Her şeyin farkına varmış, hayatının kıyısında yaşayan,herkesten uzaklaşmış,bedeni orada ama aklı fikri uçsuz bucaksız diyarlarda olan, tüm olguların dışına çıkmış,kendi kurallarına göre yaşayan beyinler,yani tutunamayanlar. . Bu kişiler neredesiniz? Sadece bu konulara dair fikirlerinizi merak ediyorum.
Yanıtla
0
0
sairsel • 14 Eyl
İnsan, kendisi olması karşılığında topluma muhakkak bir bedel öder. Bu bedel çoğu zaman yalnızlıktır. Kolay kolay hiç kimse seni olduğun gibi kabul etmez. Ya şeklinde ya kıyafetinde ya da görüşlerinde illa beğenmediği bir detayı düzeltmek, düzeltemiyorsa yargılamak ister. Oysaki hoşgörü ne kadarda güzel bir şeydir. Sen sensindir o da o! İnsan olmanın tadı o kadar güzeldir ki oysa şununla bununla varla yokla kirletmeseler!
Yanıtla
5
0
2 Yanıt
patronicee • 14 Eyl
Tutunamayanların var oluşturucusu 'benci' insanlardır. Herşeyi, herkesi, her bir olguyu veya olup olmayacağını kendi 'ben' ine uydurmaya çalışan insanlardır.farklı yaşantıları, farklı düşünceleri hatta farklı fiziksel özellikleri bile kendince kendi gibi İsteyen insanların tabularının sonuncunda doğan olumsuzluklar. Halbuki tüm yaradılanlar farklı değil de aynı olsaydı hayat çekilmez bir çileden ibaret olurdu. Herkesin aynı oluşu Yaradanın nizam ve intizamına ters bir durumdur.
Yanıtla
2
0
1
absurdizm • 14 Eyl
hayatı ilginç kılan, bir rüyanın gerçek olma olasılığıdır. -simyacı
Yanıtla
2
0
1 Yanıt
mevsimlerdensnbahar61 • 14 Eyl
Kimsenin hayatı kolay değil eminim ama kimileri bir şekil tırnaklarını geçiriyor hayata tabi istisna durumlar yaşayanlar gerçekten ümidini kesenler de var onlara bir şey demek haddim değil ama şu da var ki bir şeyi gerçekten isteyince ve emek verince oluyor be gerçekten oluyor çok klişe ama öyle bas baya hani imkansız senin kalbinle dudak mesafen de ne hissettiğin ve ne istediğin mevzu.
Yanıtla
2
0
1 Yanıt
bozukklavye • 15 Eyl
hayatın gerçeklerinin o kadar farkında ki bu farkındalığın altında ezilip tutunamıyor hayata
Yanıtla
1
0
1 Yanıt
avcikizhamide • 15 Eyl
Burdayim Bi bilseniz neler degisti,eskiden olumluydu bu olaylar be,simdi ergen olmak bile suc oldu arkadas
Yanıtla
1
0
2 Yanıt
terliklihayvan • 15 Eyl
insanın varsayılan değeri hayata bağlılıktır. yaşayabilmek için gereken içgüdülerle doğarız, biyolojimiz buna uyumlu çalışır. ve fakat psikolojimiz yaşadıklarımızdan etkilenir, zaman zaman varlık evhamına düşeriz. varoluşun nedenini sorgular, birşey bulamayınca da tutunamamaya başlarız. kimisi hayata geri sarılacak bir motivasyon bulur, kimisi o motivasyonu bulana kadar savrulur gider. bu durum nadiren kendi hayatını sonlandıracak kadar etkilidir, o yüzden o motivasyon illa bulunur. bu vesile ile varoluşçu usta rollo may'e de bir selam çakıp güzel bir kaynak bırakalım şuraya.
https://www.dr.com.tr/kitap/varolusun-kesfi/egitim-basvuru/psikoloji-bilimi/urunno=0000000424780
https://www.dr.com.tr/kitap/varolusun-kesfi/egitim-basvuru/psikoloji-bilimi/urunno=0000000424780
Yanıtla
1
0
1 Yanıt
oedon • 15 Eyl
İnsan hayatında bir gün gelir çatar ve yapmış olduğu eylemleri sorgulama ihtiyacı hisseder. İşte o gün kalabalıktan uzaklaşarak, şehri kuşbaşı izleyebileceği bir noktaya çekilir... Ayaklarının altındaki curcunayı incelemeye ve anlamaya başlar. Aşağıda milyonların anlamsız koşuşturması vardır. Bulunduğu noktadan hepsi küçücük birer kum tanesi gözükür. Tıpkı edindikleri sorunlar gibi. Fakat bu sorunlar aşağıda olanlar için çekilmez birer azap gibidir. Anlamsız bir şekilde bitmeyen bir döngünün parçasıdırlar. Bir kâğıt parçası için sahip oldukları en kıymetli şeyi, zamanlarını değiş-tokuş ederler. Bunun karşılığında kendilerine olan güvenleri artarken bir yandan da ego göbekleri şişmeye başlar ve hiçbir önemi olmayan sahte statüleri beton dolu yağmur ormanlarında boy göstermeye başlar. Onlar en kıymetlisi, en güzeli, en zekisi olur. Bitmek bilmeyen esrarlı bir düşün içinde kavrulmaya başlarlar. Bu sefer bir de yukarı bakar insan. Ucu bucağı olmayan gizemlerle dolu bir evren vardır uzakta... Bunları görüp tekrardan herkesin içine karıştığında bir daha aynı kişi olamaz insan. Yaşadığı gerçeklik sahte gelmeye başlar. İnsanlara konuşmaya çalışır ancak fakat artık aralarında kalın bir duvar vardır. Bu gibi insanlar tutunamazlar çünkü dünyayı farklı bir açıdan görmüşlerdir. Bazen ise o gün hiç gelmez. İnsan düşler fabrikasına gidip gelmeye devam eder. Ta ki bir daha gözlerini açacak gücü kalmayana dek. Ne güzel şeydir cehalet... Mutlu olmak için yaratır birden çok sebep.
Yanıtla
1
0
1 Yanıt
agac-ceviz • 14 Eyl
Eskiden severdim tutunamayanlar olmamı ama 2 senede çok değişti herşey ölümler ülkenin gündemi ailem çalışmamak yani bir nevi ruhsal dibi gördüm sonra yalnızlık yani izole bir hayatla kendime döndüm şundan eminim gerçek hayatta sadece 2 yada 3 kişi gerçek dostun olur yani geçmişten gelen diğerleri sen tutunmaya çalıştıkça uçurumdan sana tekme atar yani hayat boyle