Mangrovlar, tipik olarak kıyılar boyunca tuzlu suda yetişen karışık ağaçlardır. Ancak bazı kırmızı mangrovlar, Meksika’nın Yucatán Yarımadası’nın yağmur ormanlarının derinliklerinde gelişir. Bu bitkiler, San Pedro Mártir Nehri boyunca tatlı suda yaşar. Bu, denizden yaklaşık 200 kilometre (124 mil) uzakta. Bilim adamları, bu mangrovların bu kadar iç kesimlerde nasıl kapana kısıldığını bilmek istedi.
Carlos Burelo da aralarındaydı. 35 yıl önce babasıyla birlikte bir çocukluk balık avı gezisinde bu mangrovları merak etmeye başladı. Burelo, mangrovların köklerinin yer üstünde büyüdüğünü gördü. Bu diğer ağaçlardan farklıydı ve onu büyüledi. Bugün Burelo, Universidad Juárez Autónoma de Tabasco’da çalışıyor. Meksika, Villahermosa’da. Bu biyolog, bu mangrovların nereden geldiğini keşfetmeye devam eden bir ekibin parçası.
Kırmızı mangrovlar, buldukları bir “kalıntı ekosistemin” parçasıdır. (Bir kalıntı, daha önceki bir dönemden kalan bir şeydir.) Bu ekosistem 100.000 yıldan daha önce oluştu. O zamanlar dünya daha sıcaktı ve deniz seviyeleri daha yüksekti. Aslında, deniz seviyeleri bugünkü seviyelerin yaklaşık 9 metre (30 fit) üzerine çıktı.
Sonuç olarak, şu anda Yucatán Yarımadası olan araziyi su bastı. Bu, kıyıdaki mangrovların iç bölgelere taşınmasına izin verdi. Dünya tekrar soğuyunca mangrovlar kıyıdan uzakta kaldı.
Holly Jones, “Bu ağaçların olağanüstü dayanıklılığı dikkat çekici” diyor. “Normalde deniz suyuna adapte olmalarına rağmen, bunca zaman iç kesimlerde hayatta kaldılar.” Jones, “inanılmaz” diyor. Jones bir koruma biyoloğudur. DeKalb’deki Northern Illinois Üniversitesi’nde çalışıyor. Jones yeni çalışmaya dahil değildi.
Burelo’nun ekibi önce San Pedro Mártir Nehri üzerindeki mangrovların nereden geldiğini araştırdı. Bu mangrovlardan yaprak toplayarak başladılar. Bilim adamları daha sonra DNA’larını kıyı mangrovlarından gelen yapraklarla karşılaştırdılar.
Kıyı ağaçları Karayip Denizi ve Meksika Körfezi boyunca büyüyordu. DNA, San Pedro Mártir Nehri üzerindeki mangrovların kökenlerini belirlemeye yardımcı oldu. Nehirden yaklaşık 170 kilometre (105 mil) uzakta, Meksika Körfezi boyunca başladılar.
Nehir mangrovlarının DNA’sı ve yaşları, kıyıdaki akrabalarından ne zaman ayrıldıklarına dair ipuçları da içeriyordu. Felipe Zapata, “Kırmızı mangrovlar 120.000 yıl boyunca izole edildi” diyor. San Pedro Mártir’in suyu ve nehir yatağı kalsiyum açısından zengindir. Bu, mangrovların yıllar boyunca burada hayatta kalmasına yardımcı oldu. Zapata evrimsel bir biyologdur. Los Angeles California Üniversitesi’nde çalışıyor.
Ekip, bu ekosistemin bir zamanlar kıyı olduğuna dair daha fazla kanıt buldu. Bu bölgede tipik olarak kıyıların yakınında bulunan 112 tür daha keşfettiler. Bu türler arasında orkideler ve baklagiller bulunur.
Eldeki bu bulgularla araştırmacılar toprağa da bakmaya karar verdiler. Exequiel Ezcurra, mangrovların yakınındaki bu tortulların “tam olarak beklediğimiz şeyi” ortaya çıkardığını söylüyor – kıyı tortulları, okyanus tortulları ve okyanus fosilleri. Ezcurra, Riverside’daki California Üniversitesi’nde bir ekolojisttir.
Toplamda, araştırmacılar kıyı çakıllarını, deniz salyangozlarının kabuklarını ve kabuk parçaları bakımından zengin kil tortularını ortaya çıkardı. Ayrıca kıyı kumullarının tortullarını ve büyük istiridye kabuklarını da ortaya çıkardılar.
Bunlar, araştırmacıları, uzun zaman önce okyanusla birleşmiş bir nehir olan ve şimdi bir kıyı ekosistemine ev sahipliği yapan bölgeyi sonuçlandırmaya yönlendirdi.
Deniz seviyesinin zaman içinde nasıl değiştiğine dair bilgisayar modelleri bu bulguları doğruladı. Modeller, geçmişte deniz seviyeleri daha yüksek olduğunda, okyanusun San Pedro Mártir Nehri’nin alt havzasıyla birleştiğini gösterdi. Bu yaklaşık 150.000 ila 130.000 yıl önce olurdu. Bu, kırmızı mangrovları ve diğer türleri iç bölgelere itti.
Ezcurra, bu keşfin geçmiş iklimdeki değişikliklerin dünyanın kıyılarını nasıl etkilediğini vurguladığını söylüyor. Ayrıca, gelecekteki deniz seviyesinin yükselmesinin bu ekosistemleri nasıl etkileyebileceğini daha iyi anlama şansı sunuyor.