Ortadoğu'da Dini Radikalizm, B. Maddy-Weitzman ve E.Inbar, eds., (Londra, Frank Cass, 1997), s. 171-88 ve içinde Middle East Review of International Affairs, Dergi, No. 3. (Bahar 1997).)
&ldquoArap Monarşileri Neden Düştü? Eski ve Yeni Açıklamaların Bir Analizi,&rdquo in Ortadoğu Monarşileri: Modernitenin Meydan Okuması, Joseph Kostiner (ed.), (Boulder, CO: Lynne Rienner, 2000), s. 37-52.
&ldquoKuzey Afrika'da Aile Planlaması, Gelenek ve Modernite,&rdquo in L&rsquoemergence d&rsquoune nouvelle Culture mediterraneene &ndash Yeni Bir Akdeniz Kültürünün Doğuşu, Mağrip-Maşriq-İsrail, Wolfgang Freund (ed.), (Frankfurt Am Main: Peter Lang, 2000), s. 49-56.
&quotFas: Bir Sivil Toplumun İnşasına Doğru mu?," in Mağrip: Siyaset, Toplum, Ekonomi (İbranice), Yehudit Ronen (ed.), (Tel Aviv: The Moshe Dayan Center, 1998), s. 29-37.
&quotBir Yeni Orta Doğu mu? The Arab State System After World War II,", Michael J. Cohen ve Martin Kolinsky'de (ed.), Ortadoğu'da Britanya İmparatorluğunun Çöküşü: Britanya'nın Milliyetçi Hareketlere Yanıtları, 1943-1955 (Londra: Frank Cass, 1998), s. 79-92.
Ofra Bengio ve Gabriel Ben-Dor'da "The Berber Question in Cezayir: Nationalism in the Making?," Arap Dünyasında Azınlıklar ve Devlet (Boulder, CO: Lynne Rienner, 1998), s. 31-52.
Joseph Kostiner'in ortak yazarı olan "Şam Deklarasyonu: Bölgesel Güvenlikte Arap Girişimi", Güvenlik Rejimleri: İsrail ve Komşuları, Efraim Inbar (ed.), (NY: SUNY Press, 1995), s. 107-25.
"Fas'ta Nüfus ve Toplum" (İbranice), Arap Devletlerinde Demografi ve Siyaset, Ami Ayalon ve Gad G. Gilbar (ed.), (Tel Aviv: Hakibbutz Hameuchad, 1995), s. 51-67.
"Continuity and Change in the Inter-Arap System" Gad Barzilai, Aharon Kleiman ve Gil Shidlo (ed.), Körfez Krizi ve Küresel Sonrası (Routledge, Londra, 1993), s. 33-50.
Asher Susser/Aryeh Shmuelevitz (ed.), Modern Arap Dünyasında Haşimiler (Londra: Frank Cass, 1995), s. 184-97.
"FKÖ, İntifada ve Arap Zirvesi" Gad G. Gilbar ve Asher Susser (ed.), Çatışmanın Özünde: İntifada (İbranice), (Hakibbutz Hameuchad, Tel Aviv, 1991), s. 149-66.
&quotAraplar Arası İlişkiler," yıllık bölümleri Orta Doğu Çağdaş Araştırması, cilt IV-XXIV, 1979-2000 (1979-1985 arasındaki bölümler Daniel Dishon ile birlikte yazılmıştır) (çeşitli yayıncılar ve editörler).
&quotFas," yıllık bölümler Orta Doğu Çağdaş Araştırması, ciltler XVIII-XXIV, 1994-2000 (çeşitli yayıncılar ve editörler).
&quotMaghreb Affairs,", A. Ayalon, (ed.) Orta Doğu Çağdaş Araştırması, Cilt. XVII, 1993 (Boulder, CO: Westview Press, 1995), s. 83-108.
Daniel Dishon ile &quotInter-Arap İlişkileri," I. Stockman-Shomron (ed.) İsrail, Ortadoğu ve Büyük Güçler (Kudüs: Shikmona Press, 1984), s. 277-302.
