Üç Aralık tarihi, Dünya Engelliler Günü idi. Birleşmiş Milletler tarafından engellilerin sorunlarına dikkat çekmek ve onları daha iyi anlamak için böyle bir gün yaratılmış. Yani bir tür farkındalık günü!
Bir çocuk hekimi olarak her yıl üç Aralık'ta bir şeyler yazmak istesem de elim gitmez. Çünkü bunu yaparsam, tüm yaşamı boyunca bu büyük yükü çekmek zorunda kalan -özellikle de zihinsel- engelli ailelerini üzecekmişim gibi gelir bana. Şunu biliyorum ki, bir engellinin annesi, babası, kardeşleri ve büyükleri, yaşamakta oldukları bu büyük yıkımın toplumsal ve psikolojik acısını her dakika çekmektedirler.
Böyle bir durumun yılda bir kez farkındalığını sağlamaya çalışarak, engellilere karşı değilse bile onların ailelerine karşı bir haksızlık ediliyor gibi gelir bana.
BİR ZİHİNSEL ENGELLİ İLE YAŞAMAK
Bu yazıyı yazmaya, kardeşi zihinsel engelli olan bir arkadaşımın bu konuda yazdıklarını okuyunca karar verdim. İYİ Parti’de siyaset yapan ve şu anda İzmir’de bir kurumda genel müdür olarak çalışmakta olan Sayın Nihal Ağca bu değerli insan.
Engelliler haftası nedeniyle iki yıl önce yazdığını söylediği bu yazıyı, kendisinden izin alarak sizlere sunuyorum. Zihinsel engelli bir yavruyla yaşamak zorunda olan bir ailenin neler
yaşadığını birinci ağızdan duyunca, eminim siz de benim kadar duygulanacaksınız!
“ENGELLİLER GÜNÜNDE ENGELLİ AİLESİ OLMAK”
“Zihinsel engeli olan bir kardeşin ablasıyım. Kendimi bildim bileli benden 2 yaş küçük kardeşim Akın ile ilgilendim. Çocukluğum ve gençliğim hep bu durumun ağırlığı ile geçti. Ailecek yapılan yemekler, gezmeler, tatiller bizde hiç olmadı. Çünkü birimiz hep kardeşimin yanında kalmalıydık.
Evde engelli bir kardeşle büyürken bu durumdan diğer kardeşlerin karakterinin etkilenmemesi mümkün değil. Normal kardeşlerin dünyasında olmayan bir hayatınız oluyor öncelikle. Onun yerine düşünmeniz gerekiyor. Akın acıktı mı, Akın susadı mı, Akın’ın bir yeri mi ağrıyor, Akın üşüdü mü, Akın’ın ilaç saati geldi mi, binlerce soru, binlerce sorumlulukla yaşadık ailecek hepimiz. Bunun sonunda başkaları yerine düşünen, bazen bunu abartan, kendi sorumluluğum ve bir talep olmasa bile karşımdakinin ihtiyacı mı var diye düşünen, başkaları için daha ne yapabilirim içgüdüsü ile siyasete hayati bir anlam yükleyen ve siyaseti de gerçekten ihtiyacı olanların derdine derman olarak yorumlayan bir ben çıkmış ortaya mesela. Ya annem? O tam 42 yıldır bir gün bile kendi hayatını yaşayamadı. Tek bir gün sorumsuzca gezemedi, oturamadı, tatile gidemedi, yaşayamadı. Koskoca bir ömrü büyük bir şefkatle ve bir gün bile şikayet etmeden oğluna adadı. Onu Allah’ın kendisine kutsal emaneti gördü.
Hani derler ya annelerin en büyük korkusu evlatlarını kaybetmekmiş ama engelli çocuğu olan annelerin korkusu evladının kendinden sonraya kalmasıymış diye! İşte böyle bir hayatta yaşıyor bu aileler. İşte bunun içindir ki #3AralıkDünyaEngellilerGünü kutlanacak bir şey değildir. Bu KINDALIK günüdür ve kişisel, kurumsal ve gün bir FARsiyaseten bu konuda kendimizi bir gözden geçirme, yapabileceklerimizi kendimize hatırlatma zamanıdır. Allah kendilerinin ve ailelerinin yardımcısı olsun, sabırlar versin!”