kendimize sürekli neyi başardım ? Ne için yaşıyorum? Ya da benim kabiliyetlerim neler? Diye sorar dururuz.
Bunların hiçbirini bilmiyorum. Bildiğim bir şey varsa, ya da bunun adına kabiliyet denilebiliyorsa..
Evet!Ben yalnızca sevdim..
Hemde kimsenin birbirinin tarafına bakmadığı, kalbine dokunamadığı, monoton, adeta taştan birer iskelet olmuş insan sürülerine inat, ben herkesi, her şeyi sevdim.
Belki yalnız hissettim, belki ötekileştim, ya da anlaşılmadım. Ama bir insanın gözlerine bakıp içinde dalıp gittiğim deryaları, kalbinde bulduğum limanı sevdim. Huzur buldum. Ya da öylesi oldu ki, sebepsiz o insana sitemim. Sevgi hissedemeyişime, deryasına dalamayışıma ya da bakışlarındaki ayırıcı çizgiye matemim.
Balon almak istedim. Çiçek almak…
Biraz şekerleme ve birazda portakal.
Dağıtmak istedim. öylesine..
Umut olmak istedim. Çocuklar gülsün ve tek dertleri gelecekleri olsun istedim.
Balonlar dağıtmak.. Pembe, sarı, mavi..
Hayalleri renklensin istedim.
Ve çiçekler…
Dargınları barıştırmak, toplumsal sınıflaşma eseri ayrılıklarımızı, birbirimizi yermelerimizi, aşağı görmelerimizi, beğenmemelerimizi bitirmek istedim. Yeniden insan olup, minik birer et parçası; kalp taşıdığımızı, sevginin en değerli varlık olduğunu hatırlatmak istedim.
Ve herkese benden birer şekerleme. Sevgi dolu bir bakış, bir gülümseme, bir söz ve bir hoşgörü.. Bundan daha tatlı şey mi olur?
Evet! Bir kilo da portakal. Onu alayım en sevdiklerimle, ailemle, dostlarımla yiyeyim istedim.
Ben en çok akşamları eve 5 ekmekle dönen amcayı, ya da elleri çantalarla dolu, yorgun olduğu her halinden belli olan, bir an evvel eve varmanın gururunu sezdiğim babaları sevdim.
Hayal ettim ve sevdim.
Öyle olsun istedim.
Kimse boynu bükük, gözü yaşlı evine gitmesin, çocuklarının eline bakmasıyla kalbi incinen bir baba dahi olmasın istedim.
Ve savaş.. En kötüsü..
Bir anne bile olmasın istedim. Çocuklarına ekmek bulmak için sokağa dökülüp bir daha dönemeyen..
Ya da tutsak, içinde bulunduğu bolluğa inat sevgi görmeyen çocuklar olmasın istedim.
Hep beraber bakalım istedim. Gökyüzünün mavisine, şu memleketin yeşiline, baharda açan renk renk çiçeklere, ötelerden haber getiren kuşlara, sessiz şiir olan kaldırımlara bir bakalım istedim.
Istedim, istedim.. Hep hayal ettim.
Gerçekten daha güzel bir dünya olmasını ümit ettim. Ama önce bu işin kendimden başlayacağını bilerek her şeyi, herkesi sevdim.
Sevmese de kimse onu bunu, şu şöyle, bu böyle dese de.. Ben bu görevi üstlendim. Herkes bir işle meşgul oldu.
Bende bu mesleği seçtim. Birileri geleceğimiz için bu görevi üstlenmeliydi, bende bunu istedim.
Çünkü en büyük muhtaciyetti o, dağlar tepeler aşan, ne fetihler yapan yegane duyguydu o. En güçlü silah, yere göğe sığmayan bir ışıktı o.
Acizane diyeceğim şu ki;
Sevmek kurtaracak hepimizi, bu memleketi. Önce sen onu, sonra o seni. Sonra biz sizi, siz bizi.. Derken sevginin kucağına atılacağız yeniden.
En büyük huzura teslim olacağız..
Son Düzenleme: 27 Ekim 2020 / 23:28
107
Okunma
12 Nisan 2020
Deneme
Paylaş
Facebook Twitter WhatsApp Yazı Linkini Kopyala
https://1kelam.com/ben-yalnizca-sevdim/
1
Bimümine
@suhedaozcan
Büşra YILDIRIM
12 Nisan 2020 / 18:00
“Sevmek kurtaracak hepimizi, bu memleketi”
1Kelam yetiyor insanı anlatmaya…
Bimümine
12 Nisan 2020 / 22:44
Gerçekten öyle..😊 insanın kendisi gibi düşünen kişilerle hasbihal etmesi kadar güzel bir his olamaz 🌼