Kalın duvarlar olmadan yüksek binalar inşaa edemen Romalı mimarlar, çatılarda kullandığı taşlar nedeniyle ağırlığın fazla olması duvarların kalın olmasına neden olmuştur. Ayrıca çatı ağırlığı nedeniyle birkaç dar pencereden fazlası konulamıyordu. Sonuç olarak önceki yıllarda Romalılarda Roma mimari usulü ile yapılan kiliseler bodur ve kasvetli bir atmosfere sahiplerdi.
Fakat 12. yüzyılda büyük yapıları, dışarıdan duvar şeklinde örülen desteklerin yerleştirilmidiği belirli kısımlarda çatının ağırlığını yoğunlaştıracak şekilde dizayn etme fikri doğdu. Kuvvti daha da arttırmak için binadan belli bir uzaklıkta bulunan bu destekler, desteklemenin gerektiği anahtar noktalara köşgen yapılarla yani payanlarla bağlanıyordu.
Destekler ağırlık taşıdığından duvarların direkt olarak desteklemeyle ilgili olmayan bölümleri ince bırakılabiliyor ve sayısız pencere açılabiliyordu. Pencereler ise renkli camla kaplandığnıda yapının içi güzel ve etkileyici bir şekilde renkli ışıkla yıkanmış oluyordu. Artık yüzlerce metre yüksekliğinde katedraller yapılabilecekti. İlk kez olarak Mısır’ın Büyük Piramitinin yüksekliği geçilmiştir.
Yeni stilin ilk önemli örneği Paris’in kuzeyinde yer alan ve Fransız devlet atamı Suger’in yönetiminde tamamlanan St. Denis Manastırıydı.
Eski geleneğe bağlı kalanlar yeni mimariyle alay ederek Gotik dediler. Bu isim kaldı fakat zamanla dalga geçme bitti. Gotik mimari, on ikinci ve on üçüncü yüzyılların sana alanındaki ihtişamlarından biri oldu.