İyi yanları mutlaka var. Devlet aygıtı- nın görevlerinden biri. Bir sosyal refah sağlayabilmek ve kültürel gelişimde bunun olmazsa olmazlarından biri. Nasıl ki sağlık sektöründe, eğitim sektörün- de, ulaştırmada ve ulaşımda birtakım katkıları sağlamak devlet aygıtının temel göreviyse, devlet aygıtı bu yüzden varsa, kültür ve sanat dünyasına sağlayacağı katkılar da aynen bu çerçeveden değer- lendirilmelidir ve olmalıdır. Ama burada bu katkıları kültür ve sanat dünyasının düşünce yapısından uzakta birtakım siyasi kararlarla sistemini uygularsanız, sayısız soru işareti oluşur.
Kitaplarınız çıkıyor neredeyse her yıl, iki yılda bir en azından. Bir yandan seslendirme işi var, bir yandan kültür- sanat programcılığı, bir yandan gazete yazarlığı. Yazmak için bu sıkışmaya ihtiyacı mı var insanın? Mesela hep şöyle bir hayalimiz vardır ya: Ya hiçbir işim olmasa da şöyle oturup sabahtan akşama kadar yazsam. O zaman o kitaplar çıkabilir miydi?
Televizyon programcılığı bittikten son- ra yani yaklaşık iki senedir ben de aynen bu hayalin artık gerçek olacağı inancıyla
Öykünün temel evi, öykünün nefes
aldığı, yaşadığı
yer dergilerdir ve dergiciliğin, günümüz dergiciliğinin biraz daha sıkıntılı olduğu ama daha bağımsız da olduğu bir
mecra.
gökyüzüne baktığım günler geçirdim. Çünkü ben de dedim ki, tamam artık ya- zacağım, bugün hiçbir şey yapmayacağım ve sadece düşüneceğim gökyüzüne bakıp ve... Bende doğru değilmiş. Ben sürekli tedirgin, sürekli diken üstünde, sürekli
o gerilimi hissederek yaşayabiliyorum. Yazmak değil, benim yaşamımla ilgili bir şey bu. Zaten yazmak benim yaşamımdan çok da uzak olan bir şey değil. Yaşamımın ta kendisi olan, ta içinde olan bir şey. Yazı- dan adam olmak galiba benim yaşamım. Hakikaten yaşamımı tanımlayabileceğim tek şey bu: Yazıdan adam olmak. Ve bunun gerilimiyle, bunun tedirginliğiyle yaşıyorum. Kendimce, kendi bilgi biriki- mim, kendi öğrenebildiklerim ya da hâlâ öğrenmekte olduklarımı temize çekiyo- rum. Kendimce anlayabildiklerimi temize çekiyorum, anlamak için yazıyorum. Dolayısıyla anlamam gereken verilerin sayısı arttıkça daha çok sıkışıyorsun, daha çok yazman gerekiyor. Biraz da dünya seni buraya itiyor.
Ölümlü olmakla da ilgili galiba. Öle- ceksek neden doğduk sorusu da bir anlama çabası...
Temel olarak böyle bir meselemiz var; ölüm bilgisizliği. Korkusu da değil bu. Kimi insan korkar kimi insan korkmaz; ölüm bilgisizliği bu. Yani gerçekten ve gerçekten hayatta bilmediğimiz iki tane şey var: Doğum ve ölüm. Doğumu anlaya- biliyoruz, çünkü doğum anlatılan bir şey. Herkes kendi doğumunu bilir. Bilmediği doğum ona bildirilmiştir hikâyelerle.
“Ay sen çok sancılı oldun, iki gün sancı çektim. Teyzen geldi, başımda oturdu.” Bütün bu hikâyeler bir süre sonra bizim anlattığımız şeylere dönüşür. Ama tek anlatamayacağımız şey, tek bilmediği- miz şey ölüm. Biri sana anlatsa bile “Çok fena öldün yani teyzen geldi” falan diye bunu anlatacağımız kimse yok zaten. Bizim temel meselemiz ölüm bilgisizliği. Bilmiyoruz ne olacak sonrasında. Bunun gerilimini yaşıyoruz.
Gazete yazılarınızda etliye sütlüye do- kunuyorsunuz. Bir kısım edebiyatçı da kenarda oturuyor, kitaplarını yazıyor, çok fazla güncel siyasetle ilgili görün-