“Sen Bende Yoksan” Canan Sanlı’nın ilk şiir kitabı… Geçtiğimiz şubat ayında çıkan kitabın arka kapağında yer alan “Sabah kahvesi vageçemediğim karar / bir şiir okudum güzelleşti masam / uzattım ellerimi yalpaladı sözcükler / her biri üşüştü zihnime, bir bir ayıkladım / yolun taşlarını döşedim, kalem çizdi kapıyı / ağaçlar güldü, kedi yürüdü önümden / şiir yetişti tuttu elimden / kapı açıldı, kilidi elimdeymiş meğer” dizelerinden de anlaşılacağı üzere insan-doğa ilişkisinde insanın iç dünyasını anlatan lirik şiirler yer alıyor bu kitapta.
Canan Sanlı kitabın ön sözünde şunları söylüyor:
Ya­şa­mı­ma giren biri var. Evde, cad­de­de, so­kak­ta , yol­cu­luk­ta ,her yerde.​Beni takip edi­yor. Kar­şı­ma çık­tı­ğın­da, ya­nı­ma gel­di­ğin­de; etraf ay­dın­la­nı­yor, bir bahar ha­va­sı­nın yum­şak­lı­ğın­da, ya­se­min­le­rin bu­ğu­lu ko­ku­sun­da te­miz­le­ni­yor yaşam. Evde sus­kun­lu­ğu­ma ses olu­yor.” Bak et­ra­fı­na, her yerde neler olu­yor, neler gö­rü­yor­sun in­ce­le “diyor. Haklı da yaşam öyle renk­li ki. Si­yah- beyaz, şa­ta­fat­lı renk­le­rin kar­ma­şa­sın­da, acı­sın­da, tat­lı­sın­da… Her ren­gin hi­ka­ye­sin­de ko­ca­man bir yaşam… Ko­nu­şu­yor be­nim­le sü­rek­li ; “işte sana mal­ze­me, söy­leş renk­ler­le, bak neler çı­ka­cak di­ze­le­re “diyor. Bir ta­raf­tan dü­şü­nü­yor, bir ta­raf­tan da gü­lüm­sü­yo­rum. Ya­nım­da ol­ma­sı bana güç ve­ri­yor. Ya­pı­cı, ona­rı­cı et­ki­si ru­hu­ma iyi ge­li­yor. Dost­lu­ğu­nu se­vi­yo­rum. Alış­tık bir­bi­ri­mi­ze, gör­me­di­ğim zaman ek­sik­lik du­yu­yo­rum, öz­lü­yo­rum ar­ka­da­şı­mı. Bazen kay­bo­lu­yor merak edi­yo­rum, beni unut­tu mu acaba? Müm­kün değil öyle anlar olu­yor ki hemen ya­nım­da bi­ti­yor, bir to­mur­cu­ğun çiçek aç­ma­sı gibi.​Sa­nı­rım o da beni se­vi­yor,mutlu, mut­suz an­la­rım­da elimi hiç bı­rak­mı­yor. Muh­te­şem bir dost­luk, ar­ka­daş­lık bi­zim­ki­si…
Zira bun­gun bir anım­da ta­nış­mış, ar­ka­daş ol­muş­tuk.Onun­la zaman için­de ar­ka­daş­lı­ğı­mız güç­len­miş dost­luk­la, sev­giy­le di­ze­ler­de el ele ol­muş­tuk. Sonra de­va­mı gel­miş­ti. Bir­lik­te ay­rıl­maz ikili ola­rak , ol­duk­ça yol al­mış­tık.
