Mizah anlayışımıza şekil veren Gırgır ile Fırt ve onların unutulmaz tipleri: Avanak Avni, Stero Seyfi, Muhsin Bey, Tarzan - Arap Kadri...
Avanak Avni
Ve hafta sonları okulun tiyatro salonunda seyrettiğimiz Cüneyt Arkın filmleri,
Sanırım ben 80'li yılların yani analog çağın çocuğuyum.
Hatırımda kalanların çoğu, ev telefonunun bile lüks olduğu 80'li yıllara ait:
Şu siyah-beyaz, tek kanallı yıllar.
Televizyonun İstiklal Marşı ile kapandığı, Eurovision şarkı yarışmasının heyecanla beklendiği, cumartesi akşamları Türk filmi, pazar sabahları da kovboy filmi seyrettiğimiz yıllar.
Bol paşalı, Turgut Özallı yıllar...
Eskiye dair ne varsa neden bize hep güzel gelir?
Ya hafızamız kötü anıları siliyor ya da yaşadığımız çağdan memnun değiliz.
Ah bu dijital çağ, herkesten ve her şeyden haberdar olmak...
Tüm dünyanın parmağımızın ucunda olması pek mutluluk getirmiyor sanırım.
Gelmişken bunları da okuyun 🔻
Kimim Ben?
Taraf Olmak (yeni)
Aşk, İhanet, Cinayet vs.
Ölümsüzlük
Bir Tiryakinin Hezeyanları
Medyum Şair!
Kadın Olmak
Bunu E-postayla GönderBlogThis!Twitter'da PaylaşFacebook'ta PaylaşPinterest'te Paylaş
Etiketler: Nostalji
6 yorum:
Oğuzhan 31 Ocak 2020 14:38
Mutluluğu o yılların sizde bıraktığı gulusler, verdiğiniz emekler getiriyor belki de. Hani hep denir ya öğretmen olmak kendi ışığından eksiltip başka ışıklar yakmak diye.. Bu dijital çağda bile olsa, birilerinin kendi ışığından eksiltmesi, başkalarının eline kalemi ve kağıdı aldırıyordur. Kendince kağıda bir seyler döken biri olarak, şu sözleri yüreğimin zaman üstü bir yanına yazdığım açıktır; her sözümün en ışık tarafı, bir yönüyle hep Metin'ce. (Ellerinizden öperim hocam)
YanıtlaSil
Yanıtlar
Metin Çakır 1 Şubat 2020 00:29
Merhaba Oğuzhan
Ne güzel bir Türkçe ne güzel bir ifade tarzı. Elinden kalem kağıt eksilmesin. Benim için söylediklerin için de teşekkür ederim. Öğretmenliğin en güzel tarafı bu işte öğrencilerin donanımlı, kaliteli ve iyi insanlar olduğunu görmek. Görüşmek üzere...
Sil
Yanıtlar
Yanıtla
Yanıtla
Selçuk Çakır 1 Şubat 2020 01:58
Üç kardeştik, en büyük benim. Dört yaş küçük erkek, beş yaş küçük kız kardeş. Ortaokula gidiyorum, Merkez Ortaokulu, karşıda İzmit Lisesi. Sabahçıyım, öğlen eve geldim evde bir telaş. Aylardır beklediğimiz zat-ı muhterem teşrif etmiş. Küçücük bir şey. Kucağıma verdiler, tedirginim. Boynu ve elleri buruş buruş. Aklım dışarıdaki oyunlarda. Ağlayınca aldılar. Okuldan arta kalan zamanlarda babamın açtığı büfede çalışıyorum. Eve geç vakit gittiğimde annem hariç diğerleri uykuda oluyor. Kardeşlerimle çok zaman geçiremiyorum. Dedemin vefatı, kardeşimin erken sünneti, küçük kız kardeşimin doğumu, askerlik vs. Aklımda kalan fazla bir şey yok. Askerlikten bu yana dile kolay kırk yıl geçmiş.
Yazdıklarını okuyunca o günlere gittim. Çalışmaktan küçüklüğünde seninle çok zaman geçiremedim. Geçiremediğim zamanların ve biriktiremediğim anıların eksikliğini hissettim. Anladım ki daha çok zaman geçirmeliyim sevdiklerimle.
