Zeyyat Selimoğlu’nun Heybeliada’da yaşadığı eve plaket konulduğu gün, Adil İzci Çiçekli Dağ Sokağı’nda konuşma yaparken (6 Mayıs 2017)
Muğla Büyükşehir Belediyesi'nin, gazeteci-yazar Oktay Akbal anısına bu yıl ilkini düzenlediği ve seçiciler kurulunda Hikmet Altınkaynak, Doğan Hızlan, Ruken Kızıler, Aykut Küçükkaya, Zeynep Oral ile Ayşe Sarısayın’ın yer aldığı Oktay Akbal Edebiyat Ödülü'nün sahibi Adil İzci oldu.
Edebiyatımızın farklı alanlarında eserler vermiş olan şair ve yazar Adil İzci, Canım Ada adlı kitabında Heybeliada’daki doğal yaşama ve adalılara ilişkin gözlem ve izlenimlerini, geçmişle de bağlantı kurarak öyküleştirmekteki ustalığı, dile gösterdiği özen, yalın ve içtenlikli anlatımı nedeniyle” ödüle değer bulundu.
Heybeliada Halk Kütüphanesini Koruma Derneği’nden Ayşe Sarısayın ve Serenad Demirhan, Dernek etkinliklerinde birlikte çalıştıkları Adil İzci’yle dergimiz için bir söyleşi yaptılar.
Canım Ada kitabınızla aldığınız Oktay Akbal Edebiyat Ödülü için sizi kutluyoruz. Ada öykülerine gelmeden önce, biraz geçmişe gitmek istedik. Denemelerinizin yer aldığı Ağaçlar Kitabı’nda ve Kuşlar Kitabı’nda doğayla kurduğunuz yakın ilişkiye tanık oluyoruz. Bu kitaplarda başrolde doğa var. Evler ve Sokaklar Kitabı’nda yaşadığınız evlerin, sokakların izini sürerken yine doğa çıkıyor karşımıza. Doğa sevginizin kökleri çocuklukta olsa gerek. Eski Bir Niğde adlı kent monografinize de değinerek neler söylersiniz?
Belirlemeleriniz tam tamına doğru. Ablalarım gibi ben de babamın görev yeri Niğde’de doğdum, büyüdüm. O zamanların Niğdesi doğa varsılı bir kentti. Hele bir vadi boyunca uzanan Kayardı (kaya+ardı) Bağları... Yanı sıra Tepe Bağları... Doğa tutkunluğumun ilk kaynağı oralar... Mahallemizde baharlar, yazlar, hatta güzler boyunca türlü türlü ağacın altında oynadım akranlarımla. Üzerimize cıvıltılar yağa yağa... Doğa kokuları arasında... Sonra sonra Niğde de beton yapılara teslim oldu. Neyse ki bağlar SİT kapsamına alındı da kurtuldu. Bir de otuz yıl öğretmenlik yaptığım Robert Lisesi’nin doğasına değinmeliyim. İstanbul’un ortasında tam bir vaha! Doğa bilincine asıl burada vardım sanki...
Günümüz dünyasında doğa gitgide hırpalanıp hoyratça tüketilirken, sizin metinlerinizde bugünün güzelliklerini bulma, var olan güzellikleri gösterme eğilimi seziliyor; bu yaklaşım geçmişe duyulan özlemin önüne geçiyor. Umutsuzluk, karamsarlık değil de umut var metinlerinizde. Bakış açınızdaki bu farklılığı neye bağlıyorsunuz?
Yine, belirlemeleriniz tam tamına doğru diyeceğim. Gün günden daha da kötü, daha da bezdirici bir dünyada ömür tüketiyoruz. Bu acı durumun tek sorumlusu, biziz, biz doymak bilmeyen insan soyu! Doğa öncelikle kentlerde, sonra da her yerde (madenler, HES’ler vb. uğruna acımasızca harcanan ormanları, dereleri anımsayalım) hızla yok edilirken, elimizde kalanlara, sağda solda hâlâ görebildiklerimize tutunabilmekten özge ne geliyor elimizden? Bir zamanların sayfiyesi Acıbadem bugün bir beton yapı yığını! Otomobil yığını! Bir de benim bunları dile getirmem, karamsarlığı artırmaktan özge neye yarar? Onun yerine, “Bakın, bunlar hâlâ var, bunlara tutunalım!” demek isteği, doğallıkla ağır basıyor. Yeterli mi bu? Elbette değil, ama elimden ancak bu kadarı geliyor.