2010 İsrail'de
2010 yılında meydana gelen İsrail-Filistin çatışmasıyla ilgili en belirgin olaylar şunlardır:
10 Mart - İsrail hükümeti, kuzeydoğu Kudüs'te Ramat Shlomo adlı büyük bir Yahudi konut geliştirme alanında ek 1.600 dairenin yapımını onayladı. [22] İsrail hükümetinin duyurusu, ABD Başkan Yardımcısı Joe Biden'in ziyareti sırasında gerçekleşti ve ardından ABD hükümeti, planı sert bir şekilde kınadı. [23]
31 Mayıs - İsrail deniz kuvvetleri, İsrail ve Mısır'ın Gazze ablukasını kırmaya çalışan Özgür Gazze Hareketi ve İnsan Hakları ve Özgürlükler ve İnsani Yardım Türkiye Vakfı (İHH) tarafından düzenlenen bir gemi filosuna baskın düzenledi ve ele geçirdi. Devralma sırasında, filonun en büyük gemisinde şiddetli bir çatışma patlak verir. Sonuç olarak, dokuz eylemci öldürüldü [24][25] ve birkaç düzine yolcu ve yedi IDF askeri yaralandı. [26]][27]
14 Haziran - İsrail hükümeti, Gazze filosu baskınını ve Gazze ablukasını araştırmak üzere Turkel Soruşturma Komisyonu'nun kurulduğunu duyurdu. [28][29]
2 Eylül – 2010 doğrudan görüşmeler: ABD, Washington DC'de İsrail ile Filistin Yönetimi arasında doğrudan müzakereleri başlattı [30]
14 Eylül 2010 doğrudan görüşmeler: İsrail ile Filistin Yönetimi arasındaki Ortadoğu barış görüşmelerinin ikinci turu Mısır'ın Şarm El-Şeyh kentinde sona erdi. [31]
26 Eylül - İsrail'in Batı Şeria'daki yeni yerleşim evlerinin inşasındaki 10 aylık moratoryumu 22.00'de (GMT) sona eriyor. [32]
28 Eylül - İsrail Donanması gemiyi durdurdu irene, Kıbrıs'tan Gazze'ye doğru ilerliyor ve İsrail'in Gazze deniz ablukasını kırmaya çalışan ABD, İngiltere, Almanya ve İsrail'den dokuz Yahudi aktivist taşıyor.
İsrail hedeflerine karşı Önemli Filistinli militan operasyonlar
2010 yılında İsrail hedeflerine karşı işlenen en belirgin Filistinli militan eylemler ve operasyonlar şunlardır:
1 Şubat - Gazze Şeridi'nde Hamas ile yakın bağları olan Filistinli bir militan grup olan Halk Direniş Komiteleri (PRC), varillere yerleştirilen ve Gazze kıyılarından Akdeniz'e gönderilen bombalarla İsrail'e saldırı düzenlemeye çalışıyor . [33]
24 Şubat - Neta Sorek'in Öldürülmesi
26 Mart - Golani Tugayından bir grup IDF askerlerinden oluşan bir ekip, sınırı geçerek Gazze Şeridi'ne girdi ve birkaç kişinin İsrail sınır çitinin yakınına patlayıcı yerleştirdiği görüldü, pusuya düşürüldü ve Şeridin içinden havan mermileri ve ateşli silahlarla saldırıya uğradı. İki IDF askeri öldü ve üç kişi yaralandı. Saldırıyı Hamas ve İslami Cihad üstlendi. [34]
11 Haziran - Bir Filistinli militan, Eski Şehir Surları'na yakın, Kudüs'ün Wadi al-Joz semtinde iki İsrail sınır polisini ezmeye çalışıyor. Olay yerinde bulunan sınır polisinin diğer üyeleri, kaçmaya çalışan sürücüyü vurarak ağır şekilde yaraladı. Hafif yaralanan iki polis olay yerinde tedavi görüyor. [35]
14 Haziran - Filistinli militanlar Hebron'un güneyindeki 60 numaralı karayolu üzerinde araçlarına ateş açtığında bir İsrail polisi öldü ve üç polis memuru yaralandı. [36]
31 Ağustos 2010 Filistin militanlık kampanyası: Ağustos 2010 Batı Şeria çekimleri - Bir hamile kadın da dahil olmak üzere dört İsrailli, Batı Şeria'da Kiryat Arba'nın yanında silahlı bir kişinin arabalarına ateş açması sonucu Filistinli militanlar tarafından öldürüldü. Hamas saldırının sorumluluğunu üstlendi. [37][38][39]
