Sitemizin altyapısı 2020 Temmuz ayında yenilendiğinden daha önceki üyelik kayıtları silinmiş olabilir. Bu durumda formu doldurarak yeniden üye olmanız gerekmektedir. Anlayışınız için teşekkür ederiz.
Üye Ol
0
Giriş Yap Üye Ol
Hakkımızda
Հայերէն
Գիրքեր
Հեղինակներ
Kitaplar
Türkçe
Հայերէն
English
Français
Kürtçe
Hediyelik
Yazarlar
Türkçe
Հայերէն
English
Français
Makaleler
Basından
İletişim
Bugün 19 Ocak
Bugün 19 Ocak
Radikal Gazetesi
Yıldırım Türker
19.01.2009
Paylaş
Aret Gıcır’ın harika bir karikatürünü hatırlıyorum. Kaygılı, derin kederli suratıyla bir adamın düşünce balonu: “19 Ocak öncesine dönmek istiyorum.”
Hrant’ın arkadaşları, 19 Ocak’ı ‘vicdanın miladı’ kılmak için bir araya geldiklerini söylüyor: “Meslekdaşımız Hrant Dink haince katledileli iki yıl oldu. Cinayetin tasarlanması, işlenmesi ve cinayet sonrası delillerin saklanması veya yok edilmesinde rolü olan tüm kişiler ve bunların devlet kurumları içinde yer alan bağlantı ve uzantıları yargı önüne çıkarılmadıkça, açılan dava bu derinlikte sonuçlandırılmadıkça, cinayet kamu vicdanını sızlatmaya devam edecek; Türkiye Cumhuriyeti Devleti de aklanmamış olacaktır. Davanın takipçisi olmayı sürdüreceğiz.”
Bugün saat 3’te kardeşimizin vurulduğu yerde, Agos gazetesinin önünde buluşacağız. Onun vurulduğu gün bize bıraktığı nefesi; o Cumhuriyet tarihinin benzersiz dayanışmasını yaşatmaya kararlı olduğumuzu göstermek için.
Güne başlarken Arat Dink’in 16 Kasım’da Taraf gazetesinde yayımlanan yazısını Hrant’ın katledilmesine suç ortaklığı etmiş dünyanın suratına tutalım istiyorum. Arat’ın sözü, hepimizin sözüdür. Hiç de kimilerinin iddia ettiği gibi ‘bir avuç’ ya da ‘marjinal’ değiliz.
‘Yokluğum Türk varlığına armağan olsun’
Milli Savunma Bakanı Vecdi Gönül soruyor: “Bugün eğer Ege’de Rumlar devam etseydi ve Türkiye’nin pek çok yerinde Ermeniler devam etseydi, bugün acaba aynı milli devlet olabilir miydi?”
Soru basit, hadi cevap ver.
Tek başına bir anlamı yok tabii.
Hatta tek başına okunsa “Allah söyletmiş” ya da “gönülden söylenmiş sözler” de denebilir. Nitekim dünyanın birçok yerinde “Türkiye etnik temizliği kabul etti”, “Türkiye’de resmî görüş değişiyor” gibi olumlu yorumlarla karşılayanlar da olmuş.
Oysa işin aslı öyle değil. Zira Bakan ‘bugünkü devlet’i olumlayarak soruyor sorusunu. “Şunlar devam etseydi bugünkü devlet olur muydu” derken de eğer bugünkü devleti olumluyorsan, o devam etmeyen şeylerin devam etmemesinden de memnunsun demektir.
Açık açık da söylemiş zaten ben niye bu kadar uğraşıyorsam?..
Birçok yabancı, “bir savunma bakanı niye bunlarla ilgileniyor” diye de sorabilir tabii. Türkiye’yi biraz bileni de ‘savunma’nın bu ülkede başka bir egemenin tekelinde olduğunu bildiğinden, savunma bakanının asıl işini yapamadığı için mecburen başka şeylerle (demografik yapı, ekonomi vs.) ilgilendiğini düşünebilirdi. Ama Türkiye’yi biraz daha tanısa, azınlıkların bu ülkede tam da bu alanda değerlendirildiğini bilecek, hatta eğitim kitaplarında azınlıklardan sadece Lise Milli Güvenlik Ders Kitabı’nda bahsedildiğini bilecek ve Bakan’ın bu ilgisine hiç şaşırmayacaktı. Kısacası, savunma bakanı işini yapıyor.
Ciddiyete davet edildiğimi duyar gibi oluyorum. O yüzden bundan sonrası çok ciddi olacak. Soru neydi?..
“Rumlar, Ermeniler (YAŞAMAYA) devam etseydi, bugün Türkiye aynı milli devlet olabilir miydi?”
“Hayır olmazdı.” Basit soruya basit cevap.
