Malum kız büyümeye başladı, dönem dönem ikinci çocuk fikri beni yokluyor. Kafamda bin deli düşünce, kukumav kuşu gibi düşünüyorum. Öyle olursa böyle, şimdi olursa şöyle diye. Pek tabi ki her istediğin zaman şak diye olacak hali yok, olmama ihtimali bile mümkün olabilir. Tabi ki Allah'a kalmış bir iş bu. Hayırlısını diliyorum ben de.
Yaklaşık iki yıldır çalışmıyorum. Çalışmaya başlamak istiyorum ama çok da korkuyorum. Böyle evde oturup fizikten uzak kalınca her bildiğimi unutmuş, özgüvenim gitgide azalmış gibi hissediyorum. Geçenlerde bir iş ilanı görünce aklım karıştı yeniden. Aslında üniversite dışında iş istemiyordum fakat bu iş aklımı feci çeldi. Amsterdam'daki Avrupa Patent Ofisine farklı branşlardan eleman alacaklarmış. Fizik için de lisans mezunu bir fizikçi ( benim doktoram var daha makbul olur herhalde) arıyorlardı. Gelen patent tekliflerini gözden geçirip orjinalliğini araştırıp onay verip vermeme işini yapıyorsun. Vay be ne havalı. İlk aklıma gelen idolüm Einstein'ın da isviçre patent ofisinde çalışmış olmasıydı. Ben de onun gibi olurdum belki :) Üstelik bu ilanda, binada bulunan laboratuarların dilediğince kullanılabilmesi mümkündü (istersen bilimsel çalışma yürüt süper) Maaşı ise (asıl beni vuran yer) ortalamanın üstünde bir maaş alan eşiminkinin bile iki katı idi. Şok oldum.
Tabi ki bu işe başvurmadım, hem çok ani oluşu (daha kızımla ilgili bir programımız yok) hem de cesaretimin olmayışı. Belki başka zaman yine ilan çıkar kimbilir.
Şimdi Dila iki yaşına geldiğinde okula başlayacak, belki işe başlamam daha kolay olur o zaman. Fakat işe başlarsam ve özellikle de kızım büyüdüğünde ben rahata alışırsam ikinci çocuğu kolay kolay göze alamam gibi geliyor. Yeniden o kaosa girmek gözümü korkutuyor. Şimdi evdeyken bir çocuk daha olsa, verdiğim iş arası biraz daha uzasa, ikincisi bir yaşına falan geldiğinde işe dönsem (tabi şimdi kendimi beceriksiz hissediyorum o zaman özgüvenim yerlere yapışır eminim ) daha mı iyi olur diye gel gitler yaşıyorum.
Bunda mesleğimin sürekli gelişmeleri takip etme gerekliliği içermesinin de etkisi var. Asla bıraktığım noktada kalmıyor. Şimdi bile yakalamam gereken öyle çok araştırma var ki. Diğer yandan bir konuyu nasıl ele almam gerektiğini bildiğim için bunun önemi yok diye kendimi telkin ediyorum. Sonuçta sürekli takip etsen bile her konuyu bilebilmek imkansız.
İş mi çocuk mu iş mi çocuk mu diye düşünedurayım, zaman hızla geçiyor. Bakalım bu düşüncelerin sonu nereye varacak. Siz ikinci çocuk kararını nasıl verdiniz, kaza olanları demiyorum ama ;) Gerçi de belki en iyisi o.
