Muhtemelen, kişisel olarak herhangi bir anıtın ve genel olarak bu tür yıkıcı faaliyetlerin tamamen yıkılmasıyla ilgili olmadığı sürece, şahsen genellikle yanlış olduğunu düşündüğüm gerçeğiyle başlayacağım. teknik sorunlar, örneğin, anıtın kendisinin kötü durumu veya konumunun bir miktar dönüşümü vb. Taş, bronz ya da coğrafi bir nesne adı şeklinde belli bir tarihi kişiyi, örneğin bir tür anıt olarak da nitelendirilebilecek şekilde yaşatarak, bu kişinin hayatına yaptığı katkıyı bu şekilde belirli bir zamanda öderler ve bunun için şükran duymaya çalışırlar. bunun anısını sonsuza kadar veya en azından yıllarca saklayın. Gelecek kuşaklar için, tabiri caizse.
Kural olarak ciddi bir anıt, pahalı, zahmetli ve zaman alıcı bir iştir, bu nedenle, nasılsa, nasılsa, kime / neye ve günden güne bu tür şeyler görünmez ve bu nedenle daha sonra uygun ilgiyi ve tutumu hak eder. Toplumdaki ruh halindeki değişiklikten bağımsız olarak, kesinlikle dokunulmaz olması gereken bu tür nesnelerin ayrı bir kategorisi olarak veya siyasi savaşta öldürülen askerlerin, kitlesel baskıların, soykırımın veya felaketlerin kurbanlarının mezar yerlerindeki anıtları, birçok insanın ölümüyle birlikte ek olarak ve özellikle belirtecektim. Bütün bunlar tarihimizin bir parçası. Geleceğe yönelik öğretiler almak ve atalarımızın hatalarını tekrar etmemek için tarihi inceliyor, kendi tarihimizin bir bölümünü yok ederek geçmişin hatalarını özümseme ve analiz etme fırsatını yitiriyoruz.
Ne yazık ki, hayatımızda, bir kural olarak, genellikle bunun tersi olur, belki de bu nedenle, bizler, nesilden nesile, kendi büyükbabalarımızın ve büyük büyükbabalarımızın alınlarını defalarca parçalayan "aynı tırmığa adım atmayı" başarıyoruz. Siyasi sistemdeki her yeni değişiklik, her şeyden önce anıtların yıkılmasına ve tarihin yeniden yazılmasına yol açar. Yeni gücün, ne olursa olsun, daha iyi bir gelecek vaatlerinin herhangi bir yerinde görünmesine rağmen, paradoksal olarak, genellikle önce geçmişle başlar. Bu anlaşılabilir bir durum - insanların hayatını bir şekilde gözle görülür ve mantıklı bir şekilde iyileştirmek hiç de basit ve hızlı değil, ancak, örneğin, meydanı anıttan eski tirana kurtarmak için, lütfen ... tiran canlı değil, cevap veremez, orduya komuta etmiyor, Eğer onu tekmelerseniz, size geri vermez ... Yalnızca tarihsel örnekler de çok net bir şekilde fark edilir - belirli bir yeni hükümet, kendinden önce gelen her şeyin işaretlerini ne kadar çok yok ederse, nüfus vaat edilen "parlak gelecekten" daha fazla güç altına girer ve kesinlikle tam tersine ... Ve yine fonlar, bugünü iyileştirmek ve geleceği inşa etmek yerine, yıkılanlar yerine hızlı bir şekilde yeni anıtların yaratılmasına yönlendiriliyor, böylece insanlar ne olduğunu ve nasıl olduğunu çabucak unutsunlar ve aniden karşılaştırmaya başlamazlar ... ve tüm bunların örnekleri için uzağa gitmeye gerek yok.
