1-Kur’an-ı Kerim’in okunuş tarzlarına kıraat denir. Bu tarzların hepsi, Peygamber Efendimiz (sav)’den rivayet edilmiştir. Toplam on kıraat olmakla beraber, daha çok yedisi meşhurdur. İşte bu yedi kıraate kıraati seb’a denilir.
2-Kur’an’ın temelde yedi mucizelik yönü vardır. Bu yönler, Lemaat’te, “Îcaz ile Beyan-ı İ’câz-ı Kur’an” bahsinde sayılmıştır. Oraya bakılabilir.
3-Yedi rükün ise, İmanın altı şartı ve yedincisi ibadettir. Hz. Üstad bunu Kastamonu Lahikası’nda şöyle anlatır:
“Hakikat-ı İslâmiyetin yedi esası parlak bir surette isbat edildiği cümlesine dair (Hâfız Ali) soruyor ki: Erkân-ı İslâmiyeyi beş biliyoruz. Hem vücub-u zekat rüknü, risalelerde ne suretle izah edildiğini soruyor. İslâm'ın rükünleri başkadır, hakikat-ı İslâmiyet'in esasları yine başkadır.
Hakikat-ı İslâmiyet'in esasları; altı erkân-ı imaniye ile ve esas-ı ubudiyet ki, İslâmın beş rüknü olan (savm, salât, hacc, zekat, kelime-i şehadet) mecmuunun hülâsasıdır.”
4-Yedi vecih meselesine gelince; Ebu Hureyre ra.dan ve bir kısım sahabelerden gelen rivayete göre Resulullah (sav), “Kur’an yedi harf üzere indirildi” buyurmuştur. Kaynaklarda, harften maksadın vecih olduğu bununla da Arabca’nın farklı yedi lehçesinin kasdedildiği bildirilmektedir. Kur’an aslen Kureyş Lehçesi olsa da, başlangıç itibariyle diğer Arab kabilelerinin farklı lehçelerini de içine alır şekillerde (o kabile mensublarını İslâm’a ısındırmak hikmetiyle) nâzil olmuştur. Bu farklar karışıklığa sebeb olmaması için, Hz. Osman döneminde Mushaflar yazılırken tek lehçeye indirilmiş ve yalnız Kureyş Lehçesi kalmıştır.
5-Yedi hakikat hakkında kesin bir tesbit yapılamasa da bazı tahminler de bulunulabilir. Meselâ, Kur’an’ın en temel dört meselesi olan Tevhid, haşir, risalet ve adalet yedi hakikatin ilk dördü olabilir. Bunun üzerine üç hakikat ise, mesela iman, ibadet ve ihlas olabilir. Doğrusunu Allah bilir.