cemaatin ve akp iktidarının önce el ele, sonra karşı karşıya yaptığı sistemik tahribat, otuz yılda zor düzeltilecek cinsten. zaten matah bir sistemimiz yoktu, olanı da artık üstüne para verseniz kimse almaz. yasama ve yürütmesiyle siyasal sisteminin ve ona ek olarak yargı sisteminin işlerliği de, güvenilirliği de hiç olmadığı kadar çökmüş durumda. bu öyle bir kısır döngü ki, gücü elinde bulunduranlar kadar acımasızca bu gücü suiistimal edemeyecekler, kafalarını bile çıkaramaz dışarı; ya da gerzeklik derecesinde gözükara olmaları gerek. cemaat ve akp iktidarı zannetti ki sistemin bazı öğelerini kendilerine yontarlarsa sistem yine de işlemeye devam eder ama onların istediği gibi, onların yararına işler. dişlilere odaklanıp saati bozmakla sonuçlandı bu sistem bilgisizliği ve umursamazlığı, bozdukları saat de zamanı onların istediği gibi göstermiyor. bu tahribat, ekonomiye yapılabilecek tahribattan çok daha ağır, ülkenin yönetilebilirliğine, yaşanabilirliğine çok daha büyük ve uzun vadeli bir darbe vuruyor. (ayrıca korkarım akp'nin ekonomik başarısı olarak anlatılagelenler de on yıl sonra, dp'nin ilk üç yıldan sonra yaldızı dökülen dönemiyle karşılaştırılacak ekonomik zihniyet açısından.) akp iktidarı, kurnaz tüccar olmanın ekonomiyi iyi bilmek demek olmadığını, hele ticaret yapar gibi ülke yönetmenin, korkak memur gibi ülke yönetmekten daha iyi olsa da uzun vadede kendi büyük sakıncalarını getirdiğini kanıtlıyor. bu sakıncalar, elbette ülke genelinin şimdilik en çok umursayacağı sakıncalar değil, çünkü kurulan patronaj yönetiminin (patronaj daha önce de vardı tabii, yararlananları farklıydı ve daha sınırlıydı yalnızca) sürdürülmesinden daha yaşamsal, daha gündelik, daha gerçek sakıncalar değil. çöken sistem, zaten ayaktayken de berbat bir sistem olduğundan, aradaki farkı şu aşamada günlük hayatta fark etmek zor. hiçbir kurumunun saygın ve güvenilir olmadığı bir toplumda yaşamanın kabusu sonunda hemen herkesin üzerine çökecek tabii, büyük bir yalanın kişisel yalancıklarını hepimiz her gün çok daha büyük oranda ve kokusu üstümüze sinmiş olarak yaşayacağız çok uzun bir süre. eskiden komünist rejimin karanlığını karikatür derecesinde abartarak yansıtan filmler ve kitaplar vardı ya, işte bugün, onların bir versiyonu haline gelmiş bulunuyoruz.
Posted by cem akaş at 22:54 No comments:
Email ThisBlogThis!Share to TwitterShare to FacebookShare to Pinterest
herkes ölmeyi sürdürüyor sonra
köy büyük bir vadideydi genişti vadi uzundu içinden bir nehir akıyordu köylüler nesiller boyu vadiden çıkmamıştı her şey vardı vadide ne diye çıksınlar gerekli olan yaşamın sürmesiydi sürdüğüne göre daha ne isteyebilirlerdi hayvanlar ekinler güneş daha kendisinden sakınılması gereken bir katile dönüşmemişti buna çok da kalmamıştı gerçi çevreleyen dağlar yüksekti yüksek olmasına yine de aşılmaz değillerdi sanki doğal seçilim meraksızlığı savunmuş ile kayırmışçasına azınlıktaydı kedigiller yani mrtyr gen bozuğu bir beyin sakatı gibiydi o yüzden aralarında nitekim batıdaki dağa çıkmayı akıl edebilen yalnız o oldu bir sabah erkenden kimseye haber vermedi
dağın öbür yanına yol veren bir geçit bulması üç gününü aldı mrtyr’in gözlerindeki teri siler silmez karşılaştığı şey oracığa çökmesine neden oldu bu ne olamaz anlamadı indi yakından bakmak için hayır doğru görmüşüm neden bu korkunç titredi uzun kalın metalden kazıklar sık dizili aralarından geçilmiyor dokundu itti güç verip yüklendi kazık kımıldamadı ağla sevgili oğlum uzayıp gidiyordu kazıklar göz alabildiğine her iki yönde sabahı beklemeden geri dönüş felaket duygusu
hasat zamanıydı köy sessiz yorgun kim bu deli bağırıp duruyor dışarıda diyorum ki kazıkları gördüm dağın öbür yanında hiç bitmiyor bizi buraya hapsetmişler kalksanıza
bu hızla iki haftada kaldırırız ekini
kısıldık diyorum
gir içeri yat artık dedi karısı tarlan ne olacak günlerdir yoksun zaman geçiyor
zaman geçmiyor zaman burada biz buradayız kazıkların arasından kimse geçemez o bile
diyorsun
daha ekmek yapmadım
yağmur yağmasa bari
ver öyleyse maskemi gitmem gerek kazıkların bittiği yere
kötü bir şey sürünür karısının tüylerine gitme diyorum sana geçen sene köyü sel basıp komşunun çocukları boğulduğunda yedi gün önceden söylememiş miydim böyle olacağını üç yıl önce sonra depremde bütün evlerimiz yıkıldığında haber vermemiş miydim gitme o çit o kazıklar tehlikeli
