; overflow:auto } .bb_sql h2, .bb_code h2, .bb_html h2, .bb_quote h2, .bb_php h2 { background-color:#fff; color:#000; font-family:Arial,'sans serif'; font-size:12px; line-height:24px; margin:0; padding:0 0 0 .5em; text-align:left } .bb_sql h2 a, .bb_code h2 a, .bb_html h2 a, .bb_quote h2 a, .bb_php h2 a { text-decoration:none; color:#000 } .bb_sql pre, .bb_code pre, .bb_html pre, .bb_quote div, .bb_php p { background-color:#fff; margin:0; overflow:auto; padding:15px; text-align:left; white-space:no-wrap; font-size:12px } .bb_quote { border-left:3px solid #6fa987; border-top:1px solid #6fa987; border-right:1px solid #6fa987; border-bottom:1px solid #6fa987; background-color:#f3f9f6 } .bb_quote h2 { border-bottom:1px solid #6fa987; background-color:#d3e9dc } .bb_quote h2 a { } .bb_quote div { background-color:#f3f9f6 } .bb_quote div .bbcode_wrap { padding:0; width:95%; overflow:auto } .bb_code { border-left:3px solid plum; border-top:1px solid plum; border-right:1px solid plum; border-bottom:1px solid plum; background-color:#e6e6fa } .bb_code h2 { background-color:#d8bfd8; border-bottom:1px solid plum } .bb_code h2 a { } .bb_code pre { font-family:courier new,serif } .bb_sql { border-left:3px solid #015a84; border-top:1px solid #015a84; border-right:1px solid #015a84; border-bottom:1px solid #015a84 } .bb_sql h2 { background-color:#e97b00; border-bottom:1px solid #015a84 } .bb_sql h2 a { } .bb_sql pre { } .bb_html { border-left:3px solid #40e0d0; border-top:1px solid #40e0d0; border-right:1px solid #40e0d0; border-bottom:1px solid #40e0d0 } .bb_html h2 { border-bottom:1px solid #40e0d0; background-color:#afeeee } .bb_html h2 a { } .bb_html pre { } .bb_php { border-left:3px solid #669; border-top:1px solid #669; border-right:1px solid #669; border-bottom:1px solid #669; background-color:#f0f0f0 } .bb_php h2 { background-color:#99c; border-bottom:1px solid #669 } .bb_php h2 a { } .bb_php pre { background-color:#eee } .quote_expander { -webkit-box-sizing:border-box; -moz-box-sizing:border-box; -ms-box-sizing:border-box; box-sizing:border-box; font-size:11px; text-align:center; color:#3f3f3f; cursor:pointer; padding-top:65px; background:-webkit-linear-gradient(top,rgba(45,45,45,0) 0%,#C2CAD2 80%); background:-moz-linear-gradient(top,rgba(45,45,45,0) 0%,#C2CAD2 80%); background:-o-linear-gradient(top,rgba(45,45,45,0) 0%,#C2CAD2 80%); background:linear-gradient(to bottom,rgba(45,45,45,0) 0%,#C2CAD2 80%); width:100%; position:relative; bottom:110px } .Message { display: table; position: relative; margin: 40px auto 0; width: 100%; background-color: #0074D9; color: #fff; -webkit-transition: all 0.2s ease; transition: all 0.2s ease; } .Message.is-hidden { opacity: 0; height: 0; font-size: 0; padding: 0; margin: 0 auto; display: block; } .Message--orange { background-color: #F39C12; } .Message--red { background-color: #FF4136; } .Message--green { background-color: #2ECC40; } .Message-icon { display: table-cell; vertical-align: middle; width: 30px; padding: 30px; text-align: center; background-color: rgba(0, 0, 0, 0.25); } .Message-icon > i { width: 30px; font-size: 36px; color: #E3E3E3; } .Message-body { display: table-cell; vertical-align: middle; padding: 30px 20px 30px 10px; } .Message-body > p { line-height: 1.2; margin-top: 6px; font-size: 13px; font-family: Roboto; } .Message-body > h1 { font-size: 15px; font-weight: 700; font-family: Roboto; } .Message-body > h2{ font-size: 