Acının nerede ve nasıl başladığının pek önemi olmasa da, düğünü cenazeye çevirmek, eğlenceyi zehir etmek, yıldönümlerini kana bulamak, çok daha derin iz bırakır. Yeni ümitlerin yeşerdiği, eskiyen defterin kapatıldığı, yeni bir sayfa açıldığı her yeni yıl, insanlara umut olmuş, olmaya da devam ediyor.
2016 yılı, darbe girişimi, terör saldırıları, içeride ve dışarıda meydana gelen saldırılar, bombalar, patlayan umutlar, yıkılan yuvalar, dökülen gözyaşları ve yaşanan acılarla geçti.
2017, belki 2016’da yaşananları orada bırakıp, insanlığa yeni bir umut verebilirdi. Aslında bunun bir göstergesi yoktu, elde veri bulunmuyordu ama bir umuttu işte, her yıl tekrarlanan…
Bu umudu da kırdılar…
İstanbul Beşiktaş Ortaköy’de bulunan Reina adlı gece kulübü, terör saldırısına uğradı. Silahlı terörist, hiç tanımadığı, hiç ilişkisinin olmadığı ve belki de hiç olmayacağı insanları gözünü kırpmadan taradı.
Bilanço korkunçtu; 39 insanımız yaşamını yitirmiş, 69 insanımız da yaralanmıştı.
Acının tarifi olmuyor, yeri, zamanı fark etmiyor.
Acıyı yaşayanları kimlikleri de, kişilikleri de, inançları da, ırkları da hiçbir şey değiştirmiyor.
Ortada bir acı varsa, bu acıya ortak olan yürekler bulunuyor, bulunmaya da devam edecek.
Terörün amacı, bu acının kargaşaya sebep olması, kaos ortamının oluşması ve ülkemiz üzerinde kötü niyeti olanlara istedikleri ortamın sunulmasıdır.
2017’ye böylesine tarifi imkânsız bir acıyla, bir katliam haberiyle başladık.
Hiç tanımadığı insanları silahla tarayan bir kafa yapısının, insanlığa verebileceği hiçbir şeyi yoktur, olamazda…