İnsan sevdiği birini kaybettiği zaman hep erkenmiş gibi gelirş. Ölüm herkese ayrı acı çektirir. Ben 16 yıllık dostumu, ablamı kaybettim. Ve onunla birlikte ben kendimi de kaybettim. Yaşamak için ne bir amaç ne bir nedenim vardı. Daha doğrusu belli bir zaman boyunca ben hep böyle düşündüm. Ama aslında yaşamak için insanın bir sürü nedeni vardır. Mesela ailesi, mesela diğer dostları, arkadaşları. Ben bunların hiç birini göremedim. Kendimi öyle bir kapattım ki ne yemek yiyordum ne kendime dikkat ediyordum. Sonra baktım ki zaten engelli olan hayatım bana daha da çok engeller çıkarttı. Hastalığım ilerledi. Ve ben her geçen gün iyice erimeye başladım. Belli bir zaman boyunca hastalığımın kötüye gittiğini farkettiğim halde hastaneye gitmedim. Aman zaten ölmek istiyorum, bırakayım ilerlesin diye düşündüm.
Birgün birisi beni LÖSEV'e götürdü. Oradaki küçücük çocukların çektiği acıları gösterdi. Sonra da ameliyathaneye götürdü. Çünkü bende 27 ameliyatı deli dolu olmamla başarmıştım. Ve bana dedi ki " sen bu kadar hayata bağlıyken, bu kadar güçlüyken nasıl bu hale geldin? Hadi tamam anlıyorum, yaşadıkların çok zor ama o çocuklar ne yapsın? Küçücük bedenlerin de çok ağır yükler taşıyorlar, çok ağır acılar çekiyorlar. Ama bak hala gözlerinin içleri gülüyor.
Biliyorum klasik bir cümle ama sen istesen de istemesen de hayat devam ediyor. Ve Rabbim sana nefes verdiği sürece de devam edecek." Ben bu lafları oturdum saatlerce düşündüm. Sonra dedim ki " Kızım sen ne yapıyorsun? Evet hayat devam ediyor. Ama sen dostunla beraber kendini tamamen mahvettin. Kendinle beraber de sevdiklerini mahvediyorsun. O küçücük çocuklar o kadar acıya rağmen gözlerinin içi gülüyorsa senin de gülmek zorunda. Hayata tutunmak zorundasın." Ve zaman geçtikçe kendimi toparlamaya başladım.
Evet ölüm ağır ama sen ölmediğin sürece yaşamaya devam etmek zorundasın...
Alıntı Yap
Mesaj Gönderim Zamanı: 17.11-2015, 18:15 #2
satıcan
Profili
Forum Mesajları
Başlattığı Konular
Albümleri
Özel Mesaj Yaz
Arkadaşları
Manşetleri
Blog Mesajları
Üye
Gerçek Adı
SATI
Üyelik Tarihi
18.03-2015
Son Giriş
17.08-2019
Saat
16:40
Yaşadığı Yer
ANKARA
Mesaj
200
Alınan Beğeniler
6
Verilen Beğeniler
25
0
selam cansucum beni hatırladın mı senin o gülmekten kahkaha krizine girdiğin anlar gözümün önünden hiç gitmiyor ben seni hep taktir etmiştim yine ediyorum
Alıntı Yap
Engelliler.Biz Platformu'nun resmi satış sitesi: alisveris.engelliler.biz güvenli ve keyifli alişverişin de adresi...
Mesaj Gönderim Zamanı: 17.11-2015, 18:58 #3
Suskun Mutsuz Umutlu
Profili
Forum Mesajları
Başlattığı Konular
Albümleri
Özel Mesaj Yaz
Arkadaşları
Manşetleri
Blog Mesajları
Üye
Üyelik Tarihi
05.09-2015
Son Giriş
15.11-2021
Saat
09:50
Yaşadığı Yer
AMASYA
Mesaj
818
Alınan Beğeniler
93
Verilen Beğeniler
21
0
yazınızı okudum. acınızı paylaşıyorum Allah rahmet eylesin mekanı cennet olsun ablanızın.
doğan herkez ölüm senedini imzalamıştır. günü gelince senet ödenir
yani ölüm de hayatın bi parçası yaşamak gibi. sadece farklı bir boyut a geçiyoruz.
hayattaki hiç birşey anlamsız değil.
