Adana Adıyaman Afyon Ağrı Aksaray Amasya Ankara Antalya Ardahan Artvin Aydın Balıkesir Bartın Batman Bayburt Bilecik Bingöl Bitlis Bolu Burdur Bursa Çanakkale Çankırı Çorum Denizli Diyarbakır Düzce Edirne Elazığ Erzincan Erzurum Eskişehir Gaziantep Giresun Gümüşhane Hakkari Hatay Iğdır Isparta İstanbul İzmir K. Maraş Karabük Karaman Kars Kastamonu Kayseri Kırıkkale Kırklareli Kırşehir Kilis Kocaeli Konya Kütahya Malatya Manisa Mardin Mersin Muğla Muş Nevşehir Niğde Ordu Osmaniye Rize Sakarya Samsun Siirt Sinop Sivas Şanlıurfa Şırnak Tekirdağ Tokat Trabzon Tunceli Uşak Van Yalova Yozgat Zonguldak Kıbrıs Famagusta Girne Güzelyurt Lefkoşa
9°
ANA SAYFA
GALERİLER
YAZARLAR
E-Gazete
DRT CANLI YAYIN
ÜYE OL
GİRİŞ YAP
GÜNCEL
ASAYİŞ
SPOR
SİYASET
EKONOMİ
SAĞLIK
ÖZEL HABER
E-Dergi
KORONA VİRÜS
YEREL SEÇİM 2019
KÜLTÜR SANAT
MEDYA
TEKNOLOJİ
EĞİTİM
Ara
ACIPAYAM OVASININ DOĞUSU…
08 Haziran 2020, 14:56
Zeki Akakça
TÜM MAKALELERİ
“Gine de yeşillendi Acıpayam yolları” diye başlayan türkünün ezgisi eşliğinde yola koyulduğumuzda vakit sabahın erken saatleriydi.
Kahvaltımızı her zaman olduğu gibi yine Karahöyük’te yapmayı planlamıştık. Ancak grubumuz biraz kalabalık ve kahvaltı yapacağımız kahve müsait değildi. Bu durumda hemen planı değiştirip buradan yöresel “Karahöyük ekmekleri”mizi alıp komşu köy olan Ucarı’ya geçiyorduk. Ucarı da yakın zamanda düzenlenen ve Acıpayam Belediyesince işletilen parkta göl manzarası eşliğinde keyifle kahvaltımızı yapıyoruz.
Laodikya Gezi ve Yürüyüş Grubu olarak Acıpayam bölgesine yaptığımız her yürüyüş ve gezi etkinliğinde mutlaka kahvaltımızı oradaki mekanlarda yapar mümkünse öğle yemeğimizi de yine yöredeki tesislerde yeriz. Bu bizim klasik tarzımız olmuştur. Hatta Burdur tarafına yaptığımız yolculuklarda da buna dikkat ederiz. Zira gezip görmenin o güzelliklerden yararlanmanın bir bedeli olmalı ve o bedeli yöre insanına vermeliyiz! Bu bizim inandığımız bir değerdir.
Ucarı da kahvaltı sonrası göl kenarında kısa bir gezinti sonrası yürüyüşü gerçekleştireceğimiz rotanın başı olan Yazır‘a doğru yola koyuluyoruz. Zamanın hakkını verip hem doğanın hem tarihi değerlerden ve hem de yöre insanının sohbetinden yararlanmak derdindeyiz.
Yazır’a ulaşınca malum ilk görülmesi gereken yer “Yazır Camii”… Cami içerisindeki güzel motifleri ve önündeki Çınar ağacı altında kısa oyalanmanın ardından yürüyüşe başlıyoruz. Yolumuz Yazır içinden başlayıp Dodurga Deresi ve yemek sonrası da Dodurga yerleşim alanına kadar sürecek şekilde planlanmıştı. Elbette buraya kadar gelmiş iken “Keloğlan Mağarası’na da uğramamak olmazdı.
Mevsim gereği bölgedeki bağ bahçe içlerinde hasat mevsimi sürüyordu. Bir kısmında ise tamamlanmış ve kalan meyve - sebzeler dal altlarından yaprak aralarından gelip geçene göz kırpıyor gibiydi.