Canım Ada’da, önceki öykü kitabınız Ada Sularında da başrol Heybeliada’nın; insanlarıyla, mekânlarıyla, en çok da doğasıyla yine. 2013 sonlarında bir süreliğine Adalar’da yaşamaya karar verdiğinizde, çok sevdiğiniz Sait Faik’in adasını değil de neden Heybeliada’yı seçtiniz? Burada geçirdiğiniz yılların ardından, “ada” algınızda değişiklik oldu mu? Dışarıdan bakmakla içinde yaşamak, olumlu ya da olumsuz, neleri değiştirdi? Kuşlar Kitabı’nda, “martı sesleri bana doğrudan hayatın sesleri gibi geliyor” diyorsunuz. Ada yaşamı, hayatın başka seslerini de getirdi mi size?
1980’lerde tam bir Burgazadası tutkunuydum. Özellikle öğrencilerimle gider gelir, ortak bir ev almak hayalleri bile kurardık. 1990’larda mı desem, bir yangın koptu Burgazadası’nda, o canım adanın tepeleri küle döndü. Öyle bir adaya gitmek, hatta uzaktan bile görmek, can yakıcı geldi bana. Bir tepkeyle (refleksle) Heybeliada’ya döndüm yüzümü. 2013’te gelmemde de buradaki dostlarımın, o dostlarımdan birinin kiralanmaya hazır evinin de önemli payı oldu. Ada hayatını rahatlıkla benimsedim, kendime geldim diyebilirim ama uzun sayılacak vapur yolculuğunu doğrusu pek benimseyemedim. Hayal kırıklıklarım da oldu elbet: Her bahar yinelenen mimoza yağması! Öbek öbek mimozanın hoyrat ellerle yağmalanarak, kirli bezlere doldurularak iskelelerde basit bir tecim aracı edilmesi, derin bir yaradır bende. Adalı dergisinde bir yazı yayımladım, Sayın Bercuhi Berberyan da destek verdi ya, kimin umurunda olabildi? Martı seslerinden özge sesler? Oldu elbet. Öncelikle insan sesleri... Bir dolu dost edindim adada... Daha yakından ve daha sık duyar olduğum vapur düdükleri... Rüzgârların uğultusu... Vardır daha...
Heybeliada Halk Kütüphanesi’nin açılma mücadelesindeki varlığınız, özellikle Ada yazarlarıyla ilgili çalışmalarda hissettirmişti kendini. Yaratıcı fikirlerle, etkin bir şekilde katıldığınız bu süreci nasıl değerlendiriyorsunuz?
Ne kadar cömertsiniz! Sizler zaten orada son derece atak, son derece yoğun bir sahiplenme sürecindeydiniz. Ben de sizlere ancak ucundan kıyısından katılmak istedim. Sevdiğim bir deyimle devede kulak olabildimse ne mutlu bana: O birilerinin, birilerinin daha göz koyduğu güzelim yapı, bugün bir halk kütüphanesi! Yani en önemli aydınlık odaklarından biri... Bu uğurda emek harcayan bütün dostlarımızı hayranlıkla, evet, hayranlıkla ve gönül borcuyla kutlamak, boynumun borcu... Ah bu salgın bitse de türlü türlü etkinliklerde yine bir araya gelebilsek! Ben hazırım!
Çok sayıda çocuk kitabınız var. Sizi çocukların dünyasına çeken nedir?
