Türkiye’de Milli Tarih Tezi ve Mahfi Eğilmez’in “Değişim Sürecinde Türkiye” Kitabının Eleştirisi – Cihan Güneş
17 Ağustos 2021
Amaçlara Göre Okumak
26 Mart 2021
English
Arşiv
Kâzım Berzeg Arşivi
.: Bekir Berat Özipek
b.ozipek@hurfikirler.com	
@beratozipek
Sahiden de ortada konuşulmayan bir şey var
Bekir Berat Özipek 20 Eylül 2012	Yorum - Analiz Eski
Aysel Tuğluk’a baktığımda, adeta 70’li yılların siyasetinden zamanımıza ışınlanmış bir figür görüyorum. Haklılığını her şeyi açıklama gücüne sahip teorisinden alan kesin inançlı bir fanatiğin zamanını şaşırıp günümüze düşmüş görüntüsü bu.
Ama ne yazık ki gerçek.
Ve devletin kirli sicili, ona 70’li yılların Türk solunun hep hayalini kurup hiç sahip olamadığı bir “nimet” bağışlamış; geniş bir kitleye dayanma gücü vermiş.
Tam da bu yüzden, onun hep haklı, hep mağdur, haklılığını mağduriyetinden alan, hayatın sırrını çözmüş bir teorisyen edasıyla, kısa ve kesin hüküm cümleleriyle söylediklerini, bir totaliterin siyaset okumaları olarak tanımlayıp bir kenara koyamıyoruz.
Yıldıray Oğur’a yazdığı açık mektup, Spinoza’yla bezenmiş olsa da, enikonu diğer bütün milliyetçilikler kadar coşkulu ve yine onlar kadar bayağı bir perspektif ve dili ifade ediyor. Ve sorunun hala çözülememiş olmasında Kürt milliyetçilerinin payına dair ipuçları veriyor.
“PKK, son ferdine kadar direnir, savaşır ama teslim olmaz” diyor Tuğluk. Aslında “son neferine kadar Türk vatanının her karışını…” söylemini tekrarlıyor “tespit”inde.
“PKK’nin kullandığı şiddet” Tuğluk’a göre “politik karşı şiddet”miş. Böyle bir kavram olur mu, şiddet varsa orada politika kalır mı, Arendt neden “siyasal şiddet bir oksimorondur” demiş, burada o tartışmalara girmeyelim. Ama söyler misiniz, yola mayın döşemeyi, asker, polis ve sivil siyasetçi öldürmeyi “politik şiddet” sayacaksak, JİTEM’in yargısız infazlarını da “devlet terörü” yerine aynı sempatik “politik şiddet” kavramının içine koyacak mıyız?
Yoksa, ister devlet tarafından işlensin ister PKK, cinayete cinayet mi diyeceğiz?
***
“Ezenin şiddetiyle ezilenin şiddetini aynı kefeye koyup değerlendiremeyiz” diyor Tuğluk. Sahi nedir bu ayrımın hikmeti? Şiddetin meşruluğunun temel kriteri bu mudur, yoksa “ezen”i ve “ezilen”i aşan daha üstün başka bazı değerler mi? Örneğin evrensel hukuk, adalet ve insan hakları mı? Neden Uluslararası Af Örgütü gibi insan hakları örgütleri, Tuğluk’tan farklı olarak, muhalif silahlı gruplardan gelen insan hakları ihlallerini de aynı şekilde mahkum ediyorlar da “ama onlar ezilen, onlarınki mubahtır” demiyorlar?
Tuğluk, PKK’nın yürüttüğü şiddeti ulusal ve politik olanın ötesinde, kabul edilebilir bir ahlaki zemine dayandırmak için herhangi bir düşünsel çaba içine girmiyor. Örneğin İngiltere’ye karşı başkaldıran Amerikalıların yaptığı gibi bunu “doğal hukuk” veya “direnme hakkı” gibi felsefi bir zemine oturtma gereği duymuyor.
Çünkü içinden geldiği geleneğin böyle bir ahlaki zemin iddiası hiç olmadı; tıpkı aynadaki suretini taşıdığı Kemalistlerin olmadığı gibi. Olan zeminden de çıka çıka totaliter “KCK Sözleşmesi” çıktı.
***
Tuğluk’un dili, kınadığı Çiller’inkine benziyor aslında. O da “devlet uğruna kurşun atanı ve yiyeni” kahraman görüyor.