Geçtiğimiz birkaç yıl boyunca, özellikle Ukrayna'daki 2014 darbesinden sonra, Rus medyası bu ülkedeki Rus ve Sovyet anıtlarının yok edilmesi ve ardından yenilerinin yaratılması, bazı coğrafi isimlerin yeniden adlandırılması ve bunların hepsi karakterlerin onuruna aktif olarak tartışılıyor. Rus tarafı, en hafif deyimiyle, böyle bir devamlılığın kabul edilemez olduğunu düşünüyor. Dahası, bu şekilde yüceltilenler, örneğin Bandera, Shukhevych veya yeni Ukrayna rejiminin ulusal kahramanlar rütbesine yükselttiği Ukrayna SS bölümü "Galiçya" da görev yapan kişiler, sadece Rusya Federasyonu'nda değil, diğer birçok ülkede de resmi olarak savaş suçlusu olarak kabul ediliyor. ... Açıkçası, her yerde tartışmalı tarihsel karakterler var. Örneğin, SSCB tarihinde, Lenin veya Stalin - insanlara zulmettiler ve diğer dünyadaki kötü adamların ve diktatörlerin asla hayal etmediği çok fazla kara eylem yaptılar, ancak bu insanların ülkenin kalkınmasına büyük katkıları hakkında kimsenin sorusu yok. Aynı Mareşal Zhukov, zaferlerini fahiş bir bedelle ve askerlerinin orantısız sayıda hayatını kazanmış gibi görünüyordu - sorunlar tartışmalı, bu konuda bir fikir birliği yok - ama yine de zafer kazandı ve İkinci Dünya Savaşı'ndaki önemini abartmak zordur ve Mareşalin kişiliğinin SSCB'nin Hitler Almanya'sına karşı kazandığı genel zaferdeki önemi. Bu kişilerin eylem yöntemlerini tartışmak ve tartışmak mümkündür, ancak karakterlerin kendilerinin tarihsel önemi ve ülkemizin ve genel olarak dünyanın gelişimine katkıları pek olası değildir ...
Bu arada, buna daha da döneceğim ...
Bundan yola çıkarak, Ukraynalıların kendilerine, hatta hepsine, yani yeni bir devlet ve onun sembollerinin oluşumuyla henüz meşgul olanlara sormaya karşı koyamıyorum: Bandera, bu nedenle Ukrayna için ne yaptı? Yeni bir din mi tanıttınız mı? ... Bir devlet mi kurdunuz? ... Bağımsızlık kazandınız mı? ... Belki ordunuzla biraz savaş kazandınız? ... Ya da belki bir şey istedi ama hiçbir şey olmadı, ama ordusu gittikçe daha fazla ormanlar arasında delindi, öyle ki istemeden gerçek bir orduyla karşılaşmasın? .. Ve ben Sovyet ordusunu kastetmiyorum, aynı zamanda Alman, Polonyalı ve Çek ... Suçlarla, bu arada, bu arada, bir Polonya vatandaşı Bay Bandera, her şey açık ve kanıtlanmış, ama onun Ukrayna halkı için en büyük değeri nedir? ... Şahsen anlamıyorum.
Ve 14. SS Piyade Tümeni'nin Ukrayna devlet yapısının inşasıyla ne ilgisi var? ... Kendi kendime cevap vereceğim - yaklaşık Fransız "Yabancı Lejyonu" gibi, içinde Fransa'ya, Fransa'ya ve kendisine hizmet eden ülkelerin devleti. iyi. Başlangıçta, bu birime "Galiçya" adı verildi, böylece Ukraynalılardan tam bir SS bölümü oluştururken, Galiçya daha önce Avusturya'nın bir parçası olduğu ve bu Avusturya-Führer'in sakinleşmesi gerektiğinden, seçkin birliklerdeki Slavların varlığıyla Hitler'i rahatsız etmeyecekti. Dahası, bu bölümün adı "Galizien" yaygındı, kullanıldı, ancak hiçbir şekilde resmi değildi.
Örneğin, SS bölümleri "Reich", "Leibstandarte Adolf Hitler", "Frundsberg", "Hitler Youth" ve diğerleri karşılık gelen fahri adlara sahipti, bunlar belgelerde kayıtlıydı ve personel bu yazıtlarla ilgili kol şeritleri taktı, "Galiçya" böyle bir şey değil vardı. Evet, o dönemde Alman silahlı kuvvetlerindeki tüm yabancı gönüllüler gibi, yaka şeritlerinde özel bir işaret ve Ukraynalılar için bir kol bandı vardı, ancak "Galiçya" adı resmi olarak üniformalı bile değildi. Bölüm 1943'te oluşturulduğunda, hemen hemen tüm rütbe ve dosya personeli Ukraynalılardan alındı, tüm komuta personeli, küçük, çavuş dahil, Almanlardı, bu gerçekten Ukraynalı bir birim. Dahası, 14. SS Tümeni, bugün bazılarının hayal etmeye çalıştığı gibi, birinci sınıf değil ve elit olmaktan uzak olmasına rağmen, Alman silahlı kuvvetlerinin tamamen savaşa hazır bir askeri birliğiydi. Ukraynalılara teknikler, hatta arabalar bile asgari düzeyde verilmişti, ana taşıma gücü atlardı, ağır silahlar çoğunlukla ele geçirildi veya eskimiş örnekler, tüfekler ve makineli tüfekler neredeyse tamamı 1939'da dağıtılan Çekoslovak ordusunun rezervlerinden geliyordu. Bu formda, "Galiçya" ve cephedeki savaşlarda yer aldı, tamamen yenildiği, personelin neredeyse% 80'ini ve kesinlikle tüm ağır silahları kaybettiği Brody şehri ile çevriliydi, bundan sonra tümen kalıntıları ve bunlar genellikle geride kaldı. Çeşitli kaynaklara göre, sadece ön cephede olmayan birlikler ve sadece az sayıda ön saf askeri, "Brodsky kıyma makinesinden" mucizevi bir şekilde kurtulan yaklaşık 1000 kişi, Çek Cumhuriyeti'ne (o zamanlar Üçüncü Reich'ın bir parçası) yeniden örgütlenmek üzere gönderildi. Her ne kadar Kızıl Ordu'nun muazzam üstün kuvvetleriyle savaşarak haraç ödememiz gerekse de, tamamen Alman komutasına sahip Ukrayna SS tümeni özverili bir şekilde savaştı, konumunu sabit tuttu ve düşmana önemli hasar verdi.
