Ücretsiz ansiklopedi Vikipedi'den Gezinmeye atla Aramaya atla Posta sanatı György Galántai, 1981 Posta sanatı ve yazışma sanatı olarak da bilinen Posta sanatı, posta servisi aracılığıyla küçük ölçekli eserler göndermeye odaklanan sanatsal bir harekettir. Başlangıçta, Ray Johnson'ın New York Yazışma Okulu ve 1960'ların Fluxus hareketleri haline gelenlerden gelişti, ancak o zamandan beri günümüze kadar devam eden küresel bir harekete dönüştü.
​
Posta Sanatının Genel Özellikleri
Posta sanatında yaygın olarak kullanılan ortamlar arasında kartpostallar, kağıt, bulunan veya geri dönüştürülmüş görüntü ve nesnelerden oluşan bir kolaj, lastik pullar, sanatçı tarafından oluşturulan pullar (sanatçı damgası denir) ve boya bulunur, ancak aynı zamanda müzik, ses sanatı, şiir veya herhangi bir şeyi de içerebilir. bir zarfa konabilir ve posta yoluyla gönderilebilir. Posta resmi, gönderildikten sonra sanat eseri olarak kabul edilir. Posta sanatçıları düzenli olarak (genellikle jürisiz) sergide kullanılmak üzere tematik veya güncel posta sanatına başvururlar.[1][2] Posta sanatçıları, diğer sanatçılarla ara bağlantılardan hoşlanır. Sanat formu, sanat piyasası, müzeler ve galeriler gibi resmi sanat dağıtım ve onay sistemlerini sıklıkla aşan eşitlikçi bir yaratma yolunu teşvik eder. Posta sanatçıları, çalışmalarını paylaşmanın birincil yolu olarak sergi alanını bulma ve güvenceye alma yeteneğine bağımlı olmaktansa, alternatif "dışarıdan" ağlarına güveniyorlar.[3][4] Posta sanatı, İnternet üzerinde kurulan siber toplulukları önceden haber veriyor olarak görülebilir.[5]
​
Ray Johnson, New York Yazışma Okulu ve Fluxus
Amerikalı sanatçı Ray Johnson, ilk posta sanatçısı olarak kabul edilir.[1][7] Johnson'ın postada sanatla ilgili deneyleri 1943'te başladı, alıcılarından talimatların gönderilmesi ve etkinlik talep edilmesi 1950'lerin ortalarında "motico'larının" postalanmasıyla başladı ve böylece posta sanatına ücretsiz değişim için bir plan sağladı. posta yoluyla sanat.[1][8] "Posta sanatı" terimi 1960'larda ortaya çıktı.[6] 1962'de Plunkett, Johnson'ın faaliyetlerine atıfta bulunmak için "New York Yazışma Okulu" terimini kullandı; Johnson bu takma adı benimsedi, ancak bazen kasıtlı olarak "yazışma" olarak yanlış yazdı. Yazışma Okulu üyelerinin çoğu oldukça belirsizdir ve gönderdikleri, genellikle basit çizimler veya çıkartmalar içeren mektuplar, genellikle alıcıya oldukça basit bir eylem gerçekleştirmesi talimatını verir. Johnson'ın çalışması öncelikle mektuplardan oluşur, genellikle karalamalar ve lastik damgalı mesajların eklenmesiyle arkadaşlarına ve tanıdıklarına postalar. Yazışma Okulu, Johnson'ın mizah anlayışını birlikte oynamaya ve takdir etmeye istekli olmaları nedeniyle sanatçı olan bireylerden oluşan bir ağdı. Yazışma Okulu'nun faaliyetlerine bir örnek, aktris Anna May Wong'a adanan fan kulüpleri gibi toplantıların çağrılmasıydı. Johnson'ın ağına gönderdiği mektupların çoğu, kişisel bir logoya ya da alter-egoya, tavşan kafasına dönüşen şeyin elle çizilmiş bir versiyonunu içeriyordu.