Sabah Samsun otogarındaki meraklı insanların bakışları içerisinde bagajdan parçalar halinde indirdiğim bisiklet ve bisikletimin bagajını toparlıyor ve hazırlanıyorum. Hızlı ve heyecanlı bir şekilde hazırlığımı tamamlıyorum veee tekerim dönmeye başlıyor… Samsun otogarı çukur bir yere yapılmış olmalı ki sahile gitmek için bir yokuş çıktım, sanki yokuşun sonunda birisi “Welcome to Karadeniz Uşağumm..! ” der gibi bana bakıyor. Yokuşu çıkarken Bandırma Vapuru için yol tarifi aldığım evinin bahçesinde duran vatandaşlar yol tarifinin yanı sıra bir ihtiyacım olup olmadığını soruyorlar yok desemde ısrarla sulukların dolu mu diye sorup bir şekilde yoldan geldiğim belli olan bana yardım etmek istiyorlar. Kendilerine çok teşekkür ederek Bandırma Vapuruna doğru yol alıyorum. Bu seferde ben diyorum kendime kendime “Karadenize hoş geldin Musab!” burada insanlar böyle işte “misafirperver, yardımsever”
Fazla vakit kaybetmeden Bandırma Vapuruna gidiyorum. Gişe görevlilerinden tamda beklediğim şekilde “bisikletle giremezsin..! ” şeklinde uyarımı aldıktan sonra uygun bir yere bağlıyorum bisikletimi. Lakin kendisi gişesinde beklediği bu vapurunun hangi tarihte yola çıktığını ve o tarihin ne bayramı ilan edildiğinden bir haber sanırım. 19 Mayıs Gençlik ve Spor bayramı, yani Atatürk bu bayramı bizlere armağan etmiştir. Her neyse bu konuda gişe görevlisi ile tartışmak için vakit harcamaya değmez. (Malum bütün eşyalarımız bisiklet üzerinde olunca ister istemez insanın gözü arkada kalıyor.) Bisikletimi gişe görevlisinin göreceği bir yere bağlayıp en azından arada kontrol etmesini rica ettim. Pekte umursamaz bir tavırla “bakarız..!” dedi… Orjinal olmayan ama birebir ölçülerinde yeniden inşa edilmiş olan temsili Bandırma Vapurunu geziyorum. Detaylı bilgi için http://www.bandirma.org/ adresini ziyaret edebilirsiniz.
Öğleye doğru Çarşambaya varıyorum. Eh burada yense yense pide yenir. Her zaman olduğu gibi gözüme kestirdiğim birkaç kişiden güzel lokanta adresi alıyorum. 3 kişiden 2 si “Şehir Lokantasını” öneriyor. Şehir lokantasına gidiyorum. Dışarıda bisikleti bırakmak istemeyince lokanta içerisinde bebek arabalarının yanına koymamda yardımcı oluyorlar. Şimdi rahat rahat pidemi yiyebilirim 🙂
-Hoşgeldiniz. Pideniz neyli olsun.
-Çarşambalı, şeyyy yani Çarşamba Pidesi.
Çarşamba Pidesi : Kapalı ve içinde kıyma var. Kıyma biraz yağlı olduğu için öğle yemeği olarak çokta doğru bir tercih olmadı ama tercihim doğru olmasa da tecrübem oldu. Ayrıca hemen kalk git der gibi bir havada sezdim ki yeni demlenen çay tam demlenmeden önüme getirilip konuldu! Pide güzeldi ama bu çay hiç hoş olmadı. Hele de Karadenizde !!!
Her neyse yolcu yolunda gerek ama öğle sıcağında yol alabilmek ne mümkün. Çarşamba ilçesi içerisinden akan Yeşilırmak kenarında biraz dinleniyorum. Yaz aylarında olduğumuzdan olsa gerek ırmaktaki su seviyesi oldukça düşük. Neredeyse kurudu kuruyacak. Öğleden sonra Ünye ‘ye doğru yol almaya başlıyorum. Planıma göre bu gece Ünye de kamp kuracağım. Ünye ‘ye varmadan birkaç tane kamp alanı görsemde henüz yol alabiliyorken daha fazla yol almak istiyorum ve Ünye merkezine kadar geliyorum. Burada kamp alanları mevcut fakat ücretli yerler. Ücretsiz bir yer bulabilir miyim diye gezinirken Çarşambadan buraya yüzmeye gelen Necati, Celal, Mehmet ve Şevket ile tanışıyoruz. Karpuz ve peynir ikramında bulunuyorlar. Bir süre kendileri ile sohbet edince kanım ısınıyor bu gençlere ve birlikte yüzmeye karar veriyoruz. Bisikletimi de bu gençlerin minibüsü içerisine koyuyorum. Yüzmeye başlayınca güneşte batmaya başlıyor ve ömrümde bir ilki yaşıyorum. “Gün batımında yüzmek…” Karşında tüm kızıllığı ile duran güneşe doğru attığım her kulaç ayrı bir his, ayrı bir duygu. (Şu anı kaydedebilmek için neden bir aksiyon kamerası almadım diye çok kızdım kendime.) Her güzel anın bir sonu olduğu gibi güneşin tamamen batması ile bu an ‘da sona eriyor. Çarşambalı genç arkadaşlar çay içmeye davet ediyorlar, onları kırmıyorum ve Ünye sahilinde bir çay bahçesinde çayımızı içiyoruz. Karnım aç olduğu için birde tost yiyorum. Ne kadar ısrar etsemde arkadaşlar bana hesabı ödettirmiyorlar. Kendilerine tekrardan çok çok teşekkür ederim. Çarşamba uzak olmazsa gel bizde kal diyede evlerine davet ediyorlar. Güzel sohbet, muhabbet ardından, tanıştığım bu 4 arkadaş ile iletişim adreslerimizi paylaşıp ayrılıyoruz.
Gün batımında yüzmeye dalınca kamp kuracak ücretsiz bir yerde bulamadık tabi 🙂 Neyse buraya gelmeden 2km geride bir kamping alanı ile konuşmuştum. Uzunkum Plajına gidiyorum ve ağaç evlerin olduğu fakat çadırda kurulabilen bu yerde geceliği 15TL ‘ye çadırımı kuruyorum. Duş, internet, elektrik, hamak gibi hizmetlerden de faydalanıyorum.
Bu gece kamp kuran tek kişi benim ve yanlızlığın keyfini çıkartıyorum hamakta. Yatmadna önce son olarak kirli eşyalarımı da yıkıyorum ve çadırımı da kurarak dinleniyorum.