Atamız ve ilk peygamberimiz Hz. Adem ile annemiz Hz. Havva, Cennetten dünyamıza göç ettirilmişlerdir.
Hz. Nuh, kendisine isyan eden kavmin yurdundan gemiyle hicreti başlatmıştır.
İbrahim aleyhisselam “Ben Rabbime doğru hicret ediyorum” der ve küfür diyarından çıkar.
Musa aleyhisselam, Mısır’da Nil’in bereketli topraklarında Firavun’a itaat ederek yaşamaktansa çölde hür olarak yaşamayı tercih eder ve Tih sahrasına yerleşir.
Hicret, sorunlardan kaçmak değil, uzun atlayan sporcunun daha ileri atlayabilmesi için geriye gidip ileriye hız alma işlemidir.
Hicret, kıyamete kadar devam edecektir.
Güneş batıdan doğmadıkça, tevbe kapısı kapanmadıkça hicret devam eder.
Güneş hicret ederken, ay dünyayı dolaşırken, çekirdekler çiçekliğe hicret ederken, çocuklar ergenliğe geçerken, kuşlar göç yaparken, rüzgarlar bulutları önüne katarak diyar diyar dolaşırken insanın durması yakışık almaz.
Yağmur yüklü bulutların bereket saçtığı gibi iman yüklü insanların cimrilik yapması hiç şık olmaz.
Allah için yerinden yurdundan olan insanların da yeryüzünde daha geniş imkanlara sahip olacağını Rabbimiz bildirir:
“Kim, Allah yolunda hicret ederse, yeryüzünde yerleşecek çok yer ve bolluk bulur. Kim, evinden Allah’a ve Rasülüne muhacir olarak çıkarsa, sonra da ölüm kendisine erişirse, muhakkak onun sevabı Allah’a düşer. Allah, bağışlayıcı ve esirgeyicidir.” (Nisa-100)
“İman edip hicret edenlerin ve ALLAH yolunda mallarıyla, canlarıyla cihat eden kimselerin mertebeleri, ALLAH katında daha üstündür. İşte onlar, başarıya erenlerin ta kendileridir.” (Tevbe-20)