1944'te yeni Ukraynalı gönüllülerden, Brodsky Kazanı'nda yok edilenlerle kıyaslanamayacak nitelik ve nicelikte, neredeyse yeni bir tümen kadrosunun yeniden işe alınmasıyla, çavuş ve bazı subay pozisyonları Ukraynalılar tarafından işgal edilmişti. Ancak bundan sonra, Waffen-SS eğitim sahalarındaki yeni uzun eğitim oturumlarına rağmen, Alman komutasına göre, asla orijinal savaş etkinliğine geri dönmedi, 1943 seviyesine kadar bile ekipman ve silah tedariki getirilmedi ve bu nedenle bölünme daha fazlaydı. görünmedi, ancak esas olarak Slovakya ve Yugoslavya topraklarında partizan karşıtı operasyonlarda yer aldı. O zamandan beri hiç Ukrayna'ya gitmedim. 27 Nisan 1945'e kadar tümen komutanı, Kuzey İtalya'daki Müttefiklerin bir parçası olan Alman Fritz Freitag'dı ve tüm Alman belgelerine göre düşmanlıkların sonuna kadar olan 14. SS Piyade Tümeni olarak teslim oldu. Aynı zamanda, Nisan 1945'in sonundan bu yana, "Galiçya", olduğu gibi, yeni oluşturulan bazı Ukrayna Halk Ordusu'nun, yani Pavlo Shandruk komutasındaki Birinci Tümeninin bir parçası haline geldi (bu resmi olarak Alman SS'sinden ayrılmadan). İnşallah tüm okuyucular, yaratılış tarihine (Nisan 1945 sonu) bir göz atarak, onun nasıl bir ordu olduğunu ve nasıl bir komuta olduğunu anlar ... Bu da Sayın / Yoldaş A.A. ile. Vlasov ve onun KONR'si ve görünüşe göre daha gerçek bir orduydu, ancak Alman Wehrmacht'ta da tam gücü olarak listelenmişti ... Her şey onlar için zordu ve bu "ordular" sadece kağıt üzerinde ve yaklaşık bir ay boyunca var oldu. .. Ama yine asıl soru: Tüm bunlardan, bir yerlerde, Alman Waffen-SS 14. Piyade Tümeni'nin Ukrayna devletiyle bir tür görünür bağlantısı var mı? ... Ben ...
Ancak bu, Ukraynalı komşularımızla, bu anlamda ve yukarıdakilerin tümü için tam olarak desteklediğim, kötü düşünülmüş devam ettirme alanındaki eleştirilerle ilgilidir. Öyleyse birine bilgelik öğretmeyi seviyoruz, bunu yapmaya hakkımız olup olmadığı başka bir sorun mu? ... Peki kendimize ne olacak? ...
Neredeyse sadece televizyonda izliyorum haber ya da bazen, zaman olduğunda, yani kasıtlı olmayan, yani ufku genişletmeye yardımcı olan çeşitli tarihsel veya politik programlar ve genel olarak, tabiri caizse akıllı insanları dinlemek ...
