Bir covid-19 hastası olarak yazıyorum. Lütfen dikkatlice okuyun. Adım gizli kalsın. Bu corona virüs neymiş belki daha anlarsınız.
Bu acayip bir durum. Kendimi bir halt zannederdim ama hiç de öyle değilmişim. Kimse öyle değildir. Biliyorsunuz küçük yaşta hayatın kaybedenler, hiçbir kronik sorunu bulunmayan kişiler de covid-19 yüzünden hayatlarını kaybettiler. Bunlara henüz net bir açıklama yapılamadı. Yani nedeni bilinmiyor.
O kadar korundum, kalabalığa çıkacaksam çift maske taktım. Eve gelince hiçbir yere dokunmadan ellerimi bildiğimiz klasik el sabunuyla yıkadım. 9 gün önce sırtımda bir ağrı hissettim. Boyun düzleşmesi var bende önce ondandır diye düşündüm. Sonra dedim ki hiç alakası yok, önceleri boyun düzleşmesi ağrısı omuzlarımdan aşağı inmedi hiç. İnternete baktım covid-19 belirtilerine. Sadece sırt ağrısı, sadece kol ağrısı gibi tek yerde ağrılarla bile belirti verebiliyormuş.
O gün akşam kendimi dinledim. Ama odadan dışarı çıkmadım. Bizimkilere de söyledim durum bu, nolur nolmaz dedim odama girmeyin. Gece uyumadan önce bir sigara içeyim dedim. Sigarayı yaktım ne tadı geldi ne de dumanın kokusu. Eyvah dedim. O zaman anladım ki kesin covid oldum.
Evden dışarı çıkıp başkalarını tehlikeye atmak istemedim. Hemen ambulans çağırdım. Önce belirtileri sordular. Anlattım sakince. Onlar da beni telkin etmeye çalıştı. Bizimkilere de söyledim panik oldular. Ambulans gelince, bizimkiler odaya kapandı.
Test uyguladılar. Ben odaya kapandım yine. Sırtımdaki ağrı arttı. Sanki 5 saat halı saha maçı yapmışım gibi kendimi o kadar yorgun hissediyordum ki. Test sonucu geldiğinde beklediğim gibi çıktı, pozitif. Görevliler tonla ilaç getirdiler. 14 ilacı sanki intihar edermiş gibi alıyordum.
İlk 3 gün ağrılarım hiç azalmadı. Koku ve tat alma duyusu tamamen gitti. Yataktan kalkamaz hale geldim. Evdekilerle görüntülü konuşuyordum. Onlara da test uyguladılar şükür kimse pozitif çıkmadı. Fakat temaslı sayıldılar ve onlar da karantinaya girdiler. Hiç yemek yapılmadı evde. Her öğün dışarıdan yemek söyledik. Kapıya bıraktılar, annem kapıdan aldı, benim kapıma bıraktı, o uzaklaşınca ben aldım.
2 gün önce ağrılarım hafiflemeye başladı. Yatakta doğrulabilmeye başladım. Dün koku alma yetime kavuştum. Nefes almakta pek zorlanmıyordum ama nefes nefese kalma durumu vardı hareket etmeye çalıştığımda, o da düzelmeye baladı. Çok şükür şimdi iyiyim.
Geceleri ağrıdan uyuyamıyorsunuz. Acayip rüyalar görüyorsunuz. Her gün aradılar beni. Arada kontrole geldiler. Evde çıkmamam gerektiğini her gün tembihlediler. İlaçların ağırlığından böbreklerimin ağrısını hissediyordum. Fakat sonraki günlerde ilaçları azalttılar.
Lütfen kimse hafife almasın. Onlarca insan hikayeleri, corona virüs hikayesi okuyup izliyoruz. En kötüsü de ölme ihtimalinizin olması. Ya böyle geçirmeseydim? Ya hastaneye yatırılsaydım? Allah herkesi bu illetten korusun. Evden çıkmayın diyorlarsa çıkmayın. İnanın hiçbir şey salıktan önemli değil. Bunu risk altında olmadığınızda anlamıyorsunuz. Ben de öyleydim. Maskesiz dolaşan görürsem artık tekme tokat dalarım inanın bu kadar ağır bir durum. Kendinizi düşünmüyorsanız birlikte kaldığınız insanları düşünün. Ailenizi düşünün. Benim 4-5 günüm kaldı. Herhalde atlatıyorum, sonra bir test daha yapacaklar. Ama yeniden hasta olmama garantisi yok. Bu sefer şanslıydım. Bir daha bu şansım olmayabilir.
Lütfen dikkat edin, lütfen.
Medical photo created by freepik - www.freepik.com
Post Pagination
Önceki HikayePrevious
Sonraki HikayeNext
Beğendiysen Paylaş
0
Facebook
Twitter
LinkedIn
WhatsApp
Bu Hikayeye İfaden Ne Olur?
İğrenç
0
İğrenç
Sende mi ?
0
Sende mi ?
Kahretsin
0
Kahretsin
Şapşal
0
Şapşal
Aşk Dolu
0
Aşk Dolu
Komik
0
Komik
İlginç
0
İlginç
Mükemmel
0
Mükemmel
0 Comments	
Cevabı iptal et
E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir
Bir dahaki sefere yorum yaptığımda kullanılmak üzere adımı, e-posta adresimi ve web site adresimi bu tarayıcıya kaydet.