Rahipler gibi rahibeler de Ortaçağ İngiltere'sinde çok yapılandırılmış bir gün yaşadılar. Bir rahibenin hayatında bir gün, bir manastıra / rahibe manastırına girerek şapeldeki hizmetler etrafında inşa edildi; Bir rahibenin hayatına din hakim oldu.
Her manastır bir rahibe için kendi özel günlük takvimine sahip olacaktı, ancak birçoğu aşağıdakine benzerdi:
02.00: Matins Laud, günün hizmetlerinden ilki.
Matins Laud'dan sonra bir rahibe yatağa geri döner ve ilk ışıkta tekrar uyanır. Daha sonra yıkar ve bir ekmek ve bira kahvaltısı yapardı. Bira yapımındaki kaynama işlemi nedeniyle, bira içmek sudan çok daha az tehlikeliydi.
07.00: asal, günün ikinci servisi.
Başbakan'dan sonra, rahibeler Kutsal Kitaptan bölümlerin veya azizlerin yazılarının okunacağı bölüm evinde buluşacaklardı.
09.00: üçlü seri, günün üçüncü servisi.
Bu hizmetten sonra rahibeler manastırda işle meşgul olacaklardı. Bu rahibelerin rahibelerin tarlalarda, mutfakta, tuvalette veya atölyelerde çalışacaklarına benzerdi.
12.00: Sext Yok, günün dördüncü servisi.
Bu servisten sonra rahibeler akşam yemeğini yerdi. Bir rahibe bir kitaptan okurken sessizce yemek yerlerdi. Yemekten sonra rahibeler işlerine geri döneceklerdi.
17.00: akşam duası, günün beşinci servisi.
Vespers'tan sonra rahibelerin hafif bir akşam yemeği olur.
19.00: compline, günün son hizmeti.
Bundan sonra rahibeler doğruca yatağa giderdi.
Yukarıdakiler yalnızca bir yapı olsa da, birçok konvansiyon buna benzer bir rutine sahip olacaktı. Bir manastırın başı bir şefkat ya da annenin üstünlüğüydü. Rahibeler, yaşamlarını Tanrı'ya adadılar; bu nedenle, hiçbir rahibenin evlenmesine izin verilmedi.