Fena dediysem alt tarafı nezle. Burnum akıyor, gözüm akıyor, öksürük, tıksırık, hapşırık. Öyle havalı birşey değil anlayacağın. Ama şöyle öldürmeyen de süründüren cinsten.
Yatıyorum, dinlenmeye çalışıyorum. Tam fuardan dönmüşüz, iş çok, rahat edemeyip kalkıyorum, işe gidiyorum. Olmuyor, geri eve geliyorum.
Evde dinlenebiliyor muyum? Tabi ki hayır. Evde çılgın bir Defne, yemek bekleyen koca.
Hapşırmaktan kalan zamanlarda düşünüyorum. Acaba vicdan, birini iyi hissettirme iç güdüsü büyüdükçe gelişen birşey mi?
Bundan bir iki ay önce yine fena hastaydım. Ama bu defa istesem de yataktan kalkamayacak kadar. Serumla toparlanacak kadar. O zaman Defne, yattığım yastık meniiimmm diye deliriyordu, üstüme örttüğüm örtü meniiimmm diye bağırıyordu. Yatak odasında yatmaktan bayıp da salonda yatmaya çalışınca, Güney tam üç örtü getirdi de, Defne üçünü de kaptı, en son ben tuvaletteyken yerime yatıp, örtüyü boğazına kadar çekmiş bulunca, kuyruğumu kıstırıp döndüm yatak odasına. Hani dedim, kız çocuğum olunca devirip totoyu yatacaktım dedim, o bana bakacaktı dedim, oolum bu bana resmen kuma oldu dedim, kestim umudu.
Bu defa durum farklı.
Hastayım diyorum. Anni ilaç iç diyor.
İçtim ilaç fayda etmedi diyorum. Anni uyu diyor.
İçeri gidip yatayım o zaman diyorum. Anni buuda uyu diyor.
Tamam o zaman ilaç içip yatmaya gidiyorum diyorum. Anni gerek yok diyor. Öpcem geçcek, iyi gelcek diyor.
Öpüyor, seviyor, oynuyoruz biraz. Sonra yine kötü oluyorum. Artık yatmam lazım diyorum. Anni öptüüüm, iyi geldi, gerek yoook diye kızıyor.
Yatmama ikna olursa bir zahmet, geliyor yatağa, çıkıyor tepeme, anni masaj, seni iyileştircem diye her tarafımı sıkıştırıyor.
Baktı ki hala iyileşmiyorum, başlıyor dırdıra.
Anni hasta ooma, yimek bap.
Anni hasta ooma, oyun oyno.
Anni hasta ooma, parka git.
Ve son nokta…
Anni hasta ooma, abla ol!
Onun gözünde abla olmak on numara ya, sıcak yemek tenceresini ucundan değil tam göbeğinden karıştırmak ya, fırından sıcak tepsiyi çıkarmak ya, niyeyse hasta olduğu motosikletlere binip gezebilmek ya, büyük içeceklerinden içebilmek ya, karşıdan karşıya el tutmadan geçebilmek ya, arabanın ön koltuğuna oturup, arabayı kendi sürebilmek ya… Abla olma tanımında yatmak yok. Hele zorunlu saatler dışında, gezip tozma zamanlarında hiç yok! Kim ister abla olmak varken hasta olmayı!
Dünden beri 1573 kere hasta olmak yerine abla olmam gerektiği gerçeğiyle yüzleştim. Birşeyi kırk kere söyleyince olurmuş da benim beyin kıvrımları sümükle dolduğu için iletim yavaş oluyor biraz. 2000. tekrarda “Dalya!” deyip abla olmayı planlıyorum.
Ha gayret Defne!