Share This:
Facebook Twitter Google+ Pinterest Linkedin
at Kasım 19, 2013
Bunu E-postayla GönderBlogThis!Twitter'da PaylaşFacebook'ta PaylaşPinterest'te Paylaş
37 yorum:
bir güzel çift 19 Kasım 2013 17:16
ahhh ahhh :) malum 30 ocakta Ahmet Tuğra 2 yaşına giriyor ve daha şimdiden beni de düşünceler almış durumda.Çevremdeki herkesin "nasıl olsa kayınvaliden bakıyor,onun sağlığı yerindeyken yap ikinciyi"diye her fırsatta akıl vermesi her ne kadar canımı sıksa da hak veriyorum onlara.Ama hiç yapamazmışım Ahmet Tuğra nın sevgisini bölemez,tüm yaşadıklarımı yeni baştan yaşamazmışım gibi geliyor.Ben bi an önce Ahmet Tuğra büyüsün derdindeyken yeniden başa nasıl dönerim diye diye yiyorum kendimi.Anne olduktan sonra kalbimin orta yerine düşen koca sevgi ve merhamet ve "ona bişey olursa" kaygısının ikiye katlanacağını düşünmek tüylerimi ürpertiyo :( oysa bi ailede çok çocuk olmalı derim ben.KArdeşleri olmalı insanın...ama...ama işte...ooof çok derin konu bu konu :)
YanıtlaSil
Yanıtlar
GeCe 19 Kasım 2013 17:32
O mevzuları yazmadım ama onlar da hep aklımda tek çocuğun endişesi bu kadarken iki çocuk nasıl olur, diğer yandan kardeşsiz bırakmak haksızlık mı, peki kardeş oldu diyelim dilayı iki üç yaşına kadar evde baktım diğerinde erken calısmaya baslarsam haksızlık olmaz mı of of
Sil
Yanıtlar
Yanıtla
Yanıtla
Deniz Alter 19 Kasım 2013 17:36
Merhaba, uzun zamandır sizi ve Helo'yu takip ediyorum. 21 aylık oğlu olan bir anne ve 6 aylık bir hamile olarak iki çocuk bir arada büyür fikri ile ikinci çocuğa cesaret ettiğimizi söylemeliyim:) İkinci bebeğime hamile olduğumu söylediğimde bana deli gözüyle bakan çok oldu. Ama birbirine yakın yaşlarda iki çocuğum olacağını düşünmek bile beni çok mutlu ediyor:) Umarım siz de istediğiniz bir zamanda ikinci bebek müjdesini alırsınız. Sevgilerimle
http://toprakalter.blogspot.com/
YanıtlaSil
Yanıtlar
GeCe 19 Kasım 2013 18:00
Maşallah sağlıkla gelsin bebeğiniz. Ben de aslında yakın ara ile kardeş fikrine sıcak bakıyorum. Ama bizim şartlarımız daha farklı. Taşınma işleri vs derken bir de yakınımızda hiç kimse olmadığından hamileyken diğer çocukla başetmek zor kreş zamanını bekleyelim derken bu günlere geldik. İkisi de ufak olunca bakmak daha zor diyorlar ben artık onları geçtim, her türlü iki çocuk zor, başına gelince illa ki bir çıkar yol buluyor insan bu yüzden işin bu yönünü düşünmüyorum
Sil
Yanıtlar
Yanıtla
Yanıtla
Unknown 19 Kasım 2013 18:21
merhaba, 3.çocuğuna hamile bir kadın olarak yazıyorum bu yorumu:) ilk iki çocuğum 11 ve 7 yaşında bence 4 yaş ara çocuklar için fazla ilk çocuk ilgiye çok alışmış oluyor ve kardeşi daha zor kabulleniyor en azından bizde öyle oldu :( o yüzden 3 yaş fark daha makul gözüküyor. bir de çocuk meselesine karar verirken insan kendine şu soruyu mutlaka sormalı: benim hayattaki birincil hedefim ne? iyi bir kariyere sahip olup ortalama bir anne olmak mı, yoksa iyi bir anne olup ortalama bir kariyere(yada benim için mesela kariyer sahibi olamamak mı) . bu soruya cevap verdikten sonra gerisi kolay. ben hayatta çocuk yetiştirmekten daha önemli bir kariyer basamağı görmediğimden 3. çocuğu da can_ı gönülden istiyorum. umarım çocuklarımıza hakettikleri ilgiyi sevgiyi verebiliriz hepimiz.
