Masamıza bakan garson kızın tavırlarından, amcamın müdavim olduğu anlaşılıyordu. Pideci kız “Yavuz ağbi,” diyordu. Amcam da gülümseyerek siparişleri veriyor ve bizimle sohbete dönüyordu. Garson, kısa boylu, sempatik, küçük suratlı, minik burunlu, minyon biriydi. Kız siparişleri masaya bıraktıktan sonra “afiyet olsun ağbi” deyip uzaklaştı. Tam bu anda Yavuz amcam bize doğru dönüp ben ve Özbey amcama,
– Yahu bu kızın boyu ne güzel, kısacık; ne vazelin, ne kayganlaştırıcı sürmeden direk saplayıp önüne takacaksın; üç oda, bir salon, iki balkon evde yürüye yürüye gezdireceksin, dedi.
Özbey amcam zuhahahahah diye gülerek bu dahiyane fikre ortak olurken bense şaşkınlıktan pidenin büzüşmüş kenarını katlayarak elimle oynuyordum.
*
Amcamın dükkanının önüne beyaz renkli, zayıf bir sokak köpeği geliyor. Özbey amcamla köpeği sevmeye başlıyoruz. Biz köpeği kendimize alıştırdık diye sevinirken, içeriden koşarak gelen Yavuz amcam köpeğe bir tekme savuruyor. Kuyruğunu kısan köpek uzaklaşırken, Yavuz amcam da ağzındaki sigarayla hunharca Erol Taş gülüşü atıyor. Amcalarım hayvanseverdir.
*
Yavuz amcam sol dudağında sigarayı kısık gözle içerken bir olay anlatmaya başladı:
– Yağmurlu bir kış günü Broadway’le İzmir – Balıkesir yapmam gerek. İzmir otobanından çıkarken kaza olmuş, yoğun bir trafik var. Trafik polisi yolun kenarında aval aval bakıyor. Hemen camdan kolumu çıkarıp bir el ettim.
– ‘Selam, Ben Başsavcı Selami Siksüren, derhal yolu açın!
– Polis, hemen motosikletine atladığı gibi sirenlerini yakıp, sol şeritten ilerlemeye başladı. Ben de tam gaz arkasından! Yolu açmakla kalmadılar; Balıkesir’e kadar bana eşlik ettiler. Eskortluk vazifeleri bittikten sonra polisi çağırdım ve yanağını hafifçe okşadım. “Sağol aslanım,” deyip tokadı bastım. Polis hemen motordan indi, topuk selamı çaktı ve arkadaşlarını da alıp geri döndüler. Bu da böyle bir anımdır işte…