Başka canlılara ‘ille ben’, ‘önce ben’ aymazlığımızda yaptıklarımızın yeni farkına varıyoruz. Acıtıyor, utandırıyor, öfkelendiriyor. Buradan yola çıkıp, türümüz olmasaydı dünya kurtulurdu demek kolay. Kolay olduğu kadar bizi umutsuz kılan, kötümserliği besleyen bir tutum. Salgın hastalıklar gibi yayılan, bizi edilgenliğe sürükleyen, totaliter rejimlerle güçlü liderlere kucak açmamıza neden olan, benden sonra tufan anlayışına çanak tutan bir tutum. Tarihimiz boyunca kabile, aile, din, devlet, cinsel aitliklerimizle taraflaştık. Hepsinde ‘öteki’ne karşı ayrı ‘biz’ler yarattık. Sıra tür aitliği oluşturmamızda. ‘Biz’ sözcüğünü biz insanlar anlamında kullanmamızda. Umudu öldürerek, kendimizden utanarak yaşayacaksak canlıları, dünyayı kucaklayan bir gelecek yaratamayız. Evrende başka olası hayatlara bizi düşmanlaştıracak ötekini beklemeden ‘Biz insanlar’ bilincine varabilmeliyiz.[1]
Sorun, kendimizi doğanın parçası olarak görmememiz. Kertenkele, dut ağacı, domuz kadar doğalız. Doğa bizden öteymiş, ayrı canı varmış, hatta canı yokmuş gibi davranıyoruz. On binlerce yıl süren avcı toplayıcı dönemimizde, kısmen de tarım toplumunda böyle değildik. Sanayileşmeyle birlikte doğayı ötekileştirdik. Canına kıyar olduk. Yaşadığımız bir geçiş dönemi.[1]
Kedi olmak? Bu düzende istemezdim. Bir neden, sınıfsal eşitsizliklerimizi onlara da yansıtmış olmamız.[1]
Özellikle genç kuşakların doğaya, dünyaya yeni bir duyarlılığı var. Bunu Türkiye’de de Gezi örneğinde gördük. Kalıplarına saplanmış, hırsla kavrulmuş iktidarların anlamaktan aciz olduğu da bu.[1]
Çoğu zaman ezilenler, kendilerini ezenler gibi olmaya özenirler. Bir zamanlar ezilmiş olanların, birinci sınıf ezenler olduğu görülmüştür. Tarih bu tür örneklerle doludur: Sömürgecilerin iktidarının yerini alan Afrika cumhuriyetlerinden tutun da toplama kamplarında, gönüllü olarak, gardiyan görevlerini devralan Yahudi mahkumlara varıncaya kadar.
Daha çok seçme olanağımız var, bu yüzden daha çok özgürlüğümüz var. Hayır. Böyle değil. Özgürlüğün esası, bir nesneyi, bir kişiyi, bir düşünceyi ya da bir çiçeği bir diğerine tercih etmek değil. Daha çok bir kucaklama, içine alma eylemi. "Seçme özgürlüğü" bir kavram olarak özgürlük durumuna aykırıdır. Özgürlük, "ya bu ya da şu" değil, "ya hep ya hiç" ya da bir büyüme genişleme eylemidir daha çok.
(Cehenneme Övgü, sf.131)
Özgürlüğümüz davranışlarımızın önceden kestirilemezliğine bağlı.
Özgürlük, güç merkezleri tarafından sunulan şıklardan birini özgürce seçmekle sınırlı.
Toplu olarak hareket ettiğimiz için hep haklı taraf oluyoruz. Saldırı hedefimiz, birey. Bizimle aynı yolda yürümeyenler mahkûm ediliyor.
Avcı toplayıcı, tarım ve sanayi toplumlarının tersine, türümüzün tarihinde ilk kez yaşlılar gençlerden öğreniyor.[2]
Gündüz Vassaf ile ilgili daha fazla bilgiye Vikipedi'den ulaşabilirsiniz.
↑ 1,0 1,1 1,2 1,3 t24.com.tr
↑ http://www.radikal.com.tr/yazarlar/gunduz_vassaf/kuresel_gezi_gencligi-1139736
"https://tr.wikiquote.org/w/index.php?title=Gündüz_Vassaf&oldid=172802" sayfasından alınmıştır
Kategori:
Kişiler-G
Türk psikologlar
Türk yazarlar
Yaşayan insanlar
Gezinti menüsü
Kişisel araçlar
Oturum açık değil
Mesaj
Katkılar
Hesap oluştur
Oturum aç
Ad alanları
Sayfa
Tartışma
Değişkenler genişletilmiş daraltılmış
Görüntülenme
Oku
Değiştir
Geçmişi gör
Daha fazla genişletilmiş daraltılmış
Ara
Gezinti
Anasayfa
Topluluk portali
Köy çeşmesi
Son değişiklikler
Rastgele sayfa
Bağış yap
Sayfa oluşturun!
Proje
İçeriğe göz atın
Bilgi alın
Deneme tahtası
Vikisöz bağlantılar
Kişiler
Atasözleri
Konular
Kitaplar
Kurgusal karakterler
Filmler
Diyaloglar
Belgeler
Gaflar
Sloganlar
Diziler
Araçlar
Sayfaya bağlantılar
İlgili değişiklikler
Özel sayfalar
Kalıcı bağlantı
Sayfa bilgisi
Bu sayfayı kaynak göster
Vikiveri ögesi
Yazdır/dışa aktar
Bir kitap oluştur
PDF olarak indir
Yazdırılabilir sürüm
Diğer projelerde
Vikipedi
Diğer dillerde
Čeština
Bağlantıları değiştir
Sayfa en son 18.35, 20 Temmuz 2020 tarihinde değiştirildi.
Metin Creative Commons Atıf-BenzerPaylaşım Lisansı altındadır; ek koşullar geçerli olabilir. Ayrıntılar için Kullanım Şartlarına bakın.