Türk parti siyaseti, askeri darbelerle perçinlenmiş, en yakın tarihte Osmanlı’ya, benim aksime tarih bilenler için ise çok daha eskiye dayanan bir lider-seçmen ilişkisi üzerine kurulu. Buna lider-seçmen ilişkisi demek bile yanlış. Parti içi oluşumlarca seçilmiş bir padişah ve onun sadık, partisine, partisinin desteklediğine sorgusuz sualsiz oy veren tebaası . En azından liderlerin gördüğü bu. Dün açıklanan çatı adayından almamız gereken tek ders budur.
Genel duruma baktığınız zaman olumlu görülebilecek amaçlar var bu işte. Toplumsal muhalefet unsurlarının beraber bir aday çıkarabilmesi güzel olurdu. Bunun örneklerinin 2014 yerel seçimlerinde kısmi başarılar yakaladıklarını gördük. Dün gördüğümüz ise bu muhalefet anlayışının yerelden genele taşınma amacıyla ele yüze bulaşmasıdır.
Ama neden? CHP neden bu seçimle karşımıza geldi?
Belki de ideolojilerin bittiği fikrini savunuyordur. Peki doğru mu bu yönde hareket etmek? Her ne kadar ideolojilerin bittiği iddiası popüler bir fikir de olsa doğru bir tespit değil. Tanımlar değişmiş, sınırlar kaymış da olsa sağ ve sol bugün siyaset içerisindeki yerini sağlam bir şekilde korumakta. Hatta yakın tarihteki o yerel seçimlerde kazanılan kısmi başarılar bile sağ ve sol kavramlarına epey dolanarak elde edildi. Oradan alınan sonuçlar ideolojilerin ölmediğine canlı kanıttır.
Belki de toplumsal muhalefet için ideolojilerin feda edilmesi gerekiyordur. Evet, belki de gerekiyordur. Geçen seçimde olan da buydu değil mi? Peki neden bu ideolojiyi feda eden hep sol oluyor? Yerel seçimlerde gösterilen yarı-ortak adayların, birkaç istisna dışında, hemen hepsi milliyetçi görüşten yahut merkez sağdandı zaten. Orada kazanılan kısmi başarılar da bütünsel hezimeti değiştirmediğine göre nedir bu inatla kendi tabanının fikirlerini reddediş?
Kendini bazı sol değerlerle tanımlayan ve kendi tabanında, mecliste temsil edilmek isteyen sol görüşlü seçmenlerin oyunu da barındırarak bulunduğu yere gelen bir partidir CHP. Aldığı yüksek oy sebebiyle kendini toplumsal muhalefetin merkezinde bulduğu şu dönemde yaptığı seçimler ise bu muhalefetin merkezinde bulunmaya ne kadar da hakkı olmadığının göstergesi adeta. Eğer farklı grupların önderliğini üstlenmek gibi bir amacınız varsa öncelikle kendi tabanınızın değerlerini, taleplerini, isteklerini göz önünde bulundurmak, onların temsil edilme hakkını korumak zorundasınız. Sonra ancak bu çerçevede orta yol arayışına girebilirsiniz.
Peki Kılıçdaroğlu ve CHP ne yaptı? Önce hepimizi umutlandıran bir şekilde sivil toplum örgütlerini, sendikaları, partileri gezdi ve sonrasında da kendi tabanına küfür eder gibi İslami ideolojinin nurtopu gibi evlatlarından birini alıp karşımıza sürdü. Belki de şimdi geyik mazemesi yaptığımız ama 3-5 yıl öncesine kadar son derece ciddi siyasi tartışmalarını bitiren cümle ve onu dillendirenler haklıdır. Belki de “Tamam Erdoğan gitsin, yerine kim gelecek? Kılıçdar mı gelsin?” sorusuna cevap olarak artık “Haklısın kardeşim, gelmesin.” dememiz gerekiyordur.
