Fuat Benli, Karabulut mahallesine, Eylül ayında, yazdan kalma bir günde taşındı. Küçük bir kamyonete sığdırdığı eşyasını meraklı bakışlar altında apartmana taşırken çevreye gülücükler dağıtmayı ihmal etmedi. Birbirlerine sıkıntıdan başka duygu sunmayan mahalleli için gülen bir surat yeterince garipti. Adamda daha büyük bir tuhaflık olduğunu fark eden, mübaşir Cevdet Bey’in oğlu Caner oldu. Burnunu karıştırırken “Oğlum, herifin gözüne bakın lan!” diye bağırdı.
Fuat Benli, soyadının hakkını veren bir adamdı. Dört kuşaktır Benli erkeklerinin sol gözünde, pirinç tanesi büyüklüğünde renkli bir ben vardı. Büyük büyükbaba Semavi Bey’in mor beninden bu yana doktorların nedenini bulamadıkları bu özellik, ailenin erkeklerine kimi zaman zorluklar çıkartmıştı. Eş bulmaktan iş bulmaya, türlü sıkıntı yaşasalar da, Tanrının bir lütfu olarak gördükleri bu özelliklerine her zaman sahip çıktılar. Fuat Benli de okulda, askerde, arkadaş ortamlarında adıyla değil soyadıyla çağrılmaya alışmıştı. Babası Mürsel Bey’in çağla yeşili beninden sonra, Fuat’ın fosforlu turuncu beni yeni bir çağın başlangıcı gibiydi.
Karabulut mahallesinin sakinleri, kısa sürede adamla ilgili bütün bilgilere ulaştılar. Otuzunda, bekar, kütüphaneci, hoşsohbet. Bir de memleketini öğrenselerdi daha iyi hissedeceklerdi ama yetinmeyi bildiler. Muhabbetine doyum olmuyordu bu renkli adamın. Akla gelebilecek her konuda ağzı laf yapıyordu. Bir ortamda Fuat Benli varsa, kahkahalar göğe yükseliyordu.
Büyükler ‘Benli’, çocuklar ‘Renkli’ diye çağırıyorlardı. Kendisine ‘Renkli’ denmesi hoşuna gidiyordu Fuat’ın. Yıllardır yeni bir yüz görmemiş, farklı bir sohbete oturmamış, üstüne sıkıntı tozu serpilmiş mahallenin rengi olmayı sevmişti. Kasım’ın ilk haftasında, havalar soğumaya başladığında bütün mahalleliyi sokakta toplayıp küçük bir şenlik düzenledi. Daha önce birbiriyle hiç tanışmamış olanlar kucaklaştı, sohbet etmemişler memleket meselelerini kurtarmaya oturdu, yemek tarifleri havada uçuştu, çocuk bağrışları sokağı sardı.
Renkli’nin Karabulut mahallesinde yarattığı değişim, yılbaşında doruğa ulaştı. Bütün sokak boydan boya süslendi. Elektrik direklerine kedi merdivenleri asıldı. Çöp tenekeleri çocukların yaptığı resimlerle kaplandı. Masalar, sandalyeler sokağa çıkarıldı. Bidonlarda ateşler yakıldı. Ertan Bey şiirler okudu, Vehbi Bey’in bağlamasına Sevda Hanım billur sesiyle eşlik etti. İsteyen rakısını içti, isteyen çayını. Halaya duruldu, eğlencenin dibine vuruldu. Yeni yıl, sabahın ilk ışıklarına kadar büyük bir coşkuyla kutlandı.
Artık herkes işini gücünü bitirip mahalleye koşmak için can atıyordu. Turuncu gözlü adam, sihirli bir değnek değdirmişti sanki. Onun yarattığı dostluk havasından güç alanlar, bilinmedik yönlerini göstermeye başladı. Emekli asker Durdu Bey bir satranç kulübü kurdu. Nükhet hanım haftada bir bakkalın önüne yöresel lezzetler tezgahı açmaya başladı. Bakkal Rüstem hafta sonlarında çocuklara ücretli çıraklık yaptırmaya başladı. Yıllardır birbirlerine bir selamı bile çok gören Karabulutlular, sarılmadan gün geçirmez oldu.
Yetmedi, mahalleye park yaptılar. Yetmedi, kahvehaneyi kadınlara açtılar. Yetmedi, çocuklar için el işleri atölyesi yaptılar. Yetmedi, yetmedi, yetmedi. Biraz güçten düşer gibi olduklarında, Fuat Benli turuncu benli gözüyle ortaya çıkıp herkesi harekete geçirdi. Sanki mahallenin üstündeki kara bulutlar, turuncu bir güneşle dağıtılmıştı.
Sonra o gün geldi…
Karabulut mahallesinin kaderini değiştiren o Mayıs gününde, her şey normal başlamıştı. Sokağın emekçileri omuz omuza parklarını süslemeye yürüyordu. Kadınlar en öndeydi. Çocuklar vardı kalabalığın içinde. Yıllardır evinden çıkmayan Demir Bey bile, tekerlekli sandalyesini ite ite ilerliyordu.
