İnsan kelimesi ‘’üns’’ ve ‘’nisyan’’ kelimelerinin birleşiminden meydana gelir. Üns yani ünsiyet; alışkanlık, nisyan ise unutmak anlamına gelmektedir.
“Hafıza-ı beşer nisyan ile maluldür.” derler. Unutmak kelimesinin karşılığını en çok da insan hayatının sudan ucuz olduğu bu zor günleri yaşarken gördük. Alınmayan önlemlere,deprem sonrası toplanma ve barınma imkânı sunması gereken o boş arazilere alışveriş merkezi dikerek nice hayatların yok olmasına vesile olanlara, deniz kumundan evler yapmanın sadece plajda oynayan çocuklara mahsus olduğunu bilirken malzemeden çalarak deniz kumundan binalar hatta gökdelenler inşa edip gün ışığımızı yok eden müteahhitlere, deprem kuşağında olduğumuzu bildikleri hâlde çürük binaları imar affına sokup ruhsat veren kurumlara ve sorumlulara şahit olduk. Sonra yavaş yavaş unuttuk.Yavaş yavaş alıştık.
Fakat unutulup alıştırılanlar aslında yok edilmesine yüz tuttuğumuz hayatlarımızdı. Her şeye rağmen insanlığımızın yitirilmediğini de gördük 30 Ekim 2020 tarihinden sonra Türkiye’de. Cumhuriyetin İzmir’inde, 6.9 şiddetinde deprem ile. Ortaya çıkan enkazlar,yükselen deniz,çaresizlikler,şehirden yükselen dumanlar,haykırışlar… Öte yandan kalbi İzmir’de atan milyonlarca insan. Bir an da kenetlenmek ve birlik olmak. Çünkü biliyoruz ki birbirimizin yaralarına merhem olarak ve birbirimize sarılarak bu zorlu günleri aşabilirdik. Saatlerce enkaz altında kalıp vefat eden torununun elini bir an olsun bırakmayan babaanne, okumaya gelip depremde hayatını kaybeden öğrenciler, parçalanan aileler, eksik kalacak hayatlar, küçük bir kağıtta sevgiliye verilmek üzere yazılan İlhan Berk’in ‘’Otağ’’ şiiri ve daha niceleri…Yaşama sevincindeki tutkunun değeri ise 91 saat sonra enkazdan çıkarılan minik Ayda’nin yaşadıklarına rağmen umutla bakan gözlerinin gülüşünde, Elif bebeğin minicik bedeniyle tuttuğu eli bırakmayışında ve bir dedenin üşüdükleri hâlde ‘’Olsun buna da şükür, torunlarım yaşıyor!’’ demesindeydi.
81 vilayetimizden her insanı bağrına basan güzel İzmir; Alsancak,Lozan,Montrö,Hatay,Kıbrıs Şehitleri ile cadde cadde, semt semt Milli Mücadele ruhudur. İzmir;Attila İlhan’dır, Sezen Aksu’dur, Dario Moreno’dur, cumhuriyettir, zeybektir, Hasan Tahsin’dir, Kubilay’dır, Mustafa Kemal’dir. Hoşgörünün, sevginin ve direnişin şehridir. Her doğal afet, toplumun acısıdır. Bize düşen; maddi manevi birçok kayıpla canını kurtaran insanlarımızın yaşama tesellesiyle sadece avunmak değil, bu acılara bir yenisinin daha eklenmesine müsaade etmemektir!
Kurtulan hayatlar adına bir yanımız bahar bahçe olsa dahi yarım kalan hayatlar adına bir yanımız hep yaprak dökecek. Fakat biliyoruz ki dağlarında çiçekler açtıran güzel İzmir, yeniden küllerinden doğacak!
Bu yazı toplam 1789 defa okunmuştur.
Yorumlar 0
Facebook Yorumları 0
UYARI: Küfür, hakaret, rencide edici cümleler veya imalar, inançlara saldırı içeren, imla kuralları ile yazılmamış,