1666 Eylül'ünde Londra’nın Büyük Ateşi, Stuart England’daki en ünlü olaylardan biriydi. Şehre 12 ay sonra isabet eden ikinci trajediydi. Şehrin Büyük Veba'dan toparlanması gibi, bölge sakinlerinin de şehri bir kez daha terk etmeleri gerekiyordu - bu sefer bir hastalık sonucu değil, insan kazası sonucu. Londra’nın Büyük Ateşi tartışmalı, vebaya göre şehir üzerinde çok daha büyük bir iz bıraktı.
Ateşle ilgili gerçekler basittir:
Ateş Puding Lane'de başladı Ateş, Thomas Farriner'in sahibi olduğu bir fırıncı dükkanında başladı - kralın fırıncısıydı. Hizmetçisi, gecenin sonunda fırınları söndüremedi. Fırınların yarattığı ısı, kıvılcımların Farriner'in ahşap evini tutuşturmasına neden oldu. Paniklerinde hizmetçi binadan tırmanmaya çalıştı ama başarısız oldu. Yangının kurbanlarından biriydi. Bir kere başladıktan sonra, yangın hızla yayıldı. Şehir temel olarak ahşaptan yapılmış ve yaz aylarının ardından eylül ayları ile birlikte şehir çok kuruydu. Şiddetli rüzgarlar alevleri havalandırdı
Aksine delillere rağmen, Lord Belediye Başkanı kendisine söylenenlerle fazla ilgilenmiyordu. “Bir kadın onu sinirlendirebilir” ateşinin endişe kaynağı olduğu söylendiğinde belirgin bir yorumdu.
Şehirden kurtulabilenler öyle yaptı. Birçoğu Hampstead gibi yakındaki sağlık merkezlerinde toplandı. Burada güvendeydiler, ancak yangının tahribatını da iyi görüyorlardı.
1665 yılında veba sırasında kral II. Charles Londra'dan kaçtı. Birçoğu aynı şeyi yapmak isterdi ve çok azı kralı kırsal alana gittiğinde eleştirdi. Ancak, Eylül 1666'da, Londra'da kaldı ve şehri kurtarma operasyonunun sorumluluğunu üstlendi. Planı, yangın kırılmaları oluşturmaktı. Bu, mükemmel binaları yıkmayı gerektiriyordu, ancak yakması gereken ahşabın ateşini açmıştı. Charles ayrıca, Doğu Yakası'ndaki rıhtımda depolanan donanma harçlarının kentten kaçanlara verilmesini emretti.
Ateşin yarattığı ısı o kadar güzeldi ki eski St Paul Katedrali'ndeki ana çatı erimiş. Birçok kişi liderin sokaklardan aşağı doğru aktığını gördü. Birçok güvercinin yuvalarını bırakmayı reddettiği ve kanat tüylerinin yandığı ve ateşe düştüğü için hayatlarını kaybettiği söylenir. Ancak gerçek insan kazazedesi oranı, bu yangında sadece 5 kişinin öldüğü için oldukça küçüktü.
Yetkililerin yaşadığı en büyük korku, alevlerin Thames Nehri'ni geçip şehrin güney tarafına ateş açmasıydı. Nehrin kuzeyinde tutulabilseydi, yetkililer bir zafer talep edebilirlerdi. Bu konuda hava durumu onlara yardım ettiği için başarılı oldular. Yangının yayılmasına yardım eden rüzgar kendi kendine açıldı ve alevleri daha önce yakılmış olana geri götürdü. Bu nedenle, yangının tutuşacak hiçbir şeyi yoktu ve yangın söndü.
Büyük Ateş 84 kilise ve eski Aziz Paul'ü yakmıştı. Bununla birlikte, Büyük Veba ile ilişkili kirli sokakları da tahrip etmişti. Thames'e akan bir 'bağımlı' olan Filo, hastalık ve yoksulluk ile ilişkili açık bir lağımdan başka bir şey değildi. Yangın filosunu etkili bir şekilde kaynatıp sterilize etti. Gecekondu mahalleleri kolayca yakıldı. Bu anlamda, yangın Londra’ya bir iyilik yaptı ve şimdi kentin otoritesinin şehri yeniden inşa etmek ve yeniden planlamak için hazırdı. Bu görev Sör Christopher Wren'e verildi.
1665'teki Büyük Veba'da olduğu gibi, Büyük Ateş hakkında sahip olduğumuz çok fazla bilgi olayın günlüğünü tutan Samuel Pepys'den geliyor. 2 Eylül girişi için şunları yazdı:
“2 Eylül: Jane (hizmetçisi) gelir ve bize 300'ün üzerinde evin yangın tarafından yakıldığını duyduğunu söyler… fakir insanlar evlerinde kalan ve yangına dokunduğu sürece ve daha sonra teknelere koşuyorlar. deniz kenarındaki bir çift merdivenden diğerine düşüyor ...
Bir yangını bir mil uzunluğundaki bir ateş kemeri olarak gördüm: bu onu görmem için beni ağlattı. Kiliseler, evler aynı anda yanıyor ve alev alıyor, alevler ve evlerin çatlaması korkunç bir ses. ”