Bu “Özgeçmişim” adlı dosyamı hazırlarken, çocukluğumda kurduğum o biraz dinlenip soluklanma çadırlarımdan birine daha girmek istedim gene…
İşte o çocukluğumun bu çadırına öylesine giriverdiğimde de, hemen dışarı çıkmak istedim! Ama ne kadar dışarı çıkmak istedimse de çıkamadım bir türlü… Çünkü bu çadırın havası; bir yandan insanın yüreğini, beynini inanılmaz bir sevinç dalgasıyla dolduruyor, bir yönüyle de yürekler dolusu acılara gömüyordu insanı…Doğrusu ya, o acılı günleri kim bir daha yaşamak ister ki?
Evet, gene de zarzor kendimi tutup geçmişteki o günleri biraz daha duyumsak ve de bu duyumsadıklarımı yazıya dökmek istedim…
Bereket ben o günleri yaşım gereği anımsamıyorum! Çünkü bir, en fazla iki yaşlarında olmalıydım…
Ne var ki o trajik günler konusunda, annemin babamın zaman zaman, az yada çok gözyaşları dökerekten anlattıklarıyla, o günler konsunda gerçekten çok canlı sahneler oluşturmuştum belleğimde!.. Ve zaman içinde o sahneler, hep benimle birlikte çok canlı sahnelere dönüştüler…
O zamanlar olup biten olayların çok sevinilecek yönleri de vardı… Ama bazı yönlerini düşününce de, dile gelmez bir uçuruma yuvarlanmışınız gibi bir duyguyla içiniz alt üst oluyordu…
Evet, bu çok acıklı ve de dile gelmez bir mutluluğun birlikte yaşandığı o gün evimizde, sessiz ve içi hüzün dolu bir kalabalık vardı. Sokağın o sevecen teyzelerinden bazıları gelmişlerdi apar topar evimize!.. Yerdeki yatakta yatan birkaç yaşlarındaki bir çocuk, arada bir sağa sola, oflaya puflaya dönerekten,duyduğu sıkıntıları gidermeye çalışıyordu…
Sarıklı, özel giyimli, kasabanın iki hocası da oradaydı…
O iki hoca dualar okuyordu… Evdeki konukların bazıları da, yaşlı gözlerle bu dualara eşlik ediyordu…
Artık akla ilk gelen “o son acı”ya herkes hazırlanmış gibiyken, birden evin avlu kapısından, o şen şekrak Şakire Teyzem uzatıyor başını… Kapıyı açıp biraz daha içeri girince, hemen anlıyor durumu: „Ay, Ahmet Ağa, „diye haykırıyor babama. „Bugün buranın pazarı ya… Heryer, sağdan soldan, köylerden kentlerden gelenlerle dopdolu… Ayrıca uzaktan iki Doktorda gelmiş: Pazara gelen bu çevrenin hastalarına bakıyorlar… Hemen oraya götürelim çocuğumuzu!.. Onlar da hemen bir baksınlar!..“
Bu beklenmedik öneri karşısında herkes şaşırıyor. Kimse de hemen birşey diyemiyor… Annem de; “Bu olur şey değil ama…” filan diyor. “Bu çocuğun başka bir yere götürülmesi olası değil ki!.. Ama…”diyor gene…
Babam da, “Evet, çocuğu oraya götürmek olası değil ama… En iyisi ben Doktorların yanına gidip onlarla konuşayım. Onlardan birini buraya getirmeye çalışayım!..”
Bu sözlerden sonra babam, doğruca o kalabalık pazar yerinde, sağdan soldan gelmiş hastalarla ilgilenen Doktorların yanına gidiyor. Ve Doktorlardan birine, durumu anlatmaya çalışıyor…”Hemen al çocuğu, buraya getir Amca!..” diyor iki Doktorun en genç olanı… “Ama, “diyor babam. “Bu olur şey değil… Çocuk can çekişıyor çünkü…”
Doktor da; “Sen dediğimi dinle, Amca,” diyor. “Çocuğu buraya al getir!..”
“İnanın, bunu yapamam”, diyor babam. “Kusura bakmayın oğlum… Hani elinizden gelirse eve, çocuğun yanına gidelim… Ev uzak değil… Gerçekten çocuğum can çekişiyor!..”
Bunun üzerine o genç Doktor: “Peki Amca, sen biraz şurada bekle. Ben önümdeki hastamın işini bitireyim. Ondan sonra çocuğun yanına gideriz!…”
Ve önündeki hastayla birsüre ilgilendikten sonra Doktor, babama dönüp: “Haydi Amca, diyor, artık gidebiliriz!..”
