Kasabalarının girişine geldiklerin de bir ördek daha ismi lazım değil. Sadık ile arkadaşı yükü indir bindir yapıyor, bu işten de cebe tırınk iki yüzlük. Yol parası bile olmadan hayalinin peşinde yola çıkan Kul’unun dönüş yolunda cebine beş yüz lira sokarak evine ulaştıran yaratıcının Sadık ile bize mesajı net.
Sen yola çık, ey kulum, yola çıkana yol açık. Yolu da açarım, cebine paranı da koyarım, evine de sağ salim geri getirip kasabana seni teslim ederim.
Form da özel bir not vardı:
‘’belirli bir tarihe kadar biz size haber vermez isek yeniden müracaat yapmanıza gerek yoktur ‘’ Belirlenen bu süreyi beklerken bu arada kasabada devam eden sıva işlerinde kalfalığa devam etmekte bulduğu iş fırsatlarını değerlendirmek suretiyle üç beş kuruşta olsa eve para getirmekteydi. Sürenin bitmesine bir hafta kala işten çıktığı her gün postacıya gitmekte ve kendisine bir mektup gelip gelmediğini kontrol etmekteydi. Her kontrole gittiğinde de postacıyı sıkı sıkı tembihlemekte ve durumun önemini postacıya anlatmakta idi. Genel manada işini düzensiz yapan sallabaşı al maaşı zihniyetinde ki postacı ise ‘’tamam yeğenim sen merak etme sana bir mektup geldiğinde ben sana hemen ulaştırırım deyip’’ başından savmakta idi. Böyle böyle belirlenen süre dolmakta ve bir haber gelmemekteydi. Beklediği son Cuma da haber gelmeyince neredeyse kendine de küsmüş ve o gün çalışmamıştı. Ertesi gün imece usulü kendi otlarını biçerlerken öğlene doğru dayısı bir mektup getirerek postacı sana gönderdi deyince, durumu anlamış eline kaptığı bıçakla postacıyı kana bulamaya giderken arkadaşları ve dayısı müdahale ederek sakinleştirmişlerdi. Sadık’ın mektubunu son gününe kadar tutan ve eline ulaştırmayan postacı hayalini gerçekleştirmesine o an için engel olmuştu. Mektupta pazartesi sabah saat 7:30 ‘da Balıkesir ordu donatım okulunda olunması gerektiği yazıyordu.
Konya nere, Balıkesir nere, nasıl gidilecek o yol…
Dayısı, o esne da kasabalarında bulunan, yurtdışında çalışıp ta tatile gelmiş bir ahbaplarının düğün için kasabanın bağlı olduğu ilçeye gideceklerini söylemiş ve söylerken de git bir görüş senide götürürler belki demişti.
Almancı diye tabir ettiğimiz şahıs arabanın çok kalabalık olduğunu söylese de durumun önemini anlayınca kabul etmiş ilçeye kadar götürebileceğini söylemişti. Üstünü değiştirmek ve biraz da olsa annesinden para alabilmek için müsaade istemiş, eve gelmişti. Annesine durumu anlattıktan sonra duş bile yapamadan üstünü değiştirmiş, 13 bin annesinden, 5 bin de halasından alınan borçla kasabadan ilçeye doğru yola çıkmıştı. Elde yok avuçta yok, evde olan ve komşu halada bulunan son paraya kadar alınmış Sadık’a verilmişti. Daha sonrasında alınan bu borç para bir adet küçükbaş satılarak anca ödenecekti. Bunu özellikle belirtiyorum ki günümüzle kıyaslana bilsin ve ne kadar az bir para ile yola çıkıldığı anlaşılsın.
O zaman imkân yok, şimdiki gibi her kapıda bir araç yok, her saat başı toplumsal ulaşım aracı yok, kasabadaki tek vasıta sabah saat 7:00 de ilçeye hareket etmekte ve akşam saat 16:00 da tekrar ilçeden kasabaya gelmekte. Almancı dediğimiz ahbap olmasa kasabadan ilçeye ulaşma imkânı yok.
Yolda sohbet ederek kasabadan ilçeye doğru giderlerken, Almancı ahbap Balıkesir’e direk araba olmayacağını önce İzmir’e sonra da oradan Balıkesir’e gidebileceğini söylüyor. Gideceği yer olan düğün salonuna gitmeden Sadık’ı otogara bırakmak isteyen Almancı ahbap, tam anlamıyla son anda, son Balıkesir Arabasına, belki de tek araç, hareket ederken aracı durdurup Sadık’ı araca bindiriyor. Muavinle sohbet ede ede İzmir otogarına girerken, yine son anda Balıkesir’e giden son arabaya yetişerek biniyor.
Her şey tamda planlanmış gibi son anda, son ulaşım aracı…
Yarın devam edeceğiz.
Önceki ve Sonraki Yazılar
Diyanet Teşkilatı ve ÇalışanlarSaça Göre Tarak Önemli
YAZIYA YORUM KAT
UYARI: Küfür, hakaret, rencide edici cümleler veya imalar, inançlara saldırı içeren, imla kuralları ile yazılmamış,