Bu süreç benim için oldukça ilginç oldu. Çünkü otuzlu yaşlara merdiven dayamışken -biliyorsunuz hep 29 kalmayı planlıyorum 🙂 – ve her gününü çok az uyuyarak ve yirmi dört saatlik zaman dilimine her şeyi sığdırmaya çalışarak geçiren biri olarak, “hayata dair her şeyi bildiğim” yanılgısına kapılmıştım.
Böyle oluyor sanırım. İnsan kendisini bir döngüye kaptırıyor, bir akvaryuma kapatıyor ve onun içindeyken “her şeyi görüp geçirdiğini ve bildiğini” sanıyor.
Üniversiteden mezun olduğumdan beri, aralıksız olarak çalışıyor, her fırsatta seyahatlere çıkıyor, insan ilişkileriyle özel olarak ilgileniyor, blog sayesinde hiç tanımadığım ve benden bambaşka hayatlar yaşayan kişilerle sohbet etme fırsatı buluyor, bol bol roman okuyordum.
Bilmiş bilmiş konuşmayı, yaşadığı her şeyi paylaşmayı ve genellemeler yapmayı sevenlerden olduğum zaten malum.
Ve pat diye iş sözleşmem feshedildiğinde, yepyeni bir dünyaya adım attım.
Böyle söylediğimde abartıyormuşum gibi geliyor kulağa, biliyorum. Bana da bugüne kadar birisi böyle bir cümle kursa, hafiften burun kıvırarak dinlerdim muhtemelen.
Ama on yıl düşünün. Her sabah kalkıp işe gidiyorsunuz, bütün hayatınız, tatilleriniz, boş zamanlarınız işe göre kurgulanmış. Ve pat, artık bir işiniz yok!
Bu sürede farkına vardığım bazı şeyler beni gerçekten şaşırttı. Böyle bir süreç yaşadıysanız, muhtemelen bana katılacaksınız.
Hiç yaşamadıysanız da buyurun bir göz atın, kendi hayatınız hakkında ufak bir sorgulamaya başlayın.
Ayrıca, önden bir uyarı geçelim; bu yazıyı, beyaz yakalı çalışmayı küçümseme veya dışlama yazısı olarak algılamayın lütfen. “Bir daha asla bir yerde çalışmam, kurumsal hayat rezalet.” gibi bir tavır içinde de kesinlikle değilim. Sadece bazı döngülerin, insanın kendi kendini içine soktuğu bazı çıkmazların farkında olması gerektiğini düşünüyorum.
İlk fark ettiğim şey, lüks sandığım her şeyin aslında bedava olduğuydu.
İstediğim kadar uyuyabilmek, uyandığımda meditasyon yapabilmek veya yatakta döne döne kitap okuyabilmek, canım istediğinde İstanbul için bomboş sayılabilecek sokaklarda yürümek, parklarda oturmak…
Bunların hiç birinin hiç bir maliyeti yoktu; ama yıllar boyunca, her sabah daha gün doğmadan işe doğru giden ve akşamüstü eve dönerken yolda yorgunluktan uyuyakalan biri olarak, bunları yapmak bana aşırı keyifli bir lüks hissi verdi.
Beni şaşırtan ikinci şey ise, çalışmadığında aslında çok da paraya ihtiyaç duymadığım oldu.
Çalıştığım yıllarda, hiç bir zaman ayın son haftasında hesabımda para kalmıyordu. Maaşımı daha ay bitmeden büyük bir hızla bitirmiş oluyordum.
Çalışmadığım günlerde ise, aslında o kadar çok paraya hiç ihtiyacım olmadı. Üstelik de “Aman para harcamayayım.” gibi bir kısıtlamaya da kesinlikle girmedim. Aksine arkadaşlarımla daha çok buluştum, dışarıda yemekler yedim, seyahatlere çıktım.
O kadar saçmaydı ki!
Nasıl olur da günün büyük bir kısmını iş yerinde geçirirken, bütün gün canımın istediğini yaptığım günlerden daha fazla para harcayabilirdim ki?
Bu konu hakkında uzun uzun düşündüm ve birkaç gerekçe bulabildim.
