Bu veletler büyüdükçe tatlanıyor diyorlar ya, tatlanıyor mu bilmiyorum ama, iki gülücük, bir kucaktan kucağa atılma, insana boşa kürek çekmiyorum hissi veriyor o kesin. Deli gibi uykusuz kalıyorum ama olsuuuun yüzüme bakıp bakıp gülüyor, eşek gibi yoruluyorum ama olsuuun kapıdan girince kucağıma kucağıma atılıyor, üstüme, koltuğa, üstüne olan iki pantolonumdan birine mütemadiyen kusuyor ama olsuuun şöyle ağız dolusu aguuu diyor. Evet ya karşılığında birşey görmeye başlayınca gaza geliyorsun, ben öğretiyorum ulan havalarına giriyorsun, bak her gün bir saat çocuğun suratına suratına a-gu, a-gu hadi annecim hep beraber a-gu dedim ya ondan öğrendi diye coşuyorsun. Ya da hergün 12 saat kucağımda taşırken ayaklarını dizime bastırıp çalıştırdım ya, ondan bak neredeyse adım atacak, heeeep benim sayemde diye havalara giriyorsun. Bu durumda uyanıkken sırtının yere değdiği nadir ve toplam onbeş dakikada, yana dönüp, totosunu devirip yatmayı kimden öğrendi bilemiyorum. Ayyyynı babası!
Bu ay iki ucu bir arada yaşıyoruz evcek. Misal Defdef’le Doğa sözleşmiş gibi birlikte uyumayıp, birlikte delirdikleri anlarda, şöyle ikisini birden kaldırıp camdan atasın geliyor, şanslıysa hava da şahin falan kapar, besler büyütür akıllanınca getirir diyorsun, yok düşerlerse (töbe) en azından üstüste düşerler de kardeş kardeş takılırlar diye kendini avutuyorsun. Ama o aile boyu delirerek başladığınız ve gece en az 5 kere topluca kalkıp başa sardığınız gecelerin sabahında (misal 6.15 diye düşün her sabah), Doğa yatağında uyanıp, açık olan tek gözüne doğru bakıp bakıp sırıtıyor, o anda Defne yandaki odasından, çuval gibi tulumunun eteklerini toplaya toplaya yanınıza geliyor, sonra Defne 6.15’te nereden bulduğunu anlamadığın bir enerjiyle yatakta çıldırarak zıplıyor, Doğa da ağzının suuynu akıtıp, gülerek onu seyrediyor ya… Sonra 10 dakikalığına yatakta yanyana yatıp, onun eli ağzıma çarptı, benim ayağım gözüne girdiler eşliğinde kuduruyorlar ya… Ha bildin işte… Şahini çağırıp vazgeçtim diyesim geliyor. Ver oolum çocuklarımı. Çok istiyorsan kendin doğur. Hem de iki tane. Ne kararsız kadınsın, akşam verip sabah alıyorsun diyen şahinin de ağzına iki tane terlik çarpasım geliyor. Olur çünkü. Anneler terlik çarpar. Racona uyar.
4. ay gelişme raporunu da bildiriyorum. İyi dinle. Erkek ayağı diye bir gerçek var bu hayatta. Varmış yani. Defne doğmadan, ay doğunca giyer diye aldığım 18 numara babetleri yaşına gelince giymişti. Bu bilimsel verilere dayanarak aldığım hiçbir çorap Doğa’nın ayağına olmuyor. Çocuk doğduğundan beri topuğu ayağının ortasına gelen çorap giyiyor. Cimriliğimden yenisini de almıyor değilim. Valla alıyorum. Ama her gittiğimde ya 0-6 ay yazan çorap alıyorum, olmuyor ya da 18-19 alıyorum -artık yuh diyerek- küçük geliyor. Çocuğun 21 tane çorabı var ama topuğu, topuğuna gelen yok arkadaş! Hay ben zaten o çorapları üçlü üçlü satan zihniyetin! Bu durumda Doğa’nın 18 numara ayakla doğduğuna inanıyor, bu gerçeği kabullenene kadar Defne’nin ancak 24’e gelmiş ayaklarına kıyamam diyorum.
Bir de “ay dişi çıkıyor ondan mı acaba?” ayına gelmiş bulunuyoruz. Çocuk mızmız. Dişi mi çıkıyor? Uyumuyor. Dişten o dişten. Eli mütemadiyen ağzında. E diş bu tabi, kaşınıyor. Salyası yerleri suluyor. Ay yerim onun salyasını, diş bu bee, kıyamam. Yüksek sosyeteden geri kalmamak adına çocuğuma bir Sophie zürafası alma zamanı geldi demek ki. Fransa’da doğan her çocuğa bir Sophie hediye edilirmiş ya, benim neyim eksik. Yeşil soğan verecek değildim herhalde eline! Hıh!
Bir de ek gıda mevzuları var ki, bir üşeniyorum sorma gitsin. Defne’de doktoru 4. ayda çok az tattırmaya başlayın, ne kadar erken tadarsa, o kadar az önyargılı oluyorlar demişti. Gerçekten de Defne’de rahat etmiştik. Defne de elimde listeyle, anında Amasya elması peşinde koşarken, Doğa da 10 gün oldu daha listenin çıktısını almadım, sen hesap et. İkincilerin kaderi bu diyorlar ya, anneeee sana sesleniyorum, bu kadar mı eziktik biz yaaa?!
Evet. Hala seviyorum.
İkisini de.
