Milli Mücadele ve İnkılaplar döneminde Anadolu coğrafyasının yaşadığı siyasi ve politik evrede mücadelenin gerçekleştirildiği coğrafyanın çok ötesinde büyük yankılar uyandırmıştır. Osmanlının gelenekçi dini ve siyasi yapısını değiştiren Atatürk ve kurmaylarına karşı yerel basında herhangi bir tepki olmamıştır. Zira Takrir-i Sükun Yasası farklı düşünce ve eylemlere engel olmuştur. Bu bağlamda yurt dışı basını özellikle entelektüel ve kültürel olarak üst seviyede bir yapıya sahip olan Mısır basınının tepkisi kilit rol oynamıştır. Çünkü Mısır gazeteleri Fransa ve İngiltere gibi Avrupa ülkelerinde oldukça revaçtaydı.
Mısır basını ilk gün itibariyle Mustafa Kemal ve silah arkadaşlarının gerçekleştirdikleri karşısında ölçülü bir tutum takınmışlardır. Cumhuriyetin ilan edilmesi ile hilafetin kaldırılması, bu iki önemli olayda da herhangi bir tepki gösterilmediği gibi kınama ve eleştiri de olmamıştır. Mısır basını, bekle gör politikası ile hareket etmiştir. Kuvay-ı Milliye ve düzenli orduların kazanmış olduğu başarılar tabii ki Mısır kamuoyunda büyük bir sevinç yaratmıştır. Çünkü yüzlerce yıllık kültürel bir bağ ve dini kardeşlik söz konusuydu. Cumhuriyetin ilanı Mısır halkında küçük gösteriler yapacak etkiyi yaratmış olsa da Mısır anayasal olarak monarşiyle yönetiliyordu ve buna karşı gelmek vatana ihanet etmekti. 1922 -1938 yılları arasında Mısır ve Türkiye arasındaki ilişki nötr durumundaydı.1937 Nisan’ında Ankara’da Türk –Mısır Dostluğu Antlaşması imzalanıncaya kadar da böyle devam etmiştir.89
89 Richard Hattamer,” Mısır Basınında Atatürk ve İnkılapları“, (nşr. Ayten Sezer), Atatürk Araştırma
a. Saltanatın Kaldırılması ve Mısır
Birinci Cihan Harbi’nin sonunda imzalanan Mondros ateşkes antlaşması 600 yıllık bir çınarın teslimiyet bildirisiydi. Anadolu ve Trakya özellikle Yunan işgali sebebiyle oldukça büyük bir sıkıntı içindeydi.
Mustafa Kemal ve kurmaylarının aleyhteki bu durumu bertaraf etmesi hatta üstünlük kurmaları, beraberinde siyasal ve sosyal yapılanmada değişikliklere gidilmesini zorunlu kılmıştır. Çünkü Mustafa Kemal ve yandaşları için VI. Mehmet Vahdettin İngilizlerle işbirliği yapmış ve ulusal güçlere karşı durmuş biriydi. Bu yüzden de Milli Mücadele sonrasında padişah hiçbir suretle siyasi paydaş olarak düşünülmemiştir. Sonuç olarak 1 Kasım 1922’de Sultan’ın siyasi gücü ve bütün yetkileri saltanatın kaldırılması suretiyle elinden alınmıştır. Bu vesile ile Anadolu ve Trakya’daki yeni oluşumun sinyalleri verilmiş ve bu yeni oluşumda gelenekçiliğin yerinin olmadığı dünyaya duyurulmuştur.