YanıtlaSil
Yanıtlar
GeCe 20 Kasım 2013 11:17
Aşırı kariyer hırsında olan biri değilim ama boş duramam ben. Şu anda bile birsürü iş yapıyorum biraz daha büyüyünce illa bir işe girişeceğimi biliyorum bu işin de bildiğim bir iş olması iyi olur. Gün gelecek büyüyecekler. Çocuk yetiştirmeyi hafife almıyorum hatta hep derim bu son iki yılda harcadığım emeği işime harcasam rahat profesor olmustum çok emek istiyor
Sil
Yanıtlar
Yanıtla
Yanıtla
Ada'lı Günler 19 Kasım 2013 22:17
Ne güzel bir olaya deginmişsin:))
Bende 2 senedir evdeyim ve bir an önce
iş hayatına geri dönmek istiyorum..
Biz 2. çocugu istemediğimize karar verdik..
Ama biliyoruz ki hayat senin planladığın gibi gitmez..
O yüzden fazla dillendirmiyoruz..
Özellikle eşim, benden daha hassas...
Tabi Ada yalnız mı kalacak, ne olacak, tek çocuk şımarık olur mu,
ama diğer yandan o na daha iyi bir gelecek için tek olması daha iyi gibi gibi..
Tam yarama parmak bastın canım..yaz yaz bitmez bende.
Sevgiler..
YanıtlaSil
Yanıtlar
GeCe 20 Kasım 2013 11:18
Net istediğinizi söyleyebilmeniz büyük rahatlık ben onu söyleyemiyorum daha evet mi hayır mı bu yüzden çok karışığım
Sil
Yanıtlar
Yanıtla
Yanıtla
Emir'e anne 19 Kasım 2013 22:17
Ben tek çocuk olduğumdan olsa gerek kendi çocuğuma yaşadıklarımı yaşatmam diye çok büyük konuştum sanırım ,Emir 15 aylık oldu hala anne sütü alıyor tıpkı senin yaşadıkların gibi taşınma ve çevremizde kimsemizin olmayışı eklenince her dakika bacağıma yapışır hale geldi .Son günlerde dışarı çıktığımızda pusete binmemek için tekmeler savuruyor onu mu tutayım(asla elini tutturmak istemiyor) yoksa arabasını mı süreyim şaşıyorum , parkta çevresindeki çocuklara yetişkinlere koşturmaktan oynamıyor bile ve mutlaka en kısa sürede bir kardeşi olmalı diyorum ama ben bunu kaldırabilir miyim bilmiyorum .Son günlerdeki hırçınlıkları , benim sürekli evi yerleştirmeye odaklanmam , onun dikkat çekmek için masa tepelerinde gezinmeleri derken yıpranmaya başladım ...
Neyse örnek alacak birileri lazım , inşallah sen örnek olursun tatlım öpüyorum Dila'yı..
YanıtlaSil
Yanıtlar
GeCe 20 Kasım 2013 11:19
Ne kadar benzeşiyoruz büyük konuşmak istemem ama gerçekten hiç desteksiz çocuk bakmak çok zor
Sil
Yanıtlar
Yanıtla
Yanıtla
ihlinaz 20 Kasım 2013 00:23
1 çocuk sahibi olup da 2.ye de sahip olanlar olağanüstü insanlar derdim hep.Şimdi o olağan üstü insanlardan biri de benim.Böyle olmasına rağmen 1 çocuk yeter düşüncem devam ediyor hala :)
Karar sizin tabi ki.Ama çocuklar için düşüünürsek eğer bir kardeş daha hiç fena olmaz dimi?
Babası vefat eden bi arkadaşım bana "Babam öldüğünde beni tek anlayan insan kardeşimdi.Acımı en iyi hiseden de kardeşimdi.Bu yüzden hep onunla dertleştim.Hep ona sığındım.Çünkü o da aynı babayı kaybetti." demişti.2. hamileliğimde bu benim en büyük tesellimdiydi.Sürpriz bir hamilelik olunca şokuda büyük oluyor tabi.Hakkınızda hayırlısı :))))
Sevgilerimle
YanıtlaSil
Yanıtlar
GeCe 20 Kasım 2013 11:20
Üç kardes olarak çocuğumu tek bırakma fikri benim için korkunç üstelik burda yapayalnızız şuan kuzen falan yok. Gerçi hep burda kalmayabiliriz ama kardeslik güzel şey
Sil
Yanıtlar
Yanıtla
Yanıtla
Unknown 20 Kasım 2013 03:18
merhabalarrrr
bende hem bir babaanne,,hemde annane olarak araniza karisiyim dedim:))))))))))
herpini bir arada yurutmek icin elinizden ne geliyorsa yapin
ne isinizi terkedin..tabi gecici surecler disinda
nede ikinci cocuktan vaz gecin..