Allah herkeze farklı dertler vermiş . hepimiz farklı durumlardayız. biz neden böyleyiz gibi sorgulamak doğru değil.
sen sana verilen imkanları değerleri fırsatları en iyi şekilde değerlendir ve asla Allah'a olan inancını yitirme manevi yönünüde güçlü tut.
umarım herşey hepimiz için daha güzel olur.
Alıntı Yap
Mesaj Gönderim Zamanı: 19.11-2015, 16:08 #4
cadı-cansu
Profili
Forum Mesajları
Başlattığı Konular
Albümleri
Özel Mesaj Yaz
Web Sitesi
Arkadaşları
Manşetleri
Blog Mesajları
Üye
Gerçek Adı
Cansu
Üyelik Tarihi
27.11-2011
Son Giriş
18.11-2021
Saat
20:15
Yaşadığı Yer
Ankara
Mesaj
56
Alınan Beğeniler
2
Verilen Beğeniler
2
0
@satıcan
İşte o halimden eser kalmadı. Şimdi görseniz "Benim tanıdığım Cansu, o kahkahalar atan kız sen misin?" dersiniz. O derece tamamen hayattan koptum diyebilirim. Ama işte klişe bir laf olmasına rağmen hayat devam ediyor... Ve Rabbim ömür verdiği sürece de hayat devam edecek... Bende o yüzden sevdiklerimi düşünerek kendimi toparlamaya çalışıyorum...
Alıntı Yap
Mesaj Gönderim Zamanı: 19.11-2015, 17:23 #5
satıcan
Profili
Forum Mesajları
Başlattığı Konular
Albümleri
Özel Mesaj Yaz
Arkadaşları
Manşetleri
Blog Mesajları
Üye
Gerçek Adı
SATI
Üyelik Tarihi
18.03-2015
Son Giriş
17.08-2019
Saat
16:40
Yaşadığı Yer
ANKARA
Mesaj
200
Alınan Beğeniler
6
Verilen Beğeniler
25
0
zaman en iyi ilaç cansucum eminim toparlayacaksın bunun üstesinden de geleceksin
Alıntı Yap
Mesaj Gönderim Zamanı: 19.11-2015, 17:52 #6
ahmet28
Profili
Forum Mesajları
Başlattığı Konular
Albümleri
Özel Mesaj Yaz
Arkadaşları
Manşetleri
Blog Mesajları
Üye
Üyelik Tarihi
05.12-2011
Son Giriş
10.10-2018
Saat
04:16
Yaşadığı Yer
İstanbul
Mesaj
88
Alınan Beğeniler
3
Verilen Beğeniler
2
0
Ben engelli olmadan önce Annem e bir şey olsa ne yaparım diye düşünürdüm. Artık 6 senelik engelliyim. Bazen Annem in telefon konuşmalarına kulak misafiri oluyorum. Oğlum düzelmeden ben ölürsem gözüm açık gidecek diyor. Asıl öyle bir durum olursa ben ne yaparım,hayal bile edemiyorum. Dünya biter herhalde o saatten sonra benim için.Allah sevdiklerimize uzun ömürler versin. Bizlerede böyle ayrılıklar olduğunda dayanma gücü ve sabır versin.
Alıntı Yap
Mesaj Gönderim Zamanı: 19.11-2015, 18:20 #7
Muzo
Profili
Forum Mesajları
Başlattığı Konular
Albümleri
Özel Mesaj Yaz
Arkadaşları
Manşetleri
Blog Mesajları
Üye
Gerçek Adı
Muzo
Üyelik Tarihi
27.12-2005
Son Giriş
25.03-2019
Saat
22:50
Yaşadığı Yer
Gaziantep
Mesaj
568
Alınan Beğeniler
3
Verilen Beğeniler
0
0
Bende ikigun once annemi kaymettim. Kanserdi kanseri yendik ancak bu kez fizik ic organlar harsar gordu. Ve zaten kalp yetmezligi vardi akciger sorunu ve bobrek yetmezligide cabasi oldu. Surekli hastanelerdeydik. Tam iyi oldu bukez dedik. Vucudu 17 litre su toplamis.. Yogun bakima aldilar 10 litrelik su cekildi normaldi.. Taburcu olmaya hazirlaniyordu. Biranda kalbi durmus. Bir omurluk anam artik gitti......