Bugüne kadar Amerikan sineması, özgün senaryolar dışında sürekli farklı yerlerden ekmek yedi desek, çok da yanlış söylemiş olmayız. Kimi zaman edebiyat uyarlamaları, modern dünyanın etkisiyle de bilgisayar oyunları bu ekmeğe kapı oldu. Fakat çoğu oyun uyarlaması yapım ; büyük ölçüde ticari amaç barındırdığı bariz belli olan ucuz yapımlardan öteye geçemedi. Bu furyanın etkisiyle yapılan filmlerden birisi de 2006 yapımı Silent Hill. Furya olmasının nedeni , neyse ki sadece bir oyun uyarlaması olması. Yani elimizde ticari klişelerden sıyrılmayı biraz olsun başarmış; hatta bundan çıkıp özgün olma çabası içinde olan, seyircinin gözünü boyamak yerine, ona bir film sunma açısından oldukça özenli olmuş gibi görünüyor.
Öncelikle uyarlamanın temelini oluşturan, orijinal oyuna bir göz gezdirelim. 1999 Konami öncülüğünde sadece playstation 1 (psx) platformuna o dönem çıkmış olan ve konsol çağının altın dönemi olarak nitelendirebileceğimiz 1999 yılının bir başka incisi Silent Hill. Üçüncü şahıs survival – horror shooter olarak nitelendirebileceğimiz yapım playstation dünyasına bomba gibi düşmüş, özellikle kasvetli atmosferi ve zorlayıcı bulmacalarıyla oyun severleri uzun süre meşgul etmiş ve etkisi altına almayı başarmıştı.Hikayede Silent Hill kasabasına bir şekilde yolu düşen Harry Mason ve evlat edindiği kızı Cheryl özel araçlarıyla beraber kasabaya girerken bir kaza yaparlar ve olaylar gelişir.Kaza sonrası bilincini yitiren Mason, kendine geldiğinde araba kapısının açılmış ve kızının ortadan kaybolmuş olduğunu fark eder.Kendimizi çok fazla oyuna kaptırmadan, yavaş yavaş filme geçebiliriz bu kısa girişten sonra.
Film, başlangıcı ve ilerleyişi itibariyle hemen hemen oyunla benzerlik gösteriyor.Bu hem senaryo içeriği anlamındaki, hem de ortaya koyduğu atmosfer derinliğiyle alakalı bir uyumluluk. Orjinal oyundan farklı olarak ana karakterimiz, baba olan Harry Mason yerine, üvey anne göreci üstleniyor. Bu arada ailemizin isim ve soy isimleri oyundakinden farklılık gösteriyor.Yapımdaki yan karakterlerin ismi özgün olarak alınmışken, neden Cherly’ın üvey ailesinin isimlerinde bir farklılığa gidilmiş bu merak konusu. Özellikle oyuncu kitlesinin de yapıma olan ilgi ve hasılat potansiyeli göz önüne alındığında, bu isim değişikliklerinin olmuş olması bana biraz gereksiz gibi geldi açıkçası.
Filmde baba ve annenin isimleri Christopher (Sean Bean) ve Rosa Da Silva( Radha Mitchell).Oyundan bildiğimiz, Cybil Bennett (Laurie Holden), Dahlia Gillespie (Deborah Kara Unger) ve Cheryl gibi karakterlerin isimleri olduğu gibi filme aktarılmış. Özellikle müzikler, oyunun atmosferinin filme aktarılmasına önemli bir kapı açıyor.Klasik, sisli, puslu terkedilmiş Silent Hill kasabasının nerdeyse aynısını filmde bulabiliyoruz. (Aslında filmin eleştirisini yaparken, oyundan bağımsız bir yol haritası çizmek istedim; fakat bir uyarlama yazısı olması dolayısıyla oyunla olan fark ve benzerliklerinden giden bu yazımda bundan çok da çıkmak istemiyorum. Çünkü başarılı bir oyunun başarılı bir uyarlamasını beyaz perdede görmek özellikle bir video oyunu uyarlamasıysa bu, nadir olan bir şey.)