kizim amerikada ..orlandoda bir unuversitede ogretim gorevlisi
suanda bende onun yanina 6 ayligina geldim...cunki ikinci bebegi geldi
ayni duygulari oda tasiyor su anda
sen gidince ben ne yapicam diye:)))))))))
bir sekilde hayat devam edicek,,raylar yerine oturucak
hepinize gonulden sevgilerimi birakiyorum
sizlere kolay gelsinnnnnnn:)
YanıtlaSil
Yanıtlar
GeCe 20 Kasım 2013 11:22
Aslında yazıyı yazdıktan sonra dün düşündüm ki mesela on yıl sonra hayatın bir sekilde devam ettiğine kanaat getireceğim muhtemelen. Şimdi olayın içine fazla dalıp kendimizi kaptırıyoruz galiba ve üstelik çocuğun da bu kadar aşırı ilgiye ihtiyacı yok
Sil
Yanıtlar
Yanıtla
Yanıtla
Tuten 20 Kasım 2013 09:23
Ya gece nasıl başvurmazsın o işe nasıl gitseydin bir görüşseydin vallahi çoook uzuldum cok :/
YanıtlaSil
Yanıtlar
GeCe 20 Kasım 2013 11:23
Hiç cesaretim yoktu be tüten nolcak benim halim :(
Sil
Yanıtlar
Yanıtla
Yanıtla
Unknown 20 Kasım 2013 09:26
vayy bee tebrikler.. kendim gibi düşünen insanlar görmek ne güzel.. can-u gönülden tebrik ediyorum sizi...
YanıtlaSil
Yanıtlar
GeCe 20 Kasım 2013 11:23
Valla böyle düşünmeseydim daha memnun olacaktım ama kararsızlık zor
Sil
Yanıtlar
Yanıtla
Yanıtla
sevilay 20 Kasım 2013 13:32
kardeş yerini hiçbirşey tutmaz canım umarım kararın bu yönde olur sevgilerle
YanıtlaSil
Yanıtlar
GeCe 20 Kasım 2013 16:18
Kardes olsun istiyorum da zaman konusunda kararsızım
Sil
Yanıtlar
Yanıtla
Yanıtla
ZeyneP 20 Kasım 2013 14:22
Bu konuda insanlar kitap yazmış... Burdaki yorumlar ne ki?! Hakikaten kitaplar var. Ben okudum, dinledim falan. Sonunda karar verdim (Gülbilge 19 aylık şimdi); CANIM NE İSTERSE, NE ZAMAN İSTERSE ONU YAPÇAM! :D Cihan'ın Bahçesi'ne çok hak veriyorum. "bir sekilde hayat devam edicek,,raylar yerine oturucak". İşe başlayıp 2. çocuğu yapsan da, evde oturup Helo'ya baksan da, Helo'yu kardeşsiz büyütsen de... hayata ayak uyduracaksın mecburen. Kasmamak lazım yani. (Ben de çok mu vurdumduymaz bi 2 çocuk anne adayıyım acaba?)
YanıtlaSil
Yanıtlar
GeCe 20 Kasım 2013 16:20
Kitap da yorum da okusan her ailenin dinamikleri farklı, hayırlı zamanda hayırlısı neyse o olsun dileğim
Sil
Yanıtlar
Yanıtla
Yanıtla
Nil 20 Kasım 2013 14:23
İşimi sevmiyorum. Ama kızımı artık kreşten alamayacağım için devam ediyorum. Seneye kreş hayatımız sona erecek ve ilkokula başlayacağız inşallah. Bakıcı düşünmüyorum. İşimi sevmemem de bahanem. Allah da gönlümüze göre verdi, işten ayrılırken pişman olmamam için ikinci mucizemi yolladı. Keşke kızım doğduğunda işi bıraksaydım diyorum. Keşke ablasıyla arasında bu kadar yaş farkı olmasaydı diyorum. Ama herşeyde vardır bir hayır. Çok plan program yapınca da olmuyor akışına bırakmak lazım bazen.
