Adam mı desem, insan mı desem tam bilmiyorum? ancak bir sürü kuzu ve koyunu yöneten birisidir Çoban. Özel kıyafetiyle koyunlara bekçilik yapar, gözünü kırpmadan koyunları bekler çoban. Kuzu ve koyunlar, duyarlı çobanın sayesinden doğuştan beri yemeklerini temin ederler ve beraberce mutlu bir yaşam sürdürürler.
Başka hayvanlar yemeklerini zor bularak, çoban her gün sabah koyun ve kuzular otlatır. Koyunlar emek harcamadan su ve yemekleri ta ayaklarına gelir. Hatta koyun ve kuzuların psikolojileri bozulmasın diye, her sabah çöllerde tur attırır ve gezdirir onları. Hem de güzelce kaval çalar onlar çoğu zaman. Çoban, koyunların doğayla iç içe olmlarını sağlar. Yol gösterir, sulu ve yem yeşil yaylalara götürür, anlayacağınız her gün pikniğe çıkarır.
Çobanın sayesinde şimarık koyun ve kuzular kendilerini güvende his ederler. Çoban varken, oooh dünya varmış onlar için, her taraf huzur içinde ve kim yaklaşabilir ki onlara, kim rahatsız edeblir ki onları?!. Çoban her şeyini sürüsündeki koyunların hizmetine kullanır. Bindiği eşek, peşinden geldiği köpek, hepsi sürünün hizmetinde. Geceleri koyunlar öyle derin uyukulara geçerler ki, belki de beş yıldızlı bir otelin en yumuşak yatağı üzerinde uyuyan bir insandan çok daha tatlı. Kim yaklaşabilir ki koyunlara, hangi kurt hangi çakkal hangi çılgın ahırın duvarına yaklaşabilirki?!. Yaklaşan olursa çobanın köpeği hemen devreye geçer ve gerekeni yapar saldırganları pişman eder.
İster yüz ister iki yüz baş, isterse de daha fazla olsun fark etmez, çoban tüm koyunları aynı gözde görür. Yeni doğan bir kuzu ile yaşı ilerlemiş en büyük bir koyun arasında hiç de fark yoktur. Aynı yemeyi, aynı suyu ve aynı doğayı paylaşır hayvanlar arasında. Tam anlamıyla bir baba gibidir çoban, ayırım yapmaksızın yürütür koyun sürüsünü.
Allahları var, koyunlar da iyi bir evlat, kendi kişiliğini göstermeden, verilen buyruklara uyan çocuk gibidirler. Çobanın verdiği otları yerler, içirdiği suyu içerler götürdüğü yerelerde karşı çıkmadan gezerler.
Koyun ve kuzular o kadar güvenirler ki çobana, sağa sola bakmaksızın sürüde yürürler. Başlarını aşağı sallatırlar doğanın keyfini çıkarmaya, beraberliğin neşesini yaşamaya dalarlar. Neden olmasın ki, çoban hayatını bu hayvanlar için adayan onlar için seferber olan güvenilir bir insandır neticede. Neredeyse koyunlarına karşı bir anne gibi merhametli, bir baba kadar şafkatlıdır çoban. Nasıl olmasın ki, zaten çobanı çoban eden koyunlardır. Koyun, koyun olmasaydı çoban da çoban olmazdı her halde.
Tatlı beraberliğin sonunda başlarına gelecekleri, nerden bilsin zavallı koyunlar. Baba gibi gördükleri çobanın elinde kesileceklerini, lokma lokma olup etlerinin satılacağını nerden bilmeliydi zavallı koyunlar. Koyunlara şafkatlı kollarını açan, yavruyken koynunda büyüten bir çobanın, daha sonra uçuz bir para karşılığı kasaba sataılacaklarını, yavrularından olacaklarını asla düşünmezdi koyunlar.
Geviş getirenlerden, evcil hayvan eti, sütü, yünü ve derisi için yetiştirlmiş olduğunu hiç düşünmezdi ki zavallı koyunlar. Bunları bilmiş olsaydılar, bu kadar melek gibi görünen çobana hayatta inanıp güvenmezdiler. Koyunun aklı olsaydı anlardı ki, bu dünyada en büyük düşman başının ucunda olan peri gibi görünen çobandır. Koyun olmak zor işse, koyuna koyun olduğunu anlatmak da bir o kadar zordur. koyun olmayalım.