Evet, bir ölümü tatmadık daha. Tadanlardan ise hiç haber gelmedi. Bütün cazibesi tadamamakta ve ne zaman tadacağımızı asla bilememekte. Bu kutsal tadı kimseyle paylaşamıyacağımızı önceden bilip, sonrasını hiç bilemediğimiz gerçeğin dünyadaki son durağı.
Ne kıyabiliyordu severken yaşadığı hazları yok saymaya. Ne kıyabiliyordu kendini ve sevgisini hiçe sayana, sanki gönüllü gibiydi kendini yok saydırmaya. Bir yazı okumuştum buralarda. Bu kadar güzel anlatılır ancak diye düşündüm ve tam da bu halde olduğumla yüzleştim. Allah'ım dedim. Ne kadar benziyor yaşadıklarımız, hepimiz sanki yüzsüzlüğe adayız. Ah şu kaybetme korkusu olmasa ucunda kendini kaybetmeyle sonlanacağını bildiğin.
Daha önce tek ve bir kere başarmıştım oysa... Son çeyrek korkusu mu yoksa? Değerli olduğunu hissettiremeyenle neden hâlâ?
İnsan pişman değilim derken "Köpek gibi pişmanım!.." ama gurur yok mu o pis gurur... Bilmeyin, kimseler bilmesin demek istiyor da olabilir. Zaten kime ve niye itiraf, özür, hesap verme? Kendin varsın önce bunu bil! yok sayamazsın o çırpınan yüreğini. Eline verip ya da zincirleyip ona, bunca hüsranı yaşatamazsın yorgun yüreğine. Sonra vicdanın... Önce sen yaralanmana izin verdin ya... Zaten sen sevgilerinden vurulmadın mı hep? Ya öldüler sevdiklerin zamansızca, ya da seni birazcık güldürmek yerine kaybetmeyi seçmediler mi söyle?
Bazı cümleler hep aksini haykırır. "Sevmiyorum seni, berbat birisin!" derken aslında..."Berbat birisin ama kahretsin ki seni seviyorum "demek ister gibi. Keşke, ne kadar da boşu boşuna söylenen bir laf. Telafisi olmayan ve zaman engelinin en büyük etken olduğu mümkün olmayan durumlar için. Keşkeyi sevmem. Pişmanlık da öyle aslında. Yine dönüşü yok. O zaman tüm hataları kabul etmek, yeniden yapma potansiyelimiz olduğunu bilmek gerek gibi düşündüm. Dümdüz ve tertemiz olsaydın ya hayatım. Kaderim aşkı bir melek tadında yollamasaydı ya...
Ece Evren 25.10.2016
aşk hüsran Parçalandım Of Bile Demeden pişmanlık Yazılarım
Benzer Sayfalar
26 yorum:
Virginia Kuşu 25 Ekim 2016 04:45
Ne söylenebilir ki üstüne. Elin, gönlün, aklın dert görmesin Ece ablacım ❤
YanıtlaSil
Yanıtlar
Ece Evren 25 Ekim 2016 21:09
Amin, hepimizin yavrum. Seni tanımayı nasıl isterdim Emine. Sağ ol yavrum benim. Hayatın her daim sağlıklı, huzur dolu ve mutlu geçsin. Gözlerinden öpüyorum kızım. Sevgimle :)
Sil
Yanıtlar
Yanıtla
Yanıtla
Yurdagül Çelik 25 Ekim 2016 09:37
Hayatımızı işgal eden,bizden parçalar koparan insanları hayatımızdan çıkarmak zor olsa da kendi haklarımızı koruyabilmek için gereklidir.Çok uzun bir cümle kurmuşum :)Unutmayın hayat sizin hayatınız ve sizi eksilten değil attıran insanlarla olmayı seçmelisiniz.Kocaman öpüyorum :)
YanıtlaSil
Yanıtlar
Ece Evren 25 Ekim 2016 22:05
Ah edebiyat ah...Abartı sanatını sevdiğim kesin. Altta derin üzüntüler yüzsüzce yerleşmişse eğer, bir küçücük eklentiyle tüm duygularım coşuyor, durduramıyorum kendimi. Aslında birebir konuşmak isterdim seninle Yurdagül kızım. Bu işin görünen yüzü. Ama sevindiğim şu ki : okuyanların bana bir anne şefkatiyle yaklaşmaları. Bir danışman ve eğitici misyonu olan sen değerli kızım, insanların tıkandıkları yerleri anlayıp, uyarılarını o kadar mesuliyetle yapıyorsun ki... Bazı insanlar dönüş yollarını bilerek tıkarlar. Ben kendimi anlatan bir yazı yazmalıyım. Bugünkü son halimi yansıtan.