Bir gün beni alıp, Vey­sel Çolak Şiir Atöl­ye’sine gö­tür­müş­tü. İşte esas se­rü­ven bu­ra­da baş­la­dı. Ben ar­ka­da­şı­mın bir çok özel­li­ği­ni Şiir Atöl­ye’sinde öğ­ren­me­ye baş­la­mış­tım. Meğer ar­ka­da­şı­mın ne kadar önem­li me­zi­yet­le­ri var­mış. Beni ken­di­si­ne yavaş yavaş ha­zır­la­dı­ğı­nı, ön­ce­den ür­küt­me­di­ği­ni an­la­dım. Yüce ol­du­ğu kadar alçak gö­nül­lü oluşu, gü­cü­nü sev­gi­den alışı, umudu göz ardı et­me­yi­şi ile ona daha çok bağ­lan­dım. Ar­ka­da­şım­la bit­me­si im­kan­sız yol­la­ra gir­miş­tim artık. Bu sonu ol­ma­yan yol­cu­luk­ta bir­lik­te yü­rü­ye­ce­ğiz sa­nı­rım. Daha önü­müz­de ne en­gel­ler var kim­bi­lir! Ama ar­ka­da­şım sıkı dost. Dost­lu­ğu­muz sev­giy­le, bil­giy­le güç­le­ni­yor. Ca­hil­li­ğe hiç ta­ham­mü­lü yok. Onun­la ağaç­la­rı ko­nuş­tu­ru­yor, çöl­le­re hayat ve­ri­yo­ruz. İçinde hep umut var. Ka­ran­lı­ğa mey­dan oku­yor. Ya­ra­la­ra sargı, acı­la­ra mer­hem olu­yor.’İmkan­sız­lı­ğın im­ka­nı’ olu­yor. Benim ondan öğ­re­ne­ce­ğim o kadar çok şey var ki…
Bir ba­kı­yor­sun dün­ya­yı do­la­şı­yor. Gez­gin­li­ği de var. Coğ­ra­fi bil­gi­ler­le beni al­tüst edi­yor. Kül­tür­le­ri, sa­nat­la­rı, in­san­la­rın nasıl ya­şa­dık­la­rı­nı, tarih ön­ce­si ve son­ra­sı ya­şa­nan­la­rı hey­be­sin­den bir bir çı­ka­rıp önüme ko­yu­yor. Öyle zen­gin bir ar­şi­vi var ki, o an­la­tır­ken her ola­yın için­de ken­di­mi bu­lu­yo­rum. Bil­gi­le­ri har­man­la­yıp di­ze­ler­de bir­lik­te koş­mak is­ti­yo­rum. Ancak yine de çok dik­kat­li olmam ge­re­ki­yor. Dost­luk kar­şı­lık­lı gü­ven­le, sev­giy­le, say­gıy­la, bil­giy­le güç­le­nir. Bu dost­lu­ğa layık olmak için ar­ka­da­şı­ma özen gös­ter­mem ge­re­ki­yor. Onun da is­te­di­ği bu. Sa­de­ce özen.
Ya­şa­mın bana bir ar­ma­ğa­nı; ikin­ci bahar bu ol­ma­lı. Dos­tum­la bir­lik­te uzun uzun yol­lar­da ba­ha­rı asa­ca­ğız dal­la­ra.Öz­gür­lü­ğün sesi, umu­dun ne­fer­le­ri ola­rak di­ze­le­ri ser­piş­ti­re­ce­ğiz taş­la­ra…
Bu yol­cu­luk­ta, o da ben de ha­zı­rız son­su­za kadar…​Sev­giy­le…
Canan Sanlı Kimdir?
03.09.1959 yı­lın­da Ay­va­lık’ta doğdu. İlko­ku­lu; Ay­va­lık Cum­hu­ri­yet İlko­ku­lu’nda, orta ve li­se­yi; Ay­va­lık Li­se­si’nde bi­tir­di. Okul yıl­la­rın­da ede­bi­yat­la il­gi­si yo­ğun­du. Kom­po­zis­yon ko­nu­la­rıy­la ba­şa­rı­lı su­num­la­rı, ça­lış­ma­la­rı oldu.
1977- 1982 yıl­la­rın­da Ay­va­lık il­ko­kul­la­rın­da öğ­ret­men ve­kil­li­ği yaptı. 1982 yı­lın­da ev­le­nip , eşi ile 8 yıl kadar İstan­bul’da ya­şa­mı­nı sür­dür­dü. İki çocuk sa­hi­bi­dir. 1990 yı­lın­da eşi­nin iş mü­na­se­be­tiy­le aile­siy­le İzmir’e yer­leş­ti. Bu arada eşiy­le mo­bil­ya mağ­za­sı açıp 15 yıl kadar ti­ca­re­tin, kendi işi­nin için­de yer aldı.Emek­li­dir.
Ya­şa­dı­ğı yıl­lar için­de sü­rek­li şi­ir­le, ede­bi­yat­la olan il­gi­si yoğun olup şiir yaz­ma­yı sür­dü­rür. Ay­va­lık Hür­ses Ga­ze­te­si, Ay­va­lık Ga­ze­te­sin­de, diğer ga­ze­te kö­şe­le­rin­de şi­ir­le­ri zaman zaman ya­yım­lan­mış­tır. 2016 yı­lın­da Kar­şı­ya­ka Be­le­di­ye­si Vey­sel Çolak yö­ne­ti­min­de­ki Şiir Atöl­ye’sine ka­tı­lır. Şiir Atöl­ye’sinde şiir ça­lış­ma­la­rı­na devam eder.
Şi­ir­le­ri; Silgi, Şi­iris­tan, Di­ki­li Ekin, Şiir Sar­nı­cı, Ar­te­mis, Nif Sanat, Gök­ku­şa­ğı’ında, şiir üze­ri­ne in­ce­le­me ve de­ğer­len­dir­me ya­zı­la­rı da; Ka­sa­ba­dan Esin­ti, Çini Kitap, Yaşam Sanat, Sar­mal Çev­rim gibi der­gi­ler­de ya­yım­lan­mış­tır. Şi­irin iyi­leş­ti­ci, ona­rı­cı gü­cü­ne ina­nan Canan Sanlı şi­irin dost­lu­ğuy­la el ele ya­şa­mı­nı sür­dü­rü­yor.