Televizyonda yayınlanan haftalık eleme formatında olan yarışma programları hayatımıza ne zaman girdi hatırlamıyorum. İlk yıllarda bir iki tanesine bakmıştım. İçinde dönen fırıldakları çok çabuk keşfettiğimden midir, nedir daha sonraları ilgi alanıma giremediler. Klişe kavgalar, hakaretler, aşağılamalar daha neler neler. Müzik yarışmalarından hiç star çıkmadı. Hiç duymadım. Belki ben hatırlamıyorum. Belki de çıkmıştır.
Son yıllarda en çok öne çıkan yarışma formatı yemek ve giyim. Ses yarışmaları insanlara, katılanlara pek bir şey veremedi. Jüri üyelerinin şişen cüzdanlarını ve yapımcı şirketin kazançlarını saymıyorum. Yetenek yarışmaları var. Hiç seyretmedim. Neler olup bittiğinden haberim yok. Ama hayvan olduğu için bazı sonuçlar dikkatimi çekmişti. Köpek gösterileri başarılıydı. Max’ı ben bile tanıyorum artık. (umarım ismi doğru hatırlamışımdır.)
Yemek yarışmalarına gelince. Elbette izleyicileri eğlendirecek, bilgilendirecek yayınlar yapılmalı. Yemek programları hep dikkat çeker. Ben de seviyorum. Televizyonda seyredecek bir şey bulamazsam mutlaka bir yemek kanalını açarım. Ama bana çok zararlı. Seyrettikçe acıkıyorum. Gördüklerimi yapmam pek mümkün değil. Tembellik had safhada. Ama görsel olarak seni acıkmaya davet ediyor. Yemek yeme isteğini tetikliyor. Biraz tehlikeli anlayacağınız. Çok az izlemeye çalışıyorum.
Yemek yarışma formatlarını sevmiyorum. Kimsecikler kimseciklerin yaptığını beğenmiyor. Puan vermiyorlar. Bunun bir strateji olduğunu fark ettiğimde yemek yarışmalarını da izlemeyi bıraktım. Eee, samimi bir şey bulamayacak mıyız biz? Her şey mi yapmacık?
Ama her şey de olumsuz değil tabi. Ben aslında bu kadar olumsuzluklarına rağmen bu yarışmaların hayatımıza kattığı artılardan bahsetmek istiyorum.
Yemek yarışmaları birçok kesimin varlığından bile haberdar olmadığı “supla”yı olmazsa olmazımız yaptı. Artık ülkenin hangi köşesine giderseniz gidin davet temalı bir yemek yiyorsanız mutlaka sofrada supla var. Davet sahibinin zevkine, ekonomik durumuna, statüsüne göre çeşit çeşit suplalar. Fena mı oldu? Hayır. Pek güzel oldu. Sofralar şenlendi.
Çatalın bıçağın yeri, masa düzeni, inciler, boncuklar, çiçekler, yemek takımlarına uyumlu örtüler, peçeteler, hangi bardakla ne içilir, bebek salatalar, servis kaşıkları, olur olmaz yakılan mumlar… Hepsine bir aşinalık, bir zevk ve çeşitlilik. Yemek servisi sıraları… Bütün bunları birçok kişi bu yemek programlarından öğrendi. Bilenlere bir şey demiyorum. Konu bilmeyenler. Artık birçok evde hangi bardakla ne içiliyor, hangi yemek önce hangi yemek sonra servis edilir, hangi yemek hangi kapta sunulur? Hatırı sayılır bir bilgi geçişi olduğuna inanıyorum.
Yemek konusunu hallettik. Şimdi de giyim yarışmalarına bir göz atalım.
Ben bu konuda biraz bilgisizim. Hep rahat edeceğim kıyafetleri tercih etmişimdir. Renk uyumuna dikkat ederim. Üzerime otursun. Yeter… Modadan falan anlamıyorum. Ama yok böyle değilmiş.
Birkaç uzman bir masaya diziliyor, karşılarında kendi zevklerine göre mi, sponsor ne verirse mi, yapımcı ne giydirirse mi çözemediğim bir şekilde güzel güzel hanımlar giyinip giyinip geliyorlar. Birbirlerini eleştiriyorlar. Jüri eleştiriyor. Genellikle acayip kavgalar çıkıyor. Ağlayanlar falan da oluyor. Her türlü aksiyon var.