Ama tüm bunların suçlusu Kılıçdaroğlu veya günümüz siyasi aktörleri değil. Yazının başında bahsettiğim zihniyet bugün karşımıza sorun olarak çıkan asıl şey. Kılıçdaroğlu da bugün Türk siyasetinin akıntısına kendini dağıtmış ve partisinin tabanına tebaa olarak bakmıştır. “Onlar nasıl olsa bana oy verir, ben sağa yamanayım.” demiştir. Hadi biz tüm seçmenler tebaanız olalım, onlar da şahımız, padişahımız olsun. Önce kendi tebaanıza yanaşın padişahım, sonra başka şahların tebaasına göz dikersiniz.
Not: Çatı adayının adını yazıda kullanmamamın sebebinin adını yanlış yazmaktan korktuğum olduğunu söyleyenler yanılmaktadır. Bakın nasıl da yazıyorum: Ekmeleddin İhsanoğlu. Ayrıca ikinci günde de olsa adını artık tek denemede söyleyebiliyorum.
çatı aday CHP tebaası cumhurbaşkanlığı seçimleri Ekmeleddin İhsanoğlu ideoloji Kemal Kılıçdaroğlu toplumsal muhalefet
Altı Ok ve Tarihsel Bağlamı (2): İlkeler Previous
Fotorealizm Eleştirileri Ne Kadar Hak Ediyor? Next
Erdem Yazar
Bilkent Üniversitesi, Siyaset Bilimi ve Kamu Yönetimi 3.sınıf öğrencisiyim. Bazı zamanlarda "salık" sıfatıyla bilinirim. Müzik dinlemek ve hemen hemen her sporu izlemek en temel zevklerimdir.
Politik Duygusallık
CHP’nin 36.Olağan Kurultayı ile birlikte Kemal Kılıçdaroğlu tekrar genel başkanlığa seçildi. Ben de kurultayla birlikte girdiği her seçimi kaybeden birisi neden tekrar seçilir sorusunu kurcalamaya başladım. Bu partinin amaçlarıyla ilgili bir sıkıntı değildi, çünkü hala hedefi tek başına iktidardı. Aday problemi de değildi çünkü dört tane aday adayı seçime girmek istemişti. Peki neden delegeler başarısızlığı…
Kaan Akçay
Referandumun Kazananı Yok
Hukuk Öğrencileri Meclisi, anayasa değişiklik metni ve getireceklerini vatandaşlara anlatmak amacıyla İstanbul’da hukuk öğrencileri tarafından kurulmuş bir platform. Bir partinin gençlik kolları değiller, vatandaş neye oy verdiğini bilsin amacıyla maddeleri anlatmak derdindeler. Özellikle Anayasa değişikliğinin meclisten tabir-i caizse ne olduğumuzu anlamadan geçirilmesi, hayırı savunan siyasetçilerin konferanslarına yapılan saldırılar, getirilen yasaklar, devrilen kürsüler, son bulmamış ohal süreci,…
Dilara Akıncı
2
CHP, Y-CHP Genel Başkanı, Nazlı Ilıcak ve Mehmet Altan
Cumhuriyet Halk Partisi rejim karşıtlığının yükseldiği bir dönemde parti organlarını toplayarak sokaklara inme kararı aldı. “Türkiye’yi Böldürmeyeceğiz” sloganıyla yapılacak mitinglerin ilki 3 Aralık 2016 günü Adana’da gerçekleşti. Sloganı ve amacı itibariyle önemli bir kararın sokaklara yansımasıydı aslında miting. Vahim ki bu mitingde CHP genel başkanı daha en başında her şeyi yüzüne gözüne bulaştırdı. Böylesine sorunlu,…
İlteriş Civelek
Ne Terbiyesiz Adam Şu Kılıçdaroğlu !
Öyle bir dünya düşleyin ki sonsuza dek yaşamak için herhangi bir endişeniz olmasın. Şimdiki sıkıntılarınızın hiç olmadığı, hep mutlu olduğunuz bir hayatı sürdürdüğünüzü hayal edin. Savaşların hiç meydana gelmediği, çatışmaların konuşularak üstesinden gelindiği… Çocukları bu hayalin neresine koyardınız? Masumiyetin en güzel örneği olan, her ne kadar klişeleşmiş bir söylem olsa da dünyanın ve bizim “geleceğimiz”…