[9] 1968'deki bir röportajda Johnson, postayla gönderilen yazışmaları, bireyler arasındaki iletişimi içeren olağan karşılıklı etkileşim ve müzakereye koyduğu sınırlar nedeniyle ilginç bulduğunu açıkladı. Yazışma, "bir kişiye bir mesajı veya bir tür fikri sözlü olmayan bir şekilde iletmenin bir yoludur; iki kişinin karşı karşıya gelmesi değildir. Muhtemelen mahremiyet içinde açılan ve mesaja bakılan bir nesnedir... Nesneye bakarsınız ve ilgi derecenize bağlı olarak, orada ne olduğunu çok doğrudan karşınıza alır ..."[10] 1970'de Johnson ve Marcia Tucker, Whitney Müzesi'nde New York Yazışma Okulu Sergisini düzenlediler. Posta sanatı türünün ilk önemli halka açık sergisi olan New York.[1] 5 Nisan 1973'te Johnson, The New York Times'ın Obituary Departmanına gönderdiği yayınlanmamış bir mektupta ve ağına dağıttığı kopyalarda New York Yazışma Okulu'nun "ölümünü" ilan etti. Ancak, bundan sonra bile posta sanatını uygulamaya devam etti.[11][12] Johnson'ın çalışmalarının çoğu başlangıçta verilmiş olsa da, bu onun bir piyasa değeri elde etmesini engellemedi. Andy Warhol'un "Johnson tarafından yapılan her şey için on dolar ödeyeceğini" söylediği aktarılır.[13] George Maciunas, Fluxus'un gelişimini ve kapsamını gösteren 1973 şemasında, Fluxus sanatçısı Robert Filliou tarafından yürütülen faaliyetler arasında posta sanatını da içeriyordu.[ 14] Filliou, posta sanatıyla eşanlamlı hale gelen "Ebedi Ağ" terimini ortaya attı.[15] Diğer Fluxus sanatçıları, 1960'ların başından beri, sanatçının posta pullarının (Robert Watts, Stamp Dispenser, 1963), kartpostalların (Ben Vautier, The Postman's Choice, 1965: her iki tarafında farklı bir adrese sahip bir kartpostal) ve diğerlerinin yaratılmasında yer aldı. posta ortamına bağlı eserler. bir dizi Fluxus sanatçısından.[9][10]
​
1970'ler ve 1980'ler
1970'lerde, posta sanatı pratiği önemli ölçüde büyüdü ve kültürel yabancılar için ucuz ve esnek bir ifade kanalı sağladı. Demir Perde'nin arkasındaki bazı ülkelerde veya Güney Amerika'da olduğu gibi, devlet sansürünün alternatif fikirlerin serbest dolaşımını engellediği yerlerde özellikle yaygındı.[16] Kişisel yazışmalardan doğan dostluklar ve giderek artan karşılıklı ziyaretlerle[17] oldukça büyük bir posta sanatı topluluğunun büyümesi, 1980'lerde networker'ların buluşabileceği, sosyalleşebileceği, performans sergileyebileceği, sergileyebileceği çeşitli festivallerin, toplantıların ve toplantıların düzenlenmesine yol açtı. ve daha fazla işbirliği planlayın. Bu etkinlikler arasında 1980'lerin başında Kaliforniya'da düzenlenen Inter Dada Festivalleri[18] ve 1986'daki Merkezi Olmayan Posta Sanatı Kongresi[19] vardı. 1984'te küratör Ronny Cohen, New York'taki Franklin Furnace için "O Zaman ve Şimdi Posta Sanatı" adlı bir sergi düzenledi. Cohen, Franklin Furnace'e gönderilen materyali düzenleyerek, gönderilen tüm eserlerin gösterilmesi gerektiğine dair yazılı olmayan ancak yaygın olarak kabul edilen bir geleneği bozdu. Sansür olarak yorumlanan düzenleme niyeti, o yılın Şubat ayında Artists Talk on Art sponsorluğunda (posta sanatçısı Carlo Pittore tarafından organize edildi ve sanat eleştirmeni Robert C. Morgan tarafından yönetildi) iki bölümden oluşan bir panel tartışmasıyla sonuçlandı. posta sanatçıları sorunları tartışacaklardı. 