Hakkınızda hayırlısı olsun inşallah.
YanıtlaSil
Yanıtlar
GeCe 20 Kasım 2013 16:21
Program yapamıyoruz zaten yapsam bu kadar kararsız kalmazdım. Sanırım tek çözmem gereken ilk bebekten sonra biraz dinlenip rahat nefes alıp ikinciye geçmek mi yoksa bu ikisini aynı anda aradan çıkarmak mı
Sil
Yanıtlar
Yanıtla
Yanıtla
gulsah aydin 20 Kasım 2013 15:23
Zamanında çalışıp kendi ayakları üzerinde durmuş bir bayanın,evlendikten sonra buna alışması çok zor oluyor..Kızım 2,5 yaşında.O 2,5 sene içerisinde bir şekilde çocukla oyalanarak vakit geçirdim.Ama şimdi büyüdü ve ben gerçekten elim kolum bağlı şekilde oturmaktan çok sıkıldım..Ne yapabilirim diye düşündüm ve hobi amaçlı yaptığım aksesuarları satmak için birkaç mağazayla görüştüm.Olumlu cevap aldım şimdi siparişleri yetiştirmeye çalışıyorum:) Ama bir taraftan da ikinci bebeği düşünmeye başladık.Sanırım hayat benim için bundan ibaret alışmaya başlasak iyi olacak:)
YanıtlaSil
Yanıtlar
GeCe 20 Kasım 2013 16:22
Gün gelecek o da büyüyecek o zaman yine arayışlar olacaktır özellikle okula baslayınca ip kopuyor galiba
Sil
Yanıtlar
Yanıtla
Yanıtla
suhuba 20 Kasım 2013 17:04
Selam,
benimki tek çocuk iş falan derken olsunmu olmasınmı? bıd bıd hadi olsun dedik düşük oldu. Bu nedenle 13 yıl geçti. İstiyorsan iş vs olur nasılolsa düşünme derim. Düşünürken dona kalıyorsun. Ben keşke 2. olsaymış diyorum. Akşam ona baktım öptüm kokladım. Biz olmasak ne olacak dedim. Teyze hala vs hikaye. Anne, baba, kardeş kavramı başka. Çekirdek aile yani. Anlayacağın ben çok düşündüğüme pişmanım. Ama benim tesellimde hayatını birleştirebileceği güzel ruhlu bir insanla karşılaşması. Böylece bir kızımda olur. :)
YanıtlaSil
Yanıtlar
GeCe 20 Kasım 2013 17:28
Hersey kısmet işte
Sil
Yanıtlar
Yanıtla
Yanıtla
nazli 20 Kasım 2013 17:42
çok zor konular bunlar, biz de konuşup duruyoruz şuan, kesin bir cevap yok sanırım, patent ofisi çok havalı geliyor kulağa gerçekten, eistein konusunu bilmiyordum:)) e siz zaten web desgin gibi seyler yapmıyor musunuz, para getirmiyor mu o isler? en guzlei home ofis aslinda, ya da flexible saatler... zor konu cok zor :)
YanıtlaSil
Yanıtlar
GeCe 20 Kasım 2013 18:53
O işe asılsam iyi gelir olur ama hep sıkıntıdan onlar birsey üreteyim de kendimi iyi hissedeyim çabaları asıl işim değil
Sil
Yanıtlar
Yanıtla
Yanıtla
ayak izleri-sevgi 21 Kasım 2013 09:10
ah ah.. bizde de bu konu konuşuluyor bu ara.. dila büyüyor, arayı çok açmamak lazım.. ama ben dilaya bile zor yetişiyorum.. onunla bile gerektiği kadar ilgilenemezken o minicik zamanı ikiye bölüp nasıl ikisine de yettiririm onu bilmiyorum işte.. yalnız kalmasın istiyorum bir canı olsun yanında.. ama hangisi onu daha mutlu eder onu bilmiyorum işte.. gerçekten zor bir mevzu.. allah hayırlısını versin hakkımızda..
