Diğer Yazıları 11.11.2021 - Bir ABBA’nın 40 yıl hatırı vardır! 14.10.2021 - Zor günlerimde hep sen yanımda vardın 17.09.2021 - Yazılar bitti, müziklere yolculuk… 19.08.2021 - Bir yıl sonra Duman’la konser siftahı 16.07.2021 - 10’lu yaşların başında renkli oyuncaklar, K-Pop’lar… 18.06.2021 - Çalışkan arı: Artemis Günebakanlı 21.05.2021 - Festivalleri tuz kadar özledim 15.04.2021 - Yıkılmayan kale Radyo 3, emektar DJ’lerin yuvası Power FM 18.03.2021 - Bize neden bir açıklama yapmıyorsunuz? 19.02.2021 - Dört yetenekli kadının Kırmızı Dükkân’ı 21.01.2021 - Batuhan Mutlugil’in Yadigar’ı 18.12.2020 - 2020: Hiçbir şey olmasa bile kesinlikle bir şeyler oldu 19.11.2020 - Yeni karantina: Belki yeni bir sen 23.10.2020 - İki trompet sanatçısı, onlarca ses ve his 24.09.2020 - ‘Aynen kanka sıkıntı yok’ ve sabır testi şarkılar 27.08.2020 - Çok yorgunum çok… 23.07.2020 - “Daha kötüsü olamaz artık” derken… 25.06.2020 - Harun Tekin’den yeni bir konser modeli: Hediyeler 21.05.2020 - Bu şarkılar olmasa o diziler bitemezdi 23.04.2020 - En çok neyi özlüyorsunuz? 26.03.2020 - Hayat artık bir haber kanalı ekranı 26.02.2020 - Nostalji kraliçesi artık Muazzez Ersoy değil, bizleriz 30.01.2020 - Elazığ, Kobe Bryant ve Billie Eilish… 02.01.2020 - 2020’ye girdik ve “bir günde döndüm dünyayı” 05.12.2019 - Haydi yılı kapatıyoruz! 07.11.2019 - Ankara uçağı, Edis-Simge-Aleyna ve üniversiteliler 10.10.2019 - Yaraya merhem mıymıy şarkılar mı isyankâr gitarlar mı? 12.09.2019 - #susamam diyeni susturmanın peşinde 08.08.2019 - Yaz sıcağı, kebapçı şarkıları, MilyonFest ve 1000. sayı 11.07.2019 - Hakikaten kim bu Erol Egemen? 12.06.2019 - Kadıköy’ün kişilikli müzik mabedi: Ağaç Ev 09.05.2019 - Güle güle Şevket Uğurluer! 11.04.2019 - Indie müziğin emektar şövalyesi: Hakan Tamar 14.03.2019 - Seçim arabasından, sahneden ve içimden gelen sesler 14.02.2019 - Kayıp kayıtlar gün ışığına çıktı 17.01.2019 - Kadınlar yaşasın diye KadıköySahne’deydik! 13.12.2018 - Bartu Küçükçağlayan’la Moda’da yarım saat 16.11.2018 - Kadife Sokak’ın en özel barı: 22 yaşında bir Karga 18.10.2018 - Müzik yazarlığından çocuk kitabı dünyasına 21.09.2018 - Radyonun büyülü dünyasında 18 sene 16.08.2018 - Yaz biterken, Eylül gelirken 19.07.2018 - Yeldeğirmeni’ndeki Şen Bakkal’da Şen Sesler 21.06.2018 - Ari Barokas’ın Kadıköy’de yeşeren albümü 17.05.2018 - TSM korosunda emeklilerle şahane bir gün 19.04.2018 - ‘Buddha’dan ayrıldılar, sırada yeni planlar var 22.03.2018 - Pinhani ile Anadolu yollarında 22.02.2018 - Sahnelerden Milyon Dolarlık Şirketin Başına 25.01.2018 - Gitar dünyasının Özlem Abla’sı
Okunma 14 Ekim 2021, 15:12
Geçen gün, İstanbul’da artık nesli tükenmiş birer canlı olarak nitelendirilebilecek ‘taksi’lerden birinde, Moda’nın neresi olduğunu bilmeyen bir şoförle yolculuk ediyorum. Bağdat Caddesi’ne inen sokaklardan birinin köşesinden binip de “Moda’ya lütfen” dediğimde, Cadde’ye çıkma arifesinde olan genç şoför, “Sağa mı sola mı?” diye soruyor. Şaka mı yapıyor diye hayretle dikiz aynasından suratına bakarak, “Cadde tek yön, sağa sapmak zorundasınız” diyorum, “Ha” diyor. Çiftehavuzlar civarında, “Düz mü devam ediyoruz, bir yere sapacak mıyız?” diye sorduğunda, sabrımı dizginlenmesi icap eden bir at gibi yularından çekerek sakin kalmaya çalışıyorum. “Kadıköy’e gitmenin başka yolu yok, dümdüz devam edeceksiniz” dediğimde klasik yanıt geliyor: “Ben buranın taksisi değilim, hayatımda Kadıköy’e iki kez geldim.” Söylenecek çok şey var ama kendimi yormak istemiyorum. Susuyorum. O sırada radyoda bir şarkı çalmaya başlıyor. İnsanı hemen yakalayan tuhaf bir nakarata sahip.