24 Şubat'taki ikinci panelden önceki gece, Carlo Pittore, John P. Jacob, Chuck Welch namı diğer CrackerJack Kid, David Cole ve John Held Jr., Dr. Cohen'in panel moderatörü olarak görevi bırakmasını isteyen bir bildiri hazırladı. Welch, Dr. Cohen'in panelde kalmasının istendiği ancak moderatör olarak hizmet etme hakkını kaybettiğine dair bir açıklama yaptı. Cohen, kalmak yerine etkinliği terk etmeyi seçti. Hem panelistler hem de izleyicilerle biraz fikir alışverişi yaptıktan sonra Dr. Cohen, "İyi eğlenceler çocuklar" diyerek ayrıldı. Takip eden yakın dövüş sırasında maiyeti onunla birlikte dışarı çıktı.[21] Dışlanan eserler nihayetinde Franklin Fırını personeli tarafından sergiye eklendi, ancak onu çevreleyen olaylar ve paneller, posta sanatı topluluğu içindeki ideolojik çatlakları ortaya çıkardı. Alevleri körüklerken ve çoğunlukla erkek olan küçük bir sanatçı zümresinin zaten ne ölçüde egemen olduğunu belgeleyen tartışmalar, panelist John P. Jacob tarafından kısa ömürlü posta sanat zine PostHype'da kopyalandı ve yayınlandı.[22] Panelist Mark Bloch'a yazdığı bir mektupta, (panelist olmayan) Ray Johnson, etkinliğin ters sansürü ve cinsiyetçiliği hakkında yorum yaptı.[23] 80'lerin sonlarında posta sanatı toplantılarının ve kongrelerinin yükselişi ve kurucuları tarafından posta sanatı içindeki hareketler olarak ilan edilen çeşitli "izmlerin" dile getirilmesi, kısmen Franklin Ocağı sergisini çevreleyen olaylar tarafından görünür kılınan kırılmalara bir tepkiydi.[ 24] "Turizm", 1986 Posta Sanatı Kongresi'nin organizatörlerinden biri olan İsviçreli posta sanatçısı HR Fricker tarafından hicivsel bir şekilde yeni bir hareket olarak önerilmiş olsa bile, posta sanatı saf haliyle, bu kişiler arasında kişisel bir toplantı olmaksızın işlemeye devam edecekti. -ağcılar denir.[19] 1980'lerin ortalarında, Fricker ve Bloch, iki dilli bir "Ağdaki Herkese Açık Mektup"ta [25], "1) Ağdaki sergilerin ve diğer grup projelerinin önemli bir işlevi şudur: 2) Serginiz gösterildikten ve belgeler gönderildikten sonra veya adres listesiyle birlikte böyle bir belge aldıktan sonra kanalları kullanın 3) Kişiden kişiye yazışmalar oluşturun... 4) işinizle başkalarına verebileceğiniz benzersiz enerji: görsel işitsel, sözlü, vb. 5) Bu enerji en iyi, aynı niyetlerle başka bir kişiden enerji ile değiştirildiğinde kullanılır. 6) ağın gücü doğrudan yazışmanın niteliği, niceliği değil." Manifesto şu sonuca varıyor: "Bunu kendi hatalarımızdan öğrendik."[26]
​
1990'lar ve İnternet çağının etkisi
Amerikalı posta sanatçısı David Horvitz (2000'lerden beri aktif) Brezilyalı posta sanatçısı Paulo Bruscky (1970'lerden beri aktif) ile Kasım 2015'te Berlin, Almanya'da buluşuyor. 1994'te Hollandalı posta sanatçısı Ruud Janssen, posta sanatı alanında etkili bir katkı haline gelen bir dizi posta röportajına başladı.[27] 1990'lara gelindiğinde, posta sanatının küresel posta faaliyetleri açısından zirvesine ulaşılmıştı ve artan posta ücretlerinin farkında olan posta sanatçıları, toplu sanat projelerinin kademeli olarak web'e ve yeni, daha ucuz dijital iletişim biçimlerine doğru göç etmeye başlıyorlardı.[28 ] İnternet, posta sanatı çağrılarının (davetiyeler) daha hızlı yayılmasını kolaylaştırdı ve çok sayıda yeni gelenin katılımını hızlandırdı.
