Türkiye’nin en iyi hikayecilerinden biri olan yazar bu kitabında da yine harika hikayeler yazmış. Ülkemizin güneyinin kültürünü hazmetmiş, aynı zamanda inceliklerini mizah şekliyle tespit etmiş bir edebiyatçı. Kaleme almak ve kalemi çok iyi oynatmak ise ayrı bir maharet.
İlk ve kitaba ismini veren hikaye masum, Özel bir aşk hikayesi. Ancak bu aşk kutsal değerler için farklı bir şekle ilerler. Kabullenmesi şart ancak dayanması zor bir aşk olarak... Tıpkı çolpan yıldızı gibi.
Kitapta yazar her zaman yaptığı bir şeyi tekrarlamış. Abdal kültürünü yansıtmayı… “Çayın soğudu başkanım” bir başyapıt adeta. Siyasetin geldiği noktayı, seçim gezilerini, verilen vaatleri, seçmene sevimli görünmek için yapılanları ama buna rağmen hala seçilecek olanların seçmenleri küçük görme huylarını çok güzel hicvetmiş. Abdalların bu siyaseti çok iyi anladıklarını gözlemleyen yazar, onların akıllıca yaptıkları bir testi, adam seçmenin yollarını çok iyi bildiklerini anlatmış. Mahalli deyim, kelimelerle… Gururlu, hassas, akıllı olduklarını, herkesten daha iyi gözlem yaptıklarını aktarmış. Yazar bu hikaye ve hatta daha önce yazdığı diğer abdal hikayeleri ile aslında ödül almayı hak ediyor bence. Abdalları doğru anlama ve tanıtma ödülünü, Abdal dostu olma ödülünü… Doğru gözlem, doğru yazı, doğru mesaj ile.
Bekteş’in hikayesi ile daha farklı bir olay. Tahminlerin tutmaması, tongaya düşmek… İçinde ne ararsanız var. Benzer olayların az çok bizim de başımıza geldiği, tanıdık, ancak çok iyi anlatılmış bir hikaye. Bir yolculuk hikayesi aynı zamanda.
Kırmızı şapkalı adam…. Bir çöpçü… Bir felsefi olay… Siyaseti, hayatı, söylemlerimizi ve yaptıklarımızın ne kadar uyumlu (!) olduğunu, hayallerimizi, kitapları…Her şeyi sorgulayan ve sorgulatan bir hikaye. İnsanı kıyafetine göre, yaptıkları ise göre değerlendirmemek gerektiğini öğreten, sürprizli, entelektüel bir olayın hikayesi.
Bu anlatılan hikayeler aslında kurgusu iyi yapılmış gerçek olaylar. Yazarın çok iyi gözlemlerle yaptığı bir toplum değerlendirtmesi, sunumu…