Patagonya’da bir Alman, bir İspanyol ve bir İngiliz’le beraber akşam yemeğindeyim. Alman o gün yaşadıklarını anlatmaya başladı. Buzullardan birine tekne gezisine çıkmış. Ancak teknedeki Uruguaylı bir çiftin çocukları o kadar yaramazmış ki gezi boyunca çevredekilere bir türlü rahat vermemişler. Alman konuştu, konuştu, konuştu… Bu ne biçim sorumsuzlukmuş, çocuk eğitmesini bilmiyorlarmış, o çocuklar onun olsa bir güzel dize getirirmiş, böyle bir geziye gelirken neden çocuklar evde bırakılmazmış vs. vs. İlk önce dinledim. Lafını kesmemek için kendimi zor tutuyorum. Sonra dayanamadım sordum. “Birader sen bekar mısın?” Birden bana karşı “ne alakası var” bakışı attı. Sonra da “Hayır” diye yanıtladı. “Peki, çocuğun var mı?” diye sordum. Bu soru bizim ülkemizde evli olmayan bir genç için pek anlamlı olmayabilir ancak Avrupa’da insanlar evlenmeden çocuk sahibi olmayı tercih edebiliyorlar. “Hayır” diye yanıtladı tekrar. “O halde, bizim memlekette bir söz vardır. Bekara karı boşamak kolaydır diye” dedim ve yemeğime devam ettim.
Bugün Mutlu Tönbekici’nin “Bir psikopat yetiştirmenin 12 altın kuralı” adlı yazısını okudum. Mutlu hanım söylediklerinde haklı haklı olmasına da işin içine girince hiçbir şeyin aslında dışarıdan görüldüğü gibi olmadığını bir kez daha tecrübe ediyor insan. Özellikle Mutlu Hanım’ın yazdıklarını anlayabilecek seviyede olan birçok anne ve babanın bu sorunun zaten farkında olduklarına inanıyorum. Ancak söz konusu olan kendi çocuğunuzsa sadece farkında olmak pek bir işe yaramıyor. Çünkü bu sorunların üstesinden gelebilmek için çocuğumuza karşı davranışlarımızı değiştirmeye niyetlenmek yetmiyor, hayatımızla ilgili ciddi, radikal değişikliler yapmamız şart ama ilk önce nedenler üzerinde duralım.
Geçmişten günümüze ne değişti de çocuklarımız artık bizim çağımızdaki gibi davranmıyorlar?
Bir çifte “Neden çocuk sahibi olmak istiyorsunuz?” diye sorduğunuzda şu yanıtı alırsınız “Çünkü çocukları çok seviyoruz.” Eğer bu yanıt doğru olsaydı bugün bu kadar çocuk evsiz ve kimsesiz olmazdı ve çocuk sahibi olabilmek için tüp bebek gibi teknolojilere başvurup binlerce dolar para harcanmazdı. Asıl neden ise, size ruhsuz ve soğuk gibi görünse de türün devamını sağlamaktır. Bu içgüdü tüm canlılarda vardır ve yeryüzündeki yaşamın bugüne ulaşmasını sağlamıştır. Eskiden ülkemizde evli çiftler daha çok çocuk sahibi olurdu. Daha çok çocuk neslin devamı için olası riskleri azaltan bir davranıştır. Doğadaki tüm canlıları incelediğimizde yavru sayısının, yavruların doğduktan sonra karşılaşacakları, ölümle sonuçlanan risklerin fazlalığıyla doğru orantılı olarak arttığını görürüz. Bir ailede tek çocuk var ise doğal olarak ebeveyn bu çocuğun hayatındaki tüm riskleri minimize etmeye yönelik olarak aşırı korumacı bir tavır sergiler. Ancak bu davranış yaşamın kadim yasalarına aykırıdır. Canlılar yeri geldiğinde hayatlarını riske atacak davranışlarda bulunmalı, bu davranışlardan dersler çıkarmalı sonucunda da tekamül etmelidirler.
Çocuklarımızın bu hale gelmesindeki diğer bir etken de mutluluğu tüketimde arayan bir toplum haline gelmemizdir. Ebeveynler çocuklarını mutlu görmek ister. Bunu sağlamak için hiç durmadan tüketirler ve bir gün öyle bir an gelir ki çocuğumuz için aldığımız bir ürünün parasını ödedikten sonraki ilk saniye içerisinde çocuğun o ürünle ilgili elde ettiği mutluluk sabun köpüğü gibi patlar ve yok olur. Bu, biraz daha fazla haz için her defasında daha güçlü uyuşturucu alan birisinin birgün artık uyuşturuculardan fayda görememesi durumuna benzer.
Kısacası, daha fazla tüketmenin baştacı edildiği bir ülkede daha az çocuk sahibi oldukça çocuklarımızın karakterleriyle ilgili şikayetlerimiz de artacaktır.
Ne yapmalıyız?
Yaşamın kadim yasaları bize şu gerçeği fısıldar. “Sorun derinleştikçe, ödememiz gereken bedel artar.” Dolayısıyla bizim için esas yanıtlanması gereken ilk soru şudur. “Bir bedel ödemeye hazır mıyız?” Eğer bu soruya “Evet” yanıtı veriyorsanız. İşte sizin için önerilerim.
Televizyon seyretmeyin. Televizyonun sigaradan hiçbir farkı yoktur. İkisi de bağımlılık yapar. İkisinin de azı bile zararlıdır. Televizyon bizleri tatminsiz, mutsuz, uyuşmuş, düşünmeyen, üretmeyen bireyler haline getirir.
