Nasıl bilebilirdim sen ölmeden, yaşama bu kadar bağlı olan sana ölümün bu kadar yaklaşabileceğini... O zorlu, yer yer hırçın dalgalı, az huzurlu ve çok namuslu ama hep özverili ve zarif yaşamını asude bir huzur okyanusuna taşıyabileceğini… Mümkün olsa, o siyahi mor okyanusun tenha bir kıyısında, gece-gündüz demeden, çıplak ayakla hep beklemek isterim, paçalarım sıvalı...
Her ne kadar hep yeryüzün(d)e toprağa gömülsek de... Bilinmez, "Gökyüzü yaşayanlarınsa, toprak ölülerindir. Bir bakış kadar gökyüzü bir beden büyüklüğünde toprak" diyen Kızılderili atasözü belki de seni o siyahi mor okyanustan alıp gökyüzüne uğurladı. Eğer öyleyse(n), oradaki en parlak yıldızsın sen benim için, bilesin Anneciğim.
Ama ne zor yine de,
bir başına düşünmek şimdi seni,
Daha da zoru, arkanda
Boynu bükük, öksüz bıraktıklarını
Yoktan var edip yarattıklarını,
besleyip de büyüttüklerini
Örüp sarıp kucaklayıp yeniden dirilttiklerini
O zarif ve estetik değerlerini
Gittin gideli, yıkık bir çocuk bahçesi gibidir artık yüzüm. Mamurken etrafımı çevirirdi, her yaşta bir şekilde koşar tutunurdum onlara, o yumuşak, meşakkatli, hep okşayan ve bağışlayan kollarına...
Adın 'Gülennur' olmasına rağmen, aşırı özverili, duyarlı ve titiz yapın nedeniyle çok fazla gülemedin şu hayatta maalesef anneciğim. Seni daha çok Gülen ve neşeli kılamadığım anlar için affet beni bir kez daha olur mu anneciğim?
O sınır tanımaz fedakârlığın, hassasiyetin ve titizliğinle bizlere -hele de çocukluk ve gençlik dönemlerimizde- hayatı o denli kolaylaştırmıştın ki; bırak kendimizi kurtarmayı ülkeyi kurtarma hayallerine bile pervasızca dalabilmiştik. Tüm o anlar için, o büyük, geniş ve derin anlar için binlerce teşekkürler sana! Kabul et olur mu anneciğim! (*)
Hep üstü kapalı, dolaylı ve kibarca idi mesajların, isteklerin... Artık her şeyin dobra dobra söylenip söke söke istendiği bu zalim dünyanın insanları her seferinde incitir ve kırarlardı seni dal dal en ince yerlerinden... Hisseder ve bilirdim anneciğim.
Bilesin ki o asude bahar ülkesine gidişinle çok şey eksilttin hayatımdan.
Senin yitiminle sanki hayat hem soğudu ve küçüldü hem de daraldı ellerimde ve zihnimde... Onu tekrar ısıtmak, büyütmek ve genişletmek nasıl mümkün olacak pek bilemiyorum!
Ama tesellim o dur ki, herkese nasip olmayacak kadar çok vakit geçirdik, birlikte bir çok şeyi, bir çok iyiliği ve güzelliği artırıp büyütebildik seninle... Galiba şimdi de verme ve eksiltme zamanı. Hayat işte, egemen olan doğa yasaları!
Bir aile bir güneş sistemi gibiyse eğer, babam ve sen o sistemin güneşiydiniz. O, yüreğimizi, zihnimizi ve tenimizi hep diri tutan parlak ışığınız ve daimi ısınız zamanla ne kadar azalsa da siz, hep bizim güneşimizdiniz... Biz, üç kardeş olarak çocuklarsa uydular gibi... Bu zorlu hayatta, olabildiğince, imkanlar elverdiğince mutlu ama hep onurlu bir şekilde döndük durduk etrafınızda... Şimdi güneşsiz kaldık. Kendi ailesi olanlar güneşi oldukları kendi sistemlerine çekilerek bir şekilde avunabilirler. Ben ve kız kardeşim bunu -boşlukta kalan iki uydu olarak- ne kadar başarabiliriz şimdilik tam bilemiyorum. Ama öğretilerin doğrultusunda elimizden geleni yapacağız bilesin zarif, özverili, iyi niyet elçisi anneciğim.
