2020 | Dram	| Anya Taylor-Joy, Bill Camp, Harry Melling, Moses Ingram, Thomas Brodie-Sangster, Scott Frank,
“Bağımlılık, takıntı, travma ve satranç hakkında Netflix sınırlı drama dizisi” sözlerini okuduğunuzda akla gelen ilk sıfat muhtemelen “heyecan verici” değildir. Ama işte buradayız ve Scott Frank’ın Walter Tevis'in aynı adlı ergen romanı uyarlaması "The Queen’s Gambit" kesinlikle "heyecan verici" nin kullanılmasını gerektiriyor. Manyetik bir başrol performansı ile desteklenen ve birinci sınıf oyunculuk, muhteşem görsel dil, hiçbir zaman sürükleyiciden daha az olmayan bir televizyon oyunu ve çelişki ve belirsizliği kucaklamak için takdire şayan bir isteklilikle desteklenen, yılın en iyi dizilerinden biri. Kusursuz olmasa da, kısaca bir zaferdir. Ve sadece zorlayıcı bir dönem draması, bir karakter çalışması ve gözler için bir ziyafet olarak tatmin edici değil. Aynı zamanda, özünde, prestijli bir dizinin kıyafetlerine sarılmış bir spor filmi. Kendiniz gibi: En son ne zaman havayı satrancın üzerine yumrukla pompaladınız? Bu hak ettiğin bir şey değil mi? Muhtemelen, Beth Harmon (olağanüstü Anya Taylor-Joy), insanlar Frank'i ve ortak yaratıcı Alan Scott’ın mükemmel serisini keşfettikçe epeyce yumruk atma hakkı kazanacak. Beth ile sekiz yaşında (Isla Johnson), annesini öldüren araba kazası nedeniyle - en azından fiziksel olarak - imkansız bir şekilde zarar görmeden bırakıldığında tanışıyoruz. Babası fotoğrafta olmadığı için Beth, kendisini yetimler için bir Hıristiyan okulunda bulur. Oradayken üç şey geliştirir: Jolene ile arkadaşlık (yeni gelen Moses Ingram, mükemmel), satranç tutkusu ve devlet tarafından yasaklanana kadar çocuklara verilen küçük yeşil sakinleştiricilere fiziksel ve duygusal bağımlılık. Sonunda okuldan ayrıldığında, o son iki şeyi çantasında bir sürü satranç kitabı, oldukça büyük bir ego, keşfedilmemiş bir travma ve az miktarda kendinden nefret etme ile birlikte paketledi. Ancak, onu hem rekabetçi satranç dünyasının zirvelerine hem de hap yığınına ve alkolün sunduğu unutulmaya gönderen oyundur. Kısacası, Beth'in halledeceği çok şey var. Neyse ki, Anya Taylor-Joy görevden fazlası. 15'ten itibaren Beth'i oynayan Taylor-Joy, onunla ne kadar uzun süre oturursanız o kadar sürükleyici bir performans sergiliyor. Bu, hem sarhoş edici bir cazibenin hem de kıymetli küçük kibirlerin dönüşü, hiç kapatılmadan içsel, kalp kırıcı derecede savunmasız ve çoğu zaman aynı anda keskin bir şekilde komik. Hikayenin çoğu, Beth'in ne zaman ve nasıl yalnız olduğuna bağlı - ve bazen insanlarla çevrili olduğunda en çok yalnız kalıyor - ve Taylor-Joy'un performansı bu anlarda özellikle dikkat çekici. Evde, bir yabancının dairesinde, uçakta, gece yatağında tek başına Beth'in sahneleri - hepsi, yalnızca gerçekten gözlemlenmediğinde ortaya çıkan türden bir enerjiyle mırıldanıyor. Ancak bu durumda, o enerjiyi kameralar ve ekip üyeleriyle dolu bir odada yaratıyor. Bu tür bir dürüstlük ve salıverme, Eleanora Duse’un kızarması gibi efsane oyunculuk meselesidir. Zaten onlarla dolu genç bir kariyer için bir başka önemli filigran ve bir şekilde Beth'in bir satranç tahtasının arkasında sessizce oturduğu zamandan daha iyi olamaz. Bu sahnelere geri döneceğiz, ancak Taylor-Joy’un tek harika sahne ortağının, tahtanın 64 karesinden bakan kamera olduğunu varsaymak yanlış olur. Frank ve oyuncu seçimi yönetmeni Ellen Lewis, aralarında Beth'i oyuna tanıtan izole kapıcı rolündeki büyük Bill Camp, rakipleri ve nihai müttefikleri olarak satranç dünyasında Thomas Brodie-Sangster ve Harry Melling'in de yer aldığı bir grup ağır vuruştan oluşan bir grup oluşturdu. Ingram ve sonunda Beth'i evinde karşılayan kırılgan, hasarlı, şefkatli bir kadın olarak hipnotik bir performans sergileyen yönetmen Marielle Heller. Grupta bir herif yok; hatta en fazla bir veya iki sahneye çıkan oyuncular bile tam anlamıyla yaşanmış hisseden performanslar sergiliyorlar. Bir topluluğun sersemletici. fxdizi.com iyi seyirler diler..