Dünyadaki gücünü Hazreti İsâ aleyhisselâma inananlara zulüm etmek için kullanan yahudi bir padişah vardı.
Veziri ile birlikte, Hristiyanları birbirine düşüren padişah ile aynı soydan geliyordu. Bu padişah, Hazreti İsâ aleyhisselâma inananlardan kurtulmak için, zalimliğine uygun düşen bir yol bulmuştu.
Şehrin orta yerine azgın bir ateş yaktırarak yanına da bir put diktirmişti. O puta secde etmeyen Hristiyanları ateşe attırıyordu.
Kucağında çocuğuyla bir kadın getirdiler ve puta secde etmesini istediler. Kadının secde etmekte isteksiz davrandığını gören padişahın adamları, çocuğu kadının elinden alarak kızgın ateşin içine attılar.
‘‘Eğer secde etmezsen sen de ateşe atılacaksın” derler.
Çocuğun ıstırabıyla yıkılmış olan zavallı anne, şaşkınlık içinde puta secde edeceği sırada çocuk ateşlerin içinden şöyle seslenir: ”Anne, puta secde etme, yanıma gel. Ben burada çok rahatım. Daha önce görmediğim güzellikler içerisindeyim.”
Bunun üzerine anne içine düştüğü şaşkınlıktan kurtulur, koşarak alevlerin arasına dalar. Onun ardından oraya toplanan halk da kendini ateşe atmaya başlar.
Görevliler insanların kendilerini ateşe atmalarına engel olamazlar.
Gördüğü bu manzara karşısında dahi insafa gelmeyen padişah, ”Ne oldu senin yakıcılığın” diyerek ateşe kızar. Ateş dile gelerek padişaha cevap verir: ”Ben bir emir kuluyum. Allah’ın emri olmadan kimseyi yakamam.”
İnananlara selâmet olan dünya ateşi, alevlerini artırarak etrafa yayılır. O zalim padişahı ve ona hizmet edenleri içine alır; yakar ve kül eder.