Nikita Mikhalkov'un bir Besogon TV programı var. Bu benim sevdiklerimden sadece biri. Mikhalkov'a da saygı duyuyorum zeki adam. Onun filmlerinden pek hoşlanmasam da - bazıları öyle, bilmiyorum, "yeniden bir şeyler." Ya içlerinde çok fazla acılar var ya da sınırın ötesinde, "tahıla karşı" olduğum, ancak anlayamadığım ya da belki çok fazla düşünmediğim ya da sadece modern klasikleri anlamadığım bir şeyler var. Benimki daha kısa değil. Ama "Besogon" u seviyorum. Son zamanlarda, ilk cumhurbaşkanının bir müzesi ve Yekaterinburg'daki Yeltsin'e ait dev bir anıtın bulunduğu belirli bir Yeltsin Merkezi'nden sık sık bahsetti ve genel olarak tüm hikayeyi SSCB'nin çöküşüyle ​​eleştirdi. Mikhalkov'un kendisinin bir tür ihtiraslı komünist lider ya da onların destekçisi olduğu bakış açısından değil, ondan bundan şüphelenilemez, çünkü tüm bunlar görünüşe göre onun bakış açısından ihanete ya da en azından suçlu aptallığa çok benziyordu ve bunda ona tamamen katılıyorum ve daha doğrusu ilk seçeneğe. Oradaki biri onu bu "Yeltsin Merkezi" ni eleştirdiğini ve oraya hiç gitmediğini ve hatta bu yüzden oraya gitti (Mikhalkov), ancak şahsen nedenini anlamasam da, onu kınadı. yaşı ve zihniyle. Bu "Yeltsin Merkezi" nin tam anlamını kavramak için kesinlikle oraya gitmeme gerek yok ve bu kuruma en son müstehcen sözleri en açık vicdanla empoze etmek için 1972'de SSCB'de doğmuş olmam, yani bu yoldaşın tüm faaliyetleri yeterli. Yeltsin sadece görmekle kalmadı, doğrudan kendisi ve ailesi sözde "doksanlı yıllarda" hissetti ve hissetti. Ve şimdi çevremizde aynı Ukrayna'da, Doğu Avrupa'da ve Sovyetler Birliği'nin komşu devletlerle eski topraklarında meydana gelen tüm kötü şeyler, tüm bu anlaşmazlıklar, çatışmalar, normal ilişkilerin kaybı, hatta birçok kurbanla silahlı çatışmalar - tam olarak bu doğrudan insan liyakati. Devasa ülkemizin çöküşünde kilit rol oynayan ve ardından derhal ABD Başkanını arayıp yapılan işi rapor eden oydu. Peki Yeltsin neden ulusal bir kahramanı hak etti? ... Bağımsız Rusya'nın ilk başkanı olduğu için? .. Başkanlığından hala boğazını kim çıkaramıyor? ... Bu durumda, bence Kerensky de ebediyet için daha kötü bir karakter değil, bağımsız Rusya'nın çarı olmayan ilk "hükümdarı" ve o kadar zarar vermedi, neden onu ölümsüzleştirmiyor? ...
Bunu hatırlamıyorum, daha sonra doğdum ama daha önce, SSCB'nin her adımında, Stalin'e büyük, küçük, her türden anıtlar olduğunu ve her yerde her şeyin onun adıyla anıldığını söylüyorlar. Ve sonra hiçbir yere gitmediler, her şey yıkıldı ve her şeyin adı değiştirildi. Stalin yoldaşın çok kötü şeyler yaptığını, kendi kişiliğine bir kült başlattığını, insanlara zarar verdiğini, bu yüzden onun tüm hatırasını alıp yok etmeye karar verdiklerini söylüyorlar. Peki ya sanayileşme? Ve faşizme karşı zafer? Ve Sovyet süper gücünün ve tüm Doğu bloğunun yaratılması? Sovyetler Birliği de onun altında bir nükleer güç oldu ... Ve genel olarak, modern dünya düzeni denilen her şey ve bu dünya düzenindeki yer, bir zamanlar SSCB ve şimdi de Rusya, onun doğrudan erdemidir! ... Önemli olmayan tek şey budur ? ... Bir şekilde tuhaf ... Stalin'in en azından bir anıtı bırakmasını hak etmemiş miydi? Ve yeni nesiller, kişiliğin kültünün ne olduğunu nasıl hatırlayıp bilebilir ve bunu anımsatan her şey yıkılıp yok edildiyse onu bir daha tekrarlamaz? ... Ama Iosif Vissarionovich, büyüyen gençliğe her açıdan katı bakışıyla bakardı, görüyorsunuz, ve okul çocuklarının tarihimizin bu bölümünü anlaması daha kolay olurdu. Büyük Petro, Rusya'yı yeni bir seviyeye yükseltti, savaşları kazandı, "Avrupa'ya bir pencere açtı" ama aynı zamanda insanlar öldürüldü, tüm bunların koşulları çok ağırdı, Peter genel olarak bataklıkların her yerinde ve onların kemiklerinde duruyor kim inşa etti ... Ve kimse Büyük Petro'nun anıtlarını yok etmiyor, yenileri bile yapılıyor. Ve haklı olarak, böyle büyük bir insan bunu hak ediyor.
