Bağlayıcı anlamında kullanılan ‘’Çimento’’ ilk kez 1824 yılında Joseph Aspdin isimli duvarcı ustası tarafından keşfedilmiştir. Joseph Aspdin kil ve kalker karışımlarını pişirip öğüterek meydana gelen bu karışıma İngiltere’nin Portland adasından elde edilen yapı taşlarını andırması sebebiyle Portland Çimentosu adını vermiştir. O yıllarda üretilen bağlayıcı günümüz portland çimentosu kalitesinde olmasa da Joseph Aspdin çimentosu tarafından inşa edilen İngiltere’deki “Wakefield Arms isimli bina halen ayakta durmaktadır.
Daha sonraları Aspdin Çimentosu Isaac Johnson isimli bir İngiliz tarafından daha yüksek sıcaklıklara kadar pişirilmiş ve çimento içerisinde artık puzolanik aktiviteye sahip malzemeler kullanılmaya başlanmıştır.
Günümüzde kullanılan çimento; ana hammadde olarak kalker ve kil karışımlarının yüksek sıcaklıkta ısıtıldıktan sonra elde edilen ve klinker olarak adlandırılan malzemenin belirli miktarlarda alçıtaşı ile öğütülmesi sonucu elde edilen hidrolik bir bağlayıcıdır. Mineral parçalarını (kum, çakıl, tuğla, briket vs.) yapıştırmada kullanılan ve su ile reaksiyona girerek sertleşen bir yapı malzemesidir. Üretimi yapılacak olan çimento tipine göre; klinkere ilaveten yüksek fırın cürufu, silis dumanı, puzolan, uçucu kül, pişmiş şist ve kalker ana bileşen olarak kullanılabilir.