Olsun, alıştık. Format bu. Bağırış, çağırış, hakaret, gözyaşı, arada bayılma, aniden yerinden fırlayıp stüdyoyu terk etme.. Bunlar olmazsa yarışma olmuyor. Belki de izleyici dizi film gibi izliyor bu yarışmaları. Mecburen içine hikayeler ve kurgular yerleştiriyor olabilirler.
Gelelim konumuza. Giyim yarışmalarının bize kattığı artılara. Burada kendimden iki örnek vermek isterim. Boti (bootie)… İlk kez bu yarışmalarda duyuyorum. Kısa botu tabi ki biliyorum. Giyiyorum da. Adını bilmiyormuşum. Mini eteklerin altına giyilmesi gerekiyormuş. Ben çok yanlış kullanıyorumuşum. Kendi bilgisizliğime kızıyorum. Ama doğru kullanma şansım yok. Mini etek giymiyorum. Durun düzeltiyorum. Giyemiyorum. Proporsiyonum müsait değil. Bakın bunu da yarışmadan öğrendim. Biz gençken böyle giyinince üstü kaval altı şeşhane (Günlük konuşma dilimizde şişhane deniyor. Şişhane semtinin eski adı Şeşhane’ymiş.) denirdi. Her şey ne kadar da değişti . Gençlik yıllarımda bu botilerden almıştım. Bordo rengi, tığ topuk. Aynı gün de lacivert bir zarf çanta almıştım. İkisi de yeni olduğu için kıyamamış aynı gün kullanmıştım. 30 yıl önce çanta ve ayakkabı zıt renklerde. Olay olmuştu. Eleştiriler, eleştiriler… Şimdi her şey serbest. Vallahi hayat şimdi güzel…
İkinci örneğe gelince. Hasır çantaların romantik çantalar kategorisine girdiğini öğreniyorum. Çantanın romantiğinin olduğundan haberim bile yoktu… Hasır çantalarla uçuş uçuş , kloş etekli kıyafetler giymeliymişiz. Bir de minik eşarplar bağlamamız gerekiyormuş. Hay Allah bendeki de ne cehalet. Hiç hasır çantam oldu mu acaba? Hatırlamıyorum. Ben romantik biri değilim galiba…
Takviminde bir düğün, davet, doğum günü, açılış olan cici hanımlar bu giyim yarışmalarında neler giymeleri gerektiğini, hangi kıyafete nasıl bir saç modeli yapmaları gerektiği konusunda fikir sahibi oldular. Etek boylarını, pantolon kumaşlarını, abiye dekoltelerini, nasıl takılar kullanmaları gerektiğini öğrendiler. Kuaförlerde hazırlık yapan hanımlar artık saçlarını tarayanları kendileri yönlendiriyor. Bu konuda bilinçlendik. Darısı diğer konularda bilinçlenmeye…
Yarışmaların en popüleri evlenme yarışmaları tabi ki. Onu da bir başka sefere anlatırız inşallah.. Az daha unutuyordum, bir de ıssız adalarda, deniz kıyılarında bikinili kızlar, şortlu çocukların katıldığı aç bi ilaç geçtiği söylenen bir yarışma da var. Ama onu hiç izlemedim. Bi haberim yani…
Oya ENGİN, 10.01.2016/İstanbul.
Etiketler: bootie, boti, giyim, minik eşarp, mum, proporsiyon, romantik çanta, televizyon, uçuş uçuş, yarışma
← Deniz Kokulu Şehir – Sultanahmet
Bugün Biz “İstanbul”uz. →
One comment on “Ah Şu Yarışmalar…”	
Mithat Koltuk dedi ki:	
2016.01.18, 10:45	
Boy boy çatal,kaşık,bıçağın,rengarenk peçetelerin,ayaklı ayaksız bardakların dizildiği masalarda kocaman tabak içersinde,kenarına salça sıçramış,gagası Hint balına(!) batırılmış Meksika usulü ördek yemeğinin sofralarda yer almasına katkıveren bu saygın proğramlardan nasıl haberiniz olmaz? Sizin gibi bir gözlemci bunları nasıl atlar? Alçak gönüllülüğün sırasımı şimdi ! Umarım evlilik proğramlarının katkılarından bizleri bihaber etmezsiniz.
Cevapla
Bir cevap yazın Cevabı iptal et
E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir
Yorum
İsim *
E-posta *
İnternet sitesi
Δ
This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.
Lütfen Abone Olunuz ve
sonraki videolar için Bildirimleri açınız.
Çok Beğenilenler (Son 24 Saat)
Güncel, Hikaye
Kırık Kollu Berjer Koltuk
Cavidan; o gün alış veriş yapması gerektiğinden işten b...
