çoğunluğunun küçük aile işletmelerinden oluşması, yetersiz pazarlama altyapısı, üretim planlamasına dönük sağlıklı bir düzenlemenin olmayışı ve ihtisaslaşmadaki yetersizlik gibi sorunlar ülkemiz tarımı açısından gelişmeye engel unsurlardır.
Ülkemizde var olan örgütlenme modelleri ülke tarımının kalkınmasında uzun yıllar yer almasına rağmen gelişmiş ülkelerdeki emsalleri kadar gerekli etkinliği sağlayamamıştır. Örgütlenme modellerinin çeşitliliği ve çok sayıda örgüt olmasına rağmen bu örgütlerden istenilen etkinliğin alınamaması, rakamsal olarak sayının fazlalığı ama işlevsel olarak istenilen çalışmayı gösterememeleri büyük sorun teşkil etmektedir.Nicelik olarak gereğinden fazla sayı nitelik olarak ise sayısına oranla çok düşük sayıdaki tarımsal örgütler ülke tarımına destek olmaktan çok köstek olma durumundadır.
Mevcut yasalar gelişmiş Avrupa ülkelerinden hem sayısal nitelikte çok fazla hem de akıl karıştırıcı durumundadır.Yasaların uygulama performansı da düşük olduğundan üreticilerimizin örgütlenmeye hala gereken ciddiyeti göstermemekte ve mantığını kavramada zorlanmalara sebep olmaktadır. Yayım hizmetlerinin yetersizliği, ortaklara sunulan eğitim hizmetlerinin yetersizliği, yetersiz ve eğitimsiz yöneticiler, ideolojik düşüncelere kayma gibi nedenler de örgütlenme hareketlerinin gelişmesini yavaşlatan, hatta bazen engelleyen faktörler olmuştur.
AB ülkelerinde genelde çiftçi organizasyonları özelde de kooperatifler çok amaçlı ticari işletme mantığında hareket ederken ülkemizde birlikler ve kooperatifler ekonomik amaçtan öte meslek kuruluşu mantığı ile hareket ederek başa baş noktasında hareket etmeye programlanmışlardır.
Ülkemizde kooperatifler ve birlikler çoğunlukla tek konu bazında örgütlenmekte bu da ülkemiz coğrafyasını adeta birlik ve kooperatif çöplüğüne dönüştürmektedir. Şöyle ki örnek alınabilecek herhangi bir Anadolu köyünde civardaki ormanları kesmek ve ortakların sütlerini toplamak için 1163 sayılı Kanuna
göre kurulan bir Tarımsal Kalkınma Kooperatifi, mevcut sulama sahasının sulama hizmeti için 1163 sayılı Kanuna göre kurulan bir Sulama Kooperatifi ya da 5355 sayılı kanuna göre kurulan bir Sulama Birliği, ortağı olan çiftçilerin kredi ihtiyacını karşılamak için 1581 sayılı kanuna göre kurulan bir Tarım Kredi Kooperatifi, köy civarında mevcut baraj gölünde balıkçılık faaliyeti için 1163 sayılı Kanuna göre kurulan bir Su Ürünleri Kooperatifi, pancar ekilebilen köyde yine 1163 sayılı Kanuna göre kurulan Pancar Ekicileri Kooperatifi, köyün mevcut hayvan varlığının ıslahı ve kayıt altına alınması için 4631 sayılı kanuna göre kurulan bir ya da iki Yetiştirici Birliği şubeleri, köyde yetişen ürünlerin pazarlamasına aracılık etmek amacıyla 5200 sayılı Kanuna göre kurulan bir ya da birkaç Üretici Birliği şubeleri, üretilen pamuğu ya da yetiştirilen inciri değerlendirmek için 4572 sayılı kanuna göre kurulmuş bir Tarım satış Kooperatifinin şubesi kurulabilmekte ve faaliyetine devam edebilmektedirler. Hatta ilçedeki ziraat odasına kayıtlı olabilecek köy sakinleri göz önüne alındığında işin boyutu daha da vahim hale gelmektedir.
Bu anlamda konuya bakıldığında her bir örgüt modeli için yıllık bazda yapılacak genel kurul toplantılarının maliyeti, sebep olduğu kırtasiyecilik ve devletin ilgili kurumlarına mal olacak külfet hatırı sayılır düzeydedir.
