Nasıl kanıksanmış, nasıl da alışkanlık haline gelmiş aka kara ile cevap vermek! Günlük hayatın küçük küçük adımlarında, iki laf arasında, hatta hal hatır sormalarda zıtlaşmak sanki iletişimin tabiatı.
Tayland’dan döndüğümde, altı aylık bir aradan sonra –ki ilk defa Türkiye’den bu kadar uzun süre ayrı kalıyordum- ne olduğunu anlayamadığım ama tokat etkisini hemen hissettiğim bu zıtlaşma beni ağır bir bunalıma sürüklemişti. Sonraki yıllarda da her yurda dönüşümde aynı bunalıma düşmem, ayrı iken unuttuğum zıtlaşma alışkanlığının karşıma dikilivermesinden biraz da.
Daha pasaport kontrolünde huzursuzluk başlıyor. Çifte pasaport halini sanki suçmuş gibi hissettiren bir görevli, ardından bagaj arabasını serbest bıraktıracak bozuk paramın cebimde bulunmayışını yadırgayan bir diğeri…
Evde bir başka hikaye. Yüzün sarı, saçın beyaz, kaburgaların ortada. İşte makarna-ekmek yemezsen böyle olur. Bir de etsizlik. Herkes beslenme uzmanı. O saatte kalkacaksın, bu saatte yatacaksın?
Yahu bırakın halime.
Eskiden yurda döndüm diye bunalıma girdiğimde, halden anlayan eş dost derdi ki, “takma kafana, onlar seni sevdiklerinden öyle diyorlar”. Ben artık buna pek de inanmıyorum. Herkesin beni sevdiğinden bir şüphem yok ama ettikleri laflar o sevgiden değil, illet olduğum zıtlaşma alışkanlığından. Ve daha acıklısı biliyorum ki aslında bütün herkes iletişim kurmaya çalışıyor. Maalesef çoğunluğun alışık olduğu iletişim tarzı zıtlaşmak, polemiğe girmek, tartışma ortamı yaratmak ülkemizde. (Örnekler için hemen televizyonunuzu açabilirsiniz, ben daha cesaret edemedim.)
Yanımda Yunanlı bir damat gezdirince şimdi, insanların zıtlaşma üzerinden kurmaya çalıştıkları iletişimi daha bir net gözlemleyebiliyorum. Nişantaşında ben arabayı park ederken, Konstantin beni City’s alışveriş merkezinin önünde bekliyor. City’s valelerinden biri o arada yaklaşıp ‘nerelisin birader’ muhabbetine giriyor. Yunanistan’ı duyar duymaz, vale, bilmediği ingilizcesi ile nasıl yapıyorsa yapıyor Kokia’ya ‘’bitti oğlum, bitti Yunanistan, beş yıla kalmaz senin ülke kaput’’ demeyi beceriyor.
Diyebilirsiniz ki aman işte şanssızlık, ona da böylesi denk gelmiş. Yakın arkadaşlarımı eşim ile tanıştırdığımda, ilk espri olarak ‘’Ege adaları bizim haa’’ diye lafa girenler var. Babam bile, tanışmalarının beşinci dakikasında, havaalanından eve giderken arabada Kıbrıs’ın işgalini haklı çıkaracak bir liste sunmuştu Kokia’ya.
Yahu bunun sırası mı? Ne gerek var şimdi? Ege adaları arkadaşlarımın, Kıbrıs sorunu babamın ne kadar umurunda? İki taraf arasında iyi bir ilişki kurulmasından daha mı önemli?
Sonra bir de ‘’damat daha hala Türkçe konuşmuyor mu?’’ sorusu var. Yahu size ne? Bana kimse Yunanistan’da ne zaman Rumca konuşacağımı sormuyor. Burada iki lafın biri, “eh öğrensin ama artık”. Sanki bizim bey Türkçe öğrense, Türklere yarayacak. Bu şaka yollu olarak söylense de, şakanın kişisel bir yokluğa işaret etmesi can yakıyor, ne gerek var ki diye düşündürtüyor.
Yani neyin varsa o olmasın, neyin yoksa eh artık olsun o ama.
Bekarsan, aaa evlen ama artık. Evliysen de çocuksuz isen –hele hele bir seçim olarak çocuksuz isen- eh hadi yapın artık bir tane. Yersiz yurtsuz gezgin isen, eh sen de yerleş artık bir yere. Yerine yurduna yerleşmiş ise çık, gez dolaş biraz, pinekleme. Hep verilecek bir zıt cevap var.
