Psikolojiden, kısa boylu insanların Napolyon kompleksine sahip olduğu gibi, küçük köpeklerin de "küçük köpek sendromu" olduğu bilinmektedir. Tarihte ilk kez Alfred Adler tarafından ortaya atılan Napolyon Kompleksi literatürde bir çeşit psikolojik sendrom olarak geçiyor. Kısa boylu insanlarda görüldüğü belirtilen kompleks tarihte ilk kez Napolyon Bonapart‘ta görüldüğü için bu ismi almış. Bazı kaynaklara göre ise Napolyon aslında kısa bir adam değilmiş, ancak başka takıntılarından dolayı adı bu sendroma verilmiş. Günümüzde ise uzmanların bakış açısına göre bu sendrom; başarı, ün, iş hayatı yükseliş grafiği ve benzeri durumlar içinde kişinin psikolojik durumuna ilişkin değerlendirmelerde söz konusu olabiliyor. Bu sendroma göre kısa boylu insanların; liderlik özelliklerini, baskın kişilikli yapılarını göstermek için sert ve otoriter tavır sergilediklerini gözlemlemek mümkün. Bu şekilde davranış modeli izlemelerinin sebebiyse boylarının kısalığından ötürü aşağılık kompleksi duymaları. Bu durum bazı kişilerde depresyonu beraberinde getirirken, bazı insanlarda da eksik gördükleri yanlarını telafi etmek amacıyla, diğer kişilerden üstün olduklarına kendilerini inandırmalarına neden oluyor. Kişiler, üstün olduklarına inandıklarında ise davranışlarını ve hareketlerini buna göre şekillendiriyorlar. Bu telafi biçimi aynı zamanda birey için bir savunma mekanizması görevi görüyor.
Psikologlara göre, Napolyon kompleksinde olduğu gibi köpeklerde ve insanlarda da "küçük köpek sendromu" bulunur. İlginç bir şekilde, uzmanlar bazen köpeklerdeki bu sendromik özellikleri insanlara atfediyor. Bu sendromlu kişiler üzerinde yapılan araştırmalar, mesleklerinde başarısız olma, başkalarından yeterince ilgi ve özen görmeme, sürekli küçülme, tehdit ve dış şoklardan korkma olasılıklarının daha yüksek olduğunu göstermiştir.
Böyle bir kişiden bahsedelim ve söylediklerimizi doğrulamaya çalışalım.
Tanışalım: Michael Rubin, Amerikan Girişimcilik Enstitüsü'nde (AEI) bir araştırmacı, birçok gazete ve web sitesinin çalışanı, bir neocon kendisi. George W. Bush yönetimi sırasında İran ve Irak konusunda Pentagon uzmanıydı. ABD’nin saldırgan dış politikasında tartışmasız bir ortaktır. ABD'nin Irak'a askeri müdahalesini destekleyen İsrail lobi örgütleri, Washington Orta Doğu Politikası Enstitüsü, Ortadoğu Forumu ile yakın işbirliği içinde çalıştı. Hatta ABD politikasıyla aynı fikirde olmayan ve diğer ülkelerin siyasi liderlerine suikast yapılmasını öneren zalim, terörist zihniyetli bir uzmandır.
İnanılmaz, ama gerçek şu ki, eski İran Cumhurbaşkanı Ahmedinejad'ın öldürülmesini teklif etti ve İranlı siyasi yetkililerin görüşlerini kasten yanlış tercüme ettiği için hatırlandı. (Farideh Farhi, “Nükleer Görüşmelerde Karşıt Samimiyet Üzerine” Bilgilendirilmiş Yorum, 19 Nisan 2009, http://icga.blogspot.com/2009/04/on-irans-sincerity-in-nuclear-talks.html; Paul Kerr, “M Rubin and Iran Hackery,” Totalwonker.com, 17 Nisan 2009, http://totalwonkerr.com/2000/m-rubin-and-iran-hackery). Aynı zamanda, ABD ordusu ve genel olarak ABD politikası hakkında olumlu görüşleri yaymak için Irak medyasına rüşvet veren Lincoln Group PR'ın danışmanıydı. 2006'da New York Times onun hakkında bir makale bile yazdı, neredeyse bunu yaptığı için onu utandırdı. (David S. Cloud ve Jeff Gerth, “Müslüman Alimlere ABD Propagandasına Yardım İçin Ödeme Yapıldı,” New York Times, 2 Ocak 2006, http://www.nytimes.com/2006/01/02/politics/02propaganda.html ? pagewanted = tümü).
