lobotomi , olarak da adlandırılır prefrontal lökotomi , sinir yollarının bir lobda veya loblarda olduğu cerrahi prosedür beyin diğer bölgelerdekilerden ayrılmıştır. Prosedür daha önce şizofreni, manik depresyon ve mani (bipolar bozukluk) ve diğer akıl hastalıkları olan, ciddi şekilde rahatsız hastalara yardım etmek için radikal bir terapötik önlem olarak kullanılıyordu.
lobotomi Beyin cerrahları Vinita, Oklahoma, ABD'deki bir hastada prefrontal lobotomi (prefrontal lökotomi) gerçekleştiriyor, 17 Ağustos 1951. AP Photo
En Çok Sorulan Sorular
lobotomi nedir?
Lobotomi, cerrahi bir işlemdir. sinir Beynin bir lobundaki yollar, diğer alanlardaki yollardan ayrılır.
Lobotominin amacı nedir?
Lobotomiler, şizofreni ve bipolar bozukluk gibi akıl hastalıkları olan hastaları sakinleştirmeye yönelik radikal bir terapötik önlem olarak kullanılmıştır.
İlk lobotomi ne zaman yapıldı?
İlk lobotomi, 1880'lerin sonlarında, İsviçreli doktor Gottlieb Burckhardt'ın işitsel halüsinasyonlar ve şizofreninin diğer semptomlarından muzdarip hastalarda beyin korteksinin bazı kısımlarını çıkardığı zaman yapıldı. Burckhardt operasyonu altı hasta üzerinde gerçekleştirdi; biri birkaç gün sonra öldü, diğeri intihar etti.
Lobotomiler hiç popüler bir prosedür oldu mu?
Lobotomiler 1940'larda geniş bir ölçekte gerçekleştirildi ve bir doktor olan Walter J. Freeman II, 1960'ların sonunda 3.500'den fazla performans gösterdi. Uygulama, antidepresanlar ve antipsikotikler gibi daha az aşırı ruh sağlığı tedavilerinin kullanılmaya başlandığı 1950'lerin ortalarında gözden düştü. Nadiren, ancak bazen günümüzde kullanılmaktadırlar. Daha fazla bilgi edin.
Lobotominin etkileri nelerdir?
Bir lobotominin amaçlanan etkisi, gerginliğin veya ajitasyonun azaltılmasıdır ve birçok erken hasta bu değişiklikleri sergilemiştir. Bununla birlikte, birçoğu ilgisizlik, pasiflik, inisiyatif eksikliği, zayıf konsantre olma yeteneği ve genel olarak hayata karşı duygusal tepkilerinin derinliği ve yoğunluğunda azalma gibi başka etkiler de gösterdi. Bazıları prosedür sonucunda öldü.
Beynin cerrahi olarak manipüle edilmesinin hastaları sakinleştirebileceğine dair kanıtlar ilk olarak 1880'lerin sonlarında, bir akıl hastanesine nezaret eden İsviçreli doktor Gottlieb Burkhardt'ın işitsel halüsinasyonlar ve akıl hastalığının diğer semptomlarından muzdarip hastalarda beyin korteksinin bazı kısımlarını çıkarmasıyla ortaya çıktı. tıbbi olarak şizofreni olarak tanımlanır). Burkhardt, ameliyatını altı hasta üzerinde, hastaları akıl sağlığına döndürmek değil, onları sakin bir duruma getirmek için gerçekleştirdi. Burkhardt'ın hastalarından biri operasyondan birkaç gün sonra öldü ve bir diğeri daha sonra intihar etti (intiharın bu hastalıkla ilişkili olup olmadığı belirsiz olsa da). ameliyat ). Bununla birlikte, ameliyattan sonra hastaların birçoğunun yönetimi daha kolaydı. Ameliyat için fikri, köpekler üzerinde beyin ablasyonu (dokuların cerrahi olarak çıkarılması) deneyleri yapan ve hayvanların davranışlarında belirgin değişiklikler gözlemleyen Alman fizyolog Friedrich Goltz'un çalışmasından etkilenmişti. Burkhardt'ın çalışmasını takip eden yıllarda, insan beyninin cerrahi olarak parçalanmasına yönelik birkaç girişimde bulunuldu.
Ancak 1935'te Amerikalı sinirbilimciler Carlyle F. Jacobsen ve John Fulton, frontal lob ablasyonunu içeren bir deneyin sonuçlarını sundular. şempanzeler . Ablasyondan önce, hayvanlardan biri bir hafıza görevi sırasında yanlış bir seçim yaptığında ajite olurdu; bu tepki operasyonla giderildi. (Çalışmadaki diğer hayvan, zıt tepkiyi yaşadı; nispeten uysal , ablasyondan sonra görev performansı sırasında ajitasyon yaşadı.)
Yine 1935'te Portekizli nörofizikçi António Egas Moniz, bir insan üzerinde benzer bir operasyonu yönetti. Gut hastalığına yakalanan ve ameliyat için ellerini kullanamayan Moniz, Portekizli cerrah Pedro Almeida Lima'dan yardım istedi. Ameliyat, hastanın kafasına iki delik açmak ve ardından saf enjeksiyondan oluşuyordu. etil alkol prefrontal kortekse girer. Alkol, akıl hastalarında gözlenen tekrarlayan düşünce kalıplarına yol açtığına inanılan nöronal yolları bozmak ve güçlendirmek için kullanıldı. Şiddetli paranoya semptomlarında bir azalma olduğu ortaya çıktığından, o zaman bu ilk operasyon başarılı olarak kabul edildi. kaygı Hastanın ameliyattan önce acı çekmiş olması. Moniz ve Lima daha sonra ameliyatı küçük bir hasta grubu üzerinde gerçekleştirdiler ve prosedürü ilerledikçe rafine ettiler.