YanıtlaSil
Yanıtlar
Yanıtla
annesiningülü 23 Kasım 2013 01:49
şimdi ki aklım olsa 6 sene ara vermezdim kesinlikle. yakın yaşlar olup bir arada büyümeleri en iyisi ;)
YanıtlaSil
Yanıtlar
Yanıtla
anne kaleminden 25 Kasım 2013 15:27
çocuklarımın arasında 19 ay var... ilk 2 sene biraz zordu ama şu an 6,5 ve 5 yaşlarındalar iyi ki peş peşe olmuşlar diyorum. birlikte oyun oynuyorlar hem kardeş hem arkadaşlar :) 2.çocuk düşünenlere tek tavsiyem ne kadar araları az olursa başlarda çook zor ama büyüdüklerinde bir o kadar rahat oluyor :)
YanıtlaSil
Yanıtlar
Yanıtla
Unknown 25 Kasım 2013 17:32
işi kacırdım dıye uzulme senın gıbı nıtelıklı bır fızıkcının karsısına daha ne fırsatlar cıkar merak etme ama ikincıyı yapacaksan arayı acma derim. aslında annenın akıl saglıgı ıcın ıkıncıye hıc gerek yok derim de demeyeyim:))))
YanıtlaSil
Yanıtlar
Yanıtla
GeCe 25 Kasım 2013 17:56
Ya zor biliyorum ama kardeşlik güzel şey burcucum
YanıtlaSil
Yanıtlar
Yanıtla
Filiz 26 Kasım 2013 00:32
Biz de ikinci bebegi cok istiyoruz kizim iki yasinda arayi cok acmamak lazim.su siralar sedef tedavisi dolayisiyla erteledik hamileligi insallah en kisa zamanda evimize bir cennet kokulu daha gelir:-)is hayatim devam ediyor evet cocukla zor oluyor nircok seye yetemiyorum kendime cok vakit ayiramiyorum ama mutluyum herseye ragmen.kizimin kardesleri olsun teyze olsun hala olsun istiyorum..kismet bakalim...
YanıtlaSil
Yanıtlar
Yanıtla
esra yağız 15 Aralık 2013 23:31
bundan 21 hafta önce etrafımda sürekli "oğlan büyüdü, ikinciye hazırlan bence" diye vıdı vıdı konuşan çevremden illallah etmiş ve Allah isteyenlere versin bana benim evladımı bağışlasın diye dualar işliğinde sustuyor ve istemediğimi dile getiriyordum. Süpriz bir şekilde oğlum tam da 19 aylıkken ikinci bebeğime hamile kaldım, hem de doktoranın son tez dönemindeyken.. ne çok ağladığımı hatırlıyorum şimdi gülüyorum o halime :) ben tam da bu cümleleri yazarken karnımdaki minik kızım atıyor bana tekmeleri :) o bana yaradanın bir süprizi. şimdi iki çocuğu düşününce iyi ki süpriz oldu diyorum, çünkü doktorayı bitirmek için (doğumdan önce büyükçe bir kısmını enazından) daha çok çalışıyorum ve iki çocuğun evde beraber oynadıklarını ikisine aynı anda hayatı öğretmeye çalıştığımı hayal ediyorum ve çok iyi oldu diyorum.. Allah herkesin gönlüne göre versin inşallah..
YanıtlaSil
Yanıtlar
Yanıtla
Yorum ekle
Daha fazlasını yükle...
Newer
Story Older
Story
Kaydol: Kayıt Yorumları (Atom)
Bu Blogda Ara
Spotify'da Podcast Yayinlarim
HAKKIMDA
GeCe
İsimleri G ve C ile başlayan iki hayatın bileşkesi. A unification of two lives whose names begin with G and C. GeCe means night in Turkish.
