Küçükken bacılarımla bir oyun oynardık: “Ünlü iş kadını” oyunu. Oyunun adından da rahatlıkla anlaşılacağı gibi biz ünlü iş kadınları olurduk. Evdeki kullanılmayan, eski telefonun tuşlarına basarak çatır çatır çalışırdık. Annemizin topuklu ev terliklerini giyerek oradan oraya koşardık. Bir yandan sohbet edip bir yandan hızlı hızlı bir şeyler yerdik. Lokantadaymışız, salatayla balık yiyormuşuz. Sonra tekrar koşmaya başlardık. Çünkü sürekli yetişmemiz gereken yerler vardı. Çünkü ünlü iş kadınlarıydık. Bu arada çalan telefonları bacım “Buyrun, ben ünlü iş kadını” diyerek açardı. Meğer o zaman geleceği oynuyormuşum da haberim yokmuş. Ama bir farkla. 😉
Dün her zamanki gibi güneşten önce kalktım. (Bu yeni saat düzeni havama hava katıyor. Sayesinde yaşlanınca rahatlıkla “Vıyy şinciki gızlar, gelinler de iş mi yaptıklarını sanıyo. Ben gencüken güneşten önce kalkar, güneş doğana kadar bir kova ütü yapar, gocamın kahvaltısını hazırlar, bebelerin beslenmesini koyar, çamaşırı yıkarıdım. Gençlikte sırtıma güneş doğmadı yeminlen. Hey gidi…” diyeceğim. 😉 ) Kızın ateşi vardı. Okula göndermedim. Önce oğlanı evden atıp, ardından da çanta ve beslenmesini atarak kapıyı kapattım. Kızın yanına döndüm. Ateşi vardı ama keyfi iyiydi. Kahvaltı hazırladım ona. Birlikte yemeyi çok istedi, ama benim yapmam gereken ufak bir iş vardı, halledeyim, geleyim dedim, bilgisayarı açtım.
Daha ben bir tuşa basamadan kız yanıma geldi. Kahvaltıyı yanımda etmek istiyormuş. Gönlü olsun diye kızın yanına gittim. O kahvaltı ederken öğle yemeğini bari koyayım dedim. Aradan çıksın.
Öğle yemeğini koymak için mutfağı biraz toplamak lazım tabi. Toparlamaya çalışırken kızın kahvaltısı bitti. Çizgi film izlemek için bilgisayarı istedi. Ay yok işim var bilgisayarda. Çok ufak bir iş ama. İşim bitsin, veririm.
Sıkılmış hanım abla. Önceki gün de okula gitmemişti. O günden kalan ödevleri yap bari dedim. İyice geri kalma. Ben bilgisayardaki işimi yapayım, sen de yanımda ödev yap. Kabul etti.
Mutfağı bıraktım, bilgisayarın başına döndüm. Tam o sırada kız ödev yapacak defteri, kitabı arıyor. Onu bulmasına yardım ettim. Yanımdaki masaya kuruldu. Ben de google chrome’u tıkladım. Kız soruyu anlamadım dedi. Yanıma geldi. Üzerinden anlattım. Anlamadı. Konuyu kavrayamamış. Bilgisayarı kenara koydum. Konuyu anlatayım, anlasın da o çalışırken rahat rahat işime bakayım ben. Nerdeee! Konuyu anlattım. Anlamadı. Tekrar anlattım. Heee dedi. Örnek soru verdim. Çözemedi. Şu sıralar sıkça anneliğin “uyumayan bebeği uyutma evresi” mi daha zor yoksa “matematikten anlamayan çocuğa matematik anlatma evresi” mi diye düşünüyorum. :/
Tekrar anlattım. Anlar gibi oldu. Konu da lanet bir konu. Kova, sürahi, bardak, şişe, fincan, cezve… sıvı hesaplaması yaptırıp duruyor. Biraz daha üzerime gelsinler, kıracağım tek tek hepsini, o olacak!
