ABDÜLMECİD عبد المجيد (1823-1861) Osmanlı padişahı (1839-1861). Babası II. Mahmud, annesi Bezmiâlem Vâlide Sultan’dır. 25 Nisan 1823’te İstanbul’da doğdu. Tahsil ve terbiyesine itina edilerek zamanın icaplarına göre, tıpkı Avrupalı bir prens gibi yetiştirildi. Konuşacak ve okuduğunu anlayacak kadar iyi Fransızca öğrendi. Avrupa neşriyatını yakından takip eder, temas ettiği yabancılarla çeşitli konuları tartışırdı. Batı mûsikisine ve yaşayış tarzına hayrandı. 1 Temmuz 1839’da babasının ölümü üzerine, on yedi yaşında iken tahta geçti. Devlet idaresindeki tecrübesizliği, devletin o sırada içinde bulunduğu meseleleri halletmesini güçleştiriyordu. Zaaf ve aczini bilen genç padişah, devlet büyüklerine nasihatlerini dinleyeceğine ve kendilerine güveneceğine dair söz verdi. Yabancı sefirlere de II. Mahmud’un başlattığı ıslahata devam edileceği bildirildi. Bu sırada Mısır meselesinin ikinci safhası Nizip mağlûbiyeti (24 Haziran 1839) ile vahim bir hal almıştı. Devlet ileri gelenleri arasındaki rekabet de iyice artmıştı. II. Mahmud’un cenaze merasimi sırasında, Meclis-i Vâlâ-yı Ahkâm-ı Adliyye Reisi Koca Hüsrev Paşa, Başvekil Mehmed Emin Rauf Paşa’dan mühr-i hümâyunu zorla alarak kendisini sadrazam ilân ettirdi (2 Temmuz 1839). Henüz Nizip bozgunundan haberdar olmayan padişah Mısır Valisi Mehmed Ali Paşa’yı affederek meseleyi çözmek istedi. Orduya ve donanmaya harekâtı durdurmaları için haber gönderdi. Köse Âkif Efendi Çanakkale boğazı açıklarında bulunan Osmanlı donanmasına haberi verdikten sonra Mısır’a giderek Mehmed Ali Paşa’ya padişahın kendisini affettiğini bildirdi. Kaptanıderya Ahmed Fevzi Paşa ise rakibi olan Hüsrev Paşa’nın sadârete gelmiş olmasından çekinerek donanmayı Mısır’a götürüp Mehmed Ali Paşa’ya teslim etti (3 Temmuz 1839). Kısa bir süre sonra da Nizip mağlûbiyeti haberi İstanbul’a ulaştı. Osmanlı Devleti’nin ordusuz ve donanmasız kalmasından cesaret alan Mısır valisi padişahla anlaşmaya yanaşmadı. Öte yandan İngiltere, Fransa, Rusya, Avusturya ve Prusya, verdikleri ortak bir nota ile Mısır meselesinin kendilerine danışılmadan çözülmemesini istediler (27 Temmuz 1839). Bu notanın kabul edilmesiyle Osmanlı tarihinde yeni bir dönem başlamış oldu. Böylece Osmanlı Devleti bir bakıma Avrupa devletlerinin vesâyeti altına girdi. yazının devamı.	
Posted in Hükümdarlar
Post navigation
III. Osman (1754-1757) →
← II. Abdulhamid (31 Ağustos 1876-1909)
Bir cevap yazın Cevabı iptal et
E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir
Yorum
İsim *
E-posta *
İnternet sitesi
Son Yazılar
Bizans Kronolojisi
Kore Kronolojisi
Japon Kronolojisi
Moğol Kronolojisi
İspanya Kronolojisi
Avusturya Kronolojisi
Sırbistan Kronolojisi
Yunanistan Kronolojisi
Hindistan Kronolojisi
Anadolu Kronolojisi
Medeniyetler	
Medeniyetlerin Anlatılmamış Hikayeleri
Antik Çağ	
Herodotos Kronolojisi
Antandros Antik Kentinin Kronolojisi (MÖ.1250-MÖ. 281)
Tarih Videoları	
Tarihin Ruhu
Eski Defterler
Savaş Videoları	
Savaşın Efsaneleri – TRT Belgesel
Osmanlı Savaşları
Savaşlar
Modern Savaşlar
Felsefe	
Platon-Phaidros ya da Güzellik Üzerine
Aristoteles – Poetika-Şiir Sanatı Üzerine
Edmund Husserl-Fenomenoloji Üzerine
Nietzsche Tragedya’nın Doğuşu
Mûsikî ve Mimari	
Mûsikî
Mimari Eserler
Etiketler
Afrika Afşar Hanedanı Afşarlar Akad Babil Basra Batı Karahanlı Devleti Büyük Selçuklu Devleti Cezayir Doğu Karahanlı Devleti Eyyûbîler Eşʿarî Fahreddin Razi FAHREDDİN er-RÂZÎ Fas Güney Yemen II. Abdulhamit Irak Irak Selçuklu Devleti Kahire Karahanlılar Keops Kheops Kiş Kuzey Yemen Libya Lübnan Mezopotamya Mısır Nippur Nâdir Şah Persler Recep Tayyip Erdoğan Safevî Devleti Sargon Siyaset Adamı Sümer Talas Savaşı Tebriz Tunus Çaldıran Savaşı Ögeday Han İran İskitler Sakalar Şah İsmail