Oslo sürecine ve bugünkü duruma dair söylediklerinin çoğu doğru değil. Ama bunun çok da önemi yok. Çünkü asıl konuşulması gereken bu değil.
Tuğluk bir konuda haklı.
Gerçekten de ortada söylenmeyen bir şey var: Bu da onun ve siyasi çizgisinin kötülüğü mahkum etmeyi başaramadığı.
Söylenmeyen, onların “yüce ulusal bir dava” adına kan dökmeyi mubah gördükleri ve bunu barış ve demokrasi söylemiyle meşrulaştırılmaya uğraştıkları. Asker, polis veya sivil, masum insanları sinek öldürürcesine kolay katleden bir örgütün işlediği kötülüğü izah etmeye, mantığa büründürmeye, hatta yüceltmeye çalıştıkları.
Yine söylenmeyen, bir kısım demokratın da utanç verici bir sessizlikle bu kötülüğü görmezden geliyor olduğu.
Asıl söylenmeyen gerçek bu ve gerçeğin en önemli kısmı bu.
Ben Tuğluk’u okurken, bir totaliterin şiddet dilini duyuyorum. O Spinoza’yla başlamış, ben de Yunus’la son vereyim: “Nice yumuşak söylese / sözü savaşa benzer.”
Star, 20.09.2012
2012-09-20
Bekir Berat Özipek
Ara
Arama:
Bekir Berat Özipek
CHP ve Suriyeli Sığınmacılar
Kınarken Erteleneni Hatırlamalı
Ortaöğretim Başarı Puanı, Pandemi ve Adalet
Karantina Günlerinde Sığınmacıları Unutmayalım
Yadırgamamız gereken Arapça tabela değil ayrımcılık olmalı
Yanlış Sorulara Doğru Cevaplar
Raporları beklerken adalet gidiyor
“Tek başına suç unsuru olduğu belirlenememekle birlikte”
Amerika’daki mahkeme neyi yargılıyor?
TEOG’un Aşil Topuğu veya yeni sınav sistemi için bir öneri
All Posts (356)
Yazarlar
Ahmet B. Arpa
Alim Yılmaz
Arda Akçiçek
Atilla Yayla
Bahattin Karademir
Berk Ünlü
Burak Ertaştan
Can Beysanoğlu
Cemal Fedayi
Emre Turku
Hakan Şahin
Haldun Barış
Hamza Al
Harun Kaban
Hasan Yücel Başdemir
Mahmut Özdemirkol
Mehmet Ali İlkaya
Melik Nazır Esirci
Mustafa Ali Aykol
Nihat Kaya
Özlem Çağlar Yılmaz
Sadi Yumuşak
Tanel Demirel
Tayfun Gümüş
Ünsal Çetin
Yasemin Abayhan
Yavuz Selvi
Yenal Berzeg
Yorum Analiz
Son Eklenenler
İlgi Görenler
Sorunların Merkezinde Şanghay Beşlisi mi Var?
7 Aralık 2021	
Türkiye Ekonomisi ve Kimya
7 Aralık 2021	
Kurun Yükselişi, Aklın Düşüşü
3 Aralık 2021	
İnsan Hakları Sözleşmeleri ve Türkiye Cumhuriyeti Mevzuatı Kapsamında Engelli Bireyin Eğitim Hakkı – Hasan Kaya
3 Aralık 2021	
Tarihteki En Büyük Soykırımcı Kimdi? – Ilya Somin
2 Aralık 2021	
Sosyalist Katil Che Guevara’dan 10 Dehşet Verici Alıntı
29 Ağustos 2016	
Kadınlar Ne Zaman Eşlerini Aldatır?
4 Nisan 2016	
15-16 Temmuz Şanlı Direnişi’nden Dersler ve Gözlemler
17 Temmuz 2016	
Bu Yazım Siz Kötülere
13 Ekim 2015	
Şanlı Direniş Şanlı Millet
1 Ağustos 2016	
Pirireis Ankara Web Tasarım
© 2015 Hür Fikirler’de yayınlanan yazıların tüm hakları saklıdır. Yayınlanan yazılarda ileri sürülen görüşler ve yazıların bütün hukuki sorumluluğu yazarlarına aittir. Sitemizde alıntılanmış olan yazıların kaynakları belirtilmiştir.