Harika bir şey olduğunda, sonuçlar hem iyidir hem de kötüdür. Tarihsel kişilikler, genellikle çelişkilidirler. Aynı madalyonun iki yüzü gibi - her zaman bir ve ikinci vardır ve biri ne kadar büyükse, ikincisi genellikle aynı boyuttadır. Örneğin tarihimizde, Almanlarla savaş sırasında diğer tarafta cephe gerisinde kalan, Alman fonlarıyla, kendi ülkelerindeki rejimi şiddetli yöntemlerle değiştirmek amacıyla bir tür örgüt ve hatta silahlı kuvveti bir araya getiren herkes tarafından bilinen insanlar vardı. Askere alınan ajanlar, savaşan birimlerimize atıldı ve yenilgici ve hükümet karşıtı propaganda yapan, askerleri içeriden parçalamaya ve direnme iradesini kırmaya çalıştı. Ayrıca terör saldırıları, cinayetler, patlamalar vb. Gerçekleştirildi ... Bu vatandaşların bazı kişisel emellerini yerine getirmek doğaldı ve gerçekte o belirli noktada tamamen Almanya'nın çıkarına hizmet etti, yani doğrudan düşmanımız ve askeri düşmanımız yapıldı. Alman himayesi altında ve Alman yardımı ile, ancak olduğu gibi, kendi halkını belirli bir tiranlık boyunduruğundan kurtarma arzusuyla açıklandı. Yine, kişisel bakış açımdan, Anavatana ihanet ve vatana ihanet gerçeğine, özellikle de devam eden düşmanlıkların arka planına karşı, bu tür açıklamalar özü değiştirmez.
Ve sonuç olarak bu insanlara ne oldu?
Ve işte ne: bunda başarılı olamayan - eski Sovyet generali A.A. II.Dünya Savaşı'nın en sonunda Vlasov, Çek topraklarında, ardından 1946'da Moskova'da bir gösteri duruşması sırasında yakalandı, ihanetten mahkum edildi ve uygun bir ölüm cezasına dayanarak yoldaşlarıyla birlikte asıldı. Tabii ki, Sovyetler Birliği'nde hiç kimse bu hainlere bir anıt dikmedi ve genel olarak bu insanları SSCB'de ve hatta modern Rusya'da hatırlamak hala uygunsuz kabul ediliyor. Ancak Birinci Dünya Savaşı sırasında, belli bir Vladimir Ulyanov, benzer bir Alman görevini başarıyla tamamladı ve açıkça ve Vlasov'a kıyasla çok daha küçük bir bütçeyle. Bunu gerçekten kimse beklemese de, onun liderliğinde ve Alman parasıyla, Rusya'nın başkentinde gerçekten silahlı bir darbe meydana geldi ve ardından, Almanların talep ettiği gibi, daha sonra Birinci Dünya Savaşı'nı kazananların bloğunda yer alan ülke, savaşı aşağılayıcı bir şekilde terk etti. kendi topraklarının büyük bir kısmının kaybı ile kendileri için koşullar. Bu şekilde Almanya, onu iki cephede zorlu bir savaştan kurtardığı için paha biçilmez bir yardım haline getirildi. O zamanlar eski Rus İmparatorluğu'nda İç Savaş patlak verdi, milyonlarca can aldı ve neredeyse tüm devletin çöküşüyle ​​sona erdi.
Benim açımdan, tüm bu hikâyede özellikle tiksindirici olan, Lenin partisi takma adıyla giderek daha fazla tanınan Vladimir Ulyanov'un bütün hayatını otokrasi ve çarlık tiranlığına karşı mücadeleye adamış kendi sözleriyle geçirmiş olması, Petrograd'daki darbesi gibi görünüyor. aslında, bu tiranlığın çöküşünden, çarın tahttan çekilmesinden ve iktidarın yeni bir demokratik hükümetin eline geçmesinden neredeyse bir yıl sonra gerçekleştirdi. Bu yeni hükümetin ideal olmadığı açıktır, ama aslında hiç kimse kendisini göstermesine izin vermedi ve gerçekten şekillenmesi sadece birkaç ay sürdü. Ve Almanların bakış açısından en büyük dezavantajı, Çar'ın tahttan çekilmesinden sonra bile, yeni hükümetin görünüşe göre Rusya'yı Almanya'ya karşı savaştan çekmeye niyetli olmamasıydı. Elbette Almanlar, son derece kayıtsız kaldıkları (ve) Rus vatandaşlarının yaşam koşullarını iyileştirmeye değil, yalnızca bencil çıkarlarına önem verdiler, bu nedenle Lenin Yoldaş ve arkadaşlarına sponsor oldular ve görevinin tamamı çalıştı, hatta abarttı, derdim ... Ama hain-kaybeden Vlasov, Ulyanov-Lenin'in aksine, kimse cezalandırmadı ve düşünmedi. Aksine, ülkemizde ondan tanrı gibi bir şey yapıldı (bu, görünüşe göre Rusya'daki din ve kiliselerin, aynı Lenin kararnamesiyle aslında tamamen yasaklanmış olmasıdır). Almanlar için çalışma tarihi sessiz görünüyordu ve Sovyet okul müfredatındaki demokratik hükümetin devrilmesi, Çarın devrilmesiyle birlikte (hatırladığım kadarıyla) anlaşılmaz bir şekilde kör olmuştu, çünkü "burjuva" Şubat devrimi, hiçbir şeyi değiştirmemiş gibi görünmüyordu. Büyük Ekim Sosyalistinden.