Soruları beraber çözerken çamaşır makinesinin alarmı çaldı. Evet, güneş doğmadan çamaşır atmıştım makineye. Asmam lazım. Kızı problemleriyle baş başa bırakıp çamaşırı alıp asmak için salona geçtim. Bu arada çamaşırın arasına peçete karışmış. Beyaz beyaz parçacıklar dökülüyor her çamaşırdan. İfrit oldum. Neyse sonra bi süpürge tutarım dedim, şimdi ufak bir işim var. Astım çamaşırı. Her yer ıslak, beyaz peçete parçası. :/
Geri kızın yanına döndüm. Ödev yapıyor. Fırsat bu fırsat, ufak işimi halledeyim. Bilgisayarı elime aldım. Chrome’a ne yazacağımı düşünürken aklıma sağlık ocağından randevu almak geldi. Kızın ateşi düşmüyor iki gündür. Bari doktora göstereyim. Randevu almak için sayfaya girdim, bizim doktordan randevu verilemiyormuş. Sağlık ocağını aradım, doktor mu değişti. Yok da sistem arızalıymış. Ben çocuk getireceğim, beklemek istemiyorum, kaç gibi gelsem dedim. Bomboş gelin dedi. A iyi. Hiç olmazsa aradan çıksın.
Bu arada ilkokullara form dağıtılmış. Sağlık raporu gibi bir şey. Aile hekimi dolduracakmış. Biz okulda yoktuk verildiğinde. Koşa koşa okula gidip alayım da gitmişken onu da halledeyim.
Bilgisayarı kapattım aceleyle evden çıktım. Rapordu, bilmem neydi, sağlık ocağına vardım. Tam o sırada bir telefon geldi. Birkaç arkadaş bana gelmek istiyor. Tabi buyurun dedim. Evde ikram edilecek bir şey yok. Pazardan alayım bari dedim. Kızla birlikte pazara girdim. Hemen yufka, kısır malzemesi falan derken bir telefon daha. Yayınevinden. Yeni kitabım çıkıyor marta inşallah. (Ay çok güzel bir kitap!) Onunla ilgili bir paragraf yazı lazımmış. E yazarım tabi. Şimdi eve koşarım. Hemen yazıyı yazarım. Sonra misafire ikram hazırlarım.
Alacağımı alıp eve koştum. Aaa misafir gelmiş kapıda bekliyor. Haydaaa. Daha ikram hazırlayacaktım yav size. Neyse aldım içeri. Yerlere parça pinçik peçete dağılmış, çamaşır asılmış salona!
Kusura bakmayın, falan. Bir şey hazırlayayım hemen. Yanlarında hazırlarım ne olacak. Zaten yabancı değiller. Mutfağımı görünce vazgeçtiler büyük ihtimalle. Yok ille yemeyecekler. Hurma ile zemzem yeter. E iyi. Biraz salonu toparlıyordum, Allah aşkına elleme, yabancı değiliz dediler. E ona da iyi. Oturduk biraz. Çocukların okuldan gelme vakti kalktılar.
Bu arada içim içimi yiyor. Bir paragraf yazmam lazım. Bir de yapmam gereken ufak bir iş var ama neyse onu hallederim bi ara. Şu paragrafı yazmalıyım önce. Yayınevinde bekliyorlar. Bilgisayarın başına koştum. Tel çaldı. Efendim? Yakın arkadaşım. Bebeği var. Bir aksilikler olmuş, ortanca kızı kreşte kalmış, bebekle çıkamıyor, alabilir misin diyor. Hmm. Tamam alayım. Bir koşu gider gelirim. Ama kızımı evde bırakamam. Yeterince sürükledim zaten hasta çocuğu. Ona yer ayarladım. Koştum.
Yolda tel. Bir komşusu alacakmış kızı. Gitmeme gerek yokmuş. E iyi. Geri döndüm. Kızımı aldım. Oğlan gelene kadar şu paragrafı yazayım. Kapı. Oğlan geldi.
Neyse gelsin, sorun yok, paragrafımı yazayım. Oğlan geldi yanımda miyavlıyor, “mamacıktım.” Acıkmış. Ay yemek de koyamadım ya. Ne versem bebeye? Azcık bir çorbam vardı. Onu ısıttım. Doymadı. Bakale, sen iki dakika sokakta oynasan, ben şu işimi yapıp sana güzel yemek hazırlasam olur mu? Olurmuş. Postaladım. Kız da ateşlendi, yatağa serildi iyice.
