Hayatın doğal akışı içerisinde zorluklar, engeller, sıkıntılar ve sorunlarda var. Bunları hepimiz biliyoruz. Çözemediğimiz ve bizi rahatsızlığa sevk eden şey ise bilmediğimiz değil, uygulama hususunda ne yapmamız gerektiğini bilmiyor olmamız.
Sorun sadece bu da değil; yaşanılan her şeyi yorumlama hususundaki sınırlı bakış açımız, kendi elimizle kendi hayatımızı zorlaştırmamızı sağlıyor ve ne yazık ki bunun farkında değiliz.
Peki zorluklar neden var?
Her insan bu sorgulamayı muhakkak yapıyor. Öyle ya, eğer zorluklar olmasaydı biz daha az yorulurduk, daha mutlu olurduk.
Hayatımızdaki güçlü fırtınalar, şiddetli dalgalar, üzerimize üzerimize çakan şimşekler, bizi bazen dibe vuran ve o dipten hiç çıkamayacakmışız hissini yaşatan her zorluk, bizi bize ulaştırabilmek için var. Bize kendimizi tanıtmak, kendimizden haberdar olmak, kimim, neyim, ne için varım, hayat ne için var gibi soruların sorulmasını sormamızı sağlamak için var.
Eğer yaşadığımız zorluklarla ilgili kendimizden uzaklaşıyorsak, hayatı ve olayları doğru yorumlayamıyoruz demektir. Bu yanlış yorumlama, bizi mücadele etmekten geri tutar. Büyümemizi engeller. Büyümedikçe, birileri hep bir şeyleri bizim adımıza yapsın diye bekleriz. Balık tutmayı öğrenmek yerine, balık tutup verilsin isteriz ve en tehlikelisi ise insanların buna mecbur olduğunu düşünürüz. Dolayısıyla insani ilişkilerimiz hasar almaya ve yıkılmaya başlar. Çünkü kendimizle olan ilişkimiz zarar görmüştür.
Zorluklardan kaçmak yerine onlarla baş etmenin yollarını öğrenmek gerekir. Zorluk çarkından geçmeyen insanlar, irade sahibi olamazlar. Eğer irade yoksa, hiç bir şey yoktur diyebiliriz.
Benim küçüklüğümde , mahallede yazın kış hazırlıkları yapılırdı. Bulgur, salça, pekmez vs. Hepsi kaynama işleminden geçer, sonra da güneşlendirilirdi. Ne zamana kadar? Olana kadar.