4978 – Muhammed İbnu’l-Münkedir anlatıyor: “Câbir İbnu Abdillah radıyallahu anhüma, İbnu Sayyâd’ın Deccal olduğu hususunda yemin ederdi. Ben:
“Sen Allah’a yeni de ediyorsun ha!” dedim. Bana şu cevabı verdi:
“(Nasıl etmeyeyim?) Ömer İbnu’l-Hattâb radıyallahu anh’a, Resûlullah aleyhissalâtu vesselâm’ın yanında İbnu Sayyâd’ın Deccal olduğu hususunda yemin ettiğini işittim. Buna rağmen aleyhissalâtu vesselâm kendisini reddetmemişti.”
Buhari, İ’tisam 23; Müslim, Fiten 94, (4929), Ebu Dâvud, Melahim 16, (4331).
4979 – İbnu Ömer radıyallahu anhümâ anlatıyor: “Ömer İbnu’l-Hattab radıyallahu anh, ashabtan bir grup içerisinde Resûlullah aleyhissalâtu vesselâm’la birlikte İbnu Sayyâd’a doğru gittiler, Onu, Beni Megâle şatosunun yanında çocuklarla oynar buldular. O sıralarda bülûğa yaklaşmış durumdaydı. İbnu Sayyâd, Aleyhissalâtu vesselam, eliyle sırtına vuruncaya kadar (onların geldiğini) hissetmedi. Aleyhissalatu vesselam, omuzuna vurup:
“Benim Allah’ın Resûlü olduğuma şehâdet ediyor musun?” diye sordu. İbnu Sayyad ona bakıp:
“Şehadet ederim ki, sen ümmilerin peygamberisin!” dedi. İbnu Sayyad da Resulullah’a:
“Sen, benim Allah’ın Resulü olduğuma şehadet eder misin?” dedi. Aleyhissalatu vesselam onu reddetti ve:
“Ben Allah’a ve O’nun resullerine iman ettim!” buyurdu ve sonra sordu:
“Pekiyi, ne görüyorsun?”
“Bana bir doğru sözlü (sadık), bir de yalancı (kâzib) gelmektedir” diye cevap verdi. Bunun üzerine Aleyhissalatu vesselam:
“Sana bu iş karıştırıldı! (Sıdkı kizb; kizbi sıdk ile karıştırıyorsun)” buyurdular. Sonra da Aleyhissalatu vesselam ona:
“Ben senin için (içimde) bir şey sakladım (bil bakalım!) dedi. İbnu Sayyad:
“O dumandır!” diye cevap verdi. Aleyhissalatu vesselam:
“Sus, sen kendi kadrini hiçbir vakit aşamayacaksın!” buyurdular. bunun üzerine Hz. Ömer radıyallahu anh:
“Ey Allah’ın Resulü! Bana müsaade buyurun şunun boynunu vurayım!” dedi. Aleyhissalatu vesselam da:
“Eğer (Deccal) bu ise, sen ona musallat edilecek değilsin, eğer bu Deccal değilse onu öldürmekte sana bir hayır yok!” buyurdular.”
Buhari, Cenaiz 80, Şehadat 3, Cihad 178, Edeb 97; Müslim, Fiten 85, 95, (2924, 2930); Ebu Davud, Melahim 16, (4329); Tirmizi, Fiten 63, (2250), 56, (2236).
Tirmizi, “Ben senin için (içimde) bir şey sakladım (bil bakalım!)” sözünden sonra şu ibareyi ilave etti: “Onun için (içinde) “O halde semanın apaşikâr bir duman getireceği günü gözetle (Habibim)” (Duhan 10) ayetini gizlemişti.”