Genel olarak, bu mektubun, Pavlus’un esin ile yazılmış olan mektuplarından ilki olduğu kabul edilir. Eğer bu tahminin doğruluğu için onay arzu edilir ise, o zaman yapılacak olan doğru şey, Mektubun üçüncü bölümünün okunması ve sonra bu üçüncü bölümün Elçilerin İşleri 17. Bölüm ile karşılaştırılmasıdır. Mektup, Pavlus Atina’da iken, Timoteos’un Selanik’e yaptığı ziyaretten hemen sonra yazıldı; ve bu nedenle Timoteos bu mektubu yazdığı zaman, Elçi’nin Korint’teki çalışmaları yeni başlamıştı ve daha Efes’i bile ziyaret etmemişti. Her olayda, olayda mevcut olan tarihi ayrıntılar için Elçilerin İşleri 17.bölümü okuyun, bu bölüm Mektuptaki bu çeşitli ayrıntılar sözün altında yatan amaca işaret ederler.
Selaniklilerin yalnızca bir kaç aydan beri iman etmiş –Rabbe yeni gelmiş - oldukları gerçeği bu mektuba garip bir ilgi oluşmasına neden olur. Mesih’teki genç imanlılar için dahi pek çok şeyin nasıl gerçek olduğunu görmek ve bu genç imanlıların saflıkları bozulmadığı takdirde, onlarda bulunan lütuf ve adanmışlığın varlığını fark etmek çok teşvik edicidir.
Pavlus’un Selanik’teki çalışmaları çok kısa sürdü; yaklaşık üç haftanın sonunda çıkan bir kargaşa çalışmalarını kısa kesmesine neden oldu. Ama yine de birinci bölümün tanıklık ettiği gibi, çok sağlam iş görüldü. Şeytanın yoğun karşı koymasını her zaman Tanrı’nın gerçek bir işinin ilerlediğine dair bir belirti olduğundan emin olabiliriz. Kargaşa çıkartan kişiler Pavlus ve arkadaşları için şöyle dediler: “Bu insanlar dünyanın altını üstüne getirdiler.” Ve bu sözleri aslında gerçeğe çok yakın bir ifade idi. Gerçek, dünyanın kendisinin tamamen alt üst olduğu idi ve Pavlus’un ve arkadaşlarının yaptıkları, insanları Tanrı’nın önünde doğru bir konuma yerleştirmekti. Dünya, alt üst olmuş durumuna terk edilmişti, ama Selanik’teki pek çok kişi dönüş yaparak dünyadan çıkmışlardı ve Tanrı ile barışarak doğru bir konuma yerleşmişlerdi. Bu kişiler Selanik’teki kilise ya da topluluk haline geldiler.