Posta sanatçısı ağının felsefesi ve normları
Tarihsel avangard, alternatif sanat uygulamaları (görsel şiir, kopya sanatı, sanatçı kitapları) ve posta sanatı arasındaki birçok bağlantıya ve benzerliğe rağmen, yaratıcı posta ağını ayıran bir yön diğer sanatsal hareketlerden, okullardan veya gruplardan (Fluxus dahil), ticari sanat pazarını göz ardı etme ve atlatma şeklidir.[5] Bir posta kutusuna erişimi olan herhangi bir kişi posta ağına katılabilir ve ücretsiz sanat eserleri alışverişinde bulunabilir ve her posta sanatçısı gelen bir posta parçasına nasıl ve ne zaman cevap vereceğine (veya cevap vermeyeceğine) karar vermekte özgürdür. Katılımcılar, ağ üyeleri tarafından, katılımların seçilmediği veya değerlendirilmediği toplu projelere veya jürisiz sergilere katılmaya davet edilir. Katkılar belirli bir tema etrafında istenebilir, gerekli boyutta çalışılabilir veya son teslim tarihine kadar gönderilebilirken, posta sanatı genellikle "her şey yolunda" ruhu içinde çalışır. posta projelerine davetlerde (çağrılarda) yer alan "kurallar": bir posta sanat gösterisinin jürisi yoktur, giriş ücreti yoktur, sansür yoktur ve tüm eserler sergilenir.[7] Orijinal katkılar iade edilmez ve organizatörlerin mülkiyetinde kalır, ancak tüm katılımcılara çalışmaları karşılığında ücretsiz bir katalog veya belge gönderilir. Bu kurallar bazen esnetilmiş olsa da, genel olarak kırk yıldır geçerliliğini koruyor, örneğin müstehcen cinsel içerikli çalışmalardan kaçınmak için ara sıra yapılan talepler, belirli katılımcılarla proje çağrıları veya son zamanlarda dijital belgeleri görüntüleme eğilimi gibi yalnızca küçük farklılıklar ve ayarlamalar. katkıda bulunanlara kişisel olarak basılı makale göndermek yerine bloglarda ve web sitelerinde.[29][30] Anna Banana'nın BananaPost '89 sanatçıları, 1989 Posta sanatı, özel apartmanlar, belediye binaları ve vitrinler gibi alternatif mekanlarda ve ayrıca dünya çapındaki galerilerde ve müzelerde sergilendi.[3] Posta sanat gösterileri, süreli yayınlar ve projeler, özünde bireysel katılımcılar arasında doğrudan ve özel etkileşime sahip bir uygulama olan posta ağının "kamusal" tarafını temsil eder. Posta sanatçıları, fikir alışverişi sürecine ve dil, din ve ideoloji farklılıklarının ötesinde barışçıl bir işbirliğini sürdürebilen küresel bir topluluğa ait olma duygusuna değer verir; bu, posta sanatı ağını ticari resimli kartpostallar ve basitçe "postayla gönderilen sanat" dünyasından ayıran bir özelliktir.[31] Bir posta sanatçısının birçok farklı ülkeden yüzlerce muhabiri olabilir veya daha küçük bir favori kişilerden oluşan daha küçük bir çekirdek çember oluşturabilir. . Posta sanatı Avrupa, Kuzey ve Güney Amerika, Rusya, Avustralya ve Japonya'da yaygın olarak uygulanmaktadır ve daha az sayıda katılımcı Afrika ve Çin'de de bulunmaktadır. kütüphanelerin, arşivlerin, müzelerin ve özel koleksiyoncuların ilgisi.[5] Veya eserler 'işlenebilir' ve gönderene veya başka bir ağ oluşturucuya geri dönüştürülebilir. H.R. Fricker'dan posta sanatı zarfı, 1990 Ray Johnson (bir kelime oyunuyla) "posta sanatının tarihi yoktur, sadece bir hediyedir" ve posta sanatçıları kendi mitolojilerini yaratırken onun oyuncu tavrını izlediler.[32] Neoizm ve intihal gibi parodi sanat akımları, herkes tarafından seri kullanım için önerilen Monty Cantsin ve Karen Eliot takma adlı ortak isimler gibi, özgünlük kavramlarına meydan okudu.[33] Yarı-kurgusal örgütler kuruldu ve sanal topraklar icat edildi, artistamp'ların basıldığı hayali ülkeler.[34] Ayrıca, elli yıla yayılan karmaşık ve hafife alınan bir olgunun tarihini belgelemek ve tanımlamak için girişimlerde bulunuldu. Posta sanatı yazılarının çeşitli denemeleri, yüksek lisans tezleri, kılavuzları ve antolojileri basılı olarak ve internette yayınlandı ve genellikle deneyimli ağ uzmanları tarafından yazılmıştır.[31] Zarf sanatının bir alt grubu, Grateful Dead Ticket Service'de ortaya çıkmıştır. Taraftarlarının ulusal bilet hizmetleri tarafından üretilen yüksek ücretlerden kaçınmasına yardımcı olmak isteyen Grateful Dead, genellikle posta siparişi olarak adlandırılan kendi hizmetlerini başlattı. Bir noktada hayranlar zarflarını sanatla süslemeye başladılar. Bazıları sanat için, diğerleri daha iyi koltuklar umuduyla bilet dağıtan insanların dikkatini çekmek için.