İlk olarak, çalıştığım süre boyunca, sürekli “para harcamayı hak ettiğim” şeklinde bir düşünce kalıbına sahip olduğumu fark ettim:
“Sabahın köründe kalkıp buraya geldiğime göre, şimdi gidip kendime güzel kozmetik ürünleri almayı hak ediyorum.”
“Bu gün çok çalıştığıma ve yorulduğuma göre, kendime birkaç elbise almayı hak ettim.”
Beyaz yakalı olarak çalışmak, sabit mesai saatleri, uykulardan feragat, sinir bozucu durumlara katlanmaya karşılık, kendimi şımartmaya ihtiyaç duyuyordum. Bunu da en kolay yoldan, para harcayarak ve kendime bir şeyler alarak tatmin ediyordum. Ya da daha doğrusu tatmin ettiğimi sanıyordum.
Çalışmadığım süre boyunca ise, istediğim kadar uyuyor, istediğim kadar kitap okuyor, canım ne zaman ne isterse yapıyordum. Dolayısıyla “para harcayarak kendimi şımartmak” yönünde bir ihtiyaç hiç doğmuyordu bile.
Çalıştığımda, neredeyse her gün Trendyol’a, Ali Express’e, Asos’a, Zara’ya göz atan biri olarak, geride kalan bu bir ayda bu sitelerin hiç birine girmediğimi, hatta bunlara göz atmanın hiç aklımın ucundan bile geçmediğini fark ettim.
Diğer yandan, çalıştığım süre boyunca, zaman ve enerji sınırı sebebiyle daha çok para harcıyordum. Örneğin zamanım olmadığından veya yürümek için çok yorgun hissettiğimden sürekli taksi kullanıyordum. Çalışmadığım süre boyunca yalnızca bir kere taksiye bindim, o da havalimanından dönüşteydi. Şehir içinde her yere yürüyerek ya da metroyla gittim. Bunun için hep yeterli zamanım ve enerjim vardı.
Aynı şekilde, mesela her sabah kahve satın alıyordum, çünkü evden aceleyle ve henüz ayılmadan çıkıyordum. Çalışmadığımda ise, her sabah kahvemi demleyip, kedimle oynayarak keyif çatacak zamanım olacak şekilde yapacaklarımı planlayabiliyordum.
Bir de yorgunluğumu makyaj ve kuaför gibi şeylerle kamufle etme çabamla yüzleştim. Uyumadığım için gözlerim şişiyordu. Akşam alelacele duş aldığım için saçlarım deliriyordu. Çalışmadığım sürede, eye-liner çekme konusundaki yeteneksizliğim ve bu konudaki ısrarım bile yok oldu gitti. Yeterince uyuduğunda, stres altında olmadığında, makyaja bile ihtiyaç duymadığımı fark ettim. Geçtiğimiz bir ayı yüzüme yalnızca rimel ve kırmızı ruj sürerek geçirdim. Çok süslenmek istiyorsa canım, buna bir de bronz allık ekledim o kadar!
Böylelikle kapitalist düzen denilen şeyin ne olduğunu ben ilk defa bu kadar net gördüm: Daha çok çalış, daha çok kazan, aslında hiç ihtiyacın olmayan bir sürü şeye daha çok para harca.
“Ben çalışmadan duramam, sıkıntıdan deliririm.” diyerek kendimi yıllarca kandırdığımla yüzleştim.
Bu cümleyi geçtiğimiz yıllarda ne kadar çok kurmuşumdur kimbilir?
Çalışmayan kadınların, hayatlarındaki adamlara sardığına, sürekli onları darladığına; günlerini bomboş geçirdiklerine, bütün üretkenliklerini kaybettiklerine içtenlikle inanıyordum çünkü.
Oysa ki geçtiğimiz bir ayda, bir kez olsun birine saracak veya sıkılacak zaman dilimi bulamadım. Her gün aklıma yepyeni fikirler geldi. Her gün bambaşka bir şeylerin peşinden koştum.