13px; font-family: Roboto; } .Message-button { position: relative; margin: 15px 5px -10px; background-color: rgba(0, 0, 0, 0.25); box-shadow: 0 3px rgba(0, 0, 0, 0.4); border: none; padding: 10px 15px; font-size: 16px; font-family: 'Source Sans Pro'; color: #fff; outline: none; cursor: pointer; } .Message-button:hover { background: rgba(0, 0, 0, 0.3); } .Message-button:active { background: rgba(0, 0, 0, 0.3); box-shadow: 0 0px rgba(0, 0, 0, 0.4); top: 3px; } .Message-close { position: absolute; background-color: rgba(0, 0, 0, 0.3); color: #fff; border: none; outline: none; font-size: 20px; right: 5px; top: 5px; opacity: 0; cursor: pointer; } .Message:hover .Message-close { opacity: 1; } .Message-close:hover { background-color: rgba(0, 0, 0, 0.5); } .u-italic { font-style: italic; } .kn-msj { background: none repeat scroll 0 0 #90CAF9; color: #484848; float: left; margin-left: 5px; margin-top: 5px; text-align: center; width: 125px; border-radius: 2px; border: 1px dotted #605d5d; text-shadow: 2px 1px 2px #d0d0d0; font-size: 12px; font-family: Raleway; height: 18px; line-height: 18px; } .kn-msj i{color:#5e5c5c;margin-right: 3px;top: 1px;position: relative;} .irdfavtr { width: 90px; height: 90px; border-radius: 8px; border: 1px solid #0d449b; padding: 1px; } .post-filter{width:100%;filter:blur(6px);-webkit-filter:blur(6px);display: block;} .aktifbuton { display:block; cursor:hand; cursor:pointer; text-decoration:none } .kayit { width:266px; height:59px; padding:3px } .giris { width:266px; height:59px; padding:3px } .uyari { margin-bottom:15px; background:#242424; width:495px; height:35px; line-height:35px; color: #a3a4a6; border-radius: 5px; -webkit-border-radius: 5px; border: 1px solid #bac3d0; box-shadow: 0 0 12px 3px #868686; } .giris .kayit .uyari { text-align:center } .notloggedin { background:#000; } .notloggedin table { margin-top:10px } Alma ve Verme Simetrisinde İstikrarı Yakalamak - mIRCForum.Org
Anasayfa
MF-Sohbet
Makaleler
Kimler Online
Yönetim
İletişim
mIRCForum.Org > Eğitim > Kişisel Gelişim
Alma ve Verme Simetrisinde İstikrarı Yakalamak
Kullanıcı Adı
Şifre Beni hatırla
Kayıt ol Forumları Okundu Kabul Et
Etiketlenen Kullanıcılar Listesi
Yeni Konu Aç
Cevap Yaz
Seçenekler Stil
08 Kasım 2021, 15:25 #1
NUGGET
Alma ve Verme Simetrisinde İstikrarı Yakalamak
Bir bahçede iki tırtıl yaşarmış. Biri ince ve narin yapılı, diğeri de oldukça iri ve hantalmış. İnce yapılının adı “Verici”, hantal olanın ise alı “Alıcı” imiş. Verici, sürekli oradan oraya koşuşturur, sadece kendi için değil, Alıcı için de yiyecek toplarmış. Alıcı ise bu yiyeceklerle ağzını doldururken, Verici’ye teşekkür edermiş, ama ağzı dolu olduğu için sadece boğuk bir ses çıkarmış. Bir süre sonra mevsimlerin değişmesiyle birlikte, Verici Alıcı’ya “Artık koza örüp güzel bir kelebeğe dönüşmemizin vakti geldi. Çalışmaya başlasak iyi olur.” demiş.
Alıcı anında itiraz etmiş: “Hayatta uğraşmam. Ben böyle gayet mutluyum. Yediğim önümde, yemediğim arkamda!”
“Ama” demiş Verici, “bu bizim doğamıza aykırı. Bir kelebek olup, doğanın tadını çıkarıp, rengarenk çiçeklerin arasında uçmalı ve onların çoğalmalarına yardım etmeliyiz.”
“Bana ne çiçeklerden. Hem kelebek olduktan sonra çok kısa yaşayacak ve öleceğiz. Benim buna hiç niyetim yok!”
Verici bu duruma çok üzülmüş. “İyi de, tırtıl olarak da çok yaşayamazsın ki. Mutlaka bir kuşa yem olacaksın. Güzel bir kelebek olmak ve gerçekten anlamlı bir şey yapmak istemiyor musun sen?” diye sormuş.
