Sabah güneşi başımı yasladığım cama vuruyor, yanağımı dokunduruyorum. Vakitlerden ocak. Hava durumu canımda titreyen ekru bir çiçek. Beyaz yakalılar gazete okuyor. Sayfaların hışırtısını duymuyorum. Bir kadın simit yiyor ufalayarak. Susamlar yere yağıyor, yazık. Heykelin önünden geçiyoruz. Havalar henüz sıcakken bu heykelin dibinde düşünen ve bekleyen, beklerken de güvercinleri besleyen biri olmuştum. Fakat bu hatıranın yeri şimdi değil.
Sabahın bu saati tam şiir dinlemeliktir. Örneğin bu sabah ‘‘yaşamak umrumdadır’’ diyor İsmet Özel. Yaşamak benim de umrumdadır, diyorum. Bu sırada yağmur başlıyor. Bir şair olmadığım için sabah üstüme saldırmıyor, şükrediyorum. Kütüphaneye giriyorum. Kelebekler uçuyor. Lambanın etrafında, cam kenarlarına dizilmiş masalarda ve raflarda… Birçok yerde. Her zamanki koridoru yürürken yine karşıma çıkıyor Kierkegaard’ın kitabı. Kaçıncı oldu bu? Tek sayfasını dahi okumadım. Kapağına baktım sadece. Bir kez. Felsefe bölümünde olduğunu, etiketinde 2013 yazdığını biliyorum bir de. Kütüphane boş, kelebekler uçuyor. Atkımın tüyleri çenemi gıdıklıyor. Kulağımda aynı şiir. Kelebekler…
Bahçede kızları görüyorum önce. Kahverengi atkılı olan filmli makine kullanmayı öğreniyor ne zamandır. Üşümeyi sevmiyor ve yazı özlüyor. Hemen yanındaki kız, çantasında hep meyve taşıyor. Aklı sonbaharın latif günlerinde. Diğer uçta oğlanlar var. Uzun ve yersiz muhabbetleriyle dar kaldırımları meşgul eden kaba insanlardan oluşuyorlar. Bu soğukta dışarıda dolaşmak delilik diye düşünüyorum, içeri yürüyorum. O sırada kalabalıktan sıyrılan birini görüyorum. Nazikçe selamlıyor beni. Kulağım yine şiire takılıyor, ‘’sana bir karşılık vereceğim, toprağı deşen boğuk sesimle’’. Bu dize üzerine bir karşılık veriyorum ben de. Sesim toprağı deşmiyor ve titrek sesimi yalnızca o duyuyor.
Dersten çıkıyorum. Hoca en son “Allah, kullarına karşı adaletli, Müslümanlarına karşı merhametlidir” diye bir cümle söyleyiveriyor. Bunun üzerine kahverengi atkılı kızla bir müddet birbirimize bakıyoruz.
Şiir yine başa sarıyor. İsmet Özel bir kez -kim bilir kaçıncı kez- daha ‘’yaşamak umrumdadır’’ diyor. Ben de bir kez -belki de son kez- daha ‘’yaşamak benim de umrumdadır’’ diyorum. Gün sonunda nihayet bu hakikati bağrıma basıyorum. Yaşamak hepimizin umrundaydı. Kendisiyle yüzleşebilen herkes bunu bilirdi.
Bir insan uğruna, bir düşünce uğruna, ilimden payımıza düşeni almak uğruna, armağan edilen bir kitap uğruna, kulağımızın işittiği en güzel şarkı, gözümüzün gördüğü en güzel fotoğraf uğruna… Bazımız ve hatta çoğumuz, varsıllık uğruna. En ümitsizlerimiz, kaybedilen savaşların hatrı uğruna; isyancılarımız, meydanlardaki haykırışlar uğruna. Yahut sadece ihtimaller uğruna… Yaşamak, herkesin umrundaydı. Kavmimizin kanatları altında çağa meydan okusak da insansız yalnızlığımızla bu dünyanın yabancısı olduğumuzu bilsek de bu hakikatin itirafçısı olmalıydık.
Hatta içimizde en müşfik duygularla arzularken ölümü, yaşamak, umrumuzda olmalıydı. Çünkü ölümün hakkı yaşamaktı.
Peki benim yaşamımı umrumda kılan neydi?
Bu soruyla gün karaya çalıyor. Ve bu şehrin benim hayranlığımdan inlemediğini hatırlıyorum. Bu duruma biraz içerliyorum. Bu yıl kış uzun sürdü.