Üzülerek söylüyorum ki ben böyle bir zıtlaşma pratiğini Türkiye’den başka yerde görmedim. Mağdur kişi kompleksimizden mi, jeopolitik sebeplerden mi ne, tehdit altındayız sanki biz burada hep. Aman defans, aman o vurmadan ben bir tane indireyim. Şakalarımız bile zıtlık temelli. Vallahi dünyanın başka yerlerinde zıtlaşmadan da ilişki kuruyor insanlar. Gülümseyerek, nezaket ile, hoşgörü ile, nasıl cevap yetiştirsem de üste çıksam diye düşünmeden.
Bu zıtlaşma alışkanlığımız her geldiğimde vallahi tokat gibi yüzüme çarpıyor.
Share this:
E-posta
Tweet
Bunu beğen:
Beğen Yükleniyor...
Related
Diren İnsanlık, Türkçe Yazılar, Yaşama DairKavga, negatif, sözlüşiddet, terslik, zıtlaşma, şiddet	
Previous Article Sleepless in Istanbul
Next Article Saadet Şükrü'nün Kitaplığı
‘TOKAT gibi ZITLAŞMA’ için 13 yanıt	
Çaglayan 05/01/2011 / 6:55 pm
Kaç yıl geçti NONVIOLENT COMMUNICATION kitabının Türkçesini yayımlayalı. Çok zor ve çok yavaş sattık.Alanlar da herhalde en az ihtiyacı olanlardı. Aslında okullarda ders olsa keşke ŞİDDETSİZ İLETİŞİM. Bir dil çünkü, zaten kelimeler değil mi ruhun aynası? Karşılanmamış ihtiyaçlara bağlar kitabın yazarı piskolog M Rosenberg bu senin zıtlaşma diye pek şahane bir uslupla anlattığın trajikomik durumu.
Cevapla	
NAR 06/01/2011 / 7:25 am
seni ve yazdıklarını çok seviyorum Defne xxx
Cevapla	
Defne Suman 06/01/2011 / 4:25 pm
@Çağlayan: Ben de bu yazıyı İnce Şiddet yazısının devamı olarak yayınlamayı düşündüm. Çünkü doğru, bütün zıtlaşmalar şiddet içeren iletişim anlamına geliyor. Tatmin edilmemiş ihtiyaç nedir işte ben de hep onu souyorum, ''ne gerek var şimdi buna''derken. Soruyorum, soracağım da hep! @Nar Ben de sizlerin okumasını ve yorum bırakmanızı çok seviyorum.
Cevapla	
Baris Altan Dogan 07/01/2011 / 9:03 pm
Hocam, yazını okurken tüylerim diken diken oldu gerçekten biz böyle yaşıyoruz işte bu cennet ülkede. Herkes, heryerde bir zıtlaşma halinde. Araba kullanırken de (araba kullanmayı bıraktım artık yoksa katil olacağım, boşa gidecek o kadar farkındalık, meditasyon, nefes, an'da olmak, yoga, herşey, hapislerde çürüyeceğim), alışverişte de, vapurda da, her yerde herşeyde. Başkaları hakkında sürekli fikir yürütmek ise zaten toplumca çok normal sayılan bir alışkanlık. Kimin, neyi, ne zaman yapması gerektiğini çok iyi biliyoruz biz, kendimizinkilerden daha fazla. Bana ne başkasının hayatından diyen yok. Her konuda fikrimiz var. Özellikle de yeterince bilgi sahibi olmadığımız konularda. Televizyonu açmamışsın henüz, aman sakın açmaya kalkma, gözlerine inanamazsın. Herşey kocaman bir şaka gibi. Galiba tek çare gülüp geçmek :)Hoşgeldin. İyi ki geldin.SevgiyleBarış
Cevapla	
Defne Suman 08/01/2011 / 7:09 pm
@BarışEvet hal budur. Ama bu demek değildir ki değişim imkansız. Kendi tavrımızı ve tepkilerimizi yeniden düzenlemek bizim elimizde ve bence kendi sorumluluğumuz. Zıtlaşmanın karşımızdakinden geldiği kadar bizim kendi tepkimizden de beslendiğini unutmamak gerek. Özellikle bu kültürde büyüyen bizler için zıt gitmek ve duygusal tepki vermek kendimizi rahat hissettiğimiz durumlar. Rahat kaçmadan sen değişirsen, ben değişirsem zıtlıklar en azından kendi hayatlarımızdan çıkacaktır. Hoşbulduk! Yakında görüşmek üzere,Defne
Cevapla	
huru 09/01/2011 / 3:27 am
cok super cok yerinde bir tespit tebrik ediyorum
Cevapla	
Neslihan Akman 09/01/2011 / 8:09 am
ay hic sorma Defne, o kadar iyi anlatmissin ki..ne kadar buyuk avantaj ki senin baska pasaportun var..simdi dondum Istanbul'a, dusunuyorum kara kara nasil ola da bir kopru yaratabilsem Italya ile..