söylemiştin mrtyr başını kaldırdı yine nefes aldı hep alırdı onun için gitmem gerek
delirdin mi sen
sen depremi haber verdiğinde ne yaptık hiç sel olacak dediğinde kimse ağaçlara aldırmadı bekleştik öylece yine beklersek bu çit bizim için daha tehlikeli olacak ben gidiyorum
gitti tek başına gitti çite vardıktan sonra yanından çok uzun yürüdü takvimsiz yürüyüş bitmek kazıklar için değildi sanki güneye doğru ilerledi sağındaydı çit çevre boş yaşamsız neredeyse otlar ile ağaçlar olmasa olmasa uzaktan geliyormuş gibi yapan bir su sesi bir gün çitin öbür yanından bir kadının yaklaştığını gördü yaklaştığını gördü inanmadı ama bekledi evet kazıkların öbür yanına kıstırılmış bir insandı bu göz göze
ben dynn dedi kadın kazıkların ucunda duran güneşe bakarak çıkalım buradan
kazıkların iki yanında ilerlemeyi sürdürdüler nerede biteceği içlerini kasan bir merak çünkü bitmeyebileceği bir kramp sarsıcı nefes veriş almadan durmadan veriş büzüşen ciğerler ölümüne yürüdüler zorundaydılar öteki tarafa geçemiyordu mrtyr hiç değilse dynn’le yan yana yürüyemiyordu aralarında hep kazıklar ile yiyecek bir şey bulamaz oldular su yoktu güçleri damla damla bir iz bırakıp arkalarında buharlaşıyor çit uzayıp gidiyor çıt çıkmıyor hiçbir şeyden sessizliğin çimeni ileride bir gün kazıkların üstünde karaltılar gördüler sanki insanlar son bir çabayla hızlanıp oraya gittiler evet insanlar kazıklara saplanmış ölüler bir sürü ölü kan deri ama koku yok hiç koku yok dedi dynn ile kendi kokularının yavaş yavaş yok olduğunu fark ettiler
kahretsin dedi mrtyr ilerlediler ölülerin bittiği yere yerde bir merdiven ile onların gölgesine dokunarak ürkütmeden yığıldı dynn artık hiç kokmuyordu neredeyse mrtyr dayan geliyorum dedi kazıkların sonunu bulamadan dynn’in öleceğini anlamıştı ne pahasına olursa olsun aynı tarafta ölmek istiyordu merdiveni dayadı tırmandı ileri baktı yana kazıklar hep oradaydı dynn’in yanına atlamak istedi tam merdivenden sıçrarken kazığa takılıyor karnını deşiyor kokusuz sıcaksız bir kan dökülüyor katı halde kurtarmaya çalışıyor kendini iyice saplanıyor dynn sonda
mrtyr aşağı atıyor kendisini boydan boya yarılan karnıyla dynn’in yanına sürünüyor biraz daha sürünüyor dynn’in yüzünü avuçlarına alıyor karnına bastırıyor kanına son bir kez kan kokusu duyuluyor çitin burasında herkes ölmeyi sürdürüyor sonra
(7, 1992)
Posted by cem akaş at 00:01 No comments:
Email ThisBlogThis!Share to TwitterShare to FacebookShare to Pinterest
11.2.14
öldürmeyeceksin - çalmayacaksın - yalan söylemeyeceksin (bu kadarı yeter)
nüfusunun %77'si rüşvet verildiğine ve yolsuzluk yapıldığına inanan, %46'sı yine de muhafazakar değerleri savunduğu için akp'ye oy verecek olan bir ülkede, neyi nasıl düzelterek işe başlamak gerekir? din ve ahlak işlerini birbirinden ayırmak?
Posted by cem akaş at 22:20 No comments:
Email ThisBlogThis!Share to TwitterShare to FacebookShare to Pinterest
1.2.14
kibrin kibriti, hayatın hayhuyunda söner
Bir oyuncu, kendine rağmen star olabilir mi? Nehir Erdoğan’ın ışıltısı, saklandıkça büyüyen cinsten – dolayısıyla sorunun yanıtı da “evet”.
İki itirafım var, aradan çıksınlar: birincisi, oyuncularla aram genelde iyi olmadı, kadın olsun erkek olsun. Çoğunun projeksiyon makinesi gibi çalıştığını, kendilerini çevrelerindeki yüzeylere (insanlara) büyüterek yansıttığını düşünürüm. Bazen daha da ileri gidip, doktorların doktorlarla, oyuncuların oyuncularla eşleşmesi ve diğer insanları rahat bırakmaları gerektiğini savunduğum da olmuştur. İkincisi, Nehir Erdoğan’a gıyabında uzun süre Irmak Aydoğan dedim. Artık ikisinden de pişmanlık duyuyorum.
Silsile öncesinde Nehir’le tanışmıyorduk; aslında Silsile’nin çekimleri sırasında da tanışmadık. Filmin senaryosu üzerinde Ozan Açıktan’la o kadar uzun süre (toplamda yedi yıl; arada neredeyse iki yıllık bir boşluk da oldu, daha fazla ilerleyemediğimizi görüp projeyi rafa kaldırdığımız sırada) çalıştık ki, iş filmi çekme aşamasına geldiğinde ben kendi hesabıma epeyce yorulmuştum. Halbuki asıl iş yeni başlıyordu tabii – çekim setine uğradığım seferlerde, zaten bildiğim bir şey teyit edildi: film çekmek kesinlikle delilerin yapacağı bir şey. Ufacık bir sahne için uğraşılan ayrıntıları, tekrar tekrar çekimleri izlemek bile bir ömür törpüsü gibi geldi bana, içim kıyıldı, setten elimi ayağımı hemen çektim. Nehir’in sahnelerine de denk gelmemiş oldum.