Lenin'in bedeni, bir firavun gibi mumyalandı, Moskova'daki Kremlin'in duvarlarının hemen yanına Mısır piramidi gibi bir şey koydu, irili ufaklı anıtları da her yerde durdu ve her şey onun adını aldı. Bu arada, ölümünden sonra, Stalin de ilk başta mumyalandı ve Sovyet firavunlarının aynı türbesi getirildi, ancak kısa süre sonra gerçekleştirildi ve toprağa gömüldü ve daha önce de belirtildiği gibi, kendi halkına karşı "beklenmedik şekilde ortaya çıkan günahlar" nedeniyle ceza olarak imha edildi. ve önceki tüm başarılara rağmen. Peki ya Lenin? Ve hiçbir şey orada mozolede yatmıyor. Ve ülkenin her yerinde ona anıtlar duruyor ve her şey onun adıyla da anılıyor. Bu, hiç kimsenin Almanlar tarafından organize edilen ve desteklenen devrimin tamamıyla ilgili gerçeği gizlememesine veya inkar etmesine ve bu devrimin sonucu olarak kurulan devletin artık mevcut olmamasına ve Rusya'daki "sosyalist" sistemin ortadan kalktığı gerçeğine rağmen, Bolşevik komünistlerin gücü. Dahası, aynı Ukraynalıları "ortak tarihin sembollerinin yok edilmesi" nedeniyle Ukrayna'da Lenin anıtlarının yıkılması için azarlıyoruz. Hiçbir durumda herkesi Lenin anıtlarını yıkmaya çağırmıyorum - sadece anıtların ve tarihsel hafızanın olması gerektiği gibi ayakta durmalarına izin verin, torunlara ne tür bir anıtın, neden ve kim tarafından yapıldığını ve sonunda neyin geldiğini ve kime olduğunu açıklayın. Birdenbire bundan hoşlanmıyorum, sonra bu fikre saygı duyuyorum. Bu anıtlar, anıtlar, büstler vb. İle ilgili. Ancak XNUMX. yüzyılda modern ve gelişmiş bir ülkede başkentin ana meydanında kasvetli bir mermer piramidin içinde camın altında pek de güzel olmayan bir ceset yattığı ve insanların topluca bakmaya gittikleri gerçeğine gelince, bu bence tamamen normal değil. Özellikle de WHO'nun orada olduğunu ve herkesin kime baktığını düşünürsek. Ayrıca, kişisel olarak sokakta ya da Lenin'in adını taşıyan bir yerleşim yerinde yaşamak istemem, ancak bu tabii ki bir zevk meselesi ya da aynı tarihsel hafıza ya da onun varlığı ya da yokluğu ...
Dolayısıyla, muhtemelen, birisini "doğru" nun yıkılması veya "yanlış" anıtların dikilmesi, ayrıca ortak veya ortak olmayan bir tarihe veya tarihsel belleğe saygısızlıktan dolayı eleştirmek için tam bir ahlaki hakka sahip olmak için, bence ilk başta tamamen sahip olmak güzel olurdu. gerçekler ve tarihsel gerçekler temelinde anlamak. Aksi takdirde, ne anıtların kendileri ne de böylesi hadım edilmiş bir tarihsel bellek, sonunda hiç kimse için gerçek bir değere sahip olmayacaktır.
Yazar: Alexey Pishenkov
Kullanılan fotoğraflar: http://artguide.com
Ctrl Keşfet
Fark oshЫBKU Metni vurgulayın ve tuşuna basın. Ctrl + Enter
Biz
Rusya nereye gidiyor
Eski bir Ukraynalı arkadaşla buluşmak - bunu bir düşmana dileyemezsin!
MuhabirYandex Haberlerde
Reporter'ı okuyunGoogle Haberler'de
Ilan
Haber ve analitik departmanlardaki yazarlarla işbirliğine açığız. Bir ön koşul, metni hızlı bir şekilde analiz etme ve gerçekleri kontrol etme, politik ve ekonomik konularda özlü ve ilginç bir şekilde yazma yeteneğidir. Esnek çalışma saatleri ve düzenli ödemeler sunuyoruz. Lütfen çalışma örnekleriyle birlikte yanıtlarınızı [email protected] adresine gönderin.