Daha az tüketin.
Daha çok kitap okuyun.
Mümkünse, çocuğunuza kardeş yapın.
Sonuç olarak, “Şöyle kötü çocuk yetiştiriyoruz. Zamane çocukları şöyle terbiyesiz.” tarzında bir eleştiride bulunmadan önce çocuk sahibi olalım, bu durumun nedenlerini ve çözüm önerilerini düşünelim, çünkü sigara içmek kötüyse dünyada bundan sonra kimse sigara içmesin diyebiliriz ancak kötü çocuk yetiştiriyorsak dünyada bundan sonra kimse çocuk yapmasın diyemeyiz.
tweet
Etiketler:çocuk sahibi olmak çocuk yetiştirmek Mutlu Tönbekici
Hakkında Serdar Yağcı
Başlamanın en iyi yolu, konuşmayı kesip, yapmaya koyulmaktır.	
Önceki: Özel bir yeteneğim yok. Sadece tutkunca meraklıyım.
Sonraki: Denizli Daha Fazlasını Hak Ediyor
İlgili Yazılar
Sevdiğim Sözler
11 Mayıs 2020
Bu Yazıyı Milyonlarca Kişi Okudu
16 Ekim 2019
Bir Avuç Zarın Söyledikleri
16 Aralık 2015
2 yorum	
Esin Pamukcu
16:29 / 31 Aralık 2012
kardeş mi ??? :)))
Cevapla
Serdar Yağcı
16:38 / 31 Aralık 2012
Doktorun söylediğin yapın, yaptığını yapmayın 🙂
Cevapla
Cevapla Çık
E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Required fields are marked *
Yorum
İsim *
E-posta *
Siteniz
Δ
This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.
Kategoriler
Alıntı (30)
Anı (30)
Bilişim (9)
Fotoğraf (17)
Genel (54)
Mimarlık (8)
Sağlık (21)
Seyahat (17)
Arşiv
Arşiv Ay seçin Mayıs 2020 Nisan 2020 Ocak 2020 Aralık 2019 Ekim 2019 Mayıs 2019 Ocak 2016 Aralık 2015 Kasım 2015 Ekim 2015 Eylül 2015 Mayıs 2015 Nisan 2015 Şubat 2015 Ocak 2015 Aralık 2014 Kasım 2014 Ekim 2014 Eylül 2014 Haziran 2014 Nisan 2014 Ocak 2014 Aralık 2013 Kasım 2013 Ekim 2013 Mayıs 2013 Nisan 2013 Mart 2013 Ocak 2013 Aralık 2012 Kasım 2012 Ekim 2012 Ağustos 2012 Temmuz 2012 Mart 2012 Kasım 2011 Kasım 2007 Ağustos 2005
Popüler
Son
Yorumlar
Etiketler
Çernobil Kazası Bölüm 3 : Kaza ve Sonrası
20 Ekim 2012
Domates
15 Ekim 2014
Bir Zamanlar Türkiye’de
14 Aralık 2012
Fiziğim Çok Düzgündür
04 Ekim 2013
Rus Kadınları Neden Daha Güzel?
13 Aralık 2014
Sevdiğim Sözler
11 Mayıs 2020
Murphy Kanunlarıyla İmtihanım
11 Mayıs 2020
Çocukluğumun Son Günü
30 Nisan 2020
Herkes cennete gitmek ister; ama kimse ölmek istemez.
02 Ocak 2020
Fotoğraf ve Sanat
27 Aralık 2019
Müjdat Üzel: Kemal Bey, Çok teşekkür ediyorum ilginize, faydalanmanıza se...
kemal çetinkale: Müjdat bey merhaba. yazınızı büyük bir dikkatle okudum çok i...
Erkan ak: Einstein cehaletin sınırsız olduğunu söylüyor. O halde cehal...
Arman nazar: Ozllikle once meraba sayfami takipci olursa sizden cok memnu...
Murat: Aynı durum Osmanlı Toprakları nüfusu için de geçerli idi. Tü...
alıntı seyahat anı sağlık hatıra gezi Denizli fotoğraf diagnoscope hindistan şiir idoktor hastalık doktor mutluluk evrim başarı çevre sinema film haber japonya bilişim özlü söz uygulama	
Genel	
Sevdiğim Sözler
11 Mayıs 2020
Bu Yazıyı Milyonlarca Kişi Okudu
16 Ekim 2019
Bir Avuç Zarın Söyledikleri
16 Aralık 2015
Yaratma Süreci
10 Aralık 2015
Bazı Canlılar Neden Simetriktir?
13 Ekim 2015
Fotoğraf	
Fotoğraf ve Sanat
27 Aralık 2019
Bir Fotoğrafa Bakarken
09 Aralık 2019
Çernobil – Terk Edilmiş Hayatlar
27 Kasım 2015
Fotoğrafta Beyaz Ayarı
26 Mayıs 2015
İnsan Karakterleri ve Fotoğraf Eleştirisi
02 Ocak 2015
@Takip Et
"İnsanlar başaklara benzerler. İçleri boşken başları havadadır, doldukça eğilirler. " Aristoteles 02.09.2016
RT @darwin_amca: Bilimle aydınlanın bilime güvenin bilime inanın. Bizi bu kurtarır bu yaşatır. https://t.co/Omzm90lQ96 28.08.2016
İzmir Saat Kulesi #timelapse https://t.co/02WxntpZxE 25.02.2016
Powered by Serdar Yağcı	
© Copyright 2012, Tüm hakları saklıdır. Yazı ve fotoğraflar sahiplerine aittir, izinsiz kullanılamaz.	