Cevapla	
Giz 16/01/2011 / 11:13 am
O kadar hissettim ki yazdıklarını..yabancı bir koca, Fransızlarla ilgili her türlü ileri geri yorum, hmm Türkçe'de pek bir ilerleme olmamış, doğur, aman yok doğurup napıcaksın, aslında et yememek şuna buna sebep oluyor demeçleri, niye 11de yatıyorsun, sabahın o saatinde kalkıp ne yapıyorsun, deli misin, niye canın içki içmek istemiyor ama çok içerdin sen, ne? fotoğraf kursu mu, bir de bu mu çıktı vs vs vs bitmek tükenmez bilmeyen haddini aşan yorumlar gerçekten bir tek burada var. belki o yüzden hep bir gitmek isteme ve neden döndüm halleri..ne güzel yazmışsın Defne…Sevgilerçok soru soran Gizem 🙂
Cevapla	
Çağ Gürle 18/04/2011 / 5:55 pm
Yani neyin varsa o olmasın, neyin yoksa eh artık olsun o ama. =))
Cevapla	
tuvish 10/06/2011 / 8:42 am
karsımızdaki insanlarla zıtlasmadan nasıl iletişim kurabiliriz.. zıtlasmadıgımız halde ( ki bi süre sonra ya bunalıma giiyorsun yada kendini zıtlasırken buluyorsun) karsımızdaki insanlarla nasıl ietisime gecebiliriz bunun yöntemi nedir …..
Cevapla	
sumandef 10/06/2011 / 5:05 pm
@Tuvish
Yukarıdaki yorumlarda bahsi geçen Şiddetsiz İletişim kitabını tavsiye ediyorum. Zıtlaşmadan iletişime geçmek alışmadığımız bir şey. Yeni bir dil öğrenmeye benziyor. O yüzden sabırla, sebatla, tekrarla, pratikle gelişiyor. Ve geliştiğinde de çok zevkli ve yaratıcı bir iletişim olduğunu anlıyorsun. Okumanızı tavisye ederim.
Cevapla	
tuvish 11/06/2011 / 10:33 am
tavsiye için tesekkürederim kitabı okudum..bayag bi sabır ve calısma gerektiricek. sonucta karsımızdaki insanlar yine zıtlasmaya devam edecek yani hep son söz olayı vardır ya son sözü ben dedim ben kazandım yada haklıyım..bende 6 yıldır ist.dan uzaktaydım ne zaman ist.a gelsem senin yasadıklarının aynısını yasardım boguluyordum nasıl ya bu insanlar neden hep inat zıt gidiyor derdim kendimi sadece izlerken buluyordum ..simdi kesin dönüsteyim ist.a..ve korkuyorum…senin kitabında dediğin gibi insanların bize davranıs seklini biz belirliyoruz…farkında yasamak güzel bişey karsındaki bıdı bıdı yaparken sadece izleyici oluyorsun..
Cevapla	
Damla 20/02/2017 / 6:53 am
Ben de muzdaribim zitlasmadan. Ve evet, daha pasaport kontrolunde basliyor. Hep bir hata bulma, hep bir elestirme durumu. Hep benim yaptigim yanlis. Bu o kadar kotu, o kadar bulasici ki, bir sure sonra insan gardini almaya basliyor. Ben bile Istanbul’daki 4. veya 5. gunumde “simdi karsimdaki ne diyecek, ona firsat vermeden ben kendimi savunayim” durumuna geciyorum. O kadar yorucu ve uzucu birsey ki. Nasil degistirilir bu huy bilmiyorum. Onyargisiz beni dinleyen birini buldugumda cok sasiriyorum artik Turkiye’de. Pek nadir oluyor zaten boyle birsey, maalesef.
