İtalya şehirlerinin en külüstür kaldırım kahvelerini bile, Paris'in dünyaya ün salmış o şık kahvelerine değişmem. İtalya'nın kaldırım kahvelerinde oturanlar, gün doğduğundan beri didinmiş, terlemiş, fakat hayattan bir günün bile tadı çıkarılmadan geçmesine içi elvermemiş, yorgun, dinlenmeyi hak eden ve hayatı özentisiz, eğlencesiz, olduğu gibi, bir Napoli şarkısını sever gibi seven insanlardır.[1]