Yürüyüşün daha başları sayılacak zamanlarda yol kenarındaki bir evin “dambaşı” denen terasında köylü kadınların imece usulü yöreye has “tarhana “ seriyorlardı. Burada kısa bir mola verip onlarla konuşup söyleştik. Arkadaşlarımızın epey ilgisini çeken ve kışlık olarak hem yemek hem de çerez gibi tüketilen bu yemeği de tanımış-tanıtmış oluyorduk. Sonrasında bahçe aralarından Dodurga deresine doğru yürüyüşümüze devam ettik.
Yazır’ın bahçelerinden ayrılıp Dodurga sınırlarına girdiğimiz yerlerde bir dere kenarında basit usulle ve su ile çalışan çark ile tanıştık. Su gücüyle basit bir düzenekle elektrik üreten bu çarkı izleyip kendi aramızda yorumlar yapıp önümüzdeki rampaya doğru biraz da terleyerek yürümeye devam ettik. Rampanın sonunda artık tırmanış bitiyor ve iniş başlıyordu.
Bu noktadan sonra önümüzde Dodurga deresi vardı. Derenin yukarılarından gelen su bu bölgeye hayat verip ovayı suluyordu. Yine Eşeler yaylası tarafından alınan su ile bir küçük Hidro Elektrik Santralı (HES) de faaliyette idi.
Bu noktada iç burkan görüntüden söz etmeden geçemeyeceğim. Dodurga deresinin tabanından akan suyun bir bölümü yukarıdan HES için, kalan kısmının da dere kuzeyinden sulama için alınmıştı ve derede su neredeyse yok denecek kadar azdı. Bu ise yakın gelecekte bölge ekosistemine çok ciddi zarar verecek nitelikteydi.
Dodurga deresi içinde bulunan dinlenme yerleri ile Alabalık lokantalarına ulaştığımızda arkadaşlarımıza uyarıda bulunmayı ihmal etmedik. Zira derenin yukarısının daha riskli ve yürüyüşü zorlu olacaktı. O nedenle dileyenler burada kalıp dinlenebilir, ortamın keyfini çıkarabilirdi. Bu uyarı sonrası bir bölümümüz burada kalmayı tercih etti. Kalanlar ile biz zorlu kulvardan dereboyu yürüyüşe devam edip önce “ bent”e (sulama için su alınan yer) sonra da şelaleye kadar yürüdük.
Elbette güzelliklere ulaşmak kolay değildi. Kolay olsa zaten güzelliği ve gizemi kalmazdı. Şelale de böyle bir yerdeydi. Dağlardan koşup gelen sular buralarda kısıklardan ve yüksekçe yerlerden akarak hoş güzellikler oluşturuyordu. Bu güzellikleri içimize sindirerek izleyip, fotoğraflayıp geldiğimiz yoldan öğle yemeği için arkadaşlarımızı bıraktığımız tesislere geri döndük.
Dinlenme, yemek ve çay sonrası bu kez Dodurga yerleşim yerine doğru yürüyüşe geçip etkinliğimizi köy meydanındaki kahvede sonlandırıyorduk. Tabii ki burada kendimizi ödüllendirmek adına çaylar kahveler de içiliyordu.
Güzel günü noktalamak ve görmeyenler için Keloğlan mağarasını göstermek de planımızdaydı. Mağaraya araçla ulaşıp dileyenlerin mağara içinde gezmelerini ve bu güzelliği tanımalarını istedik, içeri girmek istemeyenlerinde terastan Yazır &Dodurga ovasını seyretmelerini sağlayarak bir geziyi sonlandırmış olduk…
Geziden bize kalan hoş anlar, güzel görüntüler ve anlatacağımız anılar oldu. Bir de eşe dosta görenlerini tavsiye edeceğimiz güzellikler…
Eğer bir gün yolunuz bölgeye düşerse (ki düşürün) mutlaka Karahöyük ekmeği üzerine tereyağ koyup yanında “tuz biber” ekleyerek kahvaltınızı bu lezzeti deneyerek yapın, Dodurga deresine giderseniz de ızgara Alabalık yemeyi unutmayın…