​
Posta sanat eserlerinin yaratılmasında medya ve sanatsal uygulamalar
Posta sanatının demokratik ahlakı, hem katılımcılar ('posta ücretini karşılayabilen herkes') hem de sanat formları, posta sanat eserlerinin yaratılmasında geniş bir medya yelpazesi kullanılmaktadır. Bazı materyaller ve teknikler, bulunabilirlikleri, kolaylıkları ve kopya üretme yetenekleri nedeniyle posta sanatçıları tarafından yaygın olarak kullanılır ve sıklıkla tercih edilir.
​
Lastik damgalar ve sanatçı damgaları
Jo Klafki (solda) ve Mark Pawson (sağda) tarafından yazılan posta sanatı lastik damgaları, 1980'ler Posta sanatı, halihazırda posta sistemiyle ilişkilendirilen birkaç grafik biçimi benimsemiş ve kendine mal etmiştir. Dada ve Fluxus sanatçıları tarafından halihazırda kullanılan, resmi olarak posta pulu için kullanılan lastik damga, hazır lastik damgaları yeniden kullanmanın yanı sıra bunları kendi tasarımlarına profesyonel olarak yaptıran posta sanatçıları tarafından benimsenmiştir. El yapımı olanlar oluşturmak için linocut araçlarıyla silgiler de oyuyorlar. Bu resmi olmayan lastik damgalar, posta sanatçılarının mesajlarını yayarak ya da sadece gönderenin kimliğini duyurarak, normal kartpostalları sanat eserlerine dönüştürmeye yardımcı olur ve zarfları posta sanatı deneyiminin önemli bir parçası haline getirir.[31] Paul Jackson tarafından oyulmuş silgi baskısı, diğer adıyla Art Nahpro, c. 1990 Posta sanatı da posta pulunu bireysel ifade biçimi olarak benimsedi. Sindirella pulları ve Fluxus sahte pulları örneğinden ilham alan sanatçı, kendi pullarını ve pul kağıtlarını yaratmaya ve değiştirmeye adanmış canlı bir sanatçılar alt ağı oluşturdu.[35] Kavramsal sanat grubu Les Petits Bonbons'dan sanatçı Jerry Dreva, bir dizi pul yarattı ve onları David Bowie'ye gönderdi ve daha sonra bu pulları 1980'de yayınlanan "Ashes to Ashes"ın kapağı için ilham kaynağı olarak kullandı.[36] Artistamps ve lastik pullar, özellikle kartpostal ve zarfların geliştirilmesinde, posta sanat eserlerinin önemli bir parçası haline geldi.[34] Kauçuk damga sanatının en önemli antolojisi, sanatçı Hervé Fischer tarafından Art and Marginal Communication adlı kitabında, Balland, Paris, 1974 - Fransızca, İngilizce ve Almanca olarak yayınlandı, ayrıca "Timbres d'artistes" sergisinin kataloğunu da not edin, Fransız sanatçı Jean-Noël Laszlo tarafından düzenlenen, Musée de la Poste, Paris, 1993'te yayınlandı - Fransızca, İngilizce.
