olağanüstü nedenler bulunduğunu, bir takım işlerin kötü sonuçlarını örtbas etmeyi gerekli bulduğunu ileri sürüyorlardı… “Anlarsın ya!” diye öfkeli sözlerle bağlıyorlardı dedikodularını. “Ne bilmiştir o” diyorlardı ve şu taşra nüktesini ekiliyorlardı arkasından genellikle, “Ateş olmayan yerden duman çıkmaz.” Bütün bu dedikodular Odintsova'nın kulağına geliyor, fakat kadın duymazlıktan geliyordu. Etki altında kalmayan, sağlam bir karakteri vardı.
Bayan Odintsov, oturduğu kanepede geriye yaslanmış ellerini kavuşturmuş, Bazarov'u dinliyordu. Bazarov, alışkanlığının tersine epey konuşuyor ve kadının ilgisini uyandırmak istiyordu besbelli. Bu da Arkadiy'yi şaşırttı yine. Bazarov'un, bu niyetinde başarıya erip ermediğini anlayamıyordu. Anna Sergieyevna'nın yüzünden, bu konuşmaların onda ne gibi bir izlenim bıraktığını anlamak güçtü: Canlı, dostça görünüşünde değişiklik yoktu, güzel gözleri dikkatle parlıyordu, ama sakin bir dikkatti bu. Başlangıçta Bazarov'un yapmacık tavırları, onda, kötü bir koku, ya da bozuk bir ses gibi tatsız bir izlenim bırakmıştı, fakat kadın onun çekingenlikten geldiğini anlamakta gecikmemişti, üstelik de gururunu okşamıştı bu onun. Sadece bayağılık iğrendirirdi onu. Bazarov'u ise kimse bayağılıkla suçlayamazdı. Arkadiy'yi şaşırtan şeyler bununla kalmadı o gün. Odintsova gibi zeki bir kadınla, Bazarov'un kendi görüşleri ve kanaatleri üzerinde konuşacağını ummuştu. Çünkü “hiçbir şeye inanmayan” bir adamı dinlemek isteğini gösteren o değil miydi? Oysa Bazarov, tıptan, tedaviden, otlardan açıyordu. Bayan Odintsov'un, yalnızlık içinde sürüp giden zamanını boş geçirmediği anlaşılıyordu: Birkaç güzel kitap okumuştu ve Rusça'yı yanlışsız konuşuyordu. Konuyu müziğe getirdi, ama Bazarov'un sanata değer vermediğini anlayınca, belli etmeden bitkibilime çevirdi, Bazarov ise o sırada halk türkülerinin anlamı üstüne bir söze başlamak üzereydi. Bayan Odintsov, küçük bir kardeşi ile konuşur gibi davranıyordu ona hep: Onun sanki iyi yürekliliğini, gençliğinden gelme yapmacıksızlığını beğeniyor gibiydi, o kadar. Çeşitli konularda çok canlı bir konuşma sürdü gitti üç saatten fazla.
En sonunda kalktılar ve izin istediler. Anna Sergeyevna, sevgi ile bakarak ikisine de sıra ile güzel beyaz elini uzattı, bir an düşünerek, çekingen fakat tatlı bir gülümseyişle:
“Eğer canınızın sıkılacağından korkmuyorsanız, Nikolskoye'ye gelince evime buyurun” dedi.
“Sıkılmak ne demekf'diye bağırdı Arkadiy, “büyük bir mutluluk olurdu…”
“Ya siz Bay Bazarov?”
Bazarov sadece eğildi ve Arkadiy için son bir şaşkınlık daha oldu. Arkadaşının kızdığını anlamıştı.
Yola çıktıkları zaman, “E?” dedi ona, “Hâlâ o düşüncede misin?”… Oh la la?” “Ne bileyim? Baksana ne buz parçası yapmış kendini” dedi Bazarov ve kısa bir sessizlikten sonra, “Hiç aksamayan bir prenses, buyurmaya alışmış biri. Sade bir uzun etek, başına da bir taç lazım.”
“Bizim prensesler Rusça'yı böyle konuşamazlar” dedi Arkadiy.
“Sakalı değirmende ağartmamış, kaç bucak olduğunu anlamış dünyanın.”
“Neyse, tatlı bir kadın” dedi Arkadiy.
“O ne nefis vücut!” diye ekledi Bazarov, “Anatomi masasında sandım kendimi. “Yapma Allah'ını seversen Yevgeniy. Bu kadarı da fazla oluyor.” “Kızım, yufka yürek… Dedim ya, birinci sınıf, gidelim evine.” “Ne zaman?”