“Bilmem mi? Zor günlerimde hep sen yanımda vardın” diyor bir adam. Telefonumun hafızası kapağı tam kapanmamış bir blenderdan dışarı fışkıran meyveler gibi olduğundan Shazam’sız bir dünyada yaşıyorum ve merak ettiğim şarkıları ancak ve ancak yakalayabildiğim sözlerinden bazılarını Google’a yazmak suretiyle bulabiliyorum. “Zor günlerimde…” yazdığım an karşıma Sefo - Bilmem mi? yanıtı çıkıyor. Şarkıyı Spotify’dan açıp dinemeye başlıyorum. Son zamanlarda başvurulan bir sürü klişe düzenleme motifine sahip olsa da acayip akılda kalan bir şarkı bu. Garip bir çekiciliği var, üst üste defalarca dinleme isteği uyandırıyor, ki zaten Spotify’da yaklaşık 60 milyon, Youtube’da ise (klipsiz olmasına rağmen) yaklaşık 80 milyon dinlenmiş.
“Zor günlerimde hep sen yanımda vardın…” Şarkıda sevgiliye söylenen bir söz bu. Ve yarım kalan bir ilişkide -kim sebep oldu bilinmez- bu cümle ya sitem barındırıyor ya şükran; tam anlamıyorum. Zaten çok da önemli değil. Çünkü bana şu soruyu sorduruyor: Zor günlerimde yanımda kim vardı? Ve aklıma en yakınlarım, ailem, dostlarım, sevdiklerim kadar etkili biri geliyor: Müzik. En kırgın, umutsuz, öfkeli ya da basitçe sıkkın olduğum zamanlarda bir tuşa dokunarak kulaklarıma, oradan kalbime, mideme (çünkü bazen tüm yükler orada birikir ve Rennie dışında bir ilacın o ağrıyı dindirmesi gerekir) ve ardından ruhuma nüfuz eden melodilerin ve sözlerin gücünü düşünüyorum. Bu, anlatılması o kadar zor ve yaşaması o kadar kolay ve mucizevi bir şey ki… Taksi şoförüne sinirlendim çünkü olmayacak sorular soruyordu, işini iyi yapmıyordu, bunun farkında olmayı tercih etmiyordu ve yedi aydır sürdürdüğü bu meslekte Türkiye’nin en meşhur caddelerinden birinin tek yön olduğu bilgisine sahip olmama eksikliğini giderecek ‘dersini çalışma’ eylemiyle ilgilenmiyordu. Ama o sırada radyoda bir şarkı çaldı ve taksi şoföründen yola çıkarak ülke geneline yayabileceğim ‘liyakatsizlik’ çukuruna kafa yormamı engelledi.