​
Zarflar
Bazı posta sanatçıları zarflara içindeki içerikten daha fazla ilgi gösterir. Boyalı zarflar, el yazısı adresi işin bir parçası haline gelen türünün tek örneği sanat eserleridir. Kartpostallar, zarflar ve içindekiler üzerinde dikiş, kabartma ve çeşitli çizim malzemeleri bulunabilir.[37]
​
Baskı ve kopyalama
Baskı, çalışmalarını geniş çapta dağıtan posta sanatçıları için uygundur. Katları oluşturmak için lastik damgalamaya ek olarak çeşitli baskı teknikleri kullanılır. Kopya sanatı (xerography, fotokopi) yaygın bir uygulamadır ve ağ içinde hem mono hem de renkli kopyalama yaygın olarak kullanılmaktadır.[2] Her sanatçının ekleme ve kopyalama, zincir harf modası ile ağ üzerinden dağıtılmak üzere tasarlanan her yerde bulunan 'ekle ve geç' sayfaları da bazı olumsuz eleştiriler aldı. posta sanatı hakkında birçok kısa süreli süreli yayın ve fanzin oluşturulması ve katılımcılara gönderilen geleneksel proje doruk noktası olan basılı belgeler için. Mürekkep püskürtmeli ve lazer baskılı bilgisayar çıktıları da hem sanat eserlerini yaymak hem de dergi ve dokümanları çoğaltmak için kullanılır ve kağıtsız süreli yayınların ve basılmamış belgelerin PDF kopyaları e-posta ile dağıtılır. Fotoğraf, bir sanat formu olarak, sanatçılara ve lastik damgalara görüntü sağlamak için ve basılı ve dijital dergiler ve belgelerde yaygın olarak kullanılırken,[31] bazı projeler posta sanatının medyanın kendisiyle kesişmesine odaklanmıştır.[38]
​
Yazı ve dil
El yazısı veya basılı olsun, yazı, posta sanatının ayrılmaz bir parçasıdır. Yazılı kelime, edebi bir sanat formu olarak kullanıldığı gibi, hem şiir hem de nesir, sanat eseri ve sözlü kelimenin kayıtları ile gönderilen kişisel mektuplar ve notlar da ağın bir parçasıdır.[2] İngilizce fiili dil olmasına rağmen, hareketin Amerika'da başlaması nedeniyle, artan sayıda posta sanatçısı ve İnternet'teki posta sanatçısı grupları artık Bretonca, Fransızca, İtalyanca, Almanca, İspanyolca ve Rusça iletişim kuruyor.
​
Diğer medya
Posta pulu modelini benimsemeye ek olarak, posta sanatçıları basılı sanat eserleri için diğer tasarım biçimlerini özümsemişlerdir. Sanatçı kitapları, decobook'lar ve dostluk kitapları, banknotlar, çıkartmalar, biletler, sanatçı ticaret kartları (ATC'ler), rozetler, gıda ambalajları, diyagramlar ve haritaların tümü kullanılmıştır. Kairan posta sanat dergisinin kapağı, editörlüğünü Gianni Simone, namı diğer Johnnyboy, 2007 Posta sanatçıları rutin olarak medyayı karıştırır; kolaj ve fotomontaj popülerdir ve bazı posta sanatlarına pop art veya Dada'nın stilistik niteliklerini verir. Posta sanatçıları, orijinal kartpostallar, zarflar ve kopya sanatı teknikleri veya bilgisayar yazılımı kullanılarak dönüştürülebilen, daha sonra fotokopisi çekilebilen veya sınırlı sayıda basılabilen eserler üretmek için genellikle kolaj tekniklerini kullanır. Basılı malzeme ve efemera genellikle posta sanatçıları arasında dağıtılır ve sanatsal işlemden sonra bu ortak öğeler posta sanatı ağına girer.[2] Küçük topluluklar, heykelsi formlar veya düzensiz şekil ve büyüklükteki buluntu nesneler, posta hizmetinin etkinliğini kasten kızdırmak ve test etmek için paketlenir veya paketlenmemiş olarak gönderilir. Postalanabilir sahte kürk ("Hairmail") ve Halı Saha kartpostalları 1990'ların sonlarında dolaşmaya başladı.[37] Fluxus'tan intermedya kavramını ödünç alan posta sanatçıları, çoğu zaman aynı anda birkaç farklı ifade alanında etkindirler. Müzik ve ses sanatı, önce kaset kullanılarak, daha sonra CD'de ve İnternet yoluyla gönderilen ses dosyaları olarak, posta sanatının uzun zamandır kutlanan yönleri olmuştur.[39] Performans sanatı, özellikle posta sanatı toplantıları ve kongrelerinin ortaya çıkmasından bu yana, öne çıkan bir yön olmuştur. Film veya videoya kaydedilen performanslar, internet üzerinden DVD ve film dosyaları aracılığıyla iletilir. Video ayrıca her türden posta sanat gösterilerini belgelemek için giderek daha fazla kullanılıyor.[40]
