Kitabı bir günde bitirdim. Elimden bırakmak zorunda kalsam da gece uykumdan feda etmek zor olmadı. Çünkü heyecandan ve meraktan uyku falan kalmamıştı. Daha önce hiç okumadığım bir yazar olmasına rağmen başarılı buldum. Başta Cengiz’e biraz sinir olsamda sonunda boğazımda bir düğüm oldu. Sinir olmasaymışım keşke dedim.
Biraz klasiklerden sıyrılıp macera arayanlar için şiddetle önereceğim bir kitap. Polisiye çizgisini koruyarak birazcık psikoloji birazcık siyaset derken çok güzel bir kitap çıkmış ortaya.
“Bekir Tunç sağ elindeki silahı Oğuz Abi’ye, sol elindekini bana doğrultmuştu. Tabancamı iki elimle kavradım. Tetiği çekmemek için kendimi zor tutuyordum. Dudaklarının kenarından sarkan bıyıkları aralandı, acıyla sırıttı, gözlerime dik dik baktı.
‘Ben seni gebertmemiş miydim lan velet’ dedi boğazından gelen bir hırıltıyla.
‘Bu işler satranç oynamaya benzemez, demiştin ama yanılmışsın salak Bekir’ dedim alaycı bir sesle. ‘Bu işler tam da satranç gibidir.’
Birbirine karışan üç el silah sesi, geniş ovanın üzerindeki boşluğa yayılıp yıldızlara doğru yükseldi.”
Yazar karakterlerin iç dünyalarını ve kişisel özelliklerini öyle anlatmış ki artık onlarla aranızda bir yakınlık, tanışmışlık varmış gibi hissediyorsunuz. Bu da kitaba sürükleyicilik katmasının yanı sıra bazen de okurken sizi sıkıyor. Ama pozitif yanları negatif yanlarından daha fazla olduğu ve çok akıcı bir dili olduğu için önerebileceğim bir kitap.