Erkek egemen faşist şeflik rejimi İstanbul Sözleşmesi ve ona bağlı olarak 6284 sayılı yasa etrafında kapsamlı bir saldırı planı içinde. Devlet bürokrasisi, Saray medyası, fetvacılar el birliği halinde İstanbul Sözleşmesi başta olmak üzere, kadına yönelik şiddete karşı mücadelenin kazanımlarına saldırıyor. Sözleşmeden çıkılarak veya şerh ya da çekince koyularak, yerli-milli bir sözleşme yazarak, 6284 sayılı yasayı iptal ederek, hangi biçimde olursa olsun, özünde bu yasal düzenlemelerin kaldırılması ile kadın kazanımlarını kırmanın, nihai bir düzenleme yaparak toplumu bu temelde şekillendirmenin planı işliyor.
Türkiye’ye İstanbul Sözleşmesi’ni imzalattıran şey hiç kuşkusuz, kadına yönelik şiddet karşısında kenetlenmiş, sayısız mücadele araç ve biçimi ile gelişmiş, toplum içinde ittifaklara, rejim karşısında çok defa caydırıcı bir dinamiğe dönüşmüş birleşik kadın hareketidir. Faşist şeflik rejiminin politik özneleri ve tüm toplumsal dinamikleri ezme siyaseti izlediği yıllar boyunca rejimi tavize zorlayan, ittifak ve meşruiyet sahasını daraltan kuvvet de kadın özgürlük mücadelesi oldu. Erkek egemenliğine karşı güçlü ve birleşik bir kadın duruşunun örgütlendiği, kazanımların sokakta savunulması ısrarından vazgeçilmediği ve giderek özsavunma bilincinin, pratiğinin geliştiği direniş yılları boyunca, kadın özgürlük mücadelesinin kazanılmış hakları, cins özgürlükçü bilinci ve değerleri ile LGBTİ+ haklarının siyasi ve toplumsal yaşamın genel değerleri haline geldiği, toplumu şekillendirdiği ve yaşam tarzında ölçülere dönüştüğü görüldü. Bu değerler, yeni bir toplumsal şekilleniş için köleci, cinsiyetçi temelde örgütlenmek istenen aile ve nüfus politikaları karşısında güncel ve somut bir engele dönüşüyor. Erkek egemen faşist şeflik rejiminin ucuz, güvencesiz işgücünü korumak, işgalci ve sömürgeci savaşı sürdürmek, toplumda cinsiyetçi iş bölümünü politik İslamcı temelde derinleştirilmek, salgın ve kriz koşullarında artan ev içi emek yükü ve kadın işsizliğini perdelemek, bu koşullarda tırmanan erkek şiddeti ve egemenliğini ideolojik olarak temellendirmek ve meşrulaştırmak yönündeki politikaları da kadın özgürlükçü kazanımlar ve değerlere çarpıyor. Bu somut durum sözleşmeye karşı girişilen kapsamlı saldırının gerekçesini ortaya koyuyor.
Durum faşist şeflik rejimi tarafından sürdürülemez noktada. Erkek egemen burjuvazinin politik özneleri ve rejim, salgın ve iktisadi kriz dönemini, bir karşı devrimci olanaklar dönemi olarak görüyor ve bunu değerlendirmek için her türlü şeyi yapmaya hazır. Salgın koşulları ve kapitalist düzen altında büyük sermaye kesimlerinin, burjuvazinin ihtiyaçları karşısında gerçek bir engel teşkil eden kadın kazanımları tırpanlanmak isteniyor. Rejim aynı zamanda kendi tabanından gelen cinsiyetçi tutumlara, eşcinsellik korkusu ve düşmanlığına, aileyi koruma çağrılarına da yanıt üreterek, kendi tabanını en gerici yönelimlerle daha sıkı biçimde kendine bağlamayı, toplumun en geri kesimleriyle ittifakını yenilemeyi amaçlıyor.
Kadınların sözleşme etrafındaki direnişi ve KADEM, AKP Kadın Kolları gibi kendi içinden gelen itirazlar sonucunda İstanbul Sözleşmesi’nden çekilme adımı şimdilik ertelenmek durumunda kalınsa da elverişli koşullar oluşur oluşmaz, sözleşmenin gaspından başlayarak kadın özgürlük mücadelesinin bütün kazanımlarını da kapsayan, odağında Erdoğan’ın “aile erkil millet” tanımında somutlaşan yeni bir aileyi koruma konseptinin ve LGBTİ+ karşıtlığının durduğu bir saldırıya girişilecektir.
