ben şimdi kendi hüznüme taparken, senin de bu hüzne tapmanı istedim ya. istedim çünkü artık ne kadar çiçek büyütmesem de, sen beni alıp pencerenin tam önüne koymuşsun. çiçeğim demişsin. hüznümden bile pay çıkarmışım sana, eşitlenmişiz. hani sanıyordum ya hüzünsüz yaşayabileceğimi. yaşayamazmışım, öğrenmem yirmi senemi almış ve tam şu an fark etmişim. zaten çiçekler de hep hüzünden ölmüşler. geç dank etmiş.