1922 Kasım ayının ilk haftası Mısır basını hilafet konusunu ele almıştır. Al- Siyasa, Al-Ahram, Al-Liwa, Al- Mısri gazeteleri halifenin rolünü tartışmışlardır. Saltanatın kaldırılması hususunda kendileri de monarşiyle yönetildikleri için olumsuz bir duruş sergileseler de genel tutum zaten Osmanlı’da hilafet ve saltanatın ayrıldığı yönünde olması sebebiyle düşmanca olmamıştır
Saltanatın kaldırılması hususunda Mısır’da birçok yorum yapılmış en çok da halifelik statüsünün üzerinde durulmuştur. Milli Parti’nin resmi yayın organı olan Al- Liwa, Al-Mısri’de “İslam Halifesinin dini otoritesinin daimi olarak tanınması” düşüncesi, bir makalede dile getirilmiştir. Hatta Al- Siyasa’da yayınlanan bir makalede saltanatın halifelikten ayrılması onaylanmıştır. Halifelik İslami bir müessese olup geneldir ve genel konulara müdahale eder. Türkiye’ye özel konularda Türk olmayanların müdahil olması veya yorum yapması pek uygun değildir. .90
Mısır’ın önde gelen gazetelerinden biri olan El-Ahram gazetesi ise Ankara Hükümeti’nin yanında olduğunu gösteren bir yazısında şu ifadelere yer vermiştir:
“Anlaşılıyor ki Türkiye’yi çöküntüden kurtaran TBMM, kuvveti milleti elinde
tutabilmek için saltanatı kaldırmaktan başka çare bulamamıştır… Allah korusun bir felaket ortaya çıktığında hilafet, devleti kurtaramaz. Fakat devlet, hilafeti koruyabilir. Herhalde İslamiyet için yanı başında güç ve kuvvet sahibi bağımsız ve medeni bir İslam devleti olan hilafet, zaafa uğramış bir saltanata dayanan hilafetten daha hayırlıdır.” 91
El- Ahram gazetesi bu ifadelerinin yanı sıra yazısında Osmanlı Tarihi’nden de ayrıntılı bir şekilde bahsetmiştir. Gazetede yer alan ifadeye göre; Osmanlı yöneticilerinin halifelik makamını pek kullanmadıkları, daha çok saltanat makamını kullandıkları ifade edilmiştir. Ayrıca bu yazıda halifeliğin anlamı sorgulanmış ve anlamı ile ilgili şu yorum yapılmıştır: “Halifenin anlamı; Resulullah’ın halefi ve vekili, İslam dininin dayanağı demektir. Halife, ilim ve adalette noksanı, fitne ve fesadın yayılması taraftarı ve Müslümanlara zarar veren davranışları olmayan insanlardan olabileceğini “ 92 belirten gazete bu özelliklerden yoksun kişinin halife olamayacağını,
halife olması durumunda ise Müslümanların o kişiyi görevinden alabileceğini belirtmiştir.
Gazete mevzu ile ilgili olarak Saltanatın kaldırılmasına itirazları olmadığını hatta Ankara Hükümeti’nin hilafetin onurunu ve şerefini koruyacak yegâne İslam hükümeti olduğunu ifade etmiştir.
Mısır’ın önde gelen büyük âlimlerinden biri olan Ahmet Zeki Paşa El- Mukattam gazetesine yazmış olduğu bir makalede saltanatla ilgili olarak; kutsal kitabımız Kuran’ın danışmayı emrettiğini ve İslamiyet’in de her şeyi istişare ile yürüttüğünü ayrıca hilafet makamına gelenlerin istişareyi ve danışmayı bırakarak atama suretiyle idareyi ele aldıklarını, Ulu’lemr kelimesinin tekil değil çoğul olduğunu bu sebeple saltanat makamının tek kişinin elinde olmaması gerektiğini, bu durumun İslam’ın ruhuna aykırı olduğunu ve meşverete dayalı bir meclis anlayışının zorunlu
91 Nurettin Gülmez, “ Saltanatın Kaldırılmasına Bazı Dünya Müslümanlarının Bakışı” Atatürk
Araştırma Merkezi Dergisi XXII, S.64-65-66,Kasım 2006, s.251
olması gerektiğini ifade etmiş, makalesini saltanat hususunun TBMM’ye ait bir mesele olduğunu söyleyerek bitirmiştir.
Özetle Mısır halkı, saltanatın yeni şeklini kabul etmiş ve saltanatı kaldırdığı için TBMM’yi kutlamıştır. Saltanatın kaldırılması, halifeliğin saltanattan ayrılması ve halifenin TBMM tarafından seçimle göreve getirilmesini İslam’ın özüne dönüş olarak nitelendirmişlerdir.