Profilimin tamamını görüntüle
İletişim
gecedesign@gmail.com
Sosyal
İzleyiciler
Arsiv
► 2021 (28)
► Kasım 2021 (1)
► Ekim 2021 (15)
► Temmuz 2021 (1)
► Haziran 2021 (1)
► Mayıs 2021 (4)
► Nisan 2021 (1)
► Şubat 2021 (2)
► Ocak 2021 (3)
► 2020 (52)
► Kasım 2020 (2)
► Ekim 2020 (3)
► Eylül 2020 (3)
► Ağustos 2020 (1)
► Temmuz 2020 (2)
► Haziran 2020 (3)
► Mayıs 2020 (7)
► Nisan 2020 (10)
► Mart 2020 (17)
► Şubat 2020 (1)
► Ocak 2020 (3)
► 2019 (84)
► Aralık 2019 (4)
► Kasım 2019 (9)
► Ekim 2019 (3)
► Eylül 2019 (6)
► Ağustos 2019 (2)
► Temmuz 2019 (2)
► Haziran 2019 (3)
► Mayıs 2019 (5)
► Nisan 2019 (7)
► Mart 2019 (12)
► Şubat 2019 (11)
► Ocak 2019 (20)
► 2018 (53)
► Aralık 2018 (3)
► Kasım 2018 (5)
► Ekim 2018 (4)
► Eylül 2018 (10)
► Ağustos 2018 (3)
► Temmuz 2018 (9)
► Haziran 2018 (4)
► Mayıs 2018 (3)
► Mart 2018 (6)
► Ocak 2018 (6)
► 2017 (57)
► Aralık 2017 (5)
► Kasım 2017 (2)
► Ekim 2017 (6)
► Eylül 2017 (4)
► Ağustos 2017 (4)
► Temmuz 2017 (5)
► Haziran 2017 (2)
► Mayıs 2017 (7)
► Nisan 2017 (5)
► Mart 2017 (4)
► Şubat 2017 (7)
► Ocak 2017 (6)
► 2016 (103)
► Aralık 2016 (4)
► Kasım 2016 (7)
► Ekim 2016 (5)
► Eylül 2016 (10)
► Ağustos 2016 (6)
► Temmuz 2016 (10)
► Haziran 2016 (9)
► Mayıs 2016 (8)
► Nisan 2016 (15)
► Mart 2016 (9)
► Şubat 2016 (12)
► Ocak 2016 (8)
► 2015 (121)
► Aralık 2015 (13)
► Kasım 2015 (9)
► Ekim 2015 (10)
► Eylül 2015 (7)
► Ağustos 2015 (14)
► Temmuz 2015 (10)
► Haziran 2015 (8)
► Mayıs 2015 (9)
► Nisan 2015 (12)
► Mart 2015 (11)
► Şubat 2015 (7)
► Ocak 2015 (11)
► 2014 (179)
► Aralık 2014 (21)
► Kasım 2014 (18)
► Ekim 2014 (22)
► Eylül 2014 (10)
► Ağustos 2014 (13)
► Temmuz 2014 (9)
► Haziran 2014 (10)
► Mayıs 2014 (10)
► Nisan 2014 (15)
► Mart 2014 (14)
► Şubat 2014 (23)
► Ocak 2014 (14)
▼ 2013 (142)
► Aralık 2013 (18)
▼ Kasım 2013 (23)
Lodoslu İstanbul
#PedofiliyeSavasActık
Her Annenin Aklını Karıştırır Persentil Eğrileri
Kütüphane Günlüğü #2
İlk cümlesi sitem olanlar
20. Ay Mektubu: İki Yaş Sendromu Bitti Galiba
Bahçen Var mı Derdin Var
İkinci Çocuk Sorunsalı
Amsterdam-Paris hızlı trenle 3 saat
O-o baykuş
Helo'nun Oyun Grupları
Zaanse Schans; Masal Gibi Bir Kasaba vol 2
Helo ile oynadığımız oyunlar
Tadı damağımda anılar
Kuru Maydanoz
Yine Başımızda Nöbette Yine
Kendi işini kendi yapanlar ülkesi
Amsterdam'da Bisiklet Yolu Kuralları
Ekim Ayının Temaları
Zaanse Schans; masal gibi bir kasaba
Blogunuz çok yavaş mı açılıyor?