Bu saldırı, faşist rejimi tahkim için devreye sokulan saldırıların önemli bir bileşenidir. Çünkü rejim için çarpışmanın konusu ve kapsamını, kadınlar karşısında erkek egemenliği cephesi kurmak ve özgürlük mücadelesini sindirmek kadar, kitleleri erkek egemen değerler üzerinden faşist şeflik rejimine çekerek, sistemin beka sorununu çözmek oluşturuyor. Faşist rejimin kaderine bağlanmış bu konu işçi sınıfı ve ezilenlerin önemli bir politik bir çarpışma sahasıdır.
Faşist şeflik rejimine karşı direnişin, siyasi, iktisadi, toplumsal koşulların yarattığı politik gerilimin, cinslere eşitlik, kadın özgürlüğü haykırışının bastırılamamasının sonucudur ki, rejiminin ittifak kuvvetleri, en ırkçı, en şoven, Kürtlere, kadınlara, LGBTİ+’lara en fazla düşman olan kesimlerine, kontrgerilla kuvvetlerine doğru daralmış bulunuyor. Saray cuntası, kitlelerde karşılık bulacak anlamlı bir genişleme imkânından yoksun, iktisadi ve sosyal politikaların yarattığı tepkilerle her geçen gün kitle desteği zayıflıyor. Saray cuntası ve Erdoğan bu gerçek karşısında AKP tabanı içerisinde örgütlü politik İslamcı faşist çekirdeklerin siyasi önderliği ve ideolojik hegemonyası altında, ırkçı, cinsiyetçi, inkârcı, sömürgeci, faşist politikalar ekseninde bir saflaşma örgütlüyor. İşçi sınıfı ve emekçilerin, ezilen halkların, inançların, cinsel kimliklerin mücadelesi karşısında gerici bir sokak gücüne sahip olmak faşist diktatörlük için çok önemli bir manevra alanıdır. Böyle bir iç savaş gücü, toplumsal saflaşmaları gerici temelde yönetmek, kitlelerin burjuva iktidara, faşist sömürgeci rejime karşı savaşım enerjisini gerici çatışmalar zeminine yönelterek zayıflatmak imkânı anlamına geliyor.
Kadın özgürlüğünün politik özneleri, kadın kitleleri karşısında ideolojik ve politik çalışmayı yükseltmedikçe, tüm toplumsal güçler, İstanbul Sözleşmesi etrafında saflaştırılmadıkça faşist şeflik rejimi bu ikna ve cinsel çelişki etrafında şekillendirilen politik saflaşma çabalarında belli ölçülerde sonuç alacaktır.
Durum kadın özgürlük mücadelesinin bütün politik öznelerini mevcut kadın haklarını koruma eksenli mücadelelerini faşist şeflik rejimine karşı mücadele temelinde ilerletmeyi dayatıyor. Kadın hareketi, saldırıyı püskürtmeye kilitlenmeli ve mücadele içerisindeki tüm kesimleri ve toplumu da buna kilitlemeye çalışmalıdır. Kadın hareketi mücadele programını ve araç, biçimlerini çarpışmanın bu düzeyinden belirlemeli. Saldırı karşısında birleşik kadın hareketinin uzun erimli mücadele planını oluşturmak ve direnişini geliştirmek kadar aynı zamanda faşist şeflik rejiminin kurumlarına, sözcülerine karşı özgüce dayalı eylemler geliştirilmeli. Yaygın ve sürekliliği sağlanmış bir politik ajitasyonun geliştirilmesi, örgütlenme faaliyeti için güçlerin tahkim edilmesi ve kuvvet biriktirmek bu mücadele planlarına dahil edilmeli. Kadın hareketi bu kapsamda somutlaşan antifaşist mücadele hattı olmadan kazanımlarını koruyamaz. Kadınların mücadele programı ve özgürlük direnişi bu gerçeği görerek, ajitasyonunun kapsamını, eyleminin sahasını, ittifaklarını genişletmek görevi-zorunluluğu ile karşı karşıya.
Saray-cins çelişkisinde birleşik direnişi hazırlamak
İstanbul Sözleşmesi’nin gaspına karşı Temmuz-Ağustos aylarında ortaya konulan mücadele, kadın hareketinin saldırı karşısında koşullu, kabul edilebilir sınırlar ve taleplerle ilerlemeyeceğini gösterdi. Kadınların “Bizim”, “Vazgeçmiyoruz” sloganları Saray karşısındaki birleşik duruşunu, cins bilinci ve tavrını ifade ederken; “Uygula” söylemi hareketin tavizsiz ve koşulsuz ilerleme yönünü söylüyor.
