Hayatımı hep bu kavramlar üstüne şekillendiriyorum. Bir şeyler alırken de böyleyim, kızımı büyütürken de..
Kaba eşyaları, kaba insanları sevmem. Naif, sessiz, kibar bir kız görsem sarıp sarmalayasım gelir.
Kızım da öyle olsun istiyorum şimdi.. Narin, zarif.. İncinmesin, incitmesin de.. Aman kimseye sesini yükseltmesin. Hani bazen anneler der ya, sana vurursa sen de ona vur, dişli ol diye. Yok, istemem. Ezdirmem de elbette. Ama asla bağıran, çağıran bir kız olmasını istemem.
Rahmetli babacığım derdi ki; ”Kızım, senin arkandan bir başkasına, ne iyi insan desinler, kötü düşünmesinler”. Ne mutlu ona ki, şimdi kime rastlasam ondan iyilikle dua ile bahseder. Ve ne mutlu bana ki öyle bir babanın evladıyım bende..
İnşallah ben de etrafında sevilen, önemsenen bir insan yetiştirebilirim. Ona huzurlu korkusuz bir hayat sunabilirim.
Bir bebek dünyaya getirmek, hamileliği, doğumu, bebekliği, gazı, uykusu, yemeği.. Bunlar emin olun ki çok çok zor..
Ama bir insan yetiştirmek, işte en büyük meziyet.
20 çocuk yetiştiyorum. Benim gözümün önünde büyüyen, 20 öğrencim var sınıfımda. Her biri ailesini temsil ediyor bana göre. Kimi ağladığımı görse peçete getiriyor, kimi dikkatini vermiyor, ilgilenmiyor, kimi düşen arkadaşına yardım ediyor, kimi düşen bir kitabın üzerine basıyor.. Bazen öylece izliyorum onları. Niçin hepsi aynı değil diyorum. Aynı anne baba yetiştirmiyor çünkü.. Kim bilir hepsinin evinde neler olup bitiyor. Nelerden konuşuluyor, nelerden bahsediliyor.
Ne zamandır hissettiğim şeyleri yazmıyordum, şu ara bunlar geçiyor içimden içimden 🙂
03 Haziran 2015 03 Haziran 2015 Zeynep'in Evi	
İpek'li hayat
2 thoughts on “İpekli Hayat.. İnce, narin, kırılgan”	
bahar on 04 Haziran 2015	
Bu konuda bıraksalar saatlerce yazabilir ya da konuşabilirim.O insan yetiştirmek kısmından öyle endişeleniyorum ki ben, yaptığım davranışlar,söylediğim sözler kafasında nasıl şekilleniyor diye merak içindeyim.Ya da bizim öğrettiğim doğruların tam tersini görünce etrafında neler hissedip nasıl bir seçim yapacak bilmiyorum.Sosyalleştikçe etrafındaki insanlardan da şekilleniyor mutlaka.Ve malesef tek doğru yok çocuk yetiştirmede.Dediğin gibi kimi sana vururlarsa sen de vur der kimi ezdirme der kimi sen karşılık verme.Geçen haftasonu kursatan geldi benim ki anne derste arkadaşım bana tokat attı dedi.Düşün ne hale geldiğimi.Soğukkanlılığımı koruyarak önce neden dedim.Amacım karşılıklı bir münakaşa olmuş mu onu öğrenmek.Dediğini duysan şaşarsın bir sorunun cevabını ondan önce bilmiş diye yemiş o tokatı.Şimdi ne dersin ne öğütlersin bu çocuğa bir düşün.Öğretmen görmüş ve gerekeni söylemiş.Ama işte bazen öğretmenin verdiği cevap yetersiz alacak o da kendine göre bir yol çizecek belki bizim tüm öğrettiklerimizden farklı olarak.Bir de misal ben parkları çok sevsem de çok mutlu dönemiyorum nedense oradan eve.Bencil sorumsuz insanlar ve onların aynı şekilde büyüyen çocuklarına karşı ben bile afallarken oğlum hepten şaşırıyor.Hak tanımayan anneler,ya da çocuğunun daha önemli daha özel olduğunu düşünüp her koşulda öncelik isteyen anneler beni çok üzüyor.Şimdi diyorum benim anlattıklarım havada kalacak,çocuk onları görüp demek ki bu doğru diyecek diye üzülüyorum.Bir de evet ne kadar güzel yetiştirmeye çalışsak da içinde olacak bazı şeyler.Aynı aileden çıkan iki farklı çocuğun biri ne kadar kibar iken diğerinin ne kadar bencil ve hırçın olduğunu gördüm çok kez.İnşallah Zeynepcim hem biz hem çocuklarımız mutlu olur emeklerimizle.Çok doluyum konuşsak sabah kadar yine bitmez.Aynı kaygılarla hatta bazen evhamlarla büyüyor oğlum.Ne olmak istediğine dair konuşuyoruz bazen diyorum ilk önce iyi bir insan mutlu bir insan ol çocuğum gerisi tercihe kalmış.Bazen de hatta çokça onu geçiyor kendimi sorguluyorum ben iyi bir insan mıyım diye.Kafa karışık yani.Ee ben de hala büyümeye çalışıyorum sonuçta.Öperim dinlediğin için.İpek kızımı da:)
Cevapla
Zeynep'in Evi on 04 Haziran 2015	
Bahar’cım yorumunu okuyunca içimden ah burada olsak karşılıklı konuşsak ne güzel olur du dedim, umarım bir gün olur..
Benim hislerim de tam olarak bunlar çünkü. Daha yolun çok başındayım, henüz bir bebek annesiyim. Sen bu konuda çok daha görüp geçirmiş ve tecrübelisin, senden öğrenmem gereken, öyle çok şey var ki..
Ama ileririsi için de daha şimdiden, garip evhamlar endişeler içindeyim. Ben de bir öğretmen olduğum için, çocukların her şiddet görmesinde anneleri gibi tepki veriyorum şimdi. Hiçbir çocuğu bir diğerine assssla! güldürmüyorum. Eğer gülerlerse alay ederler ve incitirlerse beni karşılarında buluyorlar. Kaldı ki vurmak! Velilerim de çocuklarım da bu yönümü çok iyi biliyor neyse ki..
Ama benim çocuğum, işte ona müdahale edemeden, görmediğim bir sınıfa yollayacak olmak beni böylesine endişelendiren.