Ancak Rubin bu eleştiriye tepki gösterdi ve yaptıklarını normal bir PR adımı olarak nitelendirdi. Ona göre, bilgi operasyonu askeri operasyonların bir parçası. "Teröristler petrol parasını kullanarak aynı şeyi yapıyorlar" dedi. Bu savaşta elimiz kolumuz bağlı duramayız. Ancak bir PR şirketinin çalışanı değilim ve onlardan maaş almıyorum. Bu kadar basit!
Rubin, ABD siyasetini seven veya sevmeyen ya da Siyonizme meydan okuyan herkesi şakalar yazdı, eleştirdi ve bazen tehdit etti. İşte bazı gerçekler.
Obama'nın dış politikasını eleştiren makalelerinin çoğu National Review ve Wall Street Journal'da yayınlandı. Obama'yı ABD düşmanlarıyla pazarlık yapmakla suçladı. O, Ocak 2014'te Dış Politika Girişimleri Enstitüsü (OITI) tarafından hazırlanan bir mektubu imzaladı. Mektup, ABD yönetimine nükleer müzakereler sırasında İran'a yaptırım uygulamaya çağırıyor. (Peter Beinart, “The Hawks' Hypocrisy on the Iran Yaptırımlar Yasası,” The Atlantic, 23 Ocak 2014, http://www.theatlantic.com/politics/archive/2014/01/the-hawks-hypocrisy-on- iran-yaptırım yasa tasarısı / 283287/)
P5+1 grubu devletler ile İran arasındaki tarihi anlaşmadan sonra bile Rubin, Obama'nın müzakerelerdeki ısrarının İran'ın nükleer programı hakkındaki şüpheleri azaltmadığını ve İsrail'e ülkenin nükleer tesislerini bombalamaktan başka çare bırakmadığını söyleyerek anlaşmayı sert bir dille eleştirdi. (Michael Rubin, “Forgetting the Fall,” National Review Online, 6 Kasım 2009). Anlaşmaya varıldıktan sonra Rubin, hareketi korkakça bir teslimiyet olarak nitelendirdi. Yani, bu kişi için nükleer programı iptal edip etmemek veya devam ettirmek önemli değil. Bölgede barışa değil, bölgede sürekli çatışmaya, çatışmaya ihtiyacı var ve ısrarla bu hedefe doğru ilerliyor.
İslamofobik ve bunu asla saklamadı. Liberal fikirli ThinkProgress şöyle yazıyor: “Rubin uzun süredir İslamofobiklerle temas halinde. Middle East Forum'dan Daniel Pipes tarafından kurulan Middle East Quarterly dergisinin editörlüğünü beş yıl sürdürdü. Daha sonra 2004-2006 yılları arasında Horowitz's Frontpage ile işbirliği yaptı. Aşırı sağcı İslamofobik Frank Gaffney'in radyo programına düzenli olarak konuk oluyor. (Ali Gharib ve Eli Clifton, “The American Enterprise Institute’s Islamophobia Problem,” ThinkProgress, 1 Haziran 2012, http://thinkprogress.org/security/2012/06/01/493383/aei-islamophobia-rubin-spencer/).En ilginç olanı ise İslam karşıtı bir konuma sahip olan Rubin'in defalarca İran yanlısı, Şii seyyahlar tarafından düzenlenen dini etkinliklere davet edilmesi ve İmam Hüseyin'e olan aşkından bahsetmesidir. (https://imamhussain.org/arabic/3846) Bu kadar ikiyüzlülük olabilir mi?
