Kaçırılmış fırsatların, bastırılmış duyguların, harcanmış hayatların, boşa yaşanmış ya da hakkıyla yaşanamamış yılların, gecikmiş itirafların ağıtıdır KEŞKE !..
“keşke”nin panzehiri “iyi ki”dir.
İlki ne kadar pısırıksa, ikinci o denli yiğittir.
“keşke”li cümlelerde nasıl yaşanmamışlığın, yarım kalmışlığın o ezik tuzu kuruluğu varsa, “iyi ki”lilerde de göze alabilmişliğin, riske girebilmişliğin, tadına varabilmişliğin mağrur yaraları kanar.
“keşke”cilerin hayatı, kasvetli bir pişmanlıklar mezarlığıdır.
“iyi ki” öyle mi ya!…
Onda, yara bere içinde de olsa, yana yana, ama doyasıya yaşamış olmanın iç huzuru ve haklı gururu haykırır.