1 Eylül 2010 Filistin militanlık kampanyası: Rimonim kavşağı çekimi: Filistinli militanlar Batı Şeria'da Kochav HaShachar yakınlarında bir İsrail arabasına ateş açarak İsrailli bir erkeği orta derecede ve bir İsrailli kadını hafif şekilde yaraladı. Hamas saldırının sorumluluğunu üstlendi. [40]
26 Eylül - 2010 Filistin militanlığı kampanyası: Filistinli silahlı kişiler arabalarında hamile bir kadın ve kocasına ateş açarak ikisini de bacaklarından yaraladı. Silahlı kişiler, içindekiler yaralanmaktan kurtulan başka bir araca da ateş etti. [41][42][43][44][45] Fetih ve Filistin İslami Cihad saldırının sorumluluğunu üstlendi. [46]
18 Aralık - Kristine Luken Cinayeti : Amerikalı bir Hıristiyan misyoner Kristine Luken öldürüldü ve İngiliz doğumlu İsrailli arkadaşı Kudüs'ün eteklerinde Beit Shemesh yakınlarındaki bir ormanda yürüyüş yaparken iki bıçaklı Filistinli militan tarafından ciddi şekilde yaralandı . [47] Bir Filistin terör hücresinin üyesi olan dört Filistinli, daha sonra milliyetçi yönelimli olarak tanımlanan saldırıyla ilgili olarak suçlanıyor. [48]
Filistin militan hedeflerine karşı kayda değer İsrail askeri operasyonları
2010 yılında Filistinli militanlara karşı yürütülen en belirgin İsrail terörle mücadele operasyonları (askeri kampanyalar ve askeri operasyonlar) şunlardır:
Ekonomik durum
Yahudi ve Arap ihtiyaçları için kamu finansmanının tahsisindeki eşitsizlik ve yaygın istihdam ayrımcılığı, İsrail'in Arap vatandaşları için önemli ekonomik engeller oluşturuyor. [230] Öte yandan, Risk Altındaki Azınlıklar (MAR) grubu, "bariz ayrımcılığa rağmen, İsrailli Arapların ekonomik olarak komşu Araplardan çok daha iyi durumda olduklarını" belirtiyor. [231]
Arap toplumunun 1949'dan sonraki ekonomik gelişiminin baskın özelliği, ağırlıklı olarak köylü çiftçi bir nüfustan proleter bir endüstriyel işgücüne dönüşmesiydi. Topluluğun ekonomik gelişiminin farklı aşamalarla işaretlendiği öne sürülmüştür. 1967'ye kadar olan ilk dönem, bu proleterleşme süreciyle karakterize edildi. 1967'den itibaren nüfusun ekonomik gelişimi teşvik edildi ve Yahudi burjuvazisinin kenarında bir Arap burjuvazisi gelişmeye başladı. 1980'lerden itibaren topluluk ekonomik ve özellikle endüstriyel potansiyelini geliştirdi. [232]
Temmuz 2006'da Hükümet ülkedeki tüm Arap topluluklarını 'A sınıfı' kalkınma alanları olarak sınıflandırdı ve böylece onları vergi avantajlarından yararlanmaya uygun hale getirdi. Bu karar, Arap sektöründeki yatırımları teşvik etmeyi amaçlıyor. [233]
Başbakanlık ofisi genel müdürü Raanan Dinur, Aralık 2006'da İsrail'in önümüzdeki on yıl içinde ülkedeki Arap toplumunun işlerini geliştirmeye yardımcı olmak için 160 milyon NIS'lik bir özel sermaye fonu kurma planlarını tamamladığını söyledi. Dinur'a göre, İsrail'in Arap vatandaşlarına ait şirketler fona 4 milyon NIS (952.000 ABD Doları) kadar başvuruda bulunarak önümüzdeki 10 yıl içinde 80 kadar işletmenin para almasını sağlayacak. Dinur'a göre İsrail hükümeti, fonu işletmek için çeşitli finans kurumlarından ve özel şirketlerden özel yatırımcılardan en az 80 milyon NIS (yaklaşık 19 milyon ABD Doları) toplamayı taahhüt etmesi gereken teklifler isteyecek. [234]