Oyunculuk anlamında en çok gözüme çarpan kişi, polis memuru Cybil Bennett karakterine hayat veren Laurie Holden seçimi ve performansı.O kendine has sert kadın havası ve gözlerindeki heyecan, yaşadığı kaçış psikolojisiyle, hikayenin içinde en çok olan kişi gibi adeta.Zaten kendisi, bu yapımdan sonra The Walking Dead dizisinde oldukça başarılı bir korku oyuncusu olarak görüyoruz.Temelini de, bu çalışmada atmaya başlamış gibi ironik bir durum var. Bunun dışında, ondan daha da yoğun bir biçimde, filmin bir demirbaşı olmayı başarmış, bir karakter olmaktan çıkmış, adeta atmosfere ait bir done gibi olan Deborah Kara Unger’ın oyunculuğu da, çok başarılı.
Silent Hill kasabasının bu ayırt edilemez benzerliği dışında dikkatimi çeken bir başka önemli benzerlik de, Cybil Bennett karakterinin görünüşünden, jest ve mimiklerine kadar eş değer bir karakteristik bütünlüğün oyundan filme adeta uyarlanılmaktan ziyade dönüştürülmüş olması.Sanki bu karakter filme doğrudan inmiş gibi aynı.Hatta biraz abartıya kaçmış bir şekilde vücut hareketleri video oyunundaki gibi taklit edilmiş. Özellikle , benzin istasyonundaki anne ve kızla ilk karşılaşma sırasındaki arabayı incelemesindeki hal tavırları, giderlerken plakayı alması gibi kareler çok çarpıcı. Oyuncu kitlesinin özellikle düşünülmüş olduğu göze çarpıyor.Oyun dinamikleri doğası gereği sayısız bulmacalarla dolu ve oyunlar, süreleri olarak ortalama 4-5 saati baz alır. Haliyle bir filmdeyse aynı çeşitliliği bulmak zaten filmlerin maliyeti ve ticari kaygıları dolayısıyla pek mümkün değildir.Film bu açıdan zaten bulmacalarla bizi zorlamıyor.Oyunun yansıttığı kasvet, depresif ve hastalıklı klinik etkiyiyse oldukça doğru parçalarla bize sunuyor. Oyundan bağımsız olarak filmin bu etkisine bir sinema sever olarak bakıldığındaysa bütünüyle bir gerilim etkisini oyundaki derinlikten ziyade, filmde ancak yer yer bizi sarsan şeyler bulabiliyoruz. Salt bir korku-gerilim anlamındaysa ortalamanın belki biraz üstü bir etki söz konusu.Özellikle şeytani bodrum katında geçen sahneler, hastane ve okula girişte bu etkiyi görüyoruz.Filmin sonunda mücadelelerde de, gerçekten rahatsız edici duygu hali bize iyiden iyiye hissettiriliyor.Hatta bu açıdan oyundan çok daha başarılı bir final var karşımızda.
Filmin müzikleri de yapımı taşıyan önemli bir unsur olarak göze çarpıyor.Zaten bu konuda oyundan yardım alıyor.Serinin 1,2 ,3 ve 4üncü oyunlarında duyduğumuz şeylerden bir toplama filme serpiştirilmiş. Akira Yamaoka yaratıcılığıyla müziklerin mimarı olarak mirasını filme de bırakıyor ve fazla kumar oynanmadan özgünlük işitsel olarak muhaza edilmiş bir şekilde bize sunuluyor. Filmin verdiği en temel mesaj, inançlarımızla ne kadar hayatta kalabileceğimiz veya bu inançların bizi körleştirdiğinde, insanın ne kadar şeytani bir yaratığa dönüşebileceği üzerine. Toplumsal değerler, ritüeller karşısında ebevyn iç güdüsüyle hareket eden, bütün bu değerlere karşı çıkan bir annenin savaşı anlatılıyor filmde. Bu savaşı verirken, aynı zamanda kararlar verilmesi, bu kararlarının sorumluluğu ve bedelinin olduğunu fazlasıyla görüyoruz.
Silent Hill, bir efsanenin uyarlaması olarak onun kadar kült bir noktaya sinema filmi boyutunda ulaşamasa da, atmosfer ve nispeten senaryonun sadakatiyle izlenmeye değer bir çalışma.