b. Cumhuriyetin İlanı Karşısında Mısır Ahalisi
Şüphesiz Türk halkını geldiği noktaya ulaşmasını sağlayan en önemli siyasi gelişme Cumhuriyetin ilanı, bu noktaya gelmesini sağlayan en önemli kişi de cumhuriyetin ilan edilmesini sağlayan Mustafa Kemal Atatürk’tür. Mustafa Kemal’in halktan olması, saray kültürüyle değil de halk kültürüyle yetişmiş olması O’nun ufkunun daha geniş olmasını sağlayan önemli faktörlerdendir. İstiklal Harbi sırasında bilhassa ordunun başında olması insanlarla sürekli iletişim halinde olması, halkını gerçekten sevmesi, savaş sonrasında nasıl bir ülke kurulacağına dair planlarının oluşturulmasında karar unsurlar olmuştur. Özgürlük için pervasızca savaşan, gözünü kırpmadan her şeyini hatta canını severek veren insanlar için hak ettiklerini verme zamanı gelmiştir. Mustafa Kemal ilk olarak yönetim şeklinin adını koymayı düşünmüştür. Fakat bunun nasıl açıklanacağı halka nasıl benimsetileceği konusunda çekinceleri vardır. Zira yüzyıllardır süren otokrasi halkın iliklerine kadar işlemiştir. Halka aniden tam anlamıyla hürriyetin verilmesi seçme ve seçilme hakkının tanınması, halifeye ve saltanata bağlı kalmayı alışkanlık haline getirmiş Anadolu insanı için çatışma sebebine dönüşecek güçlü bir muhalif oluşmasına sebep olacaktır. Bu yüzden Cumhuriyet, Mustafa Kemal tarafından gizlice tasarlanmış ve sistematik bir şekilde yavaş yavaş halka hissettirilerek ilan edilmiştir.
Lozan Barış Antlaşması’nın imzalanmasından sonra Anadolu insanında Mustafa Kemal ve silah arkadaşlarına koşulsuz bir itimat oluşmuştur. Zira Mondros’tan sonraki süreci ele alan ve mücadeleye girilen coğrafyayı tamamiyle düşmandan temizleyen Mustafa Kemal ve silah arkadaşları bu itimatı kesinlikle hak etmişlerdir. Kendisine duyulan güvenden hareketle bir ay önce Avusturya’da
yayınlanan Neue Freie Presse gazetesi muhabiri Hans Lazar’a verdiği mülakatta bir dönüm noktasının başlangıcında olunduğunun sinyallerini çok net ve kesin olarak ifade etmiştir. 27 Eylül 1923’te Hakimiyet-i Milliye gazetesinde yayınlanan bu demeçte Mustafa Kemal şu ifadeleri kullanır:
“Yeni Türkiye Teşkilat-ı Esasiye Kanunu’nun ilk maddelerini size tekrar
edeceğim. Hakimiyet bila-kayd u şart milletindir. İcra kudreti, teşrii salahiyeti milletin yegane hakiki mümessili olan Meclis’te tecelli ve temerküz etmiştir. Bu iki kelimeyi bir kelimede hülasa etmek kabildir. Cumhuriyet Yeni Türkiye’nin emr-i teceddüdü daha nihayet bulmamıştır. Harpten sonra Türk teşkilat-ı Esasiyesi’nin inkişafı henüz kat’i bir şekil almış addedilemez. Tadilat ve tashihat yapmak ve daha mükemmel bir hale getirmek elzemdir. İkmaline başlanan bu iş henüz bitmemiştir. Kısa bir zaman zarfında Türkiye’nin bugün fiilen almış bulunduğu şekil kanunen de tespit edilecektir. Yakın bir atide bu meseleye ait hükümet teklifatı Meclis’e arz edilecektir.”93
Bu demeç çok büyük tartışmaların başlamasına ve bir hükümet bunalımı çıkmasına sebep olmuştur. Mustafa Kemal, bu gelişmeler üzerine Özel Kalem memuru Hasan Rıza’yı (Soyak) çağırarak bazı kâğıtlar verip temize çekmesini ve bunlardan kimseye bahsetmemesini söylemiştir. Mustafa Kemal’in hazırladığı metin şu şekildedir:
“Türkiye Devleti’nin hükümet şekli cumhuriyettir. Türkiye Devleti, Büyük Millet Meclisi tarafından idare olunur. Meclis, hükümetin inkısam ettiği idare şubelerini, icra vekilleri vasıtasıyla idare eder.
Türkiye Cumhur reisi, Umumi Heyet tarafından, Türkiye Büyük Millet Meclisi azası meyanından bir intihap devresi için seçilir. Reisin vazifesi yeni cumhur reisinin intihabına kadar devam eder. Tekrar intihap olunmak caizdir. Türkiye Cumhur reisi, devletin reisidir; bu sıfatla lüzum gördükçe Büyük Millet Meclisi’ne ve Vekiller Heyetine riyaset eder. Başvekil, Cumhur reisi tarafından ve meclis azası arasından intihap olunur. Diğer vekiller, Başvekil tarafından yine Meclis azası arasından intihap
olunduktan sonra heyeti umumiyesi, Cumhur reisi tarafından Meclis’in tasvibine arz olunur. Meclis içtima halinde değilse, tasvip işi Meclis’in içtimaına talik olunur.”94
Verilen metni düzenleyen Hasan Rıza, Mustafa Kemal’in talimatıyla metni Adliye Vekili Seyit Bey’e götürmüştür. Mustafa Kemal, Seyit Bey’den metni tetkik ve mütaala etmesini ve şimdilik kimseye metinden bahsetmemesini istemiştir.