6 Responses to “ “Doğa 4 aylık!”
babaanne dedi ki:
12 Kasım 2014, 17:56
yavrum çok özledim,ben onun o erkek ayaklarını yerim.
Cevapla
Ceylinin Annesi dedi ki:
09 Aralık 2014, 12:56
Ne kadar güzel anlatıyorsun iki çocuklu hayatı. evet çok yorucu belli ki; net daha doğrusu.
Ama güzel. keyifli (bazen 🙂 ) ve gurur verici.
dün sabah eşimle acaba ,ikinci çocuk vakti mi? geldi mi? diye kelam ettik. Akşamına Ceylin’in son 1 aydır iyice zıvanadan çıkmasının zirvesini yaşadık. Yapma’ sözcüğünü asla tanımayan, asla söz dinlemeyen bi çocuk oldu ve uyku saati bitti. gece 12 oluyor ve uyumuyor. sabah 8’de ağlayarak okula gidiyor uykusuzluktan. Böyle korkunç bir döngüye girdik.
Eşime dedim ki, gerçekten bir tane çocuğa bakamıyorum ben. İkinciye hiç enerjim yok ve ilk çocuğumu mutlu edip istediğim anneyi olamıyorken ben ikinciden öyle uzaklaştım ki..
Yine de şu güzel manzaranız mutlu ediyor beni.
seviyorum sizi izlemeyi 🙂
Cevapla
tuba dedi ki:
11 Aralık 2014, 15:17
Hani eş,ne söylediğin sözler var ya, ben de aynılarını sarf ederken, ikinci çocuk için heveslendik biz Fatoşcum. Çünkü hazır olmak diye birşey yok, doğru zaman da yok bence. Eşim benden daha çok istiyordu, ben korkuyordum nasıl altından kalkacağım diye, ama inan bana çok daha fazla tepetaklak olmuyor hayatın ilkinden. Zaten bu hayata alışıksın, yorulmaya, koşturmaya, sürekli sabır göstermeye… Delirmiyor muyum? Hergün… Ama hergün de toparlanıp, yenileniyorum. O yüzden istiyorsan, Ceylin’i değil de seni mutlu edeceğine inanıyorsan, vazgeçme… Böyle de gaza getiririm 🙂
Sevgiler, öpüyorum Ceylin’i de çok!
Cevapla
PINAR ÇİNGİ dedi ki:
10 Aralık 2014, 14:36
Tuba merhaba..
Google da oyun grubu ararken, kendimi senin sitende buldum bugün.. Çocuklu hayata bakışın ve anlatım biçimin çok samimi geldi, çok yakın hissettim kendime.. Sitedeki diğer yazılarını okumaya başladım. .Okudukça ikimiz arasında bu kadar da tesadüfü benzerlik olamaz dedim 🙂
İlk önce 2. çocuğunun isminin “Doğa ” olduğunu gördüm.. Hafif bir tebessümle karşıladım.. Benim de küçük kızımın adı ” Doğa “..
Sonra, aldığın plakette eş durumundan soyadını gördüm.. Yok canımm dedim.. Bir bana denk gelmiştir bu kadar enterasan eş durumu soyadı diye düşünürdüm.. Sende de noktasızı varmış 🙂
Sonra bir yazında,” mimarlık eğitimim boyunca ” ile başlayan cümleni görünce.. ” yok artık mimarmış bi de ” şaşkınlığı eklendi..
Ankarada yaşamanı ortak nokta olarak saymıyorum bile..
Vay be diyorum tekrar.. Tesadüflere bak..
Çok sevdim siteni Tuba .. Ellerine sağlık.. Nolur bırakma yazılarını.. Zevkle takipteyim artık seni..
Cevapla
tuba dedi ki:
11 Aralık 2014, 15:14
Merhaba Pınar,
Metu uzantılı adresine bakılırsa bir ortak noktamız daha var 🙂 Bu kadar ortak noktamız varsa, bitgün bir yerlerde Çıngıları Çingileri Doğaları buluşturmak şart olmuş galiba!
Güzel sözlerin için çok teşekkürler… Ben de eğleniyorum, rahatlıyorum, keyif alıyorum yazarken. Biz de cangama bitmedikçe, vakit az da olsa devam yazmaya… Sen de okursan ne mutlu bana!
Cevapla
PINAR ÇİNGİ dedi ki:
15 Aralık 2014, 10:35
Merhaba Tuba..
Bizdeki ortak noktalar bitmiyor demek ki 🙂 Doğa Çıngı biraz daha büyüsün de, Doğa Çingi’yle tanıştıralım mutlaka 🙂 🙂
Cevapla
Leave a Reply Cevabı iptal et
E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir
Yorum
İsim *
E-posta *
İnternet sitesi
Bir dahaki sefere yorum yaptığımda kullanılmak üzere adımı, e-posta adresimi ve web site adresimi bu tarayıcıya kaydet.
Δ
BİZ…
19 Mayıs 2011'de Defne bir cangamayla girdi hayatımıza. Erken doğumdu, geç doğumdu, hadi doğuruyosun, yok doğurmuyorsun, hadi sezaryana derken, tüm hamilelik gibi doğuma da pek bir heyecanlı gittik. Şimdi her günümüz eğlence, gülücük, bağırış, çağırış, şımarma, kudurma, ağlama, kusma, alt değiştirme, yeni şeyler öğrenme, kahkahalar...Yani cangama:) Cangama ne mi demek? Patırtı, gürültü, şamata! Defne'den önce ne mi yapıyorduk? Hiç bir fikrimiz yok:)