Şubat 2007'de, New York Times İsrail'deki yoksul ailelerin yüzde 53'ünün Arap olduğunu bildirdi. [235] İsrail'deki Arapların çoğunluğu orduda görev yapmadığından burs ve konut kredisi gibi birçok maddi yardımdan yararlanamıyorlar. [236]
İsrail'deki Arap kasabaları, sakinlerinden şehir vergisi toplama konusunda isteksiz. [237] Önde gelen bir Arap-Yahudi STK'sı olan Sikkuy, Arapların bir grup olarak İsrail'de en yüksek ev sahipliğine sahip olduğunu buldu: Yahudiler arasında %70'e kıyasla %92,6. [238]
Arap toplumunda kişi başına düşen gelir daha düşük olsa da, bu rakamlar yaşı (Arap toplumunda ortalama yaş daha düşük ve gençlerin daha az kazanması), işgücüne katılan kadınların düşük yüzdesini ve büyük boyları hesaba katmıyor. Arap ailelerinden. [239]
İş
İsrail'de en yüksek işsizlik oranına sahip 40 kasabadan 36'sı Arap kasabalarıdır. [88] İsrail Merkez Bankası'nın 2003 istatistiklerine göre, Arap işçilerin maaş ortalamaları, Yahudi işçilere göre %29 daha düşük. [88] İstihdam sağlamadaki zorluklar, Yahudi meslektaşlarına kıyasla nispeten düşük eğitim seviyesine, şehirlerinin yakınında yetersiz istihdam olanaklarına, Yahudi işverenler tarafından ayrımcılığa ve bu tür alanlarda yabancı işçilerle rekabete bağlanıyor. inşaat ve tarım gibi. [88] Arap kadınları, hem dindar hem de seküler Yahudi kadınlara göre iş gücünde daha yüksek bir işsizlik oranına sahiptir. Arap erkekler arasında istihdam Yahudi erkeklerle aynı seviyedeyken, Arap kadınların %17'si çalışıyor. Bu, Arap istihdamını İsrail ortalamasının %68'ine koyuyor. Dürzi ve Hıristiyan Araplar, Müslümanlardan daha yüksek istihdama sahiptir. [240]
Tefen Endüstri Parkı'nda 300 çalışanı bulunan bir çağrı merkezi olan Babcom'un kurucusu ve CEO'su Imad Telhami, İsrail'deki Arap işçiler için kariyer fırsatları geliştirmeye kararlıdır. Hristiyan bir Arap olan Telhami, Babcom'u kurmadan önce Delta Galil Industries tekstil fabrikasında üst düzey yöneticiydi. Beş yıl içinde 5.000 işçi istihdam etmeyi umuyor: "İsrailli şirketler Hindistan'a, Doğu Avrupa'ya ve dünyanın diğer noktalarına binlerce iş ihraç ediyor. İşleri buraya getirmek istiyorum. Arap sektöründe müthiş mühendisler var ve potansiyel çok büyük.[241]
Mart 2010'da hükümet, özellikle kadınlar ve akademisyenler için iş erişilebilirliğini artırmak amacıyla İsrail Arap sektörü için 216 milyon dolarlık beş yıllık bir kalkınma planını onayladı. Bu program kapsamında, 2014 yılına kadar yaklaşık 15.000 yeni çalışan iş listesine eklenecektir. [242]
Filistin’s Web 2.0
Jonathan Schanzer, Mark Dubowitz
Ulusal Çıkar, 18 Ekim 2010
Başkanlığının son günlerinde Bill Clinton, Yasir Arafat ve Filistinlilerin barış yapmaya hazır olduğuna inanıyordu. Eylül 2000'de Filistinliler bir gerilla savaşı başlattı. Beş yıl sonra, Başkan George W. Bush, 2006 Filistin yasama seçimlerini laik Fetih hizbinin kazanacağına inanıyordu. Bunun yerine, İslamcı terör örgütü Hamas büyük bir farkla kazandı. Washington, hatalı anket verilerinden yararlanarak ve sahadaki gerçekleri yanlış yorumlayarak Filistin caddesindeki barış karşıtı duyguları çok sık asgariye indirdi. Başkan Barack Obama, Orta Doğu barışı için şu anki çabasında, geçmişteki başkanların hatalarını tekrarlamak üzere mi?