9 comments
bilgi
Değerli okur, yayına yorum yapmak için giriş.
çevrimdışı den-koruyucusu
den-koruyucusu (Kara kedi) 23 Mayıs 2018 20: 21
+1
1
0
Peki, mevcut hükümet 1917'ye kadar ısrarla Rusya'nın yanında yer alıyorsa ve yalnızca zor kullanarak, Sovyet dönemine (özellikle Büyük Vatanseverlik Savaşı'ndaki Zafere) dayanarak, nüfusu birleştirmek için, ne yapmalı? Görünüşe göre kötü bir şekilde eski komünistler, Komsomol üyeleri ve "yeni" Rusya'yı yöneten Büro mensupları 1917'nin derslerini öğrendiler. Hayat her şeyi yerine koyacak.
çevrimdışı Pishenkov
Pishenkov (Alex) 24 Mayıs 2018 10: 42
+2
2
0
Makalenin kendisinden ve aslında ülkede olanlardan yola çıkarak, genel olarak modern Rus hükümetinin kendisini tam olarak kiminle konumlandırdığını gerçekten anlamak son derece zordur ... Görünüşe göre çar iyi ve kapitalizm her yerde, ama aynı zamanda her şeye Lenin deniyor. , haritalardan kaybolmuş gibi ortaklarının isimleri olmasına rağmen ... SSCB'nin çöküşü ve sonuçları tamamen eleştiriliyor, ancak Yeltsin Merkezi gelişiyor ve Yoldaş. Her nasılsa, kimse Gorbaçov'u hesap sormayacak, ama bunun için bir şey var ... Bu büyük bir güç gibi görünüyor ve öyle silahlarımız var ki uh-h-h ... ama nedense ceza olmadan kendimizi umursamıyoruz. .. Çar döneminde buna izin verilmezdi ve SSCB'de de bu pek olası değil ... Amerika bir düşman gibidir - ve paranın hepsi orada ... yani, hemen hemen her şey ... Bir tür garip pozisyon ...
çevrimdışı mikhail1979
mikhail1979 (Mikhail) 23 Mayıs 2018 21: 53
+2
2
0
Ulyanov-Lenin'i modern sorunlara çekmek için mi?
O zaman Büyük Peter ile başlayalım! En azından tarihsel olarak, tüm "hatalar" kağıt üzerinde belgelenmiştir.
"Avrupa'ya açılan pencere mi ?!" - Petenka'dan çok önceydi. Bu Hollanda gezisi onun için bir "vahiy" idi. Ve aslında, genç bir aptal Avrupa'ya gitti .. İlk yurt dışına gittiğimde beynim uçup gitti!
çevrimdışı den-koruyucusu
den-koruyucusu (Kara kedi) 23 Mayıs 2018 22: 27
+1
2
1
Usta Nikita'ya gelince, o tanınmış bir politik rüzgar gülü ve fırsatçı. EBN, "yeni" Rusya'nın hükümdarı olduğunda, beşinci noktada onu özenle "öptü", filme aldı ve tarihimizin Sovyet dönemini karalayan sahte filmler çekmeye devam etti. Ve şimdi aniden fark etti ve aşılandı, Besogon'unda olduğu gibi "gerçeği" söylemeye başladı. Genelde ayakkabılarımı havada değiştirdim. Ve bu tür birçok fırsatçımız var.
çevrimdışı Foxsvl
Foxsvl (Vladimir) 25 Mayıs 2018 09: 29
0
1
1
Sana katılmama izin ver. Gorbaçov zamanında, sizin deyiminizle bütün ülke "kıçını öptü." O zaman kişisel olarak kimi desteklediniz? Evet ve kimse Yeltsin aleyhinde konuşmadı. Şimdi, geriye dönüp baktığımda, herkes çok fazla ve Mikhalkov'a gelince, mevcut olanlar hakkındaki görüşlerini saklamıyor. Bazı eleştirmenlere meydan okuyarak.
çevrimdışı Vladimir T
Vladimir T (Vladimir T) Haziran 3 2019 11: 32
0
0
0
Manasız konuşuyorsun.