Harika çalışma ortamı. Bilgisayarı elime aldım. Kapı. Oğlan mı geldi ne? Misafir! Amanın! Bu sefer ağır misafir. Salona aldım. Evet, yerlere parça pinçik peçete dağılmış, don asılmış salona! Üstelik bu sefer bir önceki misafirin tabağı bardağı da ortada duruyor!
Kusura bakmayın, falan. Bir şey hazırlayayım hemen. Kırk yılın başı uğruyorsunuz. O da girişte mutfağı fark etti sanırım. Israrla lokma yemem dedi. Yemin verdi. Beni görmeye gelmiş. Ne zamandır istiyormuş, özlemiş. E iyi. Zemzem, hurma veririm. İki çene ettik kadınla. Bu arada gözüm saatte. İyice gerildim. Paragrafı yazmam lazım.
Neyse teyze kalktı. Kapıdan çıkardım. Paragrafa doğru koşuyordum ki oğlan. MAMACIKTIIIII!!! Vah benim gariban bebem. Gel gel, sefil oldun sokakta. Ona iki dakika bir şeyler hazırladım. O yerken bilgisayarın başına koştum. Bir şey yazdım yayınevi için ama off hiç istediğim gibi olmadı. Bu arada olmuş saat 5. İki gibi gönderirim demiştim. Gönderdim artık ne yapayım.
Kız uyuyor. Oğlan oyun oynuyor. Yayınevi işi de hallolduğuna göre şu ufak işimi yapayım dedim. Chrome’u açtım. Ay başım döndü o an. Aaa açım ayol. Sabah beri bir şey yemedim! Saat olmuş 5! Bir lokma ağzıma bir şey atayım. Mutfağa daldım, önceki günden kalan sasık salatayla bayat balığı ağzıma atıyordum ki telefon çaldı. Bacım. Naber abla dedi. Ay nolsun dedim yaa, sabah beri koş koş. Ufacık bir işim var bilgisayarda. Elim bile değmedi. Bak şu saat olmuş daha şimdi ağzıma iki lokma bir şey alabildim. “Ooo ünlü iş kadını oldun sen hepten” dedi. Güldüm. “Ünlü ev kadını oldum ben!” 😉
Devamı aynı hikaye işte… Bayıldım, daha fazla yazamayacağım.
Bugün Çarşamba. Saat 12:16. Kız yine evde. Şükür Allah’a, az sonra huzurlarınızda şu küçük işimi halledeceğim. Yani inşallah. 😉
Chrome’u açtım.
Üsküdar Kitap Fuarı yazdım. Resim arattım.
Resmi kopyalayıp yapıştırdım. Ve altına ekliyorum:
“Allah’tan bir mani çıkmazsa, 16 Şubat Cuma günü, saat 11:00-15:00 arası Üsküdar Kitap Fuarı’nda Timaş Çocuk standında olacağım. Şansı olan herkesi beklerim.”
😉
Share and Enjoy !
0Shares
0 0
Related Posts via Categories
Madam Secce 15. Bölüm – Madamlıktan Mösyölüğe terfi
Canlı dersin yaktığı canlar asdjfhdkf
Kitap kapağı, terörist kedi ve diğerleri
Yeni dönem, yeni heyecanlar 💕
Dostlar beni hatırlasın…
Kış Uykusu
İşte Geliyor Özel Harekat!😎
Don Popo Yayıncılık Şok İçinde Sunar!