Moniz, prefrontal korteksi birbirine bağlayan nöronal liflerin yollarını bozmak için özel olarak tasarlanmış lökotom (lökotom) adı verilen bir alet yarattı. talamus beynin. Moniz ve Lima, 1937'ye kadar yaklaşık 40 hastayı ameliyat etti; bununla birlikte, sonuçlar karışıktı, bazı hastalar düzeldi, diğerleri semptomlarda değişiklik göstermedi ve yine diğerleri tekrarladı. Buna rağmen, uygulama kısa sürede geniş çapta benimsendi, çünkü büyük ölçüde o sırada kronik olarak ajite, sanrılı, kendine zarar veren veya şiddet uygulayan hastaları susturmak için mevcut birkaç başka terapötik önlem vardı.
insan beyninin sağ beyin yarım küresi İnsan beyninin sağ beyin yarım küresinin yan görünümü, in situ kafatası içinde gösterilmiştir. Yüzeydeki bir dizi kıvrım (gyri olarak adlandırılır) ve yarıklar (sulci olarak adlandırılır), beynin başlıca işlevsel alanlarını içeren dört lobu (parietal, frontal, temporal ve oksipital) tanımlar. Ansiklopedi Britannica, Inc.
Moniz ve Lima tarafından geliştirilen prefrontal lökotomi prosedürü 1936'da Amerikalı nörologlar Walter J. Freeman II ve James W. Watts tarafından değiştirildi. Freeman terimin kullanılmasını tercih etti. lobotomi ve bu nedenle prosedür prefrontal lobotomi olarak yeniden adlandırıldı. Amerikan ekibi kısa süre sonra, kesin bir sonuç ortaya koyan Freeman-Watts standart lobotomisini geliştirdi. protokol ameliyat sırasında bir lökotomun (bu durumda bir spatula) nasıl yerleştirileceği ve manipüle edileceği konusunda.
Freeman, Walter Jackson, II; lobotomi Amerikalı nörolog Walter Jackson Freeman II, 13 Ağustos 1952. AP Photo
Amerika Birleşik Devletleri'nde lobotomi kullanımına Amerikan beyin cerrahları tarafından yoğun bir şekilde direnildi ve eleştirildi. Bununla birlikte, Freeman ameliyatın başarısını medya aracılığıyla duyurmayı başardığı için, lobotomi mucize bir prosedür olarak lanse edildi, halkın dikkatini çekti ve operasyon için ezici bir talebe yol açtı. 1945'te Freeman, prosedürü kolaylaştırdı ve onun yerine, göz yuvalarını ön loblardan ayıran ince kemiği delmek için göz yuvalarının arkasından seçici bir aletin zorlandığı transorbital lobotomi ile değiştirdi. Kazma noktası daha sonra ön loba sokuldu ve beyindeki (muhtemelen prefrontal korteks ve talamus arasındaki) bağlantıları kesmek için kullanıldı. 1946'da Freeman bu işlemi ilk kez ameliyattan önce elektroşok tedavisi gören bir hasta üzerinde gerçekleştirdi.
lobotomi Weston, Batı Virjinya, ABD'deki Trans-Allegheny Lunatic Asylum'da lobotomi için kullanılan buz kazmaları ve kısıtlamalar Sığınma merkezi 1800'lerin ortasından 1994'e kadar faaliyetteydi. Trans-Allegheny Lunatic Asylum'un izniyle
Freeman'ın çok hızlı bir şekilde, bazen 10 dakikadan daha kısa sürede gerçekleştirdiği transorbital lobotomi prosedürü, Freeman'ın kafatasının kendisinin açıldığı geleneksel lobotomi ameliyatını gerektirmediğine inandığı nispeten küçük zihinsel bozuklukları olan birçok hastada kullanıldı. Bu tür lobotomize edilmiş hastaların büyük bir kısmı azalmış gerilim veya ajitasyon sergilemiştir, ancak birçoğu aynı zamanda aşağıdaki gibi başka etkiler de göstermiştir. ilgisizlik , pasiflik, eksiklik girişim , konsantre olma yeteneğinin zayıf olması ve genel olarak hayata karşı duygusal tepkilerinin derinliği ve yoğunluğunun azalması. Bazıları prosedür sonucunda öldü. Bununla birlikte, bu etkiler 1940'larda geniş çapta rapor edilmedi ve o zamanlar uzun vadeli etkiler büyük ölçüde bilinmiyordu. Prosedür görünüşte yaygın bir başarı ile karşılaştığından, Moniz 1949'a layık görüldü. Nobel Ödülü Fizyoloji veya Tıp için (İsviçreli fizyolog Walter Rudolf Hess ile birlikte).
1940'larda lobotomiler geniş çapta uygulandı; Freeman, 1960'ların sonunda 3.500'den fazla lobotomi gerçekleştirdi veya denetledi. Uygulama, 1950'lerin ortalarından başlayarak, antipsikotikler, antidepresanlar ve tedavide ve tedavide çok daha etkili olan diğer ilaçların yavaş yavaş gözden düşmesine neden oldu. hafifletici zihinsel rahatsızlığı olan hastaların sıkıntısı devreye girdi. Günümüzde lobotomi nadiren yapılmaktadır; bununla birlikte, şok tedavisi ve psikocerrahi (beynin belirli bölgelerinin cerrahi olarak çıkarılması) bazen semptomları diğer tüm tedavilere direnen hastaları tedavi etmek için kullanılır.