İlgili
Edebiyat, Kadın, Kültür-Sanat, Sinema altın, anne, araba, araç, baba, benzin, bilgisayar, bodrum, bomba, edebiyat, film, hastane, hayat, insan, ırak, kadın, kaza, mesaj, oyun, oyuncu, polis, sinema, ünlü, video, yardım, youtube 1 Yorum
Yazı dolaşımı
← 13. Asiana Uluslararası Kısa Film Festivaline Son Katılım 31 Temmuz!
Whiplash ~ “Sen Lanet Bir Çalgıcı Parçasısın Evlat, Başka Bir Şey Değil!” →
“Silent Hill:Sessiz Bir Tepenin Ardındakiler…” üzerine bir düşünce
Zeynep Berfu Şahin
30 Haziran 2015 tarihinde, saat 14:05
Kalıcı bağlantı
En sevdiğim filmlerden bir tanesi hakkında yazı yazılması çok hoşuma gitti. Oyunlarını oynamadım ama filmden sonra çok oynamak istedim. O karanlık atmosferi ve insanı geren karakterleriyle adeta film içine çekmişti beni. Polis memuru Cybil Bennett ise filmdeki favori karakterimdi. Tavırları, bakışları, duruşu ve o saçlarıyla bu filme bu kadar yakışabilir bir insan. Filmde en çok aklımda kalan ise üvey annenin eteği ve çizmeleri olmuştu. Benzer bir kombinasyon oluşturmuş fakat havalar sıcakken giyilebilecek eteği çizmelerle bir türlü bağdaştıramamıştım. En iyi giyilecek yer filmdeki gibi bir atmosfere sahip bir yer olmalı 🙂
Güzel bir yazı olmuş^^ Akira Yamaoka kadar Mary Elizabeth McGlynn’ni de unutmamak lazım 🙂 İkisi birlikte harika film müzikleri çıkardılar.
Yanıtla
Bir Cevap Yazın Cevabı iptal et
This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.
Ara…
Arama:
Kategoriler
Kategoriler Kategori seçinAdanaAfrikaAlışverişAmerikaAnkaraAntalyaAsyaAvrupaBasketbolBilimBiyografiBursaDünyaEdebiyatEğitimEkonomiFestivallerFotoğraf KulübüFutbolGenelGündemHaberlerHava DurumuHizmetlerİstanbulİzmirKadınKitapKitap KulübüKonyaKültür-SanatMagazinMüzikOtomobilOyun KulübüSağlıkSeyahatSinemaSinema KulübüSivasSiyasetSon DakikaSosyal MedyaSporTeknolojiTeknoloji KulübüTelevizyon ve Dizi KulübüTürkiyeVeganVoleybolYaşamYemek
Ara
Arama:
Son Yazılar
Ünlü Tiyatrocu Turgay Yıldız Hayatını Kaybetti!
İç Mimar Berna Kimdir? Berna Acar Kasırga Kimdir?
Karya Çandar ve Ahmet Aksöz Kimdir?
Yasemin Sakallıoğlu Kimdir?
Prof. Dr. Mehmet Ceyhan Kimdir? Kaç Yaşında?
Kategoriler
Kategoriler Kategori seçinAdana (26)Afrika (16)Alışveriş (6)Amerika (57)Ankara (132)Antalya (28)Asya (13)Avrupa (62)Basketbol (12)Bilim (43)Biyografi (283)Bursa (20)Dünya (142)Edebiyat (43)Eğitim (106)Ekonomi (22)Festivaller (45)Fotoğraf Kulübü (19)Futbol (21)Genel (282)Gündem (26)Haberler (548)Hava Durumu (1)Hizmetler (10)İstanbul (12)İzmir (5)Kadın (232)Kitap (72)Kitap Kulübü (92)Konya (14)Kültür-Sanat (395)Magazin (143)Müzik (58)Otomobil (7)Oyun Kulübü (5)Sağlık (79)Seyahat (44)Sinema (101)Sinema Kulübü (163)Sivas (17)Siyaset (61)Son Dakika (18)Sosyal Medya (414)Spor (41)Teknoloji (12)Teknoloji Kulübü (3)Televizyon ve Dizi Kulübü (31)Türkiye (280)Vegan (1)Voleybol (6)Yaşam (171)Yemek (36)
Copyright © 2021 Patika Film. All rights reserved. Tema: ThemeGrill tarafından Radiate. Powered by WordPress.