Hatta tam aksine yıllardır ertelediğim her şeyi yapmaya başladım: Mine & Volkan hikayesini bir romana çevirmek için çalıştım, aklımda uzun zamandır döndürüp durduğum ancak isimlendiremediğim vata x pitta projesini yol arkadaşımla hayata geçirdim, evdeki kağıt yığınlarını ayıklamaya başladım, dolabımdaki kıyafetleri daha hızlı biçimde mushaboom dükkan üzerinden yeni sahiplerine kavuşturdum.
Uzun zamandır olmadığı kadar sık blog yazmaya başladığım da gözünüzden kaçmamıştır diye düşünüyorum. 🙂
Etrafımdaki çoğu kişinin mutluluğumdan rahatsız olduğunu şaşkınlıkla fark ettim.
Dürüst olmak gerekirse, bu farkına vardığım şeyler arasında beni en çok dehşete düşüren şey oldu.
İş sözleşmesi feshedilen ve işsiz kalan biri olarak, benden beklenen rol, mutsuz olmam, çaresizliğe kapılmam, pişman olmam, şansıma lanet okumam, tası tarağı toplayıp ailemin yanına dönmemmiş.
Ki kira ödeme yükümlülüğüm, okul taksidini ödemem gereken bir çocuğum veya bakmam gereken bir ailem olsaydı, bu da gayet olası bir senaryo olurdu. Ama değil. Oturduğum ev bana ait, çalışmasam da hayatımı sürdürebilecek kadar param var.
Haliyle günlerimi yapmak istediklerimi yaparak, aklımdaki projeleri hayata geçirerek, seyahatlerimi planlayarak, gayet keyifle geçirebiliyorum. Garip bir şekilde, benim adıma mutlu olmasını bekleyeceğim bir sürü kişinin, bu duruma gıcık olduğunu gözlemliyorum. Benim keyfim yerinde olduğu için içleri rahatlamıyor, tam aksine bana karşı garip bir hınçla doluyorlar. Çaresizlik hikayesi, mutsuzluk dolu sitemler duymak istiyorlar.
Mutluluğu paylaşmanın, mutsuzluğu paylaşmaktan daha zor olduğunu da böylelikle ben bu günlerde öğrendim.
Biyolojik saate göre yaşamanın zayıflattığını öğrendim.
İş hayatında olduğumuz süre boyunca, öğünlerimiz için de sabit saatlerimiz olduğu malum. Şirkete gitmeden önce veya benim gibi sabah son dakikada uyananlardansanız şirkete gider gitmez kahvaltı ediyorsunuzdur, öğle molası geldiğinde öğle yemeği, iş çıkışına yakın bir şeyler atıştırma ihtiyacı ve işten çıktıktan sonra akşam yemeği.
Ben çalıştığım süre boyunca bu öğünlerin hepsini yiyordum. Üstelik hepsinde de gerçekten acıkmış oluyordum; ama sanırım bu da bir psikolojik koşullamaymış.
Çalışmadığım günlerde, yalnızca acıktığım zamanlarda yemek yedim. Çoğu zaman da bir abur cubur ile hızlıca karnımı doyurmak yerine, kendime keyifle sağlıklı yiyecekler hazırladım. Böylelikle büyük bir hızla incelmeye başladım.
Sonra hoop Adana – Tarsus hattında bir hafta sonu, onun üzerine ahtapotların, kalamarların, patates ve kabak kızartmaların, deniz ürünlü risottoların havada uçuştuğu bir Yunanistan çıkartması derken, hepsini yerli yerine geri koydum; ama bu fark ettiğim gerçeği değiştirmedi.
Adana yazısını hala okumadıysanız sizi şuraya, Tarsus lezzetleri için şuraya alalım. Yunanistan yazılarını da cuma günü Gürcistan’a doğru yola çıkmadan tamamlamayı planlıyorum.
Hayatı keşfederek kalın!
Bunu paylaş:
Twitter
Facebook
Pinterest
WhatsApp
E-posta
Bunu beğen:
Beğen Yükleniyor...
İlgili
Yayınlandı: DAHAİYİBEN, HAYAT VE AŞK | Etiketlendi: DAHAİYİBEN, HAYAT VE AŞK, işsizlik	
Yazı dolaşımı
Humus ile kuş gözü lahmacun mu ilginizi çeker, Kleopatra’dan Aziz Paul’e tarih mi? Tarsus.