Blogger'da Kategorileri Hızlı Düzenleme
Kütüphane dönemine girdik
► Ekim 2013 (17)
► Eylül 2013 (9)
► Ağustos 2013 (16)
► Temmuz 2013 (11)
► Haziran 2013 (5)
► Mayıs 2013 (6)
► Nisan 2013 (10)
► Mart 2013 (7)
► Şubat 2013 (9)
► Ocak 2013 (11)
► 2012 (116)
► Aralık 2012 (8)
► Kasım 2012 (12)
► Ekim 2012 (8)
► Eylül 2012 (8)
► Ağustos 2012 (7)
► Temmuz 2012 (3)
► Haziran 2012 (6)
► Mayıs 2012 (9)
► Nisan 2012 (8)
► Mart 2012 (15)
► Şubat 2012 (15)
► Ocak 2012 (17)
► 2011 (130)
► Aralık 2011 (11)
► Kasım 2011 (10)
► Ekim 2011 (13)
► Eylül 2011 (10)
► Ağustos 2011 (13)
► Temmuz 2011 (9)
► Haziran 2011 (14)
► Mayıs 2011 (8)
► Nisan 2011 (6)
► Mart 2011 (8)
► Şubat 2011 (15)
► Ocak 2011 (13)
► 2010 (95)
► Aralık 2010 (8)
► Kasım 2010 (11)
► Ekim 2010 (9)
► Eylül 2010 (9)
► Ağustos 2010 (8)
► Temmuz 2010 (13)
► Haziran 2010 (6)
► Mayıs 2010 (5)
► Nisan 2010 (4)
► Mart 2010 (7)
► Şubat 2010 (8)
► Ocak 2010 (7)
► 2009 (206)
► Aralık 2009 (15)
► Kasım 2009 (13)
► Ekim 2009 (14)
► Eylül 2009 (16)
► Ağustos 2009 (13)
► Temmuz 2009 (12)
► Haziran 2009 (15)
► Mayıs 2009 (17)
► Nisan 2009 (19)
► Mart 2009 (27)
► Şubat 2009 (17)
► Ocak 2009 (28)
► 2008 (154)
► Aralık 2008 (20)
► Kasım 2008 (25)
► Ekim 2008 (20)
► Eylül 2008 (12)
► Ağustos 2008 (9)
► Temmuz 2008 (10)
► Haziran 2008 (10)
► Mayıs 2008 (12)
► Nisan 2008 (28)
► Mart 2008 (8)
Popular
Kız-Erkek Gebeliğindeki Farklar
Çoğumuzun kulağına çalınmıştır, gebelikte bazı işaretlere göre cinsiyeti tahmin etmek mümkündür. Bunların çoğunun belki bir bilimsel temel...
32. Ay Mektubu Oyun Oyun Oyun
Benim Büyük Buzz'ım Artık beybi dönemini bıraktık, seni böyle sevmemi istiyorsun. Bu ay mektubunu iki gün gecikmeli yazıyorum çünkü ge...
Pratik Market Alışverişi
Uzun zaman önce mikemmel annenin şu yazısını okuduğumda hak vermiştim ( http://mikemmelanne.blogspot.nl/2013/12/mazeretim-vaaar-anneyim-benn...
Blogger tarafından desteklenmektedir.
Etiketler
2. gebelik günlüğüm Amigurumi amsterdam günleri Amsterdam'daki Günler Annelik Aylık Mektuplar Banner Bannerler Bebek şekerleri Blog blog teması blogger blogger ipuçları blogger şablonları çocuklu yaşam dekorasyn diyet haberlerim Düşünce Yazıları fotoğraf GeBelik Günlüğüm Gece's Blogger Templates Helo ile diyalog Helo ile geziyoruz Helo'nın hastaıkları Helodunya Helodunya büyürken Helodünya Helodünya Büyürken kosice Kutlama Kartları Logo Logolar Nova'ya mektuplar Novadünya Özel Günler Plansız Çizimler Sevdiklerim slovakya Szeged şablon Tasarim temalar temalarım Tuvalet eğitimi wordless sunday wordpress ipuçları wordpress notları wordpress teması Yardımcı Bilgiler Yemek Tarifleri yıkanabilir bebek bezi zayıflama