2014 yılında BAE için kaleme aldığı bir makalede Rubin, ABD başkanının Basra Körfezi ve Güneybatı Asya danışmanı Dennis Ross'u eleştirdi ve onu İsrail Başbakanı Netanyahu'yu eleştirdiği için eleştirdi ve hareketi "diplomatik olmayan" olarak nitelendirdi. Rubin bir adım daha ileri gidiyor ve yönetimin İsrail-Filistin görüşmelerindeki özel elçisi Martin'i mevcut Katar hükümeti tarafından satın alınan bir ajan olarak tanımlıyor. (Michael Rubin, “Obama, Netanyahu ve Amerika ile ittifak yapmanın tehlikeleri,” American Enterprise Institute, 29 Ekim 2014, http://www.aei.org/publication/obama-netanyahu-perils-allying-america/) .
Ancak Rubin, Iraklı muhalefet lideri Ahmed Çelebi'nin lobicisi ve destekçisiydi. Bu noktada siyaset ve iç güvenlik konusunda uzmanlaşmış bağımsız araştırmacı gazeteci The Nation Magazine'in genel yayın yönetmeni Bob Dreyfus'un "Michael Ruby'nin Büyük Budalalığı" başlıklı bir makalesini hatırlayalım. (https://www.thenation.com/article/archive/mind-boggling-stupidity-michael-rubin/). Yazıda Bob Dreyfus, ABD'nin temsil ettiği Irak, Ruby ve BAE politikasını ve Irak muhalefetinin şarlatan lideri Çelebi'yi sert bir şekilde eleştiriyor. Çelebi'nin İran özel servisleri tarafından devşirildiğini ve Şii mezhebini desteklediğini belirtiyor. Rubin ve ekibi, Amerikan tarafına Çelebi'nin Irak hükümetiyle savaşan bir muhalefet figürü olduğuna ve başka kimsenin olmadığına dair güvence verdi. Bu da ama, Rubin'in ikiyüzlülüğü ve aldatmacası. Bir yandan İsrail-Filistin görüşmelerinde kilit rol oynayan diplomatı Katar'a satılmış bir ajan olarak nitelendiriyor ve İran ajansının sadık bir üyesi olan Çelebi'yi, Irak'ta sorunlar yaratan nüfuzlu bir ajanı destekliyor. Kendisi Iraklı Şii lider Sistani'nin de finansmanı aynı zamanda. Kendine uzman ya da gazeteci diyen biri bu kadar çok yönlü olabilir mi? Bu siyaset ve diplomasi değil. Bu başka bir fenomen.
Bir başka çelişkili noktaya bakalım: İsrail'in Hamas'a karşı operasyonlarını destekliyor ve kazanın bombalanmasını doğru buluyor (Michael Rubin, " Why Land for Peace Dead", CNN.com, 15 Kasım 2012, http:// globalpublicsquare.blogs .cnn.com / 2012/11/15/ Why-land-for-peace-is-dead /), ancak Türkiye'nin PKK teröristlerine karşı eylemlerini insan hakları ihlali olarak değerlendiriyor (https://npasyria.com/ tr/36919/ .
Rubin'in bir sonraki hedefi Mısır. Ülkedeki Müslüman Kardeşler'e karşı özel bir nefreti var. O özgür bir adam, bir gazeteci. Ama hangi argümanlarla tartışalım? Ona göre Müslüman Kardeşler demokratik olarak seçilse bile eninde sonunda Mısır’ı İran gibi bir rejime dönüşecektir. Hareket, Muhammed Mursi'nin destekçileri tarafından 2013 askeri darbesinde demokratik olarak seçilen Müslüman Kardeşler'in lideri Mısır Cumhurbaşkanı Sisi tarafından memnuniyetle karşılandı. ABD'nin demokrasi adına askeri darbeyi kutlaması konusunda kararlıydı. (Michael Rubin, Görüş: Mısır'da İran-Benzeri Bir Trajediden Nasıl Kaçınırız, ”AOLNews, 1 Şubat 2011, http://www.aolnews.com/2011/02/01/opinion-how-to-avoid-an -iran gibi-mısır trajedisi /.)