Sevgili babamın yedi yıl süren Alzheimer hastalığına olağanüstü yetenekli ve becerikli bir hemşire ruhuyla yardımcı olman, çocukluk ve gençliğimizde ister istemez bizlerin de yorduğu -zaten hassas olan- o güzel ve kocaman kalbini daha da yormuştu. Son iki yılı aşkın süredir zaman zaman kendini iyi hissetsen de, o çok sevdiğin hayata tutunmak için mücadele veriyordun... Sakince, zarifçe ve onurluca... Tam biraz toparlanır gibi olmuştun ki o beklenmedik kaza sonucu oluşan kalça kırığı ameliyatını o kalp - tam 12 uzun gün dirense de- ikinci kalp krizine yenik düşerek kaldıramadı canım anneciğim. 16 Mart vefat, 18 Mart ise defin tarihin oldu. O 18 Mart artık başka bir Çanakkale'dir bizler için! Üzerini çiçeklerle gelinler gibi örtüp o nur yüzünü sonsuzluğun asude bahar ülkesine uğurladığımız... Sen doğduğunda (7 Mayıs 1937) Atam daha yaşıyordu. Öldüğünde ise, ulusça o çapta sevilen, saygı duyulup özlemle anılacak hiç bir büyüğümüz kalmamıştı zaten!
Tüm güzelliklerin, öğrettiklerin ve becerilerinle hep içimizde yaşayacaksın, bilesin.
Işıklar içinde yatasın en kıymetlim, biriciğim, Anneciğim!
İ. Ersin KABAOĞLU,
14 Nisan 2014, Ankara
(*) O, doğa gibi; zorlu, yer yer hırçın dalgalı, ama mahzun, zarif ve asil hayatında yaşananları, tüm olup bitenleri - kendi sınırları içindeki - görkemiyle Vangelis'in Anthem klibi ne kadar yansıtır bilemem!
http://www.youtube.com/watch?v=B5T9LLtpJHg&feature=related
Önerilerine Ekle Beğendiğiniz blogları önerin, herkes okusun.
Yorum Yaz
Gönder
Yazdır
Hata Bildir
yazarın önceki bloğu
yazarın sonraki bloğu
bu kategorideki önceki blog
bu kategorideki sonraki blog
kategoriden rastgele blog getir
Yorumlar (20)
Değerli arkadaşım, hüzünle ve zaman zaman da gözyaşlarıyla okudum satırlarını. Çok değil bir kaç gün önce bana yorum yazmıştın ve o cümlelerin satır araları bu acıyı anlatıyormuş da ben anlam verememiştim. Solan Güneşin dilerim gittiği yerde pırıl pırıl ışıldamaya devam eder. Çok üzüldüm gerçekten de üzülmek neye yarar? Önce babacığın, ardından anneciğin, size ve kardeşinize tüm sevenlerine sabırlar, her iki büyüğünüze de yattıkları yerde huzur diliyorum. Sevgi ve saygılarımla...
Ay Şen
20.05.2014 12:11
Cevap :
Evet, yanılmıyorsam benim annesiz ilk olan son anneler günü ile ilgili yazınıza yazmıştım. Bugün itibariyle bu acı kaybımızın 64. günündeyiz. Maalesef bir türlü tam olarak dinmeyen hüznümü, acımı bu yorumunuzla paylaştığınız için sağ olun, var olun değerli Ayşen hanım... Size aileniz, yakınlarınız ve sevdiklerinizle birlikte sağlıklı ve uzun bir ömür dilerim. Sevgiler, saygılar ve daimi esenlik dileklerimle... 20.05.2014 12:27
Allah rahmet etsin. Sabırlar diliyorum.
Ahmet Balcı
20.05.2014 4:36
Cevap :
Sağ olun, var olun saygıdeğer Balcı üstat. Tanrı yakınlarınıza sizinle birlikte sağlıklı ve uzun ömürler versin... 20.05.2014 12:04
Ersin Bey. Farkında olmamak, farkına varmamak... Bazen ne kötü şey? Hele, bir “acı”yı atlamaksa bu... Zaman zaman kimi blogdaşlarımın eski yazılarını karıştırırım. İşte böyle bir durumda “acı”nızı dile getiren yazınızı gördüm. Neylersin, geldik gidiyoruz. Annenize Allah’tan rahmet, siz/lere başsağlığı dilerim. Saygılar, selamlar.
TURGUT ÇELİK
19.05.2014 23:34
Cevap :
Sağ olun, var olun saygıdeğer Turgut bey. Doğa yasası işte, sıralı da olsa, yaşını başını almış da (77) olsa şairin (C. Süreya) dediği gibi "her ölüm genç ölümdür". Hele de anne söz konusu olunca! Anne kaybı vatan kaybı gibi, sonrası ise "vatansızlık" gibi... Bu türden acı -ya da sevinçli- haberleri atlama durumu hepimizde oluyor zaman zaman... Çünkü her birimizin yaşam takvimleri, hız, yoğunluk, derinleşme, dinlenme, tekrar ilgilenme vb. açılardan doğal olarak farklı seyirler izlemekte! O yüzden sorun edilmemeli diye düşünmekteyim. Saygılar, selamlar ve daimi esenlik dileklerimle... 19.05.2014 23:39
Ersin Kardeşim; Uzun zamandır girmedim bloğa... Ve bloktan kimseyle de görüşemedim. Ankarada da değildim sürekli... Git geller vs... Bir yandan mesleki bir sorunla ilgili mahkeme vs... Onlarla uğraşmak durumunda kaldım... Çok acıdı içim... Anneler gününde bu yazını okumak... Biliyorum hiç bir söz avutmaz... Dindirmez acını... Başın sağ olsun...
