Bir eseri, baskıya girmesinden önce dil bilgisi ve yazım kuralları açısından inceleyip gerekli düzeltmeleri yapan kişiye “redaktör” denir.
Bir insanın çok iyi bir yazar, akademisyen veya çevirmen olması, onun yazdığı eserin dil bilgisi kurallarına uygunluk açısından mükemmel olacağı anlamına gelmez. Yazar kendi yazısını ne kadar kontrol etse de yine de yazısını bir redaktörün kontrolünden geçirmesi gerekmektedir. Hatta atalarımızın “Terzi kendi söküğünü dikemez.” sözünden yola çıkarsak yoğun çalışmalar sonucu oluşan ve “iş körlüğü” olarak adlandırılan bu durum nedeniyle bütün eserlerin redaksiyona ihtiyacı vardır. Hatta iyi bir edebiyatçının yazdığı bir romanın bile mutlaka bir redaksiyon işlemine tabi tutulması gerekmektedir. Tabii bu gereklilik profesyonel hareket etmek isteyen, yaptığı işten zevk alabilen, baskıdan sonra geriye dönüşün olmadığını kavramış, eserine saygı duyan ve saygı duyulmasını isteyen kişiler için geçerli bir gerekliliktir. Bizimle çalıştığınız zaman bu profesyonelliği fark edeceksiniz.
Redaktörler, genellikle Türk Dili ve Edebiyatı bölümünden mezun kişiler olarak bilinse de günümüzde edebi yönü zengin birçok kişi redaktör olarak görev yapmaktadır. Bununla birlikte redaktörler; dil bilgisi kurallarına ve gerekli eğitimlere haiz olma, edebi yetenek ve deneyim gibi bir dizi özelliklere sahip olmasına göre, yaptıkları işte öne çıkarlar.
Redaktörler, yazılı eserler yayınlandığı sürece toplumun ihtiyaç duyacağı önemli kişilerdir. Roman, deneme, gezi yazısı, dergi, gazete, makale gibi yayımın yapıldığı kurum ve kuruluşlar, redaktörlerin başlıca istihdam edildikleri yerlerdir. Bununla birlikte, REDAKSİYON OFİSİ gibi çeşitli redaksiyon firmalarında “serbest redaktör” olarak da çalışılabilmektedir.
Redaksiyon işlemlerinin çeşitleri değişse de redaktörlerin görevi yazılı metinlerin basım öncesi mümkün olan en mükemmel seviyeye getirirler. Bunlardan birisi de çeviri redaktörleridir. Çeviri redaktörleri; çeviri işleminin yapıldığı her iki dilin kurallarını da çok iyi bilmesi gerekir ki çeviri redaksiyonunda bazen orijinal metne bakmak gerekebilir. Çünkü bazı çevirmenler, orijinal metne bağımlı kalmanın da doğal bir sonucu olarak çevrilen eserin çeviri metni olduğunun kolayca anlaşılmasına sebep olabilirler. Böyle bir durumda her iki dile hâkim olan bir çeviri redaktörünün, eserin son halini dikkatli bir şekilde inceleyerek hem orijinal metinden kopmadan hem de eserin Türkçeye mâl edilmesini sağlayacak bir düzeltme işlemi yaparlar.