← JOHN STEİNBECK-FARELER VE İNSANLAR
SEYİR DEFTERİ: 22 ŞABAN 1440 →
Deruhte Dergi
Deruhte Dergi, kendini içinde bulunduğu işin tamamından mesul görenlerden oluşur. Biz işin bir ucundan tutarak vicdanını rahatlatmayı başaramayanlarız. Edebiyatı umut ve kaygı ile seyrediyor ve bu kaygının diri tutulmasını umudumuz adına önemsiyoruz. Yazmayı salt ‘vakit öldürme aracı’ veya piyasaya(!) ürün sunma imkânı olarak görmemekte ısrar ediyoruz. Deruhte Dergi ekibi, ismiyle müsemma olmayı en büyük paye kabul eder.
22 thoughts on “YAŞAMAK BENİM DE UMRUMDADIR”	
Aybanu
28 Nisan 2019 tarihinde, saat 15:50
Permalink	
Kitap okumayı belkide doğru dürüst hiç beceremedim ama ince detaylarla bezenmiş her bir kelimesinde anlam yüklü olan bu yazı beni uçsuz bucaksız bir düşunce alemine götürdü eline yüreğine sağlık bu yazıdan sonra bende diyorum ki yaşamak benimde umrumda
Yanıtla	
Hayrunnisa Akgün
28 Nisan 2019 tarihinde, saat 18:51
Permalink	
Yorumunuz beni çok mutlu etti! Hayat ince detaylarda saklı. Farkındalığımız o incelikleri görebilmekle gelişecek.
Bu yüzden yaşamak hepimizin umrunda.
Ümitvâr kalın.
Yanıtla	
Aybanu
28 Nisan 2019 tarihinde, saat 19:34
Permalink	
Yanıtınızda beni çok mutlu etti🌹
Yanıtla	
Zeynep
28 Nisan 2019 tarihinde, saat 20:35
Permalink	
Uçuşan kelebekleri dâhi hissettim.Beni çok uzak diyarlara götürdü.Kalemine sağlık güzel insan.Sağlıcakla kal🌻
Yanıtla	
Hayrunnisa Akgün
28 Nisan 2019 tarihinde, saat 22:02
Permalink	
Çok teşekkürler! Var olun 🌿
Yanıtla	
Nubar
28 Nisan 2019 tarihinde, saat 23:58
Permalink	
Ölümün hakkı yaşamak… Bir ismet özel çocuğu gibi bir şey misin sen😊🙏 Tebrik ederim.
Yanıtla	
Hayrunnisa Akgün
29 Nisan 2019 tarihinde, saat 10:05
Permalink	
Teşekkürler!
Yanıtla	
Meryem
29 Nisan 2019 tarihinde, saat 10:31
Permalink	
İsmet Özel ile ilgili bende bir yazı yazmıştım çokta soğuk olmayan bir günde. Bi kaç gün sonra kalp krizi geçirdiğini öğrendiğim de, paylaşılan yazımı bir süre okuyamamıştım bir daha.Araya onun şiirlerinin dizeleri serpiştirilmiş bir yazı, buruk ama dirayetli. Hava soğuk ama şiir güzel. Sende güzelsin.🌿
Yanıtla	
Hayrunnisa Akgün
29 Nisan 2019 tarihinde, saat 12:32
Permalink	
Yazınızı bana ulaştırırsanız okumak isterim, sağlıcakla
Yanıtla	
Ayşenur
28 Nisan 2019 tarihinde, saat 19:29
Permalink	
Okurken cümlelerin içinde kayboldum adeta. Sanki o yazdıklarınızı yaşayan benmişim gibi. .
Çok güzel bir üslubunuz var kaleminize ve yüreğinize sağlık. Dediğiniz gibi ümitvar olalım ve elbette yaşamak benimde umrumdadır. Selametle🌸
Yanıtla	
Hayrunnisa Akgün
28 Nisan 2019 tarihinde, saat 22:03
Permalink	
Güzel geri dönüşünüz beni çok mutlu etti, çok teşekkürler!
Yanıtla	
Sena
28 Nisan 2019 tarihinde, saat 19:31
Permalink	
O kadar güzel bir insan tarafından yazılmış ki bu yazı, her cümlesinden sonra sanki biri yanağımı okşuyor, kalbime dokunuyor gibi. Her betimlemesi gözümün önünde bir film sahnesi gibi. Her şey üst üste gelirken biri gelip sırtınızı sıvazlayarak, “unutma, yaşamak senin de umrunda.” der gibi. İyi ki
Yanıtla	
Hayrunnisa Akgün
28 Nisan 2019 tarihinde, saat 22:04
Permalink	
Yazımı bu kadar derinden hissederek okuduğunuz için çok teşekkürler!