Saray-cins çelişkisi etrafında şekillenen çarpışmanın düzeyi, kadın özgürlük mücadelesini “Haklarımız, hayatlarımız, yaşamak için vazgeçmiyoruz” duruşundan daha ileri bir iddiaya; politik özgürlüğün kazanımı için faşizmi yenmekte somutlaşan bir toplumsal konumlanışa çağırıyor. “Haklarımız için faşizmi yeneceğiz”, “Hayatlarımız için faşizmi yeneceğiz”, “Yaşamak için faşizmi yeneceğiz!” demeli; her hak talebini, “Faşizme ölüm; kadınlara özgürlük”, “Faşizme ölüm, LGBTİ+’lara özgürlük!” sloganı ile buluşturmalıyız. Erkek egemen faşist düzen tarafından ezilenlerin birleşik direnişini hızlandırmak için; fiili meşru mücadelenin kadın hareketine ve kadın kitlelerine görüş açısı ve hareket tarzı kazandıracak biçimlerini geliştirmeye, öncü kuvvetleri bu biçimlerin geliştirilmesi ihtiyacında birleştirmeye, birleşik direnişin propagandasını yoğunlaştırmaya ve grev, kepenk türündeki biçimlerden, semt-kent gösterilerine bu hattı pratikleştirmeye yönelmeliyiz.
Sözleşmenin tartışmaya açıldığı günlerde Kırkyama Kadın Dayanışması ve FeminAmfi'li kadınların İstanbul Aile, Çalışma ve Sosyal Hizmetler İl Müdürlüğü’nü işgal eylemi, Kadınların Kurtuluşu’nun İstanbul Sözleşmesi’ne sahip çıkan kadınları hedef haline getiren Yeni Akit gazetesi önündeki açıklaması, İzmirli kadınların icazetsiz, polis barikatlarını yıkan yürüyüşü dönem içinde öne çıkan pratikler oldu. Kadın hareketinin mücadele programı rejimin kurumları ve sözcülerine dönük eylemlerini genişletmeli, sokakta fiili eylem hattının ve kitle şiddetinin örgütlenmesinde görüş açısı ortaklığı kazanmalı.
Erkek egemen faşist rejimin gerici değer yargıları ve erkek egemenliği ile toplumu iknaya soyunduğu tüm yalanların karşısına gerçekleri çıkaran bir ajitasyon ve propaganda faaliyetini süreklileştirerek, burjuva partilere ve AKP-MHP faşist bloğuna oy vermiş kesimler dahil geniş kadın kitlelerini ikna etmenin imkanları var ve güçlü. Kadın kitleleriyle bağ kurmanın, taleplerinin sokakla bağını kurmanın imkanları güçlü. Tüm bunlar sistematik kitle çalışmasını, evlerinde, sokaklarında, atölyelerinde, işyerlerinde kadınlara ulaşmayı, özgürlük için mücadeleye çağırmayı ve ikna etmeyi gerektiriyor. Bu politik hareket tarzında, toplumsal eşitsizliklerin, yaşam koşullarının ağırlaşmasının, faşist şeflik rejiminin halk düşmanı saldırılarının geniş kitlede yaratacağı politik gerilim ve tepkisini eylemiyle ifade etme itilimi de hesaba katılmalı. Kadın özgürlük mücadelesi bu zemin üzerinde cepheleşme ve ittifaklarını genişletme görüş açısına bağlı bir mücadele programı inşa etmeli.
Ezilen milyonlarca kadının birleşik direnişine öncülük edecek, platform, inisiyatif türü oluşumlar geliştirilmeli. Bu tip örgütlenmelerin yerellere, semtlere doğru özgünleştirilmesi ise sistematik kitle çalışması için öncelikli görülmeli. Burada önemli olan kadın hareketinin politik özneleri ve emekçi sol ve sosyalist hareketi birleştirmek değil, ilerici, demokrat, şu ya da bu düzeyde rejimle kavgalı tüm kadınları kapsamayı hedeflemek. Aynı zamanda hareketi belli merkezlerden çıkarıp, yerel halkalar ve hareketler haline dönüştürmek ve yaygınlaştırmak. Bu mücadele biçimi ve birleşme zemini kitlelerle politika yapma imkanlarını güçlendirdiği gibi, kitlelerde aktif savunma bilincini geliştirerek, yeni bir mücadele düzeyine geçişe katkıda bulunacaktır.