Etiler’le Arnavutköy arasında, Boğaz’a bakan bir sırtta, bir “gym”in uzantısı bir restoran-kafede buluştuk Nehir’le. Dışarıda oturalım, dedi, hava güneşli ama soğuktu; sen sigara içmiyorsun herhalde, diye sordu, o içiyordu. Sert bir gece geçirdiğini anlattı, zaten üç günlüğüne İstanbul’daydı, filmin dublajını tamamlayıp ertesi gün yeniden Paris’e dönecekti, bu koşuşturma onu belli ki huzursuz, biraz da huysuz etmişti. Bir süredir Paris’te yaşıyordu, orada oturan bir arkadaşı bir yıllığına Türkiye’ye dönünce Nehir de onun evine yerleşmişti, Sorbonne’da Fransızca kursuna gidiyordu. Ne yapacaksın Fransızcayı, dedim, omuz silkti – hoşuna gidiyordu, ders dinlemek, başka birilerini dinlemek ve birşeyler öğrenmek iyi geliyordu. Onun da ötesinde, Türkiye’de olmamak, farklı nefes almasını sağlamıştı, döndüğünde yaşadığı huzursuzluğun bir nedeni de herhalde buydu. İnsanlar burada hemen ast-üst ilişkisi kurarak konuşmaya başlıyor, dedi, orada böyle şeyler mesele olmuyor hiç, resmiyet de olsa karşılıklı, eşit bir resmiyet oluyor.
Silsile’de Ece’yi oynama teklifi de Nehir’i Paris’te bulmuştu. Casting ajansı sahibi Harika Uygur senaryoyu yollamış, bir bak demişti. Nehir dediğine göre pek de yeni bir projeye kalkışma havasında değildi o sıralarda; hatta oyunculuğa bir daha bulaşmamayı ciddi ciddi düşünüyordu. Filmin Ece-Cenk-Faruk üçgeninden genişleyen hikayesi onda birşeylere karşılık gelmişti ama; Ozan’la çalışma fikri de ona iyi gelmişti.
Türkiye’de dizi oyuncusu olmanın insanlık dışı yoruculuğu üzerine konuştuk biraz, 16 saat süren setler, bir köşeye kıvrılıp uyumalar ve kalkınca kaldığın yerden çekime devam etmeler vs. Oynadığı dizilerden fena olmayan bir para kazanmıştı, şimdi idareli olmaya çalışsa da sonuçta Paris’te yaşayabilmesini buradan kazandığına borçluydu, ama gerçekten bıktığı belli oluyordu.
Yalnızca maddi bir mesele olmadığını söyledi Nehir; düşünsene, zihinsel ve ruhsal olarak hiçbir şey almıyorsun, kendine katmıyorsun, ne kadar devam edebilirsin ki, dedi. Kitlesel bir gereksinimi karşılama anlamında dizileri önemsiyordu, yaptığı işi de küçümsemiyordu, ama uzun vadede maliyetini çok fazla buluyordu. Filmlerle geçinemezsin herhalde, diye sordum; eh, dedi, iyice küçüldüm aslında, yeni ayakkabılar almak peşinde değilim mesela, belki de geçinebilirim, ama film yapmak istediğimden emin değilim. Bana baktı, sen pek inanmadın galiba bırakacağıma, dedi. İnanmadım, bence bırakmazsın, bırakma da zaten, dedim.
Nasıl başladığını merak ediyordum, Marmara Üniversitesi’nde işletme okurken insan nasıl oyunculuğa geçmeye karar verirdi; öyle bir karar verecekse neden işletme okurdu? Kimya mühendisliğinde okurken yayıncı olmaya karar vermiş biri için tuhaf bir soruydu bu tabii; Nehir’in yanıtı da bana yabancı bir yanıt olmadı. Babasının mali müşavirlik şirketi vardı; Nehir’in abisi fizik mühendisliğini seçtiği için, baba mesleği ailenin küçük kızını bekliyordu. Nehir biraz itiraz edecek gibi olunca babası “benim bir ayağım çukurda – altın bilezik gelecek garantisidir” argümanını masaya bırakıp gitmişti. Orada yapabildiğim tek kurnazlık, dedi Nehir, İstanbul’da okuyacağımı kabul ettirebilmek oldu, yoksa İzmir’de kalır ve o ilişki çemberinin dışına muhtemelen çıkamazdım. Ne var ki Nehir’in hikayesinde baba gerçekten de kısa bir süre sonra ölüyordu, geride sözlerini daha da ağırlık kazanmış bir halde bırakarak. Ama televizyon programı sunuculuğu, dizi oyunculuğu, filmler derken, Nehir kendini işletmeciliğin çok uzaklarında bulmuştu.