Çayı demle geliyorum abim.:)
YanıtlaSil
Yanıtlar
Metin Çakır 1 Şubat 2020 02:43
Senden böyle bir yorum almayı hatta yazımı okumuş olmanı bile beklemiyordum. Gözlerimdeki yaşlarla cevap yazmaya çalışıyorum. Sevgisini pek ifade edebilen bir insan değilim, birçok zaman sana kendimi yanlış ifade ettiğimi de biliyorum. Fırsat bulmuşken buradan yazayım da kayıtlara geçsin: Seni çok seviyorum:)
Sil
Yanıtlar
Yanıtla
Yanıtla
Karaca 1 Şubat 2020 08:22
Ee benim gözlerim neden buğulandı,ah sosyal medya sen nelere kâdirsin.zaman belirli bir yaştan sonra daha hızlı akıyor hissine kapılıyor insan, ben bir çay yapayım kısmet kimlere olur ..
YanıtlaSil
Yanıtlar
Metin Çakır 1 Şubat 2020 09:31
Afiyet olsun:)
Sil
Yanıtlar
Yanıtla
Yanıtla
Yorum ekle
Daha fazlasını yükle...
Yorumlarınız bizim için değerli. Lütfen yazıyla ilgili görüşlerinizi bizimle paylaşınız.
Sonraki Kayıt Önceki Kayıt Ana Sayfa
Kaydol: Kayıt Yorumları (Atom)
Yazılarımdan...
Otizm Bize Ne Öğretti?
Not: Aşağıdaki yazı, kendime uyguladığım bir terapi yöntemidir, ciddiye almayınız. Otizmli bir çocuğa sahip olmanın hep zorluklarından...
Aşk, İhanet, Cinayet vs.
Celile Hanım Aşk, ihtiras, ihanet, cinayet, ayrılık, sürgün, hapis, intihar teşebbüsü ne arasanız var, edebiyat dünyasında. Yanlış anla...
Bir Tiryakinin Hezeyanları
Son zamanlarda sigaraya üst üste gelen zamlar biz tiryakileri zora soktu. Buna rağmen havalara girmedik de değil tabii. Malum, sigaraya verd...
Ölümsüzlük
Bir ara pek meşhurdu ya, e-devletten ecdadımıza baktık, aslen nereliymişiz falan öğrendik. Kimimiz o kadar mutlu oldu ki sanal alemde paylaş...
Yeni Bir Dünya
Neredeyse tüm dünyayı saran bir virüs nedeniyle zor günler geçiriyoruz. İnsanoğlu, bu virüsü de yenecek ama yaşadıklarından ders almazsa k...
Medyum Şair
Hiç ruh çağırma seansına katıldınız mı? Cevabınız hayır da olsa sanırım hepinizin gözünde yandaki fotoğrafa benzer bir sahne canlanmıştır. ...
Çocukluğum
1973'te İzmit'te doğmuşum. Çıkmaz sokakta bir müstakil evde. O sokak bir yerlere çıkıyor şimdi, ev de yerinde yok zaten. Fotoğ...
Vezin Tutsa Babamı Bile Hicvederim!
Nefi Bir insan düşünün ki hem yergide hem de övgüde sınır tanımasın. Bunları yaparken de kendisini ulaşılmaz görsün. Yaşadığımız dönem i...
Blog Ödevi
11.sınıf öğrencilerimden, bir blog açıp burada düzenli olarak yazı yazmalarını istedim. Bir kısmı bu ödevi heyecanla karşılarken bir kısmı...
Bir Paragrafın Hatırlattıkları
"Severim kıraathaneleri. Bir ihtiyar gözlüğünü takmıştır. Ötekisi elinden bir türlü gazeteyi bırakmayana içerlemektedir. İki yaşlı ba...
YKS Türkçe - Edebiyat
Mektubun Ucunu Yakmak
Mektuplu yılları sonundan olsa yakalamış, mektup yazmış, almış ve hatta aldığı mektupları özenle saklamış biri olarak gelen her zarfa hâlâ...
YKS Türkçe-Edebiyat
Farklı Olmak
Anekdot
Edebi
Erdoğan Baygeldi
Mesaj Kaygılı
Misafir Yazar
Mizah
Nostalji
Otizm
Sosyal Psikoloji
Şiir-sel
Yok Artık
Toplam Sayfa Görüntüleme Sayısı
Lisan-ı Münasip. Tema resimleri luoman tarafından tasarlanmıştır. Blogger tarafından desteklenmektedir.