Türkiye’de hâkim sendikacılık anlayışı, sınıfın örgütlü gücüne güvenerek mücadele etmek değil de devletin çeşitli kurumlarına, iktidar partisine ya da en azından iktidara gelme olasılığı olan, mecliste belli bir ağırlığı bulunan burjuva partilere yakın durmak ve onunla iyi geçinerek sendikacılık yapmak şeklinde olmaktadır.
Muhafazakâr kesim cumhuriyet dönemi boyunca Kemalist devlet geleneği ile çeşitli alanlarda çelişkiler yaşamaktaydı. 1990’lı yılların sonunda 28 Şubat askeri darbesine karşı, Irak’a ABD müdahalesine karşı eylemlerde aktif olarak yer alan muhafazakâr kesime yakın işçi sendikaları, AKP’nin iktidara gelmesi ile birlikte giderek uzlaşmacı, devlete yaslanan, onunla iyi geçinen bir çizgiye evrildiler. Devletle girilen yakın ilişkiler, işçi sınıfının muhafazakâr kesimi içinde işbirlikçi, uzlaşmacı sendikacılığı öne çıkardı, yaygınlaştırdı.
Ama artık bu dönemin sonuna gelindi. Hem AKP’nin eski etkinliğinin kalmaması, hem de dünya ekonomik bunalımının giderek yükselmesi işçi sınıfının tüm kesimlerini uzlaşmacılığı terk etmeye, kendi sınıfsal çıkarları için mücadeleye zorlamaktadır.
Devlete, burjuva partilere yaslanan bir sendikal hareketin anti-demokratik yasalara ve uygulamalara karşı tutarlı bir mücadele yürütemeyeceği ve dolayısıyla işçi sınıfının ekonomik çıkarları uğruna mücadeleyi layıkıyla yerine getiremeyeceği açıktır. Sendikaların tabanındaki milyonlarca işçi sınıfsal çıkarları gereği er geç doğru yolu bulur. Yapılması gereken ona siyasal ve ekonomik gerçekleri anlatmak, mücadelenin yolunu yöntemlerini göstermektir. İşçiler devletle işbirliği yapan kendi sendikal önderliklerine rağmen sınıfsal çıkarlarının nerede olduğunu eninde sonunda görürler ve o hedefler için mücadele ederler.
İster barış, ister taşeronlaştırma ya da iş cinayetleri, ister kamu çalışanlarının toplu sözleşmeleri olsun, her sorunda işçi sınıfının Hak-İş, Türk-İş, Memur-Sen gibi örgütlerini kazanmak için mücadele etmeliyiz. Liderlikleri AKP’nin yanında tutum alıyor diye, bu sendikaların tabanlarındaki milyonlarca işçiyi gözden çıkartamayız. AKP’nin 13 yıllık iktidarının sona ermesi ile bu sendikaların yönetimlerinin sürdürdüğü uzlaşmacı politikalar sürdürülemez hale geldi. Artık muhafazakâr kesime yakın işçiler açısından haklarını kazanmak için daha mücadeleci bir dönem başlıyor. İşçilerin mücadeleye kazanılması için de sınıfın içine girerek bıkmadan, usanmadan ve sabırla çalışmak tek yoldur.
Faruk Sevim
[email protected]
(Sosyalist İşçi)
Tweet
YAZARLAR
Yıldız Önen
Kadınlar özgür olmadan
Roni Margulies
Omikron: Eşitsiz dünya pandemiyi yenemez
Faruk Sevim
İktidarın kriz oyununu ancak işçi sınıfı bozar
Hakan Tahmaz
MGK kararlarında ekonomik tehdit tanımlaması
Deniz Güngören
Tanju Özcan ve Ümit Özdağ ne yapıyor?
Alex Callinicos
Batı ve Rusya, Doğu Avrupa’da tehlikeli oyunlar oynuyor
Dila Ak
Kadına yönelik şiddete DUR diyelim: Özgürlük istiyoruz
Melike Işık
Kadın cinayetleri ve sorumluları
Cumartesi Anneleri 761. haftada: “Sorumlular yargılansın”
SEÇTİKLERİMİZ
Alper Görmüş
‘Kahpe dış güçler’in muhalefet söylemi olduğu yıllar
Ümit Kıvanç
“YAE” nefreti
KİTAP
Ermenilerin zorla Müslümanlaştırılması
Taner Akçam, yeni kitabında Ermenilerin dininin zorla değiştirilmesi ve asimilasyon süreçlerini inceliyor. Kitapta Talat Paşa’nın ihtida edenlerin tehcirden muaf tutulması emrini daha sonra nasıl geri çektiği de anlatılıyor.