Ali Fethi Okyar’ın hükümet kurma işinden çıkamaması sebebiyle Mustafa Kemal 28 Ekim günü Kemalettin Sami, Halit Paşa, İsmet Paşa, Kazım Paşa (Özalp), Fethi Bey, Fuat Bulca ve Ruşen Eşref’le Çankaya’da akşam yemeği yemiş bir sonraki gün cumhuriyetin ilan edileceğini misafirleriyle paylaşmış, misafirleri de bu fikrine iştirak ederek O’na destek vermiştir. Yemekten sonra diğer misafirler ayrılınca İsmet Paşa’yla bir kanun tasarısı hazırlayan Mustafa Kemal, Meclis Genel Kurulu’na Teşkilat-ı Esasiye Kanunu’nun bazı mevaddının tadiline dair teklifi Kanuni başlığıyla gelen konu müzakere edilmiş ve ardından kanun kabul edilmiştir. Kabul edilen kanuna göre Teşkilat-ı Esasiye Kanunu’nun birinci maddesine “ Türkiye Devleti’nin şekli hükümeti Cumhuriyettir” maddesi eklenmiştir.
Cumhuriyet’in ilanı Ankara’da meclisin yanındaki bahçede üç el havaya ateş edilmiş ardından bütün vilayetlere ve halka duyurulması için yıldırım telgraflar çekilmesi talimatı verilmiştir. Cumhuriyet’in ilanı tüm dünyada büyük yankılar bulmuştur. Tebrik edenler içinde Halife Abdülmecid Efendi de vardır.
19 Nisan 1925’te çıkarılan bir kanunla Cumhuriyet’in ilan edildiği gün Milli bayram olarak kabul edilmiştir.
İnsanlık tarihinin en eski medeniyetlerinden biri olan Mısır’da Cumhuriyet’in ilan edilmesi doğal karşılanmıştır. Zira Türkiye modeli her doğu vatandaşının hayalini kurduğu geleceğin zuhuru olmuş, ilham vermiştir. Fakat otokrasi ve monarşi bu duyguların dile getirilmesine mahal vermemiştir. Günümüz doğu dünyasında özgürlük meşalesini yakan Mustafa Kemal’i haklı çıkarmış İslam âleminin neredeyse tamamı demokrasi veya türevi yönetim şekillerini tercih etmiştir. Cumhuriyet ilan edildiğinde
Mısır monarşi ile yönetilmekteydi. Bu sebepten Mısır Basını düşüncelerini ifade ederken temkinli davranmak zorundaydı. El-Ahram gazetesi cumhuriyetin ilanı ile ilgili yazısında; bu durumun yeni olmadığını, Mustafa Kemal’in programının en baştan beri bir parçası olduğunu, Hilafetin siyasi gücünü kaybetmesinin bu durumu kaçınılmaz kıldığını belirtmiştir.
Benzer şekilde El-Siyasa; 1908’den beri Genç Türklerin siyaseti ele geçirdiğini belirterek bunun bir zincirin son halkası olarak, beklenen bir sonuç olduğunu dile getirmiştir. Ankara’nın bu kararının çok önemli bir politik olay olduğu, bir doğu ülkesinin ilk defa Cumhuriyeti benimsemesinin İslam alemindeki alışkanlıkların değişmesi konusunda önemli bir dönüm noktası olduğunu ifade etmiştir. Buna rağmen El-Ahram ve El-Siyasa gazeteleri zorla kabul ettirildiğini düşündükleri bu inkılaptan şüphe duymalarına rağmen başarısız olacağını da düşünmemişlerdir. Mustafa Kemal’in dehasının halkı kışkırtmaya meydan vermeden halkın duyarlılıklarını göz önünde bulunduracağından su istimallere karşı zekice davranacağından emindirler.
