Gözleri İntihar Mavi: Bir ‘Ayrılık Hediyesi’ Gözleri İntihar Mavi: Bir ‘Ayrılık Hediyesi’ – BEĞENMEYEN OKUMASIN
Türk Edebiyatı
Dünya Edebiyatı
Buluşmalar
Röportajlar
Sorduklarımız
Beğendiklerimiz
Skip to content	
Gözleri İntihar Mavi: Bir ‘Ayrılık Hediyesi’
22 Ocak 2017 Burcu Arslan şiir Türk Edebiyatı	0
0	
Geçmişin karşıma ne zaman çıkacağı hiç belli olmuyor şu günlerde. Dolapta çanta ararken denk geldiğim bir kutu, kutunun içinde 2002’den kalan bir konser fotoğrafı, aradan geçen onca yıla rağmen içinde ne olduğunu hâlâ ezbere bildiğim ve üzerinde “bu akşam için daha iyisi olamazdı” yazılı yine 2002’den bir disket derken bir başka gün kitaplığımda eski bir kitap ararken karşıma çıkan Gözleri İntihar Mavi… O da 2002’den kalma. Belli ki en çok 2002’ye dönmek istiyorum son günlerde.
Gözleri İntihar Mavi, Yusuf Hayaloğlu tarafından yazılmış ve şairin hayattayken yayınladığı tek kitabı. İçinde, Biz Üç Kişiydik, Asi Bir Küheylan, Dağlarda Kar Olsaydın, Ayrılık Hediyesi, Başım Belada, Kod Adı: Bahtiyar, Hani Benim Gençliğim gibi çoğu Ahmet Kaya şarkısı olarak tanıdığımız 39 şiiri yer alıyor. Kitabın bende de olan ilk basımı 2002 Mayısında Anka Yayınları tarafından yapılmış. Daha sonra tam 48 basım yapılan kitaba şimdilerde ulaşmak oldukça zormuş. 2002 Haziranda bana gelen bu kitap hem taşıdığı anlam hem de ilk baskısı olması itibarıyla oldukça değerli.
“Şimdi saat, sensizliğin ertesi…
Yıldız dolmuş gökyüzü ayaydın…
Avutulmuş sokaklar çoktan sustu.
Bir ben kaldım tenhasında gecenin,
Avutulmamış bir ben…”
Kitap bana hediye edildiğinde Yusuf Hayaloğlu da Ahmet Kaya da gündemimde değildi aslında. Başımda kavak yelleri esiyordu, aşıktım, kocaman âşıktım; ama kitabı hediye edene değil. Yanımdan geçtiğinde kokusuyla dahi dizlerimi titreten, midemi sıkıştıran, yüzüme ateş bastıran başka birine âşıktım. Farkında bile değilmişim dershanenin giriş katında telefonlara bakan, mavi gözlü, utangaç yüzlü çocuğun. Dershanenin son gününde, bir tür Ayrılık Hediyesi olarak kitabı verdiği gün, dikkatlice baktım yüzüne ilk kez. Kitabı elime tutuşturdu ve gitti. İlk sayfasında yazdığı not ise beynime kazınmış aslında, yıllar sonra karşıma çıkınca anladım: Seni hep şiirlerde anlatmak istemişimdir. Onu da bir türlü başaramadım. Kusuruma bakma.
O aşk bittikten, daha doğrusu o aşkı tüketmemek adına hiç harcamamaya karar verdikten çok zaman sonra elime aldım bu şiir kitabını. Ve anladım. İçindeki özlemi, ihaneti, aşkı, isyanı anladım. Her bir şiir, içime içime işledi okudukça ve dinledikçe.
“O büyük sessizliğin bağrı mı olur,
Kimsenin bilmediği bir ağrı mı,
Gider kendine gömülürsün”
derken Hayaloğlu Bir İntihar Gibi‘de, ben kendimi tekrar tekrar yargılamaya içime içime gömülmeye çoktan başlamıştım bile.
“Hani, el değmemiş bir yanın vardır,
Aynalara göstermediğin bir yüzün,
Kendine sakladığın bir hüzün…
Hadi durma!
Üzülsen de sen üzülürsün…”
dedi bana, kimselere göstermeden üzülürken ben. Yorganlar altına girip inzivaya çekilmekle, sayfalarca “yeni birini sevmek istiyorum artık ben” yazarak kendimi sokaklara atıp hayata, başkalarına karışmak arasında gidip gelen bana;
“Şimdi yeni bir sevda mı olur,
Kimsenin kapını çalmadığı bir inziva mı;
Tutar sıfırdan başlarsın.