Buna mukabil Avrupa Birliğinde ya da özelde Almanya’da 1889 tarihli bir kanuna göre kurulan bir Raiffeisen tarım kooperatifi sayılan bu faaliyetlerin neredeyse tamamına yakınını faaliyet olarak gerçekleştirebilmektedir. Bunun en önemli nedeni kuruluş sözleşmesinin buna müsaade etmesi yani çok amaçlı olmasıdır. Bu sayede kooperatif yöneticileri hem daha ciddi ve eğitimli hem de daha profesyonel olabilmektedir.
“Her şeyin başı eğitimdir.” ve “Bir işi verip denetlemiyorsan, yapılmadığına emin olabilirsin.” vecizelerinden hareketle eğitim ve denetimin yeri ve önemi, örgüt mantığının temel yapı taşlarındandır. Avrupa birliğinde mevcut ekonomik örgüler bazında denetim ve eğitim örgüt federasyonu ya da konfederasyonlarının en temel görevidir. Hatta Almanya da kooperatiflerin bölge birlikleri tamamen denetim ve eğitim için vardır. Bunlara denetim birliği de denilmesi bundandır. Ekonomik olarak güçlü olan tabandaki birim kooperatiflerdir.
Ülkemizde ise durum oldukça farklı seyretmektedir. Özellikle tabandan tavana örgütlenmesini en profesyonel bazda tamamlamış olan Tarım Kredi Kooperatifi modelinde ekonomik güç üst örgütlere doğru çıkıldıkça artmaktadır. Bu anlamda Tarım Kredi Kooperatifi Merkez Birliği ya da Pancar Ekicileri Kooperatifleri Birliği (PANKOBİRLİK) iştirakleri, şirketleri ve ortaklıklarıyla devasa bir şirket görünümü göstermekle birlikte ve İlgili bakanlıkların da kooperatiflerin üst düzey kadrolarına yaptıkları atamalar ile özelleştirilen ya da kapatılan Kamu İktisadi Teşekküllerini hatırlatmaktadır. Ekonomik ağırlık üretici olan tabandaki kooperatifte değil üst örgütlerde toplanmıştır.
Ülkemizdeki tarımsal örgütlenme başlığında yetkili devlet otoritesi fazlalığı da göze çarpan hususlardan biridir. Özellikle kooperatifler konusunda kamu otoritesi olarak Sanayi ve Ticaret Bakanlığı ve Tarım ve Köy İşleri Bakanlığı düzenleyici ve denetleyici bakanlıklardır. Bunların dışında Sulama Birlikleri ve Köylere Hizmet Götürme Birlikleri sebebi ile İç İşleri Bakanlığı ve Devlet Su İşleri, hatta Ormancılık kooperatiflerine uyguladıkları bazı projeler sebebiyle de Çevre ve Orman Bakanlığı tarımsal örgütlenmelerle alakalı diğer kurumlar arasında sayılabilir.Bu husus da devlet içinde çok başlılığa sebep olmakta hatta resmi başvuru ve yazışmalarda dahi karışıklığa yol açabilmektedir.
AB üyesi ülkelerde tarımsal örgütler kendi başında ayakta durabilen kuruluşlardır. Faaliyetleri esnasında ilgili devlet veya birlik bütçesinden kaynak ayrılmadığı gibi herhangi bir vergi indirim veya istisnasına da muhatap olmadıkları halde gerek ulusal bazda ve gerekse de birlik bazında pek çok sektörde hatırı sayılır cirolara sahiptirler. Bu anlamda bu yapılanmalar ayağı yere basan ve piyasa ekonomisi içinde ciddi anlamda rekabet edebilen örgütlerdir.
Ülkemizde ise kooperatif ve birliklere gerek Kurumlar Vergisi muafiyetleri ve gerekse de Katma Değer Vergisi istisnaları tanınmış olduğu halde rekabet ettiği diğer özel yapılar üzerindeki vergi denetimi mekanizmasının zayıflığı ve bu yapıların kayıt dışılığının önüne geçilememesi dolayısıyla, üzerlerinde vesayet denetimi ile sürekli kayıt altıda olan tarımsal örgütler rakipleri ile rekabet edememektedir.