Genel olarak El-Ahram ve El-Siyasa gazeteleri yeni sisteme karşı bekle gör politikasını uygulamışlardır. Ne önyargıyla yaklaşmış ne de başarı olarak gösterip kutlamışlardır. Çünkü önyargıyla yaklaşamazlardı bütün basın unsurları gibi özgürlüğü ve hürriyeti savunuyorlardı. Kutlayamazlardı Mısır Anayasası’nın birinci maddesi gereğince Monarşiyle yönetiliyordu.95 Cumhuriyet’in ilanını kutlamak tehdit
olarak algılanabilirdi. Cumhuriyet rejimi Mısır siyaseti için bir tehdit oluşturmasına rağmen Mısır Kralı Fuad Cumhuriyet bayramı yıl dönümlerinde Mustafa Kemal Paşa’ya kutlama mesajları göndermiştir. Gazi ise buna karşılık olarak zerafetle teşekkürlerini dile getiren mesajlar göndermiştir. 1935 yılında göndermiş olduğu Cumhuriyet bayramı kutlama mesajı bu hususta iyi bir örnek teşkil eder;
1935 yılında “ Türk Ulusal Bayramının yıldönümü olan şu anda şahsi saadetinizle Türk ulusunun refahı için beslediğim en iyi temennilerimi arz etmekle bahtiyarım “96
95 Richard Hattemer, s.390 vd
Mısır Basınında cumhuriyet 1950’li yıllara kadar ciddi bir tartışma konusu olmamıştır. 1950’lerin başında başlayan cumhuriyet sistemi tartışmaları 1953’te cumhuriyetin ilan edilmesiyle amacına ulaşmıştır.
c. Hilafetin İlgası ve İslam Alemi’nin Tepkisi
Halifelik makamı, Osmanlı Padişahı Yavuz Sultan Selim’e Mısır seferi sırasında (1517) son Abbasi Halifesi El-Mütevekkil tarafından verilmiş bu tarihten sonra Osmanlı Sultanları bu unvanla anılmaya başlamıştır. Birinci Cihan Harbi’ne kadar bu makam pek kullanılmamış sadece şeklen var olmuştur. Cihan Harbi’nin başlamasıyla birlikte V. Mehmet, halife sıfatıyla İslam dünyasına bir çağrıda bulunmuşsa da bu çağrıya olumlu yanıt gelmemiştir. Aslında bu durum Halifelik kurumunun işlerliğini yitirdiğine iyi bir delil olmuştur.
Milli Mücadele sırasında yurdun kurtuluşuna öncelik verilmesi sebebiyle halifelik kurumuna karşı herhangi bir tavır alınmamıştır. Bu durum saltanatın kaldırılması esnasında da aynı şekilde devam etmiştir. Fakat Cumhuriyetin ilanıyla birlikte bu durum değişmiş, Milli egemenlik düşüncesiyle, ümmet düşüncesi üzerine kurulu bir kurumun bir arada olmaması gerektiği fikri ortaya çıkmış, radikal devrimlerin bütün hızıyla devam ettiği bir evrede halifelik kurumunun kaldırılmasına karar verilmiştir
Halifeliğin kaldırılmasını97 hızlandıran bir diğer sebep ise Hindistan’da
bulunan İsmailiye Mezhebi imamının halifenin siyasi konumunun korunması maksadıyla İsmet İnönü’ye gönderdiği mektup olmuştur. Bu mektup İsmet Paşa’nın eline geçmeden muhalefetin yayın organı Tanin gazetesinde yayınlanmıştır. Bu hususla ilgili birçok yorum yapılmış ve yapılan yorumlarda İngiltere suçlanmıştır. Mektubun arkasındaki gizli gücün İngiltere olduğu ve Hint aydınlarına bu mektubu İngiltere’nin yazdırdığı iddia edilmiştir. Konu İsmet İnönü tarafından TBMM’ye taşınmış ardından adı geçen gazete üyeleri İstiklal Mahkemesine sevk edilip
97 Detaylı Bilgi İçin Bkz., Mim Kemal Öke, Güney Asya Müslümanlarının İstiklal Davası ve Türk
yargılanmıştır. Bu durum halife taraftarları ile hükümet arasında sert tartışmalara sebep olmuştur.
