“...Hayatta anlatacak çok şey var değil mi Eray? Yüzleşecek çok şey var geriye ittiğimiz. Kömür torbaları ve rutubetin arasına korkudan sızdırılmış sarı sıvılar olduğu gibi şefkat yerine şehvetle saldıran eller var masum vücutlara ya da küçük tırnaklarına kırmızı ojeler sürmek zorunda olanlar var; susturulan diller, kalpler var...”
Bir insanlık suçu olan istismar, kime yapılırsa yapılsın, kimden gelirse gelsin fark edilmeli, hiçbir türlü göz ardı edilmemeli.
“Kol kırılır ama yen içinde kalmaz!” diyor Nuray Toprak. Bir polis ve duyarlı bir anne olarak Çocuk Şube’nin içinde şahit olduğu gerçek hikâyeleri anlatıyor, bütün çıplaklığıyla...
Eğer hazırsan bu kitap senin için yazıldı; fark etmen, elini taşın altına koyman için...
Yollarımız senin yüksek lisans öğrenciliğin sayesinde kesişti.
Tanıştığımızda ve yaşam hikâyeni dinlediğimde; “Başarılı bir Türk kadını, böyle azimli ve hedefine giden yolda işte böyle kararlı olmalı.” diye düşünmüş ve seninle çok gurur duymuştum. Yaşam süreci içerisinde hem akademik başarın hem de toplumsal yaşama, mesleki ve akademik deneyimlerini sade ve çarpıcı bir dille aktarman beni daha da onurlandırdı. Yeni eserini zevkle okudum, belki okurken zaman zaman acı ve hüzün verdi ama ne yazık ki bunlar yaşantımızın bir gerçeği, halının altına süpüremeyiz. Bunlardan gerekli çıkarımları yaparak yaşam yolunda daha da duyarlı olmak toplumsal görevimiz.