Hellas Komşu: Alexandroupoli (Dedeağaç)
“İşsizlik Günlüğü: Çalışmadığım Günlerde Ben Neler Öğrendim?” üzerine 9 yorum	
Hayat Kalemi dedi ki:
25 Nisan 2019 10:12	
Cevapla	
Makalenizi zevkle okudum, tebrikler!
BeğenBeğen
Zerrin Kubaş dedi ki:
25 Nisan 2019 11:56	
Cevapla	
Merhaba, panik ataktan dolayı işten ayrıldım. Yaklaşık 6 aydır çalışmıyorum. Evliyim ve 2 çocuğum var artık kapalı bir konserve kutusuna ya da akvaryuma benzeyen içindeki çiçeklerin daha doğrusu beleş orkidelerin ağladığı o yerden ayrıldıktan sonra iş yaşamının insanı otomatik bir portakala çevirdiği gerçeğini çok net görüyorsunuz tek şanssızlık Türkiyedeki hayat pahalılığı fazla yazıya kendinizi açıklamanıza gerek bile yok fotoğraflar her şeyi anlatıyor:)
BeğenBeğen
Özlem dedi ki:
25 Nisan 2019 12:24	
Cevapla	
İnsanda istifayı basıp gitme arzusu uyandıran şahane bir anlatım bu , keşke işsizlik ve karşıtlığı olan tam zamanlı çalışma yanında, part time veya frelance çalışabilecek iş yerleri de olsa ülkemizde , belki istifa yerine onu seçer cebime de üç beş kuruş atardım …
BeğenLiked by 1 kişi
Neslihan dedi ki:
25 Nisan 2019 12:35	
Cevapla	
İşi bırakmam itibariyle geçirdiğim 7 ayın özeti bu yazı. Hala arayıp “istifa ettiğine pişman mısın?” diyenlere bu yazının linkini yollamayı planlıyorum. Yazıdakilere ek olarak antidepresanı bıraktım, geri kalan mükemmel durumlar evrenin hediyesi olarak bana geldi🌈
BeğenBeğen
Hülya dedi ki:
25 Nisan 2019 13:37	
Cevapla	
Çok iyi ya! İstifa edeli aylar oldu henüz sıkılmadim ve esimin dahi birkac ayda farkettigimiz “bu halin daha ucuz” olduguydu. Haftada en az iki kere iş çikisi cinnetimi belli seviyeye cekmek icin pub da harcadagim para zaten o gunler kazandigima denk oluyordu:))) evde yemek yemek sahiden hem insanca hem de çok ucuz disariya kiyasla. Umarim enerjiniz yepyeni güzelliklere evrilir:)
BeğenLiked by 1 kişi
Geri bildirim: Gelsin hayat bildiği gibi gelsin, işimiz bu; yaşamak – Bir Doz Minik Güzel Şey
Geri bildirim: Cin Tonik Kokulu Aşklar – 7 – Bir Doz Minik Güzel Şey
Geri bildirim: Evde Kal Günlükleri 9- Sosyal kurallar ve alışkanlıklar olmadığında biz kimiz? – Bir Doz Minik Güzel Şey
Geri bildirim: 1. hafta raporu: Ajandaya yazılan yapılır! – Bir Doz Minik Güzel Şey
Neslihan için bir cevap yazın Cevabı iptal et
Yorumunuzu buraya yazın...
Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:
E-posta (zorunlu) (Adres hiçbir zaman paylaşılmayacaktır)
İsim (zorunlu)
Web sitesi
WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz.	( Çıkış Yap / Değiştir )
Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz.	( Çıkış Yap / Değiştir )
Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz.	( Çıkış Yap / Değiştir )
Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz.	( Çıkış Yap / Değiştir )
Vazgeç
Connecting to %s
Yeni yorumları bana e-posta ile bildir.
Eposta yoluyla yeni yazıları bana bildir.
Δ
"Bir doz minik güzel şey" mailinize gelsin!
