Rune´lar, 17. Yüzyıl´a kadar kullanıldılar, bazen paraların üzerinde, bazen de tabut veya lahit kapaklarında yer aldılar ve kullanımları Kilise tarafından onaylandı. Hatta bir dönem Runik semboller bir moda olarak, dekorasyon ve desen malzemesi olarak da kullanıldılar. 1639´da Kilise´nin baskısıyla "Şeytanı Avrupa´dan Kovma" operasyonu başlatılınca, kökeninde maji ve büyü bulunan Rune alfabesi de dışlandı. Rune ustaları ya öldürüldüler ya da saklandılar, bunun sonucunda da Rune bilgisi unutuldu fakat elbette ki antik geleneklerin tümüyle ortadan kaldırılabilmesi mümkün değildi ve sonuçta ta Rune bilgisi ezoterik felsefe alanına gizlenerek, yeniden keşfedilmeyi veya hatırlanmayı bekledi. İlginçtir, belki de tarihin en karanlık döneminde Rune bilgisi, Alman bilgeleri tarafından uyandırılarak 1920 ve 30´lardaki Nazi Hareketi ile birleştirildi. Yasal bir folklorik dalga oluşturulmuş ve ne yazık ki Rune kültürü Nazi ideolojisi ve ırkçılığı tarafından lekelenmişti. Bu dönemde yapılan Rune çalışmaları, ideolojik içerikler taşıdıkları için yararsızdırlar. Savaştan sonra Rune yine dışlandı çünkü Nazizm´in bir parçası sayılıyordu, 50´lerde ve 60´larda arada bir sözü edildi ama önemsenmedi. 80´lerin ortasına gelindiğinde, Yeni Çağ Hareketi´nin patlamasıyla salgın halinde gündeme gelen Paganist inançlar (Asatru ekolü özellikle Rune ile ilgilidir.), Rune´un yeniden popülize olmasına neden oldular, şimdilerde Rune bir kehanet sistemi ve bireysel uyanış olarak kullanılıyor.