İki kız babasıyım. Deniz Olsun Adı kitabım, ağırlıklı olarak onların sözleri ve benim onları gözlemlerimden doğdu. Sonra iyiden iyiye sevdim bu alanda da yazmayı, kitap yayınlamayı. Benden iyi bilirsiniz, yazmanın arındırıcı bir yönü de vardır. Kitaplarınızdan sözgelimi Tahir ile Zühre’nin yazım sürecini bir anımsayın, kim bilir ne kadar keyifli ve mutluydunuz! Ben de en son 2020 yazında, baba evinde adadan büyük esinlerle Bir Martı Ailesi’ni yazdım. Günlerce hayalen de olsa adadaydım. Bitirince öyle bir ıssızlık bastırdı ki! Martı sesleri usul usul eridi ve silindi!
Mavi Kitap’la birlikte derleme çalışmalarına da yöneldiğinizi görüyoruz. Hemen ardından Sabahattin Kudret Aksal’a Armağan kitabı, Dr. Rıfkı Tezcanlı’nın yazılarını derlediğiniz Edebî Bahisler geldi. Geçmiş edebiyatımızı hatırlatma çabanız, genel olarak tüm eserlerinizde görülüyor; metinlerinizde başka eserlere, edebiyatçılara göndermelerle yol alıyorsunuz. Bu süreç nasıl başlıyor, nasıl gelişiyor sizde? Çağrışımları tetikleyen nedir?
Lise 1 öğrencisi olduğum 1968 güzünden beri kendi halinde bir okurum. Okuduğum her iyi kitabın bende mutlaka birtakım izleri kalıyor. Bunu sıcağı sıcağına ayırt ettiğim de oluyor, sonradan anladığım da! Ve bir yeri geliyor, anımsıyorum o izleri: Sözgelimi bir parka giriyorum, usumda Necatigil büyüğümüzün Flüt’ü canlanıveriyor. Ya da bir yerde ansızın bir yüz... Sait Faik’in Barba Antimos’unun yüzünü andıran ne var bu yüzde... Bu anımsamalar, bu denklemeler, inanın büyük mutluluktur bende. Bir okur türlü türlü borcunu nasıl ödeyebilir yoksa? Özel yönü ağır bassa da bunu da söylemem gerekiyor: Ben bunca yıl yazınımızla öyle sanıyorum ki iyice bir ömür sürdüm. Birazcık olsun borcumu ödemeyi denemeliyim.
Son olarak yeni çalışmalarınızla ilgili biraz bilgi alabilir miyiz?
Anılarda Sait Faik, pek yakında elimizde olacak. Sadece ozanların öykülerine yer verdiğim, bu nedenle de adını Ozanın Öyküsü olarak belirlediğim bir kitap da bu yıl yayımlanacak. Yoklar Kitabı adındaki öykü kitabımı bu yaz bir daha ele alacağım. Asıl ağırlık anma ya da anımsatma dosyalarında diyebilirim: Zeyyat Selimoğlu, Agop Arad, Tahir Alangu (yani sizin “Tahir Amca”nız) ve Hüsamettin Bozok üzerine hazırlıklar yapıyorum. Bu derlemeler birer kitaba evrilir mi, ne zaman evrilir bilemiyorum. Ancak önemli birer ülkü hepsi de... Ah, Rauf Mutluay üzerine de eğilebilsem! Ziya Osman Saba üzerine de... Yine benden iyi bilirsiniz, diyeceğim: Kendimizi görevli duyduğumuz, duyacağımız daha nice nice değerimiz var, var ama...
Adil İzci 16 Şubat 1954 tarihinde Niğde’de doğdu. İlk, orta ve lise öğrenimini aynı yerde gördü. Ankara Üniversitesi Dil ve Tarih Coğrafya Fakültesi Tiyatro Bölümü’nde başladığı yükseköğrenimini aynı okulun Yeni Türk Edebiyatı Bölümü’nde tamamladı. 1980-2010 yılları arasında İstanbul Amerikan Robert Lisesi’nde Türk Dili ve Edebiyatı öğretmeni olarak görev yaptı. 2013 yılı sonlarından 2016 Eylül ayına dek Heybeliada’da yaşayan Adil İzci, çalışmalarını halen İstanbul’da sürdürüyor. Dil Derneği üyesidir.
