Bir yerdeki tüm güzellikleri görüp, o yerin keyfine vardığınızda ve o şehri tam anlamıyla tanıdığınızı düşündüğünüzde oradan ayrılma vakti artık gelmiştir. İşte bizim de bugün Nepal’den ayrılma vaktimiz...
Nepal’in başkenti Katmandu’da son kahvaltımız ve akşam Hindistan’a kara yolu ile geçeceğiz. Dört kişi çıktığımız bu turda bugün arkadaşımız Ümit’i Belçika’ya ailesinin yanına yolcu ettikten sonra üç kişi kaldık. Ümit Çebi ile bu gezide tanıştık ve tanımaktan memnun olduğum ciğerli bir arkadaş.
Kaldığımız otelin sahibi bizi memnun etmek için çok uğraştı. Bizim boynumuza güzel bir kumaştan hediyeler bağladı. Bu tip küçük jestler unutulmuyor ve insanı çok mutlu ediyor. Biz de bu hediyeyi gün boyu boynumuzda taşıyarak son çarşı turumuzu bunlarla yaptık.
Öğleden sonra Hindistan Büyükelçiliği’ne gittik ve Hindistan vizelerimizi aldık. Her milletten insanın olduğu ve her geldiğimizde en az 2-3 saat sıra beklediğimiz, gereksiz bir bürokrasinin olduğu bu büyükelçilikte bu sefer sadece dün verdiğimiz pasaportlarımızı aldık. Burada tek bir Türk gördük ve onunla sohbet ettik bir süre. Adı Murat ve sağlam bir içici olduğu belli, çünkü ayık gelmemiş buraya. Konuştukları yarım yamalak anlaşılsa da yılın yarısını Türkiye’de diğer yarısını Nepal ve Hindistan’da geçirdiğini anlattı bize. Hayata bakışı çok ilginç olmakla birlikte üstü başı buradaki birçok insandan çok daha kötü durumda. Asıl Hint müziği öğrenmek amacıyla yola çıkmış ama hayat onu buralarda bırakmış. Hatta bir gün ölmeye karar verip kendisini bir kaplanın önüne atmış ama kaplan bu kararlılık karşısında kaçıp gitmiş. Ne kadarı doğru anlattıklarının bilinmez ama onunla yapılan sohbet bile ilginç bir hayat deneyimi oldu bize. Onun samimi olduğu Hollandalı arkadaşı da biz sohbet ettiğimiz iki saat boyunca hiç kımıldamadan bir köşede meditasyon yapıyordu. Adamı ara ara izlediğimde bu diyardan başka bir diyara geçtiği çok belliydi ve sırasını böyle bekleyen bir insan ilk defa gördüm.
Son günümüzde Katmandu sokaklarını ezberlediğimizi ve artık burası için rahatlıkla rehberlik dahi yapabileceğimizi fark ettik. Artık bize yürüme mesafesi için taksi önerdiklerinde yutmuyoruz. Taksimetre açtırmadan taksiye binmiyoruz.
Hindistan biletlerimizi aldık ve bize 20 saatlik bir kara yolculuğu olacağı ve turist otobüsleri ile seyahat edeceğimiz söylendi. Biz de otelden çıkıp terminale kadar bir taksi tuttuk. Ama inanılmaz derecede trafiği görünce bir ara otobüse yetişemeyeceğimizi dahi düşündük. Ama taksici bizi öyle sokaklara soktu ki büyük bir adrenalin yaşayarak kıl payı otobüsümüze yetiştik. “New Bus Park” dedikleri bu terminale benzemeyen yere peron kavramı halen gelmemiş. Otobüsünüzü Nepalce plakasından bulmanız gerekiyor.
Gelir gelmez bir terslik olduğunu anladık. 70’li yıllardan kalma döküntü bir otobüs ile yolculuk yapacaktık. Geri dönsek bilet yanacak, mecburen bindik. Bu otobüs ile sabaha kadar sınır kapısına kadar gideceğiz, sonra oradan bizi “Mr. Bablu” adında birisi alacak, “Snowly Board” sınır kapısından geçirecek ve sonrasında başka bir otobüse bindirip bizi Hindistan’a yolcu edecek, plan bu. Otobüse bindiğimizde kandırıldığımızı anladık. Çoğu Hintli olan, içerisinde ağır bir koku olan, camlarının ve birçok yerinin kırık olduğu, dizlerimizin hemen önümüzdeki demire değmesinden dolayı bizi sürekli dik oturmaya iten ve yatmayan koltukların bulunduğu bir otobüs. Normalde hurda olarak dahi sınıflandırılamayacak bir halde.
Kötü bir yolculuk olacağı hemen belli oldu. Otobüs kapasitesinin çok üzerinde yolcu vardı. Örneğin şoförün yanındaki koltukta beş kişi oturuyordu ve yürünen ara yerde birileri yatıyordu. Trafik fazla olduğu için her 15 dakikada bir seyyar satıcılar otobüse atlıyor, bağırarak bir şeyler satmaya çalışıyor ve sonrasında iniyorlardı. Benim yanımdaki cam kırıktı ve otobüs yokuş aşağı indiği her an açılıyordu.
Akşam soğuğunun başladığı saatlerdi ve bir elimle camı tutarak yol almaya devam ettik. Sabah başımıza nelerin geleceğinden habersiz, 10 dakika aralıksız uyuyamadan sınır kapısına ulaşmanın hayalini kurduk. Bu gibi durumlarda insan ülkesini daha bir özlüyor. Ülkemize duyulan özlemin adı yok. Birisi çıkıp bize “neyi özledin ülkende” diye sorsa kalakalırsın. Bir insana duyulan özlemden çok farklı bir duygu ülke özlemi. Ne özlediğini bilmeden özlüyorsun işte…
tr-tr.facebook.com/ali.yeniay.395
Bu yazı Gezimanya üyelerinden Ali Yeniay tarafından yazılmıştır. Yazılarınızı sitemizde yayınlamak isterseniz üye olabilirsiniz.
Yorum yapmak için Giriş Yap veya Kayıt Ol
1 view
Yazıcı Dostu Sürüm
Yazar Hakkında
Ali Yeniay
"Çok gezen mi bilir, çok okuyan mı?" sorusuna "Gezerek, okuyan ve hatta gezi yazılarını paylaşan" diye cevap veren bir seyyahım ben...