Uzun süre kompleks yaptım konservatuar kökenli olmadığım için, dedi, onu aşmam çok zor oldu. Belki oyuncu olmadığını düşünmenin nedeni de odur, dedim, ama Los Angeles’ta iyi bir oyunculuk kursuna gitmişsin galiba? Bir şey demeden, ağzının kenarıyla gülümseyerek bana baktı; gittim tabii, dedi, ama o da pazarlama sonuçta, burada öyle bir hale getirdiler ki o kursu, büyüttükçe büyüttüler. Nasıl bir şeydi, diye sordum. Çok yararlıydı aslında, dedi, ama şöyle bir şey oldu, bir ölüm acısını oynamam gerekiyordu; hoca dedi ki yakınlarından kim öldü? Babam, dedim. Neden onu kullanmadın oynarken, diye sordu. Bilmem dedim, anısına saygısızlık olacakmış gibi geldi, kullanmak olacak gibi geldi. Saçmalama, dedi hocam, hayatın senin oyunculuk kütüphanen, lazım oldukça kitapları indirip kullanacaksın. Yapamadım. Böyle oyuncu mu olur allahaşkına?
Silsile nasıl gitti peki, diye merak ettim. Bir önceki gün, filmin bitmiş halini ilk kez seyrettiğini biliyordum Nehir’in. Önce duraladı yine, sonra çok beğendim, dedi, Ozan tabii o kadar ileride ki bizim sinemamızın geri kalanından, ben kendimi bile seyretmedim bir noktadan sonra, bence filmin en iyisi İlker. Nehir’in oynadığı Ece karakterinin sıkışmışlığından, hayatındaki erkeklerin ona çıkış fırsatı bırakmamasından konuştuk bir süre. Sette diğer oyuncularla ve ekiple nasıl geçindiklerini merak ettim sonra; öncesinden tanışıyorlar mıydı, birbirlerine gıcık olmak, birbirini sevmek, iyi geçinmek, birbirlerinin oyunculuğuna yardımcı olmak gibi şeyler olmuş muydu? Gıcık olacak bir durum olmadı, dedi Nehir, zaten herkes bir şekilde birbirini tanıyor, üç hafta gibi bir zamanda filmin bitmesi gerekli, Ozan da sette ne istediğini çok iyi bildiği için çok keyifli geçti bütün çekim. Ben normalde kontrol manyağıyımdır, diye ekledi, benden daha manyağı çıkınca ben çok rahat ettim.
Ozan’la ilgili bir gözlemimi sormak istedim Nehir’e: katıldığım çekimlerde ben de tanık olmuştum Ozan’ın milimetrik yaklaşımına – ışığın, kameranın yeri, oyuncuların pozisyonları, nereden nereye hareket edecekleri vs.; buna karşın, oyunculuğa çok az müdahale ediyordu. Bu durum oyuncular için önemli bir özgürlük alanı yaratıyor muydu? Tabii, dedi Nehir, ama çekime gelene kadar zaten karakterleri, durumları o kadar çok tartışıp incelemiştik ki, herkes filmin derinliklerine nüfuz etmişti bence. Bir sabah, güneş yeni doğarken setten çıkıp Ozan’ın evine gittik topluca, diye anlattı, bir de baktım, mutfakta ben Ece olmuşum, o Cenk olmuş, kavga ediyoruz. Bir süre sonra Ozan’ın eşi uyandı, işe gidecek, uykusunu almış bir insan olarak bizim o halimizi görünce şaşırdı tabii, biz de birden kendimize geldik, çok komik oldu.
Nedir peki filmin derinlikleri, diye sormak zorundaydım tabii. Kibir, dedi Nehir, hayata karşı, insanlara karşı kibirlenirsin, ama bir yerde hayat üstün gelir. Ben bunu dışarıda uzunca bir süre kalıp geri döndüğümde çok hissediyorum, ama bir hafta geçince artık fark etmez oluyorum tabii. Kadınlı erkekli bir ortamda mesela, erkekler en zekice espriyi yapma telaşında oluyor, kadınlar söyleyecekleri her cümleyi üç kere düşünmeden konuşmaya başlamıyor ve başladıklarında da edaları şu, nasıl bir tepkiyle ya da tepkisizlikle karşılaşacaklarını çok iyi bildiklerini ama yine de konuştuklarını anlatan bir eda. Ben Ece’ye benzemiyorum, ama ben de bıktım hayatımızdaki bu kibirden; iyi, sakin, aşağıdan ya da yukarıdan bakmayan insanlarla çevrili olmak istiyorum artık.
İyice üşümüş, çokça kahve içmiş, Cem Yılmaz’la selamlaşmış, Ozan’dan “nerdesiniz? dublaj?” mesajları almaya başlamıştık artık. Kalktık; Levent’e kadar yürüdük. Kendi halinde, kafası herkes kadar karışık, kalbini herkesten biraz daha açıkta taşıyan, kibirli olmamaya çalışmasının bir tür kibir olarak algılanmasından korkan, her an atalete teslim olacakmış gibi görünürken kıyısından kıvrılıp çağıldamaya başlayan Nehir’le vedalaştık. O kendi kendini seslendirmeye gitti, ben onun seslerinden yazı devşirmeye.