"Bir doz minik güzel şey" mailinize gelsin!
E-posta Adresi:	
Takip Et
Arama:
En Taze Yazılar
Pervasız cesur gençliğime sevgilerle…
Ekim Not Defterim: Yollar, Anlar ve Tembel Tarifler
Festival Düğün / 3: Sea Me Beach, Yazz Collective, İnanılmaz Düğün
Festival Düğün / 2: Q Lounge, Boynuzbükü Restoran, Partiden Alan Kaptan
Festival Düğün / 1
Son Yorumlar
Festival Düğün / 1 için Ekim Not Defterim: Yollar, Anlar ve Tembel Tarifler – Bir Doz Minik Güzel Şey	
Hellooo yeni yaşım, sence de biraz hızlı gitmiyor muyuz? için Ekim Not Defterim: Yollar, Anlar ve Tembel Tarifler – Bir Doz Minik Güzel Şey	
Hellooo yeni yaşım, sence de biraz hızlı gitmiyor muyuz? için handan	
Hellooo yeni yaşım, sence de biraz hızlı gitmiyor muyuz? için Sezen	
Hellooo yeni yaşım, sence de biraz hızlı gitmiyor muyuz? için handan	
Neler var?
DAHAİYİBEN (30)
Genel (117)
HAYAT VE AŞK (76)
istanbul (31)
NOT DEFTERİM (60)
SEYAHATLERİM (102)
Neler var?
100gün adana akyaka alaçatı alışveriş aşk aşk peşinde masallar bakım bar beach belçika beslenme best of bozcaada burgazada cafe cin tonik kokulu aşklar club covid daha iyi hayat DAHAİYİBEN dizi dişisel doğum günü evdekal evde kal günlükleri fas festival film gürcistan haftasonu kaçamakları hamam HAYAT VE AŞK hayatveaşk ilişkiler istanbul istanbul'da turist olmak istanbula yakın kaçamaklar izmir kahvaltı kahve karantina kars kaş kitap marakeş mekan meyhane moda mutluluk müzik NOT DEFTERİM ortadoğu otel parti restoran sanat sağlıklı yaşam sergi seyahatlerim SEYAHATLERİM tarifler tembel kız mutfakta teos tiflis tiyatro türkiye urla yeni normal yeni yıl yunanistan yurtdışı çeşme çöl ürdün
Goodreads
Instagram
Dürüstlük sıkıcıdır bazen, her zaman adaletli de değildir. İnsan ne zaman dürüst olacağına iyi karar vermeli.
Korkacak bir şey yok hayatta... Hayat, yaşamaktan başka işe yaramaz. Cimri adamlar gibi her şeyi erteleyerek biriktirmeye kalkmak budalalık olur. Birikmez çünkü... Sen harcamasan da o kendi kendini harcar, tükenir.
İnsan, o da eli iyi gelmişse, hayatta kendini bir kere bütünüyle görür. Ömrünün gerisi ya o sahneye yeniden kavuşmak için geçer ya da ondan kaçmakla.
Yaptığınız her küçük değişikliğin bileşik getirisi vardır: Başka bir değişiklik yapmanıza yardım eder; başka türlü düşünmeye başlarsınız ve farklı şekilde yaşamak için bir karar daha verirsiniz.
Kimi aşklara bir ömür yetmez, kimisi bir gecede tükenir. Birinin diğerinden daha iyi olduğunu söylemiyorum ama acı çekmek istemiyorsan miadın ne zaman dolduğunu bilmen gerekir.
Geleceğimizin önündeki tek engel dünyada yaşayan diğer insanlardı. Hayallerini anlattığında bunlar mümkün değil diyen, ilişkinde boğulduğunu hissettiğinde tek başına kalmaktan daha iyi en azından elinde poşetlerle eve gelen, çocukların okulları için para kazanan, yatağını ısıtan biri var diyen, sırt çantasıyla Guatemala’da, Panama’da gezmek istediğini anlattığında onun için de biraz yaşlanmadın mı diye soran (...), dinleyen değil duyan, anlamak yerine ben senin yerinde olsaydım diyerek cümlelere başlayan.