Bebekler doğdukları andan itibaren duyusal deneyimler gelişimde rol oynamaya başlar. İlk deneyimler büyük ölçüde bu tür duyusal bilgilere odaklanırken, çevre yaşam boyunca davranış üzerinde güçlü bir etki bırakmaya devam etmektedir. Genetik gelişim de önemli bir rol oynar, ancak deneyimler eşit derecede önemlidir. Örneğin, genetik bir çocuğun beyninin doğumda nasıl şekillendiğini etkileyebilir, ancak kelimenin tam anlamıyla o çocuğun beyninin büyümesini ve gelişimini şekillendirecek durum öğrenme ve deneyimdir.
Klasik psikoloji teorilerinden bazıları deneyimin önemi ve davranış ve kişiliği nasıl biçimlendirdiğine odaklanır. Çocukların nasıl öğrendiklerini açıklayan ve açıklayan başlıca teorilerin üçü şunlardır:
Klasik şartlandırma: Bu tür bir öğrenme, bir teşvik ile bir cevap arasında bir ilişki kurmayı içerir. Sadece bir psikoloji bilgisine sahip olsanız bile, muhtemelen Pavlov'un köpeklerini duymuş olabilirsiniz. Klasik bir deneyde, Rus fizyolog İvan Pavlov, bir zil sesini yemek sunumu ile tekrar tekrar eşleştirmenin köpeklerin tonu yemekle ilişkilendirmesine neden olduğunu keşfetti. Dernek kurulduktan sonra, zil sesi tek başına köpeklerin bir yemek beklentisiyle sallanmaya başlamasını sağlayabilir. Çocuklar da aynı şekilde öğrenir, çevrelerinde şeyler ile potansiyel sonuçları arasında ilişkiler kurarlar. Örneğin, bir bebek bir biberonun görüntüsünü beslenmeyle hızlı bir şekilde ilişkilendirmeye başlayabilir.
İşlemci koşullandırma: Bir davranışı ödüllendirdiğinizde, aynı davranışın gelecekte tekrar oluşması muhtemeldir. Bir davranış cezalandırıldığında, gelecekte tekrar oluşması daha az olası hale gelir. Bu ilkeler, bir yanıtı arttırmak veya azaltmak için takviye ve cezadan yararlanan bir dizi öğrenme tekniğinin kullanıldığı işlemsel şartlandırma kavramının temelini oluşturur. Örneğin, bir çocuk odasını temizlediği için ödüllendirildiğinde