İnsanlara teşekkür etmek ve onlara minnettar olmak, zayıflık ve muhtaç olma belirtisinden ziyade, haddizâtında kişinin Rabbi ile olan ilişkisini ele veren bir kıstastır.
Zira Allah Rasulü şöyle buyurmuştur: “İnsanlara teşekkür etmeyen, Allah’a şükretmiş sayılmaz”. (Tirmizi)
Bu hadisi farklı şekillerde anlamak mümkün.
Özetle:
A) İnsanlara teşekkür etmeyen, gerçek anlamda Rabbine şükretmiş olmaz. Şükrü yavan kalır. Şükrettiğini sanır ama bu öylesine bir şükürdür…
B ) İnsanlara ‘bile’ teşekkür edemeyen, Rabbine hiç şükredemez.
ABD’nin Çin’i suçlayacağı son koz ve ticaret savaşları
Rabbe şükretmek gibi ciddi bir iş öncesinde, O’nun iyiliklerinin tecelligahı olan insana şükran duymak gibi nispeten daha basit olan bir şeyi beceremeyen kişi Rabbine hiç şükredemez.
Kişinin iyilik yapmaya muvaffak olması esasen büyük bir lütuftur. Bu iyiliğe muhatap olan kişi de büyük lütfa nail olmuş demektir. Bu büyük lütuf karşısında insana düşen ise teşekkür etmek, minnet duymak, vefalı olmaktır.
İnsanlara karşı vefalı olmayı geçtim, ağızlarıyla dahi olsun teşekkür etmesini beceremeyen kişilerin Rableriyle olan ilişkileri gerçekten endişe vericidir.