yeşilsoğan
11.05.2014 22:53
Cevap :
Sağ ol dost, var ol! Vatanın kaybı gibi! Değerli validene sağlıklı ve uzun ömürler dileğimle... 12.05.2014 0:10
Önceki Yorumlar
Sonraki Yorumlar
Sayfa: 12345
Facebook hesabınızla yorum yapın, daha çabuk onaylansın!
Diğer Yazarlarımızdan
Yazarın Önerdiği Bloglar
GERÇEK DOST ALLAHTIR
Evet Sevgili kardeşlerim Evet Evet İnansak da İnanmasak da Allah vardır O yaratandır İnsana düşen de Alla..... 08 Aralık 2021 - 05:34
Halil Güven (Sökeli)
OLUR MUYDU
OLUR MUYDU Varlık, zaman, olay birleşmeseydi, Bu koca kâinat var olurmuydu? Merhamet, iyilik eşleşmeseydi, Güzellik, sevgiyle yar olurmuydu. Verirken ..... 08 Aralık 2021 - 05:34
mehmetdoğan
GELECEK NE GETİRECEK?
Eşitlerin olduğu yerde eşit söz hakkı normaldir. Ancak eşit olmak bir babanın oğulları dahi olsanız bu çok zordur. Hele de bizim toplumda! Büyük küçüğü hor görür, baba mirası zor bölünür, hor bölü.. 08 Aralık 2021 - 05:34
ilhan Aydın
Kanserle Savaşım ve Edremitli Bilim Adamı Faruk Durukan ile söyleşim
Eşim elinde üç çeşit bitki ekstratı ile eve geldiğinde tek tek inceledim. Biri zeytin yaprağından, diğeri kırmızı üzüm çekirdeğinden üçüncüsü ise enginar yaprağından özel yöntemlerle üretilmiş ekst.. 30 Ağustos 2009 - 21:51
Emine Pişiren
Bilgisayarınızı Hızlandırmanın 5 Yolu
Merhaba arkadaşlar. Bilgisayarınızı hızlandırmak için yapmanız gereken belli başlı bazı işlemler var. Elimden geldiği kadar sade ve işinize yarayacak şekilde anlatmaya çalıştım. Umarım faydalı ol.. 29 Aralık 2009 - 22:20
websearcher
Politik Psikoloji
Politik Psikoloji adlı eserin yazarı Prof. Dr. Abdülkadir ÇEVİK 1974 yılında A.Ü. Tıp Fakültesini bitirmiş. Dünya çapında üne kavuşmuş olan değerli hocalardan ''bireysel ve grup psikoterepileri ile .. 17 Ocak 2010 - 12:36
Ömer Faruk MENCİK YILMAZ
Toplam blog
: 351
Toplam yorum
: 3309
Toplam mesaj
: 251
Ort. okunma sayısı
: 2368
Kayıt tarihi
: 05.10.07
Samsun/Ladik doğumluyum. Çocukluğum ve ilk gençlik yıllarım babamın görevi gereği ülkemizin Orta ..
http://www.instagram.com/kabaoğluersin
Blog habercisi
Blog yazarına mesaj yaz
Yazarı paylaş
Bloglarda Yazarlarda Galerilerde
Sadece bu yazarın bloglarında ara
Ne yapıyor?
Facebook'ta paylaşılanlar
Twitter'da paylaşılanlar
Milliyet Blog
@Milliyet_Blog tarafından gönderilen tweetler
Anasayfa|
Bize Ulaşın|
Yardım|
Açılış Sayfam Yap|
Kullanım Koşulları
Yukarı
© Milliyet Blog Copyright İnternet baskısında yer alan tüm metin, resim ve içeriğin hakları milliyet.com.tr'ye aittir. Milliyet Blog kullanıcıları ve üyeleri, üçüncü kişilerin telif hakkı sahibi bulunduğu her türlü fikri eser, fotoğraf, resim vb. materyal ve ürünleri kullanamazlar. Blog kullanıcı ve yazarlarının, üçüncü kişilerin telif hakkı sahibi olduğu yazı, resim vb. ürünleri kullanması durumunda, her türlü hukuki ve cezai sorumluluk kendilerine aittir.