Vincent Willem van Gogh (1853-1890): Hollandalı izlenimcilik akımından etkilenen ancak daha sonraları art izlenimcilik olarak adlandırılan “resimlerine kendi kişiliklerini katmayı, canlık ve parlak renkleri kullanmayı ve geleneksel konuların dışına çıkmayı” tercih eden ve günümüzde yerini fovizm ve kübizme bırakan bir tarzda eserler verdi. Van Gogh, 37 yaşındayken, uzun yıllardır muzdarip olduğu zihin rahatsızlığı, alkol ve yoksulluğun ardından kendini silâhla vurarak intihar etti. Ölümünden önceki son on yılında içlerinde 860 yağlıboya tablonun da olduğu 2.100 kadar resim ve çizim çalışması üretti. Eserleri arasında manzaralar, natürmortlar, portreler ve otoportreler bulunmaktadır ve modern sanatın temelleri sayılan cüretkâr renkler ile canlı, fevrî ve ifade dolu fırça darbeleriyle ayırt edilirler. Yaşadığı dönemde, başarısız bir sanatçı olarak görülen Van Gogh, intiharından sonra “çılgınlık ve yaratıcılığın bir arada olmasıyla” şöhret kazanmıştır. Sorunlu kişiliğinin romantik, azap çeken sanatçı idealini simgelediği önemli ama hüzünlü bir ressam olarak hatırlanmaktadır.
Van Gogh aralarında güller, leylaklar, irisler ve ayçiçekleri de dâhil olmak üzere çeşitli çiçekli manzara resimleri yapmıştır. Bazıları renk dili üzerine olan ilgisini, bazıları da Japon ukiyo-e tarzına olan ilgisini yansıtır. Kuruyan ayçiçeklerinin tasvir edildiği iki serisi vardır. İlk seri 1887’de Paris’te yapılmıştır ve yerde duran çiçekleri gösterir. İkinci seri bir yıl sonra Arles’de tamamlanmıştır ve sabahın erken saatlerindeki ışık altında vazoda tanzim edilmiş buketi gösterir.
Van Gogh, arkadaşı Theo’ya şöyle demektedir: “Bouillabasse yiyen bir Marsilyalının hazzıyla resim yapıyorum, büyük ayçiçeklerini boyama konusunda bu şaşırtıcı olmaz... Eğer bu planı gerçekleştirirsem bir düzine kadar tuval olacak. Tamamı dolayısıyla mavi ve sarıdan ibaret bir senfoni olacak. Hepsini sabahları, gündoğumundan itibaren yapıyorum. Çiçekler çok çabuk solduğu için tamamını bir kerede yapmak gerekiyor.”
Sanatçı, Oniki Ayçiçekli Vazo’yu 1888’de, İrisler’i 1889’da, Çiçek Açan Badem Ağacı’nı 1890’da, Natürmort: Pembe Güllü Vazo’yu 1890’da ve Natürmort: Sarı Arkaplan Önünde İrisli Vazo’yu 1890’da resmetmiştir.
Onbeş tuvalde, selvileri resmetmiş, geleneksel olarak ölüm ile ilişkilendirilen bu ağaçlara renk ve yaşam getirmiştir. Theo’ya yazdığı mektupta: “Selviler hâlâ zihnimi meşgul ediyor, ayçiçekleri tablolarım gibi onlarla da bir şeyler yapmak istiyorum. Çizgi ve oran olarak Mısır dikilitaşları gibi güzeller.” demektedir.