Gün içinde karşımıza çıkan bizi şaşırtan ve anlamakta zorlandığımız farklı özelliklere sahip insanlarla karşılaşıyoruz. Oysa ki insana dair o kadar farklı görünümler var ki..Bazıları bizi mutlu eder, bazıları şaşırtır, bazıları üzer, bazıları da acıtır. Kişisel farklılıklar; deneyimler keyif verdiğinde üzerinde çok da düşünmeden anı yaşayabiliyoruz. Farklılıklar üzerimizde değişik miktarda da olsa rahatsızlık yarattığında o zaman işler karışıyor.
Neden kişisel farklılıklar bizi bu kadar zorluyor;
-İlk akla gelen sebep çocukluğunuzda anne ve babanızın yaklaşımı olabilir. Çevre kısmına geleceğim ama önce evin içinde başlıyor farklılığın bazen çok kötü bazende iyi olduğuna dair yargılayıcı mesajlar. Bak kardeşin senden daha sorumluluk sahibi. İkiniz birbirinizin tam zıttı sen eğlenmeyi o çalışmayı seviyor..Sayısını bilemeyeceğiniz kadar çok duyduğunuz sözlerdir bunlar. Yaşıtlarından farklı davransa çocuk -aman benim çocuğumda bir sorun mu var kaygıları.. Evin içi hallolunca bu kez ev dışına kayar bu tarz konuşmalar; o zeki, o engelli, onlar …diye devam eden tanımlama, kıyaslama, yargılamayla el ele giden farklılığın olumsuzluk veya eksiklik olduğuna vurgu yapan ifadeler. Anlamadan yargılamak, bilgi sahibi olmadan, yaşananların bütününü kavramadan yorumlamak buda bir hastalık. Oldukça da bulaşıcı.
-Alıştığımızın dışında özelliklere sahip kişiler bize farklı gelir. Bu nedenle de alışmadığımız durumlarda rahatsızlık hissedebiliriz ilk aşamalarda. sonra karşımızdaki kişiyi dinlemeye, tanımaya çalışınca anlamaya başlarız. Bu noktada kafa karıştıran bazı kişilerin uyum bozan, kendine ve çevresine zarar veren davranışlarını “ben farklıyım” şeklinde açıklıyor olması. Bu kişilerin gelişime veya değişime direncinin bir parçasıdır. Kendini farklı kılarak kendi yaşamını gözden geçirmek, sorgulamak konusunda kendine engeller oluşturmasıdır.