Marvel evrenindeki Captain America’yı canlandırarak kariyerinde başka bir evreye geçen Chris Evans, bir yandan da boş durmayıp yönetmenliğini yaptığı ilk filmi çekti. Evans ilk filminde, oynadığı karakterlerin çoğunda gördüğümüz çizgi roman uyarlaması ya da fantastik sinema yerine şaşırtıcı şekilde naif bir aşk hikayesini seçmiş. New York garında trompet çalan sokak müzisyeni Nick’in çantasını çaldıran ve sabaha kadar Boston’a varması gereken Brooke’a yardım etmesi ve devamında o gece yaşanılanları izliyoruz.
Before We Go konusundan da anlaşılacağı gibi Linklater’ın Before Sunrise filmine oldukça benziyor. Hatta tek geceyi geçiren iki yabancının dışında o gece yaşanılan bazı olaylar da ortak. Fakat bu durum “Evans daha iyisini yapmış” dedirtmediği gibi Before Sunrise’ın birebir kopyası etkisi yaratmıyor. Linklater’dan farklı olarak karakterleri bir araya getirirken kafalarına başka ilişki sorunları yükleyerek daha karmaşık ve gerçekçi bir anlatım sunuyor. Evli olan Brooke’un evliliğiyle ilgili sıkıntıları ve Nick’in ayrıldığı sevgilisini aşamaması karakterleri farklı nedenlerle kırılgan yapıyor. Bu açıdan bakınca filmi Before Sunrise kadar Once’a da benzetmek mümkün. Omzunda enstrümanıyla gezen bir adam, kadınla eski aşk hikayelerini konuşuyor. Tabii bu benzetmeler Evans ve filmi yermekten çok övgü olarak bahsedilebilecek durumlar. Filmde hatrı sayılır bir süre ikilinin diyaloglarıyla karakter derinliğinin oluşturulmasına ayrılıyor. Devamında da romantik türün klişeleriyle noktalanıyor. Sonuyla akılda soru işareti, açık bir kapı bırakıp devam filmi ihtimalini akıllara getiriyor. Belki de yalnızca finali seyirciye bırakma düşüncesidir bilemiyorum.
Chirs Evans-Alice Eve’in oldukça uyumlu olduklarını söyleyebiliriz. Özellikle Eve doğal ve duru oyunculuğuyla izleyicide büyüleyici bir etki bırakıyor. Evans da diğer filmlerindeki görkemli karakterlerin yerine romantik serseri olarak hiç sırıtmıyor. Filmin en etkileyici ögesi ise müzikler. Sahnelerle uyumlu, verilmek istenen duyguyu destekleyen müzikler sahnelerin değerini iki üç puan artırıyor.
İki kişinin üzerine kurulu filmlerdeki en önemli etmen diyaloglardır. Anlatılan, anlatma şeklinin önüne geçer. Bu açıdan film Evans’ın yönetmenlik becerisi için umut verse de çok somut bir veri sunmuyor ama bir ilk film olarak sınıfı geçiyor. Before We Go, beklentiye girmeden yüzde tebessümle izlenecek naif bir film.