Sen kalk, yokluğuma övgü düz, sonra da o yokluğum üzerine bir ülkenin kurulduğunu ifade et, o ülkenin bugünkü halini makbul gör, ondan sonra da ‘olsalardı ne olurdu halimiz’ diye iç geçir. Kendi ayağına kurşun sıkmanın tarifi gibi bir şey. ‘Sana ne’ diyeceksiniz. Sıkmışsa sıkmış. O ayakla sizin birlikteliğinizi çoktan koparmadılar mı zaten? Gerçekten de işin bu bölümünden artık bana ne…
Tabii işin en acı tarafı, Bakan’ın söylediklerinin büyük bölümünün maalesef doğru olması. Peki, doğruysa doğru, sorun ne? Bakan doğruyu söylüyor ama doğruyu yanlış söylüyor. Yüreğimizin tavan aralarına, bodrum katlarına koyup, gittiğimiz her yere beraberimizde götürdüğümüz, kırılgan acılarla dolu sandıklarımızı oradan oraya savuruyor. Zar zor, ite kaka vardığımız ‘O dönem herkes çok acılar çekti’ kavşağından, direksiyonu birden bire ‘iyi oldu’ sokağına kırıyor. Olanları doğru söylüyor ama olanların doğru olduğunu da söylüyor. Şu soruya hakkıyla cevap verelim şimdi…
“Hayır, aynı olmazdı. Süper olurdu.”
Sen ne diyorsun?
Bütün ülke üç noktaya birikmez, kırk küsur merkez olurdu. Yirmi, otuz yıllık fidan hayatlarımız değil, kadim bir orman gibi kültürümüz olurdu. Anasının doğduğu yerde doğabilirdi herkes, işte o zaman ülke, ‘memleket’ olurdu.
Ben neler söylüyorum?
Hiçbir şey değişmese bile en azından o insanlar bugün yanımızda, bizimle yaşıyor olurdu. Hiçbir şey değişmese bile en azından sen bu ülkede savunma bakanı olmazdın. Olsan da böyle düşünmezdin. Düşünsen de böyle konuşacak cesaret bulamazdın. Konuşsan da ertesi gün hâlâ bakan olmazdın.
Bir daha bakalım, savunma bakanı neyi savunuyor?..
Olmamamızın iyi olduğunu savunuyor. Tehcir ve mübadelenin Türkiye için çok hayırlı olduğunu savunuyor. Bunca yıl söyleyip duracaksın ‘öyle bir niyet yoktu, bunlar savaş tedbiri’ falan filan diye; ondan sonra da, bu ‘gönülsüz tedbirler’den nasıl fayda sağladığını, onların üzerine nasıl inşa olduğunu falan, rahat rahat anlatacaksın.
Bu gönülsüz tedbirlerin anlamının ‘milyonlarca can’ olduğunu ayrı bir cümlede söyleyeyim dedim, yoksa ağır olacak…
Çok sık unutulan ilginç bir şey söyleyeceğim: Biz hâlâ varız. İşte şu kadarız bu kadarız. Azız mazız, azınlığız, ama varız. Bizim de (yani şu an olanlarımızın da) olmamamızı mı istiyor Bakan?
“Yok” diyecek elbet. “Estağfurullah. Olur mu hiç öyle şey; sizin başımızın üstünde yeriniz var.” Madem bizim olmamızın bir mahzuru yok o ölenler, o gidenler de olsaydı… Ama o bunun cevabını vermiş. Onlar işte verimli topraktaydı, adadaydı modadaydı, paralar onlardaydı… “O verimli topraklar, o paralar babanın malıydı da hileyle hurdayla mı aldılar, yalanla dolanla mı aldılar? Onlar, o verimli topraklara gökten zembille mi indiler” diye sorarlar adama.
Bu resmî tez benim kafamı iyice karıştırdı. O insanlar tedbiren mi sürüldüler, yoksa verimli topraklardalar diye mi sürüldüler? Unutmuşum, zaten Ermeniler Ermeni oldukları için sürülmemişlerdi… Sadede geliyoruz galiba. Tabii o zaman ‘soykırım’dan yırtmak için verimli topraklardaki müslim-gayrimüslim herkes sürüldü” gibi bir şey söylemek gerekecek o tarih de yakında yazılır herhalde.
Sermayenin ‘milli’leştirilmesiyle (hele böyle millileştirme) liberal ekonominin aynı cümlede nasıl kullanıldığını da bir uzman bize anlatır artık. Sen ‘milli’yi böyle tarif et, ‘millet’i, ‘Türk’ü böyle tarif et ondan sonra da çıkıp ‘tek millet’ diye slogan attığında karşı çıkanlara kapıyı göster. ‘Ben Türk değilim’ diyene de kız.