çevrimdışı Foxsvl
Foxsvl (Vladimir) 25 Mayıs 2018 09: 24
+1
2
1
Yazar ilk bakışta anıtların yıkılmasına karşı çıkıyor gibi görünse de sonunda kendisi bu yıkımları istiyor. Şubat darbesini demokratik olarak nitelendiriyor. Demokrasinin gerçek nerede olduğu belli değil. Ve yazara, Rusya'daki "komünist" anıtların yıkılmasından, Yeltsin'in komünist ve sosyalist ideolojinin yasaklanmasından, benzer süreçlerin sendikanın eski ülkelerinde başlatıldığını hatırlatmak isterim. Stalin yaparsa Lenin neyi rahatsız etti? Türbe ve sokakların adı can sıkıcı mı? Lenin Caddesi'nde yaşıyorum ve hiçbir şey, sakin. Onun için bir anıt var, öyleyse bırak olsun. Dönemin anıtı. Türbeye gelince, Çin'de de büyük Mao yalan söylüyor ve hiçbir şey yok. Benzer tartışmalar yaşadılar ve evde aynı sonuçlara varmak bize zarar vermezdi. Bu konuyu tek başına bırakmak ve gelişim yolunda ilerlemek ve geçmişte durgunlaşmamak ya da Allah korusun.
Yorum silindi.
çevrimdışı Pishenkov
Pishenkov (Alex) 25 Mayıs 2018 14: 44
+1
2
1
1) makaleyi dikkatlice okursanız, Lenin de dahil olmak üzere, anıtların yıkılması için herhangi bir çağrı olmadığını, tam tersi olduğunu fark etmiş olmalısınız.
2) Şubat Devrimi'nden sonra, ülke çok partili bir Duma tarafından yönetildi - seçilmiş bir organ ve o zamanlar bir parlamento analoğu, böyle bir devlet sistemi demokratik değilse başka nasıl adlandırılabilir?
3) Rusya'da hiçbir zaman "komünist ve sosyalist ideoloji yasağı" olmamasına ve olmamasına rağmen, ülkede anıtlar dahil bir karmaşa ve Yeltsin de dahil olmak üzere şarap devletinin büyük ölçüde çöküşü olduğu konusunda hemfikir olamıyorum. ama orada düz metin olarak yazılır
4) Stalin, Lenin ile tam olarak aynı ölçüde hoşnuttu ya da hoşlanmadı, ancak biri ne olursa olsun anıtlara sahipken diğeri yok edildi. Ülkemizin tarihinde Stalin'in rolünde selefine göre açıkça daha yapıcı olmasına rağmen
5) Mao ve Çin Hakkında
a) tartışma hakkında, bu kesinlikle doğrudur ve makale yazarın kişisel görüşünü içerir
b) Çin'de komünist ideoloji şu anda ana ve aslında tek ideolojidir ve Komünist Parti hüküm sürerken, Mao onun kurucusudur, bu nedenle bunun için bazı makul açıklamalar vardır.
c) kültür ve zihniyet açısından, hala Çinli değiliz, genel olarak doğu halkları arasında her şey tanrıların, imparatorların, liderlerin vb. saygılarıyla çok farklı.
d) Yanılmıyorsam, savaş sırasında Mao, ülkesinin düşmanının yardımıyla ve kendi pahasına, hükümet karşıtı faaliyetlerde bulunmadı, orduyu parçalamadı, doğrudan düşmanın çıkarları için bir darbe yapmadı, yani onu ihanet ve ihanetle suçlama olasılığı düşüktür. Mümkün, Lenin hakkında söylenemez ...
6) Kişisel olarak Lenin Caddesi'nde yaşamaktan tiksinirdim, esas olarak 5. maddeye dayanarak, geri kalanı yüzünden değil
çevrimdışı Vladimir T
Vladimir T (Vladimir T) Haziran 3 2019 11: 42
0
0
0
Mao hakkında. 1) türbede yatıyor. 2), Stalin yönetimindeki ülkemizde olduğu gibi, kendisini baskılarla ayırt etti ve birçoğu bunun altına düştü. Sonra, bizimki gibi, kişilik kültünü kınadılar ve sizin gibi, bazıları da aynı konuyla ilgileniyorlardı, tüm erdemlerine rağmen, akan kan miktarı göz önüne alındığında, bir türbe olmaya değer mi? Ancak referandumda düşündükten sonra marka olarak ayrılıp resmileşip para kazanmaya karar verdiler. Hatıralık eşyalar, rozetler ve daha fazlası. Tarihi yalnız bıraktık. Aksi takdirde firavunları yeniden diriltebilirsiniz. Diktatörler de vardı. Köleler falan var. Ve yine de türbe o kadar basit değil, aynı zamanda bir bilim başarısı.
haber politika Ekonomi tekno Toplum video
reklâm kontaklar Baskı hakkında Gizlilik Politikası RSS
© 2018-2021 "Muhabir"
Materyallerin kullanımına yalnızca topcor.ru'ya aktif bir köprü varsa izin verilir. Arama indekslemesi için köprü kapatılmamalıdır. Aynı zamanda, değişim ağları ve haber toplayıcılar aracılığıyla dağıtımı yasaktır.