TümüMedya KritikAnalizÇevirilerBilim TeknolojiDünyaEkonomiFoto AnalizGündemKültür SanatPolitikaSporYaşam
ÖZEL HABER | Dövizdeki artış kedi ve köpekleri de etkiledi: Mama…
Arjantin’in TUİK’i enflasyonu nasıl manipüle etmişti?
BioNTech bulunduğu Mainz şehrinin belediyesine bir milyar avro vergi ödeyecek
“Kavala dosyasında ihlal prosedürüne ‘evet’ demeyen ülkeler AİHM’de en çok dosyası…
Yazarlar
SERBESTIYET IN ENGLISH
Ana Sayfa Manşet Erkek ve aile
Manşet
Yazarlar
Erkek ve aile
Film boyunca İslamcı dergilerin kadın ve aile bölümlerine selam verdim. Erkeği yok sayan, aile denince sadece kadını ve çocuğu zikreden, sürekli başöğretmen edasıyla kadınlara seslenen, tekdir eden sayfalar. Bir çocuk doğunca neden kadın çocuklu ama erkek hala çocuksuzdur? Çocuklu kadına bir saatlik tek başına yürüyüş için bile vakit yaratılamazken, baba istediği saatte eve gelebilir, gerekirse kariyeri için bekar bir delikanlı gibi aylarca başka ülkelere gidebilir. Siyasiler halka karşı neden ‘çocuklarımın yüzünü bile göremeden size hizmet ettim’ diye övünür? Bu kötülüğün bize ne faydası olmuştur?
Yıldız Ramazanoğlu
-
28 Ekim 2020
Facebook
Twitter
WhatsApp
Aileler yıkılıyor diye feryat eden bir lobi oluştu. Dünya yıkılsa bu gündemi azimle takip etmeleri dikkat çekici. Fakat “İstanbul Sözleşmesi”ni ve şiddete uğrayan kadınları suçlu ilan edip bu yıkımdan sorumlu tutarak işin içinden sıyrılma çabası ne kadar takdire şayan? Aralarında hukukçuların akademisyenlerin yazarların olduğu bu inisiyatifler ailelerin kurtuluşuyla candan ilgilenirken, neden evrime uğrayan birey davranışları, önceki zamanlardan farklı evlilik beklentileri, babalığın anneliğin yeniden tanımlanması gibi gerçek meselelere eğilmiyorlar?
Günümüz insanı evlilikle gelen ortak sorumlulukları taşırken bireysel yaşamlarını da mümkün olduğunca sürdürmek istiyor. Nimet ve külfet dengesinde hiç kimse özellikle de tek taraflı külfete talip değil. Bu konuları tartışmaya açmak için Amerikalı yönetmen Robert Benton’un hala güncelliğini koruyan Kramer Kramer’e Karşı filmi(1980) bir fikir verebilir. Altın Küre ve Oskar dahil birçok en iyi film ödülü alan yapım, bir kez daha gösteriyor ki toplumsal ve bireysel meseleleri sanatın diline aktararak kendilerini sürekli yenilemeye çalışan toplumlar kolayına yıkılmaz.
Brooklyn’de doğup yetişen Ted Kramer çoğu Amerikalı genç gibi iyi bir kariyer ve çok paraya odaklamıştır kendini. Ülkenin en önemli reklam şirketindeki işinde zirveyi yakaladığı gün sevinçle eve geldiğinde, odasında uyuyan çocuğu ve bavulunu toplayıp evi terk etmekte olan karısıyla karşılaşır. Velayet duruşmasında avukatın sorularını kocasına sevgiyle bakıp, hayır! diye yanıtlar eşi Joanna; Ted sadakatsizlik yapmamış, şiddete başvurmamış, alkolik olmamış, evini geçindirmekte kusur etmemiştir. Mesele erkeğin, eşinin sadece ev işleri ve sorumluluklarıyla mutlu olmadığına dair verdiği işaretleri göremeyecek kadar kendisiyle dolu olmasıdır. Ted’in “benim mutlu olduğum her an onun da mutlu olduğunu düşünüyordum” cümlesi birçok evli birey için çok tanıdık. Joanna ise iş kadar önemli olmayı dilemekte, çocuğunu çok sevse de başka anlamlı şeyler de yapmak istemektedir, bunlar olmayınca özgüvenini kaybeder. Evden uzaklaşınca kendisi hakkında çok şey öğrenir, iç dünyasında hem çocuğuna bakma hem de hayallerini gerçekleştirme gücünü keşfedip oğlunu almaya gelmiştir. Ailesiyle vakit geçirecek zamanı olmayan, önemli işlerinin arasında çocuğuyla ilgilenmeyi neredeyse zül addeden, anne ve çocuğu ikili yalnızlığa mahkum eden baba, sonunda yedi yaşındaki oğluyla baş başa kalır.
