Kıraathane Söyleşilerinde Doç. Dr. Selim Somuncu “Ölen şehirlerdir, Taha değil…” üst başlığıyla “Sezai Karakoç”u Anlatıyor
Yitiksöz 7 (Ekim-Kasım 2021) Üzerine Sanat, Edebiyat ve Düşünce Dergisi
Yûnus Emre ve Türkçe Yılında Türkçe Şûrası Başlıyor
Hece Dergisi (299. Sayı) Üzerine Kasım 2021
Edebiyat
Gökten Kayan Bir Yıldız: Mustafa Yazgan
Bayrağımla Hasbihal
Yahya Kemal ve Sessiz Gemi
Kar, Şehir ve Bir Yağmur Öyküsü
Kasım Soğuğu
Düşünce
Kongre Müzesi ya da Eski Sivas Lisesi: Yırtılmış-Çökmüş Mekânın Tanıdığı Olmayan Tanığı
Dijital Vatandaşlık
Kendisine biçilen rolleri red eden Türkiye
Big Para -2 (Ali Baba)
Enformasyon ve Sansasyon
Şahsiyet
Yahya Kemal ve Sessiz Gemi
Yitik Cennetin Yolunda/A. Sezai Karakoç’un Aziz Hatırasına
Sezai Karakoç Niçin Büyüktür?
Benzer İsimli Bilginler (Üç Kardeş) İbnü’l-Esîrler
Orta Asya’da Gezginci Bir Şeyh: Hâce Yûsuf El-Hemedânî (Ö.535/1140)
Din ve Hayat
Vefat ve Başsağlığı
Rüya Hakkında Doğru Görüş İbn Hazm el-Endelusî
Lâ Havle!..
*Vefâ/t*
Taziye
Kavram
Fücur/Takva
Süreç/Sonuç
Beynimizdeki Kamburlar
İman Nedir?
Salihat/Hasenat
Kitap
Tadımlık Kitaplar-14 2021 Aralık
“O ve Ben” Okumam İçin 9 Neden
Tadımlık Kitaplar-13 2021 Kasım
Tadımlık Kitaplar-12 2021 Ekim
Kölelikten Efendiliğe Yükseliş
Sinema
Dersu Uzala Filmi Etrafında: Tekno-Kapital İnsan ve Doğadaki Doğal İnsanı Yeniden Düşünmek
Her Zaman, Her Yerde
Karınca Evine Varınca
Bir Başkadır: Yorumun Yorumu
Semih Kaplanoğlu ve Yumurta (2007) – Süt (2008) – Bal (2010) Film Üçlemesi İmgebirim Analizi
Müzik
Barış Abi’nin Halil İbrahim Sofrasında Oturmak
Türk Müziği’nin “Kanun’u”
Mehmed Âkif’in Mûsikî Yönü
“Kâni Karaca Kim Diye Sorarsanız”
Söyleşi
Taha Kılınç ile Röportaj Okumak, Yazmak, Üslûp, Nasip, Kendi ve Biz Olmak Üzerine
25/Sorgusuz Sual- Ömer Aksoy/Öğretmen
25/Sorgusuz Sual-Kürşat Dulkadir/Daire Başkanı
Zeki Bulduk: Yaralanan Uzaklara Sevdalanıyor
25/Sorgusuz Sual – Ayhan Ferik/İletişimci – Aktar
Eyvallah
Siz hiç Zimem Defteri’nden sayfa sildirdiniz mi?
“Ebul Eytam” Süleyman Çalışkan Ağabeyin Ardından
Tevfik İleri’ye Rahmet ile…
Tatildeyken Makam Arabasına Binmeyen Vali
Bilim ve Sanat Merkezlerine 180 Bin Kitap
Eğitim
İyi Ki Okullar Açık…
Meslekî Eğitimde Paradigma Değişimi
Gönül Coğrafyası İnşa Etmede Eğitimden Hareket Etmek
120. Yılında İlahiyat ve İslami İlimler Fakülteleri Çalıştayı Düzenlendi
Gülşende Bir Bülbül: İsa Akgül
Tarih
İktisat Tarihcisi Mehmed Genç Hoca’nın Vefatına Tarih
Çanakkale… Çanakkale…
Gün 28 Ay Şubat Yıl 97 Vicdanların Buz Kestiği Bir Günün Hikâyesi
Bir Şehre Gazilik Verilmesi Üzerinden Bağımsızlık Manifestosu
Edebiyat
Yaz Sıcağında Pişen Gençliğim
Bir taraftan büyüyordum ama bir taraftan da işlerim, belki de çilem de büyüyordu. Ekinleri ve yoncaları anadutla traktörün römorkuna yüklemek, bir süre sonra da patoz denen aletle öğütmek ve önünden saman çekmek, akabinde o samanları samanlığa taşımak; “Ya Rabbi bundan daha zor bir iş var mı?” dedirtirdi bana. Elbette daha da zoru bu işleri oruçluyken yapmaktı.