İstanbul Sözleşmesi ile ilgili tartışmalarda ilk andan itibaren tutum geliştiren Kadınlar Birlikte Güçlü, TCK 103 Kadın Platformu ve kentlerdeki kadın platformlarının kent merkezlerindeki kitlesel eylemleri, yine kent merkezlerindeki broşür dağıtımı ve kurdeleli zincirler oluşturarak sözleşmenin maddelerini okuma pratikleri önemli eylemler arasında. “Haklarımızdan Vazgeçmiyoruz, İstanbul Sözleşmesini Uygula” İstanbul Kampanya Grubu’nun semtlerde, ilçe merkezlerindeki sokak ajitasyonlu broşür dağıtımları ve eylemleri ise genel, merkezi hareket tarzının dışında eylemi yerellere taşıma, daha fazla kadınla buluşma ve kitle faaliyetinde derinleşme imkânı taşıyor.
Hareketin bu andaki biçimini yaygınlaştırmak, aynı zamanda ajitasyon, propaganda çalışması ile iç içe yürütmek gerekiyor. İstanbul Sözleşmesi, 6284 Sayılı Yasa ve kadın kazanımları etrafında seminerler, paneller örgütleyerek, pazarları, mahalleleri sözlü ajitasyon-propaganda mekanlarına, imza föylerini, broşür ve bildirileri kitle ajitasyonunun imkanlarına dönüştürerek politik etki gücü yaratmaya, bir kuvvet çıkarmaya odaklanılmalı. Yaşamak İstiyoruz İnisiyatifi’nin başlattığı ve geniş bir kesime yayılan sözleşmenin ve 6284 Sayılı Yasa’nın uygulanması talepli imza kampanyasını internet ortamından çıkarıp, semtlere, evlere, işyerlerine kadınlar yaşamın içinde neredeyse oraya taşımak, her kadına imza toplama görevi de vererek imza halkaları biçiminde yaygınlaştırmak, kadın kitlelerinin ses ve tepkilerinin birleştirilmesine hizmet edecektir. Birlikte yapılan her iş, kadın kitlelerinde birleşik hareket bilincini geliştirecek, herkeste “dur” deme tavrı, itirazı geliştirecektir.
Bu çalışmada her söz, her slogan “Saray cuntası defol, hükümet defol” ile tamamlanmalıdır. Toplumdaki karşılığından, haklılığından ve meşruluğundan güç alan bu çalışma büyük bir ısrar, sorumluluk ve özgüvenle kitlelere taşınmalı, kitlelerin direnme, mücadele etme, taleplerini kazanma, AKP’den kurtulma eğiliminden, AKP tabanının umut kesmesinden hareket etmeli.
Erkeğe ve toplumsal erkekliğe kadın öncülüğünde saldırmak
İstanbul Sözleşmesi ve kadın kazanımlarını savunma ekseninde örgütlenecek politik çalışmayı, şiddeti yaratan toplumsal erkekliği, erkeğin reddi üzerinden aşmaya yönelmek biçiminde de tarif edebiliriz. Bu elbette kadına yönelik şiddetin kaynağında kadın ve erkeği eşitleyen, çözüm yöneliminde de kadın iradesi ve önceliğini silen bir yaklaşım içermez. Bu büsbütün erkeğe ve toplumsal erkekliğe kadın öncülüğünde saldırmak anlamını taşır. Kadın hareketinin alacağı bu konumlanış, örgütlü erkekler başta gelmek üzere erkeklerin yeni bir bilinç ve pozisyon durumuna gelmesi demektir.
Erkeklere; “İstanbul Sözleşmesi’nin iptaline karşı etkin biçimde harekete geçmezseniz, faşist şeflik rejiminin kadın düşmanı politikasını desteklemiş, yaratılmak istenen kadın köleliğinin gardiyanı olursunuz” demek, kadın özgürlük mücadelesini destekleyen veya ‘demokratım’ diyen erkekleri etkin biçimde tutum almaya çağırmak kadının kurtuluşu mücadelesinin önemli bir konusu, ittifak politikasının önemli bir halkasıdır. Bu çağrı ve politik yönelim, erkeklere ait olduğu erkek kampına savaş açma çağrısıdır.