Tarih hocası, tarihle siyaseti birleştirip anlatmasını hayranlıkla dinlediğim, kitap kurdu ve gazete köşe yazılarının tümünü okuyup bilgilerini güncel tutan 68 yaşında bir yoğun bakımda ölen ve ondan ilgimi, yardımımı ve saygımı asla esirgemediğim, annemi kaybettikten sonra onu annem gibi sevdiğim ablamla aramızda bir konuşma geçmişti bir gün…
İki küçük kardeşimiz vardı. Erkek olanı bipolar bozukluk teşhisi konan ve askerden döndükten sonra kayda değer sürelerle psikiyatri servislerinde yatan, ilaçlarını düzenli içen bir evlattır. Otelcidir ve tüm insanlarla iyi geçinir, altmış yaşında hâlâ çalışıyor. O bizi hastalığıyla fazla üzmedi. Ama diğeri benden üç yaş küçük olan kız kardeşimizi, onu evlerimizde sürekli tutma imkânımız neredeyse sıfır olan biriydi. Zira sürekli ev değiştiriyor, insanlarla çabuk kaynaşıyor ve çok da çabuk ters gelip kızınca ablama bu dertlerini saatlere yakın anlatıp onu darmadağın ediyordu. Şahit olduğum bu durumlardan sonra, ablamı kardeşlerimin ne kadar üzdüklerini düşünürdüm. Öyleydi de ama ablamın az bir zaman sonra gününe yansıtmadığını, tüm neşesiyle devam ettiğini izledim. Ben ise, kız kardeşime ziyaret görevini üstlenmiştim. En güzel ben idare ediyordum onu. Çok acıyordum, en çok dört gün kalabiliyordum, zira kendisi gitmemi düz bir dille söylüyordu, kırılmak aklımın ucundan geçmiyordu. Bu sinirle ve sabit fikirleriyle onun çok yıprandığını hissediyordum. Sanatkârdı. Anlaşılması ancak tefsirle olabilecek güzel şiirler, cilt cilt tasavvufa dair yazılar yazardı. Bir tek hatası vardı hastalıkla ilgili, ilaç içmemekte direniyordu. Asla etkili olamadık. Ben ona o kadar üzülüyordum ki, bir sohbetimizde ablama:Yüksel'den çok etkileniyor musun abla? dedim."Senin kadar değil" dedi. "Ben" diye devam etti, "gereken her şeyi yaptım. Kendimi düşünmek zorundayım, bazen gün boyu aklıma gelmediği bile oluyor."dedi ve bana "Kardeşim, hiç bir insan ne sandığın kadar mutsuz, ne de mutludur!.. Üzülme, düşünmemeye çalış...'” Bu sözünü unutmam.
Ben de öyleyim. Ne tam mutluyum diyebilirim, ne de tam mutsuz. Eğer bu gün tam düşüş yaşıyorsam, yarın minicik bir destekle kendime geliyorum. Üstelik daha atlatamadığım bir üzüntüm var ve yakınlarımın, gerçek hayatımın dışında. Her ne kadar yumuşatmaya çalışsam da asla unutmayacağım. Unutamayacağım hayatım boyunca böyle bir muameleyle karşılaşmadığım.. Travmalarımın sonuncusu. Aşk acısı ne ki?
