Onlardan epey zevk almış olacağım ki, elime geçen Tuğcu hikâyelerini ve çocuk romanlarını bir çırpıda okuyordum. Buna sadece okumak da denmezdi; bir bakıma, ben o hikâyeleri yaşıyordum. Meselâ bir Hacı Baba’yla dost oluyor, onun hafiften iç burkan, kanaatkâr, bir o kadar da samimî hayatını onunla birlikte yaşıyor, bazen bir çocuk olup kır, bayır, tepe demeden koşuyor, yaşamanın lezzetine varıyordum. Kendimi iyice kaptırmıştım bu hikâyelere. Romantik bir gerçekçilik benim bütün dünyamı kuşatmıştı sanki. Hikâyelerdeki kahramanlarla birlikte yaşıyor, çocuksu isteklerimle vak’aya müdahale ediyor, itiraz ediyor, seviniyor veya üzülüyordum. Hatta biraz komik denilebilecek küçük bir hâdise yaşamıştım bu yüzden: Tuğcu’nun kimbilir hangi hikâyesinde yetim bir çocuk ve ona miras kalmış, yıllarca işlenmemiş bir tarla anlatılıyordu. Kahraman büyüyüp de belli bir yaşa geldiğinde, ailesinden miras kalan tarlayı ekmeye başlıyor. Tarla yıllarca işlenmemiş olduğu için, alınan mahsul çok verimli oluyordu. Hatta köylüler bile “Biz de mi tarlalarımızı böyle dinlendirsek?” gibi bir şeyler söylüyordu. Aslında bu düşünce benim de kafama yatmıştı. Biz de mısır tarlamızı dinlendirebilir, böylece bahçemizden daha iyi ürün elde edebilirdik.
Mevzuyu anneme veya babama açmalıydım. Nitekim böyle pırlanta gibi bir fikir kaçırılmamalıydı. Fikrin de nazar-ı itibara alınacağına yüzde yüz emindim. Üstelik bu önerim, benim aile içerisinde biraz daha ciddiye alınmam konusunda epey faydalı olacak gibiydi.
Mevzuyu anneme açtım:
-Anne, biz de tarlamızı dinlendirelim mi?
Aldığım cevap, taptaze dimağımın, realitenin bambaşka bir şey olduğunu yeni idrâk etmesi açısından, benim için ne kadar çok şey ifade ediyordu:
-İşi ney? Dinlensin dâ orda!
Haklıydı annem; işi neydi tarlamızın!? Karadeniz’in cömert havasından her yıl payına düşen yağmuru hiç eksiksiz alıyordu. Sürülüyor, bağrına tohum serpiliyor, bakımı da yapılıyordu. Haklıydı annem, “İşi ney”di?
Fakat ben, K. Tuğcu’nun hikâyelerinden kalbime akan Anadolu sevgisini hiçbir zaman unutamadım. Okuduğum bir roman, hikâye veya şiirin muhakkak bu sevgiyi işlemesini derin bir hasret gibi yüreğimde hep duydum. Anadolu sevgiyle nakış nakış, desen desen, türkü türkü nasıl işlendiyse kelime kelime, cümle cümle de aynen öyle işlenmeli, hep güzellikleri söylenmeli, terennüm edilmeliydi.
Paylaş
Tweetle
WhatsApp
Facebook'ta Paylaş
Tweetle
Linkedin'de Paylaş
Paylaş
YORUMLAR
0 Yorum
adlı kullanıcıya cevap
kemalettin tuğcu yasin şen
Döğer Anadolu İmam Hatip Lisesinde, TÜBİTAK 4006 Bilim Fuarı açıldı!
Aforizmalar - Yasin ŞEN
İnsanın Yalın Hali - Yasin Şen
Afyon'da RAM-Okul Projesi Eğitimi düzenlendi!
İlginizi Çekebilecek Haberler
Alışveriş
Roborock S5 Max Vacuum Cleaner Beyaz Robot Süpürge ve...
Alışveriş
Uzun Boylu Erkekler Nasıl Giyinmeli?
Alışveriş
Afium Avm nerede, Otobüs ile nasıl gidilir?
Alışveriş
Akü fiyatları 2020
Çok Okunan Haberler
Benzin ve Motorine büyük indirim geliyor!
Polis, Fetö küçük bölge ablasını yakaladı!
İstanbulspor Afjet Afyonspor maçı saat kaçta, hangi...
Ziraat Türkiye Kupasında Fenerbahçe, Afjet Afyonspor ile...
Afyonda bugün vefat edenler!
Afyon'da köy ekmeğine büyük zam!
Afyon Cenaze İlanları: 30 Kasım 2021
Afyon'da görev yapan Sultan Hemşire koronavirüse...
Afyon Vefat İlanları: 28 Kasım 2021
Afyon Belediye Basketbol takımı kapanacak mı?
Burcu Köksal: Resmen vatandaşın defterini dürüyorlar
Gitar sanatçısı Adil Koray Barut eserlerini seslendirdi
Afyon Haber
Asayiş
Belediyeler
İslam
Siyaset
Vefatlarımız
SOSYAL AĞLAR
Foto Galeri
Video Galeri
Köşe Yazarları
Biyografiler
Anketler
Etkinlikler
Yerel Haberler
Hava Durumu
Günün Haberleri
Haber Arşivi
Gazete Arşivi
Son dakika Afyon haberlerini doğru, güvenilir ve tarafsız gazetenizde takip edin, Afyon gündeminden haberiniz olsun. Afyon Kent Haber'in tüm hakları saklıdır.