Ýnsaný insan yapan manevî deðerlerin tümüne Ýslam denir. Ýslam, Allahü Tealâ'ya ait bir öðreti sistemidir. Temeli, Lailâhe illallah sözünde anlamýný bulan, düzenin tek yaratýcýsý ve sahibinin Allahü Zül Celâl olduðunu kabul ve onaylamaya dayanan "tevhid" inancýdýr. Sistemin amacý, insaný, sahip olduðu ve onu sürekli sýkýntýlara sokan bencil insani kiþiliðinden arýndýrarak onu ilahi meziyetlerle donatmak ve onu olgun bir hale getirmektir.
Allah (c.c.) indinde din, Ýslam'dýr. Adem (a.s.)'dan bu yana gelen bütün peygamberler Ýslam'ý bildirdiler. Öyle olduðu halde, her dönemde, insanlar dini kendi nefislerine göre yorumlayarak onu deðiþtirdiler, bozdular.
Onun için Ýslam bilginleri, son kez insanliða bildirilen dinin, tekrar, yanlýþ anlama ve yorumlarla bozulmamasý için büyük gayret sarfettiler.
Allah (c.c.)'ýn insanlarý terbiye etmek, onlara doðru yolu göstermek, geçmiþteki yanýlmalarý anlatmak, ahýret alemi hakkýnda bilgi vermek ve kendi hükümlerini bildirmek için gönderdiði son kitaba Kur'an denir. Bu kitabýn bildirdiði doðru yola da Sýrat-ý Müstakim denir.
Ýþte dini bilgilerin en önemli kaynaðý, Kur'an'dýr.
Son peygamber Muhammed Aleyhisselam, Sýrat-ý Müstakim'i bizzat kendi yaþayarak insanlara göstermiþtir. Onun ahlâký, Kuran ahlâký idi. Onun yaþayýþýndan günümüze gelen söz ve davranýþlara Sünnet denir. Sünnetlerin yazý ile ifadesine Hadis adý verilir. Bugün kitaplara geçmiþ onbinlerce hadis-i þerif vardýr.
Dini bilgilerin ikinci önemli kaynaðý da bu Hadis'lerdir.
Muhammed Aleyhisselama inanýp O'na tabi olarak O'nun sohbetlerinde bulunan, O'ndan feyz almýþ kiþilere "Sahabe-i Kiram" denir. Bunlarýn sayýsý yaklaþýk 60 bin kadardýr. Bunlarýn hepsine Kuran'da cennet vadedilmiþtir. Bir çoðu Allah rýzasý için hiç tereddüt etmeden canlarýný feda etmiþlerdir. Hepsi çok dürüst insanlardý. Sahabe-i Kiramýn herhangi bir tereddüte düþmeden, doðruluðu konusunda mutabýk kaldýklarý, söz ve davranýþlara Ýcma-i Ümmet denir.
Ýþte dini bilgilerin üçüncü kaynaðý da bu sahabe-i kiramýn söz birliðidir, yani Ýcma-i Ümmet'tir.
Sonradan gelen bazý bilginler, Ýmam-ý Hanife, Ýmam-ý Þafii, Ýmam-ý Malik ve Ahmet bin Hanbel Hazretleri, insanlarýn tereddüte düþtükleri konularda, önceki üç kaynaða dayanarak bunlardan bazý hükümler çýkarmýþlardýr. Bu hükümlere Ýçtihat denir. Bunlarýn hükümleri de dinde delil sayýlýr. Bu Ýçtihad'lar da dini bilgilerin dördüncü kaynaðýný oluþturur.
Ýslam'ýn temel kaynaðý, hiç kuþkusuz, Kur'an-ý kerimdir. Kur'an'da kapalý olan hususlar Rasulullah Efendimizin hadisleriyle açýklanmýþ, hadislerde kapalý kalan hususlar da Sahabe-i kiramýn ortak davranýþlarýyla açýklýk kazanmýþtýr. Ayrýntýlardaki tereddütlü konular da deðerli müçtehidlerin içtihatlarýyla açýklýða kavuþmuþtur.
Böylece Allahu Tealâ'nýn dininde hemen her mesele, apaçýk bir hale gelmiþtir. Ýslam bilginleri bu dört kaynaðý inceleyerek yüzyýllardýr, onbinlerce cilt kitaplar yazdýlar. Ýnsanlara doðru yolu, yani "Sýrat-ý Müstakim"i öðretmeye çalýþtýlar. Ýþte müslümanlarýn bu dört kaynaktan gelen bilgilere göre edindikleri "doðru yaþama biçimi"ne, Ehl-i Sünnet Yolu denir. Ehl-i sünnet yolu, Rabbimizin bizler için öngördüðü, bizleri kurtuluþa götürecek hayat tarzýdýr.