Bir çocuğun en sıradan ihtiyaçlarıyla nasıl baş edileceğine dair asgari hayat bilgisinden yoksun, okulu öğretmenleri hakkında fikir sahibi bile olamadan, gece yatarken bir kez masal okumadan, çocuğun kaçta kalkıp ilk ne isteyeceğini bilemeden yıllar geçip gitmiştir. Sonu gelmez bir sorumluluk alanıdır çocuk, bitmez tükenmez huysuzluklar, yardım edilecek ödevler, yıkanacak giysiler, toplanacak odalar, törenler için hazırlanacak süsler, rutin gezme oyun ve arkadaş ihtiyaçları. Tost yapmayı beceremeyen, çocuğa sürekli dışarıdan yemek söyleyen babanın, onu okula hazırlamanın bile ne kadar meşakkatli olduğunu müşahede etmesi için yirmidört saat yeter. Ted birinin kızı, annesi, eşi olmadan, ‘sadece ben kimim bunu öğrenmek istiyorum’ diyen karısını anlamaya başlar. Fakat yine de eşinden yeni boşanmış iki çocuklu genç komşu kadını hedef alır; karısına evi terk etmeyi telkin etmekle, feminist fikirlerini aşılamakla suçlar. Özdeki sorunları görmezden gelerek başımıza gelenlerden dış etkileri sorumlu tutmak evrensel bir durum demek ki, özellikle de kadının iradesi hiçe sayılacağı zaman.
Aslında film boyunca kapitalist sistemin çocuklu insanlara nasıl geçit vermediğini görürüz Ted üzerinden. Patron ilk günden itibaren çocuğu bir problem olarak tanımlar. Hastalığında, kaza geçirdiğinde ya da okulda bir arkadaşıyla sorun yaşadığında önceliği çocuğuna vermesi üzerine, bütün yeteneğine rağmen Ted yıldız gibi parladığı şirketinden atılır. Bu kadınların başına her zaman gelen ve kanıksanmış bir durumdur zaten. Hayat Ted’e babalığı, çocuğunu öncelemeyi, ‘önce insan’ demeyi öğretir kendi kurallarıyla. Film anne baba olmak üzerine yeniden düşünmeyi öneriyor. Dağıtılan rolleri günümüz koşulları ve beklentileri içinde yeniden ele alıyor.
Film boyunca İslamcı dergilerin kadın ve aile bölümlerine selam verdim. Erkeği yok sayan, aile denince sadece kadını ve çocuğu zikreden, sürekli başöğretmen edasıyla kadınlara seslenen, tekdir eden sayfalar. Bir çocuk doğunca neden kadın çocuklu ama erkek hala çocuksuzdur? Çocuklu kadına bir saatlik tek başına yürüyüş için bile vakit yaratılamazken, baba istediği saatte eve gelebilir, gerekirse kariyeri için bekar bir delikanlı gibi aylarca başka ülkelere gidebilir. Siyasiler halka karşı neden ‘çocuklarımın yüzünü bile göremeden size hizmet ettim’ diye övünür? Bu kötülüğün bize ne faydası olmuştur? Erkeklerden baba olma zenginliğini, olgunlaşma fırsatını esirgeyen, çocuklarını, aile sorumluluğunu ellerinden alan gelenekler neyi koruyor? Ailenin anlayan dinleyen değer veren baba yoksunluğu, babayı sadece paraya indirgeme sığlığı yüzünden de çözülen yanına bakmak lazım değil mi? “Kadın ve Aile” öğretisi en çok erkeği aşağılıyor, saygın konumuna gölge düşürüyor.