“Eh, belki tırtıl olarak ölmektense, kelebek olarak ölmeyi tercih ederdim ama koza örmek çok zor ve ağır bir iş. Ben bunun üstesinden gelemem.” diye cevap vermiş Alıcı. Bu cevabın karşısında çaresiz kalan Verici, bir kez daha tüm işin yükünü üstlenmiş ve her ikisi içinde bir koza örmeye karar vermiş. Alıcı bu karara sesini çıkarmamış, çünkü fazlasıyla işine gelmekteymiş. O gene sefasını sürerken, Verici her ikisi için de bir koza örmüş. Kozanın içi çok dar ve havasızmış. Zar zor sığmışlar ama tek başına Verici’nin elinden ancak bu kadarı gelmiş.
Kozanın içinde Alıcı ve Verici derin bir uykudayken, değişim süreci başlamış. Haftalar sonra Alıcı kozanın içinde gözlerini açmış. İçeriye çok az bir ışık girmekteymiş. Kozayı parçalasın diye, hafifçe Verici’yi dürtmüş ama Verici hareket etmemiş. “Off, hâlâ uyanmadı. Şimdi kozayı ben mi deleceğim?” diye homurdanarak kozayı delmeye başlamış.
Birkaç saatlik uğraşın sonunda kozayı açmayı başarmış. Ama kozayı açmasıyla, pat diye bir ses çıkmış ve Verici yere düşmüş. Alıcı, koca gövdesini zar zor taşıyan kanatlarını açmış ve yalpalayarak, telaşla Verici’nin düştüğü yere uçmuş. Yere indiğinde gördükleri karşısında, geri kalan kısa hayatında yüreğinden asla silinmeyecek bir acıyla inlemiş.
Verici içi boşalmış bir deri parçası gibi öylece cansız yatmaktaymış. Alıcı o anda anlamış neler olduğunu. Koza ikisi için küçük olduğu için, her ikisine de yetecek besini sağlayamamış. Bu yüzden kendi bedeni Verici’nin bedeniyle beslenmiş. O güne kadar hep Verici’nin ona getirdikleriyle beslenen Alıcı’nın besini, bu kez en yakın dostunun ta kendiymiş. Hayatı boyunca hiç emek harcamayıp hazıra konduğu, üşendiği, mücadele etmediği için sadece kendinin değil, en yakınının, hayatta en çok sevdiği varlığın da yaşamını harcamış. “Ben ona, hep ağzım dolu olduğu için doğru düzgün teşekkür bile edemedim.” diyerek saatlerce ağlamış.
Duyduğu vicdan azabını azaltmak için bir şeyler yapması gerektiğini düşünmüş. O da Verici’nin kendisi için yaptığını, başka biri için yapmaya karar vermiş. Kırlarda dolaşıp kendisi gibi hantal, kendi kozasını örmekten aciz bir tırtıl bulmuş.
“Senin için bir koza örmemi ister misin?” diye sormuş ona. Tırtıl şaşırmış, “İyi ama sen bir kelebeksin. Neden koza öresin ki?” diye sormuş. “Olsun,” demiş Alıcı, “Senin için yapmak istiyorum.”
Tırtıl bu duruma bir anlam veremese de, işine geldiği için itiraz etmemiş. Aslında Alıcı bu tırtılı son derece tiksindirici bulmaktaymış. Bir zamanlar kendisinin olduğu gibi, hiçbir işe yaramayan, başkalarının sırtından geçinen gereksiz bir varlıkmış; ama Verici’ye borçlu olduğunu düşündüğü için, kozayı örmeye başlamış. Kozayı tırtılın çevresine örebilmesinin tek yolu, kendinin de içeride olmasıymış. Her ikisinin de çevresine gücünün yettiği kadar bir koza örmüş.
Koza yine küçük ve darmış.