​
Alıntılar:
"Yazışma sanatı, doğası gereği, örneğin resimden çok daha çeşitli, anlaşılması zor bir sanat biçimidir. Bir resmin her zaman boya ve bir destek yüzeyi içerdiği durumlarda, yazışma sanatı, posta yoluyla iletilen düzinelerce medyadan herhangi biri olarak görünebilir. yazışma sanatı veya posta sanatı etkinliklerinin büyük çoğunluğu postada gerçekleşir, günümüzün yeni elektronik iletişim biçimleri bu forumun kenarlarını bulanıklaştırır.Yazışma sanatının ilk kez çiçek açmaya başladığı 1960'larda, çoğu sanatçı posta hizmetini en kolay erişilebilir ve en ucuz değişim ortamı Modern tesislere sahip günümüzün mikro bilgisayarları, herkese yirmi yıl önce yalnızca en büyük kurumlar ve şirketler için mevcut olan ve yalnızca birkaç on yıl önce mevcut olmayan bilgi işlem ve iletişim gücü sunuyor. herhangi bir fiyata kimse." - Ken Friedman[41]
"Kültür alışverişi radikal bir eylemdir. Dünyanın suyunun, toprağının, ormanlarının, bitkilerinin ve hayvanlarının saygıyla paylaşılması ve korunması için paradigmalar yaratabilir. Uçsuz bucaksız ağ estetiği, bu rüyayı eylem yoluyla yönlendirmeyi gerektirir. İşbirliği ve katılım, sanatın hayatın, vizyon ve ruhun doğuşu olarak kutlanması ilk adımlardır. Ebedi Ağ'da buluşan sanatçılar bu adımları atmışlardır. Ortak girişimleri ortak geleceğimize katkıdır." - Chuck Welch[31]
"Dünya çapında pek çok sanatçı tarafından paylaşılan bir etkinlik olan posta sanatının amacı, dünyanın her köşesindeki sanatçılar ve sıradan insanlar arasında estetik bir iletişim kurmak, çalışmalarını dünyanın yapılarının dışına çıkarmaktır. sanat piyasası ve geleneksel mekanların ve kurumların dışında: kelimelerin ve işaretlerin, metinlerin ve renklerin doğrudan ve doğrudan bir etkileşim için araçlar gibi davrandığı özgür bir iletişim." - Loredana Parmesan[42].
​
Referanslar
Notes
^ Jump up to:a b c d "Mail Art". Collection: MOCA's First Thirty Years. MOCA: The Museum of Contemporary Art, Los Angeles. Retrieved 11 April 2013.
^ Jump up to:a b c d "Mail Art". Digital Collections, UB Libraries. University at Buffalo, The State University of New York. Retrieved 11 April2013.
^ Jump up to:a b "Mail Art @ Oberlin". Oberlin College Art Library. Oberlin College & Conservatory. Archived from the original on 3 April 2013. Retrieved 11 April 2013.
^ Richard Kostelanetz; H. R. Brittain (2001). A Dictionary of the Avant-gardes. Routledge. p. 388. ISBN 978-0-415-93764-1.
^ Jump up to:a b c "About John Held Jr. in the Spark episode "The Fine Art of Collecting"". Spark. KQED. 2004. Archived from the originalon 6 March 2013. Retrieved 11 April 2013.
^ Jump up to:a b c Plunkett, Edward M. (1977). "The New York Correspondence School". Art Journal (Spring). Retrieved 11 April 2013.
^ Jump up to:a b c Phillpot, Clive (1995). Chuck Welch (ed.). Eternal Network: A Mail Art Anthology. Canada: University of Calgary Press. Retrieved 11 April 2013.
^ Francesco Vincitorio, "Informalista o videoartista? Le tendenze artistiche dagli anni '40 ad oggi", L'Espresso n.44, 7 November 1982[full citation needed]
^ Jump up to:a b c Danto, Arthur C. (March 29, 1999). "Correspondance School Art". The Nation. Retrieved 11 April 2013.
^ Jump up to:a b "Oral history interview with Ray Johnson, 1968 Apr. 17". Archives of American Art. Smithsonian Institution. Retrieved 11 April 2013.
^ "Ray Johnson mail art to Lucy R. Lippard, 1965 June 29". Archives of American Art. Smithsonian Institution. Retrieved 11 April 2013.
^ "Ray Johnson Biography". Ray Johnson Estate. Retrieved 11 April 2013.
^ Stewart Home, The Assault On Culture, Aporia Press & Unpopular Books, London 1988[full citation needed]
^ Hendricks, Jon (1988). Fluxus Codex, New York: Harry N. Abrams, pp 329–333. ISBN 978-0-8109-0920-5
^ Bloch, Mark. "An Authentik and Historikal Discourse On the Phenomenon of David Zack, Mail Artist". In Istvan Kantor (ed.). Amazing Letters: The Life and Art of David Zack. Retrieved 11 April 2013.
