Arkasını dönüp geçip gidiyor zaman. Küsen darılan bir çocuk gibi ellerini birbirine bağlamış, dudaklarını büzmüş, kaşlarını çatmış. Peltek bir tebessüm kurmuş. Cümleler uçuşuyor, tutan yok anlayan yok. Saçları dalgalanmış zamanın, savurup gidiyor saçlarını. Saçlarının bukleleri yüzüme çarpıyor. Bazen tatlı tatlı, bazen hoyratça. Hoyrat bir tokat kendime getiriyor beni. Tatlımsı olanı da hediye gibi. Bir birey olarak karşıma geçiyor zaman. En iyi arkadaşım oluyor. Aramızda hiç su sızmıyor. Hoyratlık da yapsa, tatlılık da. Ben barıştım tüm zaman dilimleriyle. Geçmişle de, günümüzle de, gelecekle de. Sıkı dost olduk hepsiyle. Yaşadıklarım ya da yaşayamadıklarımdan dersler çıkarıyorum, gülümsüyorum maziye. Şimdiyle de derdim yok gibi, geçinip gidiyoruz. Ayağıma taşlar dikenler takılıyor bazen, itip kendimi kurtarıp ilerliyorum yolumda. Geleceği mi? Hiç bilmiyorum ki gelecek mi? En iyi de onunlayız sanırım.