Yapıtları arasında Günizi, Su ve Yaprak, Kır ve Gök, “Aşk İmiş”, Haiku’ş adlı şiir kitapları ile Ağaçlar Kitabı, Evler Sokaklar Kitabı, Kuşlar Kitabı, Ada Sularında, Örtmenim, Eski Bir Niğde adlı kitaplar, Mavi Kitap ve Sabahattin Kudret Aksal’a Armağan adlı derlemeler ile çocuklar için yazdığı kitaplar bulunmaktadır.
Son değişiklik Çarşamba, 05 Mayıs 2021 13:56
Sayı 191 - Mayıs 2021
Kitap
Kültür ve Sanat
Benzer Makaleler
Burgaz Adası'nda Bir Köşk
Sayı 198 - Aralık 2021
Kuyruklu Yıldız Altında Bir Ev
Sayı 198 - Aralık 2021
Hüseyin Rahmi Evi mülkiyet çıkmazında
Sayı 198 - Aralık 2021
Akillas Millas’ın Büyükada Prinkipo, Ada-i Kebir kitabının ikinci baskısı çıktı
Adalı'dan Haberler
Heybeliada Halk Kütüphanesini Koruma Derneği’nden iki etkinlik
Sayı 197 - Kasım 2021
Yorum yapmak için oturum açın
yukarı çık
ADALI DERGİSİ SON SAYI
-- Dergi Sayısı Seç -- 2021– Sayı 198 - Aralık 2021– Sayı 197 - Kasım 2021– Sayı 196 - Ekim 2021– Sayı 195 - Eylül 2021– Sayı 194 - Ağustos 2021– Sayı 193 - Temmuz 2021– Sayı 192 - Haziran 2021– Sayı 191 - Mayıs 2021– Sayı 190 - Nisan 2021– Sayı 189 - Mart 2021– Sayı 188 - Şubat 2021– Sayı 187 - Ocak 20212020– Sayı 186 - Aralık 2020– Sayı 185 - Kasım 2020– Sayı 184 - Ekim 2020– Sayı 183 - Eylül 2020– Sayı 182 - Ağustos 2020– Sayı 181 - Temmuz 2020– Sayı 180 - Haziran 2020– Sayı 179 - Mayıs 2020– Sayı 178 - Nisan 2020– Sayı 177 - Mart 2020– Sayı 176 - Şubat 2020– Sayı 175 - Ocak 20202019– Sayı 174 - Aralık 2019– Sayı 173 - Kasım 2019– Sayı 172 - Ekim 2019– Sayı 171 - Eylül 2019– Sayı 170 - Ağustos 2019– Sayı 169 - Temmuz 2019– Sayı 168 - Haziran 2019– Sayı 167 - Mayıs 2019– Sayı 166 - Nisan 2019– Sayı 165 - Mart 2019– Sayı 164 - Şubat 2019– Sayı 163 - Ocak 20192018– Sayı 162 - Aralık 2018– Sayı 161 - Kasım 2018– Sayı 160 - Ekim 2018– Sayı 159 - Eylül 2018– Sayı 158 - Ağustos 2018– Sayı 157 - Temmuz 2018– Sayı 156 - Haziran 2018– Sayı 155 - Mayıs 2018– Sayı 154 - Nisan 2018– Sayı 153 - Mart 2018– Sayı 152 - Şubat 2018– Sayı 151 - Ocak 20182017– Sayı-150 - Aralık 2017– Sayı 149 - Kasım 2017– Sayı 148 - Ekim 2017– Sayı 147 - Eylül 2017– Sayı 146 - Ağustos 2017– Sayı 145 - Temmuz 2017– Sayı 144 - Haziran 2017– Sayı 143 - Mayıs 2017– Sayı 142 - Nisan 2017– Sayı 141 - Mart 2017– Sayı 140 - Şubat 2017– Sayı 139 - Ocak 20172016– Sayı 138 - Aralık 2016– Sayı 137 - Kasım 2016– Sayı 136 - Ekim 2016– Sayı 135 - Eylül 2016– Sayı 134 - Ağustos 2016– Sayı 133 - Temmuz 2016– Sayı 132 - Haziran 2016– Sayı 131 - Mayıs 