Çok teşekkürlerimle kızım. Sevgiyle gözlerinden öperim :)
Sil
Yanıtlar
Yanıtla
Yanıtla
Demirlady 25 Ekim 2016 09:44
Ah yaa Ece Ablacım o gurur yok mu o gurur berbat birşey insanın hayatını karşısındakinin hayatını mahveden. kalemine sağlık sevgiler
YanıtlaSil
Yanıtlar
Ece Evren 25 Ekim 2016 22:08
Sağol Derya canım. Sevgilerimle :)
Sil
Yanıtlar
Yanıtla
Yanıtla
bücürükveben 25 Ekim 2016 10:10
Ne güzel yazmışsın Ece'ciğim, bak kendin demişsin "berbat birisin ama kahretsin seviyorum". Bu aşkın gözünün kör olduğunun işareti, hatta bilim adamları bilimsel olarak ispatlamışlar aşk gerçekten insanın sevdiği kişinin kötü özelliklerini görmesini engelliyormuş. Tabii sonradan bu körlük gidiyor. O zaman ya aşık olmayacağız:)))ya da kötü adamlara aşık olmayacağız. İkinciyi yaparsak ne derler bilirsin kendi düşen ağlamaz. Öylelerini görünce "Cızzz!" deyip kaçacağız:)
Sevgilerimle.
YanıtlaSil
Yanıtlar
Ece Evren 25 Ekim 2016 22:12
Gerçekten ne güzel yazmışsın Müjde'ciğim. "Cızzz..." Dünyada kimsenin hakkını üstümde bırakmadım. Ama bunun alması gereken hakkını vereceğim. Az bir zaman sonra :) Sevgiler kardeşime )
Sil
Yanıtlar
Yanıtla
Yanıtla
semanur 25 Ekim 2016 11:07
Keske gurur denilen laneti derimden kazıyarak da olsa söküp atabilsem. O kadar çok pişman olduklarım var ki. Ah Ece Ablam çok yaraladı beni yazın. Çok dokundu. Kalemin dert görmesin 💙
YanıtlaSil
Yanıtlar
Ece Evren 25 Ekim 2016 22:17
Semanur, tatlı kızım. Gurur feci bir şey. İtici gücüne inandım artık. Yazarak rahatlıyorum. Ama sen yaralanma bir tanem. Kıyamam kızıma. Sağol canım yorum için. Tüm gün bilgisayara girmedim, ancak cevaplıyorum yorumları. Sevgiyle öpüyorum seni :)
Sil
Yanıtlar
Yanıtla
Yanıtla
Mehmet Emre Bektaş 25 Ekim 2016 11:52
İnsan zorlanıyor bazen sevdiği yönlerden . Ne yazık ki bu hayli yaralayıcı oluyor . Keşke demeyi ben de sevmiyorum ablam. Umarım-her şey- güzel-olur.
YanıtlaSil
Yanıtlar
Ece Evren 25 Ekim 2016 22:20
Canım oğlum. Aniden hırsla yazdım. Keşke olmasın diye zaten tüm gayretim. İlgine çok teşekkürler. Sevgimle Emre :)
Sil
Yanıtlar
Yanıtla
Yanıtla
Hikaye Kalpli Kadın 25 Ekim 2016 14:21
Ece ablam, yine iç dünyanın çıkmaz sokaklarında geziniyorsun sanırım. O labirentte çıkışı bulamayışından yakarışınsa bu, çıkışa çok yaklaştın demektir ablam. Her şeyin yolunda olması dileğiyle. Seviyorum seni ablam <3
YanıtlaSil
Yanıtlar
Ece Evren 25 Ekim 2016 22:24
Alışkınım o sokaklara İlknur, tanımadığım güzel sokaklar korkutuyor beni, zaten öyle bir aydınlığı ben arayarak bulamam. Karanlığı aydınlığa çevirme çabasındayım. Seni seviyorum kızım:)
Sil
Yanıtlar
Yanıtla
Yanıtla
Hikaye Kalpli Kadın 25 Ekim 2016 14:40
Ablam, eklemeyi unuttum. Biz yani bir deli maviyim ve ben bir mim başlattık. Seni de mimledim. Davetimi geri çevirmezsin umarım :) ❤️
YanıtlaSil
Yanıtlar
Ece Evren 25 Ekim 2016 22:26
Hemen bakayım İlknur'cuğum. Yarın erken kalkar yaparım, bugün hiç girmedim nete, ancak şimdi. Çok öpüyorum kızımı :)
Sil
Yanıtlar
Yanıtla
Yanıtla
ipektenrenkler 25 Ekim 2016 15:30
''Ya öldüler sevdiklerin zamansızca, ya da seni birazcık güldürmek yerine kaybetmeyi seçmediler mi söyle?''