O genç Doktor, çantasını taşıyan babamla birlikte evimize geliyor… Doktor kısa bir muayeneden sonra, hemen bir kazan su ısıttırıyor. İki tane de temiz havlu istiyor…
“Bu çocuk hep sudan uzak kalmış!”diyor genç Doktor. Ve kazanda su ısındıktan sonra da beni kendi elleriyle usul usul yıkıyor; sarıp sarmalıyor, sonra da uyutuyor.
„Bu çocuğu artık her gün yıkayın,“ diyor. „Onu sudan ayırmayın… Susuz kalmış bu çocuk!“ (Daha önceki Doktor da, benim hep sudan uzak durmamı istemiş!..)
Doktor evden ayrılırken; “Bakın, diyor, bu çocuk şimdi güzel bir uykuya daldı. Uyuyup uyanacak… Bir yaramazlık olursa, Amca gelip bana hemen haber versin!”
Sonra babam Doktor‘u gene geri götürürken, para vermek istiyor. Doktor da; „Benim güzel Amcam, sen o parayı cebine koy,“diyor. „Çocuğumuz kurtuldu ya, o yeter!“
Sonra babam Doktor‘a bir şey verememenin üzüntüsü ve çocuğunun yeniden dünyaya dönüşünün o dile gelmez sevinciyle eve dönüyor…
Gerçekten de ben olan o Yaşar adlı bebeği, artık her gün yıkıyorlar… Ve ben de böylece,bu dünyaya yeniden dönmüş oluyordum…
| Kültür
Benzer İçerikler	
UNUTAMADIĞIM İKİ İNSAN
Yaşar ATAN Bundan önceki yazımızda belirttiğim gibi, ben daha bir-iki yaşlarımdayken, birden ve çok ağır şekilde hastalanmışım! İyileşmem…
Yaşar Atan - Aradığım suyu bulmuştum
Yaşar ATAN “Özgeçmişim” ile ilgili hazırlayacağım bu yazı dosyamın başına oturduğumda; ta çocukluğumdan beri yürüdüğüm bu uzun yol boyunca, zaman zaman kurduğum…
Locarno Film Festivali’nde kazananlar açıklandı
“İntikam Benimdir, Diğerleri Nakit Öder” isimli, Endonezyalı yönetmen Edwin’in Eka Kurniawan’ın aynı adlı romanından uyarlanan filmi, uluslararası jüri tarafından Altın Leopar ödülüne layık görüldü. Özellikle…
Dünyanın dilleri bu kütüphanede: Globlivres
Berna Utkutağ Müslime Karabatak “İsviçre’de kendi anadilimde kitaplara ulaşmak istiyorum ama nerede bulacağımı bilemiyorum.” diyenlerdenseniz, sizi Globlivres’e davet edelim. Globlivres sorumlularından Emine Durmaz ile yaptığımız söyleşide kütüphanenin yola çıkış hikayesi ve…
Loco Escrito ve Arma Jackson İsviçre Müzik Ödülleri'ni kazandı
İsviçre Müzik Ödülleri Töreni Zürih'teki Hallenstadion'da koronavirus önlemleri kapsamında bu yıl seyircisiz olarak yapıldı. Loco Escrito ve Beatrice Egli, 2021 İsviçre Müzik Ödülleri'nin (SMA) büyük kazananları.…
Gazeteci-Yazar Ercüment Akdeniz'in yeni kitabı "Sekizinci Kıta" yayınlandı
Daha önce yazdığı “Mülteci İşçiler” ve “Sığınamayanlar” kitaplarında Türkiye’ye göç eden Suriyeli mültecilerin yaşam ve çalışma koşullarını gözler önüne seren Gazeteci-Yazar ve Emek Partisi (EMEP) Genel…
Demirci Kawa'dan bu yana sönmeyen ateş: NEWROZ
Yunus Ekrem Asırlar ötesine uzanan bir kavganın, ezen ve ezilenin sınıf mücadeleleri tarihinin sembollerinden biri olan; ezilenlerin ezenlere karşı direniş ve başkaldırı ruhunu…
Mem Naleno*
Hüseyin Engin İnsanlığın geçmişten geleceğe kendi yaşanmışlığına dair çok söz söylenmiş. Eli kalem tutanlar, dili kelam edenler, yaşanılan her acıyı kendi acısı her sevinci kendi sevinci…