Birincisi, ekonomide baş gösteren büyük bunalım, faizlerin yükselmesi, yatırım ikliminin zehirlenmesi bütün bunlar ikinci plana itildi, bütün televizyonlar HDP’nin kapatılma sürecine odaklandı.
Kovid-19’da vaka sayıları 20 bini geçti, kontrollü açılma kontrolsüz bir noktaya ulaştı.
Hükümetin söz verdiği 50 milyon doz aşıdan haber yok, Sağlık Bakanlığı durumu seyrediyor.
Bunların hiçbiri manşetlerde değil aksine bütün gazetelerde HDP iddianamesi, milletvekillerinin dokunulmazlıklarının kaldırılması var.
**
İkincisi, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’nın HDP iddianamesi ile MHP’ye kongre müjdesi verildi, partililerin ve de Devlet Bahçeli’nin gazı alındı.
Bir olasılık, Anayasa Mahkemesi, “Kişilerin işlediği suç partiyi bağlamaz. Henüz terörün odağı olmadı. Bu konuda elimizde yeterince yargı kararı yok” diyerek, kapatma dışındaki yaptırımları uygulayabilir. Para cezası, bazılarının siyaseten 5 yıl yasaklanması gibi…
Bu hem Batı’ya, Avrupa Birliği’ne “Bak bizim yargımız bağımsız, istediği kararı verdi. Partiyi kapatmadı” denilecek hem de içerde bazılarına Anayasa Mahkemesi’nin dövülmesi için fırsat verilmiş olacak.
O bazıları “Anayasa Mahkemesi terörü koruyor” diye bas bas bağıracak!
**
Eğer Anayasa Mahkemesi kapatma kararı verirse, “Yargı bağımsız, HDP zaten terör örgütünün yasal kolu, Avrupa’da da benzer partiler kapatıldı” denilerek, durum savunulacak.
Bu nedenlerden ötürü AK Parti doğrudan topa hiç girmiyor, sessizce gelişmeleri izliyor.
Her iki sonuçtan da AK Parti kazançlı çıkmayı hesap ediyor.
Kapatılmazsa ‘Demokrasi şampiyonluğu” yapacak; kapatılırsa “Maşa varken ateşi elle tutmayan” AK Parti, topu Anayasa Mahkemesi’ne, bağımsız (!) yargıya atacak.
**
Ayrıca HDP kapatıldığı takdirde başka siyasal kazançlar da bekleniyor.
Milletvekilliği düşürülüp mağdur edilen Ömer Faruk Gergerlioğlu, Altan Tan, Ayhan Bilgen gibi isimler ayrı bir partiyle yola çıkabilirler.
Böylece blok halinde hareket eden HDP’nin gücü azaltılabilir!
Böylesine bir siyaset mühendisliği sahada nasıl bir karşılık bulur bilemem ama bir arkadaşın şu sözüyle yazıyı tamamlayayım:
“Bu ülkede sıkı siyasetçiler devletin mağduriyet kamplarında yetiştirilir. İlginç olan şudur ki, kendilerinin de bundan haberi yoktur. İşte devlet böyle bir şeydir. Hizmetine alacağı adamları önce yüksek ateşte bir güzel pişirir.”