Vogue, Şubat 2014
Posted by cem akaş at 20:45 1 comment:
Email ThisBlogThis!Share to TwitterShare to FacebookShare to Pinterest
Newer Posts Older Posts Home
Subscribe to: Posts (Atom)
abonman
Posts
Atom
Posts
All Comments
Atom
All Comments
kimdir, sebepleri nelerdir?
cem akaş
bkz. http://www.cemakas.com http://www.gyayingrubu.com
View my complete profile
blog arşivi
► 2021 (5)
► June (1)
► February (2)
► January (2)
► 2020 (5)
► December (2)
► June (1)
► April (1)
► February (1)
► 2019 (11)
► December (2)
► November (1)
► September (1)
► July (2)
► March (1)
► January (4)
► 2018 (12)
► December (3)
► November (3)
► October (1)
► June (1)
► May (1)
► April (2)
► March (1)
► 2017 (28)
► November (4)
► September (1)
► July (1)
► June (3)
► May (4)
► April (4)
► March (4)
► February (3)
► January (4)
► 2016 (37)
► December (2)
► November (1)
► October (3)
► September (3)
► August (4)
► July (2)
► June (1)
► May (2)
► April (3)
► March (7)
► February (1)
► January (8)
► 2015 (50)
► December (2)
► November (4)
► October (15)
► September (2)
► August (1)
► July (1)
► June (5)
► May (5)
► April (4)
► March (3)
► February (2)
► January (6)
▼ 2014 (60)
► December (10)
► November (4)
► October (1)
► September (1)
► August (5)
► July (8)
► June (4)
► May (10)
► April (6)
► March (3)
▼ February (4)
sistem bilgisi
herkes ölmeyi sürdürüyor sonra
öldürmeyeceksin - çalmayacaksın - yalan söylemeyec...
kibrin kibriti, hayatın hayhuyunda söner
► January (4)
► 2013 (47)
► December (6)
► November (13)
► October (6)
► September (2)
► August (3)
► July (4)
► June (8)
► May (2)
► March (1)
► February (1)
► January (1)
► 2012 (25)
► December (3)
► November (1)
► October (4)
► July (1)
► May (2)
► April (1)
► March (5)
► February (5)
► January (3)
► 2011 (109)
► December (8)
► November (11)
► October (6)
► September (8)
► August (9)
► July (9)
► June (6)
► May (9)
► April (11)
► March (6)
► February (12)
► January (14)
► 2010 (44)
► December (12)
► November (5)
► October (6)
► September (4)
► August (17)
izciler
bunları okuyorlar - bu ay
Türkiye - Önümüzdeki 25 Yıl
Hayırlı sabahlar. Türkiye'nin siyasal tarihinde önemli bir yer tutacak bir seçime tanık olduk. Gördüğümüz şey, tahmin edilmeyen bir s...
Hariciye'den Gazel - Sevil Yurdakul
Sevil Yurdakul'la bundan on yıl önce tanıştım. Çok hoş, hoşsohbet bir insandı, 1960'lardaki Ankara'yı, Mülkiye'yi,...
“Artık Daha İyi Yazıyorum” – Susan Sontag’la Söyleşi
1995'te Susan Sontag'la New York'ta bir söyleşi yapmıştım Fol için; zor ama sevdiğim bir söyleşi olmuştu. bulunsun burada....
örümcekler yarışıyor - bir yarışma önerisi
Konsept: İnternet kullanımının yaygınlaşması ve arama motorlarının kalitesinin artması, internet üzerinden bilgiye ulaşma konusunda...
Dünyanın Büyüsü
Herkes biliyor: Yeni bir çağın eşiğindeyiz. Bazıları bazı işaretlere bakarak bunun yeni bir Ortaçağ olacağını ileri sürüyor. Gizemci...
bunları okuyorlar - bütün zamanlar
“Artık Daha İyi Yazıyorum” – Susan Sontag’la Söyleşi
1995'te Susan Sontag'la New York'ta bir söyleşi yapmıştım Fol için; zor ama sevdiğim bir söyleşi olmuştu. bulunsun burada....
örümcekler yarışıyor - bir yarışma önerisi
Konsept: İnternet kullanımının yaygınlaşması ve arama motorlarının kalitesinin artması, internet üzerinden bilgiye ulaşma konusunda...
Hariciye'den Gazel - Sevil Yurdakul
Sevil Yurdakul'la bundan on yıl önce tanıştım. Çok hoş, hoşsohbet bir insandı, 1960'lardaki Ankara'yı, Mülkiye'yi,...
Apolojistler, Havariler
Atatürk tartışma konusu olduğunda genelde üç tepki görüyoruz: tapınma dışında hiçbir yaklaşımı hoş görmeyenler, küfredenler, bir de apolo...
neversayneverland
"Mucizevi Mandarin", "Kırmızı Pelerinli Kent" gibi kitapların yazarı, çağdaş edebiyatın en ilginç ve önemli isimleri...
nerede olduğunuzu biliyorum!
Please do not change this code for a perfect fonctionality of your counter widget
web counter
ağ bağlantıları
ağ bağlantıları
komşunun tavuğu
Brain Pickings
Winter Trees as a Portal to Aliveness - "Eons must have lapsed before the human eye grew keen enough and the human soul large enough to give sympathetic comprehension to the beauty of bare branch...
2 hours ago
Bookninja
Monday news catchall - Audio books skyrocket in the UK; Today in Ooof: the man who spent 15 years in prison after being convicted of Alice Sebold’s assault and rape has been exon...
9 hours ago
the Literary Saloon
Almudena Grandes (1960-2021) - Spanish author Almudena Grandes has passed away; see, for example, the EFE report at La Prensa Latina. Several of her works have been transla...
20 hours ago
Yeni Medya
ÜÇ BOYUTLU BİR DİJİTAL DÜNYAYA DOĞRU: METAVERSE - Yazan: Mehmet Fiğan, M.A.Ü. İletişim Fakültesi Araştırma Görevlisi Yeni iletişim teknolojilerinin hız kesmeden gelişip dönüştüğü günümüz dünyasında, Web he...
