Başkasına ait bir meseleyi adalet için savunuyor olmak, yazmak ve konuşmak alkışlanacak bir meziyetken, ne yazık ki bu savunu, sahibini dışlayıcı bir dil ile hakarete uğratmaya yetiyor. Uludereliler için yüreği sızlamak, yetkililerden hesap sormak Kürt olmayı gerektirmiyor. Kürt sorunun çözümü için çırpınmak, resmi ideolojiyi kenara sıkıştırıp geçmişi ile yüzleştirmeye çalışmak,dışlanmayacak bir dil kullanmak ile de “Kürtçülük” yapılmadığı gibi.
Geçen gün dünya edebiyatı okumalarımızda sıra Victor Hugo’ya geldiğinde yazarın kitabı beni günümüze kadar getirdi…
**
Fransız şair ve yazar Hugo 1829 yılında bir kitap yayımlar, Bir İdam Mahkûmunun Son Günü adıyla isimsiz olarak çıkan kitap döneminde büyük eleştirilere konu olur, nedeni basittir. Toplum tarafından benimsenmiş kanıksanmış bir mesele olan idam cezasına alışılmışın dışında tersten bakmayı denemiştir yazar. Herkesin idamları alkışlayarak zevkle izlediği bir yer olan Greve Meydanı’na, mahkumun gözünden bakarak “saçmalamıştır”, buna ne gerek vardır ki, bir idam mahkumu elbette ölmelidir! O kadar.
Farklı olanı , mağduru, ezilmişi, zayıfı, azınlığı, hatta suçluyu anlamaya çalışmak, topluma rağmen, zor ancak takdir edilmesi gereken bir erdemdir. Toplumu ters yüz etmek; meseleleri aidiyetten, kavimden, kimlikten, dinden arındırarak salt adaletle değerlendirmek… Nerede ve nasıl olursa olsun hakkaniyetli olmak… Bunlar yazıldığı gibi okunan, ancak uygulamada aksaklıklar doğurmaya müsait, kaba göre şekil alan, kaypaklaştırılmış kavramlar maalesef.
“Hâkimlerden sonra bizler de onları düşüncelerimizle yargılarken hiç düşünmüş müydük acaba ne hissediyorlardı, yalnız kaldıkları zaman kafalarına hangi düşünceler üşüşüyordu”
Herkesin arkasını döndüğü taraftan bakmak, kalem sahipleri için gerçekleştirilmesi zor bir şeydir. O dönem de Hugo, kahramanını bir suçlu yaparak ve kitabını tüm yargıya atfederek bunu başarmıştır. Adalete, düzene de çatar yazar bunu yaparken: “ve ben öldükten sonra oğulsuz, eşsiz ve babasız kalacak üç kadın; üç değişik tür yetim; yasaların yarattığı üç dul olacak. Adilane bir şekilde cezalandırıldığımı biliyorum peki bu zavallılar ne yaptılar, ne fark eder ki isimleri lekeleniyor umutları kırılıyor adalet dedikleri bu.”
**
Gök, “Burada çok ciddi bir ihmal olduğu görülüyor. Şahısların çıplak gözle bile kaçakçı oldukları belli oluyor, pisi pisine öldüklerini ifade edebilirim” diye açıklama yapıyor. Yetkililer olayı hala çözmüş değil. Bir kez daha bu saldırgan vurguncu “şövalyeliğin” Kürt sorununu halledemeyeceği gözler önüne serilmiştir. “Ahh pardon yanlışlıkla oldu!?” gibi amiyane açıklamaların, insanı daha çok çileden çıkaracağı unutulmamalıdır. Annelerin acılarını görmezden gelen milliyetçi tayfa, neden meseleye biraz da o halk açısından bakmıyor anlaması zor. Başkalarının acıları bizim için ne kadar da kolay es geçilebiliniyor. insanın, mitinin de siyasetinin de yargısının da ordusunun da canı cehenneme!, diyesi geliyor.
**
Özetle Hugo, bir toplumun öldürme merakını, aydınlanmacı hümanizm geleneğinde suç ile ceza ilişkisini konu ediyor. İnfaza karşı,toplumdan ya da yargıçlardan umduğu merhameti ve hayal kırıklığını işliyor.