Güncel, Yaşam
Eski Oyunlarımız…
Aynı yaş civarı insanlarla bir araya geldiğimizde nasıl olur bilmiyorum ama...
Yaşam
Sindirilmiş Kadınlar…
Biz kadınlar neden hoşlanmıyoruz biliyor musunuz? Sindirilmekten... Nede...
Güncel, Kültür
Simit Sevgisi…
Zengin, fakir, çoluk, çocuk, genç, ihtiyar simit sevmeyen insan ...
Çok Beğenilenler (Son 30 Gün)
Güncel, Yaşam Çanta Taşıyan Erkekler
Güncel, Yaşam Karatay ile zayıfladım…
Güncel, Yaşam Çocukluğumun Salıncağı…
Etkinlik, Güncel Yeditepe İstanbul Öykü Kitaplarım
Kitaplarımdan Seçmeler
Diğer Tüm Kitaplar için Tıklayın ►
Kategoriler
Etkinlik (18)
Gezi (9)
Güncel (199)
Hayvanlar (11)
Hikaye (8)
İnsanlar (1)
Kitaplarım (9)
Kültür (13)
Masallar (5)
Oradan Buradan Şuradan (2)
Videolar (3)
Yaşam (119)
Güncel (Son Yazılar)
Diğerleri ve Avuç Kadar Bir Kedi 2021.10.08
Bayram Çocukları 2021.07.23
Masal: Evini Kaybeden Kuş 2021.07.07
Telefon Sapığı 2021.06.02
Masal: Altın Bulut 2021.06.01
Son Yorumlar
Yeditepe İstanbul Öykü Kitaplarım için Glassbma
Anneannemin Sandığı için Broncowla
Ayna Perisi… için Yasemin Erdem
Anadolukavak’lıyız… için İlkay Kaptan
Kırık Kollu Berjer Koltuk için Nurhan buyukkaya
Kırık Kollu Berjer Koltuk için Server Muradoğlu
Etiketler
ada (2) aldatma (2) Atatürk (2) ay ışığında oynayan balıklar (3) ağaç (3) aşk (7) bahçe (2) bayram (2) Boğaziçi (4) Ceylan Çocuk (4) cumhuriyet (2) doğa (2) doğum günü (2) erkek (5) evlilik (3) eş (2) Fısıldayan Zeytin Ağacı (3) gezginkadınlar (3) hastane (3) hayat (2) imza günü (4) insan (2) Kadıköy (2) kadın (8) kedi (12) kitap (10) kitaplar (4) koku (3) köpek (3) oya engin (8) oyaengin.com (2) salıncak (2) sevgi (4) sultanahmet (3) Türkiye (2) veteriner (3) yavrukedi (4) yeditepe (3) yemek (3) zaman (3) zeytin (4) çay bahçesi (3) çocuk (4) çöp (2) İstanbul (7)
Arşivler
Arşivler Ay seçin Ekim 2021 Temmuz 2021 Haziran 2021 Mayıs 2021 Nisan 2021 Temmuz 2020 Haziran 2020 Nisan 2020 Mart 2020 Kasım 2019 Ekim 2019 Eylül 2019 Ağustos 2019 Mayıs 2019 Nisan 2019 Mart 2019 Şubat 2019 Ocak 2019 Aralık 2018 Kasım 2018 Ekim 2018 Eylül 2018 Mayıs 2018 Nisan 2018 Mart 2018 Şubat 2018 Ocak 2018 Aralık 2017 Ekim 2017 Temmuz 2017 Haziran 2017 Mayıs 2017 Şubat 2017 Aralık 2016 Kasım 2016 Ekim 2016 Eylül 2016 Ağustos 2016 Mayıs 2016 Nisan 2016 Ocak 2016 Aralık 2015 Kasım 2015 Ekim 2015 Eylül 2015 Temmuz 2015 Nisan 2015 Mart 2015 Ocak 2015 Aralık 2014 Kasım 2014 Eylül 2014 Temmuz 2014 Haziran 2014 Mayıs 2014 Ocak 2014 Aralık 2013 Kasım 2013 Ekim 2013 Ağustos 2013 Temmuz 2013 Haziran 2013 Mayıs 2013 Nisan 2013 Mart 2013 Şubat 2013 Ocak 2013 Aralık 2012 Kasım 2012 Ekim 2012 Eylül 2012 Ağustos 2012 Temmuz 2012 Haziran 2012 Kasım 2011 Ağustos 2011 Şubat 2011 Ocak 2011 Ekim 2010