Yoksa bu ilişkiler, bu zaaflar
Seni yiyip bitirir
Seni yiyip bitirir,
Dirhem dirhem azalırsın…”
dedi, ben dirhem dirhem azalırken. Yaşamayayım ki tükenmesin, benimle sonsuza kadar gelsin dediğim ve artık tüketemeyeceğim kadar kocaman olan o aşktan kurtulup, yeni birini sevmek umuduyla sıfırdan başlamaya çalışırken… Ona ait, geçmişe ait ne varsa, mektuptu, resimdi, bir bir ayırıp yakmak istedim Topal Sevda‘da şairin yaptığı gibi; ama yapamadım, hâlâ da durur cüzdanımda ondan bana yazılmış küçük notlar.
İşin kötü yanı ne, biliyor musunuz? Ben biliyor(d)um:
“Biliyorum, onunla olsaydım
Böyle kavga edip durmazdım yüreğimle.
Biliyorum, bu sevdayı ben yıktım,
Ben öldürdüm,
Bu hoyrat ellerimle!…”
Çaresizlikle gelen sessiz kabullenmeden sonra ise şunu dedirtti bana Neylersin isimli şiirinde:
“Unutmasan bile artık
Unutur gibi yapacaksın.
Ve buruşturup buruşturup attığım kâğıtlarda,
Hiç bitiremediğim
Bir şiir olarak kalacaksın…”
Varsın kalsındı, artık yapacak bir şey yoktu. Beni şiirlerde anlatmak isteyen biri tarafından bana verilen bu kitabın dizelerinde ben, bir başkasının tesellisini arıyordum ya, hayat böyle bir şeydi belki de. Belki de ben, bu arenada ilk ve her şeyin sebebi olan tek yanlışımı yapmıştım, olsundu, ben var oldukça gelecekti artık benimle. Hem ne öğrenmiştim bu kitaptan Yalnızca Bir Anlık şiirinde?
“Bu derede, bu bulutun gölgesi,
Yalnızca bir anlıktır.
Bir daha tekrarlanmaz asla.
Dere gider bir yana
Bulut gider bir yana
Sen kalırsın ortada
Yalnızca bir anlıktır mutluluk.
Sevdalar, heyecanlar,
Hepsi bir anlık.
Kalansa, tortusudur hayatın.”
O halde, önemli olan akış ve yaşamaktı. Rehberden sildiğim telefon numarası hâlâ hafızamda kalmış olsa da geçmişe takılıp kalmamak esastı, her şeyi ‘orada’ bırakıp devam etmek gerekti.
“Rüzgarlara savurdun hep şarkını
Her şeye gücendin durdun.
Yoruldun.”
dese de bana bu şiirler, aslolan dinlenip tekrar yola çıkmaktı, tıpkı şimdi olduğu gibi…
Kişisel tarihimden yola çıkarak kitapta yer alan şiirleri aktarmaya çalıştım; ancak tabii ki sadece sevda yok bu protest şiirlerde; hayal kırıklığını, yalnız bırakılmışlığı, öfkeyi ve fakirliği de gördüm dizleri okurken. Hayaloğlu İstanbul, Acılar Kraliçesi şiirinde:
Bu akşam yemin ettim,
Seni bir daha öpmemek için…
Ben ki bütün duvarlarını,
Afişlerle donatıp
Yumruğumla kanatmışım!
Rezil bir aşkı!..
Bütün arkadaşları miting alanlarında
Ve mezarlıklarda bırakmıştım…
İstanbul… Ey İstanbul, ey!
Acılar kraliçesi…
Umudun ve direncin yorgun anası!
Ve ey, çıldırmak üzere olmanın
Çamurlu ikonası!
Tırnaklarım kopuyor,
Görmüyor musun?
derken, hayatı bir ülkü peşinde koşmakla geçen bir insanın umutsuz kabullenişini ve isyanını damarlarımda hissettim. Ahmet Kaya için yazdığı İşte Gidiyorum şiirindeki şu satırlarda ise bir türlü anlaşılamamış olmanın hayal kırıklığı çok açık bir şekilde çıktı karşıma:
“İşte gidiyorum,
Hiçbiriniz hiçbir dilde beni anlamadınız.
Ben başımı verdim, sizinse
İnsafsız bir linç oldu karşılığınız.”
Ahmet Kaya’nın, ağabeyinin ve annesinin birbiri ardına ölümünden sonra, bir anlamda hayata küsen ve yakalandığı akciğer kanseri nedeniyle genç sayılabilecek bir yaşta bu dünyadan ayrılan Yusuf Hayaloğlu’nun Gözleri İntihar Mavi‘sinin yorumunu yazmak hiç hesapta yoktu. Şule Gürbüz yazmayı planlarken, ta 2002’den gelen bu davetsiz misafire ve neredeyse on yıl boyunca bana hissettirdiklerine kayıtsız kalamazdım. Şiir konusunda oldukça seçici davranan benim gibiler için belki biraz ‘arabesk’ olarak nitelendirilebilecek; ancak edebi değerinden ziyade ifade ettiği anlama odaklanılması gereken bir kitap Gözleri İntihar Mavi, hele ki birden fazla anlam ifade etmişse.
