Tek bir konuya kendini kaptırmak, dünyanın tüm gerçeklerine, estetik ayrıntılarına ve dahilerine duyularını kapatmak.. Sonunda en’lerin adamı olup, ününün peşinden kör gözlerle koşuşturmak. Zamanla ezberlemek ayrıntıları, kaçırmaya başlamak nüansları.
Aynı hamleyi 5483.defa ahenkle ve bir o kadar umursamaz yapan ellerine bakan şaşkın bakışlar, “ne kadar da …” cümlesini çoktan manşetinde dolduran gazeteler büyülemez mi insanı?
Stefan Zweig’le oldukca geç tanıştıgımda, yukarıdaki cümleleri fısıldadı kulagıma. Aslında kelimeleri kazıdı beyin kıvrımlarıma demek mi daha dogru olurdu? Sanırım okudugum kişisel gelişim kitapları, dünya klasikleri hep aynı temayı işlemişti de bir tek Zweig kazımıştı mesajını beynime. “Bir alanda en olmak; birçok şeyden aciz görünürken parlamak!”
Satranç, bir beyin savaşıydı; içinde cahilliği, dehayı ve yalnızlığı barındıran. Ne çok kendine güven derdi bu oyun, ne de en iyisi bile olsan bunun ihtişamına kapılarak rahatlamanı öğütlerdi. Daima temkinli olmak, en’lerin hatalarından ders çıkarmak ve belki de onları birebir taklit ederek kendi yönetimini geliştirme sanatıydı bu oyun.
Kitapla ilgili ayrıntı vermemek adına, Stefan Zweig’e hayranlığımdan onun ismine ve eserine blog sayfamda yer vermek istedim. Kitaptan vurulduğum cümlesi de okuyucuya armağanım olsun dedim: Bir Rembrandt, bir Beethoven, bir Dante, bir Napoleon hakkında en ufak fikri olmayan birinin, kendini büyük bir insan sanması aslında o kadar kolaydır ki..