Derken siren sesleri duyulmaya başladı. Sokağın iki başından polis arabaları en tedirgin edici gürültüleriyle girdi mahalleye. Ellerinde silahlar, kafalarında kasklarla koşturmaya başladı polisler. Karabulut sakinleri ne olduğunu anlayamadılar önce. Huriye Teyze’nin iteklenmesiyle gördüler gerçeği. Polis, omuz omuza yürümelerini istemiyordu. ‘Yürüyüş izni’ diyorlardı, ‘yasak’ diyorlardı, bağırıyorlardı. Çocuklar ağlayarak çöp tenekelerinin arkasına saklandı. Kadınlar cesurca kalkanlara göğüs gerdiler. Adamlar dertlerini anlatmak için çabaladılar. Yürümeye devam etmekten başka dertleri yoktu. Aylardır mahallelerine sinmiş mutluluğu, dostluğu göstermek için yürümek.
Ama olmadı. Ne yaptılarsa olmadı. Karabulut sakinleri yerlerde sürüklendi, dövüldü, azarlandı. Dostlarının yaşadıklarını gören Fuat Benli daha fazla dayanamadı bu acımasızlığa. “Yeter ulan!” diye bağırdı. “Yeter ulan!”
Sol gözüne gaz kapsülü isabet etmeden önceki son sözleriydi bunlar. Menteşeleri sökülmüş ahşap bir kapı gibi düştü yere. Yüzünü kan kapladı. Öldü sanki herkes. Çığlıklar gözyaşlarına karıştı. ‘Renkli’nin yere düşüşü, mahalleliyi olduğu yere mıhladı. O Mayıs gününde, zaman durdu.
Aylar sonra döndü mahallesine Fuat Benli. Davası süren bir suçlu olarak. Sol gözünü kaybetmiş bir adam olarak. Çocuklar korktu gözündeki korsan bandından, büyükler utanç içinde yüz indirdi. Konuşmak istedi herkesle ama söyleyecek sözü kalmamıştı. Gözündeki benle birlikte sanki ruhunu da kaybetmişti. Turuncu güneş batmıştı.
Karabulut mahallesi, kısa sürede unuttu sarılmayı. Parklarını yabani otlar sardı. Yüzlerdeki gülüşler yok oldu. Kara bulutlar, sokaklara serilen ağır bir örtü oldu.
Ama Fuat Benli, soyadının hakkını veren bir adamdı. Dört kuşaktır Benli erkeklerinin sol gözünde, pirinç tanesi büyüklüğünde renkli bir ben vardı. O ben, bir korsan bandıyla yok edilemeyecek bir güce sahipti. Günün birinde Fuat Benli, bandı çöpe atıp yeniden sokağa çıktı.
Fuat’ın yürüyüşünü ilk gören mübaşir Cevdet Bey’in oğlu Caner oldu. Caner’in haykırışı Karabulut mahallesini kapladı: “Herkes toplansın, Renkli döndü!”
Öykü
bir yorum bırakın Cevabı iptal et
Yorum gönder
Δ
Arama
Arama
Arşiv
Arşiv Ay seçin Ağustos 2021 Temmuz 2021 Mart 2020 Şubat 2020 Ocak 2020 Temmuz 2019 Haziran 2019 Nisan 2019 Mart 2019 Şubat 2019 Ocak 2019 Aralık 2018 Kasım 2018 Ekim 2018 Haziran 2018 Mart 2018 Ocak 2018 Aralık 2017 Kasım 2017 Eylül 2017 Temmuz 2017 Haziran 2017 Mayıs 2017 Nisan 2017 Mart 2017 Şubat 2017 Ocak 2017 Aralık 2016 Kasım 2016 Ekim 2016 Ağustos 2016 Temmuz 2016 Haziran 2016 Mayıs 2016 Nisan 2016 Mart 2016 Ocak 2016 Ekim 2015 Eylül 2015 Ağustos 2015 Temmuz 2015 Haziran 2015 Mayıs 2015 Nisan 2015 Mart 2015 Şubat 2015 Ocak 2015 Aralık 2014 Kasım 2014 Ekim 2014 Ağustos 2014 Temmuz 2014 Haziran 2014 Mayıs 2014 Nisan 2014 Mart 2014 Şubat 2014 Ocak 2014 Aralık 2013 Kasım 2013 Ekim 2013 Eylül 2013 Temmuz 2013 Haziran 2013 Mayıs 2013 Mart 2013 Şubat 2013 Ocak 2013 Aralık 2012 Kasım 2012 Ekim 2012 Eylül 2012 Ağustos 2012 Temmuz 2012 Haziran 2012 Mayıs 2012 Nisan 2012 Mart 2012 Şubat 2012 Ocak 2012 Aralık 2011 Kasım 2011 Ekim 2011 Eylül 2011 Ağustos 2011 Temmuz 2011 Haziran 2011 Mayıs 2011 Nisan 2011 Mart 2011 Şubat 2011 Ocak 2011 Aralık 2010 Kasım 2010 Ekim 2010 Eylül 2010 Ağustos 2010 Temmuz 2010 Haziran 2010 Mayıs 2010 Nisan 2010 Mart 2010 Şubat 2010 Ocak 2010