Çöpün içinden yemek toplayan, sokaklarda titreyerek uyumaya çalışan, çocuğunun eğitimine parası yetmediği için kendisini öldüren insanların, evine ekmek götürmek için sokakta peçete satan çocukların olduğu ve gençlerin artık karamsarlaştığı bir ülke gerçeğini yaşıyoruz! Bir taraftan kendini İslam’a nispet edip koca saraylarda düğünler yapan, sonunda pislik olarak çıkacak yemeğini koyacağı tabağa…
Devamını okuyunAçın Gözlerinizi ve Etrafınıza Bakın
Yorumlar kapalı	
Tercih Sizin
Yazar: Servet Ünal
Yaşanan bu son olaylar bir kez daha gösteriyor ki, dünya hızla kıyamet savaşına ve son dünya savaşına doğru gitmektedir. Planlarımızı, hazırlıklarımızı böyle bir sürece göre yapmak ve yaşantımızı buna göre gözden geçirmek zorundayız! Neleri hedefliyoruz? Neleri hazırlıyoruz? İmkanlarımızı ve vaktimizi nereye kullanıyoruz? Planlarımızı, hazırlıklarımızı bu sürece göre yapmak, yaşantımızı gözden…
Devamını okuyunTercih Sizin
Yorumlar kapalı	
Şerefli Olun!
Yazar: Servet Ünal
Bu dünya hayatı insanlar için hakikat savaşını vermekten ibarettir! Bu olgunluğa erişmek zaman alsa da, hakikatleri önünüze koyarak gerçekçi yaşayın. Büyüklüğünüz, vadeniz doluncaya kadar erdemlice duruşunuza ve tavrınıza bağlıdır.! Yüreği, beyni büyük insanlar; maddiyatı, makamı, korkuyu ve en önemlisi kula kulluğu aşmayı başarıp, Allah’ı buldukları için hiçbir zaman düşmezler…! Bu…
Devamını okuyunŞerefli Olun!
Yorumlar kapalı	
Ülkenin Bir Genci Olarak Soruyorum?
Yazar: Servet Ünal
1-Ben bu ülkenin bir ferdi, genci olarak, gördüklerime, yaşadıklarıma karşı çok üzülüyorum, çaresiz, terk edilmiş, ümitsiz hissediyorum. Emeğimiz hakir görülüyor. Turistin eğlencesi; benim sağlığımdan, eğitimimden, hayatımdan, özgürlüğümden daha değerli görülüyor. Yaşam hakkım elimden alınıyor. Yazık. 2-Yaşıtlarımdan bir kişi kalmadı ülkemde kalayım diyen. Herkes nasıl kendimi kurtarırım gözüyle bakıyor. Ümit ışığını,…
Devamını okuyunÜlkenin Bir Genci Olarak Soruyorum?
Yorumlar kapalı	
Kopsun kıyametiniz!
Yazar: Kaan Özbek
Her gün başka bir acıya açıyoruz gözlerimizi. Bir yanda kendi acılarımız, diğer yanda coğrafyamızın ve tüm insanlığın acıları. Ve pek tabii ki insan eliyle her saniye bir az daha tüketilen, yok edilen doğanın gözyaşları. Bazen diyorum, hiç evrimleşmeseymişiz biz. Prokaryot olarak kalsaymışız keşke. Ellerimiz olmasaymış kana bulanan, ayaklarımız olmasaymış yanlış…