Kendisi, 2016 FETÖ askeri darbesinin Türkiye'de önlenmesini kınadı ve Erdoğan'ın diktatörlüğünü eleştirdi. (https://www.dailysabah.com/opinion/op-ed/rubin-and-gulen-whoever-pays-the-most-holds-the-leash)
Rubin, Irak Kürdistanı'nı iyi tanıyor ve geniş bir iş tecrübesine sahip. Uzun süre Süleymaniye, Selahaddin ve Dohuk üniversitelerinde ders vermiş. Kürdistan Demokrat Partisi, Irak'ta kaldığı süre içinde Rubin'i kabul etmemiş, sert bir şekilde eleştirmiş, onu ajan ve provokatör olarak nitelendirmiştir (Halgurd Samad, "Sayın Başkan, benim saklayacak bir şeyim yok. Siz var mısınız?" The Kürdistan Tribune, Mayıs 21, 2012, http: //kurdistantribune.com/2012/mr-president-i-have-nothing-hide-do-you/). Buna karşılık Rubin, eli Türkiye'de on binlerce sivilin kanına bulanmış PKK'yı çok seviyor ve terör örgütünü her adımda destekliyor, hatta lideri Öcalan'ı bölücülük karşıtı ve özgürlük savaşçısı Nelson'la özdeşleştiriyor. Mandela. (https://www.19fortyfive.com/2021/03/the-kurds-nelson-mandela-the-legacy-of-abdullah-ocalan/)
Başka bir gerçek. Rubin, Twitter'dan yaptığı bir paylaşımda, Arap ülkelerini Türkiye Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan'ın Katar'a verdiği destek üzerinden PKK'ya yardım etmeye çağırdı. Rubin, "Erdoğan terör destekçisi Katar'a yardım ederse, Arap ülkeleri ne zaman PKK'yı desteklemeye başlayacak?" kullanılan ifadeler.
(https://odatv4.com/digerhaberler/rubinden-araplara-pkk-cagrisi-2306171200-118347
Uzun süredir ABD başkanlarıyla çalışan tanınmış bir diplomat olan Eduard Cerecyan'ın oğlu avukat Gregory Djerejian, Rubin'i sert bir şekilde eleştiren ve hatta dava etmekle tehdit eden belki de tek Ermeni. https://militarist-monitor.org/profile/michael-rubin/. Aynı makalede Gregory Djerejian, Rubin'in Geçici Koalisyon Hükümeti'nde siyasi danışman olarak görev yaptığı kısa dönem de dahil olmak üzere Bush yönetimindeki zamanını analiz ediyor. Rubin, Pentagon'da Doug Fate ile bağlantılı bir grubun parçasıydı. Rubin, işgalden sonra alınan stratejik kararlardan sorumluydu. Aslında onu bu kadar büyük kayıplara, kan dökülmesine, ABD tarihindeki en büyük siyasi rezalete ve devletimizin ve Amerikan halkının karşı karşıya olduğu muazzam utanç verici kaosa sürüklemekten cezai olarak sorumlu tutulmalıdır.”
Ruby'nin maceraları burada bitmiyor. Önyargılı yaklaşımı, bilinçli denetimi ve çıkarları gereği gazetecilik mesleğine saygısızlığı günümüzde de devam etmektedir. Etiyopya ile ilgili makalesi sosyal medyada büyük ilgi gördü. Ruby, 19 Temmuz 2021'de "Etiyopya'da bir darbe bekleniyor mu?" diye yazdı. Twitter'da https://www.19fortyfive.com/2021/07/is-a-coup-in-ethiopia-imminent/ ile ilgili şu yorumlar yapıldı:
https://twitter.com/Fitawrari12/status/1455037020020125697
Tirusev Geresu yazdı: Eski bir Taliban danışmanı olan Rubin neden şimdi Etiyopya'ya saldırıyor? Pentagon çalışanı olarak Taliban'a danışmanlık yaptı. Türkiye'yi de eleştiriyor. Belki de bu yüzden Türkiye'nin Etiyopya'daki çıkarları nedeniyle hedefe geldiler. Ayrıca İran ve Türkiye'yi istikrarsızlaştırmak için Kürt ayrılıkçıları destekledi. Savaşın harika bir iş olduğunu söyleyenlerden biri. Daha çok para verenler için çalışacak."
