Size bu satırları Recep İvedik filminin gişe rekoru kırdığı bir coğrafyadan, Maskeli Beşler ve Kutsal Damacana biletlerinin ön satışla tükendiği bir seyirci kitlesinden sıyrılarak yazıyorum.
Kısa bir iki soru soracağım; Türk Sinema tarihinde onlarca oyuncunun figüranlığa bile gönüllü olduğu, hiçbir ücret talep etmeden oynadığı, butçesine rağmen tüm geliri bir vakfa bağışlanan film biliyor musunuz?
Ben biliyorum; Türkan…
Filmin tüm geliri Çağdaş Yaşamı Destekleme Derneği'ne aktarılacak. Filmin oyuncuları arasında aşina olmadığınız bir sima yok.
Ama alışılageldiği gibi, tenkit takdirden, köstek destekten kolaydır ülkemizde. Devletin profesör ünvanı verdiği bir hekimi bölücülükle yaftalamak, ismi hastanelere verilen, kurduğu dernek binlerce çocuğu okutan bir aydını münafık addetmek, tüm anılarına ölümünden 10 gün önce el koyulmasını normal karşılamak, burs bekleyen çocukların kayıtlara el konulduğu için yaşadığı mağduriyete sessiz kalmak, Türkan Saylan Lepra Hastanesi'nin doktorsuz kalışının sessiz izleyicisi olmak da normal karşılanır mı ülkemizde?
Ben sessiz seyircisi olmaktansa bu ürkek kitlenin, önyargılı toplumun, oturup eleştirmeyi, koşup el uzatmaya tercih eden insanların; Türkan'ın sinemada bir izleyicisi olmayı seçtim.
Çünkü ben de zorlukla okudum; ülkemin en doğusundan, en kuzeyinden, en güneyinden çıkıp okumaya gelen kız arkadaşlarımla beraber, bursumuz yattığında aldığımız bir küçük pastayı santimine kadar bölüşerek yiyen, kağıdımız bitmesin diye küçük yazmayı öğrenen, kalemlerini hiç kaybetmeyen, bir kitabı bir yurt odası dolusu arkadaşla paylaşarak okuyan; ama okuyan çocuklardık. Bizi arabayla okula götüren olmadı, hele kendi arabamızın hayali bile olmadı. Biz yürüdük, yollar aşındırdık, başardık.
O sebeple; bizim gibi okuyabilmenin yeni bir hayat edinebilmek olduğunu bilenler için, kıymetlidir Türkan Hoca.
Hayatı bu ülke kadınına bir ilhamdır.
Türkan Filmi'ne alınan her bilet, bir kız çocuğunu daha güldürecek. Bir Kardelen daha çıkacak karlar arasından, güneşi görecek.