Uludere’de yaşananlar derinlerde bir yerde rol oynayan bir takım adamların nefreti mi, toplumun bu sessizliği, sokaklara dökülmeyişi, “milli” yürüyüşler yapmayışı yine derinlerde bir yerlerdeki öldürme ve intikam hırsından mı bilmiyorum. Gücü eline alan kendini hep kayıp mı edecek, hiç mi bana mısın demeyecek. Bildiğim tek şey şu :
herkesin içinde bir amerika vardır!?
İlgili
Etiketler: Bir İdam Mahkûmunun Son Günü, uludere katliamı, Victor Hugo
Bu makaleyi beğendiniz mi? Paylaşın!
Related Posts
Tek Bayrak, Tek Vatan, Tek Dil ve Binlerce Ceset Torbası | Sinan Ceran
Bir Sıkımlık Kafa | Nebiye Arı
Kürtler Nedir? | Ümit Aktaş
Acının Kandili (Uludere Şiiri) – Ali Emre
Yazar Hakkında: Tuba Kaplan
Yorum bırak
Cevabı iptal etmek için tıklayın.
İsim (gerekli)
E-Posta (Paylaşılmayacak) (gerekli)
İnternet sitesi
Yorum
Δ
Bizi Twitter'da takip edin!
Tasfiye 54
Tasfiye 53
Tasfiye 52
Tasfiye 51
Tasfiye 50
Tasfiye 49
Panel Notları
Tasfiye Arşivi
Tasfiye Arşivi Ay seçin Aralık 2021 (1) Kasım 2021 (1) Ekim 2021 (3) Eylül 2021 (1) Ağustos 2021 (1) Temmuz 2021 (3) Haziran 2021 (1) Mayıs 2021 (1) Nisan 2021 (3) Mart 2021 (1) Şubat 2021 (3) Ocak 2021 (3) Aralık 2020 (4) Kasım 2020 (2) Ekim 2020 (2) Eylül 2020 (1) Haziran 2020 (1) Mayıs 2020 (8) Nisan 2020 (9) Mart 2020 (2) Şubat 2020 (1) Aralık 2019 (1) Kasım 2019 (1) Haziran 2019 (1) Mart 2019 (1) Ocak 2019 (2) Kasım 2018 (1) Eylül 2018 (1) Haziran 2018 (2) Mayıs 2018 (1) Mart 2018 (2) Aralık 2017 (1) Ekim 2017 (2) Eylül 2017 (2) Temmuz 2017 (1) Haziran 2017 (1) Nisan 2017 (2) Mart 2017 (1) Şubat 2017 (1) Ocak 2017 (1) Aralık 2016 (2) Kasım 2016 (4) Ekim 2016 (4) Eylül 2016 (2) Ağustos 2016 (1) Mart 2016 (1) Şubat 2016 (2) Aralık 2015 (1) Kasım 2015 (3) Ekim 2015 (2) Eylül 2015 (1) Haziran 2015 (3) Mayıs 2015 (2) Nisan 2015 (2) Mart 2015 (1) Şubat 2015 (1) Ocak 2015 (1) Aralık 2014 (1) Kasım 2014 (4) Ekim 2014 (1) Eylül 2014 (1) Temmuz 2014 (2) Mayıs 2014 (2) Nisan 2014 (4) Mart 2014 (6) Şubat 2014 (3) Ocak 2014 (3) Aralık 2013 (3) Kasım 2013 (6) Ekim 2013 (1) Eylül 2013 (3) Temmuz 2013 (4) Haziran 2013 (3) Mayıs 2013 (7) Nisan 2013 (7) Mart 2013 (14) Şubat 2013 (13) Ocak 2013 (8) Aralık 2012 (12) Kasım 2012 (12) Ekim 2012 (11) Eylül 2012 (7) Ağustos 2012 (9) Temmuz 2012 (8) Haziran 2012 (10) Mayıs 2012 (11) Nisan 2012 (23) Mart 2012 (18) Şubat 2012 (13) Ocak 2012 (23) Aralık 2011 (18) Kasım 2011 (23) Ekim 2011 (23) Eylül 2011 (21) Ağustos 2011 (40) Temmuz 2011 (27) Haziran 2011 (24) Mayıs 2011 (35) Nisan 2011 (31) Mart 2011 (14) Şubat 2011 (24) Ocak 2011 (60) Aralık 2010 (35) Kasım 2010 (27) Ekim 2010 (21) Eylül 2010 (30) Ağustos 2010 (46) Temmuz 2010 (22) Haziran 2010 (33) Mayıs 2010 (17) Nisan 2010 (13) Mart 2010 (8) Şubat 2010 (1)