Ablacım, yüreğine sağlık.
YanıtlaSil
Yanıtlar
Ece Evren 25 Ekim 2016 22:27
Canım kızım. Beğenen yüreğine sağlık. Sevgilerimle yavrum :)
Sil
Yanıtlar
Yanıtla
Yanıtla
Makbule Abalı 25 Ekim 2016 18:05
Hayal kırıklıkları, pişmanlıklar, hatalar, keşkeler... Hepsi hayatın içinde, ve hepsi biz insanlar için... Daha iyiye ulaşabilmek için küçük sınama- yanılmalar belki de...
Selam-sevgiler.
YanıtlaSil
Yanıtlar
Ece Evren 25 Ekim 2016 22:30
Makbule kardeşim. Gelmen ne kadar mutlu etti beni.
Evet onların hepsi bizim için. Ya hata olduğunu bildiğin bir çaresizlikle başlayan, ya da sonu belki güzel olur umudu. Arada kalmak, belirsizlik.
Selam ve sevgiler canım :)
Sil
Yanıtlar
Yanıtla
Yanıtla
Uğur Kaya 25 Ekim 2016 18:29
Ölümü düşünen biriyim. Son zamanlarda daha fazla düşüncelrrimin arasına girdi diyebilirim. Bazen korkuyorum tabi var olan her seyi kaubetmekten. Ne diyeyim tadına anca tadınca bakıcaz.
YanıtlaSil
Yanıtlar
Ece Evren 25 Ekim 2016 22:33
Ay Uğuuur, bu genç yaşında..."Hayır, ben okumamış varsayıyorum bunu. Sevgilerimle oğlum :)
Sil
Yanıtlar
Yanıtla
Uğur Kaya 26 Ekim 2016 09:46
Ölüm yaşa bakmıyor ki ablam. Ama en tuhafıda yarın öleceğimizi biliyor olmamıza rağmen hayata odaklanmak. :)) iyi ya da kötü.
Sil
Yanıtlar
Yanıtla
Ece Evren 26 Ekim 2016 10:57
Bu doğduğumuz, nefes aldığımız sürece tek gerçek ve şahit oldum çok kez genç ölümlere. Sanırım hikmetini öğrenmeyi en çok dilediğim, katliamlar ve genç ölümler. Sağ ol Uğur :)
Sil
Yanıtlar
Yanıtla
Yanıtla
didemikabirdelibirdolu 26 Ekim 2016 23:51
Keşkeler ve gurur .....
bizleri zorlayan ve kısıtlayan ....,,
Kalemine sağlık Ece ablacığım
YanıtlaSil
Yanıtlar
Ece Evren 27 Ekim 2016 11:18
Sağol Didem. Seni özlüyorum biliyor musun? Sevgilerimle canım :)
Sil
Yanıtlar
Yanıtla
Yanıtla
Yorum ekle
Daha fazlasını yükle...
Hakkımda
Blogumu, yaşamın bir yerinden hayata dahil olmak için açtım. Umarım devam edebilirim.
Kitabımı Satın Alın
Abone Olmayı Unutma
Popüler Yayınlar
Düşenin Hali...
Düşmek Düşenin Hali... Merhaba bloğum, merhaba sevgili blogdaşlarım... Uzunca bir süredir sizleri ihmal ettim. Tabii ki s...
BLOGGER MİMİ
BLOGGER MİMİ BLOGGER MİMİ Sevgili kızım İnci mükemmel bir yıl sonu mimi hazırlamış. Ona teşekkür ediyoruz. İnci kızımın mim...
Hoşça Kal...
Hoşça Kal... İki uzak yanlarda, aynı zamanların hapsindeyiz İzin verecek kader de, beraberken işleyecek bizim için Kalleş alın ya...
Ne Oldu Sanki?
Kırık Kalp Ne Oldu Sanki? Hayatla barışmaya karar verdim, zira o beni her yeni gün; yaşatarak, sağlığımın devamını hediy...
Yakamozun Büyüsü...
Yakamoz Yakamozun Büyüsü... Ay güneşten nasibini alır da günler boyunca Dünya'nın gölgesinden çıkmayı düşler Bir türlü ...