Kucağınızdayken mis gibi kokusunu içine çektiğiniz, boncuk gözleriyle sizi yakalayan, tatlı gülüşüyle yüreğinizi yumuşatan oydu. İlk adımını atarken, sesleri birleştirip yeni kelimeler üretirken, zorlandığında yardım isterken size dönen heyecanlı bakışlar onundu. Sesinizin tonunda, yüzünüzün ifadesinde, dokunuşlarınızda ve gözlerinizde kendini bulan yine oydu. Dünyayı sonsuz bir merak ve heyecanla keşfetmek ve çevresiyle bağlantıda kalabilmek için eşsiz bir kapasiteye sahipti.
Yüreğinizden parmaklarınıza ve avucunuzun içine yayılarak ilettiğiniz her duygunuz, dudaklarınızdan dökülen her kelime ona kendini tanıttı. Oynadığınız oyunların, söylediğiniz ninnilerin, yaptığınız yemeklerin, öğrettiğiniz becerilerin içinde sevildiğini ve değer verildiğini gördü. Sıkıca bağ kurabilmek ve güvende hissedebilmek ne kadar huzur vericiydi… Bu öyle güçlü bir dayanıklılıktı ki… Ancak içinde taşıdığı şüphe barındırmayan bu güvenle ilerleyerek yaşamı keşfetmeyi deneyebilirdi.
Yuvadan biraz uzaklaştığında, gördüğü yeni yerler ve karşılaştığı yeni canlılarla olan etkileşimin her biri yeni bir deneyimdi; her yeni durumun yaşattığı bilinmezlikler bazen zorlayıcı olabilirdi. Ama içinde sizin tınılarınızın da olduğu güven verdiğiniz ses hep onunlaydı. Ne kadar uzakta olsa da, o ses onun için yol göstericiydi. Yolun sonunda yuvaya geri döndüğünde, sonuna kadar açtığınız, kabul edici kollarınızın içinde yüreğini dinlendirebilirdi çünkü içindeki güveni güçlendiren, yaşamının sonuna dek ona eşlik edecek olan biricik ilişkinizdi.