EKLENDİ
-
:
29 Ekim 2021
Yazar:
Yıldırım Alkış
Share
Tweet
Türkiye’nin dört taraftan rüzgâr alan tek ovasıymış Göksun Ovası. İşte o meşhurun toprağında doğdum ve güneşiyle kavruldum. Fasulye sularken ovanın fotoğrafı çekilse nokta kadar dahi yer etmeyeceğime eminim. Güneş herkesi unutmuş yalnız bana nasipli sanki. Yandıkça yanan tenim kavrulmanın eşiğinde… Hele bir de zaman Ramazan Ayı ise iftara kavuşamadan ölecek gibi oluyor insan. İyi ki ayaklarım içemediğim suyun içinde. Bir taraftan tarladaki fasulyeyi sularken diğer taraftan da Kayseri yolu üzerindeki gelip geçen otobüslere, içindeki yolculara imrenir, onlara dair hayal kaçamakları yapardım. Har har ses çıkartan eski model Magirus otobüslerin sesi kulağıma ne de hoş gelirdi. “Bu otobüs ve içindeki şanslı yolcular kim bilir nereye gidiyor. Oh ne ala güneşte yanmak yok, yumuşak koltuklara uzan git. İşten güçten ari bir sürü adam ve kadın… Bir gün olur ben de bir otobüse biner farklı bir şehre gider miyim?” der, içimdeki bene hayıflanırdım.
Göksun, ovanın ortasında yerleşmiş müşfik bir anne gibi… Yavru köyleri yakından uzağa yerleştirmiş âdeta. Çağlayan, Yiricek, Taşoluk, Değirmendere, Gölpınar, Ortatepe, Kireç, Hacımirza her daim Göksun’u gözeten evlat nöbetinde. İşte o köylerden biri olan Çağlayan, doğumuma ev sahipliği yapmış güneşin efelenip durduğu bir ağustos ayında.
Çocukluk ve gençlik dönemimdeki mesafe aralandıkça olumsuzlukları unutuyor, güzellikleri pekiştiriyor zaman hafızam. Aşırı kar yağışı sebebiyle okuldan eve dönememiştim de rahmetli amcam gelip sırtında eve taşımıştı. Henüz ilkokul birinci sınıftaydım. Üçüncü sınıftayken şaka diye bir saatten fazla Hacı’nın sırtımdan inmeyişini, oyun bahanesiyle Çentik İbrahim’in ve Memidiklerin Ramazan’ın beni tekmelemelerini gönlüm bana unutturdu.
Mehmet’in çenesine vurarak davul çalmasını, birinci sınıf öğretmenim Reşit hocamın atıyla okula gelip gidişini ve öğle namazlarını, tüm sınıfın kurşun kalemlerini açmasını bir türlü unutamadım.
İkinci sınıf öğretmenim Lütfiye hocanın bir gece üçlerin öğretmeni Abdullah öğretmenle kaçmasını, üçüncü sınıf öğretmenim Gülay hocanın flüt resitallerini, dördüncü sınıf öğretmenim Perihan hocanın unutamadığı Kızılcık hikâyelerini, beşinci sınıf öğretmenim Abdullah hocadan ilkokul sürecinde yediğim tek tokadı attığını ise unutur muyum hiç!
Lütfiye hoca ile akrabalığımız vardı, bazı akşamlar bize gelir giderlerdi. Yine bir gelişlerinde plak diye bir şey getirmişti. Döndükçe türkü söylüyordu meret ne garip. Ertesi gün bir çocuk gibi incitmeden okula götürürken kendisini sevdiğim torpilli okul arkadaşlarıma yakından görme ayrıcalığı tanıyordum. Barış Manco’nun “Dağlar dağlar” şarkısını tekrar tekrar dinleyerek pürneşe okula gidişimiz hele, tariflere sığmaz.
Okul iyi güzeldi; ama bir de tatil olmasa ne iyi olurdu. Tüm işler okulun tatil olmasını bekliyordu sanki. 23 Nisan törenleriyle birlikte karnelerimizi alırdık fakat bazı arkadaşlarım onu bile bekleyemezlerdi, nisan ayının başında yaylaya gitmeleri gerekirdi.
Yayla deyince çok tatlı ve heyecanlı bir yayla yolculuğumu da paylaşmak isterim. Yedi yaşlarındaydım, okul tatil olmuştu. Beni güzel, sevimli, eyerli ve ağzı gemli bir ata bindirdiler. Babaannem bir eşeğe, Tülü halam başka bir eşeğe bindi, köyümüzden başkaları da vardı hatta. Ayağımı hafifçe hayvana vurunca ormanın patika yolunda yürüyor, yuların sağ kanadını çekince sağa, sol kanadını çekince sola, ikisini birlikte çekince duruyordu. Daha sonraları bunu hep kötülüğü fısıldayan nefsime teşmil ettim. Şu azgın nefsimi bir terbiye etsem sağ yularını çekince sağa, sol yularını çekince sola gitse, ikisini birlikte çekince dursa, benden izinsiz yürümese ne iyi olurdu, ama gel gör yaman iş vesselam.
