Seyre dalarsın otobüsün camından asfalt yola itinayla çizilmiş beyaz çizgileri ___ onlar geçtikçe gözünün önünden bir bir, ömründe akıp gittiğini, aştıkça sıra sıra dağları, sanki sırtındaki yükünde hafiflediğini, sonra her bir dağın, yükü senden kaldırdığını hisseder tevekkülü öğrenirsin ve yalnız olmadığını.
Rabbinin seni terk etmediğini hissedersin önündeki taşlar teker teker yolundan kaldırıldığında…
Sonra hiçbir şeyin kalıcı olmadığını anlarsın. Hatırlarsın ölümü.
Geminin balkonunda, yolculuğuna eşlik eden susam kokulu simidine martılar misafir olur paylaşmayı öğrenirsin.
Tanımasanda aynı yola koyulduğun insanlara tebessüm eder sadakayı öğrenirsin…
Kurumuş topraklardan, taş parçalarının arasından rengarenk çiçeklerin sana el salladığını görürsün, ümîdini yitirmemeyi öğrenirsin.
Rabbinin el-Hayy ismini hatırlarsın.
Çeşit çeşit meyve ağaçlarının dallarının insanın huzurunda eğildiği rızık bahçelerini görür şükretmeyi öğrenirsin ve Ahsen-i takvim olmaya yaraşır bir hayat yaşaman gerektiğini, sorumluluğunu hatırlarsın bir kez daha…
Ve insanoğlunun hırslarına, aç gözlülüğüne ve kapitalist dünyaya kurban gitmeyen, insan eli değmemiş yerlerin çok güzel, sade ve temiz kaldığına Hakka’l yakîn ile şahit olur Rabbinin el-Cemil esmasını öğrenirsin.