Obama'nın danışmanlarının aynı anda bir düzine Filistin pazarında veya pazarlarında oturup, Ortadoğu'daki ABD politika öncelikleri hakkında Arapça konuşan binlerce Filistinliyi dinleyebileceğini hayal edin. Daha da önemlisi, bu konuşmaların hiçbir dış etkisinin olmadığını hayal edin.
Nisan 2010'da bunu göz önünde bulundurarak bir çalışma başlattık. Kuruluşumuz, Demokrasileri Savunma Vakfı (FDD), ABD Merkez Komutanlığı adına askeri düzeyde teknoloji kullanan bir şirket olan ConStrat'ı çevrimiçi Filistin siyasi duyarlılığını incelemek için görevlendirdi. ConStrat dokuz hafta boyunca arama motorlarından, yapılandırılmamış sosyal medya sitelerinden, YouTube, Twitter, sosyal ağlardan (Facebook gibi), wikilerden ve RSS beslemelerinden binlerce Arapça gönderiyi kaldırdı.
Anketler genellikle belirli yanıtları ortaya çıkarmak için tasarlanırken, sosyal medya büyük ölçüde dış manipülasyondan uzaktır. Çoğu Filistinli, tartışmalı konuları intikam korkusu olmadan tartışabilmelerini sağlayan takma adlar altında yazıyor. Kabul etmek gerekir ki, sosyal medya yalnızca bilgisayar erişimi olan ve tutkulu görüşlere sahip okuryazar Filistinlilerin duygularını yakalar. Ama yine de önemli bilgiler sunuyor.
Bulduğumuz şey şu: Filistin web ortamı, ılımlı ve liberal görüşlere sahip kullanıcılardan yoksun olmasa da, radikalizmin egemenliğinde. Radikal ve liberal siteler arasında önemli bir tartışmanın olmadığını gösteren çok az geçiş var.
Radikalleşmiş kullanıcılar arasında küçük ama farklı bir Selefi grubu (muslm.net ve aljazeeratalk.net gibi sitelerde yaygın) İsrail ile çatışmayı dini bir görev olarak görüyor ve cihadı tek cevap olarak görüyor. Kaygı verici bir eğilim, Hamas destekçilerinin teolojik farklılıklarını ortadan kaldırmak için Selefileri diyaloga sokma derecesiydi. Hamas ve bu Taliban benzeri gruplar Gazze'de ortak bir neden bulurlarsa, barış için çok zayıf olur.
Elbette Hamas'ın destekçileri siyaset ya da İslam konusunda yekpare değildi. Ancak Hamas'ın en popüler tartışma sitelerinden yola çıkarak yaptığımız araştırma, bu sitelerin çoğunun İsrail'e karşı şiddeti desteklemeye devam ettiğini ortaya çıkardı. Bu konuda Hamas, Selefilerle çok az anlaşmazlık gösterdi.
