Düşlerimiz vardı hani bir zamanlar. Deniz diplerine bodoslama dalan yahut gökyüzüne hoyratça tırmanan..! Şimdilerde onları kaybettik diye yanıyoruz çoğu zaman. Ardından bakıp yanıldığımızı da anlıyoruz o an..
Hayat zaten bir düş değil mi? Uyurken düş gördüğümüzü sanırız! Oysa; uyurken mi düş görürüz? Uyurken uyanık mıyız yoksa!.. Düşlerimiz tam gerçekleşmek üzereyken; bir bıçak mı belirir hep, yahut onu ikiye bölen bir makas mı çıkagelir aniden?..
Yormasın sizi labirent içindeki çözümsüz bilmeceler.. Düş, bilimden daha önde. Öyleyse; ket vurmayın zihinlere… Bırakın kurşun çocuklar düşlerini, kursunlar özlemini çekip yaşatmak istediklerini ve çizsinler gönüllerince umut ettikleri resimlerini… Ne olur siz de; küçümsemeyin, kovmayın düşlerinizi..!
Sonra, çok yalnız kalırsınız tepenin yamacında sallanan bir diken gibi..! Düşün düşlerinizin peşine ve boyayın hayatınızı düşlerinizin rengine… Her sabah uyanın bin şükürle yeni düşlere.. O zaten götürecektir sizi ait olduğunuz yere..!