Mektup krizinin yaşanmasından sonra bu kez de Halifelik, bütçe konusu ile gündeme gelmiştir. Abdülmecit Efendi, Başbakana bir yazı göndermiş, yazıda kendisine ait bağımsız bir bütçe tahsis edilmesini istemiştir. Bu durumdan oldukça rahatsız olan İsmet İnönü hükümet içinde hükümet olmaz ifadesiyle tepkisini sert bir şekilde dile getirmiştir. Durum Mustafa Kemal, İsmet İnönü, Kazım Özalp, Fevzi Çakmak tarafından etraflıca değerlendirilmiş ardından bu kurumun kaldırılması zamanının geldiğine karar verilmiştir. 98
Saltanatın kaldırılmasına ve cumhuriyetin ilan edilmesine herhangi bir tepki vermeyen İslam alemi, söz konusu halifeliğin kaldırılması söz konusu olunca tepkisiz kalmamış Ankara Hükümetini eleştiren makaleler yazmaya başlamışlardır. Mısır basınından üç gazete (Al-Akbar, Al- Ahram, Al-Siyasa) konuya ayrıntılı yer vererek halifeliğin kaldırılmasına karşı çıkmış, ayrıca Abdülmecit’e yapılan muameleyi de yerinde bulmamışlardır. Onlara göre Mısır da dahil olmak üzere İslam ülkelerinin birçoğu hala halifeye bağlıydı ve halife bu bağlılığın sona ermesine sebep olacak herhangi bir şey yapmamıştı.
Mısır basını, halifelik makamının kaldırılması durumunda İslam âleminin başsız kalacağını, hatta Müslüman toplumlarının dağılmasına sebep olabileceğine dair endişelerini dile getirmiş, ayrıca halifelik kurumunun kaldırılmasından istifade edecek bazı Müslüman kral ve prenslerin kendilerini halife ilan edeceğine vurgu yapmıştır. Konu hakkında Hicaz Kralı Hüseyin’i de örnek göstermişlerdir.
Hicaz Kralı Hüseyin, Ürdün, Irak, Filistin gibi bazı Müslüman ülkelerden aldığı destekle halife olma isteğini belirtince Al-Ahbar gazetesi, İngiliz koruması altında ve onun maşası olan bir şahsın İslam âleminde halife olarak kabul görmemesi gerektiğini aksi halde halifelik makamının gönüllü bir şekilde İngiliz egemenliğine teslimiyeti anlamına geleceğini ifade etmiştir. Bilhassa gazetenin kullanmış olduğu şu
98 Necdet Aysal, “Atatürk Döneminde İç Politika”, Başlangıçtan Günümüze Türkiye Cumhuriyeti
ifade konu hakkındaki düşüncesine iyi bir örnek teşkil eder :“ Allah, İslam’a ve Müslümanlara böyle bir kararla karşı karşıya getirme ihtimalini vermesin1!”99
Mısır Basınının genel görüşüne göre; TBMM’nin bu hususta çıkarmış olduğu yasa önemsenmemeliydi. Bu konuda İslam âlimleri halifeliğin kaldırılmasına dair bir hüküm vermediği sürece halifelik makamına kimse sahip çıkamaz ve bu kurumu kimse kaldıramazdı.
Bunun yanı sıra Halifeliğin kaldırılması Mısır’da belli çevrelerin işine gelmiştir. Bu durumdan faydalanmak isteyen kişiler Kral Fuad’ın halife olması gerektiğini dile getirmiş bu konuda yoğun bir faaliyet içerisine girmişlerdir. El-Ezher Üniversitesi rektörü ve dönemin önde gelen din âlimlerinden oluşan bir grup aydın bu hususla ilgili şu ifadeleri kullanmıştır: Emir Abdülmecid’e sadakat artık Müslümanları bağlamamalıdır. Bu sebepten diğer adayların atanması için yol açılmalıdır.
Mısır halkının politik hayatında ulusal egemenlik isteği önemli bir unsur olarak algılanmasına karşın, halk halifelik makamına sıkı sıkıya bağlı kalmıştır. Bunun sebebi Mısır’ın içinde bulunduğu politik durumdur. Bilindiği üzere Mısır, 1922 yılında tek taraflı bir şekilde bağımsızlığını ilan etmesine rağmen ülkedeki İngiliz hegemonyası devam etmiştir. Halifeye bağlı olmaları İngiltere’ye karşı bir dayanışma gücü oluşturmalarını sağlamış ayrıca Avrupa güçlerine karşı koyma gücü uyandırmıştır. Bu sebepten Halifeliğin kaldırılması, Mısır’da güçlü duyguların harekete geçmesine vesile olmuştur.
Mısır basınına yansımış olan bu fikirler ve eleştirilerden anlaşılacağı üzere Halifeliğin kaldırılması Mısır halkı tarafından pek de hoş karşılanmamış hatta bu durum büyük bir tepkiye sebep olmuştur.