Yemyesil, agladiginda ise mavi rengine dönüşen umut saçan bir gözleri vardi. Güldüğünde yanaginda cikan 2 gamzesi ve yamuk gözüken dişleri vardı. kendisi Pek sevmezdi dislerini, hatta resim çekilirken hiç göstermezdi. Çünkü yakistirmazdi kendisine. Nefret ediyordu, insanlar da sevmiyordu Oyle görünmesini. Belkide insanlar sevmediğinden dolayı dislerini göstererek gülmüyordu her fotoğrafta. Insanları cok takiyordu bu küçük kız. Yani insanlar dese ki ” kendini bi ucurumdan at : dese . Atıcak gibiydi. Kendi istediği gibi yaşamıyordu hayatını . Ne vardi sanki kendisi istediği gibi, cekinmeden icinden geldigi icin yasasaydi demi? Insanlarin arasinda yemek yemeye bile utaniyordu
Sanki insanlar icin var olmus gibi yaşamını sürdürüyordu. Aklinda hep insanlar ne der? Bunu insanlara sorup yapmaliyim, ya bu begenmezse diye dusunup insanlara gore hareket ediyordu. Hic kendisine sormuyordu yapmasi gerekenleri. Kendisini nasil mutlu hissediyorsa oyle yasamasi gerekirken o , insanlarin dusuncelerine gore hareket ediyordu. Kendisinin begenmeyip insanlarin begendiklerini yapıyordu. . Insanlari cok umursuyordu ve umursadigindan dolayi cogu seyden vazgecmek zorunda kaldi. Icinden geldigi gibi yasayamiyordu çünkü. Peki bu hep boylemi. gidecekti ? O Kucuk kiz daha 16yaşındayken hayati hep insanlarin secimlerine ve kararlarina goremi yasayacakti? Kendi mutlulugu icin yapmak istedigi onca sey varken insanlar yapma, yakismaz dedi diye vaz mi gecicekti kendi mutlulugundan? Evet geçiyordu. Çünkü kendisine deger vermiyordu. Hayatini sanki insanlarin secimlerine kararlarina göre adamisti. Eger kendisine deger verseydi insanlara sormaya gerek kalmazdi ve içinden geldigi gibi yaşardı Bu Küçük kız ne zaman akillanacakti ? Hic beklemediği bir an gelisti hayatinda. Hayatinin değiştiği bir dönüm noktasi yasadi hemde 16 yasinda zaten kendisini mutlu hissetmeyen bir kizin basina felaket olarak gördüğü aşılması biraz zor ve güç alici bir sey geldi. Başına kötü bir olay geldiğinde insanin ilk baslarda hayata karsi daha bi olumsuz oluyor. Hayata 4 kolla sarılmış bir insan bile hayati sevmekten vazgecer. Isyan eder. Uzulur yıpranır aglar. Bu küçük kız bu basina gelen tatsiz olaydan sonra iyice hayata küsmüştü. Ne yapacagini bilmiyor caresiz 4 duvar arasinda kalmis, ayni kalabalik bir ortamda annesini kaybetmis cocugun çaresizliğini yaşıyordu. Şok, uzuntu endise ve caresizlik ve en cokta korku vardi hislerinde. Tarifi olmayan duygulardi. aslinda. Ama sonra mutlulugunu yani annesini bulan cocugun sevincini yaşadı. Ama bu hemen olmadı. O kadar cok zaman aldi ki. Mutlulugu huzuru sonradan buldu. Basina gelen kotu olay aslinda onu ilk baslarda ne kadar güçsüz yapsada sonradan cok güçlü bir insan yapti. Hayata karsi bakis acisi degisti. Bazen sanirsam birseyler yasamamiz gerekiyormus diyorum bazi seyleri anlayabilmemiz icin gorebilmemiz icin. Insanlar icin yasamadigimizi görebiliyoruz. O kizin basina o tatsiz olay gelmeseydi eger belki hayata karsi bu kadar pozitif olmayacakti. Hirsli inancli ve umut. dolu olmucakti. Simdi o kiz her fotoğrafında dislerini gostererek guluyor. Simdi o kiz insanlari takmayarak kendisi istediği icin mutlu olduğu icin yaşıyor. Cani oyle istedi diye yasiyor . Vede insanlarin arasinda utanmadan yemek yiyebiliyor
Artik diyor ki” ben insanlar icin var olmadim ki onlar icin yasayayim, hayati daha fazla seviyorum artik. 4 kolla sarildim umut dolu bakıyorum. Bence sizde yapin” o kiz simdi 22 yasinda bir kiz. O şimdi büyüdü. Kimseyi takamadan yasiyor. Peki o kiz kim ? O kız benim. Peki benim basima gelen tatsiz bir olay neydi? Bobrek hastasi olup diyalize girecegimi ogrenip hayata küsüp baska bir insan olaral yeniden icimdeki kesfedilmeyi bekleyen bir insani kesfettim ve onu gun yuzune cikardim. Ve Daha dik duruyorum artik.. sizlerde kendi icinizdeki insani kesfedin ve olumsuzluklari yok edin. Hayat güzel. Kuşlar uçuyor cicekler açıyor. Her gecenin ardindan bir gunes doğuyor ve bu gunes doğduğu sürece ve nefes aldığımız surece umut her zaman vardir. Umudunu kaybetme! Kendinden, kendi benliginden vazgecme.
Son Düzenleme: 1 Mayıs 2020 / 19:35
105
Okunma
15 Nisan 2020
Hikâye
Paylaş
Facebook Twitter WhatsApp Yazı Linkini Kopyala
https://1kelam.com/16-yas/
1
Dilek gencyilmaz
@dilekgencylmz
Fadile Ulçay
4 Mayıs 2020 / 20:53
Aynı kaderi yaşamışız ve aynı huylarımız varmış.Insanlar için yaşıyor onlara hayır diyemiyorduk.Hayır demeyi de öğrendim başıma gelen bir musibetle.Bir musibet bin nasihatten iyiymiş gerçekten.Artık daha güçlüyüz ve Hayır demeyi biliyoruz.💪💪💪