Veriler ayrıca analistlerin Batı Şeria'daki El Fetih hakkında bildiklerini de doğruladı. ABD liderliğindeki barış görüşmelerinde Filistinlileri temsil etmesine rağmen, El Fetih, kargaşa içindeki bir grup. Siyasi olarak liderlikten yoksundur. İdeolojik olarak yönü yoktur. Web kullanıcıları bunu defalarca Fatah'ın en büyük çevrimiçi forumlarında belirttiler: Filistin'in Sesi (palvoice.com) ve Fatah Forumu (fatehforums.com).
Bulgularımız, Fetih'in Hamas ile (2007'de Gazze Şeridi'ndeki şiddetli Hamas darbesinden kaynaklanan) üç yıllık çatışmasının özellikle çevrimiçi ortamda sert olduğunu ortaya koydu. İki taraf düzenli olarak diken ticareti yaptı ve FDD yakınlaşmaya dair çok az kanıt buldu. Hamas destekçileri daha çok Selefilerle uzlaşmakla ilgileniyorlardı. El Fetih destekçileri, Hamas'ın Gazze'deki başarısızlıklarını kınamakla daha çok ilgileniyorlardı.
ABD medyası Filistin Başbakanı Salaam Fayyad'ın Batı Şeria'da reform yapma çabalarını överken, çevrimiçi forumlar Filistinlilerin etkilenmediğini gösteriyor. Bazı forumlarda Fayyad'ı Batı'nın kuklası ilan eden makaleler dolaşırken, diğerleri hükümetinin anayasal olarak gayrimeşru olduğunu iddia etti. Daha geniş anlamda, Filistinliler, Fayyad'ın en önemli siyasi müttefiki olan ABD ile herhangi bir işbirliğinden derin şüphe duyuyorlar.
Son olarak, verilerimiz Filistinlilerin çoğunluğunun bölgesel barış çabalarını desteklemediğini gösterdi. Filistinli internet kullanıcıları genellikle diplomatik girişimlerle dalga geçtiler, barış görüşmeleri tartışması ezici bir çoğunlukla olumsuzdu. Bu nedenle, Washington'un Filistinlilerin kalplerini ve zihinlerini kazanma çabalarına rağmen, sosyal medya ortamı, yeni bir barış girişimi için çok az desteğe sahip olduklarını gösteriyor.
Çalışmamızın gösterdiği gibi, İsrail ile Filistinliler arasında nihai bir anlaşma için baskı yapmak için şu an ideal bir zaman olmayabilir. Görüşmeler devam ederken, cin şişeden çıktı, ancak Obama yönetimi, sahadaki acımasız gerçeklere kulak verirse, daha etkili ve bilgili bir barış komisyoncusu olabilir.
3.4 İnsan Hakları İhlallerine İlişkin Yaptırımlar Rejimi
3.4.1 İnsan Hakları İhlallerine Dayalı Yaptırımların Yasallığı
Ekonomik yaptırımlar, tek tek devletlerin insan hakları ihlallerini azaltmaya önemli ölçüde katkıda bulunabilir ve bu nedenle etkili bir uygulama aracı uluslararası hukuktur. Birleşmiş Milletler dahil uluslararası kuruluşların, Suriye'de Şam, Darfur krizinde Sudan ve Burma gibi insan haklarını ağır ihlal eden devletlere karşı etkili ekonomik yaptırımlar uygulaması gerekiyor. Ekonomik yaptırımlar, Soğuk Savaş'ın sona ermesinden bu yana Arap Birliği ve BM tarafından kullanılmaktadır (Wood R. M., 2008)[147]. Bu tür yaptırımların arkasındaki amaç, genellikle doğası gereği bireysel devlet için cezalandırıcı değil, davranışını değiştirmek içindir. Tek tek devletler tarafından uygulanan bu tür yaptırımlar durumunda, genellikle devlet egemenliği ve müdahale etmeme ilkesi gibi uluslararası hukukun diğer temel ilkeleriyle çelişmektedir. Ekonomik yaptırım kavramı, DTÖ'nün serbest ticareti teşvik eden ilk gündemiyle potansiyel olarak karşılaşabilir. Ekonomik yaptırımlar, uluslararası normları ihlal eden rejimi değil, genel olarak halkı hedef aldığı görüldüğü için eleştiriliyor. Dolayısıyla, BM ve Arap Ligi de yaptırımlarını insan haklarını korumak için uygulasa da, yaptırımlar genellikle insan hakları ilkelerini ihmal etmektedir (Oskarsson, 2012)[148].
