Ben öyle evleneyim, şöyle bir gelinliğim olsun, bilmem nerede düğünüm olsun, ayy parmağımda bir tek taşım olsun diyen bir insan olmadım. Hiç hayalini kurmadım. Zaten tek taşa da gıcığım, ne demeye dünyanın geri kalan bilmem kaç milyon kadınıyla aynı yüzüğü takayım ki, tek olsun, bana özel olsun, hatta Güney tasarlasın, eliyle büksün teli, getirsin, “ayyy aşkımızın simgesi” o olsun diye bıt bıt söylendim durdum. Yok öyle çok söylenen bir insan değilim. Eleştirel bir bakış açım var diyelim. O da mesleki deformasyon, valla benim suçum değil. Mimarlık eğitiminin %80’i eleştirmek – ama öyle böyle değil, lüzumlu lüzumsuz herşeyi, yıllarca jüri kisvesi altında yiyip yiyip oturduğun lafların acısını, dünyanın kalanından çıkarma isteği de etkili olabilir- , %10’u bir konuyu derinlemesine bilsen de bilmesen de biliyormuş gibi konuşma yetisi kazanabilmek -kemik çerçeveli gözlüğün, ayağında ya Camper ayakkabın yada havalı bir stiletton, parmağında tasarımlı bir yüzüğün, totonun altında da bir Barselona ya da Eames Lounge Chair’ın varsa, söylediklerinin ciddiye alınma olasılığı yükselir-, %10’u da ee işte sanat tarihi, proje çizmek falan..
Hiç öyle düğün, gelinlik hayalleri kurmadım ama belki kuracak zamanım da olmadı, 25 bile olmadan evlendim. Yani öyle havalı! olduğumdan değil, belki daha “Ayy evlilik mi çok sıradan hiç bana göre değil, ben daha dünyayı gezeceğim, yurtdışında master yapacağım, mesleğimde zirve yapacağım, büyüyüp Zaha Hadid olacağım, kemik çerçeveli gözlük takacak yaşa geleceğim, sonrasında mı yoo hayır o zaman da evlenmek için fazla cool olacağım” yaşlarında olduğumdan..
Ama evlendim işte. Elbette ki çok ‘cool’ bir evlenme süreci geçirdim! Düğünde masanın üzerindeki örtüler o renk olmasın dememe rağmen, o renk olduğunda, gelinliğimi diken kadın gelinliğini son gün al eve götürüp turşusunu mu kuracaksın dediğinde kendisiyle esaslı bir sohbete başladığımda, sehpamız illaki de yerden sadece 20 cm yüksek olacak diye cümle alemi ikna etmek için sesimi biraz yükselttiğim anlarda, makyajım muhteşem olsun, eldeki malzeme ne olursa olsun -evet, benden bahsediyoruz- ortaya bir Miranda Kerr çıksın, ama bir taraftan da hiiiiç makyaj yapılmamış gibi dursun, doğal güzelliğim gibi olsun, saçım mı o zaten doğuştan bebeksi ipekliğe sahip, lüleler zaten Michalenjelo’nun meleklerini kıskandırır cinsten, ee tabi ki doğuştan, gibi dursun deyip de durmadığı anlarda sakinliğimi biraz kaybetmiş olabilirim. Evet. Biraz.
Düğünde oynamak, Hüdaydada gerdan kırmak falan? Yo hayır. Bu cool bünyeyi elbetteki bozar. Halay falan, daha neler! Düğünü 700 kişi olduğundan, herkesi tek tek öpmekten vakit kalmadı da içinde mi kaldı diyorlar arkamdan? Peh!
E aradan 7 yıl geçmiş, Güney’in abisi tam da bizimle aynı gün evlenmeye karar vermiş, ben zaten düğün derneğe karşı, ama abimiz de evleniyor, fikirlerin kendine, abiye hep destek tam destek.
