Ankara, 27 Aralık 1919’da hiçbir resmi unvan ve sıfatı olmayan Mustafa Kemal’i coşkuyla bağrına basmış; Milli kıyafeti giymiş seğmenlerle beraber bütün halk “Vatanı ve Milleti düşmandan kurtarmak için hepimiz ölmeye hazırız emrini bekliyoruz” diye haykırmışlardı. O günden sonra Ankara Milli Mücadele’nin merkezi olmuştu. Milli Mücadele’yi yürütmekte Mustafa Kemal’in meşruiyet kaynağı olan Türkiye Büyük Millet Meclisi Ankara’da toplanmış ve yeni devletin yönetimini burada üstlenmiş, yine düşman istilası Ankara önlerinde durdurulmuştu.
Türk bağımsızlık hareketinin sembolü haline gelen Ankara’nın yeni devletin başkenti olması için İsmet Paşa ve 14 milletvekili, 9 Ekim 1923 tarihinde Türkiye Büyük Millet Meclisi’ne kanun teklifinde bulundular. Kanun teklifinin gerekçesinde özetle şöyle denilmekteydi: “… Antlaşma ile Boğazlar için kabul edilen hükümler, Yeni Türkiye’nin esas varlığını, ülkenin güç kaynaklarının gelişmesini, Anadolu’nun merkezinde kurmak lüzumunu göstermektedir. Ülkenin güvenliği Ankara’nın coğrafi ve stratejik durumu bunu gerektirmektedir.”
Ankara 13 Ekim 1923’de Türkiye Büyük Millet Meclisi kararı ile Türkiye’nin başkenti olarak kabul edildi. 20 Nisan 1924’te Türkiye Büyük Millet Meclisi’nce benimsenen Anayasa’nın 2. maddesinde Türkiye devletinin başkentinin Ankara olduğu belirtildi.