Bir bütün, yüzlerce hatta binlerce küçük parça ile detayın uyumlu birlikteliğinden meydana gelir. Bu uyumlu ve uygun bir araya geliş, mutlaka her parçanın kendisi ile yan yana geldiğinde, bütünün bir parçası olabileceği diğer uygun parça ile yan yana gelmesi ile oluşur. Bu uyum parçaların uygunluğunun sonucunda oluşur. Uygunluk ise bir bilgi, plan ve program gerektirir. Metotlu bir işleyiş, plan ve program olduğunda güzel bir sonuçla karşılaşılır. Değilse, programsız bir işleyişte bir metodun fazlaca bir anlamı kalmaz.
Plan, program; zihninde ne yapacağını netleştirmiş bir insanın, yapacağı şeye verdiği önem dercesine göre onu, “ Ne zaman, nerede, ne kadar, ne ile” yapacağı sorularının cevaplarını içerir. Metot ise; en kısa, en uygun ve en iyi biçimde nasıl yapılabileceğinin cevabını yani, “Nasıl” sorusunun cevabını verir.
Sabah kalktık diyelim, o gün ne yapacağımızı zihnimizde planlamışsak, diğer işler bizi o kadar yormaz. Eğer plan ve program yapmadan güne başlamışsak, o günün çok verimsiz ve rasgele şeyler yaparak geçme ihtimali yüksektir. Zihin, plan ve programla çalışırsa daha verimli olur. Bilhassa da yazılı komut ve uyarıcılarla zihin, o işi yapabilme psikolojisini hazırlar ve takdim eder. O gün biz farkında olmasak ta planlanan şeyler hayata geçirilir.
Plan ve proğram; yapacağı şeye karar vermiş ve iyi bir şekilde yapmaya niyet etmiş kişinin müracaat ettiği bir uygulamadır. Neyi nasıl yapacağı hakkında bilgiye sahip olmayan bir insanın, yapacağı işe verdiği önem ne kadar büyük olursa olsun, plandan ve programdan yoksun bir çalışma, ciddi bir sonuç olarak yüz güldürmez. Bir taksi şoförünün gideceği yeri sadece adını bilip yolunu bilmeden ve kimseye sormadan, önüne çıkan her yola girip dolaşarak o yeri bulacağını umut etmesi, ne kadar anlaşılabilir bir şey sizce?
Peki ya bizler? Şoförden daha iyi durumda mıyız sizce?
Planlı ve programlı çalışma alışkanlığı, insanı verimli ve düzenli bir işleyişe adapte eder. Zaman düzgün kullanırsa bereketlenir ve daha nice hayırlara fırsat tanır.