Bu konuda uzunca bir zamandır düşünsel sorgulama ve pratik yol arayışında olan sosyalist kadın hareketi, erkeklerin devrimci pratikleri bakımından somut, denetlenebilir bir sınanma alanı yaratmak zorundadır. Sosyalist erkekler ise devrimci çalışma içinde gelişen erkek statükosu ve erkeklerle ilişkilenirken kadın özgürlüğünün riskli konularına girmeyerek oluşan uzlaşma zeminine kendi eylemleri ile müdahale etmek zorundadır.
Kadın kitleleriyle bağlar kurmak, bire bir görüşmeler ve ikna faaliyetleri yürütmek konusunda erkeklerin kuvvetini harekete geçirerek planlar yapmak; çalışma içinde kadınların neye ihtiyacı varsa o konuda erkekleri görevlendirmekten kaçınmamak kadın aktivistlerin planlamalarının pratik konuları arasında olmalıdır.
Esas olan ise, erkeğin eylemine politik bir alan açmaktır. Sosyalist erkekler, hedeflenilen kitlenin erkek yarısına, kadın özgürlük mücadelesi bilincini her yolla ve her araçla taşımalıdır. Sosyalist erkekler, İstanbul Sözleşmesi etrafındaki toplumsal saflaşma ve çarpışmada işçi, emekçi erkeğin, kadın özgürlük mücadelesi ve kadınların kurtuluşu programına yedeklenmesi görevini pratikleştirmelidir. Erkek şiddeti ve erkek egemenliği karşısında ezilen ve emekçi sınıf ve tabakalardan erkeklere, insanlaşma çağrısını taşımalıdır. Kadın örgütleri, kadın platformları, karma örgütlerin, erkeklerin önüne koyacakları görevleri bu çerçevede somutlaştırmalıdır.
İstanbul Sözleşmesi ve mevcut kadın kazanımlarının korunması ekseninde yürütülecek bir kampanyanın anlayış ve pratiğinin asıl hedefi asla erkekler olmayacaktır. Bu mücadele programı ve eyleminin asıl hedefi, kadınları, hem de en başta işçi ve emekçi kesimlerden kadınları kazanmaktır. Erkekler, kadınların eylemine ve kendi pratik planlamalarına bu gözle bakmalı, cins ayrıcalıklarından vazgeçme ve cinsini vazgeçirme eylemindeki zayıflıklarına somut bir politika, somut bir kampanya zemininde saldırmalıdır.
Hareketin ideolojik kuvveti olarak LGBTİ+’lar
Erkek egemen faşist şeflik rejimi için eşcinselliğin yasaklanması ve LGBTİ+’ların tüm haklarının elinden alınması acilen çözüme kavuşturulması gereken sorunlar. İstanbul Sözleşmesi konusundaki toplumsal ikna ve saflaşma da ailenin korunması kadar LGBTİ+ düşmanlığı üzerinden geliştiriliyor. Sözleşme eksenindeki mücadele, birleşik kadın hareketinin pratik enerjisi kadar, LGBTİ+’larla pratik politika etrafında yan yana geliştirilerek kapsayıcı olabilir.
Daha genelde LGBTİ+ haklarının korunması elbette ‘kadın mücadelesi’ içerisinde ele alınacak ve kadın hareketi zemininde üretilecek bir hat değil. LGBTİ+ hareketi ile somut ittifak, Saray-cins çelişkisi ekseninde ele alınmalı ve cins mücadelesini kuvvetlendirme görüş açısı ile geliştirilmeli. Heteroseksizme karşı mücadele erkek egemenliğinin bir alt başlığı olmasa da cinsiyetçi toplumun egemeni de heteroseksizmin öncüsü de erkekler. Bu nedenle kadın hareketi de LGBTİ+ hareketi de erkek egemenliği ile mücadelede ortaktır. LGBTİ+ hareketi geliştiği ölçüde, cins mücadelesi de kadın hareketi de gelişir.
Öte yandan, cins çelişkisi karşısında LGBTİ+ hareketin ideolojik kuvveti, politik kuvvetinden de önemli. LGBTİ+ hareketi cinsiyetçi toplum yapısını sorgulayan, topluma da sorgulatan bir hareket. Kuvvetlendirici etkisi de bu ideolojik zeminden geliyor. Faşist rejimin erkek egemen gerici değer yargıları üzerinden yaratmaya çalıştığı toplumsal ikna zeminine karşı en güçlü, sarsıcı itirazı da LGBTİ+’lar “Alışın Buradayız” haykırışı ile yapacaktır. Kadın hareketi LGBTİ+’lar ve LGBTİ+ örgütlenmeleri ile pratik sahada yan yana gelmenin, birleşik platformları geliştirmenin görevlerine eğilmelidir.