Yayladayken unutamadığım iki hadiseden biri gök gürlemesinden korkup ağaca çıkmam, diğeriyse hâlâ hayret ettiğim çadırımızın, üzerine gerilen delik deşik kıl çuldan çadırımızın, yağmurlu havalarda altına su geçirmemesiydi.
Bir taraftan büyüyordum ama bir taraftan da işlerim, belki de çilem de büyüyordu. Ekinleri ve yoncaları anadutla traktörün römorkuna yüklemek, bir süre sonra da patoz denen aletle öğütmek ve önünden saman çekmek, akabinde o samanları samanlığa taşımak; “Ya Rabbi bundan daha zor bir iş var mı?” dedirtirdi bana. Elbette daha da zoru bu işleri oruçluyken yapmaktı.
İnek ve koyun gütmek sevdiğim işlerdi. Hele öğle azığımızı düzgün bir kaya üzerinde açıp yemek, bir de içinde şeker sucuğu veya kuru üzüm varsa, değme keyfime ya Yıldırım Efendi…
Fakir sayılmazdık; ama çarşıdan para ile alınanlar kıymetli olurdu. Kışa girerken sanırım on-on beş kilo kadar teh dedikleri kuru üzümün kötüsü alınırdı eve. Onu da babaannem sandığına kilitler, mutlu günlerimizde veya birimizi ödüllendirmek istediğinde çıkartırdı, yufka ekmeğe dürüm yapıp yemenin tadı hâlâ ağzımda.
Halil dedemi hep dışarda iken hatırlarım: Ya camız güderdi ya hindi… Ya mısır beklerdi ya da üzüm bağını… Beklerdi derken hırsıza karşı değil, ayı ve yaban domuzuna mukavemet için. Kimsenin hırsızlamasına gerek yoktu, tüm mahsulden herkese göz hakkı verilirdi. Elmalar olgunlaştığında kasa kasa caminin önüne götürür koyardık, sebil, cemaat yesin nefsi doysun diye. Üzüm çıkınca üzüm götürürdük aynı şekilde. Bahçenin yanından bir adam geçecek olsa tanıdık olsun olmasın, gerçi çoğunlukla tanıdık olurdu ya. “Bre Ali, Osman, Süleyman, Hatice bacı çocuklara elma götür, lahana götür, üzüm götür!” gibi nidalar hâlâ kulak evimde canlı durur.
Ve nihayet giden otobüslerden birine bir gün ben de bindim, hâlâ gidiyorum. Bundan sonrası ayrı bir sohbet konumuz olsun. Vesselam.
Etiketlerinsaniyet
Bir Sonraki yazı
Vefa Gelir misin
kaçırmayın
Öncelenmiş Değerler Sistemi
Beğenebileceğiniz Gönderiler
Gökten Kayan Bir Yıldız: Mustafa Yazgan
Bayrağımla Hasbihal
Vefat ve Başsağlığı
‘Ay Vakti’ Dergisi 195. Sayı (Kasım-Aralık 2021) Üzerine
Rüya Günlükleri-6 Mantarlar
Kıraathane Söyleşilerinde Doç. Dr. Selim Somuncu “Ölen şehirlerdir, Taha değil…” üst başlığıyla “Sezai Karakoç”u Anlatıyor
GÜNCEL
POPÜLER
Video
Edebiyat-
Gökten Kayan Bir Yıldız: Mustafa Yazgan
Edebiyat-
Bayrağımla Hasbihal
Din ve Hayat-
Vefat ve Başsağlığı
Edebiyat-
Hayalleri Zorlayan Bir Vefa Örneği: Sezai Karakoç-Necip Fazıl İlişkisi
Şahsiyet-
Sezai Karakoç Niçin Büyüktür?
Edebiyat-
Gül Yürekleri Fethetmek
Şahsiyet-
Doğu ve Batı Ekseninde Müslüman Bir Bilim İnsanı Fuad Sezgin (1924-2018)
Kültür Sanat-
Hüsn-i Hattın Doğuşu
Müzik-
“Kâni Karaca Kim Diye Sorarsanız”
Bu Alana Reklam Verebilirsiniz
Çok Okunanlar
Edebiyat-
Hayalleri Zorlayan Bir Vefa Örneği: Sezai Karakoç-Necip Fazıl İlişkisi
Edebiyat-
Yahya Kemal ve Sessiz Gemi
Edebiyat-
Kar, Şehir ve Bir Yağmur Öyküsü
Din ve Hayat-
Rüya Hakkında Doğru Görüş İbn Hazm el-Endelusî
Edebiyat-
Kasım Soğuğu
Kitap-
Tadımlık Kitaplar-14 2021 Aralık
Kültür Sanat-
‘Ay Vakti’ Dergisi 195. Sayı (Kasım-Aralık 2021) Üzerine
Kültür Sanat-
Kıraathane Söyleşilerinde Doç. Dr. Selim Somuncu “Ölen şehirlerdir, Taha değil…” üst başlığıyla “Sezai Karakoç”u Anlatıyor