Kendimi şanslı hissediyorum. Mutluyum. Yazdıklarıma yorum alıyor, birikimlerimi aktarıyor, dostlarımın tebriklerini duyuyor, hissediyorum.
Ortaokul günlerimin birinde şimdiki polis evi, o zamanlar polis karakolunun önünden geçerken, büyük puntolarla yazılmış BÜLTEN yazan bir teksir kağıdını yerde buldum. Bu, ülkü ocaklarının o zamanlar çıkardığı aylık bültenlerden birisiydi. Sol üst köşede olsa gerek bir kürenin içinde başı dik BOZKURT amblemi vardı. Dört çarpı altı ebatlarında bu amlemi beşer milimetrelik karelere ayırdım. A 4 beyaz kağıda büyüterek çizdim.
Evimizdeki dolabın camına bantladım. Anamın ziyaretcileri bunu pek yadırgamışlar, kim astı bu iti, kurdu, indirin diyenler olmuş ama biz bunlara pek kulak asmamıştık...
Sokağımız kalabalıklaşıyordu. Hal içinde hal emekçileri, hamal-der diye dernek kurmuşlar,
gürültü patırtılar başlamıştı..
Ticaret Lisesi yenimahalle yolu üzerinde bulunan Raşit Tolun (çolak raşit) konağından taşınmış, kız sanat okulu ile erkek sanat okulu arasına yapılan yeni binasına yerleşmişti. Bulvar bu öğrenci yoğunluğunun çok sancılarını yaşadı.. Öğrenci olaylarının hız kazanmasında kalabalıklar önemli faktörlerdir.
Türkmen - Zengen köy yolu 68 li yıllarda stabilize açıldı. Türkmen, Akhüyük, Çiller, Kamışlıkuyu, Aşağı ve yukarı Göndelen, Acıkuyu, Yeniköy köyleri bir hat üzerinden yola kavuşmuş oldu. Yukar göndelen köyünün altından yeni zengen birleştirildi. Çok mutlu olmuştuk. Faruk Sükan içişleri bakanı, zehir hafiye diye namlanmış, Konyanın dolayısı ile bizim bakanımızdı. Ereğlinin bakanı...
Kaymakan Sebahattin Çakmakoğlu köyümüze gelmiş, köy muhtarı Mahmut Büke evinde kahve ikramını ben yapmıştım. Açık kahve botları, bej renginde kaşe paltosu, uzun boyu ile onu hayranlıkla izledim.
Yıllar sonra siyasete girdiğimde aynı kulvarda yollarımız kesişti.
69 şubatında Ereğliden bir duman, ateş yükseltisini köyde izlemiştim. Telefon televizyon yoktu. Karakol yakılmıştı. Ereğli polis karakolu, polis jibleri yakılmış, bir kaç vatandaşımız ölmüştü. Bu menfur olaydan sonra Ereğlinin bahtı gülmemiş, İL OLAMAMAMIZIN SEBEBİ OLARAK bu durum hep konuşulagelmiştir.
Köylerden traktörle, at arabaları ile şehire ulaşım, dolmuş ve minübüslerle yapılmaya başlanmıştı.. Hayat her geçen gün güzelleşiyordu. Perşembe günleri yerine haftanın her günü köylüler şehire gelir giderlerdi.
Sanat okulu birinci sınıf sonunda yeni bir sınava girmiştik.. Okullar açıldığında okul bina kapısına bir liste asılmış, isimlerimiz yazılmıştı..
MALATYA ŞEHİT KEMAL ÖZALPER TEKNİK LİSESİ ni kazanmıştık.. Sevinemedik, üzülemedik bu nereden çıkmıştı.
Ereğli nere Malatya nere. 72 li yıllarda ikiyüz elli lira burslu, teknik lise tahsili için Malatyaya gidecektik..
Öylede oldu. Bizim için yirmiye yakın arkadaş grubuyla yeni bir hayat başlıyordu. Bu bir macera idi. Konya bize yüz elli km, orada da teknik lise vardı. Devletimiz bizi altıyüz km doğuya okumaya yollamıştı.
Sanat okulunda müdür Şükrü Cemal Eren, okul şapkası, teknik resim gereçleri bir bütündü, adı DİSİPLİNDİ.. Çok kaliteli bir eğitim, kaliteli öğretmenlerden ders almış, özgüvenimiz yerinde olarak Malatyaya gitmek için hazırlanmaya başlamıştık bile..
Not:Bahse konu yıllar benim çocukluğumun bittiği, gençliğimin başladığı zamanlardı. Katkıda bulunanlara, kırmadan dökmeden ilave yapacaklara, küllenmiş yaraları eşelemeden hatıralarını paylaşacaklara selam olsun. Kalın sağlıcakla. Dr. Yusuf Kılınç
Bu Haber Hakkında Ne Söylemek İstersiniz?
UYARI: T.C. kanunlarına uymayan, konuyla ilgisi bulunmayan, hakaret içeren, inançlara saldıran, şiddete teşvik eden ve tamamı büyük harfle yazılan yorumlar onaylanmamaktadır.