2016– Sayı 130 - Nisan 2016– Sayı 129 - Mart 2016– Sayı 128 - Şubat 2016– Sayı 127 - Ocak 20162015– Sayı 126 - Aralık 2015– Sayı 125 - Kasım 2015– Sayı 124 - Ekim 2015– Sayı 123 - Eylül 2015– Sayı 122 - Ağustos 2015– Sayı 121 - Temmuz 2015– Sayı 120 - Haziran 2015– Sayı 119 - Mayıs 2015– Sayı 118 - Nisan 2015– Sayı 117 - Mart 2015– Sayı 116 - Şubat 2015– Sayı 115 - Ocak 20152014– Sayı 114 - Aralık 2014– Sayı 113 - Kasım 2014– Sayı 112 - Ekim 2014– Sayı 111 - Eylül 2014– Sayı 110 - Ağustos 2014– Sayı 109 - Temmuz 2014
İÇİNDEKİLER - Sayı 191
Adalı'dan: Adalar’ın sivil toplumuna sahip çıkmak
Halim Bulutoğlu
Son 15 yılın en büyük müsilaj patlaması
Gökhan Karakaş
İSTAÇ Genel Müdürü M. Aslan Değirmenci: Deniz salyası (müsilaj) doğal bir olay.
Adalı Dergisi
Büyükada’nın ve Arabacılar Meydanı’nın 150 Yılı Sergisi
Adalı Dergisi
Büyükada Fayton Meydanı Kentsel Tasarım Yarışması II. Aşama Bilgilendirme Toplantısı
Ali Erkurt
“Kadın Meclisleri - Adalar Kadın Meclisi” Kuruldu
Begüm Yavuz – Didem Berkes
Zeynep’ten veda...
Adalı Dergisi
Arkadaşları, Zeynep için yazdılar.
Adalı Dergisi
Adil İzci’yle Söyleşi: “Canım Ada”
Ayşe Sarısayın - Serenad Demirhan
Fukaranın eşeği
Bercuhi Berberyan
Güle güle Mustafa Amca
Adil Bali
Serço Ekşiyan: Denizler altında bir ömür
Konuralp Sunal
Bir Garip Matematikçi
Çiğdem Kayaoğlu
Haydut
Adalı Dergisi
86 yıl önce gazetelerde Adalar
Cihan Yiğin
Güzel mi, güzellik mi?
Sosi Cındoyan
Yukarı
ÖNE ÇIKAN KONULAR
Ada
Adalılar
Büyükada
COVID19
Deniz
Ekoloji
Eğitim
Günlük Yaşam
Haklar
Hayvanlar
Heybeliada
Kültür ve Sanat
Planlama ve Gelecek Senaryoları
Prens Adaları
Sağlık
Sivil Toplum
Tarih
Tarihi Miras ve Koruma
Ulaşım
Yerel Yönetim
ÖZEL HABERLER
Ziyaretçi Memnuniyeti
Ziyaretçiler Adalar’a gelmekten memnun, ya Adalılar?
Dinsel İnanış ve Toplumsal Kimlik
Adalı sitesinde parça parça yayınlama sözü verdiğimiz araştırmanın dördüncü başlığı “Adalıların dinsel inanışları ve toplumsal kimlik algıları” üzerine.
Adalar'a Neden Yerleştim?
“Neden yerleştim?” sorusu, Adalar’ı ayrıştırdı. Burgazlıların yaklaşık yarısı, Büyükadalıların dörtte biri severek yerleşmiş.
Adalar 68 il ve ülkeden göç almış
Adalar 68 il ve ülkeden göç almış. İstanbulluları, Erzincanlılar, Trabzonlular, Vanlılar ve Rizeliler izliyor...
Adalıların sadece %4’ü Adalar doğumlu
Adalar’da yapılan saha araştırması, Adalıların sadece %4’ünün Adalar doğumlu, %14.6’sının ise Adalar doğumlu ya da 1940’dan önce Adalar’a göç etmiş kişilerden oluştuğunu gösteriyor.