Bu sunumda Immanuel Kant'ın 1790'lı yıllarda geliştirdiği vicdan kavramını açıklamaya çalışacağım. Son yıllarda Kant literatüründe bu kavram önemli bir tartışma konusu haline geldi, zira Kant, vicdanla ilgili oldukça sıradışı bir iddiada bulunuyordu: "Vicdan hiçbir şekilde yanılamaz". Dahası, Kant'a göre vicdanını dinleyerek davranan bir insan, yanlış bir davranışta bulunsa bile, ahlaken suçlu sayılamazdı. Bu radikal iddialara dair bazı olası yorumları ele aldıktan sonra kendi yorumumu refleksif yargı, ahlakî antropoloji ve "huşu" (awe) kavramları üzerinden geliştirmeye çalışacağım. Bunun yanısıra Kant'ın vicdanı yanılmayan bir yeti olarak ele almasının ardında siyasi ve hukuki bir kaygının da yer aldığını öne süreceğim. Bu sayede, hem Kant'ın vicdan kavramının ahlak felsefesindeki yerini açıklamayı, hem de literatürdeki yorumların eksik kalan yönlerini tamamlamayı hedefliyorum.