Geçen hafta Cumhurbaşkanı Abdullah Gül, Hacıbektaş taki törenlere katıldı. Çok da iyi oldu. Cumhurbaşkanı nın konuşmasını protesto etmek isteyen küçük bir zümreye aldırış edilmedi.
O taşkın toplulugun hevesi de kursagında kaldı. Hacı Bektaş-ı Veli nin evrensel sevgi mesajlarıyla ne kadar bagdaşıyor bu tür kaba saba davranışlar? Eminim, degil devletin en zirvesindeki insan için yapılan kabalık, oraya gelen herhangi bir kişiye gösterilen saygısızlık bile yüregi insan sevgisiyle dolu Alevileri derinden yaralıyordur...
Her neyse... Sonuçta bu ülkenin cumhurbaşkanı protesto riskine aldırmadan Hacıbektaş taki törenlere iştirak etti, harika bir konuşma yaptı. Birleştirici, bütünleştirici bir konuşmaydı bu. Kürsüden indikten sonra sayın cumhurbaşkanı daha güzel bir jest yaptı ve halkın arasına karışıverdi. Pazar gazetelerinin neredeyse tamamında yer alan fotograflara göre Alevi vatandaşlarımızla Abdullah Gül sarmaş dolaş. Bu fotografları gören herkes rahatlıkla Işte devlet millet kucaklaşması demiştir. Hatırlanacagı üzere Köşk e çıkar çıkmaz Gül, Güneydogu ya da bir seyahat yapmış ve Kürtler, Abdullah Bey i bagrına basmıştı. O zaman da benzer bir duyguya tercüman olmuştu herkes. Zaten cumhurbaşkanlıgı makamının varlık nedenlerinden biri de bu degil mi? Milletin tamamını samimi bir şekilde kucaklamak, onların problemlerine çözümler üretmek, üretilen çözümlerin önünü açmak...
Geçen hafta Alevileri yakından ilgilendiren önemli bir hadise daha yaşandı: DHKP/C adlı terörist örgütün lideri Dursun Karataş ın cenazesi Türkiye ye getirildi. Malum oldugu üzere, bahsi geçen örgüt Alevi kimligi üzerine sıkça vurgu yapıyor. Hatta güvenlik güçleriyle girdigi çatışmada ölen üyelerini cemevlerinde düzenlenen törenler sonrası gömüyor. Bu manzaradan rahatsız olan Aleviler de var; ancak bu cebrî duruma itiraz çok da kolay gözükmüyor. Karataş ın cenazesi önce Gazi Mahallesi ndeki cemevine getirildi, orada bir tören düzenlendi. Cenaze daha sonra bir camiye götürüldü: Sonra anlaşıldı ki Karataş, Alevi degilmiş; o yüzden iki defa tören düzenlenmiş. Cami hocası için de zor bir durum. Ne desin imam efendi? Çok az sayıdaki insanın namaza durmasıyla o da tekbiri getirdi, görevini ifa etti.
Karataş ın cenazesindeki genel manzara bile aslında bir gerçegi gözler önüne seriyor: Alevilik üzerinden söylem geliştiren bir örgütün efsanevî lider i Sünni çıkıyor: O kadar iç içe girmiş bir toplumdan bahsediyoruz. Aynı mahallede yaşayan, aynı işyerinde meslek icra eden, ortaklık yapan, aynı futbol takımı için şarkılar söyleyen... Kimin haddine ki Alevi yi, Sünni den Kürt ü Türk ten ayırabilsin! Yüzyıllardır bu topraklarda yaşayan insanlar kendine özgü bir sentez geliştirmiş ve toplumsal barış için belli bir kültür oluşturmuş. Ne var ki insanları birbirine düşürmeye ve ülkeyi zaafa ugratmaya azmetmiş birileri sürekli ayrılıgı-gayrılıgı körüklemiş; hâlâ da körüklüyor...
Pazar günkü Hürriyet in birinci sayfasından anons ettigi nefis bir haber vardı: Oradaki bilgiye göre Ebuzer Gıffari Bakır adındaki bir imam, Alevi köyüne tayin ediliyor. Orada yaşadıklarını Bir Alevi Köyü Imamının Hatıraları ismini verdigi kitabında anlatıyor. Yozgat Kababel köyüne tayin olan Bakır, önyargılarını anlatıyor önce. Sonra da o peşin hükümlerin insanları tanıdıkça nasıl yok oldugunu, arada nasıl derin bir sevgi ve saygı oluştugunu naklediyor. Asıl ihtiyaç duyulan da budur! Bu ülkenin çocukları birbirini daha yakından tanıdıkça daha derinden sevecek. Araya fitne sokmak isteyenlere fırsat verilmeyecek. Maraş ta, Çorum da, Sivas ta yaşanan acı hadiselerin arkasında provokatörler vardı. Ve maalesef kirli amaçlarına masum gençleri alet etti bu ugursuz zümreler. Halen de insanların birbirini tanımasından rahatsız oluyorlar: Alevileri Sünnileştiriyorlar diye feryat edenlerin önemli bir kısmı diyalogdan korkuyor, gelin tanış olalım düsturundan ödleri kopuyor: Halbuki herkes kendisi olarak kalabilmeli ve öteki ile beraber yaşamanın sevincini iliklerine kadar duyabilmeli. Sayın Cumhurbaşkanı nın verdigi mesajın özü de budur (Zaman Gazetesi)