Hayır, düğünde giymek için elti elbisesi gibi olmayan, kimselerde bulunmayan, biraz da mimar elbisesi gibi olan elbise bulacağım diye aylarca gezmiş olsam, bizim zamanımızda düğün fotoğrafçısı mı vardı, şimdi siz ikiniz şu ağaca bakıyorsunuz, haberiniz yokmuş gibi yapıyorsunuz diyen, her çektiği havai fişek fotoğrafını gelip bize gösteren – yok canım, düğünümüzde tabiki havai fişek yoktu, karı-koca mimarız diyorum, cool aile diyorum alooo- fotoğrafçı amcayla idare ettik diye, gelinle damadı kıskanıp, fotoğraf çekimi için getirilen balonları çalsam, bugün damadın kardeşinin deevlilik yıldönümüymüş diye orkestrayı gaza getiren, bize özel şarkı çaldıran arkadaşımı fazla gösterişli bir mutlulukla sarılıp öpsem, alışık olmadığım topuklu ayakkabılarımla, çekilecek fotoğraftan eksik kalmayayım diye koşsam ve iki seksen yere uzanmaktan “Aaa Çıngı’ların büyük gelini de olay oldu valla” dedikosundan son bir arkadaş hamlesiyle kurtulsam, Hüdaydada gerdan kırıp, Roman havasında pek havalı asimetrik elbisemin etekleriyle çamaşır yıkasam, Yolcu yolunda gerek şarkısıyla sahneyi terk edecek orkestraya bir daha bir daha diye bağırsam, tüm bunlar olurken yanımda kravatı çözük Güney’le ve kendim gibi cool! arkadaşlarımla hop hop hopluyor olsam, evlilik, düğün, gelinlik, cool olmak üzerine söylemlerim inandırıcılığını kaybederdi değil mi?
Oh çok şükür ki Çıngıların büyük gelini de pek havalı canım!
Defne mi? O gayet halk insanı! Giyer elbisesini, tarar saçını, düğün de sever, kına gecesi de , Hüdayda da oynar, Damat halayı da. Yarın öbürgün sevgilisinden tek taş da isterse şaşırmam! Hiç annesine çekmemiş. Cık cık cık! 🙂
Hayatımıza hoşgeldin Mizyaaaal! 🙂
Giydim, olmuş mu?
Posted by tuba in Defne'den, Giyim kuşam on 21 Şubat 2012, Salı | 8 comments
Epeydir Defne ne giydi yazısı yazmamışım. Fotoğraflar haftasonundan…Çooook tedbirli ve öngörülü bir anne olduğum için daha hamileliğin ortalarında aldığım şort ve ayakkabıyı nihayet giyebiliyor:) Ha bir de niyeyse ışığın geçebildiği her yerden koca kafasının da geçebileceğine inanıyor. Bakınız son fotoğraf:)
senin annen bir çeşit deliydi yavrum!
Posted by tuba in Defne'den, Giyim kuşam on 06 Ocak 2012, Cuma | 4 comments
Hayır zara’nın indirim günü kar, sis demeden sabah sabah yollara düştüğü için değil, hayır sağdan soldan aklını çelen tüm kadın kıyafetlerini es geçip taa en dipteki çocuk bölümüne gittiği için değil, hayır bu bahar, hadi yaza, olmadı sonbahara, hatta taa öbür kışa giyer diye birşeyler aldığı için değil; tam 6 kişi bir çocuğa kıyafet almaya gelen, çocuğunu ulu orta soyundurup ağlata ağlata kıyafet deneyen, “Aynur ablaaa, şu palto çok taaaarrrrzzz” diye hardal rengi paltoyu kızına giydirip sonra da “Aynuurrr abla, yok ay, tarz olmadı, kaka gibi olduuu.” diyen, bir paltonun 3 renk 4 bedenini ortaya serip, elini uzatan başka kadına “Ayyy onlar bizim amaaaa” diye çemkiren teyzelere rağmen pes etmeyip üstüne bir de 30 kişilik sıra bekleyip aşağıdakileri aldığı için “Senin annen bir çeşit deliydi yavrum!”
aha da ganimetler:) bir daha mı? töbe!
Abartmak mı? Daha neler…
Posted by tuba in Defne'den, Giyim kuşam on 20 Aralık 2011, Salı | 8 comments
Hangi kadın ayakkabılara hayır diyebilir ki?
(Defne konuşana kadar hislerine ben tercüman oluyorum. Yoksa kendi fikri..:))
Defne bayramda ne giydi?
Posted by tuba in Defne'den, Giyim kuşam on 18 Kasım 2011, Cuma | 4 comments
İlk iki gün şıklığından ödün vermeyen Defne, üçüncü gün spor kıyafetlerine geri döndü! Hayır, üçüncü fotoğrafta hiç de oğlan çocuğu değil, teessüf ederim:)
Toplam 2 sayfa, 1. sayfa gösteriliyor.12»
BİZ…
19 Mayıs 2011'de Defne bir cangamayla girdi hayatımıza. Erken doğumdu, geç doğumdu, hadi doğuruyosun, yok doğurmuyorsun, hadi sezaryana derken, tüm hamilelik gibi doğuma da pek bir heyecanlı gittik. Şimdi her günümüz eğlence, gülücük, bağırış, çağırış, şımarma, kudurma, ağlama, kusma, alt değiştirme, yeni şeyler öğrenme, kahkahalar...Yani cangama:) Cangama ne mi demek? Patırtı, gürültü, şamata! Defne'den önce ne mi yapıyorduk? Hiç bir fikrimiz yok:)