Dünyanın değişen ve dönüşen halleri, puzzle’ın parçaları gibi birbirine karışan insanlar ve döngüsünü tamamlayan kocaman bi dünya…
Aslında hikaye böyle başlıyor demek isterdim ama bu kadar basit bir olay değildik galiba. Herkesin, her şeyin biricik, özel oluşu da belki buradan geliyordur. Zira ‘kimse kimseye benzetilmek istenmez’. İçimizdeki ‘en’ olma duygusu bazen karakterimize yansır bazense davranışlarımıza. Peki nedir bu biricik olma duygusu? Ya da belki de içten içe içimizi yakan gerçek; ‘herkesleşmemektir’. Belki de korkumuzda tam olarak budur ve insan bu korkusunu dört elle tutar . Kendimize bile itiraf edemediğimiz gerçek budur. Kaçtığın şey, aslında tam da elinde tuttuğun şeydir. Evrende kaybolan hiçbir şey yok, her şey dönüşüyor sadece biz bazen dönüşmesine izin vermiyoruz. Eski bir öğretidir fakat daha doğrusunu okumadım şimdiye kadar. ‘Elini her zaman açık tut, elini kapatıp sıkı sıkı tuttuğun şeyleri aslında koruyor olmazsın. Aksine ona güveniyorsan ve seviyorsan o elini her zaman açık tutmayı öğrenmelisin. Mesela korkularını da öğrenmelisin ki elinde sıktığın o korkular senin benliğine dönüşmesin. Korkuları bir duygu gibi benimseyip kabullenmek daha kolaydır. Zor olan ise ona bakıp onunla yüzleşmektir. Her şey içimizde; bazen doğru bakmıyoruz, göremiyoruz bazen ise baktığımız yerde bile olmuyor çünkü doğru yerde değiliz. Güzel bir şarkı sözüdür şimdi söyleyeceğim; her duyduğumda tebessüm eder yüzüm, bana acayip şeyler hissettirir. ‘Aşk içinde, yalan içinde, tek bir ayna binbir biçimde…
Size de anlamlı gelir belki ‘bi anda’…
korku ve ışık
Korkular, benlik çatışmaları,sürüklenmeler derken zamanın o hafifletilemez ağırlığını fark ediyorsun sonra. Bazen hazırlık yapamazsın böyle şeylere. Hani bi an hava soğur da aniden üşürsün ya, işte öyle. Hayatın hesapsız kitapsız oluşu da buradan gelir . Bakar sana hayat; neyi, ne şekilde karşılıyorsun. Yük mü alıyorsun sırtına yoksa en doğal halinle tebessüm mü ediyorsun? Yalanlar mı söylüyorsun kendine inanmak için yazdığın, yoksa gerçek acıtsa da o soğuk rüzgarın yüzüne vurmasına izin mi veriyorsun?
Yorulman çok doğal, masallar dinlemek istiyor canın; bunu da biliyorum 🙂
Tüm benliğinle bir şeyleri ya bitirmek ya da başlatmak istediğini de, zorlansan da pes etmediğini de görüyorum. ‘Bırak rüzgar essin,saçların dağılsın ve bırak bazen yağmurlarda yağsın.’ Bir şeylerin dağılmasına, yıkılmaz dağların sarsılmasına izin ver. Bak kendine, huzurla ilerleyebilmen için neler eksik,onları yap mesela.İçine sinmeyen şeyleri de sakın yapma, bu da benden bir tavsiye sana 🙂
Kendine güvendiğin kadar, kalbine de güven… Asla hata yapmazsın diyemem belki ama ağladığın şeylere bir gün gülersin ya da hep gülersin belli mi olur?
Ve sorarsan bir gün kendine ‘en olan, biricik olan şeyler nerede’ diye? Çok uzağa gitme; hemen aynaya bak 🙂 Kendinin neleri başardığını, bazen ne kadar zorlandığını hatırla. Aslında hatırlaman tek şey; kendi değerin.
Hadi bi daha benim için sarıl kendine!
sevgiyle kucaklıyorum…
'dinledikçe içinde kaybolduğum bi şarkı'
İlgili
Beğendin mi? Arkadaşlarınla paylaş!
304
Facebook
Twitter
Pinterest
WhatsApp
304 points
Telgıraf Editörü Yaren Özgenalp
0 Yorum	
Cevabı iptal et
E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir
Δ
Şunlar da hoşunuza gidebilir
Hot
97429897
Köşe YazısıBoji, hikaye, nefret, toplum
Toplumun Acımasızlığının Kaynağı Nedir?
Toplumumuzda köpeğe iftira atanlar var.
Popular
97227878
Edebiyatedebiyat, hikaye, Şiir Öyle
gitmek bazen nefes almaktır
bir çocuk masumiyetiyle
98829592
Ufuk Açıcıhikaye
Sevgili Stefan… -IV (O ve Diğerleri…)
Ümit Stefan... Her şey bittiği dediğin şu dünyada tekrardan doğmak gibi... -Anıl PAKOĞLU
Popular
98427167
Moda#schoolfashion#unıversityoutfits#schoolcombine, hikaye
OKUL KOMBİNLERİ
Bir buçuk senenin ardından nihayet okullara kavuştuk, kavuştuk ama "Ne giyeceğim?" diye düşünüyorsanız size 10 farklı okul hayatınızı kolaylaştıracak kombinle geldik