5 days ago
Eski Usul
belki başka bir hayatta - A. ile yürürken, yanımızdan biz yaşlarda bir kadın geçti, bisikletiyle. İnsanların bazen gözleri karşılaşır ve bir süre karşılaştıkları yerde kalır. Öyl...
1 week ago
Longreads
The Top 5 Longreads of the Week - This week, we're sharing stories from Skip Hollandsworth, Kory Grow and Jason Newman, Jordan Kisner, Clare Fieseler, and Jessica Klein.
1 week ago
oynakbeyi
Tırnak Batması Nedir? - Tırnak batması, tırnağın düzgün bir şekilde uzamayarak yanlardaki etlere batması olarak ifade edilebilir. Yaşanan bu durum kişinin acı çekmesine neden ol...
3 weeks ago
bak bu da kafası
memnun olmak istiyorum. - insanın kendini özlemesi diye bir şey var. varmış. yeterince önemsemediğim için silinip giden eski e-mail hesaplarımı özledim mesela az önce. yazdıkla...
1 month ago
Minimal ve Maksimal Yazılar
The Temporal Turn -
2 months ago
Mutlak Töz
aquarius - emin’in bana ithafıdır
7 months ago
digamma
Julie and Candy - For Eric Sanday, and for Katherine Loewy, and for the 2003 Summer in Prenzlauerberg This is “Julie and Candy”, by Boards of Canada: https://www.youtube.com...
8 months ago
daghaniraknoktakom
Halk grev yaptı, vatandaş iktidara gelemiyor: CHP ve orta sınıf popülizmi - Son bir ay içinde İstanbul’daki belli başlı CHP’li belediyelerde örgütlü sendika Genel-İş’in grev kararı alması, Türkiye’de mevcut konjonktür nedeniyle hal...
9 months ago
İnsan okusun diye yazıyoruz bunları!
Bıktım - *“Siz ne derseniz deyin, ben bıktım. Nah burama geldi. * *Neredeyse öfkeden, çaresizlikten boğulacağım. * *Kendimi kandırmaya çalışıyorum. İyi olacak,...
9 months ago
Sirenin Sesi
Sohbet - Geçtiğimiz ay, Kıraathane İstanbul Edebiyat Evi'nin düzenlediği kitap şenliği kapsamında Erlend Loe romanı Naif. Süper'in çevirmeni Dilek Başak ile ede...
1 year ago
Altüst Dergisi
Ulusalcılar kimlerdir ve “Yetmez ama evet”çilere karşı nasıl mücadele ederler? - Bu yazı ilk defa Enternasyonal Sosyalizm dergisinin Mayıs 2018 tarihli 2. sayısında yayınlanmıştır. Şenol KARAKAŞ Çok şeyler söylendi “Yetmez ama evet”çile...
1 year ago
Tales from the Reading Room
Notes From the Bunker - 23rd March 2020 The first thing I said to my CBT therapist on our skype call last weekend was: I’ve picked one hell of a time to deal with my health anxiet...
1 year ago
gökçenergüven'de neler oluyor?
Modern Zamanlar - Öncelikle bünyemde biraz alkol olduğunu ve bunun herkes gibi beni de değiştirdiğini açıklayayım. İnsan, gevşeyince gerçekten kendisi olabiliyor bazen. İçin...
1 year ago
atgotten
Kocan seni aldatıyor. Bir dost. - Bundan bir kaç ay kadar önce kankam yavruladı. Bir görseniz maşallah öyle tatlı bir yavru ki gülünce içimiz eriyor. Ancaaaak ağlayınca birbirimize bakıp ...
2 years ago
Afili Filintalar
Otelden Ayrılışım -
2 years ago
Immoral Tales
- Feylesof Rıza Tevfik Bölükbaşı Turkish Philosopher, Poet, Politician and Grand Master of The Grand...
2 years ago
KARINCA HASTANESİ
Yeryüzünde bir sürgün: Cesare Pavese - Dünya ve İtalyan edebiyatının önde gelen yazarlarından Cesare Pavese, 9 Eylül 1908’de doğdu, tam 110 yıl önce. Günlüklerinin derlenmesinden oluşan “Yaşam...
2 years ago
Conversational Reading
Quarterly Conversation Issue 54 - Features A Translator’s Diary: A Year in the Life of Emma Ramadan Part IV By Emma Ramadan I started this translator diary almost a year ago. A year later, ...
2 years ago
JOLLY DAYS, an artist's journal
GoFundMe - I would love it if you took a moment to check out my GoFundMe campaign: https://www.gofundme.com/metastasized-cancer&rcid=r01-153920868711-5561645c136d4d95&...
3 years ago
Kim Lan Bu Hayatımın Erkeği?
Kosmosda Üç Balıkçı* - Hepimiz anlamlı bir şeyin yörüngesine girebilmek için evrende başıboş dolanıp duruyoruz... Tanrısal düzensizliğe öykündüğümüz sıradan bir bahar gecesiydi. ...
3 years ago
Öyle Bir Blog
“Soğuk Soğuk Sergi Gezmek” - “Soğuk Soğuk Sergi Gezmek” yazılarının ikincisine başladım dün gece. Üç vakte teslim ederim. Seri olarak sürdürmeyi hayal ettiğim bu yazıların ilk “seti” S...
