Yaklaşık 7-8 yıl önce. Ciddi bir eğitim kurumunun İş Sağlığı Güvenliği alanındaki eğitim şirketinde Sorumlu Müdür ve Eğitici olarak görev yapmaktaydım. Şirketin bir alt katta İşkur garantili Yaşlı Bakımı ve Çocuk Bakımı ile ilgili kursları var ve ben bir süre orada da Eğiticilik yaptım. Rahmetli annemin sağ olduğu yıllar. Kendisine nezaret edecek insan aramaktayım; o nedenle kurs bitiminde içlerinden birini transfer edebilir miyim düşüncesiyle kursiyerleri de izliyorum. Hepsi cin gibi maşallah, yaşlı bakımını muhteşem yapabilecek yapıda insanlar, hatta eğitim şirketimin yetkililerini de bu denli titiz seçimleri için içten içe kutluyorum. Bir süre sonra molada “kursu bitirince ne yapacaklarını “ sordum; çoğu güldü; içlerinden birisi bir süre dinlenip yeni kurslara gideceğini söyledi.
Çalışmaya niyetleri olmadığını, geçimlerini profesyonel kursiyerlikten sağladıklarını o zaman öğrendim. Efendim Devlet kurs süresince kursiyerlere para ödüyor, sigortalarını yaptırıyordu. Amaç ülkemin gelecekte ciddi gereksinimi olacak Çocuk ve Yaşlı Bakım elemanı yetiştirmeyi teşvik etmekti. Kursiyerlerin en az yüzde ellisine iş bulma zorunluluğu vardı ancak yan yolları iyi bilen milletim bunu da her nasılsa hallediyordu. Aradan yıllar geçti. Açıklansa da öğrensek devletimin bu kurslarda kaç kişiye belge verdiğini ve bunların yüzde kaçının eğitim aldıkları alanlarda çalıştığını.
Özellikle üç büyük ilde yaşlı ve çocuk bakımında istihdam edilen kişiler yabancı uyruklu. Eğitim aldıkları halde çalışmayanlar nedeniyle işsizlik rakamlarımız artıyor, kendi vatandaşımıza gitmeyen ücretler döviz olarak yurt dışına gidiyor, daha da önemlisi çocuklarımız yabancı kültürüyle yetişiyor; yaşlılarımızın ahir ömürlerinde yanlarında dindaşları bulunmuyor. Devletin harcadığı paralar boşa gidiyor. Günümüzde İşkur eğitimleri bu alanlarda yok. Üste para alarak değil bedel ödeyerek internet ortamında Yaşlı ve Çocuk bakım eğitimi ve sertifika veren kuruluşlar mevcut. İşkur günümüzde restorasyon, ağaçlandırma, park düzeni, erozyon engelleme gibi alanlarda eğitimler veriyor. Sanayi sektörü meslek eğitimleri, İşte Anne projesi ile istihdam garantili meslek edindirme kursları, geleneksel meslek alanlarında eğitimleri Devlet desteklemeye devam ediyor. Eğitim sonu yaptırımlar biraz daha sıkılaştığına göre Devletimiz de profesyonel kursiyerlik mesleğini önlemek için tedbirleri artırmış. Dokuz aylık kursu bitiren 3 ay geçmeden başka kursa katılamıyor. Kurstan mazeretsiz ayrılan 24 ay başka kursa katılamıyor. 3 iş teklifini reddeden aynı şekilde 24 ay başka kursa katılamıyor.
Bir çok kesim özellikle sanayi sektörü “iş var ancak işe uygun eleman yok” feryatlarında. Özellikle üniversite mezunları “istediğimiz nitelikte iş yok” çaresizliğinde. Yaygınlaştıramadığımız, özel niteliklere kavuşturamadığımız , yıllarca Memleket meselesi diye haykırılan Meslek Liseleri mezunları yeterince ekonomik güç sağlayamamakta. Nasrettin Hoca’nın herkesi haklı bulduğu bir durum söz konusu. Bence ülkemin gerekli yetişmiş insan gücünü planlayamadığımız maalesef realite.
Genç nüfus avantajdır eğer iyi yetiştirilirse, iyi motive edilirse, iş güç ekmek verilebilirse, kendilerinin değerli olduğu hissettirilebilirse. Umarım başarılır. Saygıyla.
Yorum Yazın
Yorumu Gönder
Ahmet ÖZTEMEL
iletişime geç
Yazarın Diğer YazılarıCan Boğazdan ÇıkmasınCovid 19 Bilgi GüncellemesiMakamKent, İnsan, Kent Kültürü ve “Kente Karşı Suç”Beyin İsrafıGül ŞehriVekillerimiz TBMM’de Konya’mın nelerini mesele etmiş?Vekillerimizin TBMM Performanslarıİşinizdeki Beceriniz ve Karakteriniz“Acı duyuyorsanız canlısınız; başkalarının acısını duyuyorsanız insansınız” demiş Tolstoy.İronik bir başlık: Cultural EmperyalizmKadın-ErkekMeseleler buzdolabında veya halı altına süpürmekle çözülmüyor ki!Konya 22; Gaziantep 67Çoklu Maaş, Siyasi Etik, Asil-Vekil