Fahri Anneanne Secce Kuzu ile park muhabbetleri ;)
Hayatın normalleşmeye başladığının resmidir – XI – “Erenler huuuu”
Yayım tarihi 14 Şubat 2018 secce tarafından
Biraz da benden olarak sınıflandırılmış
9 yorum	
Rukiye dedi ki:	
14 Şubat 2018, 20:02
Valla ben övünüyorum hem ikizleri var,hem yazar hem boğaziçili hem çevirmen hemde ev kadını hem pasaklı?ünlü bir tanıdığım var diye(tanışıklığımizda fuarda iki kelam etme çok şükür) oğlum bile övünüyor bu kitabım imzalı yazarindan diye ? daha ne olsun… Allah kolaylık versin
Cevapla
secce dedi ki:	
14 Şubat 2018, 20:04
:))))) hem de pasaklı.
boşuna hava atmamışım ünlüyüm diye 😉 dostlar sağ olsun. kalp kalp
Cevapla
yeşim dedi ki:	
15 Şubat 2018, 11:16
ya sitenin eski hali daha güzeldi..:(
Cevapla
secce dedi ki:	
22 Şubat 2018, 11:13
ya bitmedi aslında şu hali. bitsin daha güzel olacak 😉
Cevapla
yeşim dedi ki:	
26 Şubat 2018, 15:15
ahmiş ve mekkenin o resimleri de olsun lütfeeen 🙂
(karikatürleri var ya kafasından aşağı yemeği döktüğü ! )
Cevapla
secce dedi ki:	
05 Mart 2018, 16:20
onun biraz yaşını büyütmek istedim ama bakalım
Cevapla
Zeynep dedi ki:	
15 Şubat 2018, 23:05
Ünlü olduğun kesin Seccecigim… hem de is kadini hem de ev hanimi…. maşallah. ..daha ne ossun?
Cevapla
secce dedi ki:	
22 Şubat 2018, 11:13
:))) otobüste bilem tanıyan çıktı geçen beni.. valla ünlüyüm 😉
Cevapla
Geri bildirim: Kriz! – Bir Kız Bir Oğlan
secce için bir cevap yazın Cevabı iptal et
E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir
Yorum
İsim *
E-posta *
İnternet sitesi
Bir dahaki sefere yorum yaptığımda kullanılmak üzere adımı, e-posta adresimi ve web site adresimi bu tarayıcıya kaydet.
This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.
Yazı dolaşımı
Previous post
Hayatın Normalleşmeye Başladığının Resmidir – XI. Bölüm ve Hacı Secce – 8. Bölüm Ortak Yayın – “Çok Seyahat Annecim!”
Next post
Kriz!
Aboneyim Abone!
Yeni yazılar mail adresinize düşsün:
Okunmamış her yazı yenidir!
Okunmamış her yazı yenidir! Ay seçin Haziran 2021 (1) Mayıs 2021 (1) Nisan 2021 (1) Mart 2021 (3) Aralık 2020 (1) Eylül 2020 (3) Ağustos 2020 (2) Temmuz 2020 (2) Haziran 2020 (5) Mayıs 2020 (1) Nisan 2020 (2) Mart 2020 (4) Şubat 2020 (3) Ocak 2020 (1) Kasım 2019 (3) Ekim 2019 (1) Eylül 2019 (4) Ağustos 2019 (2) Temmuz 2019 (4) Mayıs 2019 (2) Nisan 2019 (5) Mart 2019 (6) Ocak 2019 (3) Aralık 2018 (2) Kasım 2018 (4) Ekim 2018 (2) Eylül 2018 (1) Ağustos 2018 (2) Temmuz 2018 (4) Mayıs 2018 (1) Nisan 2018 (2) Mart 2018 (7) Şubat 2018 (3) Ocak 2018 (2) Aralık 2017 (3) Kasım 2017 (5) Ekim 2017 (5) Eylül 2017 (9) Temmuz 2017 (3) Haziran 2017 (6) Mayıs 2017 (4) Nisan 2017 (5) Mart 2017 (3) Şubat 2017 (4) Ocak 2017 (3) Aralık 2016 (6) Kasım 2016 (3) Ekim 2016 (5) Eylül 2016 (3) Ağustos 2016 (4) Temmuz 2016 (2) Haziran 2016 (3) Mayıs 2016 (2) Nisan 2016 (8) Mart 2016 (2) Şubat 2016 (7) Ocak 2016 (6) Aralık 2015 (5) Kasım 2015 (4) Ekim 2015 (4) Ağustos 2015 (3) Haziran 2015 (6) Mayıs 2015 (6) Nisan 2015 (3) Mart 2015 (11) Şubat 2015 (5) Ocak 2015 (2) Aralık 2014 (4) Kasım 2014 (5) Ekim 2014 (2) Eylül 2014 (6) Ağustos 2014 (1) Temmuz 2014 (5) Haziran 2014 (2) Mayıs 2014 (8) Nisan 2014 (1) Şubat 2014 (2) Ocak 2014 (4) Aralık 2013 (6) Kasım 2013 (6) Ekim 2013 (4) Eylül 2013 (7) Ağustos 2013 (8) Temmuz 2013 (10) Haziran 2013 (2) Mayıs 2013 (9) Nisan 2013 (11) Mart 2013 (5) Şubat 2013 (12) Ocak 2013 (9) Aralık 2012 (13) Kasım 2012 (9) Ekim 2012 (11) Eylül 2012 (13) Ağustos 2012 (12) Temmuz 2012 (13) Haziran 2012 (15) Mayıs 2012 (20) Nisan 2012 (17) Mart 2012 (24) Şubat 2012 (11) Ocak 2012 (14) Aralık 2011 (14) Kasım 2011 (14) Ekim 2011 (10)
Hadi söyle söyle neyi merak ettin?