3 years ago
3quarksdaily
Chimamanda Ngozi Adichie: ‘This could be the beginning of a revolution’ - Lisa Allardice in The Guardian: At a PEN lecture in Manhattan last weekend, the novelist Chimamanda Ngozi Adichie took Hillary Clinton to task for beginnin...
3 years ago
Süreyyya Evren Yazılar
KENTSEL DÖNÜŞÜME DAİR BİR PARODİ (Hakkında Metinlerden) - *KENTSEL DÖNÜŞÜME DAİR BİR PARODİ* *Hektor Tora* *Bir Kaplumbağanın Bir Sincabın Boynunu Isırması* *Süreyyya Evren* *Varlık yayınları- Öykü* *141 Sayf...
3 years ago
A Likely Story
A Month of Couplets - December 2017 - Follow it here: https://www.facebook.com/thedailycouplet/ and here: https://www.instagram.com/lifeintwolines/ @lifeintwolines Decem...
3 years ago
ters meditasyon
no man's sky - hangi yıldız sistemi daha iyi? - "belli başlı her galaktik uygarlığın tarihi üç ayrı ve fark edilebilir aşamadan geçme eğilimindedir. bu aşamalar; hayatta kalma, sorgulama ve incelikli dü...
4 years ago
fin de siècle
Kadınlar Kenti Juchitan - Türkiye’de yetişmiş çoğu kadın gibi ben de, sokakta yürürken kendimi sakınmam gerektiğini düşünerek büyüdüm. Bizim memlekette kadınlar, kafalarını öne eğ...
4 years ago
ismail pelit
. - bulmayı umduğuna dair umudum olmadığını okuyorsun.
4 years ago
Fikir Mahsulleri Ofisi
Nasıl büyüdük? Şimdi niye büyümüyoruz? Ekonomik durumla ilgili gözlemler - Alper H. Yağcı, 8 Aralık 2016 Mevcut ekonomik durumla ilgili bazı hatırlatma ve düşünceler. Çok orjinal şeyler yazmayacağım ama derleyip toparlayıcılık adı...
4 years ago
RALPH. Coffee Jazz and Poetry
Ralph Alfonso Punk Book - Finally! - . . Hi folks - as you know, I have been selling signed prints of my 1977 and beyond punk photos for the last little while at various book and zine fairs, c...
5 years ago
cinai::blog
Mr. Bean’den Komiser Maigret’ye - Mr. Bean, Johnny English veya Edmund Blackadder gibi canlandırdığı absürt komedi tiplemelerinden tanıdığımız Rowan Atkinson, bu sefer alışılmışın dışında y...
5 years ago
KURGUDEŞEN TEFRİKA
Ne kadar kiniksiniz? - Herhalde bu yaşta depresyona girme sebebimin evde kalmam olduğunu söyleyecek değilim. Ya da söyleyeyim en iyisi: Depresyona girme sebebim evde kalmam. Bend...
5 years ago
Siminya
Bi arkadaşa bakıp çıkıyorum - Uzun zaman ara verince nasıl başlanır bilirsin "bloguma uzun zamandır yazmıyordum bir uğrayayım dedim, özlemişim..." falan filan. İşin açığı ÖZ...
5 years ago
Plastik Üvez Ağacı
Piku (2015) Beste Kwaliteit - Download Full Piku in High Definition Format. Now you can enjoy Piku in High Quality Video with duration 123 Min and has been launched in 2015-05-08 and M...
6 years ago
İtimat Sokağı
Her Şeyden Yapılmış Öyküler: Huma Kuşları - *Gerçek gönderici –ya da yazar– gerçek dünyada konumlanmıştır ve gerçek dünyanın bir diğer üyesine, yani okura, bir kurmaca nakleder. Anlatıcı ise me...
6 years ago
stellar activity
Kazunari Sakamoto - Machiya house, Daita 1970 - Kazunari Sakamoto - Machiya house, Daita 1970
7 years ago
Du bakalım.
[ "Pusillanimous" ( çağımızın kahramanı ) : korkak, ödlek, tabansız, pısırık. Küçük ruh! Senin egemen olduğun bu dünyada insanın niye bir seyir defteri olur? ] -
7 years ago
komplike ruh
Samsung Resmi Perkenalkan Galaxy Tab 3 Lite Teranyar - *Samsung Resmi Perkenalkan Galaxy Tab 3 Lite Teranyar* - Setelah menjadi banyak pembicaraan para pencinta gadget, kini Samsung secara resmi memperkenalkan ...
7 years ago
Art news from İstanbul
‘Stones talk' in Aslı Çavuşoğlu exhibition at Arter Space for Art - Aslı Çavuşoğlu’s exhibition “The Stones Talk” is on display until Jan. 12 at İstanbul’s Arter Space for Art. Replicas of artifacts found during excavations...
7 years ago
34 EC
Video -
7 years ago
küf noktalar
intiharın icadı - Geldiği yöne doğru bakmaya cesaretini topladığı anda onu meraktan öldürecek bir yola saptı. Saplandığı rotanın gediklisi olmayı başardığı zaman, geldiği yö...
8 years ago
Parklar Bizim
Küçükçekmece Forumu’ndan notlar 21 Ağustos - Küçükçekmece Dayanışması her pazartesi, çarşamba ve cuma Tepeüstü Meydan 75. Yıl Parkı’nda forumlarını gerçekleştirmeye devam ediyor. Geçtiğimiz hafta b...