Yanıtla	
Merve
28 Nisan 2019 tarihinde, saat 22:22
Permalink	
yüreğinizin çiçeğinden uzattınız 💐
Bu arada kış gerçektende uzun sürdü
Yanıtla	
Zeliha
29 Nisan 2019 tarihinde, saat 02:18
Permalink	
“Neden yaşıyorum ki?” ya da “Keşke tam şu an hiç var olmamış olsam.” dediğim zamanları düşündürdü bu yazı. Hiçbirinde gerçekten ölmeyi ya da yok olmayı istememiştim aslında. Mutlulukları görmezden gelip sorunlara saplanıyoruz ve sanırım bundan bu vazgeçmişlik. Aslında “Yaşamak benim de umrumda.” Bazen buz gibi ellerime aldığım sıcak bir kahve için ya da bazen akşam kızıllığında yüzüme vuran güneş ışığının verdiği o tebessüm uğruna. “Ölümün hakkı yaşamaktı.” Bu cümle çok dokundu. Çünkü eğer bugün ölsem ölmenin hakkını veremem ve durup düşününce bu, insanı titreten bir gerçek. Allah kimseye hakkıyla yaşayamamış olmanın pişmanlığını yaşatmasın. Yazınız o kadar düşündürdü ki kendime engel olamadım. Elinize, kaleminize, yüreğinize sağlık…
Yanıtla	
Hayrunnisa Akgün
29 Nisan 2019 tarihinde, saat 10:04
Permalink	
Eğer düşündürebildiysem ne mutlu bana, çok teşekkürler.
Yanıtla	
Hicran Susur
29 Nisan 2019 tarihinde, saat 12:20
Permalink	
İsmet Özel çok haklı , Yaşamak hepimizin umrunda 🌿
Yüreğine sağlık ;
tanımadığım ama yüreğimde uzun yıllar tanışıyormuşuz hissi veren güzel insan 🌸
Yanıtla	
Hayrunnisa Akgün
29 Nisan 2019 tarihinde, saat 12:31
Permalink	
Güzel yorumunuz için teşekkürler 🌿
Yanıtla	
Yasemin
29 Nisan 2019 tarihinde, saat 17:12
Permalink	
“’Houston, burası Apollo 11. Penceremden dünya gözüküyor.’
Houston, burası da belediye otobüsü. Bence benim penceremden de dünya gözüküyor.”
“Peki benim yaşamımı umrumda kılan neydi?
Bu soruyla gün karaya çalıyor. Ve bu şehrin benim hayranlığımdan inlemediğini hatırlıyorum. Bu duruma biraz içerliyorum. Bu yıl kış uzun sürdü. ”
Yaşamak, hayal etmek ve cevaplanamayan sorular. Yaz da uzun sürecek mi acaba?
Yanıtla	
Gülşah Kara
3 Mayıs 2019 tarihinde, saat 20:33
Permalink	
Yaşamı bi ucundan yakalamaya çalıştığım şu zamanlarda, uçurumlarımdan uzak durmayı ve bi müddet soluklanmayı hatırlattınız.
Teşekkürler.
Yanıtla	
Zeynep
4 Temmuz 2019 tarihinde, saat 13:39
Permalink	
Böyle bir çağda hâlâ yaşandığını hissettiğimiz duyguların olması ne hoş. Zamanın, insanların zor olmasına rağmen hayata farklı bir pencereden bakıp bize de yaşama dair umurumuzda olduğunu hissettirdiğiniz duygular için teşekkürler.. herşeye rağmen emanet olan bu can için yaşamak bizim de umurumuzda..😊
Yanıtla	
İBRAHİM ERGÜVEN
14 Mayıs 2021 tarihinde, saat 01:37
Permalink	
YouTube kanalımda şiir seslendiriyorum. “Yaşamak umrumdadır” şiirini hazırlamak için çalışmalar yaptım. Öncelikle şiir tahlili aradım ve yazınızla karşılaştım. Şiir ile ilgili küçükte olsa gerçekten güzel bir tahlil niteliği var yazınızın. Teşekkür ediyor ve tebrik ediyorum…
Yanıtla	
Bir cevap yazın Cevabı iptal et
E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir
Yorum
İsim *
E-posta *
İnternet sitesi
Bir dahaki sefere yorum yaptığımda kullanılmak üzere adımı, e-posta adresimi ve web site adresimi bu tarayıcıya kaydet.