^ Jacob, John (1985). "East/West: Mail Art & Censorship". PostHype. 4 (1). ISSN 0743-6025.
^ Lloyd, Ginny (1981). "The Mail Art Community in Europe". Umbrella Magazine. 5 (1).
^ Ross, Janice (August 26, 1984). "A gleefully rebellious festival of dada". Oakland Tribune. Art: The Tribune Calendar. Retrieved 11 April 2013.
^ Jump up to:a b "Hans-Reudi Fricker". Mail Art @ Oberlin. Oberlin College & Conservatory. Archived from the original on 3 September 2013. Retrieved 11 April 2013.
^ "Mail Art From 1984 Franklin Furnace Exhibition". Franklin Furnace. Retrieved 25 January 2014.
^ Heisler, Faith (1984). "International MailArt--Part II: The New Cultural Strategy". Women Artists News. 9 (4). p. 18.
^ Jacob, John (1984). "Mailart: A Partial Anatomy". PostHype. 3(1). ISSN 0743-6025.
^ Mark, Bloch. "Ray Johnson's letter to me after the event, questioning the issue of sexism". panmodern.com. Retrieved 25 January 2014.
^ Jacob, John (1987). The Coffee Table Book of Mail Art: The Intimate Letters of J.P. Jacob, 1981 - 1987. New York: Riding Beggar Press.
^ Bloch, Mark and Fricker, Hans Ruedi."Phantastische Gebete Revisited" in Panmag International Magazine 6, ISSN 0738-4777, February 1984. pg. 8.
^ Röder, Kornelia "H. R. Fricker, Mail Art and Social Networks," HR Fricker: Conquer the Living Rooms of the World, Kunstmuseum Thurgau, Warth, Switzerland: Edition Fink, 2014, p. 38.
^ Ruud Janssen, Mail-Interviews, Tilburg 1994–2001
^ Guy Bleus (Ed.), Re: The E-Mail-Art & Internet-Art Manifesto, in: E-Pêle-Mêle: Electronic Mail-Art Netzine, Vol.III, n° 1, T.A.C.-42.292, Hasselt, 1997.
^ http://www.artpool.hu/MailArt/chrono/1983/Bleus.html
^ http://www.utsanga.it/bleus-exploring-mail-art/
^ Jump up to:a b c d e Welch, C. (1995). Eternal network: A mail art anthology. Calgary, Alta: Univ. of Calgary Press.
^ M., De Salvo, Donna; Catherine., Gudis (1999). Ray Johnson : correspondences. Wexner Center for the Arts. p. 81. ISBN 2080136631. OCLC 43915838.
^ C. Carr (9 April 2012). On Edge: Performance at the End of the Twentieth Century. Wesleyan University Press. pp. 105–. ISBN 978-0-8195-7242-4.
^ Jump up to:a b Frank, Peter, E.F. Higgins III, Rudolf Ungváry. "Postal Modernism: Artists' Stamps and Stamp Images." World Art Post, Artpool Archive, Museum of Fine Arts Budapest, April 1982 (pp. 1–4)
^ "Archived copy". Archived from the original on 2015-05-26. Retrieved 2015-05-26. Belgian Postal Service, Guy Bleus & Jean Spiroux, Journée du Timbre: Mail-Art, 2003.
^ Griffin, Roger. "Scary Monsters". Bowie Golden Years.
^ Jump up to:a b Elving, Bell (April 30, 1998). "Pushing The Envelope". The Washington Post.
^ Jacob, John (1984). The International Portfolio of Artists Photography. New York: Riding Beggar Press.
^ Christoph Cox; Daniel Warner (1 September 2004). Audio Culture: Readings in Modern Music. Continuum. pp. 60–. ISBN 978-0-8264-1615-5.
^ "The Techniques". Mail-Art:The Forum. Archived from the original on 3 March 2016. Retrieved 23 October 2013.
^ Friedman, Ken (1984). Wilson, Martha (ed.). "Mail art history: the Fluxus factor". FLUE. Franklin Furnace. 4 (3–4).
^ Loredana Parmesani, text under the entry "Poesia visiva", in L'arte del secolo - Movimenti, teorie, scuole e tendenze 1900–2000, Giò Marconi - Skira, Milan 1997.