Çok ciddi bir önerim var. Hani göz bebeklerimizi, civcivlerimizi her pazartesi sabahı, torna-tesviye sıralarına oturtmadan önce, beton bahçelerde topluyoruz ya, hani onlara şuur aşılayıp, tekleştirip, kutsal amaçlara kanalize edip, dar borulardan geçiriyoruz ya. Hani hep bir ağızdan ant içtiriyoruz ya: “Varlığım Türk varlığına armağan olsun” diye… Azınlık okullarında şöyle dedirtelim çocuklara mesele kapansın: “Yokluğum Türk varlığına armağan olsun.”
İnkârdan ikrara doğru yol alınacağını elbette öngörebilirdik de, o ikrarın böyle gönülden bir ikrar, yaşananı olumlayan bir ikrar olacağını da doğrusu tahmin edemezdik.
‘Gönülsüz tedbirler’den, ‘gönüllü yokluğumuz’a, resmî ağzın önlenemez evrimine tanık oluyoruz. İç ses artık işkembede durmuyor, duramıyor. Ne de olsa egemenler inkârı sevmez. “Madem egemenim, niye inkâr edeyim?” Egemenlerin ‘İnkâr Hanı’nda konaklamaları geçicidir hep; o, hanın jeopolitik önemindendir, konjonktür baskısındandır, meşruiyet derdindendir. Zincirinden boşaldı mı ‘İkrar Evi’ne dönmek ister, evi gibi yoktur onun. Gönlünde yatan aslan kükrer: Yaptımsa yaptım; yine yaparım!
Sür kardeşim o zaman. Gönlümüz zaten sürüldü çoktan. İliklerimize işlemiş kör olası ilkeler sayesinde zaten zar zor durduğumuz memleketimizden, atalarımızın, daha da önemlisi torunlarımızın yüzüne bakacak onurlu bir duruş uğruna ağız dolusu lafı yiyip yuttuğumuz, her gün yaşamaya çalışarak yaşadığımız DÜNYAMIZDAN, sür bizi de gayrı. Sür gitsin, sür bitsin. Bu lafı yutmayacağım ben.
Ama niye süreceksin? Bizim etimiz ne budumuz ne? Dişinin kovuğuna gitmez. Zaten biz sürüyüz. Egemenliğe ortak olmayı istemek yerine, egemenin akıllısını ister ya sürüler, bizimki de o misal; oturmuş egemenin akılsızlığından bahsedip, egemen uyarıyoruz. Bu kadarı da fazla, bu iş böyle göstere göstere de yapılmaz ki. Vicdan evinden hiç mi geçmedi yolun?”
Arat Dink
Kitaplar
19 Ocak Öncesine Dönmek İstiyorum!
Aret Gıcır
KATEGORİLER
Türkçe
Anı
Anı
Anı-Şiir
Anlatı
Biyografi
Çizgi Roman
Çocuk Kitapları
Deneme
DVD
Ermeni Bestekarlar
Foto-röportaj
Gezi
Günce
İnceleme
Karikatür
Çizgi Öykü-Karikatür
Karikatür
Katalog
Kitap Setleri
Mizah
Monografi
Novella
Oyun
Öykü
Öykü
Öykü-Fotoğraf
Özyaşamöyküsü
Roman
Anı Roman
Roman
Sanat
Söyleşi
Sözlük
Şiir
Tanıklık
Tarih
Yemek
Yemek
Yemek-anı
Հայերէն
Առածներ
Բանաստեղծութիւն
Բառգիրք
Գծավէպ
Երգիծական
Խոհագիրք-յուշագրութիւն
Հատընտիր
Մանկական
Մենագրութիւն
Յուշագրութիւն
Յուշամատեան
Ուղեգրութիւն
Պատմուածք
Պատմուածք-Լուսանկար
Վէպ
Վկայագրութիւն
Քրոնիկ
Օրագրութիւն
English
Short Story
Short Story
Short Story-Photography
Français
Autobiographie
Haber Bülteni
Aydınlatma Metni'ni okudum.
Gönder
Haber Bülteni'nden
ayrılmak istiyorum
Kurumsal
Hakkımızda
İletişim
Fiyat Listesi & Kapak İndir
Mesafeli Satış Sözleşmesi
Gizlilik ve Güvenlik Politikası
Çerez Politikası
Aydınlatma Metni
Hesabım
Hesabım
Takip Et
Facebook
Twitter
Instagram
İletişim
İstiklal Cad. Hıdivyal Palas
No: 231/Kat 1 Tünel / Beyoğlu 34430
İstanbul – Türkiye
Tel: +90 (212) 252 65 18
Fax: +90 (212) 252 65 19
E-posta: info@arasyayincilik.com
Güvenli Alışveriş
Sitemize giriş yaparak kişisel verileriniz, site kullanımınızı analiz etmek, sosyal medya özellikleri ve reklamları kişiselleştirmek amacıyla çerezler aracılığıyla işlenmektedir. Detaylı bilgi için Çerez Politikası Metni’ni okuyabilirsiniz. Anladım butonuna tıklayarak açık rıza beyanında bulunmuş olursunuz.