Arama…
Hmm neler varmış?
Hmm neler varmış? Kategori seçin Biraz da benden Bu bir reklamdır duyurular eğitim Genel Hiii ikizler mi? İkiz babası İkiz gebeliği ikizlerine tek başına bakanlar ikizlerle gündelik hayat (0-2 yaş) ikizlerle gündelik hayat (10-11 yaş) ikizlerle gündelik hayat (2-3 yaş) ikizlerle gündelik hayat (3-4 yaş) ikizlerle gündelik hayat (4-5 yaş) ikizlerle gündelik hayat (5-6 yaş) İkizlerle gündelik hayat (6-7) yaş ikizlerle gündelik hayat (7-8 yaş) İkizlerle gündelik hayat (7-8) İkizlerle gündelik hayat (8-9 yaş) ikizlerle gündelik hayat (9-10) kedili hayat kitap-DVD-çizgi film ve bilumum zımbırtılar Kız çocuk – erkek çocuk Oradan buradan Özel günler sizden gelenler Uyku gözümde tütüyorsun…
Fotoroman
Oğlan: "Dün hocada ödevimden niye geçemediğim
Darısı bu yaz bez atması umut edilen tüm insan
1,2,3,4,5,6,7,8! Bebekleri sayıyorum sayıyorum s
İlk çocuğunu biraz büyütüp ikinciyi doğuran
Şu köşede ne okumak isterdin? 🤓 (Biraz soru
Oğlan: "Para kazanmanın yolunu buldum annecim. B
Yaz sezonu için bungalov tercih ettiler. 😁 #b
Bu hafta cevapladığım sorularda öne çıkanlar
Load More... Follow on Instagram
Efsane Yazılar
Aşk Aşk Aşk
Bebelerin sabah ana babalarını uyandırma taktikleri ve bunlardan kurtuluş reçeteleri
Bez Velet!
Bilinçli ananın bilincine tükürdüğü an: Acaba?
Ebeveyn canavarı
Ela Lale el ele, sürüm sürüm sürüne!
Faaliyetçi Analar
Foto Belgesel: Metropol Yerlileri ve Doğal Hayat
Hiç değişmeyen anneanne / babaanne replikleri ve bunlardan kurtuluş reçeteleri
Kurtlu Anadolu Kadınından Cambridge’in Lohusa Düşesi Kate’e Mektup
Öz hakiki ANAokulu
Tuvalet Eğitimi 2. Sezon, 2. Bölüm “Hela Adabı”
Yurdum Teyzelerini Ağırlama Kılavuzu
DUYDUK DUYMADIK DEMEYİN!!
Bu blogda yer alan yazıların ve fotoğrafların hepsi övünmek gibi olmasın ama bana aittir. Alıntı yapmak için bir zahmet beni dürtün. Ya da en azından sitenin linki ile adını açık ve görünür biçimde verin. Aksi halde 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suç iş işlemiş olursunuz. Yakalarsam gözünüzün yaşına bakmam, valla hapislerde çürütürüm, haberiniz olsun. Kaynağı gösterin, canımı yiyin.