9 Responses to “ “Anni hasta ooma, abla ol!”
modaerator dedi ki:
03 Mayıs 2013, 13:46
Geçmiş olsun ablası:))
bir yakalayıp yesem defne’yi
Cevapla
tuba dedi ki:
03 Mayıs 2013, 16:27
Teşekkürler:)
E Ankara’ya hiç düşmüyor mu yollar? Çocukları değişsek 🙂
Cevapla
ozge dedi ki:
04 Mayıs 2013, 17:06
Ama sen de o kadar masajdan, öpücükten sonra iyileşiver canım, çocuk daha ne yapsın, seni parka götürmeyi bile teklif etmiş sırf sen eğlenesin diye (hiiiç kendini düşünmemiştir eminim, o hala senin hayallerindeki sana bakan akıllı uslu kızın ya 🙂 )
Geçmiş olsun canım, biran önce atlatırsın inşallah. Defnecik’i de öperim çok…
Cevapla
tuba dedi ki:
07 Mayıs 2013, 13:39
Dimi ama bir de dünyanın lafını ediyorum çocuğa:)) Bir parka gidelim de bari hem gözümüz gönlümüz, hem de sinüslerimiz açılsın!
Hadi siz de gelsenize:)
Cevapla
my little world dedi ki:
05 Mayıs 2013, 15:19
Çok geçmiş olsun Tubacım.İnşallah bir an önce abla olursun gerçekten.Gerçi böyle ilgiye ihtimama da iyileşirsin artık bir zahmet..
Not:Bu halinle sana laf sokuyor olmak içimi acıtsa da taleplerimi dikkate alarak Defnemin gülcemalinin fotoğrafını koyduğun için çok teşekkür etmeden duramayacağım.Rica ederim acele etme,güzel güzel yat paaka git, yimek yap..iyileşince cevap verirsin:))))
Cevapla
tuba dedi ki:
07 Mayıs 2013, 13:36
Ahahaaa hakkaten yüne ana-kız koymuşum ense fotoğrafımızı:) Ne kadar laf soksan haklısın! Fotoğraf makinasında bir sürü fotoğraf var, en kısa zamanda bilgisayara atıp, seni Defne’ye boğacağım:)
Bu kadar ilgi ve alakaya da iyileşemediğim gibi, bir de utanmadan Defne’yi de hasta ettim. Müstehak bana!
Cevapla
Elif dedi ki:
11 Mayıs 2013, 09:54
Ben blog’unuzun yeni bir okuyucusu olarak ve de gelişim ve huy olarak Defne’ye çok benzediğini düşündüğüm 11 aylık bir cimcime annesi olarak hem blog’unuza hem de Defne’ye ba-yı-lı-yo-rum. Defne’nin yanaklarından mıncırmak istiyorum.
Cevapla
tuba dedi ki:
11 Mayıs 2013, 12:08
Elif, güzel sölerin için çok teşekkürler:)
Senin minnak kızının adı ne? Kızınla birlikte gel hadi hem mıncırmaya, hem tanışmaya:)
Cevapla
Elif dedi ki:
13 Mayıs 2013, 10:16
Benim cimcimem de Leyla, ODTÜ’de mi buluşsak acaba? Size iyi tatiller bu arada ve de kolay gelsin 🙂 Maceralarınızı döner dönmez yaz lütfen. Ve bu tanışmayı da bir ayarlayalım cidden. Ben Defne’yi de seni de şahsen tanımayı çok isterim.
Cevapla
tuba için bir cevap yazın Cevabı iptal et
E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir
Yorum
İsim *
E-posta *
İnternet sitesi
Bir dahaki sefere yorum yaptığımda kullanılmak üzere adımı, e-posta adresimi ve web site adresimi bu tarayıcıya kaydet.
Δ
BİZ…
19 Mayıs 2011'de Defne bir cangamayla girdi hayatımıza. Erken doğumdu, geç doğumdu, hadi doğuruyosun, yok doğurmuyorsun, hadi sezaryana derken, tüm hamilelik gibi doğuma da pek bir heyecanlı gittik. Şimdi her günümüz eğlence, gülücük, bağırış, çağırış, şımarma, kudurma, ağlama, kusma, alt değiştirme, yeni şeyler öğrenme, kahkahalar...Yani cangama:) Cangama ne mi demek? Patırtı, gürültü, şamata! Defne'den önce ne mi yapıyorduk? Hiç bir fikrimiz yok:)