Bu soruların arkasında genelde ebeveynin konu hakkındaki kendi düşüncesi yatar. Çok otoriter gözükmemek için ebeveyn açıkça kuraları belirlemekten çekinip soruların arkasına sığınarak çocukların anlamasını bekler.
→ Bunun yerine çocuğunuza açık ve kısa mesajlar verin:
‘Bugün yeteri kadar şeker yedin daha fazla yemeni istemiyorum.’
‘lütfen televizyonun kapat.’
‘vakit çok geç oldu şimdi uyumanı istiyorum.’
Arka planda çocuklara emirler:
Çocuklar herhangi bir şeyle meşgulken (oyun oynamak, TV izlemek…) arka planda ebeveynin emirleri duyulur yani başka bir odadan çocuğa seslenilir, bu seslenmede hiç duygusal ilişki ve göz teması yoktur.
‘şimdi odanı topla’
‘ceketini as’,
‘kavga etmeyi bırak’
Çocuklar hoşlarına gitmeyen şeyleri duymama dikkate almama eylemi gösterirler. Bunu dışında gelen uyarıların ne kadar ciddi ve duyulmazsa olabilecek olayların ne kadar tehlikeli olduğuna kara verebilirler.
→ Çocuklarınızla ilişki ve göz kontağı kurun:
İstenmeyen durumlarda bu şu anlama gelir: çocuğun yanına gidin onunla aynı göz hizasına gelin ve ondan istediğinizi açık ve kısa cümlelerle söyleyin.
İlişkiyi Çok Kısa Tutmak:
Günlük koşturma içinde ebeveynin çoğu hızlı bir şekilde isteklerini belirtir ve daha sonra arkasını dönüp diğer bir işle meşgul olur sonra neden emirler yerine getirilmez diye meraklanır.
→ Çocuk tepki verene kadar bekleyin:
Örneğin çocuktan ceketini asmasını istedik (‘ceketini lütfen as’) bunu söyleyip çocuğun tepki vermesini bekleriz böylelikle emrin gerçekliği ve anlamı daha açık bir şekilde ortaya çıkar ve aynı zamanda doğru şekilde davranılmasına olanak sağlar. Yani çocuk ceketi asarsa çocuğu övmek veya ceketi asmazsa çocuğa emri tekrarlamak gibi.
4.Emir Yerine Yasaklar:
‘ kavga etmeyi bırakın’
‘ayağını sürterek yürüme’
Erişkinler çoğu zaman çocuklara ne yapmamaları gerektiğini, neyi bırakmaları gerektiğini, neyin sinirlendirdiğini söylerler. Bu söylemler çocuğun davranışları üzerinde büyük bir baskı yaratır.
→Olumlu gerçek beklentilerinizi içren söylemler kullanın:
‘nasıl anlaşacağınıza kendiniz karar verin’
‘lütfen otur’
Böylelikle çocuklar kendilerinden ne beklendiğini açık bir şekilde öğrenirler.
5.Ön Uyarı Yapmadan Emir Verme:
‘çabuk buraya gel’
‘şu anda bu işi bitiriyorsun’
Çocuklar genelde sevdikleri şeylerde yoğun bir şekilde ilgilenirler ve böylece dikkatlerini ebeveynin istediği kadar hızlı şekilde dağıtamazlar ve bu nedenle zamana ihtiyaç duyarlar
→çocuklara hazırlık zamanı verin:
‘5 dk içinde yemeğe oturuyoruz oyununuzu bitirin’
’10 dk içinde yola çıkıyoruz’
‘oyununu bitirdiysen yeni oyuna başlama birazdan diş hekimine gidiceğiz.
6.Neden Soruları:
‘neden bunu yaptın’
‘neden ağlıyorsun’
‘neden bana yalan söyledin’
‘neden kavga ediyorsunuz’
Neden soruları aslında sorunun kaynağına yönelik değildir. Aslında çocuklara suçluluk duygusu verir ve yanlış davranışları gösterir. Çocuklar kendilerini köşeye sıkışmış hissederler ve bu sorulardan kaçmaya çalışırlar (‘ bilmiyorum’) karşı cevap(‘neden bilmiyorsun’) sonuç. Ebeveyni ve çocuğu tatmin etmez.
→çözüm arayın:
‘Lütfen yeniden düzenle’
‘birbirinizle anlaşabilmek için ne yapabilirsiniz’
‘sorunu nasıl çözebileceğin hakkında bir bilgin var mı’?
Böylelikle çocuklara savunma mekanizması kullanma olanağı verilmez ama bu denemeyle sorunların çözülmesi sağlanır ve çocuğa sorunları çözmek için gerekli cesaret verilmesi olur.
Gerçekçi Olmayan Cezalarla Tehdit Etme:
‘TV yi kapatmazsan 6 hafta evden dışarı çıkmazsın’
‘eve vaktinde gelmezsen seni tatile götürmeyeceğiz’
‘altına tabağını bitirmezsen bir daha sana yemek vermeyeceğim’
Bu tür veya benzer tehditlerle çocuklar ya korkar ya güvensiz olurlar veya büyüklerin boş ve etkisiz tehditlerini öğrenirler.