İttifaklar ve birleşik siyaset zeminine feministler ve emekçi sol hareketin tablosundan bakmak
Geride kalan 25 Kasım pratikleri, Uluslararası Kadın Grevi tartışmaları için gerçekleştirilen birleşik kadın buluşmaları ve bu birleşik zeminde şekillenen 8 Mart programları, 8 Mart pratiği, kadın hareketindeki farklı renklerin ortak bir mücadele programında birleşebildiğini gösterdi. 25 Kasım ve 8 Mart anları, alanları kadınların sokakta birleştiği kadar, ayrılıkların dar hegemonik çatışmalarla değil, sokağın diliyle tartışıldığı eylemler oldu. Erkek egemenliğine karşı güçlü ve birleşik bir kadın duruşu sergilendi. Bu pratikler aynı zamanda kadın hareketinin siyasi gündemi belirleme gücünü büyüttüğü kadar, kadın eksenli mücadele gündemlerinin toplumsal mücadelenin diğer dinamikleriyle buluşmasının da yeni bir düzeyini yarattı.
Şimdi İstanbul Sözleşmesi etrafında gelişen toplumsal saflaşma ve politik çarpışma, kadın hareketinden sadece kazanımları korumak değil, faşist rejimle esaslı bir siyasi çarpışmada öncü konumlanış ve yol açıcı bir mücadele programı bekliyor. Bu noktada; kadın özgürlük sorunu merkezli hareket ve örgütlenme anlayışı ile talep etme, kazanımı koruma merkezli risksiz politika tarzının aşılması gerekiyor. Kadın hareketinin geldiği bu nokta, politik mücadele ve örgütlenmede yeni bir biçimi, ittifaklar ve birleşik siyaset zemininde yeni bir taktik inşayı gerektiriyor.
Elbette feminist örgütleri ve kadın eksenli siyaseti tartışacak değiliz. Elbette feminist hareketin ve örgütlerin kadın kazanımlarındaki ön açıcı pratiklerini de tartışmayacağız. Fakat şimdi bu örgütlere, tam da kendi varlık zeminleri olan kadın eksenli siyaset temelinde, kadın cinsinin somut kazanımlarını sahiplenme, ilerletme temelinde neden daha militan bir ilişki kurmadıkları sorusunu soracak ve çağrı yapacağız.
Neden, 25 Kasım’da, 8 Mart’ta kadın hareketinin birleşik duruşunun önüne yasak ve polis zoru ile çıkan faşist rejim karşısında sokakla militan bir ilişki kurulmuyor? Neden kadın cinsin konumu ve durumu bakımından ileri bir düzeyi ifade eden eşbaşkanlık kazanımını kayyum eliyle gasp eden sömürgeci faşist rejim karşısında militan bir düzey geliştirilmiyor? Neden kadın eştemsiliyet ve özsavunmasının büyük bir emekle var edildiği Rojava devrimi ile kadın cinsin kazanımları uğruna daha gelişkin, sahiplenici bir ilişki kurulmuyor? Ya da tek tek kadınlar, gece sokağa çıkmak gibi, boşanmak gibi, özsavunma hakkını kullanmak gibi teke tek mücadelelerde bedel öderken, onlar adına söz söyleme iddiasında olanlar toplumu değiştirme adına bedel ve riskleri göze alan bir çizgi geliştirmiyor?
Kadın özgürlük davasına adanmak, kadınlar için, kadınlar adına... Buraya kadar tüm güçlerin tutumu/düzeyi neredeyse eşit. Durum, kadın özgürlük mücadelesi adına risk almakta değişiyor. Emekçi solun kimi devrimci bölükleri pek çok konuda risk alırken, söz konusu gündem kadın özgürlük mücadelesi olduğunda, toplumsal gericiliğin göğüslenmesi, örgütsel kayıplar vermek, siyasi yenilgi almak gibi risklere girmiyor. Reformist bölükler ve feminist örgütler de bu hattan genel olarak sakınıyor. Kadın özgürlük mücadelesi ise bugün gelinen aşamada daha net biçimde görüldüğü üzere risk almadan büyütülemiyor.