Müzik, üzgün olduğum zaman gözyaşlarımı temizledi; kızgın olduğumda öfkemin başını okşayarak onu yatıştırdı, umutsuz olduğumda yeniden başlayabileceğimi hatırlattı. Baştan sona arındırdı beni. Ülkemizden sıklıkla ‘eğlence mazotu’ sayılan ve ilk kalemde gözden çıkarılan bir sanatın kimi zaman hayat kurtardığını biliyor musunuz? Hayattan vazgeçmeye karar veren insanların bazen o sırada dinledikleri bir şarkı sebebiyle tekrar hayata tutunduklarını duydunuz mu hiç? Ben duydum. İki melodi, üç söz zannedilen ‘şey’in en etkili terapist, antidepresan, yol gösterici, motivasyon koçu olduğuna şahit oldum. Bir şarkıya tutunarak en zor zamanlarını atlatan sayısız insanın hikayesini dinledim. Bazen bir konser sonrası yanıma gelip hayatlarının çok zor bir dönemini bir şarkımla el ele tutuşarak geçtiklerini anlatan dinleyicilerim oldu. Bunun sadece bana özel olmadığını, birçok müzisyenin aynı şeyi yaşadığını biliyordum. Tıpkı birçok müzisyenin bir başka müzisyenin şarkısıyla bunu başardığını bilmem gibi…
İnsanların bir şarkıyı ‘repeat’e alıp saatlerce, günlerce, haftalarca dinlediklerini, içlerindeki zehri bu şekilde akıttıklarını ya da akıtmaya çalıştıklarını biliyorum. Müziğin kudretinin indirgenmeye çalışılan yerden fersah fersah ötede olduğunu da. Biliyorum, biliyoruz. Bunu hiçbir şeyin değiştiremeyeceğini de. Ne hala 24:00’te susturulması, ne aylarca yapılmasına müsaade edilmemesi, ne de ilk kalemde gözden çıkarılması bunu engelleyebilir.
Ülkede bazı şeyler sürekli olarak normalize edilmeye çalışılıyor, daha da çalışılacak. 24:00’te susan müzik, hala susmak zorunda olan müzik, bizim telefonlarımızda, bilgisayarlarımızda, yeri gelince koro halinde bir barda, olmadı kafamızda ve ruhumuzda çalmaya devam ediyor. Çünkü bazen tüm yükler biriktikçe birikiyor. Ve bir ilacın onu yatıştırması gerekiyor.
Yorum Ekle
İsim
@name kişiye yanıt olarak×
GÖNDER
Yorumunuz onaylanmak üzere yöneticiye iletilmiştir.×
×
Dikkat! Suç teşkil edecek, yasadışı, tehditkar, rahatsız edici, hakaret ve küfür içeren, aşağılayıcı, küçük düşürücü, kaba, müstehcen, ahlaka aykırı, kişilik haklarına zarar verici ya da benzeri niteliklerde içeriklerden doğan her türlü mali, hukuki, cezai, idari sorumluluk içeriği gönderen Üye/Üyeler’e aittir.
Yorumlar 2
Alev Tumer - 1 ay önce
Bam tellerime dokundun.
Yanıtla Beğen(0) Beğenme(0)
S Melisa - 1 ay önce
"Müzik, üzgün olduğum zaman gözyaşlarımı temizledi; kızgın olduğumda öfkemin başını okşayarak onu yatıştırdı..." Ve bazen de "her şey normal" derken bile hıçkırarak ağlattı.
Yanıtla Beğen(0) Beğenme(0)
﻿
Yazarlar
Tümü
Feyza HEPÇİLİNGİRLER
Türkçe duyarlılığı
Begüm KAKI
Varım diyebilmek ve sakındığımız...
Murat BEŞER
Türkiye’de Bağımsız Müzik
Banu YELKOVAN
Ne olacak bu play-off’un hali?
TÜM YAZARLAR
Sosyal Ağlar	
17.1B
Gazete'de Bu Hafta
Tümü
Gazete Röportaj
Tümü
Çerkes hikayelerinde 1864 izi
Karadenizli ‘Sibel’in Kadıköylü ‘Damla’sı…
Ömürde 80, sahnede 60, Kadıköy’de 35 yıl…
"Mutluluk yeraltında!"
‘Ofissizler’ kendini anlatıyor
“Yazmak; sesini duyurma ihtiyacı…”
“Kadıköy yok olmadan önlem alınmalı”
Zeki Sözer'le "mesleğin içinden..."
Bir sesin peşinde Polonya’dan Kadıköy’e
Yaşayan çizgilerin peşinde “yarım asır”
Arşiv	
01 02 03 04 05 06 07 08 09 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 Ocak Şubat Mart Nisan Mayıs Haziran Temmuz Ağustos Eylül Ekim Kasım Aralık 2021 2020 2019 2018 2017
Ara	
Copyright © 2021 - Bu sitede yayınlanan tüm materyalin her hakkı saklıdır. Kaynak gösterilmeden alıntılanamaz.