Kitabın tesadüfen tekrar karşıma çıktığı andan, yazıyı tamamlama anıma kadar geri planda çalan şarkıyı da bu yazıya eklemek istedim bitirirken. Ve belki küçük bir tavsiye vermek istedim; hem size hem kendime: Size iyi gelecekleri mumyalayıp saklamaya çalışmaktansa, tüketmek pahasına yaşayın, doğru zamanda, doğru şekilde…
About Burcu Arslan
Uzun uzun anlatmaya gerek yok sanırım. "Dünya bir düştür."
Twitter • Instagram •
Şunlar da ilginizi çekebilir:
Kuyucaklı Yusuf: 80 Yaşında Bir Eser
Kırık Dökük Bir Aşk Hikâyesi: Suzan Def...
Muhteşem Şarkılara Dönüşmüş Harikulad...
Devir: Bir Ece Temelkuran Sohbeti
Okudukça paylaşmak için!
Ahmet Kaya aşk ayrılık isyan protest şarkı şiir	
Bir cevap yazın Cevabı iptal et
E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir
Yorum
İsim *
E-posta *
İnternet sitesi
Benden Farklı Olanla Yaşamayı Öğreniyorum
Derviş Şentekin Buluşması
Hakkımızda
Edebiyatın sınır tanımayan dünyasında bir gezinti
Arama:
Okudukça Paylaşmak İçin
Son Yazılar
Theodore Zeldin-Hayatın Gizli Hazları
Kırmızı Kazak
Nohut Oda’da Buluştuk
Esneyen Boşluk
Marcel Duchamp ve İşin Reddi
Son Yorumlar
Dönüşüm – Franz Kafka için Merve Apaydin
Dönüşüm – Franz Kafka için Mehmet
Fi Çi Pi için mine
Sadık Hidayet ve Kör Baykuş için Deniz
Dönüşüm – Franz Kafka için Emine
Etiketler
acı ayrılık aşk bilim kurgu Buluşmalar Distopya Dünya Edebiyatı edebiyat Ercan Kesal genç yazarlar Gezi Gezi Parkı Halide Edip Adıvar Haruki Murakami hayat hikaye kadın kadın olmak Kentsel Dönüşüm Kürk Mantolu Madonna Latin Amerika edebiyatı Listeler Mine Tafolar Murakami Nazım Hikmet Paul Auster peyami safa polisiye Roman Röportajlar Sait Faik savaş sinema siyaset Türk Edebiyatı yalnızlık yeraltı edebiyatı Çocuk edebiyatı çocuk çocukluk öykü İncelemeler İstanbul Şahizer Samuk şiir
Arşivler
Arşivler Ay seçin Şubat 2021 (1) Ocak 2020 (1) Kasım 2018 (1) Haziran 2018 (1) Mayıs 2018 (1) Nisan 2018 (2) Mart 2018 (1) Şubat 2018 (3) Ocak 2018 (3) Aralık 2017 (1) Kasım 2017 (2) Ekim 2017 (3) Eylül 2017 (2) Ağustos 2017 (2) Temmuz 2017 (2) Haziran 2017 (4) Mayıs 2017 (3) Nisan 2017 (5) Mart 2017 (1) Şubat 2017 (3) Ocak 2017 (3) Aralık 2016 (1) Kasım 2016 (2) Ekim 2016 (3) Eylül 2016 (3) Haziran 2016 (1) Nisan 2016 (1) Mart 2016 (2) Şubat 2016 (2) Ocak 2016 (3) Aralık 2015 (4) Kasım 2015 (3) Ekim 2015 (4) Eylül 2015 (3) Ağustos 2015 (6) Temmuz 2015 (4) Haziran 2015 (3) Mayıs 2015 (4) Nisan 2015 (5) Mart 2015 (8) Şubat 2015 (6) Ocak 2015 (7) Aralık 2014 (11) Kasım 2014 (9) Ekim 2014 (9) Eylül 2014 (10) Ağustos 2014 (8) Temmuz 2014 (7) Haziran 2014 (8) Mayıs 2014 (9) Nisan 2014 (10) Mart 2014 (11) Şubat 2014 (9) Ocak 2014 (9) Aralık 2013 (9) Kasım 2013 (8) Ekim 2013 (5) Eylül 2013 (4) Ağustos 2013 (3) Temmuz 2013 (7) Haziran 2013 (3) Mayıs 2013 (6) Nisan 2013 (4) Mart 2013 (5) Şubat 2013 (3) Ocak 2013 (1) Aralık 2012 (4) Kasım 2012 (2) Ekim 2012 (1) Eylül 2012 (4) Ağustos 2012 (3) Temmuz 2012 (2)