Birkaç hafta sonra kozayı yırtan tırtıl, hiç çaba harcamadan kelebek olduğu için bayram ederken, “pat” diye bir ses duymuş. Alıcı’nın ölmek üzere olan bedeni yere düşmüş. Tırtıl Alıcı’nın zayıf sesiyle mırıldandığı son sözlerine hiçbir anlam verememiş:
“Hayatta hep almak da hep vermek de meğer aynı oranda ne büyük bir aptallıkmış…”
Kaynak : Genç Gelişim Dergisi
Bir bahçede iki tırtıl yaşarmış. Biri ince ve narin yapılı, diğeri de oldukça iri ve hantalmış. İnce yapılının adı “Verici”, hantal olanın ise alı “Alıcı” imiş. Verici, sürekli oradan oraya koşuşturur, sadece kendi için değil, Alıcı için de yiyecek toplarmış. Alıcı ise bu yiyeceklerle ağzını doldururken, Verici’ye teşekkür edermiş, ama ağzı dolu olduğu için sadece boğuk bir ses çıkarmış. Bir süre sonra mevsimlerin değişmesiyle birlikte, Verici Alıcı’ya “Artık koza örüp güzel bir kelebeğe dönüşmemizin vakti geldi. Çalışmaya başlasak iyi olur.” demiş.
Alıcı anında itiraz etmiş: “Hayatta uğraşmam. Ben böyle gayet mutluyum. Yediğim önümde, yemediğim arkamda!”
“Ama” demiş Verici, “bu bizim doğamıza aykırı. Bir kelebek olup, doğanın tadını çıkarıp, rengarenk çiçeklerin arasında uçmalı ve onların çoğalmalarına yardım etmeliyiz.”
“Bana ne çiçeklerden. Hem kelebek olduktan sonra çok kısa yaşayacak ve öleceğiz. Benim buna hiç niyetim yok!”
Verici bu duruma çok üzülmüş. “İyi de, tırtıl olarak da çok yaşayamazsın ki. Mutlaka bir kuşa yem olacaksın. Güzel bir kelebek olmak ve gerçekten anlamlı bir şey yapmak istemiyor musun sen?” diye sormuş.
“Eh, belki tırtıl olarak ölmektense, kelebek olarak ölmeyi tercih ederdim ama koza örmek çok zor ve ağır bir iş. Ben bunun üstesinden gelemem.” diye cevap vermiş Alıcı. Bu cevabın karşısında çaresiz kalan Verici, bir kez daha tüm işin yükünü üstlenmiş ve her ikisi içinde bir koza örmeye karar vermiş. Alıcı bu karara sesini çıkarmamış, çünkü fazlasıyla işine gelmekteymiş. O gene sefasını sürerken, Verici her ikisi için de bir koza örmüş. Kozanın içi çok dar ve havasızmış. Zar zor sığmışlar ama tek başına Verici’nin elinden ancak bu kadarı gelmiş.
Kozanın içinde Alıcı ve Verici derin bir uykudayken, değişim süreci başlamış. Haftalar sonra Alıcı kozanın içinde gözlerini açmış. İçeriye çok az bir ışık girmekteymiş. Kozayı parçalasın diye, hafifçe Verici’yi dürtmüş ama Verici hareket etmemiş. “Off, hâlâ uyanmadı. Şimdi kozayı ben mi deleceğim?” diye homurdanarak kozayı delmeye başlamış.
Birkaç saatlik uğraşın sonunda kozayı açmayı başarmış. Ama kozayı açmasıyla, pat diye bir ses çıkmış ve Verici yere düşmüş. Alıcı, koca gövdesini zar zor taşıyan kanatlarını açmış ve yalpalayarak, telaşla Verici’nin düştüğü yere uçmuş. Yere indiğinde gördükleri karşısında, geri kalan kısa hayatında yüreğinden asla silinmeyecek bir acıyla inlemiş.
Verici içi boşalmış bir deri parçası gibi öylece cansız yatmaktaymış. Alıcı o anda anlamış neler olduğunu. Koza ikisi için küçük olduğu için, her ikisine de yetecek besini sağlayamamış. Bu yüzden kendi bedeni Verici’nin bedeniyle beslenmiş. O güne kadar hep Verici’nin ona getirdikleriyle beslenen Alıcı’nın besini, bu kez en yakın dostunun ta kendiymiş. Hayatı boyunca hiç emek harcamayıp hazıra konduğu, üşendiği, mücadele etmediği için sadece kendinin değil, en yakınının, hayatta en çok sevdiği varlığın da yaşamını harcamış. “Ben ona, hep ağzım dolu olduğu için doğru düzgün teşekkür bile edemedim.” diyerek saatlerce ağlamış.