Mesele şu ki, Rubin, kendi kaderini belirlemek için terörizmin mümkün olduğu kuzey Etiyopya'nın Tigray bölgesinde ayrılıkçılığı destekliyor. Tirusev Geresu'nun Türkiye-Etiyopya ilişkilerine değinmesi tesadüf değil. Rubin'in ırkçı Türkiye nefreti, ülkeyle işbirliği yapan herkesi hedef alıyor. Örneğin geçtiğimiz yıl Azerbaycan'a karşı bir kampanya başlattı. Sebebi, şu anda fon alan Ermeni lobisinin talebiyle gerçekleştiriyor. Azerbaycan'ın Dağlık Karabağ bölgesinde 2020'de başlayan 44 günlük kurtuluş savaşında Azerbaycan'a destek veren Türkiye, İsrail ve Pakistan'a karşı "çığlıklar" istediler. Dikkat ederseniz, Little Ruby, geçtiğimiz yıl hedeflediği ülkeler listesine Pakistan'ı da ekledi. Pakistan'ı Çin ile işbirliği yapmak, demokrasi karşıtı olmak ve Taliban'ı desteklemekle suçluyor.
Türkiye ve Azerbaycan'a yönelik bu kampanya kapsamında Rubin'in taraflı olduğu ve olaylara ABD veya İsrail'in çıkarlarından farklı bir açıdan yaklaşmadığı açıktır. Son 40 makalesinden 34'ü bu iki ülkeye yöneliktir. Bir sonraki makalede bundan daha ayrıntılı olarak bahsedeceğiz. Ama Rubin'in bu noktaya kadar izlediği yola bakarsak, eleştirdiği devleti, liderleri ve politikacıları sıralarsak genel tablo ortaya çıkıyor: Kapı yok, birey yok, devlet kalmadı. Aynen, küçük köpek sendromunda olduğu gibi. Onu kucaklayan sahibine tepeden bakanlara, ona köpeklerden pay veren FETÖ'ye, Soros Vakfı'na ve Ermeni lobisine.
Bu köpek yavrusu sendromunun tedavisi nedir? Sonuçta, bu kompleks genellikle küçük "arkadaşlarımızda" bulunsa da, bu bir norm değildir ve her zaman düzeltilebilir. Herhangi bir sağlıklı hayvanın davranışının da düzeltilmesi gerekir. Uzmanlara göre yavru köpek sendromunun gelişimindeki asıl suçlu köpek sahipleridir.
Aynı zamanda küçük köpekler büyüklüklerinden dolayı genellikle cep hayvanları olarak adlandırılır. Ve ne yazık ki, çoğu kelimenin tam anlamıyla alıyor. Kimisi küçük arkadaşlarını çantasında, kimisi dizlerinin üzerinde tutar ve yaşadıklarını unutur, alışkanlıkları vardır, davranışları vardır, entelektüel oyuncaklar değildir. Bu nedenle çok fazla himaye olduğunda küçük köpeklerin davranış ve alışkanlıkları olumsuz yönde şekillenmektedir.
Ne yapalım? Yürümek ve okşamak mümkündür, ancak eğitim, öğretim ve evcilleştirmeye özellikle dikkat etmek gerekir.
Son olarak Rubin’in çalıştığı American İnstitute of Entrepreneurship'in son cümleleri okumasını ve makalelerini yayınlayan site ve dergilerin tavsiyelerini kabul etmesini öneriyoruz. Ne de olsa, bu sendromda köpeklerin sahibinden yana korkusu da bulunmakta...
Sanırım, küçük köpekler de kendilerini bu konuya karıştırdığımız için herhalde bizi affedecektir. Musa Ahmet Sert