Dev, folklorda, genellikle insan benzeri, büyük efsanevi varlık. Terim, (Latince aracılığıyla), canavarca, vahşi yaratıklar olan Yunan mitolojisinin devlerinden (Gigantes) türetilmiştir, genellikle erkeklerin vücutlarının yılan gibi bacaklarla sonlandığı tasvir edilmiştir. Yunan şair Hesiod'a göre, bunlar İkizler'in (“Dünya”) ve Uranüs'ün (“Cennet”) oğullarıydı. Gigantomachy, Devler ve Olimpiyatçılar arasındaki çaresiz bir mücadeleydi. Tanrılar sonunda okçu Herakles'in yardımıyla galip geldi ve Devler öldürüldü. Birçoğunun dağların altına gömülü olduğuna ve varlığını volkanik yangınlar ve depremlerle gösterdiklerine inanılıyordu. Gigantomachy, popüler bir sanatsal tema haline geldi (örneğin, Bergama'daki büyük sunağı süsleyen frizde bulundu) ve Helenizmin barbarlığa, kötülüğe karşı iyiliğe karşı zaferinin bir sembolü olarak yorumlandı.
İskandinav mitolojisinin devleri, tanrıların önünde var olan ve onlar tarafından alt edilen ilkel varlıklardı. Folklordaki devler, ilk zamanlarda dünyada yaşayan ölümlülerdi. Kenan'daki İsrailli casuslar devleri gördüler (Sayılar 13: 32-33) ve bu tür varlıklar bir zamanlar efsaneye göre Britanya'da Cornwall'da dolaştılar ( bkz. Corineus).
Avrupa ortaçağ kentlerinde genellikle kuklaları alayda taşınan vesayet devleri vardı. Londra'da Gog ( qv ) ve Magog'un dev figürlerinin , Britanya'nın efsanevi kurucusu Brutus tarafından esir alınan iki Cornish devini temsil ettiği söyleniyor. Anvers'teki Druon Antigonus'un 12 metrelik 40 metrelik büstü ve Fr. Douai'deki 22 metrelik (7 metrelik) Gayant figürü benzer gelenekleri koruyor.
Çoğu Avrupa masalında devler acımasız ve aptal görünürler, yamyamlığa verilmişlerdir ve genellikle tek gözlüler. Onları öldüren kahramanlar çoğu zaman güçten çok zekâyla yaptılar. Nazik devler ortaya çıksa da ( örneğin, Bohemya ormanında yaşayan Rübezahl), çoğu korkuluyor ve nefret ediliyordu; ama kızları ile kahraman arasında evlilikler mümkündü.
Cerne Abbas, Dorset yakınlarında tebeşirle kesilmiş Cerne devi gibi tepe figürleri, megalitik anıtlar ve uzun höyükler, geçmişin dev inşaatçılarına işaret ediyordu; ve eski bir Avrupa geleneği, insanların bir zamanlar daha uzun ve daha güçlü olduğunu, ancak altın çağdan sonra yozlaştığını kabul ediyordu.