Kara Yolları: Ekonomik alanda gelişme büyük ölçüde ulaşıma bağlıydı. Cumhuriyetin ilk yıllarından itibaren mevcut yolların yapılmasına önem verildi. Cumhuriyet döneminde Osmanlı devletinden kalan kara yollarının uzunluğu 18 bin km’dir. 1937 yılında kara yollarının uzunluğu 37 bin km ulaştı. Kara yollarını yapımına 1950 yılından itibaren büyük önem verildi. Aynı yıl Kara Yolları Genel Müdürlüğü kuruldu.
Demir Yolları: Cumhuriyet yönetimine kadar demir yolları yabancılar tarafından yapılıp işletilmekteydi. Cumhuriyet dönemi yurdun güvenliğini sağlamak, yer altı ve yer üstü zenginliklerini değerlendirmek ekonomik kalkınmamızı hızlandırmak için demiryolu ulaşımına önem verildi. Demir yolu ulaşımına önem verilmesinin diğer bir nedeni ise yurdumuzun doğal ve ekonomik yapısının demir yoluna uygun olmasıdır. Bu amaçlar doğrultusunda demir yolları yabancı şirketlerin elinden alınarak devletleştirilmiştir. 1927 yılında ulaştırma bakanlığına bağlı olarak Devlet Demir Yolları ve Limanları Genel Müdürlüğü kuruldu. 1927 yılında Ankara-Kayseri, 1930 yılında Kayseri-Sivas, 1939 yılında Sivas-Erzurum demir yolları işletmeye açılarak Anadolu’nun doğusu ile batısı bağlanmış oldu. Demir yollarındaki hızlı ilerleme 1940 yılına kadar sürmüş ve 1940-1950 yılları arasında ise tam bir durgunluk dönemine girilmiştir.
Sonuç olarak Cumhuriyetin ilk yıllarında demir yolları yapımına verilen öncelik 1950 yılından itibaren yerini kara yolları yapımına bırakmıştır. Bu durum planlı dönemde de devam etmiştir. 1980 sonrası dönemde ise otoyol yapımına hız verilmiş, karayoluna yapılan yatırım artmıştır.
Deniz Yolları: Denizcilik sadece ulaştırma işi değil iktisadi iş olarak anlaşılmalı ve tersaneler, gemiler, limanlar, iskeleler inşa edilmeli, deniz sporları kulüpleri kurulmalı ve bunlar korunup geliştirilmeliydi. Bu amaçla devlet, birtakım çalışmalar başlattı. 19 Nisan 1926 yılında yürürlüğe giren bu kanunla, Türkiye kıyılarında deniz taşımacılığı ile limanlar arasında gemi işletme ve ticaret yapma hakkı Türk vatandaşlarına ve Türk bayrağı taşıyan gemilere tanındı. Bunun anlamı, Türk kara sularında yalnız Türk gemilerinin yolcu ve mal taşıyabileceğiydi. Ülkemizde her yıl 1 Temmuz günü, Denizcilik ve Kabotaj bayramı olarak kutlanmaktadır.
1919 yılında kurulmuş olan Osmanlı Seyrisefain idaresinin adı 1923 yılında Türkiye Seyrisefain idaresine çevrildi. Ancak 1933 yılında bu idare kaldırıldı. Türk kıyıları arasında düzgün posta seferleri işletme tekeli deniz yolları işletmesi idaresine verildi. 1933-1939 yılları arasında deniz yolları işletmeciliğinde önemli gelişmeler sağlandı. Deniz yolları ve ticaret filosunu güçlendirmek için 1937 yılında Deniz Bank kuruldu.
Ülkemizde 1933-1939 yılları arasında deniz yolu işletmeciliğinde deniz sektörü hakim durumdayken 1950 yıllarına doğru özel sektör etkin olmaya başlamıştır. 1954 yılında denizcilik bankası Türk denizciliğinin planlı ve devlet eliyle gerçekleştirilmesi amacıyla kurulmuştur. İçme, Kullanma ve sanayi suyu temin maksadıyla cumhuriyet tarihinin ilk barajı olan Çubuk Barajı kuruldu.
Hava yolları: 1925 yılında Türk Tayyare Cemiyetinin kurulduğu Türkiye’de ilk milli hava ulaştırma teşkilatı 1933 yılında hava yolları devlet işletme idaresi adıyla kuruldu. Bu teşkilat 1938 yılında Devlet Hava Yolları Umum Müdürlüğü adını aldı. İlk sivil havacılık 1933 yılında başladı ve şehirlerarasında hava yolu ulaşımı yapıldı. II. Dünya Savaşı sonrasında hava yollarının gelişimi hızlandı.