Duyduğu vicdan azabını azaltmak için bir şeyler yapması gerektiğini düşünmüş. O da Verici’nin kendisi için yaptığını, başka biri için yapmaya karar vermiş. Kırlarda dolaşıp kendisi gibi hantal, kendi kozasını örmekten aciz bir tırtıl bulmuş.
“Senin için bir koza örmemi ister misin?” diye sormuş ona. Tırtıl şaşırmış, “İyi ama sen bir kelebeksin. Neden koza öresin ki?” diye sormuş. “Olsun,” demiş Alıcı, “Senin için yapmak istiyorum.”
Tırtıl bu duruma bir anlam veremese de, işine geldiği için itiraz etmemiş. Aslında Alıcı bu tırtılı son derece tiksindirici bulmaktaymış. Bir zamanlar kendisinin olduğu gibi, hiçbir işe yaramayan, başkalarının sırtından geçinen gereksiz bir varlıkmış; ama Verici’ye borçlu olduğunu düşündüğü için, kozayı örmeye başlamış. Kozayı tırtılın çevresine örebilmesinin tek yolu, kendinin de içeride olmasıymış. Her ikisinin de çevresine gücünün yettiği kadar bir koza örmüş.
Koza yine küçük ve darmış.
Birkaç hafta sonra kozayı yırtan tırtıl, hiç çaba harcamadan kelebek olduğu için bayram ederken, “pat” diye bir ses duymuş. Alıcı’nın ölmek üzere olan bedeni yere düşmüş. Tırtıl Alıcı’nın zayıf sesiyle mırıldandığı son sözlerine hiçbir anlam verememiş:
“Hayatta hep almak da hep vermek de meğer aynı oranda ne büyük bir aptallıkmış…”
Kaynak : Genç Gelişim Dergisi
Umuttur Yaşamak
Mutlu olmak için
Umutsuzluk olmaz
Tarih yazmak için
2020 KASIM AYI EN PAYLAŞIMCI ÜYESİ
2020 ARALIK AYI EN PAYLAŞIMCI ÜYESİ
2021 ŞUBAT AYI EN PAYLAŞIMCI ÜYESİ
2021 NİSAN AYI EN PAYLAŞIMCI ÜYESİ
2021 MAYIS AYI EN PAYLAŞIMCI ÜYESİ
2021 HAZİRAN AYI EN PAYLAŞIMCI ÜYESİ
2021 TEMMUZ AYI EN PAYLAŞIMCI ÜYESİ
2021 EYLÜL AYI EN PAYLAŞIMCI ÜYESİ
Alıntı Yap
Cevap Yaz
Yer İmleri
Digg
del.icio.us
StumbleUpon
Google
Etiketler
alma, istikrari, simetrisinde, verme, yakalamak
« İradeyi Güçlendirmenin Yolları | - »
Seçenekler
Yazdırılabilir şekli göster
Sayfayı E-Mail olarak gönder
Stil
Normal
Hybrid-Şeklinde gösterime geç
Ağaç şeklinde gösterime geç
Yetkileriniz
Konu Acma Yetkiniz Yok
Cevap Yazma Yetkiniz Yok
Eklenti Yükleme Yetkiniz Yok
Mesajınızı Değiştirme Yetkiniz Yok
BB kodu Açık
Smileler Açık
[IMG] Kodları Açık
HTML-Kodu Kapalı
Trackbacks are Kapalı
Pingbacks are Kapalı
Refbacks are Kapalı
Forum Kuralları
Tüm Zamanlar GMT +3 Olarak Ayarlanmış. Şuanki Zaman: 03:18.
YASAL UYARI : İçerik sağlayacı paylaşım sitelerinden biri olan mIRC Forum Adresimizde 5651 Sayılı Kanun'un 8. Maddesine ve T.C.K'nın 125. Maddesine göre TÜM ÜYELERİMİZ yaptıkları paylaşımlardan sorumludur. mIRC Forum hakkında yapılacak tüm hukuksal Şikayetler, Yöneticilerimiz ile iletişime geçilmesi yada iletişim formunu doldurulması halinde ilgili kanunlar ve yönetmelikler çerçevesinde en geç 1 (Bir) Hafta içerisinde mIRC Forum yönetimi olarak tarafımızdan gereken işlemler yapılacak ve size dönüş sağlanacaktır.