8 years ago
Musée des Beaux Arts
http://www.kayagenc.net - Dear visitor, I will no longer update this website since I have decided to move my blog to Tumblr. You can now follow my work from this address: http://...
8 years ago
Muhteviyat: Yazarlar birliği.
Gezi Direnişi Duvar Yazıları -
8 years ago
sivil denemeler
Her aşk ilk aşktır - -Emre DEMİR- ”İçimde o bildik ritim yükselmeye başlıyor; uyuşuklukla yayılmış olan sözcükler şimdi sorguçlarını kaldırıyor, şimdi silkeliyor; düşüyorlar, y...
8 years ago
basar basmaz bastıran hafakan
Aradığınız kişi - Ben bunu aylar önce yaşadım, sonra unuttum. Dün hatırlayınca unutmamam gerektiğini hissettim. Bir gün... Cep telefonumu bulamıyordum. İş yeri telefonun...
9 years ago
Kunta Kinte Tatilde
And... The end... - Kapattığım her blogda öyle böyle bir kapanış yazısı oldu genelde. Bunda da olsun madem. Bir iki güne kalmaz, bu sayfaları silmiş ya da dışarından izlenmesi...
9 years ago
93 Numara
Size söylemedim ama, biz bir sürü kafa, geçen seneden beri bir... - Size söylemedim ama, biz bir sürü kafa, geçen seneden beri bir şeyle uğraşıyoruz. Buranın zaman zaman aksamasının, tıksırmasının tek sebebi, benim hayatı...
9 years ago
ARADA BİR YER
Taşındım... - Artık burdayım: http://aradabiryer.wordpress.com/
9 years ago
Sisenin Dibi
Son... - İçmek ya da içmemek. Ama mescal olmadığı zaman sonsuzluğu unutuyormuş gibi geldi ona; dünyanın gezginliğini, dünyanın Fırtınalar Burnunda dövülen Valparais...
9 years ago
DOLI INCAPAX
"Kurdistan Regional Government"tan selamlar - İletişim olanaklarım oldukça sınırlı, bulunulan yer de K. Irak olunca meraklanan çok. Hemen her 15 dakikada bir elektrik kesiliyor, telefon bazen çekiyor, ...
9 years ago
Sıcak Nal
12. Sayının Sunu Yazısı - *EDEBİYATTA DA KARŞI-İŞGAL ZAMANI MI?* Kişisel bir notla zamanınızı almak pahasına belirtmem gerekiyor: 11 dolu dolu Sıcak Nal sayısından sonra benim için...
9 years ago
Reading for Writers
Zone One by Colson Whitehead - So a lot was made about literary novelist Colson Whitehead crossing over to genre writing with this zombie novel, and as a result, I had in mind that he'd ...
9 years ago
34 EC
taşındık - İlgili kişilere. 34 EC sanırım daha konforlu ve ferah bir daireye çıktı. Artık tumblr'da devam ediyorum. http://otuzdortec.tumblr.com/
10 years ago
yeniyazı
Yeniyazı Şiir Kitapları - Yeniyazı Şiir Kitaplarını bu saniyeden itibaren Mephisto'dan bol bol alabilirsiniz. Tükendikçe temin edilecektir. Can H. Türker, Dip, Şiir Yavuz Türk,...
10 years ago
tandrex
İlk başta hepimiz seyirciydik. Önce ruhsuzluğu üstümüze... - İlk başta hepimiz seyirciydik. Önce ruhsuzluğu üstümüze çöküveren sözde ciddi müzikler dinlemiş, sonra yaşımıza uygun olmayan, biraz körpe, bizi daha da ...
10 years ago
Birgun
BİRGÜN GAZETESİ'NDEN 'ANTİ-EMPERYALİST SANSÜR' - *BİRGÜN GAZETESİ'NDEN 'ANTİ-EMPERYALİST SANSÜR'* 'Olaylar' 30 Ağustos sabahı elime BirGün gazetesini aldığımda başladı. O gün gazetede İbrahim Varlı imzal...
10 years ago
her zaman yazıyoruz
çok uluslu lezzet durakları - yemek yaparak güzel vakit geçirmek için acıkmayı beklediğim şu günlerde öncelikle ne kadar boş ve yemek odaklı yaşadığımı göz önünde bulundurursak; meyveli...
10 years ago
bir gün bir penguven
İYİ CÜCELER - Bizim çok sevdiğimiz İyi Cüceler yeni yerinde hizmette, hem de taptaze bir blogla. İyi kitaplar, baş ağrıtmayan oyuncaklar, etkinlikler ve ağaç evi için:
10 years ago
hayat, olduğu gibi
Mamig ve Şuşanig - Agos, 4 Mart 2011 Türkiye’deki Ermenistanlı göçmenlerin sorunlarını konuşuyorduk geçen hafta; özellikle de yıllardır burada yaşayan ama ebeveynleri yasal s...
10 years ago
roman kahramanı
bu satırları gözyaşları içinde yazıyorum - Hayatın ne kadar kısa olduğunu bir kez daha anladım şu hastane odasında, bir süre anladığım kadarıyla yazamayacağım ve kafamı ancak sevdiğim blogları okuya...
10 years ago
aktif kollektif
-
11 years ago
önümde duruyor
komposto isteyenler - masada oturuyorum. etrafta bir kalabalık. önümde bir tepsi. tepsinin içinde saymadım ama bir sürü bardak. ve bardaklara sürahiden hep aynı sesle dökülen ko...