“Damat hala ogrenemedi mi Turkce” bizde de var, 18 senedir bikmadan soruyorlar. Damat istese 18 senedir ogrenirdi, degil mi. Demek ki istemiyor. Nokta!
Cevapla	
Neslihan Akman için bir cevap yazın Cevabı iptal et
Yorumunuzu buraya yazın...
Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:
E-posta (zorunlu) (Adres hiçbir zaman paylaşılmayacaktır)
İsim (zorunlu)
Web sitesi
WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz.	( Çıkış Yap / Değiştir )
Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz.	( Çıkış Yap / Değiştir )
Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz.	( Çıkış Yap / Değiştir )
Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz.	( Çıkış Yap / Değiştir )
Vazgeç
Connecting to %s
Yeni yorumları bana e-posta ile bildir.
Eposta yoluyla yeni yazıları bana bildir.
Δ
Sosyalleşelim
Facebook
Instagram
Twitter
Goodreads
Kategoriler
Kategoriler Kategori Seçin Ayurveda English Ελληνικά Türkçe Yazılar Anı Atina Öykü-Edebiyat-Yazarlık Basında Diren İnsanlık Korona Günlerinde Yaşama Dair Yoga İstanbul Yazıları
Arşivler
Arşivler Ay Seçin Ekim 2021 (1) Eylül 2021 (5) Ağustos 2021 (1) Nisan 2021 (1) Mart 2021 (2) Şubat 2021 (1) Ocak 2021 (2) Aralık 2020 (1) Temmuz 2020 (1) Haziran 2020 (4) Mayıs 2020 (5) Nisan 2020 (4) Mart 2020 (15) Şubat 2020 (19) Aralık 2019 (1) Ekim 2019 (1) Eylül 2019 (3) Şubat 2019 (1) Ocak 2019 (4) Aralık 2018 (5) Kasım 2018 (3) Ekim 2018 (1) Eylül 2018 (1) Temmuz 2018 (1) Haziran 2018 (2) Mayıs 2018 (1) Nisan 2018 (3) Mart 2018 (2) Şubat 2018 (5) Ocak 2018 (8) Aralık 2017 (6) Kasım 2017 (4) Ekim 2017 (2) Eylül 2017 (1) Ağustos 2017 (2) Temmuz 2017 (3) Haziran 2017 (7) Mayıs 2017 (4) Nisan 2017 (1) Mart 2017 (2) Şubat 2017 (1) Ocak 2017 (3) Aralık 2016 (2) Kasım 2016 (5) Ekim 2016 (1) Ağustos 2016 (5) Temmuz 2016 (2) Mayıs 2016 (5) Nisan 2016 (1) Mart 2016 (2) Şubat 2016 (1) Kasım 2015 (1) Ekim 2015 (2) Eylül 2015 (2) Ağustos 2015 (1) Temmuz 2015 (3) Haziran 2015 (1) Mayıs 2015 (2) Nisan 2015 (2) Mart 2015 (4) Ocak 2015 (1) Aralık 2014 (2) Kasım 2014 (1) Eylül 2014 (1) Temmuz 2014 (1) Mayıs 2014 (4) Mart 2014 (3) Şubat 2014 (4) Ocak 2014 (6) Ekim 2013 (4) Eylül 2013 (4) Ağustos 2013 (7) Temmuz 2013 (5) Mayıs 2013 (3) Nisan 2013 (2) Mart 2013 (1) Şubat 2013 (4) Ocak 2013 (15) Aralık 2012 (7) Kasım 2012 (7) Ekim 2012 (1) Eylül 2012 (3) Ağustos 2012 (4) Temmuz 2012 (3) Haziran 2012 (5) Mayıs 2012 (1) Nisan 2012 (2) Mart 2012 (1) Şubat 2012 (3) Ocak 2012 (2) Aralık 2011 (10) Kasım 2011 (4) Ekim 2011 (6) Eylül 2011 (11) Ağustos 2011 (11) Temmuz 2011 (14) Haziran 2011 (2) Mayıs 2011 (3) Nisan 2011 (3) Mart 2011 (4) Şubat 2011 (1) Ocak 2011 (5) Aralık 2010 (5) Kasım 2010 (4) Eylül 2010 (2) Ağustos 2010 (4) Temmuz 2010 (5) Haziran 2010 (1) Mart 2010 (2) Ocak 2010 (1) Ekim 2008 (1)