Facebook
Twitter
WhatsApp
Önceki İçerikÇakıcı’nın CHP’li belediyeyi ziyaretinde ilginç zamanlama
Sonraki İçerikDoktorlar yorgun
Yıldız Ramazanoğlu
BENZER İÇERİKLERYAZARIN DİĞER İÇERİKLERİ
Türkiye’nin iktisatla savaşının kısa tarihi
“Dayı”lar entelektüellere karşı
Nureddin Nebati ile “neredeen nereye”
Bazı aforozlar yüzyıllar sürer
ÖZEL HABER | Dövizdeki artış kedi ve köpekleri de etkiledi: Mama fiyatları fırladı, artan bakım maliyeti sebebiyle sahiplenme oranı düştü
Arjantin’in TUİK’i enflasyonu nasıl manipüle etmişti?
DESTEĞİNİZE TALİBİZ
En Son Yazılar
Türkiye’nin iktisatla savaşının kısa tarihi
Yıldıray Oğur - 5 Aralık 2021
“Dayı”lar entelektüellere karşı
Yasemin Akyol Başar/Melbourne - 5 Aralık 2021
Nureddin Nebati ile “neredeen nereye”
Mahmud Ertürk - 5 Aralık 2021
Bazı aforozlar yüzyıllar sürer
Nesi Altaras - 5 Aralık 2021
“Kadınlar Matinesi”nden “Damsız Girilmez”e
Yaşar Sökmensüer - 5 Aralık 2021
Yarım simit…
Tuncer Köseoğlu - 4 Aralık 2021
Sarhoş
S. Sema Osmanoğlu - 5 Aralık 2021
Ülükler ve savcılıklar
Roni Margulies - 4 Aralık 2021
Ali Fuat Başgil’i mezarında ters döndürmek!
Fatma Bostan Ünsal - 4 Aralık 2021
İYİ Parti New York’ta: Akşener’in yeni ekonomi kurmayı iddialı geliyor
Yunus Emre Erdölen - 4 Aralık 2021
DESTEĞİNİZE TALİBİZ
Hakkımızda
İletişim
Künye
© Yasal Uyarı: serbestiyet.com'da yer alan yazıların tüm hakları saklıdır. Kaynak gösterilse dahi, yazının tamamı izin alınmadan kullanılamaz. Ancak yazının bir bölümü, bu adrese aktif link verme şartıyla kullanılabilir. Yazar, kullanıcı ve okurun sitede beyan edeceği her türlü fikir ve düşünce tamamen kendi kişisel görüşü olup sadece kendisini bağlar.
Serbestiyet’e omuz verir misiniz?Küçük bir yazarlar kollektifiyiz. Entellektüel dürüstlük ve saygınlığımızdan başka hiçbir sermayemiz yok. Özgür sesimizi, eleştirelliğimizi, tartışmacılığımızı, çok renkliliğimizi korumak istiyoruz. Hem demokrasiyi, hem kadın ve insan haklarını, hem günlük hayatı savunabilmek istiyoruz. Hem siyaset, hem kültür, sanat, sinema, bilim, tarih, duygu, aşk ve nostalji yazabilmek istiyoruz. Bölünmüş Türkiye’nin mahalleleri arasında bir köprü, bir arayüz olmak istiyoruz. Son birkaç ayda bazı hamleler yaptık. Köşe yazarlarımız çoğaldı. Haberciliğimiz çeşitlendi. Sosyal medyaya girdik. Şimdi bunları sürdürme sorunuyla yüz yüzeyiz. Bize bir dakikanızı ayırıp, Patreon veya Kreosus üzerinden katkıda bulunur musunuz? Şimdiden teşekkürlerimizle. Serbestiyet Yayın Kurulu