Bir bahar akşamı, komşunun bahçesinden karanlığa incecik bir klarnet sesi yayılıyor. Ses öyle temiz ki, gökte biraz dolaşıp hemen yüreğime saplanıyor. Biraz acıtıyor, ama huzur veriyor. Aynı zamanlarda annemin Facebook’ta paylaştığı, “30 yılı geride bıraktık” notunun ekli olduğu bir fotoğraf görüyorum. Bahçeden gelen ses daha da inceliyor, inceliyor. Parçalanıyor, bin parçaya ayrılıyor. Ok gibi batıveriyor yüreğime. Demek o yüzden gün boyu aralıklarla yaptığımız konuşmalarda sesi betmiş, demek bana bir şey anlatmaya çalışıyormuş.
Alevleniyor içimde bir şey, kendime kızıyorum. Hatırlamadığıma. Unutkanlığıma. Sonra, kardeşime kızıyorum. Bana neden hatırlatmadığına, unutturduğuna.
Okumaya devam et →
Blog, Kişisel Yazın içinde 30. evlilik yıldönümü, Ailenin Evlilik Yıldönümü, Nigar Yılmaz, Osman Yılmaz etiketleriyle 21 Mayıs 2013 tarihinde Işıl Yılmaz Sümer tarafınadan gönderildi.	