Geçenlerde bir yazarın imza gününe katıldım. Sıradan bir gündü, her zamanki gibi. Yine bir yazar ve yine bir imza günü. Değildi…
Açıkçası ilk kez katıldım imza gününe. Gereksiz gelir, onca kuyruk beklemek hiçbir anlam ifade etmezdi bana. İmza da neymiş hem, öylece masada oturup sadece “sevgili bilmem kim” yazmak için adımı soracak olan insandan ne hayır gelir ki bana diye düşünür kıs kıs gülerdim içimden. Dalga geçerdim hatta imza alanlarla/atanlarla. Bu seferki bambaşkaydı diyeceğim, hayal bile edemeyeceğim tarzda desem yeridir.
Bir kitabı bitirdikten sonra yazarıyla iletişime geçmek istiyorsanız bu kitabın iyi olduğu anlamına gelir demişti adını hatırlayamadığım ünlü bir yazar. Kitabında olduğu kadar içten olamayabilir insanlar. Fotoğraflarda göründüğü kadar güzel olamayabilir. Fakat bu sefer durum bambaşkaydı. Yazarımız, kitaplarında konuşuyordu benimle/bizimle. “Sen” diyordu bana ve yadırgamıyordum. Seni seviyorum, hissediyorum, orada olduğunu biliyorum diyordu ve korkmuyordun. Tam tersi kendini güvende hissediyordun aynı anda da özgür. Gülümsediğinde okurken satırları, bir sonraki cümlede güldüğünü biliyorum yazıyordu.Yine korkmuyordun, daha çok gülümsüyordun ve ona bir mail daha atmak istiyordun belki de. Garip, gerçekten garip ama mükemmel bir his. Adam yazarken, o anda dinlediği müziklerden de bahsediyordu. Ve sen, onun o satırları yazarken hissettiği duygulara ulaşabiliyordun, fonda aynı tınılarla. Bence bu kusursuzluktur. İtiraf etmek gerekirse tamamlanması ne kadar sürer bilemiyorum ama bir kitap üzerinde çalışıyorum ve benim taktiğim de böyle. Bazı satırlarda bazı özel şarkıların var olması gerekiyor. Notalarla klavyenin tuşları orantılı oluyor sanki. Yazan ben değil, benim elim değil, beynim hiç değil… Ama ne? Kim? Bilemiyorum…
Artık yazarın kimliğini açıklayalım: Aret Vartanyan. Son kitabının ismi ise: Gitme Zamanı. Neredeyse tüm kitapları olmasına rağmen imzalattığım tek kitabı. Ne de olsa İzmit’ten İstanbul’a giderken çok yük istemiyor insan yanında. Kadıköy civarında idi imza günü, Şaşkın Bakkal’da, Nezih Kitapevi’nde. Yaz geldi malum, Caddebostan sahili dolup taşıyordu. Gençler Moda sahilinde ellerinde biralarıyla oturuyordu her zamanki gibi. Bambaşka bir Türkiye oralar, her yerde olması gereken, kimsenin kimseye sataşmadığı güzel ve elit yerler. Oradan da Kadıköy’e kadar yürüdüm farkına varmadan iki saate yakın. Yazarın verdiği enerji sağolsun. Öyle bir yazar ki, o kadar kuyruk olmasına rağmen ayakta herkesle tek tek kucaklaştı. Evet, herkese sarılıyordu. Çok güzel bir enerjiydi. Herkesle sadece o varmış gibi ilgileniyordu. Fotoğraflar çekiliyordu. Bambaşka bir yerdi sanki. Çok etkilendim. Ve bir gün benim de imza günüm olabilirse, ben de aynısını yapacağım 🙂
He bu arada unutmadan bu adamın Yaşam Atölyesi isminde kişisel dönüşüm (evet dönüşüm) merkezi var Beyoğlu’nda. Yolu düşenler mutlaka bir baksın derim. Mısır Apartmanında. Amma reklam yaptım. Ama öyle napiim 🙂
Share this
Facebook
Messenger
Twitter
Pinterest
Linkedin
Whatsapp
Reddit
Email
Deniz Mukaddes
Latest posts
8 yaşında "green crocodile" adlı ilk hikayemi yazdıktan sonra aktif olarak sürekli yazmaya devam ettim. Genelde bende saklı olsa da yazılarım, pek çok hikaye/deneme tarzında ödüllü yazılarım mevcut. Atçılık bölümünü bitirdikten sonra dikey geçiş yaparak veteriner fakültesini tamamlayabildim. Şu anda Türkiye'nin en en en doğusunda Gıda, Tarım ve Hayvancılık Bakanlığında görev almaktayım. Yaşasın memuriyet!
4 Ekim Hayvanları Koruma Günü
Gönüllü Olmak
Kasıtlı Yaşlanma
Periscope
View all
Bir cevap yazın Cevabı iptal et
Your email address will not be published.
Bir dahaki sefere yorum yaptığımda kullanılmak üzere adımı, e-posta adresimi ve web site adresimi bu tarayıcıya kaydet.
Benim yorumumdan sonra yapılacak yorumlar için:
Herhangi bir e-posta bildirimi almak istemiyorum.Yorumuma bir cevap gelirse bana e-posta ile bildirilsin.Benden sonra yapılacak tüm yorumlar e-posta ile bildirilsin.
Δ
Dakika.org 2015 yılında kurulmuş, gönüllü yazarların çeşitli konularda tecrübe, fikir ve düşüncelerini paylaştığı bir topluluk blogu projesidir.