İnkayadan ağır aksak inerdi dev cüsseli katanalar. İki yanında koca birer küfe, her bir göz meyve sebze dolu. Uludağ'ın sonbahar güzellemeleriyle renklenen şehirliler, son turfan Çongara fasulyesini dört göz beklerlerdi (Şimdilerdeki adı Yiğitali olan Çongara Köyü zaten artık köy de değil, mahalle olmuş!)
Serin olurdu dağ yamaçları o yüzden fasulye de Ağustos ayında ancak çıkardı, Eylül sonuna kadar döktüğünden sonbaharı da karşılamış olurdu biraz. Şangırtıyla tartılmaya çalışılan metal el terazilerinin o bildik sesini hatırlar mısınız?
Küfelerin içinde yeni kızaran elmalar ve taze cevizler de olurdu. Sonraları Eylül bitip Ekim gelince ayva, alıç, kestane de getirirdi köylüler Bu dağlar Uludağın sıra dağları son derece bereketliydi bir zamanlar. Epey tırpan yese de dağlar henüz yerinde duruyor!
Hazan yapraklarının cömertliğiyle küçük gezintiler için geç kalmış sayılmayız, zaman ayırabilirsek en azından oksijen alıp bolca fotoğraf çekeriz. Kentin hafızası silinse de anılarımız yaşayacaktır. Zamanın tanıkları bizler yazmaya devam edeceğiz...
Çongara fasulyesi
Katana sülalesi
Yamaçlara nakıştır
Uludağ silsilesi.
#ascifok
Aşçı Fok
Nurdan ÇAKIR TEZGİN
Paylaş
Yayın Tarihi : 17.9.2021 / 383
YORUMLAR
Bu yazı için henüz yorum yazılmamıştır.
Yorum yazın
Son Yazılar
Akdeniz'den yaren mezesi
Sonbaharın renkleri kocayemişler pürenler
Kasaba Sokakları
Yoktan yonga çıkmıyor gari!
Benim olmasa da olur ama unutulmayayım
Sonbahar hüznü
PAPARA
Troya Müzesinde köşe kapmaca
Çocuk ölümü çok acı
Eski bir reçete: Armut tatlısı
Uludağ yamaçlarından sonbahar inerdi yavaştan
Uludağ yamaçlarından sonbahar inerdi yavaştan
İnkayadan ağır aksak inerdi dev cüsseli katanalar. İki yanında koca birer küfe, her bir göz meyve sebze dolu. Uludağ'ın sonbahar güzellemeleriyle renklenen şehirliler, son turfan Çongara fasulyesini dört göz beklerlerdi (Şimdilerdeki adı Yiğitali olan Çongara Köyü zaten artık köy de değil, mahalle olmuş!)
Serin olurdu dağ yamaçları o yüzden fasulye de Ağustos ayında ancak çıkardı, Eylül sonuna kadar döktüğünden sonbaharı da karşılamış olurdu biraz. Şangırtıyla tartılmaya çalışılan metal el terazilerinin o bildik sesini hatırlar mısınız?
Küfelerin içinde yeni kızaran elmalar ve taze cevizler de olurdu. Sonraları Eylül bitip Ekim gelince ayva, alıç, kestane de getirirdi köylüler Bu dağlar Uludağın sıra dağları son derece bereketliydi bir zamanlar. Epey tırpan yese de dağlar henüz yerinde duruyor!
Hazan yapraklarının cömertliğiyle küçük gezintiler için geç kalmış sayılmayız, zaman ayırabilirsek en azından oksijen alıp bolca fotoğraf çekeriz. Kentin hafızası silinse de anılarımız yaşayacaktır. Zamanın tanıkları bizler yazmaya devam edeceğiz...