İnsani müdahale, devletlerin kendi vatandaşlarıyla ilgilenirken sahip olduğu özgürlüklerin sınırlarının olması gerektiği ilkesi üzerine inşa edilmiştir. Doktrin, ulusların bir devletin yurttaşını yurt dışında korumaya yönelik faaliyetlerden ayrılması gerektiğini belirtir (Williams, 2012)[149]. Doktrin, Hollandalı bir uluslararası bilim adamı Hugo Grotius tarafından, 17. yüzyıldan diğer hukuk bilginleriyle birlikte, bir veya birden fazla devletin, bir devletin vatandaşlarını o kadar vahşi ve yaygın koşullarda istismar etmesini önlemek için güç kullanmasına izin veren tanımlandı. uluslararası toplumun ahlakını ve bütünlüğünü sarsmak. Bir devletin yerli işlerine müdahale, komşu devletlerin veya kuruluşların protesto ve şikayetlerine rağmen bir eyalette devam eden bazı uygulamalarla çelişiyor, o zaman insani mülahazalar müdahale yasağını çoğu zaman dengeledi ve bu nedenle bir yaptırımı haklı kılabilir.Bu nedenle, insani müdahale, “nihayetinde barış, müdahale yoluyla insan kişiliğinin kutsallığını ileri sürme girişimlerinden ziyade, insan haklarına yönelik zalimce hor görmeyle daha fazla tehlikeye girer” şeklinde özetlenebilir. 19. yüzyılda, bu insani müdahale doktrini, kendi çıkarları doğrultusunda ilerlemek için müdahale eden devletler tarafından geniş çapta suistimal edildi (Morgan T.C., 2009)[150]. İdeal bir örnek, Fransa'nın 1860 ve 1861 yıllarında Suriye'nin bazı bölgelerini işgal etmesi, Maruni Hıristiyanların katliamını durdurmak için insani müdahale doktrini temelinde kıyıları savaş gemileriyle denetlemesidir. Fransa'nın faaliyetinin ardındaki temel güdüler, tarihsel kayıtlar bağlamında derinden eleştirilmiştir. Bir devletin egemenliğini, temel insan hakları ve tek tek devletler tarafından insani müdahale doktrini için devlet desteği ile uzlaştırmak genellikle zordur. Bağlantısızlar Hareketi'nin (NAM) BM'de yasal bir temeli yoktur ve insani müdahaleyi reddeder (Prados, 2006)[151].
Arap Ligi'nin Suriye'ye uyguladığı ekonomik yaptırımın devlet üzerinde daha az insani etkisi oldu. Yaptırım, on yıldan beri ülkede devam eden ihlale müdahale edemedi ve engelleyemedi. Birleşmiş Milletler, antlaşmalar ve uluslararası teamül hukuku gibi uluslararası kuruluşların beyanlarının derlenmesiyle oluşturulan Uluslararası İnsan Hakları Hukuku. İnsan haklarının çeşitli uygulamaları genellikle devlet uygulamaları, sözleşmeler, özel kuruluşlar ve STK'ların çabaları aracılığıyla ilerlemiştir (Portela, 2012)[1152]. Dolayısıyla, Suriye'de meydana gelen insani kriz ışığında, Birliğin ekonomik yaptırımdaki değerlendirmesini gözden kaçırması ve insani ilkeleri ihmal etmesi eleştirilebilir.
List of site sources >>>
Videoyu izle: İlyas Topsakal: Mısırlı sahip çıkarken CHPnin sözcüsü nasıl sahip çıkmaz (Aralık 2021).