Feminist örgütler ve emekçi sol hareketin kimi bölükleri bu çizgi nedeniyle kadın özgürlük sorununun çözüm programında reformist, toplumsal sorunların kadın özgürlük gündemi dışındaki konuları karşısında ise apolitik tutuma düşüyor. Sözleşme saflaşması ve kadın kazanımlarını koruma mücadelesi öncelikle bu pratik tavrın ve konumlanışın aşılmasını gerektiriyor.
İttifaklar ve birleşik siyasetin geliştirilmesi görevi de aynı biçimde feminist örgütlerin kimi dar, dayatmacı tutumlarının aşılmasını bekliyor. Erkeklerle ittifak ve erkeğin bu konuda politika yapma sahasının pratikleştirilmesi; LGBTİ+’larla ortak zeminlerin geliştirilmesi, mücadelenin kadın gündemi olmaktan çıkarılıp, politik çarpışma sahası haline dönüştürülmesi, en geniş kadın kitlelerinin kazanılmasına odaklanmış kitle faaliyeti ve kitle ile politika yapma somutluğunun kazanılması için iç gerilim ve tartışma dinamizmine, ön açıcı öncü pratik tarzın geliştirilip özgüvenle yürünmesine ihtiyaç var. Bu devrimci sosyalistler, komünist kadınlar bakımından da ideo-politik bir tartışma olduğu kadar, pratik politika konusudur.
Kadınların özgürlük şarkısını söyleyeceğiz!
Türkiye ve Kuzey Kürdistan’da süren politik savaşımda büyük kitle mücadelelerine, ayaklanmalar da dâhil, kitle öfkesi patlamalarına hazır olmalıyız. Kadın kitleleri böylesi bir gelişmenin en dinamik, en ileri kuvveti olarak daha büyük politik savaşım için öne çıkmaya aday. Kadın özgürlük mücadelesinin bütün kazanımları tehdit altına alınıyor, kadınlara kölelik, topluma bu erkek egemen faşist düzenin bekçiliği dayatılıyor. Ancak geniş kadın kitlelerinin katılımıyla bu mücadelenin büyümesinin koşulları da gelişiyor. Bu tabloda politik görevlere cevap veren bir esneklik yeteneği ile fedayı göze almış öncülük pratiğini birleştirmek, kitlelerle bağ kurmak ve geliştirmek komünist kadınların hareket tarzının esasını oluşturmalı.
Komünist kadınların, kadın grevinde somutlaşan öncü 8 Mart pratiği ve 8 Mart alanındaki militan konumlanışı; salgın riski altında sokağa çıkma düzeyi önemli bir birikim olarak duruyor. Şimdi komünistler ve özelde de komünist kadınlar için hayati olan, belli bir sınırı aşmayı gerektiren şey, kadın kitleleriyle fiziksel ve politik bağları geliştirmek ve her talebe, her gelişmeye sokakta tepki verme düzeyini geliştirmektir.
Komünist kadınlar, İstanbul Sözleşmesi ve mevcut kadın kazanımlarını korumayı, kadına yönelik şiddete karşı mücadeleyi kampanya biçiminde ele alacak. Belli bir aşamaya kadar aydınlatma faaliyeti biçiminde ilerleyecek çalışma, kadın kitlelerine gitme ve kitlelerle politika düzleminde karma bir kampanya olarak ele alınacak. Çalışmanın kadın özgün planlarının yanı sıra esas ve bütünlüklü olarak tüm bir partinin kadın partisi gibi çalışması esasına dayalı bir çalışma örgütlenecek.
Komünistlerin bu politik çalışma ile ilgili görevleri, kampanyanın pratik hattı etrafında örgütlü bir diziliş, enerjik bir ajitasyon, yaygın bir kitle seferberliği başlatmaktır.
Örgütlü diziliş; kuvvetlerini en geniş ve en doğru yığınakla dizmeyi, somut bir görev bölüşümüyle harekete geçirmeyi, günlük denetim ve yönetim ilkesine göre günü en verimli şekilde planlamayı, işsiz tek birey bırakmayacak tarzda esnek ve üretken bir iş paylaşımı yapmayı gerektirir.
Enerjik ajitasyon; çıkartılmış materyalleri, sosyalist basını, imza föylerini vb. kitlelere götürmenin yanı sıra; sözlü, görsel, yazılı ajitasyon biçimlerinde yerel ve kesimsel yaratıcılığı ve pratik devrimci aklı canlandırmayı; bir yandan da alan alan, bölge bölge ajitasyonun hedef kitlesini somutlayarak çalışmayı ve milyonlara seslenmeyi gerektirir.
