En son gördüğüm gün, yaşadığı "ömürlük kış"ın ağırlığı altında ezilmiş bir anne duruyordu yatakta… Gözleri kapalı, saçları apak olmuş, ağzından verilen hortumla yaşayan ölü hale gelmiş bir anne duruyordu karşımda…
Bütün hayatını neredeyse acılarla geçirmiş, saçını gerçekten süpürge etmiş ve tükenmiş bir ana yatıyordu yoğun bakım odasındaki yatakta…
Gözlerinde yaşlarla ağlaya ağlaya gittiği işinden, koşarak gelen, sokakta soğuktan tir tir titreyen oğullarını görünce ağlayan anam duruyordu hayat destek ünitesine bağlı yatağında…
Üç kuruş para koyabilmek için kenara nasıl çırpındığını;
Ayağımıza aldığı sandaletleri ihtiyaç olduğunda temiz giyecek bir şeyimiz olsun diye nasıl çaba gösterdiğini;
Soğuk kış günlerinde titreyen bize bakıp, belki de bahtsızlığına söylene söylene sobayı yakmaya uğraştığını;
İşten yorgun argın gelip, bizim karnımızı doyurabilmek için nasıl çabaladığını;
İşe giderken yanında götürüp kreşe bıraktığı kız kardeşimi almayı unutarak geldiğinde kendine nasıl kızdığını;