Yaygın kitle seferberliği ise, binlerce emekçiye ulaşmayı; binlerce emekçiyi etkinliklere taşımayı, bu doğrultuda yüzlerce eylem, etkinlik formu üretmeyi gerektirir.
Özellikle politik ajitasyon tarzında ve daha genel olarak politika yapış tarzında yeni bir düzey örgütlemek zorundayız. Kitlelere “politikayla hücum etme”nin yeni bir eşiğini ve tarzını pratikleştirmek için de önemli bir noktada bulunuyoruz. Bu çalışmanın ‘kitleleri fethetme’ görüş açısına oturması için, etkileşimi hedeflemeliyiz.
Çaldığımız kapıları, bildirimizi bırakıp terk etmemeliyiz. Dinlemeli, anlamalı, somut sorunlara somut yanıtlar üretmeli, diyalog kurmalı, özgürlüğü soyut değil somut biçimde göstermeliyiz.
Bu çalışma politik kitle faaliyeti biçiminde örgütleneceğine göre; tüm örgütlerin hayatın içinde, kitlelerin arasında adeta kamp ve karargâh kurmalarını gerektirir. Özellikle emekçi semtlerde yoğunlaştırılmış bir ajitasyon ve eylem seferberliğine dayanan, partiyi ve kadın örgütünü kitlelerin uzağında değil, tam da içinde hareketlendiren; kitlelerin mücadele isteğini doğrudan doğruya organik temas ve etkileşime dayalı olarak uyandıran bir eylem tarzı uygulamayı gerektirir.
Parti yöneticileri ve kadın militanların günlük politik ve örgütsel hayatın akışında, kitlelerin içinde etkin ve işlevsel olmasını gerektirir. Kitlelerin ve yaşamın içinde olmak koşuluyla, kitlelerin dönüşme gücüne dokunacak, inanacak. Devrimci eylem için kitle içinde keşif kolu olacak. Buzkıran olacak.
Geride kalan politik çarpışmalar ve direniş yılları; öncünün iradesinin, kendini ortaya koyma gücünün belirleyiciliğine binlerce kez şahitlik etti. Kadın kazanımları ve değerlerinin toplumsal karşılığına, kadın hareketinin siyasi ve toplumsal gelişmelerdeki belirleyiciliğine dair çok eşikten geçildi. Tarih şimdi ezilen milyonlarca kadının temsilcisi olacak bir öncülüğe, bunun yaratılması için nitelikli bir cesaret ve yaratıcı pratiğe çağırıyor. Varlık hakkını milyonlarca kadının bağrında filizlenen isyan ve itirazla buluşarak ve tam da içinde yürüyerek gerçekleştirmeye çağırıyor.
Tarih ve politik gelişmeler, kadın militanları, katledilen kadınların ahını, evde, sokakta, işyerinde, hayatı ürettiği her alanda şiddete maruz kalan kadınların ağıtını alıp, kadının özgürlük şarkısını söyleyecek bir dil ve ritimle çalışmaya çağırıyor. Katledilen her kadın için bir notaya basar, her kadının isyanı için bir telden başlar gibi koyulalım işe. Dans edeceğimiz günler, kadının özgürlük şarkısını söylediğimizde gelecek.
O zaman erkek egemen faşist şeflik rejimine kadınların isyanıyla büyüyen yıkıcı öfke, kadınların arayışı ile şekillenen kurucu iddia, kadınların aklı ile gelişen yaratıcılık ve neşe içinde bir ders vermeye hazır olalım! “Yaşamın olduğu her yerde savaşmak istiyorum” diyenlerin sesi ile yürüyelim!
Sayı 50 PDF
Önceki Sayılar
Sayı 49 / Eylül-Ekim 2021
Sayı 48 / Mayıs-Haziran 2021
Sayı 47 / Mart-Nisan 2021
Sayı 46 / Ocak-Şubat 2021
Sayı 45 / Kasım-Aralık 2020
TÜM SAYILAR
Ara
Manifesto
PDF Arşivi
Proleter Doğrultu (1995-1998), Sınıf Pusulası (1999-2000), Teoride Doğrultu (2001-2009) ve Marksist Teori (2010'dan bugüne) dergilerinin PDF formatlarına buradan ulaşabilirsiniz...